αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Στιχοποιήματα και κείμενα
03 Ιανουαρίου 2014, 19:02
РАЗДЯЛА (Χωρισμός)
Ξενόγλωσση ποίηση - V. Petraki  

аз тръгвам си и махам ти с ръка

дори не се обръщам да те видя

жена сам аз трябваше така

от гордост болката да скрия

и много хора има около мен

а се чувстам тъй самотна

и само вятъра студен

до мойто тяло се докосва

аз тръгнах си и крача във ноща

а вятъра сълзите ми изтрива

и някаде във моята душа

една любов за винаги умира

V. Petraki

Αθήνα

--------------------------

Χωρισμός

Σε αποχαιρέτησα φεύγοντας. Δε γύρισα να σε κοιτάξω.

Ήμουν περήφανη, ήξερα να κρύβω καλά τον πόνο.

Υπάρχουν τόσοι άνθρωποι γύρω μου, και εγώ νιώθω τόσο μόνη.

Μόνο ο αέρας και το κρύο, αγγίζουν το κορμί μου.

Έφυγα μέσα στη νύχτα.

Ο αέρας στεγνώνει στο πρόσωπό μου τα δάκρυα.

Κάπου στην ψυχή μου, μία αγάπη πεθαίνει για πάντα.

Ποίημα V. Petraki

Νοηματική απόδοση στα Ελληνικά: Αλέξανδρος Β. - V. Petraki


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Ιανουαρίου 2014, 18:22
Липсваш ми !!! (Miss you !!!)
Ξενόγλωσση ποίηση - V. Petraki  

Аз казах - липсваш ми !
А ти ми отговори -дай пример , как ?
Стъписах се незнаех как да отговоря
блокирах в мислите ми стана мрак.
Незнаех мойте чувста със думи как да облека.
това което е в душата ми да кажа с простички слова.
Замислих се очи притворих ,картини, музика и топлина
и примери започнаха да идват нахлуваха във мен като вълна

Да липсваш ми тъй както във пустинята вода,
тъй както в тъмна стая светлина
но нищичко не е тъй както в моята душа
И пак ти казвам - Липсваш ми !
и пиша го с треперещи ръце
а ти не питай- как, то просто идва от моето сърце


Athina 2014

V. Petraki

Ακολουθεί μετάφραση μηχανής:

Miss you!!!

I said - I miss you!
And you answered me give an example, how?
Stumbled not know how to answer
blocked in my mind became dark.
Did not know my sen with words how to wear.
what's in my soul to say with simple words.
I thought screwed up my eyes, pictures, music and warmth
and examples began to come invade me like a wave

Yes I miss you as well as water in the desert,
just as light in a dark room
nothing but not so well in my soul
And again I say - I miss you!
and write it with trembling hands
and you do not ask-how, it just comes from my heart


Athina 2014

V. Petraki


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Νοεμβρίου 2013, 13:13
Μάθε με να πετώ
ποιήματα  

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε που είχε ζήσει κάτι που να αξίζει να θυμάται.

Είχε κλειδώσει τις αναμνήσεις του καλά.

Όσα αγαπούσε, ήταν εκεί.

Όσα άξιζε να θυμάται ήταν εκεί.

Σε αυτή την παλιά κορνίζα.

Ίσως να ήταν το ασπρόμαυρο που πάντα τον συγκινούσε.

Καθισμένος στην παλιά του σοφίτα, άρχισε να γράφει ένα γράμμα.

Δεν είχε σκοπό να το δώσει σε κάποιον.

Ύστερα σκέφτηκε να το κρύψει.

Θα το άνοιγε με ανυπομονησία, μετά από πολλά χρόνια, έκπληκτος θα στεκόταν.

Μπροστά σε αυτό που είχε βρει, ποιος τον θυμήθηκε, θα αναρωτιόταν.

Εκείνη την ημέρα, την τόσο μακρινή, ήξερε πως θα έδινε στον εαυτό του, μία μεγάλη χαρά.

Εκείνη την ημέρα, την τόσο μακρινή...

Κοίταξε για ώρα την παλιά φωτογραφία, σα να ήθελε να την αιχμαλωτίσει.

Ύστερα από αρκετά λεπτά, έκλεισε με δύναμη τα μάτια του.

Η εικόνα γύριζε στο μυαλό του.

Τα μάτια του γαλήνια, στο μοναδικό μέρος που ένιωθε όμορφα.

"Αυτή η φωτογραφία, ότι και να γίνει, θα μείνει για πάντα στην καρδιά μου.

Είναι ότι έχω, ότι αξίζει να θυμάμαι.

Όσα με αγάπησαν και όσα αγάπησα, βρίσκονται εδώ.

Στα μάτια μου, στην καρδιά και το μυαλό".

Πήρε μία μεγάλη γαλάζια κιμωλία.

Άρχισε να ζωγραφίζει με μανία στο ξύλινο πάτωμα.

Κάτι που έμοιαζε με θάλασσα.

Έφτιαξε πολλά σπίτια.

“Έτσι θα μοιάζει καλύτερα με ακτή.

Θα φτιάξω δύο καράβια, το ένα θα φαίνεται ολόκληρο,

και το άλλο θα φαίνεται λιγότερο από το μισό”.

Όταν τέλειωσε, πέταξε τη γαλάζια κιμωλία από τα χέρια του.

"Τώρα θα φτιάξω το βουνό ή είναι καλύτερα πρώτα τον ουρανό;

Θα κάνω πρώτα τον ουρανό, το αποφάσισα”.

Αφού πρώτα άφησε τη σωστή απόσταση για να φτιάξει το βουνό, πήρε δύο μεγάλες ροζ κιμωλίες,

τις ξάπλωσε με το πλατύ τους μέρος στο δάπεδο και άρχισε να ζωγραφίζει με μανία,

όσο έφτανε η έκταση των χεριών του.

“Έτοιμος και ο ουρανός”.

Σταμάτησε για μία στιγμή, τα ρούχα του είχαν γεμίσει χρώματα,

η μυρωδιά της κιμωλίας υπήρχε παντού στο δωμάτιο.

Μετά από πολύ ώρα έντονης προσπάθειας, ολοκλήρωσε το βουνό.

Γέμισε με το ίδιο χρώμα τα κενά του ουρανού.

“Πρέπει να είναι ακριβώς το ίδιο, επιτέλους το ολοκλήρωσα”.

Κατευθύνθηκε προς το ραδιόφωνο και δυνάμωσε την ένταση.

Με τη μουσική υπόκρουση του ραδιοφώνου, άρχισε να τραγουδάει.

Με λόγια βγαλμένα περισσότερο απ' την καρδιά του παρά από το μυαλό του.

“Δώσε μου δύναμη.

Ότι έψαχνα τόσα χρόνια, ήρθε η ώρα να τα γνωρίσω.

Να νιώσω την ψυχή μου, στις φλέβες μου τώρα, άλλος άνθρωπος κυλά.

Θέλω να ξέρω πως είναι ο πόνος, την ώρα που τα δάκρυα ενώνονται με τη γη.

Θέλω να γνωρίσω πως είναι απ' την καρδιά τους να μου πουν.

Είμαι εδώ για εσένα, ο ένας ή η μία, που σε αγαπά...

Δώσε πνοή στα φτερά μου, ποτέ σου μη με αφήσεις.

Θέλω να ξέρω πως είναι τον εαυτό σου να αγαπήσεις.

Δώσε μου δύναμη.

Την ώρα που ο αέρας χτυπάει το πρόσωπό μου.

Κάνε γνώση τις ρυτίδες μου.

Όσο γκριζάρω, να φωνάζεις πως με θες.

Αν γνωρίσω την πτώση, θα έχω μάθει πως είναι να πετάς.

Πέφτοντας, για μία αγάπη θα σου λέω, τη δική μας ή κάποιων άλλων.

Για ένα όνειρο που θέλει ελεύθερο να τρέξει.

Δώσε μου δύναμη. Δώσε μου πνοή.

Στην αγάπη μας στηρίζεται, όλη η γη”.

...Φώναξε με όλη του την ορμή.

“Σε πόσες λύπες να εξαργυρώσω τη χαρά;

Δούλος παντοτινός ή σε νίκη βασιλιάς;

Ότι και να γίνει, πρέπει να φύγω.

Ένα με τον άνεμο να γίνω.

Όχι τραγούδι, ούτε βροχή.

Όχι λουλούδι σε άνοιξης πνοή”.

Με φωνή που είχε κλείσει πλέον, συνέχισε να τραγουδάει.

“Άνθρωπο κάνε με, μάθε με να πετώ.

Δείξε μου τον τρόπο. Τις ήττες μου να αγαπώ.

Σε ότι με πτοεί, σε ότι με φοβίζει. Κάνε με γη. Κάνε με φως.

Τα αστέρια να αγκαλιάσω, κι ας είμαι μικρός.

Αν με δεις να κλαίω,

πες μου έτσι είναι οι άνθρωποι και η μοίρα τους αυτή.

Όσο μάχονται, άλλο τόσο, αγκαλιές θα ζητούν.

Άφησέ με να γευθώ μία ακόμη νίκη.

ΔΙΔΑΞΕ ΜΕ...

πως και στις ήττες τους ακόμη.

Οι άνθρωποι δε σταματάνε να αγαπούν...”.

Ξεσπώντας σε λυγμούς ξάπλωσε στη ζωγραφιά του.

Επάνω του είχε όλα τα χρώματα απ' όσα αγαπούσε και από όσα τον είχαν αγαπήσει.

(Κείμενα, φωτογραφία και επεξεργασία) Αλέξανδρος Β.

Η επεξεργασία έγινε με picasa 3


- Στείλε Σχόλιο


11 Νοεμβρίου 2013, 10:06
Αν ήθελες
ποιήματα  

Έλα μαζί μου σ' ένα ταξίδι,

πορεία σε σκέψεις μυστικές,

σε οράματα εικόνες,

δε ζητάμε αναμνήσεις θολές.

Εδώ είναι όλα φωτεινά,

βροχής τραγούδι, χρώματα ζωντανά.

Μνήμες δυνατές,

στέκουν φάροι,

στων αιώνων το απάνεμο λιμάνι.

Έλα μαζί μου σ' ένα ταξίδι...

μας περιμένουν πυρωμένα σύννεφα,

να τα διαβούμε αγκαλιά.

Σε ότι φοβόμαστε, σε όσα ανόητα στεκόμαστε.

Φώναξέ τους με φωνή που σκίζει τον αέρα.

Είμαστε εμείς,

ξέρουμε πως είναι τα βράδια να ενωνόμαστε.

Χίλιες θάλασσες συναντούμε στην ένωση αυτή.

Σε ότι φοβόμαστε, σε όσα ανόητα στεκόμαστε.

Φωνάζουμε με όλη μας τη δύναμη.

Χωρίς ταξίδι λιμάνια δε θα βρεις.

Κι αν θέλεις φτιάξε μου χάρτινο καράβι,

γνωρίζοντας, στην πρώτη μπόρα θα διαλυθεί.

Κι αν θέλεις, ένωσέ με με το τίποτα,

και πάλι κάτι θα έχει βγει.

Θα έχω μάθει, πως τα χάρτινα καράβια,

τα καταπίνουν οι ωκεανοί.

Θα έχω δει τις αντοχές μου,

κι αν ματώνω ακόμη στις ενοχές μου.

Θα σου ζητάω και τότε να με σώσεις,

θα σου φωνάζω, μη με προδώσεις.

Εκεί που οι θάλασσες ενώνονται, ξεχνιούνται οι ναυαγοί.

Σε πυρωμένα σύννεφα πως να χορέψουμε μαζί.

Να σε έβλεπα ακόμη μία φορά,

θα σου έλεγα να με πάρεις από εδώ.

Πως άλλο δεν αντέχω.

Ότι δεν έχει τέλος, ότι δεν έχει αρχή.

Γράψε μου μία αλήθεια σε ένα κομμάτι χαρτί.

Μη με αφήνεις δέσμιο σε ένα ατέλειωτο ταξίδι,

δεν ήθελα να είμαι πιόνι, σε ονειροβάτη το παιχνίδι.

Αλέξανδρος Β.

Η ενσωμάτωση του κειμένου στη φωτογραφία έγινε από τη σελίδα στο φέισμπουκ: *ΤΟ Μαγαζακι ΤΗΣ ΑληθειαΣ*, (ευχαριστώ για το πολύ όμορφο αποτέλεσμα)


- Στείλε Σχόλιο


03 Νοεμβρίου 2013, 16:45
Αλέξανδρος Β. - Ιστορίες στο χαρτί
κόμικς  

Αλέξανδρος Β. (κείμενο, δημιουργία κόμικ)

Εργαλεία: stripgenerator.com


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Σεπτεμβρίου 2013, 11:14
Ζωγραφιά...
ποιήματα  

Σε μαγικό χαρτί,

ζωγράφισα το ουράνιο τόξο,

σύννεφα έβαλα πολλά,

άνοιξα τα χέρια, τα χρώματα να στάξουν...

σ' αυτή τη ζωγραφιά, περίσσεψε η μαγεία,

περπάτησα στα σύννεφα,

με τις ώρες κοίταξα, τον πολύχρωμο χαρταετό.

Ηχούσαν οι φωνές, παλλόταν το χαρτί.

Στο τέλος της διαδρομής, θα έχω γίνει ξανά παιδί.

Θα μάθω απ' την αρχή να αγαπώ.

Σε καρδιά αγνή, η ματιά, πάντα στέκει καθαρή.

Στο τέλος της διαδρομής.

Όταν τα χρώματα τελειώσουν...

στα πόδια της θα γείρω να κοιμηθώ.

Όπως παλιά, να με νανουρίσει σε παραμύθι γλυκό...

Αλέξανδρος Β.


- Στείλε Σχόλιο


25 Σεπτεμβρίου 2013, 17:19
Πες μου ένα μυστικό...
ποιήματα  

Πες μου ένα μυστικό, σε άνυδρους καιρούς,

τη δύναμη να βρίσκω να χαμογελώ.

Με αιχμάλωτη καρδιά, να αντικρύζω ουρανούς,

χωρίς φτερά να μάθω να πετώ.

Πες μου το μυστικό σου,

που κρύβεις όλα τα σ' αγαπώ σου.

Πες μου που,

που κοιτάζουν αυτό που πραγματικά είσαι;

Σε ποιο μέρος της γής,

εκτιμούν τον πραγματικό σου εαυτό;

γιατί κρύβεται η ηδονή στα σκοτάδια;

Όσες φορές κι αν χαράξω τ' όνομά σου,

ο αέρας θα το χαλάσει.

Σε άνυδρους καιρούς,

δεν υπάρχει χρόνος για έρωτες, για ελπίδα,

τα όνειρα τσακίζονται στην απραξία τους.

Οι ζωές γίνονται υπάρξεις,

κυριαρχούν του συμβιβασμού χαμόγελα.

Kι εγώ το μόνο που παρακάλεσα,

το μόνο που προσπάθησα,

ήταν να ξεφύγω απ' όλα αυτά.

Nα μην αναγκάζομαι σε ψεύτικες χειρονομίες.

Μα κοίτα που όλα αργούν,

σημάδι ενός άνυδρου καιρού.

Μα κοίτα που το ψέμα θέριεψε,

ο φόβος χρυσή φόρεσε χλαμύδα,

κι όσο τον φοβόμαστε, τόσο μεγαλώνει.

Ας μου έλεγες ένα παραμύθι ξανά,

όπως τότε που ήμασταν παιδιά.

Ας μου μίλαγες για ένα στρατό ονειροπόλων,

που δε φοβούνται να ονειρευτούν.

Για ένα καράβι, που με περιμένει σε απάνεμο λιμάνι.

Να με ταξιδέψει, μέσα από ήρεμα νερά,

εκεί που πάντα θα με αγαπάς.

Αλέξανδρος Β.


- Στείλε Σχόλιο


02 Σεπτεμβρίου 2013, 15:44
Ταξίδι στο όνειρο (διαδρομή) {1}
μικρές ιστορίες  

-Η ΦΩΝΗ-

...πέρασε πολύς καιρός απ' την τελευταία φορά που σε είδα, το κάστρο σου, μακρινή για μένα ανάμνηση, ένιωσα πως περπατούσα μόνος σε όλη τη διαδρομή, δεν ήρθες όταν σε ζητούσα, ούτε όταν με έκριναν αυστηρά, δε μου παρείχες πλέον προστασία, με άφησες να βραχώ, στον ήλιο με άφησες να καώ.

Δεν παραπονιέμαι, μα σε πεθύμησα, και ήθελα τόσο να σε ξαναδώ, την αγκαλιά σου να ξανανιώσω, να περπατήσω στο παλάτι σου, να αφεθώ στο χάδι σου.