αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Άλλα λέει η θειά μου...
...άλλα ακούν τ' αυτιά μου!
19 Νοεμβρίου 2010, 11:01
αυτοδιοίκηση


 

Εγώ ένα πράγμα κατάλαβα. Ότι η νέα τοπική αυτοδιοίκηση θα είναι μια ΜΙΧΑλίς, ΣΓΟΥΡΗ με ΜΠΟΥΤΑΡΕΣ που θα είναι σκέτο ΚΑΜΙΝΙ...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Μαΐου 2010, 11:41
Και σήμερα να ήσουν εδώ...


... Γεώργιε Σουρή, δεν θα είχες να πεις κάτι παραπάνω...

 

Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ' όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά 'χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά 'χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

*******

Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.

*******

Όλα σ'αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

*******

Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.

*******

Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

*******

Γι' αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!

*******

Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.

*******

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που 'χει
στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.

 Γ. Σουρής (1853-1919 (!!!))

(Για βιογραφία του Σουρή βλ.

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=893 )

 

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Μαρτίου 2010, 08:43
Ο βάτραχος


 

Άμα ρίξεις ένα βάτραχο σε μια χύτρα με βραστό νερό, αυτός θα δώσει ένα πήδο με όλη του τη δύναμη και θα βρεθεί πολλά μέτρα μακριά και ούτε βέβαια που θα ξαναζυγώσει τη χύτρα.

Άμα, τώρα, βάλεις στη χύτρα κρύο νερό και ρίξεις μέσα το βάτραχο, αυτός θα κολυμπά αμέριμνος και ευτυχισμένος. Και αν ανάψεις το μάτι κάτω από τη χύτρα σε μέτρια φωτιά, το νερό θα αρχίσει σιγά-σιγά να ζεσταίνεται, να γίνεται χλιαρό στην αρχή. Ο βάτραχος θα συνηθίσει εύκολα, μπορεί και ευχάριστα, τη ζέστη και δεν θα καταλαβαίνει την ολοένα και αυξανόμενη θερμοκρασία του «μπάνιου» του.  Μέχρι που το νερό κάποια στιγμή θα βράσει, και ο βάτραχος θα γίνει βατραχόσουπα χωρίς καν να πάρει χαμπάρι τι παίχτηκε και να πηδήξει έξω.

Αυτό λοιπόν που δεν ξέρω με τη δικιά μας περίπτωση, είναι αν έχουμε ήδη γίνει βατραχόσουπα ή είμαστε αποχαυνωμένοι στο σημείο λίγο πριν αρχίσουμε να βράζουμε…

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Οκτωβρίου 2009, 11:07
Γιατί όχι Νόμπελ Μαθηματικών


 

Γιατί δεν υπάρχει βραβείο Νόμπελ για τα Μαθηματικά, που αποτελούν τα θεμέλια των θετικών επιστημών; αναρωτιούνται κάποιοι, όπως ο φίλος Oraclas, που η απορία του μου έδωσε το έναυσμα.

Τα βραβεία Νόμπελ (ή Νομπέλ για τους γαλλομαθείς, αφού ο Άλφρεντ Νόμπελ έζησε πολλά χρόνια στο Παρίσι) θεσμοθετήθηκαν ως κληροδότημα από τον προαναφερθέντα Σουηδό χημικό, εφευρέτη της νιτρογλυκερίνης και άλλων εκρηκτικών και πάμπλουτο αλλά φιλειρηνιστή βιομήχανο για την επιβράβευση των επιστημόνων που προάγουν την έρευνα με πρακτικά αποτελέσματα για το καλό της ανθρωπότητας. Τα βραβεία αυτά έχουν κυρίως πρακτική έννοια, γι΄αυτό και είναι δύσκολο να πάρει Νόμπελ κάποιος που ασχολείται με θεωρητικές μελέτες, αν και υπάρχουν τέτοιες περιπτώσεις, ιδιαίτερα στη Φυσική.  Τα μαθηματικά, μάλλον ο Νόμπελ δεν τα είχε σε ιδιαίτερη υπόληψη και τα έβρισκε πολύ θεωρητικά και έξω από το πνεύμα των βραβείων που έχουν να κάνουν περισσότερο με καινοτομία και πατέντα. 

Υπάρχει πάντως και μια φήμη που πλανάται για τον αποκλεισμό των Μαθηματικών από τα Νόμπελ. Λέγεται ότι ο Αλφρέδος είχε άχτι έναν συμπατριώτη του σημαντικό μαθηματικό, τον Gosta Mittag-Leffler, από τους επικεφαλής του πανεπιστημίου της Στοκχόλμης (τότε Hogskola) και ιδρυτή ενός από τα ‘τοπ’ μαθηματικά περιοδικά, του Acta Mathematica.  Λέγεται ότι ο μαθηματικός του έφαγε την γκόμενα μια νύχτα με φεγγάρι και ο Νόμπελ του το κράταγε μανιάτικο και του αντίζηλου και όλων των συναδέρφων του, γι΄αυτό και όταν ήρθε η ώρα να κάνει τη διαθήκη του, έκανε για τα μαθηματικά την πάπια με τα γυαλιστερά φτερά.  Βέβαια, θεσμοθετήθηκε πολύ αργότερα το Νόμπελ Οικονομίας (το 1968) ως εφαρμοσμένα μαθηματικά με κοινωνικό αντίκτυπο, όπου και βρήκαν καταφύγιο και μαθηματικοί, όπως ο John Nash (βλ. και ταινία “ένας υπέροχος άνθρωπος” με τον Ράσελ Κρόου). Ο μαθηματικός και φιλόσοφος Bertrand Russel είχε πάρει τη δεκαετία του ’30 Νόμπελ λογοτεχνίας…

Το Νόμπελ των μαθηματικών θεωρείται το μετάλλιο Φιλντς που θεσμοθετήθηκε στη δεκαετία του 1930 από τον καναδό μαθηματικό Τζον Φιλντς και περιλαμβάνει και αντίστοιχου ύψους χρηματικό έπαθλο με τα Νόμπελ. Θεωρείται η ύψιστη αναγνώριση για έναν μαθηματικό, και μόνο ένας, ο ιδιόρυθμος ερημίτης Ρώσος μαθηματικός Γκριγκόρι Πέλερμαν, που έλυσε μετά από εκατό χρόνια την υπόθεση του Πουανκαρέ στην αλγεβρική τοπολογία, αρνήθηκε και το βραβείο και τα χρήματα, αν και πάμφτωχος.

Και για να μην μας μείνει μόνο το Νόμπελ Ειρήνης του 2009 του προέδρου Ομπάμ(ι)α, που θα μου επιτρέψετε να το αφήσω ασχολίαστο για να μην επαναλαμβανόμαστε και καταντήσουμε αηδία, θα σας αναφέρω με συντομία τα υπόλοιπα Νόμπελ που κατά ττη γνώμη μου είναι πολύ σημαντικά:

 Νόμπελ Λογοτεχνίας 2009 στην Γερμανίδα μυθιστοριογράφο, ποιήτρια και δοκιμιογράφο Χέρτα Μίλερ, που υπέστη διώξεις και λογοκρισία από το καθεστώς του Τσαουσέσκου στη Ρουμανία. 

 

Νόμπελ Οικονομίας 2009 σε δύο αμερικανούς οικονομολόγους, την Έλινορ Όστρομ και τον Όλιβερ Ουΐλιαμσον, για τις θεωρίες της οικονομικής διακυβέρνησης (για οικονομικά μη με ρωτήσετε περισσότερα, ούτε τη δήλωση της εφορίας δεν μπορώ να κάνω μόνος μου)

 

Νόμπελ Ιατρικής-Φυσιολογίας 2009 στους αμερικανούς Ελίζαμπεθ Μπλάκμπερν, Κάρολ Γκρέιντερ και Τζακ Σόστακ για την ανακάλυψη του ρόλου των τελομερών, των σχηματισμών που βρίσκονται στην άκρη της αλυσίδας των χρωμοσωμάτων και τα προστατεύει από το ξετύλιγμα όπως η πλαστική άκρη στα κορδόνια των παπουτσιών, καθώς και του ενζύμου-κλειδί που συνδέεται με τη λειτουργία τους. Τα τελομερή θεωρούνται τα γονίδια της αθανασίας και πρόκειται για πολύ σημαντικό βήμα στην κατανόηση και την καταπολέμηση της γήρανσης και του καρκίνου.

 

Νόμπελ Χημείας 2009 στους Βενκατραμάν Ραμακρισάν, Τόμας A.Στέιτζ και Αντα Ε. Γιόναθ για τον προσδιορισμό της δομής και της λειτουργίας του ριβοσώματος, του κυτταρικού «εργοστάσιου» που παράγει πρωτεΐνες με βάση τις οδηγίες του DNA. Τα κύτταρα όλων των οργανισμών που ζουν στη Γη περιέχουν ριβοσώματα σε μεγάλους αριθμούς, προκειμένου να παράγουν τις δεκάδες χιλιάδες πρωτεΐνες που χρειάζονται, από τα αντισώματα μέχρι τα ένζυμα και από τις ορμόνες μέχρι το κολλαγόνο του δέρματος. Η κατανόηση της δομής και της λειτουργίας του έχει κρίσιμη σημασία για τη βιολογία και την ιατρική, δεδομένου ότι πολλά από τα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούμε σήμερα είναι σχεδιασμένα να παρεμβαίνουν στα ριβοσώματα των βακτηρίων.

 

Νόμπελ Φυσικής 2009 από κοινού στους Τσαρλς Κουέν Κάο «για πρωτοποριακά επιτεύγματα που αφορούν τη μετάδοση του φωτός σε ίνες για οπτικές επικοινωνίες» και στους Ουίλαρντ Στέρλινγκ Μπόιλ και Τζορτζ Έλγουντ Σμιθ «για την εφεύρεση του απεικονιστικού κυκλώματος πυριτίου -του αισθητήρα CCD». H πρώτη CCD (Συσκευή Συζευγμένου Φορτίου) δημιουργήθηκε από τους δύο συναδέλφους το 1969 και βασίστηκε στην περιγραφή του φωτοηλεκτρικού φαινομένου, για την οποία ο Αλμπερτ Αϊνστάιν είχε βραβευτεί με Νόμπελ το 1924: το φως που πέφτει σε καθένα από πολυάριθμα εικονοστοιχεία (pixel) του αισθητήρα δημιουργεί ένα ηλεκτρικό σήμα που καταγράφεται στη μνήμη. Σήμερα, οι αισθητήρες CCD λειτουργούν ως το ηλεκτρονικό μάτι σε φωτογραφικές μηχανές, αυτές τις ψηφιακές που όλοι πια έχουμε, βιντεοκάμερες, αλλά και πολλές απεικονιστικές συσκευές που χρησιμοποιούνται στην έρευνα και την ιατρική. Εξίσου ευρείες εφαρμογές γνώρισαν τις τελευταίες δεκαετίες και οι οπτικές ίνες, γυάλινοι αγωγοί μέσα στους οποίους ρέουν φωτόνια. Το 1966, ο Τσαρλς Κάο υπολόγισε για πρώτη φορά πώς το φως θα μπορούσε να μεταδοθεί σε μεγάλες αποστάσεις μέσα από τέτοιες γυάλινες ίνες. Με τη σταδιακή αύξηση της καθαρότητας του γυαλιού η απόσταση που μπορούσε να διανύσει το φως αυξήθηκε από τα 20 μέτρα το 1969 στα 100 χιλιόμετρα τέσσερα χρόνια αργότερα. Σήμερα, οι οπτικές ίνες που αναλαμβάνουν σχεδόν το σύνολο των ηλεκτρονικών επικοινωνιών εκτιμάται ότι έχουν συνολικό μήκος 1 δισ. χιλιόμετρα, αρκετό για να τυλίξει τη Γη 25.000 φορές και το μήκος τους συνεχίζει να αυξάνεται κατά 1.000 χιλιόμετρα την ώρα.

 

 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Σεπτεμβρίου 2009, 15:00
O tempora O mores


 

Πριν από κάποιο καιρό, κάνοντας ζάπιγκ στο χαζοκούτι, πετυχαίνω μια από αυτές τις κουτσομπολίστικες λάιφστάιλ εκπομπές, ξέρετε ποιες, αυτές που κάθονται αραχτοί σε καναπέδες κάτι χαζογκόμενες με IQ φυστικιού και συναγωνίζονται στην εκτόξευση της μεγαλύτερης κοτσάνας με όσο γίνεται περισσότερο νάζι μαζί με κάτι παπαρολόγους «άντρες» οι οποίοι τις συναγωνίζονται σε χάρη και τσαχπινιά και έχουν θέματα συζήτησης μόδα, καλλυντικά, μαγειρική, ζώδια, κουτσομπολιά για τους σταρ της διεθνούς και εγχώριας σόου-μπιζ και διάφορα άλλα τέτοια που προάγουν την επιστήμη, την κουλτούρα και τον πολιτισμό της πατρίδας μας. 

Και ενώ ο μέγιστος χρόνος παραμονής μου σε τέτοια εκπομπή είναι περί τα 30 δευτερόλεπτα εκτός και πετύχω καμμιά ενδιαφέρουσα συνταγή (ναι, μαγειρεύω καμιά φορά) βλέπω έναν από δαύτους που είχαν χυθεί στους καναπέδες και χαριεντιζόντουσαν, να μου είναι γνωστός.

«Βρε που τον ξέρω αυτόν τον τύπο (κάτι άλλο είπα, αλλά ας είμαι κόσμιος), που τον ξέρω…»

και μου ήρθε η φλασιά! Ο τύπος αυτός ήταν συμμαθητής μου στο Γυμνάσιο! στο ίδιο τμήμα για δύο – αν θυμάμαι καλά – χρονιές! Εδώ πρέπει να σας ενημερώσω ότι καλώς ή κακώς δεν έχω επαφή με κανέναν παλιό συμμαθητή μου ούτε καν από το Λύκειο, πολλώ δε μάλλον από το Γυμνάσιο από το οποίο και αποφοίτησα το σωτήριον και πολύ μακρινό έτος 1985 (επί πρώτης πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου, γειά σου Μπρίζα)… Για δες λοιπόν κάτι πράγματα…και ενώ η εποχή αυτή νόμιζα ότι είχε ξεθωριάσει όπως τα τοπία που βλέπεις σε ταινία του Αγγελόπουλου, ξαφνικά έρχονται αναλαμπές και το τοπίο ξεθολώνει, αποκτά την ευκρίνεια ντοκιμαντέρ του National Geographic. Ο γνωστός τηλε-μαϊντανός, TV-persona, “δημοσιογράφος”- πολυταξιδεμένος συνεντευξιαστής των σταρ και οικοδεσπότης λάιφστάιλ εκπομπών είχε δείξει σαφέστατα δείγματα της κλίσης του από την τρυφερή ηλικία των 14 ετών! Σε αυτή την ηλικία όλα τα κοινά θνητά αγοράκια είχαμε τους κολλητούς μας, στο διάλειμμα παίζαμε καμιά μπάλα, καφριάζαμε και παίζαμε καρπαζιές ή προσπαθούσαμε, μάλλον άγαρμπα, να πειράξουμε καμμιά συμμαθήτρια που είχαμε στο μάτι.  Ο μέλλων TV-persona όμως, δεν έκανε παρέα με αγόρια αλλά με τα κοριτσάκια της τάξης σαν φιληνάδα, ήταν ιδιαιτέρως ήσυχος και «πολιτισμένος», ήξερε απ’ έξω όλα τα καλλιτεχνικά και τα κουτσομπολιά της εποχής, διάβαζε μανιωδώς «Σούπερ Κατερίνα» και «Μανίνα» και αντάλλαζε με τα κοριτσάκια τις αφίσες των Ντουράν-Ντουράν και της Μαντόνα της οποίας ήταν μεγάλος φαν, και αν δεν κάνω λάθος ευτύχησε μετά από χρόνια να της πάρει και συνέντευξη. Όσο για ποδόσφαιρα και τέτοια, ήταν αυτό ακριβώς που λέει ο γιος μου «άμπαλος», καμία απολύτως σχέση με αθλητισμούς και τέτοια. Στα μαθήματα, καθόσον μπορώ να ανασύρω από τη φτωχή μου μνήμη, ήταν μάλλον αδιάφορος και μέτριος, εκεί του 14 να πούμε και στα θετικά και στα φιλολογικά. Σε ένα μάθημα ήταν μόνο ο καλύτερος μακράν: στα γαλλικά, που οι περισσότεροι τα μισούσαμε και τα κοροϊδεύαμε κυρίως λόγω προφοράς. Αυτός θα έπαιρνε ή 19 ή 20, το’ χε ρε παιδί μου με τις γλώσσες! (τις ξένες γλώσσες εννοώ, ου να μου χαθείτε!)

Οι υπόλοιποι λοιπόν ούτε που ξέρω τι έγιναν. Μπορεί κάποιος να έγινε πχ γιατρός καρδιοχειρουργός ή άλλος να έγινε πανεπιστημιακός ή άλλος να δούλεψε σκληρά για χρόνια σε χειρωνακτικές δύσκολες δουλειές ή άλλος να σπούδασε με τα χρόνια μαζεύοντας πτυχία. Ο πιο πετυχημένος όμως, όπως αναλογίζομαι, από τους αποφοίτους του 62ου Γυμνασίου Αθηνών του 1985 σύμφωνα με τα κριτήρια επιτυχίας της εποχής μας, βλέπε χρήμα+αναγνωρισιμότητα+λάιφστάιλ+γκλαμουριά, είναι ο εν λόγω κύριος, χωρίς κάποιο ουσιαστικό ταλέντο, φωνή, υποκριτικό ταλέντο, σπουδές, κάτι τέλος πάντων, παρά δυο τρεις γλώσσες που κάθε μορφωμένος έλληνας τις μιλάει...

Αυτή είναι η Ελλάδα, κύριοι, που είχε πει και ο Σημίτης από του βήματος της Βουλής,

O tempora O mores

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Σεπτεμβρίου 2009, 09:46
Air-Σύντεκνος


Είναι μια πραγματική ιστορία που συνέβη πριν 5 μήνες σε πτήση της Ολυμπιακής από Αθήνα προς το Ηράκλειο Κρήτης.

Πρωταγωνιστές οι πιλότοι και η επικεφαλής πληρώματος (αυτοί άθελά τους) και ο ορεσίβιος κρητικός που επέστρεφε σπίτι του μετά από εγχείρηση καρδιάς...

Στα μισά της πτήσης, περίπου πάνω από την Μήλο, οι πιλότοι συνηθίζουν να βγάζουν μια ανακοίνωση για το ύψος πτήσης, την ώρα άφιξης, την θερμοκρασία εδάφους και άλλες άχρηστες πληροφορίες.

Έτσι και εκείνη την φορά...

- Σας μιλά ο Κυβερνήτης, πετάμε πάνω από την Μήλο σε ύψος 25,000 πόδων, εξωτερική θερμοκρασία -30 βαθμούς και η άφιξη μας στο Ηράκλειο υπολογίζεται σε 25 λεπτά κτλ...

Έλα μου όμως, που το μικρόφωνο του πιλοτηρίου έμεινε ανοικτό!!!

Μετά από λίγο ακούγεται ο εξής διάλογος κυβερνήτη-συγκυβερνήτη

- Α, ρε φιλάρα, να είχαμε μια καφεδιά να γουστάρουμε!

- ...και μια αεροσυνοδό να μας κάνει μια πίπ@, απαντά ο άλλος!!!!!!

Οι επιβάτες αποσβολωμένοι και σκανδαλισμένοι περιμένουν την συνέχεια του διαλόγου...

Η επικεφαλής του πληρώματος, έντρομη και κατακόκκινη, τρέχει από το πίσω μέρος του αεροπλάνου, όπου καθόταν, να πάει να τους πει να κλείσουν το μικρόφωνο... ...κι όπως περνάει μπροστά από τoν κρητίκαρο, αυτός την πιάνει από το χέρι και της λέει:

- και καφέ είπανε!

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιουλίου 2009, 08:53
c' est la vie!


Πολλά καλοκαίρια πριν, καλύτερα να μην πω νούμερο, στο πρώτο μου ταξίδι στην Σαντορίνη. Φοιτητές, τότε, μέναμε σε σκηνούλα στο γνωστό κάμπιγκ στην Περίσσα. Αν και χωρίς πολλά λεφτά, γυρίσαμε με το λεωφορείο όλο το νησί και λόγω του νεαρού της ηλικίας δεν αισθανόμασταν ούτε κούραση, ούτε δυσφορία με τις συνθήκες αυτές των διακοπών που τώρα ούτε τις διανοούμαι. Τώρα πια, θέλω το δωματιάκι με το μπάνιο στο Φηροστεφάνι, με βεράντα που να κοιτάει στην καλντέρα ενώ δεν με χαλάει και το τζακούζι (είχα και στο χωριό μου, βλέπεις) και βέβαια απαραίτητη είναι η ενοικίαση αυτοκινήτου για τις άνετες μετακινήσεις στις παραλίες και το απαραίτητο ποτάκι στην Οία. Έχουν και τα “γεράματα” τα καλά τους…

Μία των ημερών, είπαμε να πάρουμε το καραβάκι από τον Αθηνιό, για μια βόλτα στο μικρό κατάμαυρο ηφαιστειακό νησάκι που βρίσκεται καταμεσίς του κόλπου της Σαντορίνης και στο απέναντι νησάκι τη Θηρασία (δεν τη λέω Θηρασιά μην με πάρει στο μεζέ ο Ζαρατούστρας). Μετά τον περίπατο στο σεληνιακό κατάμαυρο τοπίο της Νέας Καμμένης με το ενεργό ηφαίστειο να ξεφυσά λευκό καπνό που μύριζε θειάφι, όποιος ήθελε έκανε μια βουτιά στα ιαματικά “χοτ σπρινγκς” τα οποία μόνο “χοτ” δεν ήταν στην αρχή αφού το πλοιάριον σε άφηνε καμμιά κατοσταριά μέτρα από την ακτή όπου ανάβλυζε το ζεστό νερό. Έτσι και ενώ ήσουν προετοιμασμένος για χλιαρό χαλαρωτικό νεράκι, μόλις έπεφτες τον δάγκωνες κανονικά από την παγωμάρα του Αιγαίου και τα χέρια σου πήγαιναν σαν τα πόδια του Μπιπ-μπιπ όταν το κυνηγούσε το Κογιότ μέχρι να φτάσεις κοντά στην ακτή.

Κατόπιν, το καραβάκι μας ξέβραζε στο λιμανάκι της Θηρασίας, η οποία είναι μια μίνι Σαντορίνη ως προς την γεωμορφολογία, δεν έχει όμως καμμία σχέση ως προς την τουριστική υποδομή και τα χαϊλίκια. Ο οικισμός του νησιού, ο Μανωλάς, είναι ένα απλό κυκλαδίτικο χωριουδάκι που όμως η θέα του είναι ίσως καλύτερη από αυτή που έχει το Ημεροβίγλι, λόγω του ότι βρίσκεται στην άκρη της καλντέρας όπου και ανεβαίνεις είτε με μουλάρια είτε ποδαράτα, και απλώνεται μπροστά σου όλη η Σαντορίνη…

Στο καραβάκι αυτό λοιπόν, μαζί με τους άλλους τουρίστες επέβαιναν και ένα ζευγάρι ηλικιωμένων Γάλλων, σίγουρα πάνω από 80 ετών ίσως και κοντά 90, πολύ κομψοντυμένοι, με τα μπαστουνάκια τους, τα καπελάκια τους και με τη ζακετούλα τους, αυγουστιάτικη μέρα μεσημέρι! Και μόνο η παρουσία τους σε τέτοιο τουρ θα ήταν μάλλον απίθανη σε συνομηλίκους τους έλληνες. Δεν περπάτησαν βέβαια πάνω από πενήντα μέτρα στη Νέα Καμμένη, ούτε φυσικά βούτηξαν στη θάλασσα. Απολάμβαναν όμως πολύ τη θαλασσινή διαδρομή. Κατέβηκαν στη Θηρασία, στο λιμανάκι μόνο όμως, γιατί δεν ήταν δυνατό να ανέβουν σε μουλάρια, πόσο μάλλον να ανέβουν τα σκαλοπάτια όλου του γκρεμού. Κάθισαν σε ένα από τα δύο ή τρία ταβερνάκια του λιμανιού, είχε μεσημεριάσει και θές οι περίπατοι θες το μπάνιο είχαμε πεινάσει σα λύκοι και καθίσαμε κι εμείς σε ένα τραπέζι κοντά τους. Έβλεπες τους υπέργηρους Γάλλους κομψούς και εύθραυστους και έλεγες ότι το πολύ να φάνε καμιά κολοκυθάκια βραστά με πιλάφι ανάλατο και να πιουν μεταλλικό νερό “κατάλληλο για δίαιτα πτωχή σε νάτριο”. Αμ δε! Ο παππούς και η γιαγιά του δώσανε και κατάλαβε! Αρχίσανε με διάφορα ορντέβρ, χταπόδι ψητό, καλαμαράκια, γαριδούλες, τυροκροκέτες, ντοματοκεφτέδες με τη συνοδεία ούζου. Ε, λέω από μέσα μου, και πολύ τους είναι. Μόλις καθαρίσανε τα ορεκτικούλια και στραγγίξανε και την τελευταία σταγόνα ούζου, να σου και έρχονται οι σαντορινιές σαλάτες, σαν τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας, που τις ακολούθησαν δύο πιατέλες σαν σκάφες με κάτι ψητές ψαρούκλες τουλάχιστον ένα-διακόσια εκάστη, να! με το συμπάθειο (η έκφραση συνοδεύεται και από την κατάλληλη χειρονομία) μαζί με δύο (ναι, δύο) μπουκάλια κρασί σαντορινιό λευκό ξηρό “Αθήρι”. Αφού έφαγαν και ήπιαν το σκασμό, ακολουθεί το γλυκό, αν θυμάμαι καλά καρυδόπιτα με παγωτό και πιατέλα με φρούτα. Τα παππουλίνια ξεπάστρεψαν και το γλυκό, και ολοκλήρωσαν με κονιάκ (ναι, κονιάκ καταμεσήμερο καλοκαιριού) σε κολωνάτο πομπέ ποτήρι και διπλό ελληνικό καφέ. Ο παππούς έβγαλε και ένα υπερμεγέθες πούρο Αβάνας και το άναψε ενώ και η γιαγιά δεν πήγε πίσω, έβγαλε και άναψε και αυτή ένα πουράκι ενώ απολάμβαναν το κονιάκ και τον καφέ τους.

Και δεν ξέρω βέβαια, αλλά κάτι μου λέει ότι, όσο τους έπαιρνε, δεν θα είχαν παραιτηθεί ούτε και από τις υπόλοιπες χαρές και ηδονές της ζωής. Είπατε τίποτα;


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Μαΐου 2009, 09:07
Κρητικάαατσι...


Μου έφτιαξε τη μέρα ένα mail που έλαβα και που δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να το αναδημοσιεύσω. Πρόκειται  για μια έκθεση ενός παιδιού από την ηρωική μεγαλόνησο με τίτλο:

"Οι νέοι σήμερα"

"Οι νέοι είναι το μέλλον του κράτους, γιατί από ετούτουσας περιμένουνε οι μεγαλύτεροι κάτι τις. Να δούνε μια καλυτεράδα. Να ρθούνε να τσι αντικαταστήσουνε. Μα μπά!!!. Οι σημερινοί νέοι δεν είναι σα κι αυτούς. Αλλάξανε ντίπι. Εδά τσι θωρείς με κάτι πλουμιστά παντελονάκια κι ένα μπαρμπέρισμα απού το κάνουνε επαέ μόνο στσι προβατίνες. Και φορούνε και κάτι σακάκια δίχως μανίκες, για πλάκα λέει, και δε πάνε να βάλουνε κιανένα ρούχο να μη κρυώνουνε μόνο φορούνε ετούτισας τσι λογάρες. Κι ούλα ετούτανά για να εντυπωσιάσουνε τσι κοπελιές. Κι αυτές πάλι μόλις δούνε κιανένα τέτοιο, απούνε ο κόσμος γεμάτος σήμερα, γλακούνε σα τσι κουζουλοπροβατίνες στο κριγιό, και κιανείς δε τσι κουλαντρίζει μέχρι το στεφάνι. Από κειά και πέρα που θωρούνε το ζόρε, γλακούνε στη μάνα ντος και στου πατέρα ντος και πλερώνουνε οι γέροι τη νύφη. Να πείς εδά πως έχουνε και κιανένα τρόπο διασκέδασης βολικό, δεν έχουνε, γιατί όλα είναι κουζουλάγρες. Αλλά είναι καλά για κειουνουσάς από τα βουτούνε. Γιατί δουλέβγουνε τα βούγια όλη μέρα στο μεροκάματο και το βράδυ πάνε και πίνουνε ένα νερομπογιά και τα ακουμπούνε. Και να τανε μόνο ετούτονα δεν επείραζε. Πάνε και αγοράζουνε μηχανάκια και παίζουνε κάθε μέρα κριγιαρίδια και ασβολώνουνται και σκοτώνουνται. Και ούλα ετούτανα είναι λέει τρόπος διασκέδασης για να κλουθούνε οι κουζουλοπροβατίνες χωρίς πολλές κουβέντες μέχρι το στεφάνι. Και να κάμει κιανείς πως δε ντος αγοράζει εκειανά που θέλει, λέει πως θα αυτοκτονίσει. Καινούργια μόδα για να βουτούνε τα λεφτά του γέρου. Λέει πως θα φύγει από το σπίτι. Και πάει καλός και φρόνιμος ο πατέρας και του κάνει το χατίρι, και δε βουτά κιανένα στελιάρι να του κάμει τσι κώλους μαύρους να δεί πως αυτοκτονούνε και φεύγουνε και από το σπίτι. Ορίστε μας δουλειές!!!.

Και να πείς πως είχαμε ετούτεσάς τσι συνήθειες επαέ, δεν τσι χαμε. Είναι ξενόφερτες συνήθειες. Ένα καλοκαίρι το λοιπόν ήρθανε κάτι ξαδέρφια μου από την Αθήνα κι επήρανε και μένα να πάμε λέει σε μια ντίσκο. Εγώ δεν έκανα κέφι μα ήντα να κάμω. Ξεκινούμε και όντε φτάνουμε κειά, πορίζω από το αυτοκίνητο κι εγρίκουνα χτύπους και λέω: μα ήντα διάολος είναι;. Μπαίνουμε μέσα και ήντα να δώ. Θωρώ αθρώπους και κουνιούντανε σαν οντε κάτσει κιανείς σε κιανά γάιδαρο και παίζει πήδους. Θωρώ φώτα που γυρίζανε γύρου γύρου και αναβοσβήνανε και εγρύκουνα κάτι χτύπους που εκουζουλάθηκα. Λέω: ήντα διάολο γυρεύγω επαέ. Φράζω τα αυτιά μου, μα πάλι εγρύκουνα. Εκειά μέσα ήτονε σαν το ποροκούρτι. Δεν είχανε από που να βγούνε. Δεν είχανε καθίσματα. Όλοι εστέκανε και χορεύγανε λέει, λές και τος είχες βαρμένο νέφτι. Μια στιγμή λέω και εγώ να δοκιμάσω το πιοτό όπως ούλοι. Βάνω λίγο στο στόμα μου και επεταχτήκανε τα μάθια μου όξο. Και θέτω ένα πήδο και πεθιούμαι όξω και πήγα στο σπίτι και εξερνούσα δυό μέρες. Ούλα τουτά χαλούνε την κοινωνία και πάει κατά διαόλου."


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Μαρτίου 2009, 14:53
Γκα-γκαν, γκα-γκαν!


Ο Κόναν πληροφορείται ότι στην άλλη άκρη του κόσμου υπάρχει ένα πανύψηλο βουνό, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται ένα παλάτι και μέσα στο οποίο κατοικεί ο γέροντας που κατέχει την απόλυτη σοφία της ζωής. Ζαλώνεται, λοιπόν, την ασπίδα, γραπώνει τη σπάθα, φοράει το γούνινο σωβρακάκι του και ξεκινάει για το βουνό.
Περνάει την Έρημο της Δίψας, το Φαράγγι Χωρίς Πάτο, ξυστά απ' το Πηγάδι των Χιλίων Ευχών, και μετά από πορεία εκατό ημερών στην Τούνδρα των Μηδέν Βαθμών Κέλβιν, φτάνει στους πρόποδες του Βουνού της Σοφίας, το οποίο βλέπει να χάνεται μέσα στα σύννεφα.


Αρχίζει την ανάβαση, τα μπράτσα σφίγγονται, οι φλέβες τινάζονται, το γούνινο σωβρακάκι τον προστατεύει απ' το κρύο.
Βρυχάται όταν, κουρασμένος από την ανάβαση, πατάει στο πλάτωμα στην κορυφή και βλέπει το κάστρο του Γέροντα να ορθώνεται απροσπέλαστο μπροστά του.


Η ξύλινη πύλη είναι κλειστή, αλλά την γκρεμίζει βρυχόμενος με ένα χτύπημα της ασπίδας του.

Η επόμενη πόρτα, πιο βαριά, απαιτεί πιο δυνατό χτύπημα. Η τρίτη, σιδερένια, πέφτει μετά απ'το δεύτερο χτύπημά του.

Η τελευταία βαριά σιδερένια πόρτα πέφτει με θόρυβο καθώς ο βρυχηθμός του Κόναν σπάει τη σιωπή της ψυχρής κυκλικής αίθουσας, στην οποία ο γέροντας συλλογίζεται με τα δάχτυλα ενωμένα κάτω απ'το πηγούνι του καθισμένος στον θρόνο του.


Ο Κόναν πλησιάζει το κέντρο της αίθουσας και ακουμπάει τα όπλα του μπροστά στα πόδια του Σοφού.
- Ρησπέκτ, γέροντα. Μου είπαν ότι κατέχεις το μυστικό των μυστικών.
- Υπάρχουν και τα πόμολα, Κόναν.
- Μιλάς με γρίφους, γέροντα...


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Μαρτίου 2009, 09:01
Βιοτεχνολογίας απόσταγμα


 

Σε παγκόσμιο συνέδριο βιοτεχνολογίας, οι κορυφαίοι επιστήμονες του χώρου, ανέπτυσσαν τις απόψεις τους και πρόβαλαν τα επιτεύγματά τους. Ήρθε η σειρά του Αμερικανού επιστήμονα:

-Αγαπητοί συνάδερφοι εμείς στα εργαστήρια του ΜΙΤ δημιουργήσαμε το Κουνελορούνι!

-Κουνελορούνι; Τι είναι αυτό; ρωτά κάποιος από το ακροατήριο.

-Διασταύρωση γουρουνιού με κουνέλι, κύριοι...

-Και σε τι χρησιμεύει αυτό;

-Κοιτάξτε, έχει το μέγεθος γουρουνιού αλλά τα χαρακτηριστικά του λαγού, άρα είναι πιο καθαρό, γεννάει όλη την ώρα και το κρέας του δεν είναι τόσο λιπαρό!

-Πολύ καλά, μπράβο, λέει ο πρόεδρος, παρακαλώ να έρθει τώρα ο Γάλλος συνάδερφος στο βήμα.

-Εμείς στα εργαστήριά μας δημιουργήσαμε το ντοματούζι, λέει ο Γάλλος.

-Ντοματούζι; τι είναι αυτό πάλι; ρωτά ο πρόεδρος

-Είναι διασταύρωση ντομάτας και καρπουζιού, δηλαδή ντομάτα στο μέγεθος καρπουζιού, με πιο σκληρή φλούδα άρα ανθεκτική στα χτυπήματα, και με μια μόνο μπορείς να φτιάξεις τρεις χωριάτικες σαλάτες και σάλτσα για μακαρόνια.

-Πάρα πολύ ωραία! Παρακαλώ τον Έλληνα συνάδερφο να ανέβει στο βήμα. Τι έχετε να μας παρουσιάσετε;

-Εμείς, κύριοι, στα εργαστήριά μας του Κατακώλου Ηλείας, δημιουργήσαμε τη μουνολαμπίδα!

-Μουνολαμπίδα! Τι είναι αυτό πάλι;; Φωνάζουν πεντ΄έξι μαζί από κάτω.

-Είναι διασταύρωση πυγολαμπίδας - μουνόψειρας κύριοι!

-Τι πράγμα;; φωνάζει ο πρόεδρος, και σε τι χρησιμεύει;;

-Α, είναι πολύ απλό. Όταν το βλέπεις και φωτίζει, δεν γ@%4ς...


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο




Συγγραφέας
analystis (ΠΜ - Προφίλ)
Νίκος
δουλίτσα να υπάρχει
από ΠΛΑΤΕΙΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ
39 ετών






Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/analystis

"ΛΗΣΤΕΙΕΣ" ΚΑΙ "ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ"





Tags

βιογραφίες επιστήμη μουσική χιούμορ σχέσεις χιούμορ παιδί




Επίσημοι αναγνώστες (8)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης! Και μην ξεχάσεις να το


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης