αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ
28 Δεκεμβρίου 2017, 10:33
Αιώρηση
ποίηση  

Πες μου και τα υπόλοιπα αυτά που τα λες

 και δεν ακούγονται.

Κράτα τα μυστικά σίγουρα.

Δείξε τα με κυρτούς καθρέφτες. 

 

Μακρόστενες φιγούρες ακουμπισμένες

στην κορφή του λόφου. 

Τις βλέπουμε από κάτω δίπλα στα δένδρα

που ξεχωρίζουν στην κορυφογραμμή.

Κινούνται ακατάπαυστα παραμορφώνουν το βλέμμα.

 

Στις πτυχές της καμπαρντίνας τους

 καρφωμένα τα γράμματα των πεθαμένων.

Χρήσιμα μόνο στους ζωντανούς

κι αυτή κρεμασμένη στον ξύλινο καλόγερο. 

Άδεια κενή. 

 

Το σώμα παγωμένο, 

κοιτούν τα μάτια την πλάση ως τον ορίζοντα

και γλυκά κουνούν τα βλέφαρα 

καταπίνουν την ακινησία.

 

Τρέμουν στο διαχωρισμό της μέρας 

από τη μέρα του σκοτεινού από τη νύχτα. 

Ντυμένος τον ανήξερο παγώνω, 

το κορμί δε σαλεύει μπρός τον ήλιο.

 

Κι αυτός ξηγά τα ανεξήγητα 

τα μπερδεμένα στις άχνης τον κόκκο, 

το απόσταγμα της θύμησης. 

Αυτό που τριγύρω του διαβαίνουμε

περνούμε και ξαναπερνούμε 

κι όλο σε λάθος στάση χτυπάμε το κουδούνι.

 

Στην ουσία του δε στεκόμαστε

δειλιάζουμε να πιάσουμε τα καρφιά 

δεν δοκιμάσαμε να τα βάλουμε σωστά

ούτε μια φορά.

Και η φωτιά με τις φλόγες τις

ίδιες όπως ο καθρέφτης ο κυρτός.

 

Μέταλλο κρύο στιλπνό ανοξείδωτο

προορισμένο να ζήσει,

οι χαραματιές του ανεξίτηλες

τις καταφέρνει ο άνεμος η βροχή

η ηλιαχτίδα που δεμένη κόμπο με τα κίτρινα στάχυα

στήνει χορό στην άκρη του σύννεφου

και ταξιδεύουν πέρα στις καρδιές των ανθρώπων.

 

Ρωτούν να μάθουν πως θα είναι η ζωή αύριο

χωρίς εκμετάλλευση. 

Αλλαγές που μπορεί να φανταστείς

να τις σκιαγραφήσεις με τη σκέψεις


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2017, 00:34
Το διάλυμα
ποίηση  

Αξεπέραστο το χαμόγελο ήρεμο το βλέμμα

Το μίσος είναι κρυμμένο στην απέχθεια

Η συνάντηση άκαρπη

Το χαμόγελο αξεπέραστο το ύφος κρύο

Η καρδιά απόμακρη κρένω  τη σιωπή

Χάνω το παιχνίδι χάνουν το παιχνίδι

Ένας αναβρασμός διάλυσης

Πικρό το διάλυμα της καρδιάς

Στυφό το στόμα η γεύση τσαλακωμένη.

ένα πουλί πετά σε μακρινό ταξίδι.

Ζει στο απέραντο χάος

Φυλακισμένος στο απέραντο

Κατοικεί σε καρδιές και τραγουδιέται

Σιγανά.

 

Τα καράβια στα μακρινά τους ταξίδια ιδρώνουν

Αγκομαχούν οι μηχανές τους κουρασμένες  

Κι ο λοστρόμος παρέα με το ναύτη

Κοιτούν τα άλμπουρα παρατηρούν το πέταγμα των γλάρων

χαϊδολογούν τα σιδερένια  σκαριά τους

ανεβοκατεβαίνουν στο ρυθμό των κυμάτων.

Αν το νερό σκεπάσει τα λάθη και ησυχία επικρατήσει

Τα κύματα θα συνεχίσουν να πάλλονται  


- Στείλε Σχόλιο


21 Φεβρουαρίου 2017, 23:43
Ο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ
ποίηση  

?wmode=transparent" frameborder="0" allowfullscreen>

Ήθελα να ξημερώσει, ήθελα φως για να βλέπω το μικρό χελιδόνι,

πάνω στο χιόνι, στου ποταμού τα τρεχούμενα νερά.

Νύχτα. Το κίτρινο φεγγαράκι άπλωνε το σεντόνι του πάνω στη φύση.

Εκεί κρυμμένο από του φεγγαριού τη χλομάδα.

Μόνο στο παγερό αέρα. Λευκή φιγούρα δίπλα στο άγαλμα.

Το αρχαίο μάρμαρο, στολισμένο με πολύτιμα πετράδια,

σταματημένο  στο διάβα του δευτερόλεπτου.

Άφησε τα άλλα χελιδόνια για το ταξίδι τους στην Αφρική.

Εκεί θυσίασε κάτι, το χρόνο που ποιά δεν έχει.

Και αυτό του ζήταγε να πάει τα πετράδια του στα πεινασμένα παιδιά.

Κοίταγε το χιόνι που χόρευε μαλακά τις άσπρες τελίτσες

που ανεβοκατέβαιναν στην αγκαλιά του χειμώνα.

Απέραντη η λευκή παγωνιά, και η ζωή, σάβανο ζεστό για τη θυσία.

Το κοκαλωμένο κορμί του, μαρμάρινο άγαλμα χελιδονιού, δίπλα στο αρχαίο,

στολίζει την κίτρινη παγωμένη νύχτα που αστράφτει σα διαμάντι.


- Στείλε Σχόλιο


18 Φεβρουαρίου 2017, 01:53
Ένα δάκρυ


Ένα δάκρυ για σένα αφιερωμένο στα κρίνα Δροσερό αρμυρό εύγευστο.

Ένα δάκρυ γεμάτο σπαραγμό και  χρώματα.

Γεμάτο απελπισία μετάνοια προσδοκία.

Ελπίδα όνειρα φώτα για ότι το μέλλον κρατά

σαν αναπάντεχο δώρο στο κατώφλι των επερχόμενων.

Ένα δάκρυ στα μάτια σου χαράζει το δρόμο για την καρδιά σου.

Αυτήν που χωρά το σύντροφο τον άνθρωπο τη γυναίκα

τα απέραντα μάτια των μικρών παιδιών

που το ηλιοβασίλεμα κάτω από τα ηρωικά χρώματα του δειλινού

γεμίζεις αγάπη τα πιάτα στα συσσίτια των πεινασμένων.

Είναι καιρός να κατανοήσουμε το τέλος αυτού του κόσμου.

Ένα δάκρυ που πέφτει μέσα στη θάλασσα για να ξεσπάσει η τρικυμία

- Στείλε Σχόλιο


16 Φεβρουαρίου 2017, 23:26
Ποιητή της Λαϊκής αγοράς


Αποτέλεσμα εικόνας για Ποιητή της Λαϊκής αγοράς 

Ποιητή της Λαϊκής αγοράς της αρχαίας Αθήνας και λοιπών πόλεων. 

Ποιητή της επαναστατημένης αμφιβολίας της επαναστατικής ξαγρύπνιας 

της επανάστασης που την προσμένεις ανορθόδοξα οραματιζόμενος τάσεις κι εξετάσεις. 

Τα ποιό ωραία ψέματα είναι αυτά που μοιάζουν με αλήθεια στο όνομα της επανάστασης 

έτσι κουφώνουν το μέγεθος της αλήθειας και της επανάστασης. 

Τελευταία εξασκούμαι  να αποφεύγω τα ψέματα γιατί η εξυπνάδα είναι δύσκολο πράγμα. 

Και η επανάσταση χτίζετε με αλήθεια υπομονή και ιστορική καρτερικότητα. 

Οι εργάτες όμως την επανάσταση δεν την προσμένουν ούτε την παρακαλούν στα ευχέλαια 

απλά την κάνουν την ώρα που δίνουν τον τελευταίο αγώνα τους. 

                                                                                                


- Στείλε Σχόλιο


14 Φεβρουαρίου 2017, 22:06
Δεν αντέχω


                                                                             

Δεν αντέχω κάτι καραγκιόζηδες που φωτογραφίζονται με κάποιους επώνυμους και μετά την κοτσάρουν στο fb μες τη σεμνότητα και τη μετριοπάθεια. Βέβαια χωρίς καμία διάθεση αυτοπροβολής γιατί εκτός των άλλων είναι και γραμματισμένοι πολιτισμένοι με υπερφυσικό εγώ. Έχουν τελειώσει γ΄δημοτικού και είναι διδάκτορες τις λαϊκής κομπίνας, ξέρεις πάντα έντιμα με αποδείξεις και παραστατικά.Για όποιον σ' αυτές τις γραμμές βλέπει την ύπαρξη του.


- Στείλε Σχόλιο


10 Φεβρουαρίου 2017, 17:10
Η κόλαση ερχόμενη.


Στα σύνορα της περιοχής της κόλασης  διαστέλλεται η ύπαρξη της.

Μεγαλώνει η έντασή της,  σιωπή βουβή αντίδραση μηδενική παραδομένη στην ολίσθηση της προσαρμογής στην εκμηδένιση.

Είναι τόση η προσαρμοστικότητα που η βία κι ο εξαναγκασμός είναι αόρατος διάφανος μας θολώνει τα βλέμματα.

Και ποιος ο αφέντης αυτής. Ποιος ο στόχος της κόλασης μας,  Την υπενθυμίζουν συχνά.

Η διαστολή είναι επίγεια υπόθεση μιας και πήρε μετάθεση από τη γειτονιά του ουρανού στην επιφάνεια της γης διαστελλόμενη επιτακτικά.

Κανείς ποια δεν φοβάται μήπως πεθαίνοντας βρεθεί στην κόλαση.

Φοβάται όμως, ξέρει, την κολασμένη περιοχή στην οποία ζει.

Τρέμει την επιστροφή του λυχναριού τις σκάφης  το ξεποδάριασμα στη στράτα και οι σταγόνες αξιοπρέπειας να μην λερωθούν.

Στην ουρά του συσσιτίου με το κοστούμι καθαρό το χαρτοφύλακα στα χέρια οι ποιο αδύναμοι της ζωής πέφτουν πρώτοι.

Κι οι άστεγοι πρώην γείτονες με κλονισμένα νεύρα κι αξικό σύστημα νικημένο.

Διαλυμένοι, η μια κόρη δουλεύει κομμώτρια η άλλη αυτοκτόνησε με χάπια

αυτός άνεργος έχει χάσει την εκτίμηση του η μάνα μισοπάλαβη.

Καταστροφή να κατοικείς στην κόλαση που διαφεντεύει    ο πλούτος….

Μα για σένα που αυτά είναι ξένη υπόθεση και οικονομικά δεν σε αγγίζουν σκέψου, για σένα έρχεται ο πόλεμος με τις συνέπιες του.

Ξέρεις στον πόλεμο ο πλούτος δεν αυξάνεται μα ξαναμοιράζεται.

Και αιτία είναι αυτό το ξαναμοίρασμα.

Και πόλεμος πάντα θα γίνεται

μέχρι κάποτε να μοιραστεί δίκαια σ’ αυτούς που τους ανήκει.

Η κόλαση επεκτείνετε δεν διαβλέπει χαραυγή

στο ημίφως σταμάτησε η ανατολή και η νύκτα δεν προχωρά.

Τα σύννεφα χαμηλά σκεπάζουν τα πρόσωπα το θειάφι  μυρίζει τα καμένα πτώματα προδίδουν τις ναπάλμ το φώσφορο καίει τον αέρα.

Η κόλαση είναι ήδη εδώ.


- Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2017, 21:31
Γνώση;


Αλήθεια, πόσο δύσκολη  Πόσο πονά Πανανθρώπινη  η  πνοή

στη γη με το καφέ χώμα στη γη με το κόκκινο χώμα.                                                           Περπατώ αιώνες  για να σε μάθω λίγο.

Και πάλι λίγο ακόμα θέλω να σε μάθω για να μάθω πως δε σε ξέρω .

Παρά που ελάχιστα ακούμπησα στην αύρα σου μόλις κατάλαβα που να σε ψάξω.

Στη γη στον ουρανό μέσα μου στην ιδέα μου.

Κάτω από του πλάτανου τα πλατιά φύλλα πράσινα ή και καφετιά

στην πλατεία δροσερά οι ώρες περνούν στο διάβα του ήλιου.

Γνώση και Αλήθεια κεντά υφάδι εναλλάξ τον αργαλειό,  με τις βελονιές της.

Γυναίκα με γυναίκεια βήματα θηλυκά, απλώνουν σε κύκλους ομόκεντρους αχανείς προς το σύμπαν τα μυστικά της.

Τις πείρας οι δονήσεις σείουν τις δομές της σκέψης.

αντιφέγγουν  πρωτόγνωρα σχήματα και όνειρα,

που ξυπνούν στου πρώτου πρωινού απαλού του ανέμου φυσήματος κύμα,

να χαϊδεύει το γυμνό λαιμό και τα υπέροχα μαλλιά.  

Περνά αυτή σιγά και αργά  πλατιά σε εργάτες δουλευτές κουρασμένους

Μπαλωμένους σκυφτά ριγμένους στο μάζεμα της ελιάς του καπνού του ρυζιού.

Σκύφτακες  που μάθανε να στέκουν στη ζωή σκυφτοί.

Υφάδι χρυσοκεντημένο πολύχρωμο με την φαντασία της θάλασσας

του βυθού του απέραντου, των πουλιών το κελάηδημα

με τα χρώματα των λουλουδιών.


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
anestis12
Anestis
από ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/anestis12

ΠΟΙΗΜΑΤΑ






Tags

Αλλαγές νότες ρομαντικές ποίηση Σκέψεις Τραγούδι




Επίσημοι αναγνώστες (2)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης