αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ
04 Νοεμβρίου 2019, 17:01
Για να πάψεις να κλαις


Ξαφνικά έβαλε τις φωνές κοίταξε το πυρωμένο φεγγάρι και ένα δάκρυ έμεινε στην μέσα μεριά του βλέφαρου, να περιμένει μια στάλα ένταση ακόμη για να κυλήσει στο ζεματιστό της μάγουλο και εκεί να εξατμιστεί αφήνοντας τα  ίχνη του στη διαδρομή του. Ξοδεμένη στο γύρω της πόλης στου κόσμου τους την ορφάνια. Στην πρωινή σύναξη τα λόγια είναι περιττά. Όλοι περιμένουν να τους καλέσει το αφεντικό.

 Έβαλε τις φωνές μα απότομα μαζεύτηκε θυμίθηκε  το όνειρο που είδε και την τρόμαξε. Προσπάθησε να το φυλακίσει στα κατάβαθα  του νου της. Μιας και τα όνειρα αντιπαλεύουν την πραγματικότητα ή καλύτερα αναμετρούνται μαζί της.       Συνήθως αυτά θέλουν να την αντικαταστήσουν και ευγενικά ζητάνε να τους παραχωρήσει την θέση της. Η ευγένεια έχει μια ιδιαίτερη υπόσταση, η ένταση των συναισθημάτων εξακολουθεί να παίζει το ρόλο της η ανάγκη της αντικατάστασης είναι καθοριστική ίσως και επιβεβλημένη,  επιβλητική θα έλεγα.

Τα όνειρα μεταφράζονται σε στόχους μακρόπνοους ή άμεσους έτσι που να χρειάζονται μικρές αλλαγές ή ένα πλήθος βαθιών αλλαγών πράγμα που απαιτεί την ονειρική θέληση συνολικά της κοινωνίας ή μεγάλου της τμήματος.

Όλοι είναι έτοιμοι να συγκρουστούν δεν ξέρουν αν θα αντέξουν αν μπορούν να στηρίξουν τον πόθο του μικρού  καθήκοντος, τη στήριξη του εισοδήματος τους και πολύ περισσότερο να πάρουν κάτι από την αύξηση της παραγωγής .

Το αφεντικό θα ανακοινώσει  αναδιαρθρώσεις στην δομή της παραγωγής,  προαγωγές και απολύσεις.  Ο σκοπός του να δυναμώσει μπροστά στον ανταγωνισμό.

Το απόγευμα στέκονται στο χώρο του σωματείου απολυμένοι και μη. Η κουβέντα γίνετε σε ομάδες παρέες ο πρόεδρος ανήσυχος περίμενε να μαζευτούν κι άλλοι.

 Στου Αλέκου το σπίτι τα παιδιά διάβαζαν ξένοιαστα ο ποιο μικρός έκοβε κομμάτια ένα περιοδικό με το ψαλίδι ήταν μόνα στο σπίτι. Η μάννα βάρδια στο εργοστάσιο  κι ο πατέρας έλειπε ήταν στο σωματείο με το σχόλασμα της βάρδιας θα ερχόταν να βάλει τα παιδιά να φάνε να πλένει το μικρό να δει τα μεγαλύτερα αν διαβάσανε. Η Ζωή όλο γκρινιάζει του Αλέκου για τα τρεχάματα με το σωματείο αλλά στο βάθος της σκέψης της τον θεωρεί παλληκάρι. Στο δυαράκι που νοικιάζουν με το ζόρι χωράνε τα γέλια και οι χαρές τους και σίγουρα μένουν απέξω οι στενοχώριες και οι λύπες έτσι γιατί αντιστέκονται στην ξέφρενη καταπίεση που ζούνε στους χώρους της δουλειάς και της πόλης.

Μα οι απολύσεις που έπεσαν πάνω στην πόλη την τάραξαν χάλασαν την ισορροπία.

-Τι έγινε στο σωματείο απολύσανε συναδέλφους, πόσους, γιατί;

 - Άστα μεγάλο πρόβλημα.

- Γιατί δε βγαίνει το εργοστάσιο εδώ πουλάνε όλο και περισσότερα προϊόντα , έβαλαν καινούρια μηχανήματα παράγουν περισσότερο.

- Τα κέρδη αυξάνουν και με τις νέες μηχανές και με τα λιγότερα εργατικά χέρια.

Ναι τα ποτάμια δε γυρίζουν πίσω ναι τα πουλιά δεν τραγουδάν δεύτερη φορά το ίδιο τραγούδι ο χρόνος προχωρά και ο χρόνος μας αφήνει πίσω.

Πότε θα τα καταφέρουμε να καβαλήσουμε την πορεία της ιστορίας να καταφέρουμε μια δυνατή σπρωξιά στα πικραμένα πόδια της, τα ματοβαμμένα, να πάρει στροφή σε άλλη ρότα. Τι γίνεται τώρα, δυο πράγματα χαλάνε την κατάσταση ο ανταγωνισμός και η ιδιοκτησία να είναι κοινωνική.  Ε  πώς να σχεδιάσεις την οικονομία να προγραμματίσεις την διάρκεια του ημερήσιου ωραρίου με την εφαρμογή της ρομποτικής και της ψηφιακής τεχνολογίας.

Έχει να διαλέξει ανάμεσα στα αμύθητα κέρδη και στις ανάγκες των εργατών . Ανάμεσα στον πόλεμο του ανταγωνισμού και στον καινούργιο δρόμο της ανθρώπινης ιστορίας.

Όπου θα είναι τοποθετημένος στα λεξικά σαν έννοια ξεπερασμένη και μόνο μεταφορικά θα χρησιμοποιείτε.

Και τα όνειρα θα παίρνουν σάρκα και οστά θα πραγματώνονται σα το αυλάκι που το υνί ανοίγει στην χλωρή γη τη βρεγμένη την έτοιμη για αλλαγές με σπόρους που στο διάβα του χρόνου καρπίζουν μοσχομυριστά τα νια βλαστάρια.

Και η κάθαρση στη σκέψη και τα αισθήματα, από τα φοβερά κατάλοιπα του κόσμου που σήμερα ταλαιπωρεί τους ανθρώπους είναι μπροστά στα μάτια μου. Όπως το φωτεινό άστρο της Βηθλεέμ  όπως το αστέρι της μικρής άρκτου έτσι για να χαράσσονται οι δρόμοι του αύριο σε γλυκά πρωινά χωρίς στερήσεις. Να έτσι για να κλαίνε τα αφεντικά.  


- Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2019, 22:56
ΚΑΠΝΟΙ
ποίηση  

Κρατώ σφιχτά τα σύννεφα. Τα αγκαλιάζω χώνομαι μέσα τους περνώ από σάλα σε σάλα από σύννεφο σε σύννεφο συναντώ τα μικρά αγγελάκια που τους αλλάζουν τα χρώματα τους για να τα προφυλάξουν  απ τη μανία της καταστροφής .

Με τα πέτσινα χαλινάρια τα οδηγούν αργά ελαφρά στις χαμηλές βουνοπλαγιές χαϊδεύουν τα δένδρα τους θάμνους παίρνουν τις μυρωδιές απ τη ρίγανη και το θυμάρι.

Αγκαλιά με τον ήλιο  τραγουδούν  τα λουλούδια

Τα πουλιά τρυπούν τα σύννεφα παίζοντας χαρούμενα.

Προσπαθώ να γεμίσω το τσουβάλι που κουβαλώ με αφράτα σύννεφα προσπαθώ να βάζω μέσα πολλά μα πάρα πολλά.

Στολίζω με αυτά τα ρούχα των παιδιών τις απόκριες γεμίζω κρυφά τις καρδιές με ελπίδες και προσμονές ιστορώντας παραμύθια για τους ήρωες τις νεράιδες τους ολύμπιους θεούς.

Τον Άρη το Διγενή  την Υπατεία.

Τα σύννεφά μας διαθέτουν μνήμη και μέσα στις πτυχές τους υπάρχουν κρυμμένα σε συνέχειες τα γεγονότα που οι ηρωικές μορφές της αφήνουν την ιστορία τους να φυλαχτεί.

Τα σύννεφα συνομιλούν με τα κύματα της θάλασσας με τα μεγάλα γυαλιστερά όστρακα ανταλλάσει τις μυρωδιές των δένδρων τα μυστικά των ανθρώπων τα τιτιβίσματα των πουλιών.

Κι όμως τι είναι αυτό που γεννά προσμονές κι εκρήξεις τι είναι αυτό που πονά τον πλανήτη λερώνει τα νερά κάνει το φαγητό λίγο οι καπνοί να γεμίζουν τα μάτια μας και αυταρχικά πεθαίνουν τα όνειρα.


- Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2019, 13:11
Βλέπω
ποίηση  

Τα μάτια βλέπουν το παρελθόν και θυμούνται το μέλλον. Καθώς τα αισθήματα φτιάχνονται με φοβερό τρόπο μιας και τσαλαπατούνται όλες οι ανθρώπινες αξίες και ανάγκες.


- Στείλε Σχόλιο


22 Ιανουαρίου 2019, 21:53
Γράμμα
ποίηση  

22/01/2019

Άγιος Βασίλης

Βόρειος Πόλος

Λάφυρα από τα λόγια σου πήρα, στη λάμψη των ματιών σου περπάτησα, σε δρόμους αναπάντεχους ριψοκίνδυνους θολούς. Χρυσοπίκυλα στολίδια κρεμασμένα στα κλαριά οι ελπίδες.


Λεπτή στρώση πάχνης στο δροσερό χορτάρι στα φύλλα της λεμονιάς απαλά ακουμπά παγωμένος ο αέρας. Τα παιδικά μάτια δεν πήραν δόρο στο δρόμο που βρέθηκαν η πείνα κατοικεί στο δισάκι τους και το κρύο παγώνει τα άκρα τους.


Έχασα το μπαμπά μου και τη μαμά μου όταν πλυμήρισε η βάρκα περπάτησα νύχτα να φτάσω μακριά από τη φωτιά του πολέμου που καίει την πατρίδα μου αλήθεια ποιος έβαλε τη φωτιά;

Η φτώχεια απλώνετε σαν επιδημία λιώνει τον κόσμο, τα σχολεία τα νοσοκομεία κλείνουν.Το καινούργιο μου ποδήλατο έσπασε όταν από το βομβαρδισμό το πλάκωσε ο τοίχος του σπιτιού μας.

Μπάρμπα Βασίλη φέρε μου:

1 Ένα καινούργιο ποδήλατο

2 Ένα πατίνι

3 Μερικά παζλ

Με αγάπη,

Το όνομά σας


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
anestis12
Anestis
από ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/anestis12

ΠΟΙΗΜΑΤΑ






Tags

Αλλαγές νότες ρομαντικές ποίηση Πεζό Σκέψεις Τραγούδι




Επίσημοι αναγνώστες (2)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης