αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ
30 Δεκεμβρίου 2016, 02:43
Αναφορά στον Ταρκόφσκι


Η όποια κριτική κάνει ασκεί ο καλλιτέχνης με το έργο του στον τρόπο ζωής της κοινωνικής πραγματικότητας που βιώνει είναι πάντα καλοδεχούμενη αν και ως κριτική πάντα ερεθίζει ... 
Μα χωρίς αυτήν την κριτική και την κοινωνική ζύμωση (ταξική πάλη) οι κοινωνίες δεν βρίσκουν τον βηματισμό τους προς το μέλλον. Αυτός ο βηματισμός όμως όπως και η εξέλιξη της ιστορίας δεν ακολουθεί μια ευθύγραμμη πορεία , έχει μια σπειροειδή εξελικτική πορεία αυτό σημαίνει ότι το θετικό μπορεί να γίνεται αρνητικό και να εναλλάσσετε σε μια πάλη των αντιθέτων στο διηνεκές . Τώρα οι μετά Χριστό προφήτες καλό είναι να περιορίζουν τις αντικομουνιστικές τους επιδιώξεις που χαζά χαζά αφήνουν να εννοηθεί ότι η όποια κριτική δικαιώνει τον ξεπεσμένο καπιταλισμό στο ποιό βάρβαρο για τους λαούς στάδιο του τον Ιμπεριαλισμό .


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:45
05 Δεκεμβρίου 2016, 20:59 Η ζωή


Στα βράχια η θάλασσα ακουμπά

Στα όρη το γαλάζιο.

Τρέχει νερό στη κρήνη μας.

Τρέχει λαλιά πανώρια

στου ουρανού το πέταγμα

κελάηδημα μικρού  πουλιού ασημοστολισμένου.

 

Κι ο άνθρωπος

Στα καμένα βήματα στις νερολακκούβες.

Ντυμένος το ανάρμοστο του λόγου.

Ασυμβίβαστο πρέπον άχαρο. 

Στριμμένο στο σουραύλι του χρόνου.

Ζυγισμένο άχρωμο λιάζει την αποδοχή.

Πραμάτεια σπάνια αετός δίχως σκοινί.

Ανεμογυρισμένες ηλιαχτίδες. 


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:43
11 Νοεμβρίου 2016, 22:57 Ένα φως.!.!.!





Ένα φως.!.!.!

Το παιδί κλείνει τα μάτια

Το απαλό του πρόσωπο φέγγει

Κίτρινο φως με φόντο το σκοτάδι

Πλανιέται η ομορφιά άδολη απέριττη αφελέστατη.

Στη σκάλα για το πάνω πάτωμα

στα όνειρα που θα δεις

Αιθέρια μουσική η φωνή του

Στα άστρα που πλανιέσαι. (κράτα την οδηγό κρυφό )

Μια φλούδα, ένα κομμάτι ξύλο

από τον κόσμο μας τον δύσκολο

το στολισμένο με τον δυόσμο τον πλούτο και τη φτώχεια  

Το πουλί που δεν ξέρουμε πως κελαηδά

Τα γράμματα που δε μάθαμε κι αυτό που δε διαβάσαμε.

Ωκεανός τα συναισθήματα μας αυτά που συν αισθανόμαστε.

Μουσκεμένη πραγματικότητα απ’ τις ελπίδες ζωής οι σταλαγματιές  αιωνιότητας.

Ένα παιδί που μας μεγαλώνει και απ’ αυτό ζούμε την προσμονή του.

Ξέρεις να κλαις, ξέρεις να κάνεις λάθει, ξέρεις να σβήνει το καημό τραγουδώντας.

Βάλε φωτιά άναψε τα ξύλα νιώσε τη θαλπωρή την ανάσα,

γλυκό κρασί τα μάτια σου 

στα λόγια σπόροι για το σπουργίτι,

νερό για το λουλούδι,

ξεχασμένος στον ουρανό παρέα με τον Απόλλωνα τον ψεύτη.

απόκαμες κρυμμένος απ’ τα σύννεφα

απλώνεις αμπελόφυλλα  να σκεπάσεις τη γύμνια της αλήθειας,

στόλισε την παίνεψε την τη τρελή.

                                                                                                                          8:59 βράδυ 11/11/2016


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:41
08 Νοεμβρίου 2016, 01:58 Οι παλευταί του βουνού ΔΣΕ


Άνοιγαν οι ουρανοί, τα βουνά ζουν προσεκτικά,

Ραχούλες, θάλασσες πλατιές, πολιτείες.

Οι άνθρωποι ,

ξεσπιτωμένοι πρόσφυγες,

 κλεισμένοι στο αδιέξοδο.

Σκλαβωμένοι στο όνειρο για λευτεριά,

δεμένοι από πολλά κανόνια επικυρίαρχων.

Ήττα.                              

Σαστισμένος στέκω  μπρος στο κάδρο της κραυγής του αιώνα,

πόλεμος κι υποταγή.

Αξιοπρέπεια ποδοπατημένη ουράνιες

 μνήμες

οι εποχή των αγώνων των κρίνων.

Μας φτάνει που τους γνωρίσαμε . . . .τότε μα και που ζούμε πλάι τους.

Ξέρουμε πως οι ήρωες ακουμπούν στη γη και ξανά δυναμώνουν,

έχουν μια δίοδο προς το κέντρο της επικοινωνούν με τα λιωμένα μέταλλα της

 τις απερίγραπτες δύνες τους,

 κοιτούν τους σεισμούς που έρχονται και τρέχουν να συμβάλουν σε αυτούς.

Προλαβαίνουν; 

Ζαχαριάδης   Χότσιμινκ

Τα μυθικά τέρατα  ζουν μέσα τους φουσκώνουν τις φλέβες τους.

Σαν σκάβουν με τον κασμά κι ανάβει η παλάμη νιώθει πως κρατά ξανά το όπλο του.

Του θυμίζει τη λεβεντιά την αξιοπρέπεια του αγώνα τους

 προτιμά να πεθάνει γερμένος πάνω εκεί σε αυτή τη σκέψη.

 

                                                                                               Νοέμβρης  02-11-2016

- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:39
27 Οκτωβρίου 2016, 01:28 ΣΤΟ ΔΣΕ




Ψηλά βουνά με τσ' άπαρτες καρδιές

τα λάβαρα σηκώνουν

τους ουρανούς σκεπάζουν

οργώνουνε το μέλλον.

 

Τα κορφοβούνια σιμά προς την αυγή

Ροδανθισμένα κλαίνε την αντρειά σας

Παιδιά κυπαρισσόπουλα της λευτεριάς ταμένα.

Αμπόρετο να υποταχτείς στους άγγλο τσολιάδες

 

 

Βουνά ψηλά μες σ' άπαρτες καρδιές

τα λάβαρα σηκώνονται

τους ουρανούς σκεπούν

το μέλλον το οργώνουνε .

 

Ζουν στις σπηλιές και τις ψηλές ραχούλες.

Τον πόλεμο τον ξέρουνε τον ύπνο δε χορταίνουν

Υπόδειγμα συντονισμού ηρωισμού κι ανδρείας

 

Ψηλά βουνά μες στες καρδιές σας

τα λάβαρα σκιρτούν

τους ουρανούς μας σειούν

το μέλλον το ζωγραφούνε.

 

Λαοκρατία φώναξαν και σιστικέ η πλάση

Κράτησαν τη ζωή τους στο άνθος της ρίγανης και του θυμαριού

Πάλεψαν μες τις βροχές και τα χιόνια ξυπόλητοι

Άνθησαν ένα χαμόγελο στου δυνατού τις αστραπές.

 

Ψηλά οι καρδιές πα’ στα βουνά

Αέρας τσ’ ανεμίζει

Το δίκιο μας ανθίζει

το μέλλον μας ορίζει.


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:33
22 Οκτωβρίου 2016, 02:56 Ο πόνος





 

Έχω ένα πόνο στην καρδιά μία βαριά καρδούλα

Και δε μπορώ πια να χαρώ να κλάψω  να γελάσω.

Μου μαύρισαν τα όνειρα και κλαίν τα φυλλοκάρδια

Κατηφορά ο δρόμος μου μαύρος ο ουρανός μου

Και δε μπορώ να ξεχαστώ στο φως να ξαγναντέψω.

Αυγούλα  ν’ έρθεις να με βρεις το δρόμο μου να φέξεις.

Να αλλάξει ο κόσμος κι ο ντουνιάς η πλάση να μερώση.

Αχ Καρδερίνα μου γλυκιά φρέσκια καλοσυνάτη

σε έντυσα στα κίτρινα μέσα στη συννεφιά μου.

Κυπαρισσόδενδρο ψιλό  κοντά στην κρύα βρύση

πάλι βάζεις τα χρυσά σου τα κυπαρισσόμηλά σου

στο σεργιάνι που περνάς όλους μας μας κατακτάς.

Ραγισμένο όνειρο μας στου ουρανού το ξάγναντο

Ώριμο και φωτεινό λιγνό και τραγανό

στους χυμούς μου κολυμπά τα σύνορα περνάς.

Άμα η καρδιά βροντά

με τρομπέτες και βιολιά τις  καστρόπορτες τασ’ αμπάρες

στα ουράνια σαλπίζει κι φίλοι μας ξανοίγουν μακριά.


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:32
12 Οκτωβρίου 2016, 19:05 Η φθορά του αύριο





   Και αν σου χάιδεψα τα βελούδινα ροδοπέταλα.

Κι όταν σε κοίταξα κι απρόσμενα συνάντησα τα πράσινα φύλλα σου, έκλεισα την εικόνα στην καρδιά της ανθοδέσμης σου.

Κόκκινα γαζιά στα πέταλα των λουλουδιών σου κρεμασμένα στη φθορά του αύριο στο χάσιμο της συνέχειας.

Τρέχουν τα πράγματα με συνέπεια και συνέχεια τρέχει και ο νους μας με διακοπτόμενα τιτιβίσματα.

Άπλωσαν οι φυλλομένες κλάρες σου καταπάνω μου.

Με αγκάλιασαν.

Οι δροσοσταγόνες της νιότης σου έγιναν τα  δάκρυά μου.

Περπάτησα πολύ κάτω απ τον ήλιο.

Περπάτησα πολύ κάτω από τη βροχή.

Θέλησα να ξεπλύνω τη θάλασσα να τη στολίσω με βαρκούλες κι αέρηδες.   Να βάλω στεφάνια χρυσά με υπομονή φορτωμένα στα κατάρτια τους, με θυμάρι και ρίγανη να μυρώσω την πνοή τους.   Άσπρα να γίνουν καθαρά απ τα καυτά δάκρια που πέφτουν.   Πέφτουν και ζεματούν την καρδιά μου.

Τυλιγμένη στη καταχνιά με το μαντίλι σου το μαύρο. Στο πέλαγος καθρεπτίζεις τον ουρανό τα δάση τα βουνά τον πόνο του πατέρα που χάνει το σπλάχνο του.

Η μορφή σου κλείνει μέσα της την αντάρα του κόσμου.

Το θάνατο που γέννησε τη ζωή. Την άλλη.

Νερό και θάλασσα και πέλαγος και βουνά,   μαλώνουν με τα πεύκα και τις οξιές τα πουλιά και τους γλάρους για τις λύπες σου.

Σε ποιόν καμβά ζωγραφίζεις το δρόμο μας με τι χρώματα γράφεις τις νύκτες τις τεράστιες με ποια ηλιαχτίδα σβήνεις ανατρέπεις το σήμερα και χαράσσεις και χαράζεις το μέλλον .

Στην εικόνα σου βλέπω την  αδικία τη φτώχια το αδιέξοδο τον άνεργο γιό τον νεκρό στρατιώτη.

Στα μάτια σου στα μεγάλα σου μάτια που άφωνα ήσυχα καρτερικά ζουν τα ροδοπέταλα τα βελούδινα υπάρχει καρφωμένη η πορεία της ζωής.

Αυτής που δεν την διαλέξαμε που δεν την αρνηθήκαμε που δεν την κλάψαμε μα απλά τη βάζουμε στη ρότα του χρόνου μας….. ζούμε. 
30

- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:31
05 Οκτωβρίου 2016, 18:50 Κραυγή σε ώρα πρωινή


Κραυγή σε ώρα πρωινή μεθυσμένη σκέψης παραπαιόμενη σαθρή στον αέρα.

Δεν ξύπνησε από ύπνο βαρύ. Δεν κοιμήθηκε ευτυχής.

Ξαφνιασμένος δεν είναι, μπροστά του φαντάσματα ζωντανεύουν κινούνται ανάμεσα στις υπάρξεις και τις σκοτεινιάζουν μαραίνουν το φως.   

Η ανευθυνότητα σε μίγμα αμάθειας  

ξετσιπωσιάς  βολικής προσκόλλησης στα μυστικά υποταγή

υποταγή δειλία φόβος φόβος φόβος πόνος

πρέπει να μάθεις να σου αρέσει

πόνος σωματικός  λιωμένα θέλω, αποδιαρθρωμένη συνείδηση καμένη ζωή.

Μέλλον, μάλλον σκοτεινιάζουν, μαραίνουν το φως και το φως καίει δεν το μπορούν, δ

εν ανέχονται να το βλέπεις. 

Στη δουλειά ένα πιάτο φαγητό κι αυτό κρύο

το Κρεβάτι εκεί χάμω κλείνεις  τα ματιά για λίγο,

δεν ζεις πολύ δεν χαμογελάς ο φόβος είπαμε ο φόβος κυριαρχεί πρέπει να κυριαρχεί. 

Πρέπει να φοβάσαι εμένα εσένα το διπλανό, το αφεντικό ζητά πειθαρχία. 

Τώρα το σύστημα τέλειωσε δε αντέχει άλλο

οι πυραμίδες με την αρχαία λάμψη τους δεν θα του δανείσουν άλλη. 

Θα πεθάνει όχι γιατί θα το σκοτώσω εγώ μα έχει πεθάνει ήδη

γιατί τι είναι ζωή;


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:29
05 Οκτωβρίου 2016, 18:37 Ο θάνατος κτυπά την πόρτα μη του ανοίξεις






Καθορισμός της ζοφερής ματιάς

του όρνιου,

το κράξιμο τρομάζει

Ξεκοκαλίζει τάφους και κορμιά

Πίνει νεκρικό ζωμό

ηφαιστειακής ψύξης αμάλγαμα

σε πετρωμένο μάγμα τα μάτια σου σχηματισμένα

ο κόσμος τους, σχηματισμένη η σφραγίδα της φυλακής

κίνηση επιβραδυνόμενη τέλος σίγουρο.

Πάγωσε το όνειρο η φαντασία  κλαίει.

Ο χώρος μας ο χρόνος μας η ταλάντευση μας

ζούσαν  πάνω στη φλόγα στη θέρμη του νήματος μας.

Το μεγάλο μαζικό  καταστροφικό τους όπλο μπορεί να σκοτώνει χιλιάδες.

Δεν μπορεί να τους σκοτώσει όλους.

Όμως η νέα τάξη επιστημονικά μεθοδικά ισοπεδώνει την ανθρωπότητα.

Πρώτα τον πολιτισμό δηλαδή τον τρόπο  σκέψης.

Ε μικρέ φοβοκουρασμένε ανθρωπάκο

ξέρουν αυτοί απ τα πειράματα.

Ίσα που να μπορείς να σταθείς να δουλέψεις .

Τρομαγμένος με καχύποπτο βλέμμα

στωικά παραδομένος στα ένστικτα της δίψας τις ανίκανης να σε χορτάσει .

Υποκατάστατο της βρομερής αναξιοπρέπειας προσπαθεί να ισορροπήσει ψυχικά και νευρολογικά .

Οι Δούλοι έσπαγαν τα εργαλεία εμείς <καίμε> τους επιστήμονες που δίνουν τη γνώση τους στους εκμεταλλευτές .

Αστοί πολυεθνικάριοι ιδιόκτητες μονοπωλιακών και οφσόρ εταιριών αν δεν σας ανατρέψουμε, πρέπει να παρακαλάτε για αυτό,

θα πνιγείτε στο τέλμα που δημιουργείτε Μες στα σκατά .  

 

Ο Μολιέρος καταδυκτικός, ψηλαφίζει τους ψεύτες γιατρούς δικολάβους αγάπες γαμπρούς

και δίνει στα άδολα νιάτα το προνόμιο της αλήθειας και της καλλιτεχνικής έκφρασης.

Ο μεγάλος καυστικός αυτός λογοτέχνης αν σήμερα ζούσε δεν ξέρω αν θα μπορούσε να κρατήσει το χιούμορ του η αν θα πέταγε τους κεραυνούς του Δία τις βροντές του  ή αν θα έφερνε ξανά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα.

Πάντως θα άνοιγε το κουτί της Πανδώρας να βγουν έξω οι λαϊκές αντιδράσεις. Υγρό πυρ θα έλουζε τις ώρες που μαίνεται η σύγκρουση.

Τα πυρπολικά του Κανάρη να πλευρίζουν την άρπαγα εξουσία να λευτερώνουν το λαό.

Και ο μεγάλος μουσουργός του λόγου σε ποιον δίνει την εντολή του μέλλοντος ποιος ο επόμενος αρχιτέκτονας της ζωής ,η συλλογική σκέψη,

η συλλογική εργασία, η λαϊκή εξουσία .

Ξέρεις το να αγανακτείς και να ξεσπάς να σκούζεις δεν χρίζει σκέψης το να κτίζεις ζωή χωρίς εκμετάλλευση θέλει οργάνωση και γνώση.

16/7/2010


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:25
23 Αυγούστου 2016, 09:27 Στο καϊμάκι του καφέ χρώματος.






Και στου μαύρου καφέ τις πρασινωπές φουσκάλες                                                      

Τις όμοιες με μαγικές σφαίρες που τα μελλούμενα προδίδουν ευγενικά.                  

Τις βλέπω στα πεταχτά γιατί εγώ πάντα βιαστικός είμαι                                        

αυτά τα βήματα που ξεστρατίζουν                                                                                  

Ξαστοχούν το σωστό και το κάνουν λάθος.

Περνούν μακριά μου πολύ μακριά

γιατί εγώ πάντα βιαστικός είμαι και δεν προλαβαίνω          

Σήμερα στου καφέ τα λόγια την είδα να περνά μπροστά μου φευγαλέα.

Νικητές και νικημένοι φώναζαν δυνατά.

Ησύχασε και ξανά σκέψου αν μπορείς το γράμμα του νόμου

παραβίασε ασέλγησε πάνω του

Τόλμησε να μπεις στα όνειρα να πας κόντρα στο ρεύμα

αλλιώς είσαι περιττός σαν αριθμός ανάδελφος από ταίρι.

Βέβαια κάνουν καλό καφέ στις δύσκολες στιγμές πάντα ένας καφές.

Μα εγώ τα βλέπω στα πεταχτά γιατί εγώ πάντα βιαστικός είμαι.

Κι όταν πίνω καφέ ζητώ να βγάζουν το καϊμάκι με τις φουσκάλες του

ποιος ξέρει τι μπορεί να δεις.                                              

Να  Σαν έρθουν τα χρυσάνθεμα και γεμίσει ο τόπος μυρωδιές από τριαντάφυλλά και γιασεμιά,

στο δρόμο ανήφορος δε φαίνεται τα χρώματα δίνουν τα κλεμμένα βλέμματα στα παιδιά,

που κυλιούνται στα μωβ λιβάδια

και οι μανάδες χωρίς δεύτερη σκέψη φωτίζουν το πρόσωπο τους

με το χαμόγελο της ξεγνοιασιάς.  

                                                                                           15/8/2016


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:24
21 Αυγούστου 2016, 19:02 Αιρετικός



Ο αέρας βαρύς σκοτεινός οι άνθρωποι ζουν στις σκιές των διαφωνιών

Που κοιτιούνται καχύποπτα ίσως περίεργα στο μύλο των ισχυόντων.

Και να που κινούνται ανθεπιχειρήματα εκατέρωθεν.

Κλαίνε σπαράσσουν  μάλλον άκομψα ζουν τον ξεπεσμό της ηλιαχτίδας.

Ημέρα άφαντη στεγνή μυροκαμένη μοναχική θολός τόπος έμβρυο ημιθανές

Ξεκούρδιστη ντροπή άχρωμο σκοτάδι ήχος αβάσταχτα ανάρμοστος που μεγάλωνε

την ένταση της παιδικής επίθεσης σε δακρυσμένα πατήματα άμμου.

 Κοντά σε Θερμοπύλες ακούμπαγε να ξεκουράσει τον Αίαντα

 νύχτα άγρυπνο το καντήλι ατέλειωτος ο κόπος της αντοχής απομόνωση ένταση                     ο ενδοτισμός η βλακεία η ραδιουργία                                                                                   ειλικρινής δεν μπορεί να φανταστεί το δεύτερο λόγο καθαρά ανάρμοστος απροσάρμοστος στην προσαρμοστικότητα αγαθός στις μάχες με τους ανεμόμυλους φορτώνει τον εύοσμο έρωτα ανάμεσα στις δυό του πλάτες και καμώνεται πως τον κουβαλά σε τόπους όλο φωτιά και θειάφι κίτρινους πονηρούς δύσοσμους ντυμένους το ένδυμα της στιγμής που καίνε τις μάγισσες. Πέρασαν μέρες και χρόνια πολλά θα περάσουν κι άλλα με μας αντάμα και όχι μα σαν ροδίζει η αυγή όλα θα σβήνονται και θα ξαναρχίζει ο καυτός ήλιος. 


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:21
03 Αυγούστου 2016, 00:35 Γονιμοποίηση της ζωής σε στάδια.


Καθώς κοίταγα το δρόμο που έφευγε η εικόνα σου ξεθώριαζε.

Η κρύα βρύση που κάποτε υπήρχε εκεί μας ξεδίψασε.

Στο αντάμωμα του ουρανού με τα λουλούδια του δάσους,

σμίγουν την ευωδιά του θυμαριού και της ρίγανης,

με τα χρώματα του μενεξέ και τον καρπό της ελιάς.

Μια μέλισσα κάθισε στα νεαρά μαλλιά σου και η γύρη από τα ποδαράκια της

σου στόλισε το κεφάλι.

Ξέρω ο δρόμος έφευγε μακριά η απόσταση ξεμακραίνει.

Γονιμοποίηση της ζωής σε στάδια απανωτά.

Να ο δουλευτής! Με τα χέρια του ζυμώνει την γη, την πλάθει.

Ζεσταίνει το ψωμί στύβει τις ελιές στο φαΐ σπάει τα βράχια.

Στη γλάστρα μας καρπίζει  ένα λουλούδι.

Τα απλά μαγευτικά τοπία τοποθετούνται σε μικρά καρέ στης μνήμης τα αρχεία.

Με τεχνικές και μοντάζ

ονείρων υποσυνείδητων γαλανών ουρανών και λαμπρών ήλιων

καθρεπτισμένων στη θάλασσα μας.


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:20
21 Ιουλίου 2016, 01:40 Πρώτα στου Μάη τα στολίδια.


Άστρα της αυγής μωβ πράσινα χρυσά λούζουν την ανθρωπότητα με φως και νοσταλγία

Κύματα χρωματιστά ποτίζουν το μέλλον που δροσίζουν οι πρωινοί αέρηδες,

 Εκείνες τις ώρες που στοχάζεσαι το αύριο κουρνιάζει μέσα στα φυλλώματα της ελπίδας μας το όνειρο πως δεν θα γίνει ποτέ πιά πόλεμος.

Μα φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν έχουν δει τα πρωινά άστρα.

Τα μάτια μας κουράζονται να αγναντεύουν αυτό που έρχεται από την ανηφόρα του χρόνου.

Το τεράστιο καραβάνι των αχινών περπατά στη στεριά αθόρυβα αρματωμένοι με τα χιλιάδες αγκάθια τους πάνοπλοι έτοιμοι

Δεν μπορούν να τελειώσουν τον πόλεμο γιατί αυτός χρειάζεται να πολεμούν την κούραση που προκαλούν τα γεράματα.

Κάνουν τόπο στα χρώματα στα φώτα ζώνουν τα δέντρα τους θάμνους τα λουλούδια του Μάη της πρώτης του μέρας με τα νεκρά κορμιά τους φρέσκα ευωδιαστά παγκόσμια στολίδια διαμάντια λαμπερά στάλες δροσερές στα νιάτα του κόσμου.

20/7/2016


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:18
18 Ιουλίου 2016, 11:56 ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ


Τώρα που κρατάς το χέρι, μια πεπονόφλουδα πρόσεχε,

η ακρόπολη γκρεμισμένη από το Ερεχθείο λείπουν οι κόρες

τα μπουκάλια κενά με διάφανα χρώματα

τα γήπεδα η χώρα τα δάση προσφορά στον πολιτισμό του   της   των   τέλος πάντων υπανθρώπων

κίτρινο μέταλλο και ωραία μεταξωτά λόγια μακριά από το φαγητό που έχουμε ανάγκη

το σχολείο την αίσθηση της σιγουριάς της ασφάλειας

το πολιτισμός της εργασίας που δημιουργεί τα ανθρώπινα θαύματα όταν κοινοκτημονούντε

τότε που ενσωματώνουν τις καλές τέχνες μέσα στις καθημερινές δράσεις ως πρέπει.

Φαντασία και πάλη χρειάζεται να οργώσεις το χώμα να σπείρεις τους σπόρους τους όμορφους τους από παλιά φυλαγμένους για τέτοιους καιρούς,

δύσκολους να τους πω, μαύρους να τους πω, άχαρους, απολίτιστους.

το κουράγιο το θάρρος η αισιοδοξία η αυταπάρνηση ο αλτρουισμός συνοδεύουν τη φλόγα τη χαλκοκίτρινη που καίει και ζεσταίνει ένα πανάρχαιο όνειρο που περασμένο μέσα από ντοπιολαλιές μύθους και ιστορίες για πρώτες εποχές χαρούμενες, χωρίς χρυσό κι ασήμι και παντοδύναμους θεούς,

που υπόσχονται γλυκούς παραδείσους αν είσαι καλό παιδί!!!!

Ήρθε όμως η εποχή της βλάστησης να η ώρα που ξέρεις πως αλλιώς δεν μπορεί να γίνει

Πρέπει να δεις τα τριαντάφυλλα τα κόκκινα και τα γαρίφαλα να πρασινίζουν να ανθούν δώσε μας κουράγιο το έχουμε ανάγκη έλα κοίτα οι άλλοι ξεκινήσανε.

2008


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:17
06 Ιουλίου 2016, 19:19 Δένδρο


Οι δοκιμές του μικρού Νέφους.

Στην άκρη ίσως βρισκόμαστε του σύννεφου.

Τι βρίσκει ο δρόμος μας χωρίς κόπο.

Άδειες φωτογραφίες οι ώρες μας.

Τα χρώματα άτεχνα τα όρια ασαφή

όλα τα δένδρα πράσινα στητά ζωντανά.

Δεν γνωρίζουν τον α γωνιακό ιδρώτα

ήσυχα στέκουν διακοσμητικά ευχάριστα.

Ένας αέρας κάτι ζεστό μπλέκετε στα κλαδιά

φέρνει κάτι ζωντανό άυλο άστατο αεριστώ

και μαζί με το φως ευωδιές χλοερές.

6/7/2016


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:14
29 Ιουνίου 2016, 18:19 Γράφω για σένα μόνο.


Γράφω για σένα μόνο. Καθώς η ζωή, ο χρόνος ας πούμε καλύτερα, δε μας δίδαξαν πολλά.

Ούτε τα σχολεία τους βοήθησαν την αλόγιστη καρδιά μου να αγαπά λιγότερο

και αγαπά <<πολλά ωραία>> μα και πιο ωραία.

Που φιλούν τα όνειρα στις προσδοκίες των ανθρώπων. Αυτά τα πολύ ωραία τα κρατάμε φυλαγμένα κάτω απ το βλέφαρο μη τα μάθουν απότομα οι απονήρευτοι και η ακατανόητη έκφραση του προσώπου τους  χαλάσει.

Μυστικά ταλαιπωρημένα με αγάπη και ζάχαρη αχνή γλυκιά παρωδία δράματος παιγμένου σε υποτονικούς ρόλους.                                                                                               Προπαίδεια για αόριστα όρια που κουράζουν το θάνατο και βαρυγκωμούν  το χάρο, δουλειά καθημερνή από το πρωί ως το βράδυ.

Χρόνος ατέλειωτος απρόσωπος με σταματημένα ρολόγια. Δεν έχεις να πας πουθενά δεν σε περιμένει κανείς δεν έχεις νόρμα κλείνεις το μάτια και δεν βλέπεις τίποτε ζεις στον αστερισμό του καρότου το μαστίγιο είναι δίπλα σου και τα παιδιά με αυτό πηδούν σχοινάκι.

Δεν μιλάς γιατί ήδη έχουν όλα ειπωθεί και τι τι θα πουν οι άλλοι αυτός μιλά είναι επικίνδυνος γιατί τι λέει;

Μα μα για το μουσακά για το χαλβά για τα πουλιά α! για τα πουλιά, αχ αυτό το κελάιδισμα κάποτε κάποτε όταν η Ευτυχία.

Ζούσε μού λέγε πως είχε χαρούμενο χρώμα και μ’ αυτό ζωγράφιζαν πάνω στα κόκκινα αυγά…  που σα σπουν τσουγκρίζοντας το ένα με τα’ άλλο ξεπηδά η ζωή μυρωδάτη κάθε φορά έτοιμη για το ραντεβού της άνοιξης και μπουμπουκιάζουν τα κλαδιά κι ομορφαίνει η πλάση που ξελογιάζει τα βήματα στο δρόμο με τ’ όνομα ελπίδα για ειρήνη κι ανθρωπιά.

Μα τώρα σώπα η ατέλειωτη ώρα στα ρολόγια καταπίνει το λόγο.

Σταματημένα αναίσθητα στα θέλω που ξέχασες πως υπάρχουν πολύ δε περισσότερο ότι λέγονται κιόλας.

Λίγο ξεχασμένος πάνω στη θύμηση λίγο φοβισμένος στο ακρωτήρι του φάρου τα λόγια χαράζω στα βράχια και τα χώνω στη γη βαθιά στην καρδιά της να μπολιάσω το είναι της. της μαυροφορούσας. Ακόμη τούτη η άνοιξη ραγιάδες ραγιάδες…


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:12
15 Ιουνίου 2016, 18:02 Κι ο πόνος μας κι ο πόνος τους χάντρα σε κομπολόι.


Κι ήθελε ακόμη πολύ να μεγαλώσει ο ερχομός του απόβραδου. 
Η ώρα που μετρώ τις ελλείψεις μου 
ντυμένες στις μορφές και στα χρώματα τους. 
Η πάλη ασίγαστη λες και αντιγράφει την πορεία της άνοιξης.
Οι τέσσερεις εποχές απροσδιορίστου διαρκείας στριφογυρνούν στο διάστημα.
Το αίμα ο θυμός η βία οι δολοφονίες οι εκβιασμοί. 
ο φόρος υπεραξίας Η άγνοια ρωτά τους αιώνες της στέρηση, γυμνή από φτιασίδια. Της τάξης μας συστατικό η κοινή μας μοίρα. 
Της τάξης μας ουσιαστικό η ακούραστη υπομονή.
Δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τις φούριες των μικροαστών
Μα μάθαμε να τις ξεχωρίζουμε. Και σίγουροι σφυρίζουμε τη διεθνή,εμπρός τις γης...
με χαμηλή φωνή ζυγώνω του αγώνα της τις δυσκολίες.
Κάθε έπαρση μας είναι ξένη κάθε στάση της ιστορίας κατανοητή. Εδώ οι εργάτες της Γαλλικής κομούνας δίπλα οι Αμερικάνες κλωστο υφάντρες πιο δω τα κόκαλα των  εργατών του Λαυρίου.  Οι εξόριστοι οι φυλακισμένοι οι αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ και ξανά οι εξόριστοι, οι εκτελεσμένοι, οι βιασμένοι, τα μεγάλα μάτια των μικρών παιδιών έντρομα και βουβά σα σπούν την πόρτα οι κομουνιστοφάγοι για να τρομοκρατήσουν, να κάμψουν την τάξη μας. 
Παρέλαση των εκατομμυρίων της τάξης μας Και τούτη η σύγκρουση δε θα είναι η τελευταία. 
Ξέρουμε ποια με επιστημονική γνώση τα βήματα της πάλης και αυτό τους τρομάζει, τώρα ποιο δύσκολα θα μας μπερδέψουν.
Το κόμμα μας φάρος άσβηστος το προσκλητήριο μας για γνώση και πάλη για εξουσία του προλεταριάτου. Εδώ φτάσαμε σε σημείο κομβικό η επανάσταση είναι υπόθεση του παγκόσμιου προλεταριάτου. Η πάλη ασίγαστη λες και αντιγράφει την πορεία της άνοιξης.
Γιατί οι εποχές όσες κι αν έρθουν όσο κι αν καθυστερήσουν εμείς θα είμαστε εκεί για να συνεχίζουμε το δρόμο μας. Της τάξης μας συστατικό η κοινή μας μοίρα. 
Της τάξης μας ουσιαστικό η ακούραστη υπομονή. Τώρα εργάτη τώρα εμείς χιλιάδες χρόνια μετά την πρώτη αυγή της εκμετάλλευσης είμαστε στη λευκαυγή στο κατώφλι της κατάργησης της.
Και να με τη μεγάλη μας κατάκτηση το κόμμα μας. Εμείς οι εργάτες πατάμε στη γνώση της επιστήμη, της εξέλιξης, 
στη θησαύριση της πείρας των αγώνων και στην ανάπτυξη της θεωρίας μας. Κι έτσι τα όνειρα θα πάρουν δικαίωση όχι στην εκδίκηση μα στο χάραγμα ενός καινούριου κόσμου στην δημιουργία μιας πάστας ανθρώπων που επιδέχονται εξέλιξη.

- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:11
04 Ιουνίου 2016, 15:26 Τα μάτια μας ίδια η καρδιά μας


Έψαξα μέσα στην άμμο στην άμμο της ερήμου

έψαξα για σένα ….

Στόλισα τα κλαριά του κόσμου με αμφιβολίες .

Το χρώμα τους παράλλασα στα σημάδια του ουρανού και της θάλασσας.

Ενταγμένα στη συμφωνία της διαφωνίας τους.

Κι άναψα φωτιές πάνω στα μάτια της ανθρωπότητας

που ζέσταναν την καρδιά και το μυαλό.

Με πόθο πάθος και αντίθεση, με τη γνώση και την ανάγκη

Αντίθεση και λύση.

Τα πράσινα φύλα των φυτών κοκκινίζουν σαν ωριμάσουν οι ώρες τους.

Ξανάβουν τις μελωδίες των αέρηδων δεμένες σε σάλπιγγες.

Το μυστικό κριμένο βαθιά στην άμμο γιατί στην άμμο;

Επώαση της μετάλλαξης νηστικού και χορτάτου

Ντυμένος την ευτυχία έκρυψα στην πίκρα τη θάλασσα  των ονείρων

χαμένων στα κύματα των εποχών που άλλαζαν τη γλώσσα την έκφραση.

Τα μάτια μας ίδια η καρδιά μας αυτή ένα καμίνι κόκκινου σίδερου που πλάθει την ιστορία  θέλουμε δε το θέλουμε.

Σα σταματήσει αυτός ο πόλεμος θα έρθει άλλος  ποιο μεγάλος στην αταξική μας σύναξη.

 

4/6/2016


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:09
26 Μαΐου 2016, 21:35 Αντιστίξεις


Αστερόσκονη στ’ αστέρια κοχύλια πορφυρά ακτίνες σκοτεινές περιοχές του σύμπαντος λάμπουν δίπλα στο φως.

Ψωμί σταφύλια δύο κιλά κρέας πορτοκάλια πορτοκαλάδα.

Μαγεριό με τη μυρωδιά  της νοστιμιάς που κλείνει μέσα του όλα αυτά τα υλικά που συντελούν απλά στην ομορφιά της ζωής.

Η ενεργητικότητα των ανθρώπων τόσο διαφορετική σε κάθε ένα διαφορετική από άλλη συνταγή  αξιών μίγμα επιδιώξεων αισθητικής απόσταγμα νοστιμιάς στα κελάρια της ανθρωπότητας.

Δίπλα στη δυστυχία του οργανωμένου κοινωνικού συστήματος στις συμβάσεις που δείχνουν ή κρύβουν το θησαυρό της ασχήμιας του μεμονωμένου όντος που μπλεγμένο στα δίχτυα του καθρεπτίζει μια εικόνα ζωής αλλοιωμένη πορεία στο βάθος της αν… ελεύθερης επιλογής.

Αστερόσκονη στ’ αστέρια κοχύλια πορφυρά ακτίνες σκοτεινές περιοχές του σύμπαντος λάμπουν δίπλα στο φως.

Ψωμί σταφύλια δύο κιλά κρέας πορτοκάλια πορτοκαλάδα.

Στο μαγέρικο του πολέμου ζει ο θάνατος αχνίζει παρατεταμένα αναλείπτετε ο βόρβορος και ντύνεται το κάλος. Δακρύζει ανεξήγητο γιατί ο ζωντανός ο πόλεμος δεν εξηγείτε δεν ιστορείτε. 

Και το φως που είναι το λαμπρό μας μέλλον, ας πούμε, μια παραίσθηση για την αίσθηση του παρόντος αναγκαία καταλυτική ουσία απαράμιλλα σμιλεμένη.

26 /5/ 2016


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:06
19 Μαρτίου 2016, 20:35 Τους τηλεγραφούν τα μαντάτα



Αποτέλεσμα εικόνας για αγιόκλημα

Όμορφες ηλιαχτίδες πλημυρίζουν τον ουρανό μας

τα αστέρια δε φαίνονται ποια όμως υπάρχουν.

Εσύ όμως, δεν είσαι εδώ, όπως τον παλιό καλό καιρό.

Τα γιασεμιά συναγωνίζονται ευωδιαστικά με το αγιόκλημα.

Και να τώρα.

Κοιτάζω τη δύση, φωνάζω δυνατά.

Τα δάκρυα φανταχτερά λαμπρά διαθλαστικά

ακριβά.

Έχω περίσσευμα,

χαμόγελα χορεύουν γύρο μας

άλλα μπλε άλλα κόκκινα... πολύχρωμα

ευχάριστα επικριτικά ειρωνικά.... καρδιές πικραμένες.

Πόλεις βομβαρδισμένες.

Πόλεμος... λανθασμένων εποχών μουδιασμένα όνειρα.

Κορμιά νεκρά... ζωντανοί εξαθλιωμένοι.

Ανίκανοι οι παραζαλισμένοι

τους στομώνουν το μυαλό.

Τους τηλεγραφούν τα μαντάτα, εξουσίες κρυφογελούν.

Κάτι να αλλάξει κάτι να αλλάξουμε τέλος πάντων.

19/3/2016


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:02
14 Μαρτίου 2016, 21:05 Αλήθεια που ποτέ δεν λέγετε


Κάρβουνο μαύρο η καρδιά μου

κάρβουνο σαν συννεφιασμένος ουρανός

Παρασκευής μεγάλης

μπόρας προμήνυμα.

 

Με κάρβουνο ζωγραφισμένο το αβάσταχτο ηλιοτρόπιο

τα μεγάλα του σχήματα ζωγραφιές απόκοσμες υπερκόσμιες

μαραμένα χρώματα άνυδρα ιδέες δεμένες με μετάξι στην άκρη του κόσμου

στο κατώφλι του μέλλοντος μελλώντας το νέο το μελλούμενο.

     

Πάνε έτσι οι μενεξέδες και τα ηλιοτρόπια

χέρι χέρι με μια ασίγαστη ερωτική σχέση

ανατροπής ως τη ρίζα του θυμαριού.

Βλαστά η άλλη μέρα τη νιότη τη ζωντάνια την αισιοδοξία

 

Και τα παιδιά ανέμελα ζουν τα βάσανα χωρίς πίκρα

έτοιμα να σου δώσουν ένα φιλί ένα χαμόγελο

και τρέχουν με το βλέμμα όλο ένα ερώτημα

ασαφές σαν την αλήθεια που ποτέ δεν λέγετε.

17/11/10


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:57
05 Μαρτίου 2016, 02:26 Ο γάιδαρος τον γάιδαρο δεν κάνει.


Ο ποιο μοντέρνος γάιδαρος είναι πάντα ευγενικός .

Το κοστούμι του γυαλίζει συναισθήματα γεμίζει.

Και ποτέ του δεν γκαρίζει τα μιλά τα γαλλικά

Όρθια κοφτά μελωμένα φωναχτά.

Άμοιρε φτωχέ εργάτη σου τη σκάνε και είναι αφράτη

Πονηροί και μορφωμένοι σε καρφώνουν μανιασμένοι

Άλλοι τους είναι ρουφιάνοι άλλοι πάλι είναι φτιαγμένοι για αναρρίχηση στημένοι.

Ξέρουνε να λένε ναι και ποτέ δε πάνε κόντρα.

Έχουν κάτι που τους κάνει βέρους υποταχτικούς.

Ξέρουνε να προσαρμόζουν τα μελλοντικά στο τώρα

Και στα αφεντικά πονηρά το μάτι κλείνουν

Μη τους πάρουνε χαμπάρι και χαλάσει η δουλειά.

Δύσκολο είναι πολύ να απαλλαγείς εργάτη απ τις βδέλλες τούτες δω.

Έτσι αμόρφωτος που είσαι κουρασμένος και φτωχός

μόνο να σε κλαίνε οι ρέγκες δεν σου φτάνει δυστυχώς.

Το κακό είναι όταν τα νιώθεις όλα αυτά

όταν τα αντιλαμβάνεσαι και δε μπορείς να τα σταματήσεις.

ΥΓ. υπάρχουν αρκετά είδη μη ξεγελαστείτε. Βέβαια θηλυκά κι αρσενικά.

Πάντος καμία σχέση με τα τετράποδα.

5/3/16  


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:49
29 Φεβρουαρίου 2016, 23:59 Αναμμένο κάρβουνο η ερώτηση.


Καθαρό φως τα μάτια σου.

Παίζουν ερευνώντας τριγύρω.

Ζεστά απλά καθαρά ζητούν τη συνάντηση

ζυγίζουν αξιολογούν το δισταγμό τοποθετούν ερώτηση.

 

Με φέρνεις μπροστά σε διλήμματα

σηκώνω αδύναμα τα χέρια να σου γνέψω

Μπλέκομαι με τις λέξεις κοιτώ πίσω απ αυτές δεν σε βρίσκω.

Προσπαθώ να σε βάλω εκεί, για να χουν αξία.

Σκέφτομαι σε σκέφτομαι γιατί δεν ξέρω…

μ’ αρέσει.

Ίσως η εικόνα σου δεν με ματώνει.

 

Αρχίζω να ζω με την μνήμη μου γεμάτη με σένα.

Δεν το παραδέχομαι ακόμα!

Φοβάμαι ένα κάρο πράγματα.

Μα πιο πολύ πώς να το πω

φοβάμαι τις αποφάσεις.

Τις καταδικαστικές τις δικές μου μα κι αυτές που με καταδικάζουν.

 

Λογικά! άλογα διατεταγμένα αισθήματα.

Λογικά μπολιασμένα με όλους τους πιθανούς συνδυασμούς

ενοχών.

Ζουν στο τελείωμα του είναι, του χρόνου, του ουρανού, του θεού της νύκτας.

Τα ξέπλεκα μαλλιά σαν κάβοι αφημένοι κρεμασμένοι στο πλάι του γοργοφτέρουγου

του καραβιού τραβούν αυλάκια στο νερό.

Το υπόλοιπο είναι μου είναι που δεν μπορώ να αποχωριστώ μα και να το εξαπατώ.

Δένω το πέρασμα του με τις πράξεις μου το παρελθόν κυβερνά χωρίς να θέλω.

Είναι μια μοίρα που δεν πρέπει και δεν μπορείς να μη τη βλέπεις.

 

06 02 09


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:47
27 Φεβρουαρίου 2016, 15:35 Κάνω ταξίδι μακρινό


Κάνω ταξίδι μακρινό σε σύννεφα κι αστέρια

άλλα μοβιά άλλα σταχτιά άλλα λευκά βαμβάκι.

 Το αστεράκι μυθικό λαμπρό και κρυσταλλένιο.

 Είναι λιγάκι μακρινό μα πάντοτε το βλέπω.

Περνοδιαβαίνοντας τον σκοτεινό καιρό

από σύννεφο σε σύννεφο πατώ.

Θέλω τα χρώματα να πιάσω

ανταύγειες της ζωής λεπτές

στα μαλλιά σου θα τυλίξω..

Μέσα απ’ το φως που τα περνά. 

Διαμάντια μέταλλα και λάβα 

ογκόλιθοι του πεπρωμένου.

Να νιώσω να δω να πιάσω. 

Ταξιδεμένα από παλιά σε χρόνο πάντα ενεστώτα

περνάνε μέσα απ το κορμί.

Χωρίς να ξέρω με μεθούν κι όλοι μέλαινε αλλοπαρμένο.

Αχ τι ωραία το μυαλό να στροβιλίζετε σε πλάνες.

Το έχει ανάγκη. Κι όταν θα γίνει!!

Οκτώβρης 07


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:44
22 Φεβρουαρίου 2016, 01:09 Κληματαριά


Πράσινα τα φύλλα της κληματαριάς της αγαπημένης μου με τις χοντρές ρόγες και το χοντρό σταφύλι.

Δροσερό παθιασμένα όμορφο, ακριβά, μοναδικής γεύσης. Στριφογυριστές οι βέργες οι κληματσίδες οι ρίζες βαθιά χωμένες στα σπλάχνα της γης ρουφούν αργά την αποθηκευμένη τροφή.

Στην παχιά της σκιά πλησίασα τα αστροφώτιστα διαστήματα που στολίζουν τα μάτια σου  αυτά με τους πηχυαίους τίτλους ήρεμα γλυκά σαν σε σελίδες εγκυκλοπαίδειας που βρήκα αστέρια και λάμψεις.

Μα οι εποχές τις δίνουν μια άλλη όψη η κάθε μια την ποτίζουν ξεχωριστά με λίγα δάκρια ίσως και πολλά.

Κάθε μικρό ρυάκι δάκρια, ξέρετε το κάθε ένα μοιάζει με διαμάντι γευστικά θαλασσί αλμυρό οπτικά. 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:37
21 Φεβρουαρίου 2016, 23:39 Τράβηξα, για να δω καλύτερα


Φανταχτερά τα στολίδια τους που στόλισαν τη ζωή στον τόπο που ζούμε.

Συσκότισαν τα όνειρά μας.

Κλάψαμε για τα αδιέξοδα που νιώθαμε να σφίγγουν τη ύπαρξη του κόσμου.

Τράβηξα, για να δω καλύτερα, την συγχορδία του ψέματος.

Συννεφιά κουβαλά ο ήλιος μας και χλομός όπως είναι εκεί ψηλά κοιτά με αποστροφή τα καμώματα του παρελθόντος.

Συννεφιά κουβαλά ο ήλιος μας και πικραμένος κοιτά τον πόλεμο τον όλεθρο και τις εκατόμβες των νεκρών τη συναλλαγή.

Εργατών υπαλλήλων θανατικές καταδίκες ζωντανές πληγές.

Γκρι το τσιμέντο γκρι το χαμόγελο γκρι το σούρουπο που περνά πάνω από τα τριαντάφυλλα του κήπου το γρασίδι δροσερό θαρραλέο καλύπτει ξεκάθαρα κάθε χώρο.

Κουράζει η ξιπασμένη εξουσία τα έσχατα σημεία του μέλλοντος

πικραίνουν τις πέτρες τα βουνά

μα εξοργίζει τα χρώματα τα κάδρα του καλλιτέχνη

οι ζωγραφιές φωνάζουν κλαίνε φοβερίζουν.

Οι μάζες μαθαίνουν κοιτάζουν το παλιό,

να αφουγγράζονται το καινούριο πικράθηκαν και θα μεθύσουν.

Από νωρίς το πρωί έκλαψα για τους νεκρούς του κόσμου

εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί από το χέρι της εξουσίας ανά τους αιώνες πεθαίνουν

σαν άβουλα μοσχαράκια

χωρίς να γνωρίζουν χωρίς να αντιδρούν.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:35
12 Φεβρουαρίου 2016, 00:28 ΚΑΘΕ ΑΛΛΑΓΗ


Ωστόσο συλλογιστικά

τις καλοκαιρινές μέρες του κόσμου μας.

Του μικρού μας κόσμου.

Τις υγρές μέρες με την αποπνιχτική ατμόσφαιρα

τα βλέμματα τα αλληλοδιασταυρούμενα

μες την θολούρα του ουρανού.

Και περιμένεις.

Αλλαγές από φως άσπρο δυνατό γλαφυρό

Σε αιωνιότητες δεν βρεθήκαμε

μια γραμμή κόκκινη ίσως δένει το παρελθόν στο μέλλον

ζεματιστά φιλιά σε εναλλαγές ζωής.

Κάθε μέρα κι ένας κόμπος πάνω στους άλλους

Σμίγουν τα σκοτάδια, μουνταίνει τα χρώματα

Δεν μπορεί να χαράξει

η παγερή νύχτα του σέλας μετατρέπει τη διάρκεια της μέρας του αιώνα.

Παγωμένο σκοτάδι ντύνει τον ατελείωτο χρόνο στασιμότητας σε ακαμψία πρόσκαιρη.

Κάθε νέο ζει πρώτα στη σκέψη μας. Εκεί τρυπώνουν συστηματικά.

Μαζί με τις αυταπάτες τις δοξασίες τα ψέματα.

Οπότε η συνείδηση θολώνει την αντίληψη του τώρα και του αύριο.

Οπότε τα όνειρα μαγειρεύονται στο τσουκάλι

το μαύρο αυτό που χυλώνει τη  ζωή σα δέσμιο κοντά στο προμηθέα.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:33
07 Φεβρουαρίου 2016, 00:36 Θα στο πω καθαρά




Καθαρά θα στο πω καθαρά θα στο περιγράψω αν μπορώ 
Αν μπορώ ξύνω το κεφάλι ξύνω το ξινό ξύλο
Φτιάχνω ένα κεφάλι πολλά κεφάλια από ξύλο
Ζω στη σκέψη στον πολιτισμό του ξύλου.
Θα στο πω ξανά ξινά επαναληπτικά ίσως κούφια 
Προϋπήρχαν πολιτισμοί καλύτεροι η χειρότεροι δεν ξέρω.
Μα ξύλινος που υπονοεί πολιτιστική ακαμψία
Μη αντίληψη της ευαίσθητης πλευράς του φεγγαριού.? 
Καθαρά θα στο πω χεριάζετε να τα λέμε καθαρά 
Πολλά κεφάλια έφτιαξα σα δάσκαλος και γλύπτης του νου 
Σκάλισα λεπτές γραμμές και αποχρώσεις σκέψεις κέντησα χρώματα και ήχους
Σε ένα κόσμο ξύλινο που καίγεται και κουβαλά νερό με τρύπιο δοχείο.
Σε έναν ήλιο ολοφώτεινο λαμπρό άσπρο που του κλέβω το φως 
Θα πω την αλήθεια μου την αλήθεια που κλέβει το μέλλον μου το ψέμα μου 
Όνειρο γλυκό για καλύτερη σμίλη.
Τι ξυλοποιεί το λόγο τον άνθρωπο τις σχέσεις μας 
Τι κοινωνία γεννά αυτό το τέρας 
πως και πόσο χειρότερα μπορούν Να είναι τα πράγματα.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:28
01 Φεβρουαρίου 2016, 14:36 Ο Λευτέρης και λευτεριά.





Ο Λευτέρης που έχει μάνα τη λευτεριά 

Η λευτεριά που έχει μάνα την αγάπη 

Η αγάπη που έχει μάνα την αλήθεια.

Αλήθεια που ξέρει μόνο το δίκιο 

Το δίκιο του αδικημένου του ξεριζωμένου.

Το δίκιο που ξέρει μόνο το δίκιο Αντιστέκετε στο άδικο

Που κάνει αντίστιξη με την ηθική και το ανήθικο.

Το αιώνιο και το σχετικό 

Την ταξική δυάδα που η αλήθεια φλογίζει.

Πόλεμος για γνώση κι ανατροπή της απ’ την καινούρια. 

Η λευτεριά του Λευτέρη η πορεία της ανθρωπότητας. 

Και λευτεριά η γνώση. H μάνα του Λευτέρη.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:25
18 Οκτωβρίου 2015, 01:50 Καθημερινά υψηλά όνειρα.





Καθημερινά  υψηλά όνειρα.

 

Καθαρά σύννεφα στον ουρανό τον γεμίζουν πέρα πέρα τον όγκο του ζωγραφίζοντας όνειρα που έχουν ξεφύγει από τον ύπνο κάποιων ταλαίπωρων βιοπαλαιστών και ανεμπόδιστα φιγουράρουν στον μπερντέ του ουράνιου στερεώματος.

 Ανώνυμα προς μεγάλη μας χάρη και με την άνεσή μας μπορούμε μέσα από αυτό το ιδιότυπο γκάλοπ να γνωρίσουμε ,με παραβολικό τρόπο, τις κρυφές τις ποιο μύχιες σκέψεις τα ποιο πικρά θέλω των ανθρώπων που περνούν δίπλα μας που εργάζονται στην πόλη μας.

Πολλές φορές κατά την ανάγνωσή τους μας μπαίνει η υποψία πως κάποια από τα αποδρώντα μας όνειρα προέρχονται από τις διπλανές πόλεις καθώς τα θέματα τους ταιριάζουν πιότερο στις συνθήκες αυτών των περιοχών ακόμα και γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκεί φαίνονται να ταιριάζουν.

Μπορείς κάποιες φορές να ξεχωρίσεις και το επάγγελμα του ονειρευτή τη διάρκεια του ονείρου και αυτό δείχνει πόσο η κρυφή αυτή επιθυμία τον ταλαιπωρεί  που χάνει εκείνες τις στιγμές του ονείρου την ανθρώπινη του ιδιότητα και μετατρέπετε σε ένα είδος μάντη που προλέγει που παρουσιάζει απόκρυφες σκέψεις που η ηθική μας δεν επιτρέπει να ομολογήσομε ούτε στον εαυτό μας καθόσον στον χρόνο της ημέρας δεν μπορούμε ούτε να τα φανταστούμε ως άλλος δόκτωρ Τζέκιν.

Ο θησαυρός της συλλογής μας άρχισε να μεγαλώνει τόσο που μπήκαμε στη πορεία ομαδοποίησης θεματολογικά έτσι η εργασία αυτή μεγάλωσε, απαιτεί πολλές ώρες της ημέρας και αρκετούς ανθρώπους να βοηθούν.

Όμως τα όνειρα σαν αντανάκλαση της ζωής μας δεν επιτρέπετε να  τα ξεχάσουμε μα δεν μπορούμε άλλωστε .

Μέσα σ αυτά κατοικεί το αύριο μιας και το παρελθόν μας  τα οδηγεί.

Έτσι μάθαμε να εκτιμούμε τα όνειρα να τα υπερτιμούμε μάλιστα μιας και  οι ελπίδες μας οι διορατικότητες μας οι ανάγκες μας για την επόμενη μέρα περνά μέσα από τα ταπεινά όνειρα του ονειρευτή .

Η εξέλιξη της ζωής ξεκινά με τα όνειρα καθώς ο παγωμένος ζητά τη φωτιά.

 Πολλές φορές τα όνειρα παρεξηγούνται σα να εκφράζουν μια απραγματοποίητη υπόθεση και ονειροπαρμένες συμπεριφορές .

Έτσι μας ζητούν να ξεκοπούμε από αυτά, καθόσον είναι αδύνατο να απαλλαγούμε από την τυραννική πολλές φορές πραγματικότητα του παρόντος του πάντα νέου παρόντος με τα χαρακτηριστικά του χθες και τις προϋποθέσεις του μέλλοντος.

 Στα μανταλάκια του ουρανού μπερντέ ξεχώρισα και κάποια δικά μου όνειρα μα τα βρήκα φτωχά ταπεινά έτσι με την εμβέλεια τους δεν έκανα για να παίξουν τόσο σημαντικό ρόλο στην ιστορία μας  μόνο λίγη γλύκα θα έδιναν στον καφέ μου και προσεκτικά με μπόλικη ταπεινότητα τα έβαλα στην άκρη της κατάταξης  να πάρουν προτεραιότητα άλλα πιο σπουδαία που οι αλλαγές τους κοσμοϊστορικές δείχνουν .

Μα ξέρετε για να γίνει ένα όνειρο πραγματικότητα δεν είναι απλή υπόθεση.

 Είναι νομίζω μια διαδικασία αρκετά σύνθετη.

Μια πρακτική που μάλλον κατηγορείται, πολλές φορές κινεί υποψίες ανατρεπτικές της υπάρχουσας κοινωνικής δομής και συνήθειας .   Άλλοτε πάλι λοιδορούνται . 

Ίσως το εκπαιδευτικό σύστημα να έπρεπε σαν ένα ακρογωνιαίο συστατικό του να έχει τη δημιουργία προσωπικοτήτων που η πραγματοποίηση των ονείρων θα βρίσκετε στο ιστό του μαθησιακού πεδίου.

Σκύβοντας στον πολιτισμό μας στην ακίνητη πορεία του μπορούμε να αναγνωρίσουμε την πρόοδο μέσα από την αμετακίνητη εξέλιξη ιδιωμάτων και συνθηκών.  

Υπάρχουν όνειρα παγκόσμιας εμβέλειας μα και δυσκολίες που η ζωή τις λύνει με ιστορικά προτσές  αναπάντεχα.

Στο χρόνο τον διαστέλλοντα.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:22
17 Οκτωβρίου 2015, 03:20 . Καθαρό το καράβι μας.



Καθαρό το κατάρτι μας ίσιο λευκό το πανί μας.  

Αλήθεια σύμβολο αγνό λευκό σύμβολο πράξη και θέση.  

Χρώμα χαρακτήρας, ιδιώτης ούσα.

Ουσία των μεγεθών του σύμπαντος.

Αεράκι απαλό στο ζεστό απόγευμα χαδιάρικο πέρασμα αισιόδοξη εικόνα κι ας είμαι με άδειο στομάχι κι ας μη ξέρω πότε θα χω ψωμί.  

Τα μάτια μου βλέπουν τη θάλασσα τα όνειρά μου τα βλέπω μέρα.  

Χιλιάδες τα κύματα απαλά σαν τ’ απογευματινό αγεράκι συνεχίζουν τη ζωή και όταν εγώ φεύγω.  

Χιλιάδες άνθρωποι αναπνέουν κι όταν κοιμάμαι.

Ξέχασα να πω όλοι αναπνέουν οξυγόνο πίνουν  νερό προσπαθούν για το φαγητό.

 Διαφέρουν στα αισθήματα και στην επεξεργασία τους.

Νιώθουν αλλιώς τον ήλιο.  

Ζουν αλλιώς και για άλλους λόγους ο καθείς.  

Στο άσπρο πανί της καρδιάς μας χρωματιστοί λεκέδες,

λεκέδες από συναισθήματα που φιλτράρισαν τη πορεία μας

από αυτά που μας βοήθησαν να περπατήσουμε απέναντι και να λυγίσουμε τους κόπους τα βάσανα.

Άραγε ποιός άνομος άνεμος τα φέρνει στα πανιά μας.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:20
06 Απριλίου 2015, 00:27 ΑΝΑΣΤΑΣΗ





α!!!! ευχαριστώ ευχαριστώ πάρα πολύ....
σου εύχομαι να είναι και για σένα ανάσταση.
Ανάσταση για κάθε επιλογή που γίνεται συνειδητά στο χρόνο μας.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:16
18 Νοεμβρίου 2014, 10:06 Καταχνιά Χρ. Λεοντής / Κ. Βίρβος 2000





    

  "Καταχνιά" (Κατοχή-Αντίσταση-Απελευθέρωση)
(Μουσική: Χρήστος Λεοντής, Στίχοι: Κώστας Βίρβος, Κείμενα: Νικηφόρος Βρεττάκος)
Συναυλία του Χρήστου Λεοντή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Ιανουάριο του 2000 στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την Ε’Σύνοδο της Βουλής των Εφήβων (1999-2000). Διοργάνωση Βουλή των Ελλήνων. Τραγουδούν: Λάκης Χαλκιάς, Νένα Βενετσάνου, Δώρος Δημοσθένους. Αφήγηση: Χρήστος Τσάγκας.
Συμμετέχουν: Η Μεγάλη Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής Δήμου Αθηναίων,Η Μικτή Χορωδία "Φίλοι Μοντέρνας Μουσικής" υπό τη διεύθυνση-διδασκαλία του Δημήτρη Παπαδημητρίου και η Μικτή Χορωδία Νέων Δήμου Κηφισιάς υπό τη διεύθυνση-διδασκαλία του Γιώργου Αρβανίτη. Διευθύνει ο Χρήστος Λεοντής. Τηλεσκηνοθεσία Αντώνης Μακαρώνας. (Αρχείο:Θανάση Γιώγλου)


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:13
08 Νοεμβρίου 2014, 15:26 Θάνατος





                               

Θάνατος. Έφτασες εκεί που δεν πάει άλλο ανέβηκες κορφές

ζήλεψες τα ύψη

το άγνωστο σε μαγνήτιζε χάρηκες στιγμές και έδωσες κουράγιο

γιατί χρειαζόταν

πιάστηκες γερά χέρι με χέρι και κρατήθηκες.

Σαν άνθρωπος συνάντησες το απρόσμενο

και ότι έκανες υπάρχει

και οι συνέπειες τους υπάρχουν.

Οι άλλοι τα χρησιμοποιούν κι ας μη ξέρουν εσένα.

Εσύ δεν πεθαίνεις.

Εσύ δεν πας ψιλά μετά το θάνατο.

Εσύ δεν έχεις το φόβο μη χαθείς υπάρχεις ανάμεσά μας

χαμηλά κάτω από τη ρίζα

μετά φυσικά

δίνεις συνέχεια που ο ανθρωπάκος δεν τη φαντάζετε.

Αθάνατη η ύπαρξη μας αθάνατη κι η ύλη μας.

Ζωή που τρέχει ασταμάτητα

μα ο κόπος μεγάλος του αποχωρισμού.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:11
03 Νοεμβρίου 2014, 02:24 Του κήπου Ρόδα Του κήπου


 

Ρόδα δροσερά αλαφρομυρισμένα τα χρώματά σας ζήλεμα στη μνήμη μέγας πλούτος.

Μπλεγμένα φύλλα πράσινα με άνθη και κλαράκια ακίνητα καρτερικά του κόσμου μου κομμάτι.

Με παγιδεύει η ομορφιά με αλλάζει με παιδεύει δεν μου μιλάν μήτε γρικάν δε μου ζητάν να δώσω.

Παίρνουν το χάδι το απαλό το βλέμμα την αγάπη πούνε για τούτα προσμονή κι απέραντη γαλήνη.

Ξεχνώ το χρόνο τη βοή της πόλη την αντάρα μικρός παράδεισος θα πεις του κήπου μου η όψη.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:06
03 Νοεμβρίου 2014, 01:32 Παράθυρα πράσινα





 

                                                                          

 

Παράθυρα  πράσινα με κλειστά παντζούρια.

Ένα πράσινο φωτεινό λαχανί κιμπάρικο

σε τονική απόχρωση ανοιχτότερη από τα φύλλα της γαρυφαλλιάς

με τα ολόμυρα κόκκινα γαρύφαλλα να στολίζουν το μάρμαρο κάτω απ το κάσομα του στη μικρή γλάστρα…

πήλινη και δίπλα το κουτί της κονσέρβας ανέμελα παρατημένο έτσι χωρίς λόγο για να χαλά την απίστευτη ισορροπία της εικόνας του κάδρου όπως θα έλεγε ο Φώτο γράφος.

Μα τι είναι τέλος αυτό ή αυτά τα παράθυρα  ;

Γιατί με κάνουν τόση εντύπωση η εναρμόνια ομορφιά των παρατημένων δίχως συντήρηση   αυτών παραθύρων του άβαφου ωχρού τοίχου που αποτελεί τμήμα στον ακάλυπτο χώρο πολυώροφων οικοδομών .

Μα όχι δεν είναι όλα κλειστά.

Βλέπω σε κάποια τα κουρτινάκια κρεμασμένα απ τα καρφιά μέσα από τα τζάμια λίγο πιο πάνω από τη μέση έτσι που το φως να έρχεται ανεμπόδιστα μα να κρατά απέξω τα βλέμματα να εμποδίζουν την όραση.

Αναγορεύουν την ζωή μέσα απ αυτό σεβαστή απαραβίαστη μυστική κλισμένη στην εσωτερικότητα   στη μοναξιά στη μοναδικότητα .

 Και είναι εκείνα σημεία ή σημάδια ζωής, μέσα απ τον ωχρό τον τοίχο που βλέπει κι αερίζετε απ τον χώρο τούτον του ακάλυπτου,  κι ονείρων και πόθων που τους κρατούν ζωντανούς για να τους βρει το αύριο και το αύριο…. να μελετάν τα χρεούμενα να γίνουν, η γαρυφαλλιά η απλωμένη πετσέτα η μουσική που αδέσμευτη βγαίνει στον αέρα παρέα με τη μυρωδιά  του φαγητού που βράζει.

Ξέρω τα παράθυρα όλα δεν είναι πράσινα μα αυτό δεν αλλάζει ούτε τον ακάλυπτο ούτε το εσωτερικό του παραθύρου .

Από ένα παράθυρο μπορείς να κοιτάς μέσα αλλά και έξω..

 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:03
03 Νοεμβρίου 2014, 01:32 Παράθυρα πράσινα





 

                                                                          

 

Παράθυρα  πράσινα με κλειστά παντζούρια.

Ένα πράσινο φωτεινό λαχανί κιμπάρικο

σε τονική απόχρωση ανοιχτότερη από τα φύλλα της γαρυφαλλιάς

με τα ολόμυρα κόκκινα γαρύφαλλα να στολίζουν το μάρμαρο κάτω απ το κάσομα του στη μικρή γλάστρα…

πήλινη και δίπλα το κουτί της κονσέρβας ανέμελα παρατημένο έτσι χωρίς λόγο για να χαλά την απίστευτη ισορροπία της εικόνας του κάδρου όπως θα έλεγε ο Φώτο γράφος.

Μα τι είναι τέλος αυτό ή αυτά τα παράθυρα  ;

Γιατί με κάνουν τόση εντύπωση η εναρμόνια ομορφιά των παρατημένων δίχως συντήρηση   αυτών παραθύρων του άβαφου ωχρού τοίχου που αποτελεί τμήμα στον ακάλυπτο χώρο πολυώροφων οικοδομών .

Μα όχι δεν είναι όλα κλειστά.

Βλέπω σε κάποια τα κουρτινάκια κρεμασμένα απ τα καρφιά μέσα από τα τζάμια λίγο πιο πάνω από τη μέση έτσι που το φως να έρχεται ανεμπόδιστα μα να κρατά απέξω τα βλέμματα να εμποδίζουν την όραση.

Αναγορεύουν την ζωή μέσα απ αυτό σεβαστή απαραβίαστη μυστική κλισμένη στην εσωτερικότητα   στη μοναξιά στη μοναδικότητα .

 Και είναι εκείνα σημεία ή σημάδια ζωής, μέσα απ τον ωχρό τον τοίχο που βλέπει κι αερίζετε απ τον χώρο τούτον του ακάλυπτου,  κι ονείρων και πόθων που τους κρατούν ζωντανούς για να τους βρει το αύριο και το αύριο…. να μελετάν τα χρεούμενα να γίνουν, η γαρυφαλλιά η απλωμένη πετσέτα η μουσική που αδέσμευτη βγαίνει στον αέρα παρέα με τη μυρωδιά  του φαγητού που βράζει.

Ξέρω τα παράθυρα όλα δεν είναι πράσινα μα αυτό δεν αλλάζει ούτε τον ακάλυπτο ούτε το εσωτερικό του παραθύρου .

Από ένα παράθυρο μπορείς να κοιτάς μέσα αλλά και έξω..

 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 23:01
03 Νοεμβρίου 2014, 00:51 Ξαφνικά η συγκαλυμμένοι αλυσίδα του σκλάβου


 

Ξαφνικά έχασα τον ειρμό τη σειρά των σκέψεων, που λένε,

δεν ξέρω πως και γιατί αλλά πράγματα που μου συμβαίνουν στην καθημερινότητα μου νιώθω πως έχουν μια συνέχεια μια αλληλουχία μια ακαθόριστη σχέση κάποια αιτία που πλέκονται έτσι τα γεγονότα τα συμβάντα μεταξύ τους ενώ φαίνονται άσχετα.

Ποτέ δεν συμπαθώ εύκολα ίσως και πραγματικά κάποιον, παίζει κι αυτό το ρόλο του.

Λέτε να συμβαίνει μόνο σε μένα, πως μα πως μπορώ να το μάθω. Κι αν το μάθω τη να κάνω, μετά τη θα κάνω. Υπάρχει τρόπος; Γιατί συμβαίνει; Γιατί δεν μπορώ να αγαπήσω; Φταίω εγώ φταίνε οι άλλοι; Κάτι έξω από τους ανθρώπους κάποιος δαίμονας ίσος μας μάτιασε ο διάβολος και οι καλικάντζαροι έστησαν χορό στη πλάτη εκατομμυρίων ανθρώπων.

Ίσως μα είναι πολύ απλοϊκή εξήγηση βολική ώστε να μη χρειαστεί να σκίσουν τα διπλώματα τους ψυχίατροι ψυχολόγοι σεξολόγοι κοινωνιολόγοι μια απλή ‘η έστω σύνθετη εξομολόγηση με άφεση αμαρτιών το πρόβλημα θα λύση, τις ανησυχίες της συνείδησης θα αποκοίμιση το ποίμνιο θα εξακολουθήσει την προσευχή και τη νηστεία το νου και το κορμί να τιμωρήσει γιατί ο σατανάς τα έχει κυριαρχήσει.

Μα πάλι τη θα γίνει όπια εξήγηση κι αν δώσεις τον κόσμο πως θα επιδιορθώσεις; Μόνο που στον κόσμο τίποτε δεν είναι τυχαίο, άλλωστε έχουν λαμπροί επιστήμονες μουτζουρώσει πολλές σελίδες για να το τεκμηριώσουν, και το μυαλό σου άμα στύψης τη λογική και την πραγματικότητα αγγίξεις ίσως την ανασφάλεια την εκμετάλλευση την απάτη την πίνα και τις αρρώστιες συναντήσεις γεννήματα πολέμου και εμπόρων.

Οι έμποροι των εθνών ακόμα δεν πέθαναν είναι αδυσώπητοι αδίσταχτοι και έχουν επιτελείς μορφωμένους χαμογελαστούς ικανούς να κουμαντάρουν τον κόσμο. Νομίζω πως το πρώτο πράγμα που σφυγμομετρούν είναι αυτό το αίσθημα της ανακατωσούρας που νιώθω κι εγώ αυτή την αποξένωση και συνεπώς την αίσθηση ότι δεν έχεις να κρατηθείς από πουθενά. Συνεπώς κλίσου στο καβούκι σου περιχαρακώσου στον λειψό τον άρτο τον επιούσιο προσπάθησε να βρεις κάποιες ατομικές λύσεις ‘ η σε πιο σικ έκδοση κάποιες προσωπικές διεξόδους.

Και τώρα που κάπως δώσαμε μια εικόνα τι; Τι να κάνεις για τη ζωή που περνά και χάνετε, κατανοείς πως δεν σου άξιζε να πλανιέσαι σε αδιέξοδα που πέρα από την συγκαλυμμένοι αλυσίδα του σκλάβου σου στερεί τη δύναμη για πραγματική επαφή; 29/05/08


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:53
.


03 Νοεμβρίου 2014, 00:21
Φυλακές


 

Τα κανόνια ποτέ δεν τα άκουσες

Το ψωμί ποτέ δεν το ζύμωσες με τ' αλμυρό το δάκρυ.

 

Ποτέ δεν ένιωσες άβολα με το αύριο.

Κι ο ύπνος δεν σου στερήθηκε για της αυγής το ξύπνημα.

 

Όμως σε όπια κατάταξη κι αν σε βάλουμε

σε όπια σειρά κι αν σε ταιριάξουμε

όσο και να σου λείπει ο χρόνος

δεν μπορεί, κάτι, μα κάτι θα άκουσες!

Άκουσες;

Όχι για το μεγάλο μπαμ

που με αυτό γεννιούνται και πεθαίνουν τα σύμπαντα

 Ούτε ότι απλά κάποιοι πεινάνε

 έτσι για τον ανταγωνισμό κάποιων άλλων επιχειρηματιών.

Μα

Για την ανθρώπινη την ύπαρξη!

Που πολλοί την θεωρούν ασήμαντη

και την παρομοιάζουν με τα μυρμήγκια…

Άλλοι όμως τη θωρούν και τους φοβίζει

Βρίσκουν μέσα της κάτι ηλεκτροφόρο.

Φοβούνται μην κυκλοφορήσει και γίνει ρεύμα.

Και το ρεύμα     γίνει ποτάμι;

σαν βρει τα σήματα και επικοινωνήσει;

Γι αυτό κτίζουν φυλακές σύγχρονες νομοτελειακές  

Φυλακές κρυφές.

Νύχτα πετούν τα αεροπλάνα τους γι αυτές.

Και συμφωνίες μυστικές γράφουν

     κράτη και κυβερνήσεις.

Μακριά απ το θολό σου βλέμμα.

 

Έτσι κάπως θα φτάσει σε σένα.

Μα δεν τον είδε κανείς ;

 

Σε αναζητούμε παντού

Σε αυλές σε καφενεία

Μα και σε πρωθυπουργών γραφεία

Μα και στη διπλανή πρεσβεία.

Και είναι μια τέλεια ;            ΣΥΝ ΩΜΟ ΣΙΑ!

    /       /2005



- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:48
02 Νοεμβρίου 2014, 23:50 Μεθυσμένη παπάγια







                                                          

Τραγούδι

                

Θα ανέβω σε ένα αεροπλάνο

Για να σε βλέπω από απάνω

 

Θα ανέβω πάνω στο ρεβίθι

Για να σε βλέπω μες τα πλήθη

 

Να βγάζεις λόγους και κορόνες

Να καταπίνεις τις κοτρόνες

 

Μικρέ μου κοντορεβιθούλη

Μία ανάσα ούλη κι ούλη

 

Υπερβολές πολλές κι αράδα

Κάνουνε το χιονιά λιακάδα

 

Μα θα σου στείλω μια παπάγια

Που θα τις έχω κάνει μάγια

 

θα φας πολύ και θα χορτάσεις

χα…..

Δε θα μπορείς να ξεδιψάσεις


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:46
02 Νοεμβρίου 2014, 23:34 Λέξεις ντυμένες με ζάχαρη και γλυκιά χρυσόσκονη





                                                                   

Λέξεις ντυμένες με ζάχαρη και γλυκιά χρυσόσκονη πασπαλίζουν το μύλο του λόγο.

Το μήλο της έριδας, των πρωτόπλαστων το μήλο, του Αδάμ,

τα μήλα της κόκκινης μηλιάς, τα μήλα των Εσπερίδων

Λέξεις ντυμένες με κουρέλια,

της ιστορίας θλιβερά περιττώματα, περισσεύματα,

που μείνανε παρατημένα κι’ άχρηστα

να τα περιφρονούν οι γενιές που έρχονται 

θλιμμένοι δρόμοι, της εξουσίας ουσία,

σκουριά που ζωντανεύει σε δεξαμενές γεμάτες με υγρή μούχλα...

και τη γνώση του κόκορα

χάνετε η μυρωδιά του ρόδου, το φως,

χάνετε σε λέξεις που...

εκτελέσεις μας φέρνουν..

εντολών απύθμενων.


Την εξουσία χορδίζουν, δειλά, πονηρά,

τη βαυκαλίζουν με ζωή αιώνια,

ανωτερότητα,  πεπρωμένο.

Φουσκωμάρα και σόδα την ποτίζουν

την άμοιρη ζωούλα τους.

Μα ο μικρός παλαιστίνιος πεινά δεν παίζει,

αρπάζει την πέτρα και…

βλέπει τον μικρό στο Σεράγεβο μισός ζωντανός μισός πεθαμένος μα

και στο Ιράκ ζώνετε το θάνατο και περπατά ανθρώπινη βόμβα.


Σοκάκια της ζωής που πόνεσαν σαν τα περπατάγαμε,

άλλαζαν κατεύθυνση ανάλογα με τον τρόπο που βαδίζαμε,

που αισθανόμαστε, που θαρρεύαμε ή ξεθαρρεύαμε

γιατί η συνάντηση η αντάμωση είναι σα τη χημική ένωση.

Με άλλον καταλύτη άλλο αποτέλεσμα.

Λέξεις σφιχτές λυτές κοφτές

κάθε μια τους βαραίνει σαν πέτρα σα πατρική συμβουλή

η κάθε μια ένας ολόκληρος κόσμος η μια δίπλα στην άλλη

οικοδομούν την αυτοκρατορία της…….λεξώκοσμος

Λέξεις που με αυτές κατηγορούμε λέξεις

όπως αυτός που κατηγορεί τη μουσική γιατί δεν του αρέσουν οι νότες.

Αχ τι πολλές νότες έχει αυτή η λέξη. μουσική λέξη!

15-01-08


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:44
02 Νοεμβρίου 2014, 23:16 ΚΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ




 

                                

 

Κάτι κάνεις στα όνειρα και μαυρίζουν.

Κάτι κάνεις στα νερά και βρομίζουν.

Λερώνονται οι κουβέντες μας στην επαφή τους με το οξυγόνο.

Σκέψεις που δυσκολεύεσαι να αρθρώσεις που δεν μπορείς

να μαζέψεις να περισώσεις.  

Σκηνογραφώντας σε μαύρο φόντο βάζω τα θέλω μου να φωνάζουν

δίπλα στ αστέρια που σμε θαυμάζουν.

                                 ΚΑΝΩ ΚΑΤΙ                

Πάρτε μου λέτε γλυκά πορνεία είναι της ιστορίας η ομοιοκαταληξία

Πάρτε μου λέτε γλυκά πορνεία είναι υποκατάστατο της ευτυχίας.

Πορνεύουν  την αξιοπρέπεια την αξιοπιστία την εντιμότητα και την ουσία.

Μέσα απ τα μάτια ξερνάν τη φτήνια και σε πουλούν για λίγα σελίνια.

Άμοιρα άμυρα αμυδρά μικρά τοσοδούλια ανθρωπάκια

εγωπαθέστατα καθαρματάκια.

Για την επιφάνεια χάνετε την ουσία και για την ουσία την πεμπτουσία.

Κλίσε τα σύνορα να μην περάσουν και την διάθεσή μας την χαλάσουν.

25/02/08


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:42
ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟΥ ΛΕΜΠΕΣΗ


 

      

Η ορχήστρα έπαιζε δυνατά τα τραγούδια.

Ανεβοκατέβαζε την ένταση της ψυχής

πηγαινοέφερνε τη συγκίνηση.

Σειρήνα που μαγνητίζει τα αυτιά τα υγρά

τα μόρια της σάρκας τα κύτταρα.

Που δονεί τα φυλλοκάρδια χαλαρώνει το κορμί 

προετοιμάζει το νου να δεχτεί το στίχο που παιχνιδίζει

με τη μουσική.

Μικρές προσευχές λιτανείες αγάπης εντυπώσεις ζωής

Φιλοσοφικά  αποθέματα, γνήσια  λαϊκή σοφία

Ζωγραφιές των λέξεων  από την παλέτα των αγώνων

των αγωνιών και των καημών.

Κλίνεις τα μάτια μα βρίσκουν  δρόμο

περνούν στο χώρο της σκέψης

σε οδηγούν σε χρωματικά αισθήματα που μεγενθύνουν

τη χαρά της πράξης.

27/02/08


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:35
02 Νοεμβρίου 2014, 23:06 Κάπου στο ξέφωτο του δάσους





Κάπου στο ξέφωτο του δάσους όμορφα πολύχρωμα αγριολούλουδα απελευθερώνουν το μυστήριο της ύπαρξης.

 

Η άμμος ατελείωτη, απέραντη έκταση καυτής ύλης άνυγρης στεγνής ζωής μαρτυρικού βηματισμού μέχρι την επόμενη όαση πράσινη στιγμή στο χάος.

 

Νερό διαυγές, άρωμα μιας ένωσης πανάρχαιας με τον κάματο.

 

Κάθαρση συνέπεια και υπόσχεση δύναμης φανός και φάρος δίπλα στην όαση, λιμάνι ατάραχο κι ατάραχτο από λέξεις και γράμματα.

 

Γραμμάτια απλήρωτα, κόπος που βάλθηκες να ανταλλάξεις με χρήμα, τη δύναμη του όπλου βλέπεις. Ο καθένας μπορεί να καταλάβει τη στιγμή που πρόδωσες τον άνθρωπο.

 

Θεϊκά δικαιολογητικά φοβέρες και κατάρες τριγυρνάς πάνω από τα κεφάλια μας δεμένες στο θεϊκό μαστίγιο σου και στους κεραυνούς κάποιου Δία. Όλοι πρέπει να υποταχτούν.

 

Δεν θυμώνουν δεν ξεσπούν για το άδικο που τους συμβαίνει φροντίζεις να το κρύψεις μα το άδικο το νιώθεις σε πνίγει και ας μην το κατανοείς επαρκώς.

 

Κόμπος δεμένων αισθημάτων  τα μάτια κοιτούν για σύντροφο να βρουν

Στεγνή και ξερή γεύση χάνετε το έδαφος γκρεμίζεσαι ώρα πολύ ……….. απλώνεις τα χέρια κάπου να κρατηθείς.

 

Σκας στον πάτο ενός βαράθρου το κορμί ταλαιπωρημένο ζαλάδα το τυλίγει σα νεφέλωμα, δεν βλέπεις καλά μισοσκόταδο από κάπου ψηλά έρχεται αχνό φως αρχίζει να σαλεύει.

Μόνος στο πουθενά μα όχι ,όχι δεν είναι μόνος

και άλλοι ταλαιπωρημένοι αδύναμοι στο κορμί στα αισθήματα στο νου

γενιές και γενιές καταπίεσης στο περιθώριο της γνώσεις βουτηγμένοι στο ανεξήγητο

ανάβουν θυμίαμα και ξορκίζουν το κακό που αναπόφευκτα θα τους ευρύ.

Έχουνε δρόμο μπροστά γενιές πολλές θα τον περπατήσουν

και σαν η ώρα βρει τη στιγμή που πρέπει

οι καταραμένοι θα ξεπλύνουν τον κάματο θα πάρουν τη ζωή σε άλλη διάσταση

τα μάτια θα βλέπουν αλλιώς κι όλα αλλιώς θα τα καταλαβαίνουν.

 

Τα αγριολούλουδα σε άλλα χρώματα θα τα βλέπεις και η ύπαρξη αξία άλλη θ’ έχει

14/06/08 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:31
02 Νοεμβρίου 2014, 22:51 Κάνε ότι μπορείς αγάπη μου


 

Κάνε ότι μπορείς αγάπη μου σα αυτόν τον κόσμο που φεύγει γρήγορα.

Φτώχεια πρόεδρος αναδιαρθρώσεις φρεγάτες πύραυλοι αεροπλάνα Ακρόπολη Χιροσίμα αντιμπεριαλιστές πορεία κινητοποιήσεις.

Γιουγκοσλαβία Τσετσενία Αφγανιστάν Σομαλία Ιράκ Ιράν Ξεκίνησε η πορεία αναδιάρθρώσης του κόσμου.

Η αισχύνη περισσεύει για την κουλτούρα του φασισμού του φασίστα.

Τα κέρδη ασίγαστη φλόγα Ναι αγάπη μου.

Για σου Μαρία μου Άδικο σίγουρα υπάρχει μόνο που το βλέπει μόνο ο αδικημένος.

Έντονο συναίσθημα με εκρήξεις θυμού ψυχική ταραχή αύξηση της αρτηριακής πίεσης.

Ανακάτεμα των ορμονών ένταση άνχος καταπίεση Αύξηση των καρδιακών των νευρικών παθήσεων.

Άνθρωποι απορυθμισμένοι Άνθρωποι ανασυνταγμένοι Άνθρωποι σκουριασμένοι Δίχως ισορροπία με μεταλλαγμένα συναισθήματα.

Άνθρωποι προς απόσυρση Κοινωνική ομαδική σκέψη κουλτούρα γεμάτη σύφιλη και πύο Κοινωνική απορύθμιση ρύθμιση δυστυχίας.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:26
02 Νοεμβρίου 2014, 22:14 Κάκτος ο άνυδρος





                                         

 

Προσευχές, λατρείες, ομορφιές,

δεμένες στο γαϊτανάκι του πόθου που σέρνει τα όνειρα.

Καμάτωσες να προσπερνάς το σήμερα,

να το προσφέρεις θυσία στο μέλλον.


  Ο χρόνος διαβαίνει, αδίσταχτος φονιάς της προσμονής,

αφήνοντας αποδείξεις ματαιότητας, και χαμένων στοιχημάτων,

όπως ο ταχυδρόμος τις συστημένες επιστολές που μας γεμίζουν περιέργεια

μέχρι να τις παραλάβουμε.


Ακουμπισμένος στη μυρτιά του κήπου κοιτάζω.

Τα σύννεφα που παίζουν με το γαλάζιο του ουρανού.

Ο ήλιος λαμπρός ετοιμάζετε να σχολάσει το μεροκάματο του και σήμερα.

Απλήρωτο μεροκάματο.


Παρακαταθήκη στο λογαριασμό της ζωής, αρχηγός της ανιδιοτέλειας,

καυτός φίλος γεμάτος θαλπωρή και αγάπη για τα πλάσματά του.

Παλιός θεός άλλωστε, ο παλιότερος πλάστης και δημιουργός.


 Σκέψεις… περιμένοντας να σε δω

περπατώντας τη στράτα νά ρθεις κοντά μου.


Καταπράσινα τα κλαριά

και το δροσερό αεράκι ανακατώνει τις αραιωμένες άσπρες τρίχες του κεφαλιού

καθώς είναι φρεσκοπλυμένες.


Ατελείωτες μέρες,

κάθε απόγευμα αντάλλασσε το κατευόδιο μαζί του,

για την πορεία την καθώς πρέπει των πραγμάτων.

 

Έστριβε το τσιγάρο του και τα κουβέντιαζε μέσα του

πίνοντας βαλσάμικο. 

Σκλάβος της ομορφιάς της στιγμής

που με μάτια γεμάτα έρωτα χαλαρώνει και αφήνετε να τον πλημμυρίσει. 

 

Θυμάται στοιχήματα που τα πάλεψε στη ζωή του. 

Άλλα άξιζε άλλα πάλη όχι

μα ποιος μπορεί να κάνει λογαριασμό χωρίς τον κίνδυνο

του λάθους.


Μένει μόνος η γριά του η Κωνστάντο τον αφήνει

πάει στην Αθήνα στα παιδιά.

Τα μάτια κοκκινίζουν… από το ούζο και

μες τις θύμισες βάζει τα κλάματα.

Έτσι κλαμένο τον βρήκα κόκκινο κόκκινο στρουμπουλό με πρησμένα τα πόδια μοιραίος.         

 29/01/08

 

 

 

Και να έφτασε το λεωφορείο με τις πράσινες γραμμές.

Σταματά στην άκρη του δρόμου.


Η ησυχία του απογεύματος ανακατώνετε.

Σταματούν τα κελαηδίσματα,

ματιές γεμάτες αγονία αναζητούν τον νέο επισκέπτη.


Βαδίζει αργά, ανηφορίζει κρατώντας τη μικρή της βαλίτσα.

Τα βήματα ακολουθούν το ένα το άλλο σα μέτρο από ποίημα μεγάλο.

Τα μάτια, το βλέμμα χύνετε πέρα να μας δει,

να γνωρίσει την κορμοστασιά μας.


Να το πρόσωπο αλλάζει ύφος τα χαρακτηρίστηκα του φωτίζονται και η επικοινωνία αρχίζει να εξελίσσετε.

Ήρθε.

Ήρθε να μας φέρει με τα ανάλαφρα δροσερά της νιάτα αναρίθμητα συναισθήματα,

για τα νέα της από την Αθήνα,

για την ανάγκη που μας έχει,

για την έλλειψη που έχουμε μέσα μας σα μας λύπη,

όπως και τα άλλα παιδιά από το συνοικισμό  που φύγαν για τα δύσμοιρα τα ξένα,

για τη στιγμή της συνάντησης που ανατριχιάζει το κορμί και βουβά σπάνε τα πνευμόνια καθώς ανακατεύονται η ανάσα με τα δάκρια.


Παιδί μου! 

Παιδί μου λέει κι ο μπάρμπα Κώστας και στέκετε πλάι

μέχρι να έρθει η σειρά του να την καλωσορίσει κι αυτός,

την κοιτάζει με τα μεγάλα κόκκινα μάτια του

σα να βλέπει κάτι από τις θύμισες που τον  τριγυρνάγανε.


Είναι η κόρη της κουμπάρας και γειτόνισσάς του τριάντα χρόνια τώρα,

σα τα δέρνε τρέχανε να τα σώσει από τη μανία της

να τα χαϊδέψει να τους πει παραμύθι.

Συναγωνιζότανε τον άλλο μεγάλο ιστορικό τον Καραγιώργο

που καβάλα στ άλογο γύρναγε μες την πόλη μέχρι τέλους

αψηφώντας τις φωνές του δήμαρχου πως το ζωντανό του λερώνει τους δρόμους.

Τη να του πει του μπάρμπα Γιώργου που αυτός τού δινε καραμέλες από μικρό παιδί.


Κάθονταν δίπλα στο τζάκι ξυπόλητοι

γιατί τα ποδήματα ήταν γεμάτα λάσπες και χώματα

και άναβε η κουβέντα η ιστορίες για τούτο και για τ άλλο

για δοξασίες προλήψεις και για απαγορευμένα θέματα με υπονοούμενα και νοήματα

τάχα να μην καταλάβουν τα παιδιά.

Να μην πληγωθεί η αθώα τους καρδούλα

αλλά φοβούνταν κιόλας παιδιά είναι ποιος ξέρει που ανοίγουν το στόμα τους.

Ο πόλεμος μετά ο εμφύλιος άφησε βαριά σημάδια και δω.

Κι ώμος τούτη την ώρα ήταν το σχολείο της ιστορίας και του παραμυθιού

που ποτέ κανείς δεν έβαζε απουσία μάγευε το παιδικά αυτάκια.

11/02/08  


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:24
02 Νοεμβρίου 2014, 21:35 Κάθε σκέψη







Κάθε σκέψη κρατά ψηλά τα σύννεφα

Κάθε σκέψη για σένα. Εσένα κοιτώ

Το φως της νύχτας πλέκετε στα μαλλιά σου

Παίρνουν χρώμα σκουριάς,  

οι σκιές οι μαύρες ζωντανεύουν απαλά

σαν αντίθεση σαν προϋπόθεση ύπαρξης.

Περπατάς τον χρόνο, μεστώνεις

στο ανεξήγητο δεν έχεις λύσεις,

ζεις προσμένοντας το άγγιγμα της ζωής, του έρωτα

παλεύεις στόχους  προσφοράς κι απόδρασης .

Μπερδεύεις  την ιδέα με την επιφοίτηση πνευμάτων,  οραματισμούς , πνευματισμούς,  εκφάνσεις της σκέψης αλλόκοτες .

Σαν άνεμος που σέρνει την πορεία μας

που φυσά θέλεις δεν θέλεις .

 Ο Οδυσσέας ήξερε τον προορισμό του

εσύ όμως που θα τον βρεις

πια ακτίνα αρχαίου άστρου περιμένεις να σου φέξει το δρόμο ;

Μα ποιο δρόμο μπορώ να διαβώ;

 τον ίδιο με χιλιάδες άλλους;

Μα πως θα γίνει η φυσική επιλογή  ικανότητα προαιώνια 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:19
02 Νοεμβρίου 2014, 21:28 Καβάλα πάνω στ’




                                                                                   

Καβάλα πάνω στ’ όνειρο του

χάιδευε  πάντα τ’  άλογο του

έφευγε πέρα, πέρα μπρός εκεί

που έφεγγε το φως.

 

Κοιτά δεξιά κοιτά ζερβά

και συλλογιέται τα στενά.

 

Τ’ όνειρο είναι σαν το φως

τρέχει  σαν άνεμος τρελός

αν το πιστέψεις σ’ ανεβάζει  

κι όλο  τον κόσμο τον αλλάζει.

 

Καβάλα πάνω στ’ άλογό του

σκεφτόταν πάλη τ’ όνειρό του

έτρεχε πέρα, πέρα μπρός εκεί

που έφεγγε το φως. 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:17
02 Νοεμβρίου 2014, 21:20 Η ταξική πάλη





Καρδιά μου πέρασες μέσα από δύσκολες στιγμές,

πορείες κακοτράχαλες ονείρων και κατάπτωσης,

δύσκολες κι επικίνδυνες αποφάσεις.

Πολλές φορές κούρνιαξες  φοβισμένος κι αναποφάσιστος,

πολλές φορές κατηγορήθηκες ασύστολα για τη φλόγα της καρδιά σου.

Μα πάντα τα λάθη γίνανε σε θολό τοπίο σε τοπίο ομίχλης.

Δεν είχες καθαρό ιδεολογικό πεδίο

η ανάλυση στερείτω  διαλεκτικού και ταξικού βάθους

ωριμότητας και θάρρους.

Θα έλεγε κανείς πώς η ταξική πάλη είτε την αντιλαμβανόσουν είτε όχι

σε οδηγούσε μέσα από τους δικούς της δρόμους

σε στάσεις ζωής ανάλογες με την πορεία της.

Μα η δική σου συμβολή  στην ιστορία ετούτη ποια ήταν;     


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:13
02 Νοεμβρίου 2014, 21:07 Ε εσύ


                                                                                  

Ε εσύ! χάραξε καμπύλα  τη φιγούρα της σκέψης που σε βασανίζει.

Σε παρακαλώ απομάκρυνε τις τεθλασμένες τα  τετράγωνα τους κύβους

τους τεράστιους.

Τους ογκόλιθους που σκιάζουν απειλητικά αυστηρά … χρωμάτισε τους. 

Την ευγνωμοσύνη μη την προφέρεις. Σκάψε στα σύνορα της προσφοράς

κι όργωσε αυλάκωσε τη γη τη χέρσα     με επιδέξιο ίδρωτα.

Βάλε στο ανθοδοχείο τα λουλούδια που έκοψες απ του γκρεμνού τα βάθη

που πλανιόσουνα. επιστρέφοντας στην οπτασία του οράματος.

Κι άναψε το καντήλι να φωτίσει την ελπίδα που προσμένω

για να μπορώ να δω το ύφος στο βλέμμα σου,

αν λυπάσαι αν αδιαφορείς την αχαριστία την εκδίκηση,

εκεί είναι γραμμένα όλα  εκεί 

χωρίς να ξέρεις καταθέτεις

το θάνατο και τη ζωή την κρινομυρισμένη

τα  μάτια σου και η ματιά σου είναι η αμοιβή σου

αν τη χρειάζεσαι.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:12
02 Νοεμβρίου 2014, 19:07 ΕΡΩΤΑΣ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΣ ΣΤΗΣ ΜΥΓΔΑΛΙΑΣ ΤΟ ΑΝΘΟΣ




                  

Το δάκρυ έβρεξε το χαρτί ξέβαψε η λεπτή μπλε γραμμή του .

Αυτή που μας βοηθά να γράφουμε ίσια

 όπως θα ξέβαφαν και τα γράμματα .

Αν είχε προλάβει να τα γράψει .

Έτσι άφησε το χαρτί .

Ένα πλήρες μήνυμα πάνω στο τραπέζι .

 

Έμπλεξε τα δάχτυλα σήκωσε τους ώμους κοίταξε απέναντι .

Εκατό χρόνια μετά τα σύννεφα γεννούσαν σταγόνες .

Εκατό χρόνια μετά η γη προσπαθεί να γεννήσει  .

Ελπίδες τρεμάμενες ζωγραφισμένες στου κεριού τη φλόγα.

Καρδιές ταλαιπωρημένες στης προσμονής  το στασίδι .

 

Πίκρα τύψεις θαυμαστές εικόνες μέλλοντος  απόμακρου

Πόσα δεν άλλαξαν έστω κι αν δεν το καταλάβαμε .

Έστω κι αν εσύ ή εγώ δεν κάναμε τίποτε για αυτό.

Είμαστε ήδη στο παρών του . Αύριο άλλο ένα δάκρυ θα σφίξει καρτερικά τα στήθη σου.

Κατρακυλώντας μέσα από τα μάτια σου αργά

πάνω στο μισοφωτισμένο μάγουλο του προσώπου σου .

Ίσως αυτή τη φορά το διαμαντένιο δάκρυ σου ποτίσει τα γαρίφαλα που πόθησες .

 

                                                    29 12 2009


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:07
02 Νοεμβρίου 2014, 18:24 Επιτάφιο στην Αγνή





 

Μας σύναξες στο γλέντι σου στις πέντε του Φλεβάρη
γιόρταζες και μας έκρυψες τον μαύρο άλαλο τον καημό σου.
Μαζί μας ανακάτωνες τον αναστεναγμό σου

Τα μάτια σου χαρούμενα μα κρύβαν την ελπίδα

που λίγο λίγο στέρευε σα δειλινού λιαχτίδα.

Αγάπη μόνο θώραγαν και γλύκα στην καρδιά σου.

Απλή κι αγνή και πρόσχαρη  αμάραντο λουλούδι.

Στις θύμησες μας θα γυρνάς σα να σου να τραγούδι.

Λουλούδι απ` την αυλήτσα μας τη μοσχομυρισμένη

πεταλουδίτσα όμορφη επάνω σε κρινάκι.

Την άλλη μέρα έτοιμη για μακρινό ταξίδι.

Τώρα μας φεύγεις που να πας μακριά από τους δικούς σου

Ο χάρος δε σε γύρεψε το λάδι δε σου σώθει!

Μα το φορτίο ήταν βαρύ για τις δικές σου πλάτες

λυγίσανε οι αντοχές γένηκαν όλα στάχτη.

Άνοιξη 2008 



- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:05
02 Νοεμβρίου 2014, 18:07 902 fm


 

                     

 

                     

 Εννιακόσια δύο αριστερά στα εφέμ γλυκό φιλί στις αέρινες       

                         συχνότητες της καρδιάς μας.

                    

Ηλεκτρισμένες ευμετάβλητες συντροφικά ευαίσθητες κεραίες

                         κάνουν παρέα στο το χρόνο μας.

                    

Μέσα  σ’ αυτές φορτώνονται τραγούδια αναλύσεις

                        πολιτιστικά κι ειδήσεις.

                   

 Ο άλλος σταθμός ο κομουνιστικός η φωνή της τάξης μας       

                       μπολιασμένη με τη γνώση της διαλεκτικής.                                                

                   

Προβάλει την εργατιά με την αξιοπρέπεια που της αρμόζει                                               

            Όταν     διωχθεί η άγνοια και μπει στο δρόμο του αγώνα.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 22:03
02 Νοεμβρίου 2014, 17:30 Δυο νότες δυο αστράκια





δυο νότες δυο αστράκια

μες το βαθυγάλανο νυχτερινό ουρανό

λάμπουν κόκκινα δυο κοχυλάκια !

στη θάλασσα ριγμένα.

Αρμονία θα ταιριάξουν και το νόημα θα αλλάξουν.

Στην ζωή μας την πεζή έλα μέσα μπες και εσύ

γίνε σύννεφο και σπόρος γίνε βάσανο και ντόρος.

Θέματα πολύ μεγάλα δεν μπορώ και δεν τα ξέρω

κάθομαι και συλλογιέμαι υποφέρω. 

Συλλογιέμαι την Τετάρτη πως θα έχω χρέη ως  το Μάρτη

Και το χρόνο μου πιέζω τη ζωή μου συμπιέζω

Στη δουλειά οικονομία και στο νου η αμνησία

Στέγνωσα από προτάσεις δεν μου κάνουν οι συμβάσεις.

Θέλω όνειρα, μου λείπουν και τα ψάχνω που να τα βρω.

Βασανίζομαι σας λέω με τεράστια ΓΙΑΤΙ

τα ανεξήγητα να μάθω, μα τα έμαθα σωστά;

Άλλοι  λένε για το βούδα άλλοι για ένα πνεύμα φοβερό

Που τον άνθρωπο παγώνει κι όπως λένε τον ισιώνει

Και τον κάνει φοβερό.

Έτσι ξεχασμένος είδα δυο νότες δυο αστράκια

 δυο μικρά μου κοχυλάκια !

μες τη θάλασσα ριγμένα.

Αρμονία θα ταιριάξουν και το νόημα θα αλλάξουν.

Στην ζωή μας την πεζή έλα μέσα μπες και εσύ

γίνε σύννεφο και σπόρος γίνε βάσανο και ντόρος.

Θέματα πολύ μεγάλα δεν μπορώ και δεν τα ξέρω

κάθομαι και υποφέρω.  


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 21:23
02 Νοεμβρίου 2014, 17:17 Διαφήμιση


Πόνος και χαρά και δάκρυ στις ζωής την έλλειψη

υπάρχει κενό…… πρέπει να καταληφθεί .

Στα μέσα μέρη σκοτεινιά κι απέξω ήλιος και δροσιά

σύγκρουση φωτεινότητας  σε τούτα τα αλώνια

γυρνάω και σ’ αναζητώ σε πιο ψηλά μπαλκόνια.

Νοήματα αντιθέσεων γεμίζουν τις σελίδες

κι εκεί που λες πως ξέφυγες στο δόκανο πιασμένος.

Τα νέα τα μοντέλα σας μας έχουν καθηλώσει

 

και το μυαλό ανήμπορο να πει και ένα όχι

της διαφήμισης δεσμά το χουν αιχμαλωτίσει

και ενεργεί παράλογα κι ανάλογα εθισμένο

από σειρήνες μαζικές σε οθόνες

μες τη λασπουριά που έχουμε βαλτώσει

και μες την τσέπη μας λεπτά δεν μένουν διόλου.

 

Κέντρα απεξαρτήσεως για αυτά δεν έχει, μόνο εξαρτήσεως

Θολώνει το είναι σου αισθάνεσαι πως αυτό το κάτι σου λείπει

Κάποιοι γράψανε  πάνω στα θέλω σου και συ τα βρίσκεις αναγκαία

Προγραμμάτισαν το μυαλό σου τα αισθήματά σου και βάλανε στοίχημα πως δεν μπορείς να αντισταθείς, τόσες χιλιάδες πωλήσεις.

Μα πως μπορούν τι κάνουν πως τα καταφέρνουν πια εξώκοσμη γνώση χρησιμοποιούν; 

Σχολεία αμορφωσιάς ένδειας χαμένου τίποτα περιφρόνησης και θλίψης


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 21:15
02 Νοεμβρίου 2014, 16:54 Αίολη μαντινάδα


Η κατάρα της αίολης μαντινάδας διάβασε τις κατάρες του σύμπαντος και άστες να αιωρούνται μανιασμένες.

Αυτές ξέρουν που θα πάνε να κάτσουν τις οδηγεί του Αίολου η φρενιασμένη ανάσα.

Κάθε κατάρα και πόνος μυστικό πέρασμα προς τη λύτρωση τον εξαγνισμό.

Τιμωρία που έχει τη φόρμα της μαντινάδας αυτοσχέδια στη στιγμή φτιαγμένη από την αδυναμία κάπως αλλιώς να επέμβεις στα τρέχοντα.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 21:11
02 Νοεμβρίου 2014, 16:09 Άρωμα




Γράφω, γράφω και διαβάζω

και περνώ ξανά περνώ

τ' άρωμά σου ανεμίζει

στο μυαλό μου τριγυρίζει

σαν περνά απ τις γραμμές

μεθυσμένες τρέχουν λέξεις

που αλλιώς διαβάζονται. 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 21:09
02 Νοεμβρίου 2014, 15:54 Γάργαρες χαρούμενες κοιλάδες απέραντες.






                                                                              Γάργαρες  χαρούμενες κοιλάδες  απέραντες.

Τοπίο αυτό  που φλέγετε από  ζωή και υπέρβαση.

 Απαλές στιγμές κάτω από το αεράκι

από τα φύλλα της ελιάς της χρυσοπράσινης

μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού

η παγωνιά της απόστασης λειτουργεί

απαλό άγγιγμα .

Θάλασσα μπλε και πράσινο ενωμένα

στις άκρες της αμμουδιάς

Η αγκαλιά του έρωτα χτυπά τα φτερά του στον αφρό του κύματος ξανά και ξανά .

Προσπαθεί να ενώσει τον ουρανό στην αλήθεια του να πείσει για το αύριο.

Για το αύριο που κατανοεί που χρειάζεται που λείπει .

Τρελός  ποιά βλέπει ανθρώπους ενταγμένους στον μη έρωτα στη σήψη  Φορά καθ εις  το καβούκι του  σάλιαγκα

αφού  η άμα δεν μπορεί να συρθεί  με την κοιλία του και με τα κέρατα του. Αλμύρα δυνατή γεύση συνέχεια της πίκρας  σε σχέσεις ανθρώπινες σαν την επιβίωση 

Γάργαρες  χαρούμενες κοιλάδες στο απέραντο.

Τοπίο, αυτό το γεμάτο άνδρες και γυναίκες.

Γεμάτο  φωνές που κρατούν ίσια πέρα κρατούν το φως στο λιόγερμα του κόσμου.

Αναφτώ καντήλι.

Διαδήλωση  απώλεια τεκμηρίωση επαφή.

Μια βαθιά πληγή πολύ βαθιά

κρεμασμένη από της καρδιάς τα φύλλα

απέραντα βαθιά.

Απαλές στιγμές κάτω από το αεράκι

από τα φύλλα της ελιάς της χρυσοπράσινης

μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού.

Η παγωνιά της απόστασης λειτουργεί σαν

μέγα ερωτηματικό που όλα τα φεγγοβολεί.

Διάφανα τα χέρια οι καρδιές προσμένουν .

Απάντηση σε κάτι που ξεκάθαρα δεν ετέθη ποτέ.

Απαιτεί στην τόση ένταση λίγο παράμερα να σταθείς.

 

Μια σταγόνα αίμα χριζόταν μια σταγόνα πολύτιμη

Ικανή τη ζωή να συνεχίσει τα κλαδιά να τα θρέψει.

Και την έδωσες εσύ την κατάλληλη ώρα την στιγμή που θα πέθαινε το όνειρο.

 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 21:06
02 Νοεμβρίου 2014, 15:29 Αποχωρισμός





 

Χαμόγελο πλατύ ζεστό

Μάτια γεμάτα . γεμάτα αγωνία φόβο .

Ζεις την αγωνιώδη πορεία του θανατικού του αποχωρισμού.

Που σιγά αργά βασανιστικά μας υπενθυμίζει τον επερχόμενο χωρισμό .

Αγάπη λάθη μικρότητες που δεν απέφυγα σημάδεψαν τα βήματα μιας ζωής


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 21:04
02 Νοεμβρίου 2014, 14:50 Αναστενάζεις





                          

 

Αναστενάζεις, κρύβεις στο συρτάρι βαθιά    χαρτάκια.

Κομμάτια από τη σκέψη που σε φέρνει ως εδώ.

Μα δεν  κοιτάς  ποτέ ψηλά φοβάσαι πως δεν φτάνεις.

Δε φτάνεις τα άστρα που θέλεις να τα αλλάξεις χρώμα.

Πάντα ήθελες κάτι να μας πεις κάτι για !… μα ποτέ δεν πρόλαβες να μας το τελειώσεις πάντα κάποιος σε διέκοπτε και εσύ ευγενείς φύση και θέση πάντα παραχωρείς χώρο στους άλλους.

Στον κουμπαρά του απωθημένου σου  βάζεις χαρτάκια πράσινα κόκκινα γραμμένα η άγραφα τσαλακωμένα η βελούδινα σα τον φιλάργυρο που μαζεύει λύρες όχι για να τις ξοδέψει μα για να τις βλέπει  να παίρνει δύναμη από αυτές όταν ακουμπά πάνω τους το βλέμμα του. 

Δειλός όπως είναι δίνει κουράγιο στο εγώ του βαυκαλίζετε με τα πανέμορφα χαρτάκια του, εφευρίσκει λόγους ύπαρξης πλουτίζοντας τον κουμπαρά του.

Στον άνεμο ποτέ δεν τα εμπιστεύτηκε να μην του τα μαρτυρήσει, βάζει μάλιστα πέτρες στις τσέπες του σακακιού του έτσι λιανός που είναι φοβάται μη του το πάρει και το σηκώσει.

Έχει τακτικά δοσοληψίες με το θησαυρό του κι ανεβαίνει στου ουρανού τα ποιο πορφυρά τα σύννεφα σα τα διαβάζει χάνετε εκεί πάνω ώρες ατέλειωτες.

Μέσα του τρέχει ένα δάκρυ έχει κάνει μάλιστα ένα αυλάκι  ανάμεσα στα φύλλα της καρδιάς.

Mα σε κανέναν δε το μαρτυρά ετούτο το μαράζι το έχει κρύψει τόσο καλά στο μέσα της μέρος που κοντεύει να ξεχάσει και ο ίδιος γιατί είναι τόσο λυπημένος.

06/2008


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 21:01
02 Νοεμβρίου 2014, 00:18 Αναμνήσεις





 

                                        Αναμνήσεις

Με τις  αναμνήσεις ταλαιπωρημένες μαύρες με μακρουλές μορφές λιγνές να συναλλάσσονται μεταξύ τους ανακατώνονται μέσα μου, παλεύουν επάνω στα εσώψυχά μου τραυματίζουν τον ουρανό ματώνουν τη σκέψη τη λογική.

Παράλογη, οδηγούν πορεία, ναυτία, πια η πραγματικότητα;

Το παραμύθι πανέμορφο ιστορία γλυκιά γλυκό του κουταλιού σταφύλι με χάντρες κέρινες ρόγες σταρένιες παραμυθένιες.

Αφήσου ανέβα στο πλεούμενο του Μωυσή πέρνα μαζί του το Νείλο χαλάρωσε. Μα ποιος κάνει παιχνίδι; ποιος κανονίζει τι θα πεις τα μάτια τι θα βλέπουν τι θα σου κελαηδάνε.

Έτσι τραυματισμένο πουλί ζωντανό τρομαγμένο, χωρίς γέφυρες στο χάος του γαλάζιου στο μαρτύριο του ήλιου χωρίς δρόμους επιστροφής τώρα πια κρανίου τόπος. Δεν ακούγεσαι…… δεν ακούγεσαι……… νιώσε το άρωμα,

μη περιμένεις τον κεραυνό,

πλύσου με τη βροχή τρίψε την άμμο στο κορμί σου κοκκίνισε το δέρμα σου νιώσε τη δύναμη που έχεις,

δίωξε την απογοήτευση την αδυναμία αυτό που σε θολώνει κράτα τον φίλο από το χέρι έτσι για να παίρνεις κουράγιο δύναμη, σαν τον γιο του Ποσειδώνα και της Γης (Ανταίος)

Ρώτησα κι αν δεν έχεις φίλο; Πολλοί δεν έχουν μου είπε.

Γι αυτό είναι τόσοι πολλοί οι λυπημένοι. . . . . τόσοι νιώθουν μελλοθάνατοι.

 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:59
10/Μαϊου/08


 


 

Χρόνος βαθύς μυθικός κομψός κι αφηρημένος.

Πλέει ανάμεσά μας και τριγύρω μας  

Κάθε εικόνα κάθε φωτογραφία μια στιγμή από το αναπάντεχο το τυχαίο που κυβερνά τη ζωή.

Που τόσο θέλουμε να προγραμματίσουμε και δε μας κάνει τη χάρη.

Της χρωστάμε χάρη που δε μας κάνει τη χάρη!

Να κάθετε πειθήνια και να την οργανώνουμε να την προγραμματίζουμε να την μετατρέπουμε σε άχαρη και πεζή πραγματικότητα.

Που πιθανόν και να μας λυπάται να αναγνωρίζει στην όψη μας τη δειλία το φόβο για το άγνωστο, εδώ που τα λέμε δεν αρέσει να σε ξεβολεύουν απρόσμενα συμβάντα και δοσοληψίες του σατανά !

Ανθρώπινες ατσαλοσύνες κατεργαριές αόρατες.

Αμέσως άρχετε στο νου μια τεράστια δίνη, που κάνει ας πούμε ένα μίξερ ένα τεράστιο μίξερ και δεν γνωρίζεις αλλά αναγνωρίζεις διαισθάνεσαι το απρόσμενο αν σε μια τέτοια για άγνωστο λόγο βρεθείς;

Πολύπλοκη αναπάντεχη πορεία στο διάβα του χρόνου.

Έκπληξη να το στοιχείο που ανατρέπει τη λύπη τη χαρά την ισορροπία.

 

 

Θέλω πράγματα αξεπέραστα μοναδικά με τρώει η αγονία η ζήλια για τα δημιουργήματα των άλλων. Δεν μπορώ να φανταστώ πως κάποιος ρε παιδί μου τα καταφέρνει καλύτερα η έστω καλά είναι θάνατος, αισθήματα νέκρωσης με αγκυλώνουν γιατί δεν το σκέφτηκα, παράξενη απολογία άξια ολοκληρωμένης ανάλυσης του εγώ ενός ανθρώπου που λέει στον καθρέφτη του πόσο καλός και αξιόλογος είναι.

Βέβαια νομίζω όχι πάντα υπάρχουν στιγμές και άτομα που οι συνέπειες της επιτυχίας τους ενοχλούν λιγότερο.

Θαυμασμός της ιδέας της μοναδικότητας, του σπάνιου συνδυασμού λεπτών και άδηλων αποχρώσεων της πραγματικότητας, συνδυαστική ικανότητα υψηλών προσδοκιών.  

 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:57
01 Νοεμβρίου 2014, 23:15 Πόλεμος κι ειρήνη




Τι είναι τι δεν είναι 

το ένα το άλλο αποκλείει.

Όχι πάντα.

Ποίος ποιοι και γιατί τα θέλουν. 

Είναι και τα διό γλυκά σα μέλι.


Απλά στην ειρήνη φτιάχνουνε 

ακόμα και όπλα. 

Στον πόλεμο χαλάνεκαταστρέφουνε. 

Με στόχο την ειρήνη!



Την ειρήνη που θα προετοιμάσει 

τον επόμενο πόλεμο. 

Είναι σε ύφεση 

και θα τους βγάλει από την κρίση! 



Έτσι το εμπόριο ποτέ δε θα έχει κρίση. 

Στις μέρες μας στις μέρες της Νέας Τάξης. 

Όλα είναι ανταγωνίστηκα οι έμποροι ανταγωνίζονται. 

Οι βιομήχανοι ανταγωνίζονται οι χρηματιστές κι οι τραπεζίτες. 


Ο ανταγωνισμός είναι και αυτός πόλεμος 

Με νικητές και ηττημένους 

Τους ενοχλεί να αναφέρεσαι σʼ αυτήν την Νέα Τάξη. 

Ίσως γιατί φοβούνται.

Τη φοβούνται οι πανίσχυροι της γης;



Αν ο πόλεμος είναι φάρμακο για την άρρωστη ειρήνη τους 

τότε κινδυνεύουν από την κατάργηση του.  



Και αυτοί που στους πολέμους πεθαίνουν ποιοι είναι; 

Έμποροι δεν είναι χρηματιστές τραπεζίτες όχι 

Μα ποιοι είναι ; αυτοί γιατί πολεμούν; 

τους ρωτούν  μα απάντηση δεν παίρνουν. 

Ειρήνη και πόλεμος στις μέρες της Νέας Τάξης. 

Είναι  εξίσου δολοφονικές στο σύνολο του πλανήτη. 

Υποτάσσουν κάθε προσπάθεια πολιτισμού. 

Δεν φτιασιδώνετε το τέρας.  


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:46
10 Μαΐου 2014, 15:50 Δια της λογικής προσέγγιση


Κοιτάζω τη φιγούρα σου τη μαύρη την άχρωμη

κρατώ τη εικόνα τη λιτή στο νου.

Δεν φτάνει αυτό να φωτίσω το δρόμο που διάβηκες.

Να νοιώσω τη ματιά που μέσα π αυτή κοίταζες

καταλάβαινες τα πράγματα

Τον κόπο να έρθεις μέχρι εδώ.

Να κατανοείς τη βαθιά ανάγκη της ζωής.

Να παλεύεις για να ζουν άλλοι που ακόμα δεν γνωρίστηκες μαζί τους

ίσως γιατί δεν γεννήθηκαν ακόμη.

Κόπο που δεν μπορείς να απαρνηθείς

αυτός ο κόπος είσαι.

Καταλάβαμε την ομαδικότητα κάποια στιγμή,

την κοινωνικότητα της ζωής

ζωή που ζυμώνετε αξεπέραστα

με το πρόβλημα και τη λύση.

 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:36
10 Μαΐου 2014, 15:31 Σε κύκλο


Σε κύκλο έβαλα μια πιθανότητα.

Αυτή άρχισε να με ρωτά έχεις κάποιες υποψίες για μένα; Μου έλεγε. Λέγε

Κάπου πρέπει να μάθω τι γένους είναι;

Πως γεννήθηκε;

Ποιος ο σκοπός της;

Τι θα ρισκάρω για αυτήν;

Πόσο μπορεί να ζήσει φυλακισμένη.

Έχω την ουσία της μα όχι την εικόνα της.

Αλήθεια έχει τέτοια.  

Φωτογραφίζω τον κύκλο πιθανών δεν βλέπω τίποτα.

Και οι άλλοι το ίδιο.

Πήραν  την κυρία  μαθηματικά άνοιξαν όλες τις μαθηματικές της σελίδες έψαξαν στις γραμμές τους διάβασαν ξαναδιάβασαν μα του κάκου η πιθανότητα απτόητη έβγαζε κοροϊδευτικά τη μικρή της γλώσσα και μαστίγωνε την υπομονή μου και όλο με τράβαγε γεμάτο περιέργεια, μου σφήνωνε στο μυαλό την εμμονή. Τώρα δέσμιος της φυλακισμένος της την έχω πατήσει στα μαγικά της δόκανα ακίνητος κι αδύναμος να ξεφύγω από την ανάγκη να γνωρίζω. γνώση.

27/05/2008


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:34
10 Μαΐου 2014, 15:25 Ο Αγιάτρευτος


 

Η φύση ευθείες τσαλακώνει και ακμές λειαίνει. 

Προτιμά τις καμπύλες με φυσικές, ομαλές αλληλουχίες ποσότητας πυκνότητας και ενέργειας πεδία

η άλλη πλευρά του ωκεανού.

 

Φύση αστείρευτη σε συνεχόμενους  δεσμούς.

Σθένη ισχύος δημιουργοί δομών  υφής ιδιαίτερης η κάθε μια.

 

Σταθερότητα και κίνηση ταυτόχρονα

Κι ο λόγος 

αυτός τι πυκνότητα έχει

τι ενέργεια;

 

Οι άνθρωποι περνάν από τα Δαιδαλώδη σοκάκια του  προσπαθούν να ισορροπήσουν αυτό που νιώθουν.

 

Γνωρίζουν μάγια ξόρκια προληπτικά θυμιατίζουν κι αν σε κόψουν για γουρσούζη σε ξυρίζουν.

27/05/2008


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:29
10 Μαΐου 2014, 15:16 Ο Φόβος




Ο Φόβος  

Ανάξια ζεις τη ζωή σου

κρύβεις κάτι.

Το κορμί σου απουσιάζει.

Θολό τοπίο και το βλέμμα πάνω σε στόχους δίχως κέντρα.

Κάθε ημέρα ένα μικρό τετραγωνάκι από ταινία

Σα φιλμ νουάρ ασπρόμαυρο

με το άνχος στο φόντο.

Σε πυκνή διάταξη παρατάσσεται κι είναι ταυτόχρονα  αιτία κι αποτέλεσμα.

Δεν τολμάς δεν φωνάζεις δεν ζεις δεν προσφέρεις έστω

το λάθος σου δεν χαίρεσαι.

Πονάς αλλά δεν ξέρεις τη και πώς να αλλάξεις.

Φόβος η εικόνα σου.

Μια στάση που επιλογή σου δεν είναι.

Εκβιασμοί και διλήμματα ζουν και παλεύουν μέσα σου.

23/05/2008


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:25
10 Μαΐου 2014, 15:10 Πολιτισμός ποιήματα




Τώρα που κρατάς το χέρι, μια πεπονόφλουδα πρόσεχε,

 η ακρόπολη γκρεμισμένη από το Ερεχθείο λείπουν οι κόρες

τα μπουκάλια κενά με διάφανα χρώματα

τα γήπεδα η χώρα τα δάση προσφορά στον πολιτισμό του της των τέλος πάντων υπανθρώπων κίτρινο μέταλλο και ωραία μεταξωτά λόγια

μακριά από το φαγητό που έχουμε ανάγκη

το σχολείο την αίσθηση της σιγουριάς της ασφάλειας

το πολιτισμός της εργασίας που δημιουργεί τα ανθρώπινα θαύματα όταν κοινοκτημονούντε

τότε που ενσωματώνουν τις καλές τέχνες μέσα στις καθημερινές δράσεις ως πρέπει.

Φαντασία και πάλι χρειάζεται να οργώσεις το χώμα

να σπείρεις τους σπόρους τους όμορφους

τους από παλιά φυλαγμένους για τέτοιους καιρούς

δύσκολους να τους πω μαύρους να τους πω άχαρους απολίτιστους 

το κουράγιο το θάρρος η αισιοδοξία η αυταπάρνηση ο αλτρουισμός

συνοδεύουν τη φλόγα τη χαλκοκίτρινη που καίει και ζεσταίνει ένα πανάρχαιο όνειρο που περασμένο μέσα από ντοπιολαλιές  μύθους και

ιστορίες για πρώτες εποχές χαρούμενες χωρίς χρυσό κι ασήμι

και παντοδύναμους θεούς που υπόσχονται γλυκούς παραδείσους αν είσαι καλό παιδί!!!!

Ήρθε όμως η εποχή της βλάστησης

να η ώρα που ξέρεις πως αλλιώς δεν μπορεί να γίνει

Πρέπει να δεις τα τριαντάφυλλα τα κόκκινα και τα γαρίφαλα

να πρασινίζουν να ανθούν δώσε μας κουράγιο

το έχουμε ανάγκη έλα κοίτα οι άλλοι ξεκινήσανε. 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:14
10 Μαΐου 2014, 15:02 Ο τσιγκούνης




 

 

 

 

 

                         Ο τσιγκούνης

 

Ο τσιγκούνης φτωχός και μόνος όσα λεφτά και να έχει

πάντα φτωχός και ανασφαλής θα νοιώθει.

Μέμφεται τους άλλους ως σπάταλους

και για το θανάσιμο αμάρτημά τους τους λοιδορεί.

Δύσπιστος, φιλύποπτος, γεμάτος πονηριά και υπολογισμό.

Καχυποψία τον τυραννά ασταμάτητα

τριγύρω του δυστυχισμένοι μα αυτός δεν το καταλαβαίνει.

Το ελάττωμα του φοβερό

μα δεν του είναι μπορετό να απαλλαγεί από αυτό.

Σαν θέλουν να τον τιμωρήσουν

τα χρήματα να του στερήσουν. 

Κι είναι μαρτύριο σωστό η τόση ανασφάλεια του

δέσμιο  του κρατά το είναι μα και τα μυαλά.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:08
10 Μαΐου 2014, 14:42 Εργάτες




Εργάτες.

 

Μεριάζει η ώρα η στιγμή φτάνει.

Ξυπνάνε μες τη ζεστή αγκαλιά των συντρόφων τους.

Τραβούν για το πόστο τους.

Να δουλέψουν και η δουλειά τους παρακαταθήκη στους ανθρώπους που ζουν ανα-γύρω.

Στις ρούγες και τις στράτες του κόσμου

που αναπνέει από τον πλούτο του κόπου τους,

όπου το όνειρο ζει- υπάρχει

και η ανατολή συνεχίζει την πορεία της νύκτας ακούραστα.

Γιατί όλοι είναι εκεί και την κοιτούν.

Έτυμοι να σηκώσουν στον ώμο τους όλοι μαζί τη ζωή την περιγελάστρα και να πουν: 

Αυτή υπάρχει γιατί ήμαστε εμείς εδώ, σε τούτα τα μάρμαρα σε τούτους τους τόπους.

Και κουρασμένοι το απόβραδο να μετρήσουν

τους πέντε παράδες μεροκάματο που τους καίνε την παλάμη.

Βάζουν φωτιά στην καρδία τους

κι ανοίγουν άλλους δρόμους στο μυαλό κι άλλες φωνές βγάζουν απ τα στήθια.

Εργάτες άναρθρα βουβά δίνουν όρκο στην πίκρα.

Ζουν με λιγοστά διαβάζουν λιγοστά μα ξέρουν κάθε πρωί να είναι εκεί.  

23 5 13


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:07
10 Μαΐου 2014, 13:54 Καθαρό το καράβι μας Ποίημα




Καθαρό το καράβι μας

Καθαρό το κατάρτι μας ίσιο λευκό το πανί μας.

Αλήθεια σύμβολο αγνό λευκό σύμβολο πράξη και θέση.

Χρώμα χαρακτήρας, ιδιώτης ούσα.

Ουσία των μεγεθών του σύμπαντος.

Αεράκι απαλό στο ζεστό απόγευμα χαδιάρικο πέρασμα

αισιόδοξη εικόνα κι ας είμαι με άδειο στομάχι κι ας μη ξέρω πότε θα χω ψωμί.

Τα μάτια μου βλέπουν τη θάλασσα τα όνειρά μου τα βλέπω μέρα. Χιλιάδες τα κύματα απαλά σαν τ’ απογευματινό αγεράκι συνεχίζουν τη ζωή και όταν εγώ φεύγω.

Χιλιάδες άνθρωποι αναπνέουν κι όταν κοιμάμαι. Ξέχασα να πω όλοι αναπνέουν οξυγόνο πίνουν  νερό προσπαθούν για το φαγητό.

Διαφέρουν στα αισθήματα και στην επεξεργασία τους. Νιώθουν αλλιώς τον ήλιο. Ζουν αλλιώς και για άλλους λόγους ο καθείς.

Στο άσπρο πανί της καρδιάς μας χρωματιστοί λεκέδες, Λεκέδες από συναισθήματα που φιλτράρισαν τη πορεία μας από αυτά που μας βοήθησαν να περπατήσουμε απέναντι

και να λυγίσουμε τους κόπους τα βάσανα.

Άραγε ποιός άνομος άνεμος τα φέρνει στα πανιά μας.

- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:04
26 Οκτωβρίου 2010, 13:23 Παλαιστίνη




                                             Παλαιστίνη

Την γνωρίζω από τις ειδήσεις.

Μικρό παιδί είδα τον Αραφάτ με τη μαντίλα στα δελτία στου ολυμπιακούς του Μονάχου.

Κι έμαθα τον καημό τους για πατρίδα.

Καταπατούνται κατέχονται δολοφονούνται από αυτούς που πατρίδα δεν είχαν. 

Την γνωρίζω χρόνια τώρα στον αγώνα για ύπαρξη.

Στην αντίσταση στα σχέδια του ιμπεριαλισμού για το μέλλον τους.

Ιμπεριαλισμός είναι φασισμός αυτό προσπαθεί να κρύψει.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι το ηθικό τους πως είναι τόσο υψηλό για τόσο πολλά χρόνια.

Μήπως δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά;

Πρέπει να είναι μορφωμένοι ! Αξιοπρέπεια κι αγώνας είναι ψωμί

είναι αυτοσεβασμός.

Ένας λαός που αγωνίζεται έχει μέλλον.

Σηκώνουν στα ματωμένα φέρετρά τους τον πόθο και τα βλέμματα αδελφών από το βομβαρδισμένο Λίβανο τη Συρία το Ιράκ το Αφγανιστάν

το Ιράν της Αιγύπτου.

Όλοι οι λαοί τις Ευρώπης συμπαραστέκονται ηθικά, ο αγώνας τους έχει φυτέψει ελπίδες στις καρδιές τους. Αισθάνονται υποχρέωση να συναγωνισθούν.

Τους Παλαιστίνιους δολοφονούν  ισραηλινοί που είναι φίλοι των δικών τους δυναστών τους.

Έψαξα βρήκα το χάρτη της περιοχής τις αλλαγές του στο διάβα του χρόνου στην πορεία των ισραηλινών στρατιωτικών επεμβάσεων.

Τώρα πια στις φυλακές του Ισραήλ δεν είναι κλεισμένοι μόνο Παλαιστίνιοί

αλλά και φιλειρηνιστές Ισραηλινοί.

Τώρα πια τα Παλαιστινιακά εδάφη ορίζονται  ως φυλακή.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:02
26 Οκτωβρίου 2010, 12:33 Τα τελευταία φιλιά




Τα τελευταία φιλιά

 

 

 

Στο κατώφλι του αποχωρισμού τα τελευταία φιλιά.

επιδερμίδα ξαναμμένη, ένταση , χάδι

ο όγκος της στιγμής στον απόηχο μιας αιωνιότητας .

 

Αύριο  θα με θυμάσαι .

Θα χεις βρεγμένα τα χείλη σου φιλημένα

Ανεξίτηλα.

Στο σφίξιμο της αγκαλιάς

και στο άρωμα της ανάσας

θα πλανιέται ο νους.

Δέσμιος

 

Έχεις μαζί σου την εικόνα

Την κρατάς

μέσα σου στο είναι σου.

Στις σκέψεις σου ανταμώνουμε ξανά   

έμαθα και έμαθες

Κι αυτό πια δεν αλλάζει.

 

15/ 10 /10


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 20:00
18 Οκτωβρίου 2010, 13:37 Καπέλα






Στροβιλιζόμενα  καπέλα στο ρυθμό κόπιας μουσικής

στα χοροπηδητά βήματα ζουν νότες μελωδίες

η χαρά της κίνησης ζωντανεύει τη ζωή

ταιριάζει αρώματα κι ένταση

ψάθινα   καπέλα πράσινα πορτοκαλή μοβ

αλλάζουν συνεχώς θέση         

μια συνδυαστική μαγεία

στο ανέμελο ταίριασμα της ξενοιασιάς

στα αισιόδοξα διαλείμματα της ακουμπά το μελλούμενο πρόσταγμα

η ίδια ανάγκη η ζωή δυναμώνει τις εντάσεις κουρελιάζει τη διάθεση

τακτοποιεί εκκρεμότητες αιώνων

συνταιριάζει τα ψάθινα καπέλα μοναδικά στους αυγουστιάτικους χορούς

στα πανηγύρια.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 19:58
07 Απριλίου 2010, 10:22 Τα μάτια σου το μέλλον ποίημα




Εσύ και εδώ στα ζεματισμένα λιθάρια της βουνοπλαγιάς 
βλέπεις δρόμους που ανοίγουν πόρτες για το αύριο. Και
μας καλείς όλους να βαδίσουμε σε αυτούς .
Η καρδιά σου είναι ακούραστη η θέληση σου αλύγιστη η υπομονή σου
ατελείωτη τα μάτια σου κοιτούν το μέλλων σαν τους προβολείς
που φέγγουν το σκοτάδι. Κι εμείς βλέπουμε με τα μάτια σου το
αύριο, πόσο γλυκαίνει η καρδιά μας, πυρώνει η φαντασία για
μέρες καλές χωρίς τις πίκρες της εκμετάλλευσης.
Φυτεύεις λουλούδια στην αυλή και λουλακιές βάφεις της γλάστρες.
Δεν ξέρω πώς αλλιώς να περιγράψω την αισιοδοξία την αστείρευτη.


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 19:55
07 Νοεμβρίου 2008, 21:51 ΓΥΝΑΙΚΑ
ποίηση  




 Κάθε μέρα κάθε πρωί συναντώ τον ήλιο έχεις το χρώμα του.

Αέρας ανάλαφρος χάδι απαλό νοσταλγία αμεσότητας

χαρά και πρόσδεση στην ελπίδα.

Φάρος πολύχρωμος  επιδέξια σμιλεμένος στους αιώνες.

Μάνα τρυφερό άγγιγμα φροντίδα ακούραστη.

Αφόρητη πίεση πάνω στο αδύναμο κορμί.

Αξημέρωτη νύχτα στο άλλο μισό του ουρανού.

23/06/08



- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 19:36
Κάθε νέος θέλει μια ζωή
ποίηση  



  Κάθε νέος θέλει μια ζωή

Καθένας μια ζωή.

 Κάθε ζωή θέλει να ξεχωρίσει να δώσει τους καρπούς της.

Όπως τα λουλούδια παραλλάσσουν τα χρώματα τους μοναδικά.

Μα είσαι ξεχωριστός ιδιαίτερος, ίσως δεν το ξέρεις.

Κάποιος

Μπορεί να δίνετε ολοκληρωτικά και κατά συνέπειανα ολοκληρώνετε φυσιολογικά φυσικά και κατά τα μαθηματικά.

Χωρίς να ξέρει μαθηματικά.

Όμως ένα και ένα πέρα από δύο είναι και μαθηματικά.

Κι αφού τα λεπτά είναι λιγοστά παίξε τουλάχιστον με αυτά.

Με ποια; Με το χρόνο, τα χρήματα, τα μαθηματικά ή τα ολοκληρωτικά πουμας ξεστρατίζουν μεθοδικά.

Θαρρείς και ξέραμε τη στράτα μας αυτήν που νομίζαμε ότι ξέραμε και πουνομίζαμε ότι τη θέλαμε ή που ότι θέλαμε νομίζαμε.

Και που είναι τα λογικά μας να μας ξεμπερδέψουν σαν ανώτερα που είναι από αυτά ντε τα μαθηματικά.

Και είναι ανάρμοστο να φαίνονται αρμονικά τα ανακατεμένα μας τα λογικά.

Πολύχρωμα λουλούδια σπασμένα! Μα όχι όχι κομμένα ανεμίζουν από κύματαΧρόνου. Αέρας που ανάμεσά τους περνά.

2007


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 16:05
Κάνε ότι μπορείς αγάπη μου
ποίηση  



Κάνε ότι μπορείς αγάπη μου σα αυτόν τον κόσμο που φεύγει γρήγορα 

  Φτώχεια πρόεδρος αναδιαρθρώσεις φρεγάτες πύραυλοι αεροπλάνα

Ακρόπολη Χιροσίμα αντιμπεριαλιστές πορεία κινητοποιήσεις 

Γιουγκοσλαβία Τσετσενία Αφγανιστάν Σομαλία Ιράκ Ιράν

Ξεκίνησε η πορεία αναδιάρθρώσης του κόσμου

Η αισχύνη περισσεύει για την κουλτούρα του φασισμού του φασίστα

Τα κέρδη ασίγαστη φλόγα

Ναι αγάπη μου. Για σου Μαρία μου 

Άδικο σίγουρα υπάρχει μόνο που το βλέπει μόνο ο αδικημένος.

Έντονο συναίσθημα με εκρήξεις θυμού ψυχική ταραχή αύξηση της αρτηριακής πίεσης

 Ανακάτεμα των ορμονών ένταση άνχος καταπίεση

Αύξηση των καρδιακών  των νευρικών παθήσεων

Άνθρωποι απορυθμισμένοι

Άνθρωποι ανασυνταγμένοι

Άνθρωποι σκουριασμένοι

Δίχως ισορροπία με μεταλλαγμένα συναισθήματα

Άνθρωποι προς απόσυρση

Κοινωνική ομαδική σκέψη κουλτούρα γεμάτη σύφιλη και πύο

Κοινωνική απορύθμιση ρύθμιση δυστυχίας. 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2016, 15:57
Πόθος
ποίηση  



Μυστικός κρυφός πόθος τριγυρνά  δεμένος με το όνειρο

Σιγανός, ελαφρύς, γεμάτος ανασφαλείς σκέψεις.

Εικόνα που μόνιμα χαμογελά.

Σέρνετε μέσα σε δροσερές αναμνήσεις.

 Χαμόμηλο κίτρινο με άσπρα στολίδια γύρο του

Αρωματισμένο, λαμπερό, παίρνει μορφή.

Καθρεπτίζετε ασημογάργαρο το πάνθεο των ουρανών.

Πόθος ανεκπλήρωτος μόνιμη θλίψη θύμηση ακούραστη. 

Πόσο με αλλάζεις δεν ηξέρω.

Πράσινο φύλλο το Σεπτέμβρη

γραμμή αόρατη χρωματισμένη κίτρινο μπορντό

μες τους καπνούς δειλά κρυφά σε περιμένω

όμως καρτερικά και αναπόφευκτα συμβαίνει.

Γράφουνε πάνω μας οι αναμνήσεις τα κελαηδίσματα

οι ήχοι.

02/06/08


- Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
anestis12
Anestis
από ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/anestis12

ΠΟΙΗΜΑΤΑ











Tags

Αλλαγές νότες ρομαντικές ποίηση Σκέψεις Τραγούδι




Επίσημοι αναγνώστες (1)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης