Αγαπητέ, Νικόλα…

Πάνε, πλέον, 14 χρόνια από τη βραδιά που στα ψηλά σκαλώματα του θεάτρου του Λυκαβηττού, δεξιά καθώς κοιτούσες, αριστερά καθώς έβλεπα (ή πλανιόμουν στον αέρα, στροβιλίζοντας εικόνες στον αέρα;), στρογγυλοκάθισα γεμάτος προσμονή και λάμψη στα μάτια να παρακολουθήσω τη συναυλία σου. Την πρώτη από τις κάποιες δεκάδες. Δεν αποκαλύπτω αριθμό. Τον ξέρεις και τον ξέρω… Στην υγεία μας. Θυμάμαι, τώρα που τα λέμε όλα αυτά και τη στιγμή ακόμη που πήρα και το εισιτήριο, από τα εκδοτήρια της οδού Βουκουρεστίου, έτσι δεν είναι; Είχε απαλό αεράκι εκείνο το απόγευμα του Σεπτέμβρη και ήταν όμορφα, μάγκα μου… Ήταν πραγματικά όμορφα…

Μάγκα μου, είπα;

Πάνε είκοσι κάτι χρόνια από τη στιγμή που ξεθαρρεμένος με τα ξαδέρφια μου στην αυλή του παππού, στο χωριό, άκουσα το «Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια…» και σάστισα. Λίγο καιρό αργότερα, πέρασε σαν φιλμ κλασικής ταινίας και ένα από τα «Μουσικά διαλείμματα» της ΕΡΤ μπροστά από τα μάτια μου. Ο μπερντές φιλοξενούσε την αφεντιά σου και σαν σε συνέχεια μου αράδιασες το «Ένα κι ένα…». Ξανασάστισα. Μετά, (να ‘ταν εκείνος ο Σεπτέμβρης ή ο επόμενος;) κατέβαινα με ένα Opel Ascona τη γέφυρα του Κηφισού για πρώτη φορά και το καυσαέριο μου έκαιγε τα ρουθούνια. Κι αυτό για πρώτη φορά… μπορείς να τα παραφράσεις και ως πρώτη ρουφηξιά. Κι εκεί… στο τότε… «Μπαίνουμε στον Υδροχόο…» Με έκανες να μην ξέρω πόσο χρονών ήμουν, αλλά πόσες ζωές κουβαλούσα…

Ξανά στο Σεπτέμβρη του ’94. Αργά σήκωσες τον μπαγλαμά, το φως σε σημάδεψε σαν σε ανάκριση, μα ολόσωμα, και… «Ραγίζει απόψε η καρδιά…» Αδερφέ, ακόμη το θυμάμαι… Μεικτά, μα νόμιμα.

Κι έπειτα… Η Πάρος, τα Καλύβια, ξανά και ξανά ο Λυκαβηττός, ο Πύργος της Δουκίσσης Πλακεντίας, το Κατράκειο, το Βράχων και… και η Νίσυρος που εσύ με έστειλες μπαγάσα και που όχι, δεν γουστάρω ακόμη να σε ανταμώσω, γιατί με πλάνεψε με τα άλλα της και ένας δικός μου κόσμος σημαίνει τώρα εκεί στο λημέρι μας…

Μα, γιατί όλο αυτό το λογύδριο;

Να σου πω γιατί;

Για την «Ευχή», για το «Νυχτερινό Α’», για το «Κι όμως εγώ θα ήθελα», για το «Σε καινούργια βάρκα μπήκα», για το ότι αφέθηκες κι εσύ και κοιτάς την πάρτι σου (σε μεγάλο βαθμό, καλά κάνεις), για το αγκάλιασμα πέρυσι στο «Ζυγό» που ήταν γεμάτο από" ευχαριστώ", για την Πηγή που μου άφησε πεσκέσι και γι’ αυτό φέτος θα ‘ρθω να σε βρω στη Νίσυρο. Στους Πάλλους θα σε βρω; ή μήπως στον φίλο σου τον Αντρίκο;

Εις το επανιδείν… Τα λέμε σε λίγο καιρό…

Υ.Γ. 1

Αν ο ήλιος ανατείλει
απ' τη δύση για να βγει
πάλι εσένανε θα στείλει
φως μου να 'ρθεις να μέ βρεις
φως μου να 'ρθεις να μέ βρεις...

Μετανάστης στην αγκάλη σου
κι έπεσε πολλή δουλειά
κι έπεσε πολλή δουλειά...

Ξενιτιά ειναι το κορμάκι σου
γυρισμό από δω δε βλέπω πια...

Αυτό μου άρεσε πιο πολύ για ξεκίνημα… Και μετά «Στάλα-στάλα»

Υ.Γ. 2

Με αγγίζει πιότερο το «Πηγάδι» απ’ τον «Αύγουστο»

Υ.Γ. 3

Μας έχεις λείψει... Άντε να ανταμώσουμε με τον μπαγλαμά, στον κρατήρα του ηφαιστείου, με "τα γκάζια κολλημένα, ήχο φοβερό" κι "η Παναγιά -η Σπηλιανή- μαζί μας"!