Κάποιες φορές σκέφτομαι πως ο τυφώνας είναι ένα θυμωμένο αερικό..

μερικές φορές νοιώθω σαν αερικό που γυρνάει ανάμεσα στους δεσμούς του περιβάλλοντός μου..

..ποτέ δεν ένοιωσα σαν τυφώνας όμως..δεν θέλω να προκαλέω ταραχή στο γύρω μου..παρα μόνο ίσως με την σκέψη μου..με τρόπο αντάρτικο..αιρετικό..

θα μου πουν πως φταίει η πανσέληνος που ουρλιάζω μες την νύχτα.. άραγε ουρλιάζω στην νύχτα;; ουρλιάζω μες την νύχτα;; άραγε, η νύχτα έχει κάποια σχέση με το ουρλιαχτό μου;;

θα πουν πως φταίνε τα αστέρια που ξύπνησα από το λήθαργό μου..

.........................................................................................................................................................

Ευδαιμονία: δίνετε στους ανθρώπους σε στιγμές για να μην την χαραμίζουν.. έχει υφή αερικού..δεν την αγγζεις..σε αγγίζει εκείνη όταν και μόνο όταν εκείνη θέλει.. Διόλου περίεργο η τυχαίο που είναι γένους θηλυκού..

δυστυχής μόνο αυτός που δεν την ένοιωσε ή αυτός που κλαίει που δεν την νοιώθει τώρα..

Θα χορέψω μια μέρα καλέ μου Ζορμπά..θα χορέψω μια μέρα και ο χάρος θα βαράει παλαμάκια..

μέχρι τότε θα χαθώ στους ασήμαντους(;) δρόμους και θα περιπλανηθώ στην νύχτα σας λύκος περίεργος που βγήκε βόλτα στην πόλη..

http://www.youtube.com/watch?v=nX2inMVW2T8

Υ.Γ.Τα φιλιά μου μάγκες και να προσέχετε!! να χαμογελάτε και πάντα μα πάντα να θυμάστε πως για να κάνετε ένα βήμα..το πρώτο βήμα..χρειάζεται..πάντα όμως..να βάλεται ένα από τα δύο πόδια μπροστά από το άλλο..με όποια σειρά αγαπάτε..

Υ.Γ.2 το παρόν αφιερώνεται στον πτέραρχό μας χωρίς να ξέρω γιατί..ας πούμε, έτσι..

Τώρα πλέον ξέρω πως ποτέ δεν σε είχα..

Τώρα πλέον ξέρω πως ποτέ δεν σε έχασα..

Τώρα πλέον ξέρω πως ποτέ δεν υπήρξες παρά μόνο στην σκέψη μου..στην φαντασία μου, στην τρέλλα μου και στον παραλογισμό μου..

Τώρα πλέον ξέρω πως μόνο το μυαλό μου μπορεί να σε φέρει πίσω..

Τώρα πλέον ξέρω πόσο κάνει 1+1..οπότε πλέον ξέρω πόσο μετράνε όσα είπες..μα κυρίως πόσο μετράνε όσα δεν είπες..

Τώρα πλέον ξέρω πως ακόμα κι αν διάβαζες αυτά που γράφω, τίποτα δεν θα άλλαζε ..

Τώρα πλέον ξέρω πως η γνώση δεν βοηθάει..

Υ.Γ. Μωρό μου ποτέ σου δεν κατάλαβες τι είμαι..ίσως για αυτό..ας είναι.

και πραραφράζοντας τον τελευταίο στοίχο από το "Νατάσσα"

-θέλω νερό..

Αξεπέραστος ο κυριούλης..

Αγαπητοί φίλοι με χαρά σας ανακοινώνω πως κάθε Παρασκευή και Σάββατο (αρχής γεννομένης από σήμερα)απογεύματα και βράδια μπορείται να επισκεφθείτε το ΥποΒρύχιΟ και να διασκεδάσετε χαλαρώνοντας ή να χαλαρώσετε διασκεδάζοντας..στον ζεστό χώρο του D.N.A. στην λευκωσία..

Υ.Γ. Τα φιλάκια μου.. :)

Απόψε είχα γράψει όλο μου το γαμημένο είναι..αλλά το Pc είχε άλλη άποψη..

Ας είναι..

Υ.Γ. Τα δελφίνια ξεχωρίζουν από εμάς γιατί μπορούν απλά να υπάρχουν και απλά να παίζουν.. Κάποιοι άλλοι υπάρχουν γιατί μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο από αυτό.. Κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να κάνουν ούτε αυτό..

Ανάφερα κάτι για κελιά αλλά θα σας το πω άλλη μέρα γιατί το pc έχει άλλη γνώμη..

Τι είναι ένα μισό ποτήρι κρασί..τι είναι ένα βιβλίο διαβασμένο μέχρι την μέση?

Το πρώτο χαμένη πηγή έμπνευσης, το δεύτερο κερδισμένη φαντασία..

Υ.Γ. 2 Αυτό που υπάρχει πιο δυνατό από οτιδήποτε άλλο είναι η φαντασία σας..

Υ.Γ. 3 Αυτό που υπάρχει πιο αληθινό από οτιδήποτε άλλο είναι η φαντασία μας..

Υ.Γ. 4 Μην στενοχωριέσαι όταν σβήσει ένα τσιγάρο πάντα να θυμάσαι, ότι μπορείς να (μην) ανάψεις ένα άλλο..

Υ.Γ. 5 Η ζωή δεν είναι τίποτα διαφορετικό από εικόνες.. η διαφορά σας από τους υπόλοιπους είναι στο πως τις αντιλαμβάνεστε..

Υ.Γ. 6 Ο Μάρτεν Παζ αναρωτιέται στο βιβλίο του ''Πως έγινα βλάκας''.. Δεν θα του απαντήσω εγώ απόψε.. Έχω καλύτερα πράγματα να κάνω..

Υ.Γ. 7 Να θυμάστε πως οι κουρτίνες μας απομονώνουν από τον έξω κόσμο όχι απο τον έσω κόσμο..

Υ.Γ. 8 Μια καρέκλα κάποτε υπήρξε και ένιωσε ευτυχισμένη όταν κάποιοι κάτσαν πάνω της και ολοκλήρωσε το έργο της..Μια καρέκλα συνάντησε την ευδαιμονία όταν κάποτε επάνω της στηρίξαν ένα laptop..

Υ.Γ. 9 Ο Άντυ Γουόρχολ είπε κάποια πράγματα με τις φωτογραφίες του..Είπε όμως πολλά περισσότερα στο βιβλίο του..

Ναι αυτός τα κατάφερε να πει περισσότερα από ότι με τις εικόνες του..κάτι ανάλογο ίσως να κατάφερε και ο Γούντυ Άλεν..

Υ.Γ. 10 Ελπίζω αύριο να ξυπνήσετε λίγο καλύτεροι απο ότι θα κοιμηθήκατε σήμερα..

Υ.Γ. 11..

Υ.Γ. 12 Ίσως να μην ήμουν στον τρίτο αν δεν υπήρχε το πάτωμα..

Υ.Γ. 13 Να μην ξεχνάτε πως το κελί σας μπορεί να μεγαλώσει μόνο εαν εσείς το επιλέξετε..

Υ.Γ. 14 Η τορπιλισμένη ΈΛΛΗ θυμάται ακόμη ότι τορπιλίστηκε έστω και αν κάποιοι από εσάς το ξεχάσατε.. κάποιες μάνες και κάποια παιδιά ακόμα λυπούνται τον χαμό της..

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που απόψε με έκαναν να τους θυμηθώ..ελπίζω, πάντα να υπάρχετε..

"Στην πρώτη συνάντηση του με την Λίζα ο άνθρωπος του Υπογείου φαίνεται ισορροπημένος, όπως θα τον ήθελε η ολότητα, ενώ στην δεύτερη φανέρωσε όλες τις ανασφάλειες και τις μικρότητές του. Φανερώνοντας την σκοτεινή του πλευρά θέλησε να την προφυλάξει. Δεν την αγάπησε, γιατί κινδύνευσε να την αγαπήσει. Και την ανάγκασε να φύγει εξαιτίας της αβεβαιότητάς του για τον χαρακτήρα του. Απέμεινε μόνος (όπως τα νησιά;), υπέφερε πολύ, αλλλά κράτησε για τον εαυτό του το δεύτερο σκέλος του ερωτήματος που απηύθυνε στους αναγνώστες: Τι είναι προτιμότερο, η ευτελής ευτυχία ή τα υψηλόφρονα μαρτύρια;

και μονολογεί κάτω από το χιονόνερο: "μήπως δεν έμαθα και πάλι σήμερα, για εκατοστή φορά, πόσο αξίζω; Μήπως δεν θα την καταβασανίσω;"

απόσπασμα από το βιβλίο του Φ. Μ. Ντοστογιέφσκι

"Σημειώσεις από το Υπόγειο" και συγκεκριμένα κάποια σημεία από το επίμετρο της Ελένης Λαδιά όπως αυτό υπάρχει στην έκδοση 2003 από τις εκδόσεις "Αρμός".

(η παρένθεση δική μου..)

Ακολουθούν άσχημες και ανάρμοστες λέξεις και εκφράσεις..

παρακαλούνται οι ευαίσθητοι να μην διαβάσουν..αν το κάνουν να μην αντιδράσουν..

αν, τέλος (τι ΛΈΞΗ!! θέε μου), αποφασίσουν να αντιδράσουν να το κάνουν ψύχραιμα..

να σκεφτούν πίσω από τις λέξεις..

να σκεφτούν χωρίς αυτές..

να προσπαθήσουν να σκεφτούν με νοήματα..

..αν δεν τα καταφέρουν να παν στα ανάθεμα γιατί πολύ ασχολήθηκα και με κούρασαν οι "ευαίσθητοι"..

απόψε είπα να μοιραστώ τις 3 πιο σοφές παροιμίες που άκουσα ποτέ μου..

χυδαίες αλλά συνάμα προκλητικές..

σε προκαλούν να σκεφτείς κατά κάποιον τρόπο..

πάμε λοιπόν:

#) όσο πιο ψηλά αναρριχάται η μαϊμού τόσο πιο καθαρά ξεχωρίζει ο γυμνός της κώλος..

@) με σάλιο και υπομονή μέχρι κι ο κώλος γίνεται μουνί..

!) της κοντής ψωλής οι τρίχες της της φταίξαν..

σημειώστε παρακαλώ..

ελέγξετε ξανά τα γραφόμενα..ίσως να μην είναι αυτό που καταλάβατε..όπως και η φώτο πιθανόν να μην είναι αυτό που καταλάβατε..

όχι..μην μου ζητήσετε ποτέ να σας πω τι να καταλάβετε..ΜΗΝ το ζητήσετε ποτέ από κανέναν..η αντίληψή μας είναι ίσως το μοναδικό δικό μας πράγμα..

να μην ξεχάσω να αναφέρω πως έτσι είναι και με την ζωή.. η ζωή, συνήθως, δεν είναι αυτό που καταλαβαίνουμε..

Τέλος θέλω να ευχαριστήσω όλους για αυτά τα υπέροχα ταξίδια..2 χρόνια σχεδόν..

πολύς καιρός..δεν θυμάμαι να έκανα ποτέ ξανά κάτι στην ζωή μου για 2 χρόνια..και να το έκανα με τόση ένταση στο τέλος όσο και στην αρχή..για αυτό λοιπόν επιτρέψτε μου να λέω "πολύς καιρός"..

βλέπετε όμως πως δεν πάει άλλο..το υποβρύχιο δεν αντέχει άλλο τα ρηχά..

έχει αρκετό καιρό τώρα που βολοδέρνεται από λιμάνι σε λιμάνι και κουράστηκε..δεν του "πάει" αυτή η ζωή και κουράστηκε..

όχι μόνο από τους "ευαίσθητους" αλλά και από τους περίεργους..

ναι κι αν δεν το ξέρετε να το μάθετε..και οι περίεργοι μπορούν να βλάψουν..

πάω στα ανοιχτά λοιπόν καλοί μου φίλοι, πάω εκεί που τα κύματα χορεύουν σαν βουνά..πάω και ελπίζω να τα ξαναπούμε..

μα τι λέω;; σίγουρα θα τα ξαναπούμε..απλά όχι σύντομα..

Υ.Γ. να μου φιλήσετε τα παιδιά..και να τα κρατήσετε μακριά από οθόνες

Υ.Γ.@ όταν λέω "ευαίσθητοι" δεν αναφέρομαι στους εδω μέσα αλλά στους εκεί έξω..

σε όλους αυτούς που το διαφορετικό δεν το αντέχει η αισθητηκή τους..και μάλλον και η αισθητικός τους εδώ που τα λέμε..αλλά τι να λέμε..

ξέρω πως πια δεν γράφεις και δεν τραγουδάς..

ξέρω πως τώρα πια, εκεί που είσαι, ηρέμησες..

αυτό που δεν ξέρω είναι αν τελικά σου λείπουμε..αν τελικά μετάνιωσες..

........................................................................................................................................................

Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θ’ ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις.
Αλλά δεν θα’ μια πια εγώ. Θα’ ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατο τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν.
Όσο υπήρχα με φοβόσουν.
Όσο υπήρχα δεν με άντεχες.
Δεν είχες την δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά άμα στο ζητούσα.
Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ.
Είναι καλύτερο ν’ αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με την φάτσα μου επάνω τυπωμένη.
Και σου φαίνεται γέλιο.
Και ας μου φαινόταν γελοίο.

Ν. Άσιμος

και θες να πετύχω με μια μπαταριά χίλια φλουριά, χίλια φλουριά

(νομίζω τα κατάφερες μεγάλε..)

Γι’ αυτό το ξέχασες που σου λέγα
Μωρό μου, κείνο το πρωινό
Δίπλα στην σκάλα πως η ζωή
Και ο θάνατος δεν είναι θέμα περιβάλλοντος.
Είναι θέμα αντοχής στην ίδια γραμμή πλεύσης.
Εγώ δεν χρειάζομαι τον κόσμο
Κακώς έχεις νομίσει.
Για μένα δεν υπάρχει κόσμος
Χρειάζομαι απλά
Να δημιουργώ κόσμους.

Ν. Ασιμος

Υ.Γ. Σαν σήμερα..

Η ύλη και η αντιύλη απόψε ενώθηκαν..

Η έκρηξη που ακολούθησε περιγράφτηκε από αυτόπτες μάρτυρες ως μοναδική..είθε να μην είναι..

……………………………………………………………………………………………………

Πριν αρχίσουν όλα
Είχαν κιόλας αρχίσει
Πριν φτάσω, ήμουν ήδη εκεί
Τα ίχνη μου και ο δρόμος προϋπήρχαν
Τα ακολούθησα
Βρήκα ένα σπίτι στις φλόγες
Μπήκα μέσα και του ‘βαλα φωτιά.

Γ.Αγγελάκας

…………………………………………………………………………………………………….

Ταράξαν τα νερά μου, αυτοί οι στίχοι, σήμερα..

Υ.Γ. όταν ξέρεις τι να κάνεις το μόνο που μένει είναι να το κάνεις..

Σημείωση: Οι στίχοι βρέθηκαν στην ποιητική συλλογή «Πως Τολμάς και Νοσταλγείς Τσόγλανε;» του Γ. Αγγελάκα. Ο τίτλος του ποστ είναι στίχος στο κομμάτι που συνοδεύει την ανάρτηση.