αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Κάποια Δήθεν Λόγια......
Οποιος Μπορει Κανει, οποιος δεν μπορει διδασκει!!!
 
18 Ιουλίου 2012, 17:40
Τώρα που αλλάξαν οι καιροί


Σου στέλνω χαιρετίσματα,

με δυό μικρά πουλιά,

λιγότερα συνθήματα

και πιο πολύ δουλειά .......

 


- Στείλε Σχόλιο


10 Δεκεμβρίου 2010, 13:04
Αν Αργήσω μην με ψάξεις στο ΔΝΤ, θα είμαι με την Τροϊκα!


 

 

Από καιρό ήθελα να επιστρέψω σε τούτο το χώρο, απλά για να προσθέσω κάτι καινούργιο στην, εγκαταλειμμένη εδώ και καιρό, hi-tech γωνιά που επιχείρησα κάποτε ως άνοιγμα των οριζόντων των γνώσεων μου, αλλά και ως δοκιμή μιας νέας μορφής επικοινωνίας που με έβγαζε από τα συνήθη της δικής μου γενιάς. Αλλά «πολλά έξω να κάμω είχον», έτσι το ανέβαλλα συνεχώς, ίσως γιατί δεν είχα κάτι ουσιαστικό να παραθέσω! Ίσως πάλι γιατί όσα έχουμε να αντιμετωπίσουμε στη ζωή καθημερινά όταν όλα ανατρέπονται από οικονομικές κρίσεις, απώλεια δουλειάς, χρεωκοπίες, θανάτους, χωρισμούς, έρωτες και δεν συμμαζεύεται, μας αναγκάζουν να ξεχνάμε την έξω επικοινωνία και να επικεντρωνόμαστε στην επανασύσταση και επανασυγκόλληση του παζλ της ζωής μας. Η ανάγκη της αυτοσυντήρησης, της νέας αρχής, της επιβίωσης σε έναν κόσμο που καταρρέει και η προσμονή στο νέο Φεγγάρι ή το νέο Ήλιο (των πάλαι ποτέ αυτοχθόνων Ινδιάνων) που πάντα αποτελεί ελπίδα για ανάκαμψη!

 

 

Έτσι μ’ αυτά και μ’ αυτά το Blog έμεινε μόνο και σκονισμένο για καιρό, να θυμίζει κάποιες άλλες πιο ελπιδοφόρες εποχές όχι όμως και τόσο μακρυνές. Αν και το έχουμε βιώσει όλοι πολλές φορές στη ζωή μας φαντάζομαι, κάθε φορά το να διαλύεται η ζωή σου σε μια νύκτα και το επόμενο πρωί να προσπαθείς να μαζέψεις όσα κομμάτια απέμειναν για να φτιάξεις κάτι καινούργιο, προσφέρει πάντα μια νέα γνώση των δυνάμεων που νόμιζες ότι δεν είχες και των γερών βάσεων που έκτισε ο κάθε ένας από εμάς την προσωπικότητα του.  

 

 

Δεν επανέρχομαι σε σένα φίλε blog για να γράψω κάτι πεφωτισμένο, ούτε κάτι έξυπνο, ούτε καν κάτι εμπνευσμένο με την απαραίτητη προσθήκη των κατάλληλων δόσεων χιούμορ για εντυπωσιασμό, αφού δεν το ’χω! Αφορμή ήταν τελικά κάτι πολύ απλό, ένα παλιό ξεχασμένο τραγουδάκι του φίλτατου Μηλιώκα με τίτλο «Μπαμπά μην τρέχεις»! Ένα τραγουδάκι που ακούγοντας το σήμερα το πρωί στο αυτοκίνητο από κάποια συχνότητα των ραδιοκυμάτων (ίσως και αριστερά των FM) καθώς ανηφόριζα για το γραφείο, μου έφερε στο μυαλό πολλούς συνειρμούς για την γενιά όλων των 40 και κάτι ψιλά και ίσως και των 40 παρά κάτι ψιλά! Αυτών που στο τέλος αποδεικνύονται ότι ανήκουν στους «Τελευταίους των Μοϊκανών», από πολλές απόψεις. Αυτή τη γενιά που η κρίση (κατά την γνώμη μου) έχει κτυπήσει περισσότερο και πιο τραγικά, αφού μόλις τελείωσε την πρώτη δεκαετία της μετουσίωσης των όποιων ονείρων και επιδιώξεων της με σκληρή δουλειά και πάλη! Και πάνω εκεί που άρχισε το νερό να μπαίνει στο αυλάκι και το βλέμμα στράφηκε σε καινούργιες οριοθετήσεις στόχων για τα επόμενα χρόνια η κρίση τα έφερε όλα τούμπα! Αυτό δεν σημαίνει ότι και όλες οι άλλες γενιές, δεν έχουν πληγεί οδυνηρά από την κρίση, αλλά εγώ εστιάζομαι στην δική μας γενιά που ξέρω και εμπιστεύομαι (όπως θα έλεγε και το διαφημιστικό σλόγκαν) και θυμήθηκα ένα κείμενο που είχα διαβάσει σε ένα blog ενός πολύ καλού μέλους του ΜΗ, αλλά το ξαναδιάβασα και προσφατα καπου στο διαδίκτυο και ταυτίζομαι πλήρως.            

 

 

«Η Γενιά λοιπόν των 40 και κάτι ήμαστε μια γενιά σε συνεχή αναμονή! Περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.

 

Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

 

 

 

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή...

 

 

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί… Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

 

 

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

 

 

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

 

 

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

 

 

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

 

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα, μπάλα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

 

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

 

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

 

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.

 

 

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας : ) : D : P


Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.»

 

 Και τώρα καλούμαστε να σηκώσουμε ξανά το βάρος της όποιας αποτυχίας των σαθρών θεμελίων της κοινωνίας που ποτέ δεν ήταν αγγελικά πλασμένη, αλλά εμείς ως γενιά βρισκόμασταν παιδιόθεν στο μεταίχμιο των με κινηματογραφική ταχύτητα αλλαγών της! Καλούμαστε να ανασύρουμε από την παλιά ντιβανοκασέλα της Μάνας μας (εκεί που γλυκά φύλαγε με τρυφερότητα όλες τις παιδικές μας αναμνήσεις) τα ξύλινα σπαθιά μας και με την ίδια άγνοια κινδύνου να ορμήσουμε ξανά για να ξαναστήσουμε όσα κτίσαμε και χάσαμε σε μια νύκτα! Όπως τότε που ορμούσαμε ο ένας για να κτυπήσουμε τον άλλο, καθώς το επέτασσαν οι κανόνες του παιχνιδιού της γειτονιάς, αγνοώντας τις συνέπειες ενός ανοικτού κεφαλιού ή μιας βαθιάς πληγής!

 

«Ακόμα σαν να ακούω τη Μαμά μου,

 

Να ’ρθεις νωρίς

 

Μην πας μακριά

 

Και να προσέχεις…..»

 

 


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Απριλίου 2010, 18:32
Άτακτες λέξεις στο άσχετο!


 

 

 

Ψιθύριζες πως:

 

«Θέλει ο έρωτας κι’ ο θάνατος ψυχή» 

 

Πολλά έγιναν, γι’ αγάπη και για θάνατο,

 

νερό που κύλησε στη γέφυρα από κάτω.

 

Όπως τότε, εκεί,

 

Fisherman’s Coast και Nobody’s Inn

 

και το χιόνι που περίμενες κάθε Πέμπτη στις τρεις ….. 

 

Το χέρι μπλεγμένο στα μαλλιά και το κορμί να τρέμει

 

στην υποψία του φιλιού,

 

κι’ αν «οι στιγμές που μού ’δωσες

 

αξίζουν μια ζωή»,

 

στη φουρτούνα αναμετριέσαι με σένα και τους άλλους! 

 

Η στεριά με πνίγει κι η θάλασσα σε φοβίζει.

 

Η ιστορία κι αν δείχνει να τελειώνει, απλά επαναλαμβάνεται

 

σαν μοίρα και κισμέτ.

 

Ίδιο μοτίβο της ζωής το σκηνικό! 

 

«Πόσο σ’ αγάπησα ποτέ δεν θα το μάθεις»,

 

όπως κι εγώ …. 

 

Η μοναξιά δημιουργεί,

 

μα ειν’ η απουσία που ματώνει! 

 

Ήσυχα να ναι τα ταξίδια στη νέα γη,

 

μην ποθήσεις ….

 

το λιμάνι ήταν πάντα μικρό

 

κι εμείς πάντα μόνοι!

 

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Φεβρουαρίου 2010, 16:39
Ακριβό μου Μήνυμα .....


 

 

 

Πέταξες τα πέπλα στο χώμα που δεν χόρταινε

Το πάτημα σου

 Δεν είδες πως έτρεμε η καρδιά …. 

 

Δεν ήταν ο λόγος μα η πράξη

 

Που σε δάκρυσε

 

Κι όλα αυτά που ήθελες να ζήσεις …. 

 

Δεν άντεξες το λίγο στο πολύ που δεν προσφέρθηκε

 

Ονειρεύτηκες, είπες

 

Κρίμα, όταν ήρθες δεν πλησίασες …. 

 

Ήθελες να μάθεις μα δεν άντεξες

 

Το παιχνίδι της γνώσης

 

Βαθύ το αίσθημα κι αμάραντο …. 

 

«Φύγε, λοιπόν, σε σου πρέπει στέρεα γη»

 

Τίποτα δεν είδες

 

Μόνο τον ερώτα κι αυτό που δεν δόθηκε …… 

 

Τι πόνεσε πίοτερο;

 

Ότι δεν δόθηκε ή ότι πήρες;

 

Καληνύχτα Καρδιά ……..  

 

Τρέξε μακριά από την αίσθηση

 

Έτσι γλυτώνεις

 

Ποτέ δεν μάθαμε…….!!!  

 

 

 

 

 

 

**Αφιερωμένο, γιατί Ψυχή μου όλα κάποτε τελειώνουν, κι εμείς παραδιδόμαστε στο τέλος κάθε μάχης!

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Φεβρουαρίου 2010, 17:28
Μαραμπού ....


11 Ιανουαρίου, 1910 – 10 Φεβρουαρίου, 1975

"Μα ο ήλιος αβασίλεψε κι ο αητός απεκοιμήθη

και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.

Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε!"

«Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 1956. Απόγεμα ο Μαραμπού ξαφνικά. Έπιασε εδώ το καράβι του. Έρχεται από την Αυστραλία. Φοράει μια μαβιά φανέλα ως τον λαιμό. Δεν έχει ρούχα, παρά τα καλοκαιρινά του, λέει. Αυτός είναι ταξιδιώτης στ' αλήθεια. Μιλάει για τα νησιά Κόκο, κάτοικοι λιγότερο από 100, όπου άραξαν για να νοσηλέψουν ένα θερμαστή που τον χτύπησε στο χέρι μια σταγόνα μαζούτ (μια μικρή σταγόνα, λέει, τινάζεται με τόση πίεση που μπορεί να σου κόψουν το χέρι). Είναι ένα αξεδιάλυτο μείγμα μύθου και αλήθειας αυτός ο άνθρωπος, καθώς μιλά ψευδίζοντας ή μ' εκείνο το συρτό τόνο απαγγελίας.»

Γιώργος Σεφέρης (Μέρες Στ 1951-1956)

 

 

 

 

Σε ευχαριστούμε κυρ’ Νίκο, για όλες τις «Βάρδιες» που βγάλαμε μαζί σου!!!

 


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Ιανουαρίου 2010, 15:27
Λόγοι Απιστίας Γυναικών ......


 

 

 

Προχθές, μεταξύ τύρου και αχλαδιού, έτυχε να εμπλακώ σε μια απολαυστική (είναι η αλήθεια) συζήτηση μεταξύ παρέας, που με γύρισε χρόνια πίσω! Μια από αυτές τις συζητήσεις που συνηθίζαμε να κάνουμε σε πιο νεαρή ηλικία, στα χρόνια της αναζήτησης των διαφόρων υπαρξιακών «πως» και «γιατί», τότε που είχαμε την ευχέρεια του χρόνου και της χαλαρής αμπελοφιλοσοφίας πίνοντας τον καφέ μας ή τα ξίδια μας (αναλόγως την ώρα που λάμβανε χώρα)!  

 

 

 

Το θέμα συζήτησης κοινότυπο, η ΑΠΙΣΤΙΑ και ο χωρισμός ως αποτέλεσμα! Αφορμή, όπως πάντα σε τέτοιες συζητήσεις, αποτέλεσε ο πρόσφατος χωρισμός ενός πολύ φιλικού ζευγαριού, που νόμιζες ότι ήταν πλασμένοι ο ένας για τον άλλον! Από αυτά τα ζευγάρια που εντυπώνονται στη συνείδηση, όσων τα γνωρίζουν, ως «οι αιώνια μαζί»! 

 

 

 

Στην αρχή της συζήτησης, όπως ήταν φυσικό, ακούστηκαν σχεδόν από όλους οι κλασσικές ατάκες περί απιστίας και οι κλισέ φιλοσοφίες που έχουν αναπτυχθεί, δια μέσω της αναζήτησης και της σχετικής πείρας, περί του εν λόγω αμαρτήματος! Αφού φτάσαμε (με την έντονη παρέμβαση των γυναικών της παρέας, ως είθισται) για άλλη μια φορά στο κλασσικό συμπέρασμα του «πόσο γουρούνια είναι οι άνδρες» που θέλουν να πιστεύουν ότι είναι πολυγαμικά όντα και δεν λογαριάζουν τίποτα μπροστά στην ηδονή τους, έπεσε και το κερασάκι στην τούρτα σε στυλ κουτσομπολίστικου σχολίου ενδεδυμένο με τον απαραίτητο (όπως πάντα) μανδύα της εχέμυθης πληροφορίας: «Η κυρία του κυρίου δεν ήταν και τόσο άμεμπτη ευθυνών όσο δείχνουν τα πράγματα, διότι παράλληλα με το ένα και μοναδικό τσιλημπούρδισμα του συζύγου της μετά από δέκα χρόνια γάμου (το οποίο ήταν στην πραγματικότητα μια στιγμιαία εκτόνωση της σεξουαλικής του διάθεσης χωρίς ιδιαίτερο υπόβαθρο και συνέχεια), η κυρία φέρεται να διατηρούσε, πολύ πιο πριν από την παραβίαση της 7ης εντολής από το έτερον της ήμισυ, σοβαρό δεσμό (όπως διαλαλείται) με άλλον κύριο πολύ μικρότερο της στην ηλικία!» 

 

 

 

Όπως ήταν φυσικό η νέα πικάντικη πληροφορία έστρεψε τη συζήτηση της παρέας προς άλλες ατραπούς πολύ πιο ενδιαφέρουσες! Και δεν είναι πως η συζήτηση περί των λόγων που μια γυναίκα οδηγείται στην απιστία δεν είναι κι αυτή κοινότυπη, αλλά θεωρώ πως η συζήτηση που αναπτύσσεται σε τέτοιες περιπτώσεις, καθώς και οι θεωρίες που κατατίθενται από αμφότερους τους εκπροσώπους των δυο φίλων έχουν πολύ περισσότερο ενδιαφέρον σε σύγκριση με τα κλισέ που ακούγονται ως λόγοι για την ανδρική απιστία. Διότι για να υποκύψει στο «αμάρτημα» ένας άνδρας δεν χρειάζονται και πολλά! Πολλές φορές χρειάζεται απλά μια σεξουαλική διάθεση και ένα γυμνό καλαίσθητο γυναικείο πόδι ή στήθος, συνοδευόμενα από ένα όμορφο γυναικείο μουτράκι! Οι λόγοι που οδηγούν ένα σύζυγο να ξημερωθεί στο κρεβάτι μιας άλλης γυναίκας, στις πλείστες των περιπτώσεων δεν είναι και τόσο βαθυστόχαστοι όσο θέλουν να πιστεύουν οι γυναίκες που αρέσκονται στο να πλάθουν στο μυαλό τους ένα μυστηριακό παραμύθι για να αναλύσουν την κάθε ανδρική αντίδραση ή συμπεριφορά (αλλά κι εδώ πιστεύω ότι αυτό που ενοχλεί περισσότερο μια γυναίκα σε ένα περιστασιακό παραστράτημα του συζύγου της είναι ότι ο άνδρας της με την πράξη του θεώρησε τα ξένα μπούτια και στήθη καλύτερα από τα δικά της, και λιγότερο ότι πρόδωσε την εμπιστοσύνη που του είχε και τους όρκους του!)   

 

 

 

Ενώ στην περίπτωση που μια γυναίκα αφήσει την συζυγική θαλπωρή και αρχίσει να τρέχει σε ξένο κρεβάτι ακροβατώντας μεταξύ παραμυθιού και πραγματικότητας, τότε έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον να ψάξει κάποιος τις βαθύτερες των πραγμάτων αιτίες!! Και το πιο ενδιαφέρον στην όλη συζήτηση είναι οι απόψεις που καταθέτουν επί του θέματος οι εκπρόσωποι(ες) του γυναικείου πληθυσμού! Οι οποίες όταν πρόκειται για την ανδρική απιστία είναι λαλίστατες εναντίον των ανδρών και της όποιας νοοτροπίας τους, ενώ στην περίπτωση της διάπραξης απιστίας από μια εκπρόσωπο του φύλου τους, μετατρέπονται σε σφίγγες και προσπαθούν να ρίξουν και πάλι τα βάρη στους άνδρες (συζύγους) που τάχα δεν φροντίζουν όσο θα έπρεπε τις γυναίκες τους και τις εξωθούν στην απιστία! 

 

 

 

Μέσα από την εν λόγω συζήτηση λοιπόν, η παρέα κατέληξε σε κάποια πολύ χρήσιμα συμπεράσματα, όχι και τόσο πρωτότυπα μα σίγουρα ουσιαστικά! Πρώτα από όλα υπάρχει η παραδοχή ότι, οι εποχές που πιστεύαμε ότι η απιστία είναι «προνόμιο» των ανδρών έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τα τελευταία χρόνια, στον πειρασμό να «πειραματιστούν» εκτός σχέσης, υποκύπτουν όλο και περισσότερες γυναίκες. Κι αυτό είναι γεγονός κι όποιος δεν το παραδέχεται τότε βιώνει ύπνο μακάριο μέσα από τον γάμο του! 

 

 

 

Ποιες όμως είναι οι πραγματικές αιτίες που οδηγούν μια γυναίκα στην απιστία και στον «εκτός γάμου» πειραματισμό;  

 

 

 

Κάποια από τις κοπέλες της παρέας υποστήριξε ευθαρσώς την άποψη ότι, οι γυναίκες είναι αυτές που στην πραγματικότητα ανέκαθεν ήταν πολυγαμικά όντα! Διότι, όπως ισχυρίστηκε, με πολύ περίσκεψη και επιχειρηματολογία που με κλόνισε (πρέπει να ομολογήσω), αρχέγονα οι γυναίκες ήταν αυτές που είχαν την ανάγκη να έχουν πολλούς ερωτικούς συντρόφους διότι έψαχναν τον κατάλληλο και πιο γόνιμο άνδρα ώστε να τεκνοποιήσουν μαζί του! Δεν θα παραμείνω ωστόσο σ’ αυτή την άποψη (παρ’ ότι την σέβομαι), διότι θέλει πολλή ανάλυση και ιδιαίτερες γνώσεις ανθρωπολογίας και βιολογίας για να την αναλύσει κάποιος, αλλά και γιατί δεν πιστεύω ότι this is the case της σύγχρονης «άπιστης» γυναίκας! 

 

 

 

Η πιο κοινότυπη άποψη είναι ότι οι γυναίκες ωθούνται στην απιστία διότι προσπαθούν να καλύψουν συναισθηματικά κενά που δημιουργούνται μέσα από την τριβή του γάμου. Δηλαδή, οι γυναίκες που αισθάνονται παραμελημένες από το σύντροφό τους και πιστεύουν ότι έχει χαθεί πλέον η συναισθηματική επαφή και η επικοινωνία από τη σχέση τους,
μπαίνουν πιο εύκολα στον πειρασμό να δημιουργήσουν έναν παράνομο δεσμό. Στην περίπτωση αυτή η απιστία είναι καταρχήν συναισθηματική και η σωματική επαφή αποτελεί το επισφράγισμα του ιδιαίτερου δεσίματος με τον «παράνομο» τους σύντροφο. 

 

 

 

Το δεύτερο συμπέρασμα που βγήκε, και θα μπορούσε να ήταν και πρώτο αν ένας από τους άνδρες της παρέας δεν είχε μια μικρή δυσκολία να το αποδεχτεί ως θέση, είναι ότι μέσα από μια εξωσυζυγική σχέση, οι γυναίκες ψάχνουν κι αυτές όπως και οι άνδρες τη σεξουαλική ικανοποίηση! Δηλαδή, οι γυναίκες έχουν την ίδια ακριβώς ανάγκη για σεξουαλική ευχαρίστηση με τους άνδρες. Όταν, λοιπόν, ειδικά στις μακροχρόνιες σχέσεις η σεξουαλική ζωή φθείρεται και οι ερωτικές επαφές μεταξύ του ζευγαριού μειώνονται ή παύουν να είναι ικανοποιητικές, οι αγαπητές μας «κυρίες» στρέφονται στην απιστία για να βρουν διέξοδο. Και μπορεί αρχικά να περιμένουν από το τρίτο πρόσωπο να τις καλύψει σεξουαλικά, όμως σταδιακά δένονται και συναισθηματικά διότι αυτή είναι η φύση τους.  

 

 

 

Τρίτη σε σειρά πιο δημοφιλής άποψη ανάμεσα στην παρέα αναδείχτηκε αυτή που ισχυρίζεται ότι, μια γυναίκα καταφεύγει στην απιστία διότι αισθάνεται την ανάγκη για επιβεβαίωση. Είναι γεγονός ότι, πολλές φορές οι γυναίκες αισθάνονται ότι έχουν χάσει τη θηλυκότητά τους ή ότι δεν είναι αρκετά ερωτικές, είτε γιατί η συμπεριφορά του συντρόφου τους απέναντί τους, τους δημιουργεί ανασφάλεια για την εικόνα τους, είτε γιατί λόγω των οικογενειακών ή των επαγγελματικών υποχρεώσεων έχουν παραμελήσει τον εαυτό τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι γίνονται πιο ευάλωτες σε οποιαδήποτε ένδειξη θαυμασμού. Έτσι η αίσθηση ότι είναι επιθυμητή από έναν άλλο άνδρα μπορεί να είναι αρκετή για να βρεθεί μία γυναίκα μπλεγμένη σε μία «εξωσυζυγική» σχέση. 

 

 

 

Οι απόψεις ότι μια γυναίκα «πέφτει» στην απιστία μόνο και μόνο για να αποδράσει από την ρουτίνα ή γιατί θέλει με αυτό τον τρόπο να προκαλέσει το ενδιαφέρον του συντρόφου της ώστε να την προσέξει περισσότερο, με στόχο να αναθερμανθεί η συζυγική τους ζωή και να μπει η σχέση τους σε άλλη βάση, συζητήθηκαν μεν αλλά κρίθηκαν ως ελάσσονες λόγοι και λίγο φαιδροί για περαιτέρω ανάλυση.  

 

 

 

Ενδιαφέρουσα ωστόσο ήταν η άποψη που εξέφρασε ένα φιλαράκι, ότι όλα αυτά σήμερα είναι ξεπερασμένα και ότι η μοντέρνα γυναίκα μπαίνει στον πειρασμό της απιστίας μόνο για οικονομικούς ή επαγγελματικούς λόγους. Ο Μπαγάσας επέμενε όλο το βράδυ ότι μια γυναίκα αποφασίζει να δημιουργήσει  εξωσυζυγική σχέση με έναν άνδρα με οικονομική επιφάνεια ή με επαγγελματικό κύρος, επιδιώκοντας να έχει υλικά οφέλη. Για παράδειγμα να συνάψει δεσμό με τον προϊστάμενό της με απώτερο στόχο να τη βοηθήσει να έχει γρήγορη επαγγελματική ανέλιξη. Όπως καταλαβαίνετε η άποψη αυτή εκνεύρισε όλες τις γυναίκες της παρέας, που το έχουν πάντα ως θέμα αρχής να μην αποδέχονται ότι μια «σωστή» κυρία μπορεί να υποκινείται από τόσο ευτελή κίνητρα για την οποιαδήποτε ερωτική της επιλογή! Κι αφού μούγκρισαν μέσα από τα δόντια ότι τέτοιες απόψεις υποτιμούν την γυναικεία φύση, υποστήριξαν ότι μόνο οι άνδρες υποκινούνται από τέτοια κίνητρα! Άσε που όλο το βράδυ έβλεπαν με το μισό τους το φιλαράκι που τόλμησε να εκφράσει τέτοια άποψη!   

 

 

 

Με αυτή την μακρά συζήτηση μας βρήκε το πρωί με μάτια κόκκινα και κεφάλι κουβά! Εγώ είχα παραδοθεί καμιά ώρα πριν τελειώσει η συζήτηση μη μπορώντας να σκεφτώ και να συζητήσω άλλο! Άσε που είχα κατεβάσει, μετά από πολύ καιρό, ένα μπουκάλι ουίσκι μόνος μου, με αποτέλεσμα κάπου εκεί στις πέντε το πρωί να μπερδεύω πια τα λόγια μου! 

 

 

 

Δεν ξέρω ποια είναι η δική σας άποψη, αλλά τέτοιες συζητήσεις σε εξαντλούν πλήρως, ιδίως όταν έχεις απέναντι σου μαχητικές εκπροσώπους του «ασθενούς» φύλου που θέλουν να αναλύουν τα πάντα σε βάθος! 

 

 

 

Για μένα πάντως «ου γαρ έρχεται μόνο»! Μάλλον έχω γεράσει για τέτοια παρεϊστικα debates!           

 


17 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Νοεμβρίου 2009, 02:09
Προόρισμος ...


 

 

 

Κανείς από τους δυο δεν έψαχνε να γεμίσει τα κενά

 

Τέτοια δεν υπήρχαν στο δομημένο μας εγώ!!

 

Να ζήσουμε ψάξαμε πέρα από τα όρια του συνειδητού!

  

Η παρουσία μπορεί να γίνει ρουτίνα,

 

Μα η απουσία δεν συνηθίζεται ποτέ!!!

  

Ρίξε Καρδιά μου τον τοίχο,

 

Θέλω να δω την θάλασσα που μύρισα μα δεν μου

φανερώθηκε ακόμα……

  

Κοίτα …. ένα καράβι …… Ελεύθερο!

 

Κοίτα τα φώτα του, κρέμονται απ’ τον ουρανό!!

 

Λες να είναι αυτό;

 

Έρχεται πάντα στο όνειρο μου ……

 

Ο ποιητής αποφασίζει για τον προορισμό!!!

  

Γκρέμισε, Καρδιά μου τον τοίχο,

 

Θέλω να φύγω ……

  

Προορισμό θέλω!!!

  

Μήπως φαντάστηκα το αποψινό Φεγγάρι;

  

Και το ταξίδι ……;

 

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Νοεμβρίου 2009, 16:41
Οι Αρετές του Έλληνα ....


 

 

 

Όταν ο Θεός δημιούργησε τα Έθνη, έδωσε στο κάθε έθνος από δυο αρετές!! 

 

 

 

Έτσι ο καλός Θεούλης, έκανε τους Αμερικάνους τακτικούς και αποφασιστικούς, τους Γερμανούς μελετηρούς και νομοταγείς, τους Ιάπωνες εργατικούς και υπομονετικούς, κ.ο.κ!! 

 

 

 

Όταν έφτασε στους Έλληνες, ο Θεός είπε: «Οι Έλληνες θα είναι έξυπνοι, τίμιοι και θα δουλεύουν στο δημόσιο»!!! 

 

 

 

Όταν ολοκλήρωσε τη δημιουργία του Κόσμου, τον πλησίασε δειλα ο Αρχάγγελος Γαβριήλ και του είπε: «Υψιστε Πατέρα, έδωσες σε όλα τα έθνη από δυο αρετές, αλλά στους Έλληνες έδωσες τρεις!! Αυτό είναι άδικο, διότι θα τους κάνει πολύ ισχυρούς και θα διαταράξει τις ισορροπίες πάνω στη γη!» 

 

 

 

Αφού σκέφτηκε λίγο ο Θεός, αποκρίνεται στον Γαβριήλ και του λέει: «Γαβρίλε έχεις δίκαιο, στάθηκα απρόσεκτος και αυτή μου η απροσεξία θα κάνει τους Έλληνες να κυριαρχήσουν σε όλο τον κόσμο, όμως δεν μπορώ να ανακαλέσω τώρα τις αρετές που τους έδωσα! Ωστόσο, θα κάνω κάτι άλλο για να διορθώσω τα πράγματα, οι τρεις αρετές θα παραμείνουν, αλλά κάθε Έλληνας θα μπορεί να κάνει χρήση μόνο των δυο!!!» 

 

 

 

Και γενηθήτω το θέλημα του …….. 

 

 

 

Έτσι από τότε:

Αν ένας Έλληνας είναι τίμιος και δουλεύει στο δημόσιο, δεν είναι έξυπνος!

Αν είναι έξυπνος και δουλεύει στο δημόσιο, δεν είναι τίμιος!

Και αν είναι έξυπνος και τίμιος, τότε δεν δουλεύει στο δημόσιο!!!!

 

 

 

 

 

 

    

 


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Νοεμβρίου 2009, 16:25
Δώσε και πλύνε .......


 

 

 

Ανήμερα της 17ης Νοεμβρίου, με την επαύριον του X-factor, σερφάροντας στο internet βρήκα μια είδηση που με γέμισε ευφορία!!! 

 

 

 

Μια είδηση που μας έρχεται από Θεσσαλονίκη και δημιουργεί την αίσθηση ότι ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ, ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ ΑΛΗΤΕΣ «ΠΟΥΛΙΑ»!!!

 

 

 

 

 

 

Η φωτογραφία που βλέπετε προέρχεται από ένα βενζινάδικο λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, ο ιδιοκτήτης του οποίου εν καιρό κρίσης βρήκε έναν αφάνταστο τρόπο να αυξήσει (πολλαπλασιάσει για την ακρίβεια) την πελατεία του!!! Αν και η ιδέα δεν είναι πρωτότυπη (αφού τέτοια πλυντήρια αυτοκινήτων έχουν καθιερωθεί στην Αμερική) ωστόσο αποδεικνύεται εξίσου αποδοτική και στην Ελλάδα! 

 

 

 

 

 

 

Ο ιδιόκτητης του βενζινάδικου, λοιπόν, μάζεψε τα εν λόγω (και έργο) μανούλια, τους έδωσε κουβάδες και σαπούνι και τα αμολάει να πλένουν τα αυτοκίνητα των τυχερών πελατών του!!!   

 

 

 

 

 

 

Όπως αναφέρεται μάλιστα στο δημοσίευμα, η ξανθιά καλλονή που με τόσο ζήλο γυαλίζει τα παράθυρα είναι η Katya Savitskaya (που δεν έχω ιδέα πως προφέρεται), αλλά αυτή μαζί με την μελαχρινή Εύα είχαν φτάσει στον τελικό του «Ελλάδα Έχεις Ταλέντο» ως ταχυδακτυλουργοί! Επίσης, μεγάλο αστέρι όντας, είχε λάβει μέρος και στο μπαλέτο του Σεφερλή το καλοκαίρι του 2008. Και από εκεί σήμερα πλένει αμάξια. Κατάλαβες κύριε τι σου κάνει η κρίση; 

 

 

 

 

 

 

 

 

Επιτέλους να που ήρθε και ο εκσυγχρονισμός που με αγωνία περιμέναμε σ’ αυτή τη χώρα!!! ΖΗΤΩ τα νέα βενζινάδικα που βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής και της διάθεσης μας!!! 

 

 

 

 

 

 

Τι άλλο να πω; Η εικόνες μιλούν από μόνες τους!!! Μόνο που ακόμα ψάχνω που ακριβώς είναι αυτό το βενζινάδικο για να γίνω καθημερινός πελάτης του μέχρι να λιώσει το χρώμα του αυτοκινήτου μου!!!! Άσε που είναι και οικολογικό αφού κάνει και οικονομία στο νερό!!!! 

 

 

 

 

 

 

Αχ, βρε Σαλλόνικα με τα ωραία σου!!!!

 

 

Πάω να πλύνω το αυτοκίνητο, τη μοτοσυκλέτα και τον εγκέφαλο μου ………:-)))

 

 

Α!!! και μην το ξεχάσω, κυρίες και κύριοι η απίστευτη, η μοναδική, η εκτυφλωτική ξανθή με τα χείλη πετροκέρασο, κα. ΣΑΣΑ ΜΠΑΣΤΑ επιστρέφει δριμύτερη!!!!!! Χαράς Ευαγγέλια!!!!!   

 

 

 

 

Που επιστρέφει;;; μα που αλλού;;; εκεί που μεγαλουργεί τα τελευταία χρόνια!!! Στις πίστες!!! Σηκώνει και πάλι το … μικρόφωνο και σκορπά πανικό!!!!!

 

 

 

Καλωσορίσατε κυρία μου!!!! Και έλεγα τι έλειπε από … το Ελληνικό τραγούδι!!!!

 

 

 

 

 

 

Εσείς!!!!

 

 

 

 


- Στείλε Σχόλιο


16 Νοεμβρίου 2009, 12:45
Αυτό που χρόνια περιμένω...


 

 

Μπορώ να πεθάνω για την πατρίδα, μα έμαθα να μην την κοιτώ ποτέ στα μάτια για να μπορώ να την αγαπώ στους αιώνες!! 

 

Εκδικούνται, Καρδιά μου, οι πατρίδες αν τις κοιτάξεις στα μάτια! Είναι όλες γερασμένες, δεν θέλουν να δεις τις ρυτίδες τους!!  

 

Από μακριά η πατρίδα είναι μόνο όμορφη ………… 

 

 

 

 

«Στους εθνικούς σου δρόμους λάστιχα σκασμένα και ζώα σκοτωμένα.

 

Στου κράτους σου τους νόμους όνειρα κλεμμένα, χαρτιά σημαδεμένα.

 

Πολίτες δίχως πόλη, οπλίτες δίχως βόλι,

 

οι λίγοι ψυχωμένοι κι οι άλλοι ξοφλημένοι.


 

 

 

 

 

 

Πού ’ναι το φως σου το κρυμμένο, αυτό που χρόνια περιμένω;

 

Εσύ που λες πως δεν πεθαίνεις μόνο για λίγο ξαποσταίνεις.

 

Άντε, κουνήσου και νυχτώνει κι έχουμε μείνει πάλι μόνοι.

 

 

 

Τα μαγικά σου βράδια σκουπίδια και ρημάδια,

 

σκυλάδικα, σκοτάδια.

 

Της ψήφου τα στραβάδια, του γήπεδου κοπάδια

 

σου κλέβουνε τα χάδια.

 

 

 

 

Αρχαία μεγαλεία, ερείπια, σχολεία,

 

τα αγάλματα σωπαίνουν

 

κι οι ποιητές πεθαίνουν....


 

 

 

Πού ’ναι το φως σου το κρυμμένο, αυτό που χρόνια περιμένω;

 

Εσύ που λες πως δεν πεθαίνεις μόνο για λίγο ξαποσταίνεις.

 

 

 

 

Άντε, κουνήσου και νυχτώνει κι έχουμε μείνει πάλι μόνοι.

 

Και μη μου πεις ξανά ποιος φταίει κι έχουμε μείνει τελευταίοι.»  

 

 

 

 

 

Στίχοι: Γιώργος Ανδρέου

Μουσική: Γιώργος Ανδρέου

Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη

Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας  

 

 

 

Στο μεταξύ η Ελλάδα συνεχίζει να ταξιδεύει …… στο άγνωστο;;

 

 

 

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Νοεμβρίου 2009, 16:07
Χαραγμένο...


 

 

 

Ο δικός μου ο δρόμος

 
μ’ έχει χρόνια διαλέξει,

στην οδό γράφει "μόνος",

επικίνδυνη λέξη.

 

Ο δικός μου ο δρόμος

δε μου δείχνει αστέρι,

για αγάπη μου δίνει

μια βαλίτσα στο χέρι. 

 

 

 

   

Θα ξεφύγω απ’ της ζωής τις χαραμάδες,

πάντα μόνος θα ’μαι μέσα σε χιλιάδες …………..

 

 

 

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Οκτωβρίου 2009, 16:02
Να ’χα .......


 

 

 

 

Να ’χα,

χίλιες σιωπές να μ’ ακούς ……..

 

 

 

 

 


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Οκτωβρίου 2009, 18:20
Ανθρωποθυσία στους Θεούς του Χρήματος


 

 

 

Οι εκλογές τελείωσαν! 

 

 

 

Βγάλαμε νέα Κυβέρνηση, αυτούς που είχαμε διώξει για να έρθουν οι άλλοι που τους βαρεθήκαμε γρήγορα και είπαμε να επιστρέψουμε στις άλλες, τις δοκιμασμένες λύσεις! Κάτι σαν να μην πάει καλά ο Ολυμπιακός κι ο Θειος Κόκκαλης να φέρνει πίσω τον κολοτούμπα Λούα-Λούα και το καλόπαιδο τον Καστίγιο για να σώσει την χρονιά, μου μοιάζει όλο το σκηνικό! 

 

 

 

Τελοσπάντων, δεν πολύ γουστάρω να συζητώ για την όλη διαδικασία, γι αυτό και δεν είχα καμία διάθεση ούτε πριν, ούτε κατά τη διάρκεια, αλλά ούτε και μετά, να γράψω κανένα post που να αναφέρεται στα των εκλογών! Άλλωστε όταν ένας λαός νιώθει ότι έχει πιάσει το μηδέν και η χώρα πάτο, όλοι ψάχνουμε για νέα οράματα που θα ανυψώσουν το ηθικό! Όλοι θέλουμε να πιστεύουμε ότι το «νέο», κι ας είναι παλιό όσο και το γνωστό «συμβόλαιο με τον λαό», θα μας αλλάξει τη μοίρα σαν την Καλομοίρα που ήρθε και πήραμε το Ευρωπαϊκό!!!  

 

 

 

Αυτό ας το έχουν υπόψη τους οι νέοι Κυβερνώντες κι ας μην θεωρήσουν ότι οι έξαλλοι πανηγυρισμοί τη νύκτα των αποτελεσμάτων ήταν γιατί κέρδισε ο Γιωργάκης, που στην πραγματικότητα κανένας δεν πίστευε (και ίσως ούτε ακόμα πιστεύει) ότι κάνει για Πρωθυπουργός! Ξέσπασμα ήταν και μια αγωνιώδης προσπάθεια να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι αξίζει να πιστέψουμε ότι κάποιος επιτέλους θα κάνει κάτι καλό γι αυτή την χώρα! Εξ’ ου και το σύνθημα «Ανδρέα ζεις, εσύ μας οδηγείς» που ακούστηκε κατά την διάρκεια της ομιλίας του αξιοψήφιστου υιού και εγγονού έξω από τα νέα γραφεία του ΠΑΣΟΚ! Τόσο πολύ συγχύστηκε ο Γιωργάκης όταν το άκουσε, που ξέχασε στο τέλος να πει ολόκληρο το σύνθημα του «πάμε μαζί» που αναβόσβηνε με λέιζερ στην προμετωπίδα των γραφείων! Μας πέταξε απλά ένα σκέτο «πάμε» (δις) και ξεκίνησε για το Ζάππειο! Άντε αγόρι μου πήγαινε εσύ (όπου κι αν είναι να πας), κι αν δούμε ότι εκεί που πας είναι καλά ερχόμαστε κι εμείς!!! Γι αυτό ας φροντίσει η νέα Κυβέρνηση να εκπληρώσει έστω και στο ελάχιστο τις προσδοκίες που την συνοδεύουν στη συνείδηση του λαού, διότι προεκλογικά έταξε πολλά και έχουμε κουραστεί πια να ξεχνάμε!! 

 

 

 

Ωστόσο, την πιο σωστή ανάλυση για την εκλογική ήττα της Νέας Δημοκρατίας (δεν λέω του Κωστάκη, διότι μαζί με τον χοντρό παραμένουν όλοι συνυπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία είχε περιπέσει η χώρα) και την περιφανή νίκη του Γιωργάκη, την άκουσα από κάποιον πολιτικό σε κάποια από τις πολλές εκπομπές εκείνης της βραδιάς (ούτε που θυμάμαι ποιος, ούτε που, απλά μόνο την κουβέντα συγκράτησα)! Αυτός ο κάποιος είπε λοιπόν ότι «η ΝΔ υπέστη συντριπτική ήττα διότι για πρώτη φορά οι Έλληνες άρχισαν να φοβούνται ότι τα παιδιά τους θα ζήσουν χειρότερη ζωή από αυτή που έζησαν οι ίδιοι, κάτι που δεν συνέβαινε σε άλλες πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις»! Θέση που με βρίσκει ως «Δήθεν» απόλυτα σύμφωνο!! 

 

 

 

Κι επειδή πολύς λόγος έγινε προεκλογικά για την οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν για να βγούμε από τα αδιέξοδα, ας έχουν υπόψη τους όλοι εκεί στα ψηλά δώματα της Κυβέρνησης ότι το πρώτο που πρέπει να λύσουν είναι η ΑΝΕΡΓΙΑ!!! Η χώρα, σε αυτή τη δύσκολη διεθνή συγκυρία,  χρειάζεται σταθερότητα και κοινωνική συνοχή! 

 

 

 

Η οικονομική κρίση, οι απώλειες θέσεων και η βαθιά κοινωνική ανασφάλεια που επικρατεί για την ώρα, είναι αποδειγμένο ότι οδηγεί σε πολλαπλασιασμό των ομαδικών κρουσμάτων βίας! Όσο κι αν η βία, από την μια, και η οικονομική κρίση, από την άλλη, είναι δυο διαφορετικές καταστάσεις, με αυτονομία και αυτοτέλεια, έχουν σήμερα μετατραπεί σε «συγκοινωνούντα δοχεία» ανά την υφήλιο και η μια τροφοδοτεί την άλλη!  

 

 

 

Και κύριε Γιώργο ή Γιωργάκη ή απλά υιε του Πατέρα σου και εγγονέ του Παππού σου (που σήκωσε την σημαία….) τα πράγματα, για όποιον παρακολουθεί από κοντά τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην διεθνή οικονομική σκηνή και τις παγκόσμιες αγορές, δεν φαντάζουν καθόλου εύκολα!!! 

Το ερώτημα που βασανίζει όλους τους οικονομολόγους και τους μεγαλόσχημους πολιτικούς είναι: «τι είναι αυτό που θα μπορούσε να προκαλέσει στροφή στις αγορές και μια γενική οικονομική ανάκαμψη;», ενώ ταυτόχρονα όλοι εύχονται για μια ισχυρή και πρώιμη ανάκαμψη της απασχόλησης. 

Αυτό όμως θα είναι πρόβλημα, επειδή επί του παρόντος θεωρείται απίθανο να συμβεί καθώς υπάρχει μεγάλη διάσταση απόψεων ανάμεσα στις «αρκούδες», που πιστεύουν πως το βάρος των μη εξυπηρετούμενων χρεών και η αποπληρωμή τους θα σύρουν την οικονομία σε άλλη μια βουτιά, και στους «ταύρους» που υποστηρίζουν πως τα κυβερνητικά πακέτα στήριξης των οικονομιών δίνουν το φιλί της ζωής στον εταιρικό τομέα.

Και οι δυο τους όμως, τείνουν να συμφωνούν πως η ανεργία θα διατηρηθεί σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα μακροπρόθεσμα, γεγονός που επηρεάζει άμεσα και την Ελλάδα. Γι αυτό Γιώργο να έχεις υπόψη σου ότι το σενάριο που υποστηρίζουν σθεναρά οι «ταύροι», είναι αυτό που κάνει λόγο για ανάκαμψη χωρίς νέες θέσεις εργασίας.  

Εάν οι εταιρείες αρχίσουν και πάλι τις προσλήψεις, τότε οι πιέσεις προς τις κεντρικές τράπεζες να κηρύξουν την έξοδο από τις υπερ-χαλαρές νομισματικές πολιτικές τους θα είναι εξαιρετικά μεγάλες. Μια τέτοια αύξηση της απασχόλησης σημαίνει πως υπάρχουν πράγματι πληθωριστικές πιέσεις στην οικονομία. Και χωρίς το φθηνό χρήμα που προσφέρουν οι κυβερνήσεις, το σενάριο των «ταύρων» θα αρχίζει να καταρρέει. 

Οποιαδήποτε κατάσταση φέρνει τους κεντρικούς τραπεζίτες σε δύσκολη θέση να αλλάξουν την πολιτική τους κινδυνεύει να οδηγήσει σε λάθη, τόσο τους ίδιους, όσο και τους επενδυτές που προσπαθούν να εξηγήσουν τις αποφάσεις των πρώτων. Ύστερα, υπάρχει και το θέμα των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Η συνεχιζόμενη ανεργία είναι μια αιτία για την οποία οι επενδυτές ξεπουλάνε το δολάριο. 

Η υποτίμησή του, ωστόσο, αυξάνει την κερδοφορία των αμερικανικών εταιρειών, καθώς τα περισσότερα από τα κέρδη των εταιριών του S&P 500 πραγματοποιούνται εκτός ΗΠΑ. Μια ανάκαμψη στην απασχόληση θα «χαλούσε» τούτο το σενάριο, προκαλώντας κινδύνους, καθώς οι επενδυτές θα επαναπροσδιορίσουν εσπευσμένα τις θέσεις τους. 

Όλα λοιπόν Γιωργάκη, δείχνουν πως η ανεργία θα διατηρηθεί σε υψηλά επίπεδα. Αλλά ο τρόπος που οι επενδυτές σχεδόν επαφίενται σε αυτήν την προσδοκία, φανερώνει πως η ανάκαμψη, στις αγορές και στην οικονομία, στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια. Γι αυτό κι εγώ αγαπητέ μου Πρωθυπουργέ δεν βλέπω πως και με ποιο τρόπο θα εκπληρώσεις τις δεσμεύσεις σου για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, καθώς θα έχεις να παίξεις σκληρό πόκερ προσπαθώντας να ακολουθήσεις το παιχνίδι που γίνεται στην διεθνή οικονομική σκηνή και επηρεάζει μια ανοικτή οικονομία όπως την Ελληνική!!!  

Εμείς μαζί σου είμαστε Γιωργάκη και μακάρι να τα καταφέρεις! Γι αυτό, αυτό το «πάμε μαζί» κάνε το εσύ πρώτα πράξη και μετά να είσαι σίγουρος ότι θα σε ακολουθήσουμε!!! Μέχρι τότε απλά μένουμε εδώ ασάλευτοι και παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα!!! Βοήθα μας να αναπνεύσουμε λοιπόν και μετά ερχόμαστε!!! 

«Είναι κάτι μήνες που φιλοξενώ τον τρόμο, 

Κι έχω ανάγκη να με βλέπεις σαν μωρό παιδί»!!!

 

 

 

 

 


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Σεπτεμβρίου 2009, 15:25
Η Μέρα Εκείνη δεν Θ’ Αργήσει ...


 

 

 

Πέμπτη 3 μ.μ.



Βγαίνω κι επειδή θά 'ρθεις νωρίς, τα λεφτά τα έχω στο δεύτερο συρτάρι,τσιγάρα -ρόθμανς- σου άφησα πάνω στο τραπεζάκι της κουζίνας. Σήμερα βαρυόμουνα δουλειά και γκόμενες, κάθησα κι έφτιαξα χορτοκεφτέδες. Δε θα αργήσω, θα πεταχτώ μέχρι το στούντιο, γράφω με το Θάνο κάτι πολύ όμορφες μουσικές πάνω σε ποιήματα Καββαδία συνέχεια αυτών που ήξερες, ρίξε καμιά πασιέντζα. Μου τηλεφώνησε ο Λευτέρης ευτυχώς είναι καλά. Μη σε πιάσουν πάλι τα ψυχοπλακωτικά σου και πιεις κανένα τελωνείο! 'Αμα βρεις καιρό ρε τεμπελόσκυλο συμπλήρωσε το τραγούδι του Βασίλη στην πρώτη μελωδία που έχεις στην κασέτα την Maxell (όχι την Intersonic). Αν τηλεφωνήσει καμιά για μένα πες ένα από τα γνωστά "έχει ηχογράφηση πουλιών στη Σταμάτα" κλπ. Πέρασε η Μυρσίνη για μια στιγμή, ήθελε λεφτά για τη Βακαλό. 'Αλλαξα σεντόνια, άμα θες κάντηνα καμιά ωρίτσα. Θά 'μαι πίσω κατά τις εννιάμισυ. Ο περσικός δίσκος -είναι πάνω στο πικ απ- πολύ ωραίος. Το βράδυ άμα θέλεις πάμε προς τα κάτω για ούζο. Ηρέμησε και μην καπνίζεις πολύ ρεεε! Ακούς;



Αχιλλέας 

 

 

 

(Από το άλμπουμ "Οι μπαλάντες του Μάνου" το οποίο έχουν επιμεληθεί η κόρη του Μυρσίνη και ο πολύ καλός τους φίλος Αχιλλέας Θεοφίλου)   

 

 

 

 

 

 

Είναι κάποιες μέρες που χάραξαν πικρές επετείους! Είναι κάποιες τέτοιες μέρες που τα λόγια είναι λίγα και οι κρίσεις φαντάζουν κούφιες και φτωχές για να μπορέσεις με την εκφορά τους να τιμήσεις τη μνήμη ενός ΑΝΘΡΩΠΟΥ!

 

 

 

Είναι γνωστό! Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1982 η είδηση είχε πέσει σαν βόμβα: «Ο Μάνος δεν υπάρχει πια! Άφησε την τελευταία του πνοή στις τρεις τα ξημερώματα σε ένα νοσοκομείο της Μόσχας»!  

 

 

 

Ο Μάνος της μουσικής, ο Μάνος της επανάστασης, ο Μάνος του πολιτικού και του κοινωνικού αγώνα, ο Μάνος της Ανθρωπιάς, ο Μάνος της αμφισβήτησης και της καταγγελίας, ο Μάνος του έρωτα και της μελωδίας!  

 

 

 

Ο ΜΑΝΟΣ ΛΟΪΖΟΣ της Ελλάδας!!! 

 

 

 

 

Το μοναχοπαίδι του Ανδρέα Λοΐζου από το χωριό «Άγιοι Βαβατσινιάς» της Λάρνακας της Κύπρου και της Δέσποινας Μανάκη από την Ρόδο, που γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1937 και μεγαλούργησε χρόνια αργότερα στη Μητρόπολη του Ελληνισμού, την Αθήνα! Ο Συνθέτης, και ενίοτε ερμηνευτής, που σιγοψιθύριζε με ερωτική χάρη λόγια επαναστατικά στις ψυχές των ανθρώπων! Ο Άνθρωπος που πάλευε από διάφορα πόστα για τα δίκαια του λαού και τα δικαιώματα των εργαζομένων! Ο γραφίστας στο διαφημιστικό γραφείο της οδού Κάνιγγος, που έμελλε να γίνει ο «διακοσμητής» της Ελληνικής μουσικής!  

 

 

 

Ο Μάνος Λοΐζος ήταν πρωτοπόρος συνδικαλιστής στο χώρο των δημιουργών του ελληνικού τραγουδιού και πάλεψε για τα πνευματικά τους δικαιώματα από τις εταιρίες και την κασετοπειρατεία μέσα από την ΕΜΣΕ, ενώ ήταν ο πρώτος πρόεδρος του σωματείου. Ο ίδιος ένιωθε ως απλά ένας στρατευμένος αγωνιστής στα ιδεώδη του κομμουνισμού, παρ’ όλο που ποτέ δεν υπήρξε σταλινικός κι ας βρισκόταν στις τάξεις του ΚΚΕ! Σε μια συνέντευξη του είχε δηλώσει ότι: «Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι στρατευμένος ιδεολογικά. Το θέμα είναι να μπορείς να είσαι στρατευμένος και συγχρόνως γνήσιος καλλιτέχνης, λέγοντας αυτά που πιστεύεις. Πρέπει να υπάρχει στρατευμένη τέχνη, γιατί μέσα στον δρόμο αυτής της σχολής, μπορούν να βγουν αριστουργηματικά έργα. Αλλά το πιο σπουδαίο είναι ότι η στρατευμένη τέχνη είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στις χιλιάδες των φτωχών παιδιών που πεινάνε, αγωνίζονται και σκοτώνονται καθημερινά», και συνεχίζοντας σε μια άλλη του συνέντευξη, «Αν θεωρήσουμε στράτευση τη διαρκή εξυπηρέτηση της κοινωνικής συνείδησης, τότε, σαν ένα ενεργό μέρος κι εγώ αυτής της κοινωνικής συνείδησης, θεωρώ τον εαυτό μου στρατευμένο»! 

 

 

 

Όχι, δεν θα αναλωθώ με το να παραθέσω το βιογραφικό του Μάνου ως φόρο τιμής! Θεωρώ ότι ο κάθε ένας μπορεί να βρει άπειρα σημειώματα με το βιογραφικό του στο διαδίκτυο για να γνωρίσει το συνολικό έργο και την πορεία του «Che της Ελληνικής μουσικής» με το πράο ύφος και το απαράμιλλο ήθος!  Άλλωστε, όπως είπα και στην αρχή του post, τα λόγια είναι φτωχά για να εκφραστείς και να τιμήσεις τον Άνθρωπο! Χαρακτηριστικός είναι ωστόσο ο λόγος του Γιάννη Ρίτσου που πίστευε πώς το μυστικό της τέχνης του Μάνου Λοΐζου βρισκόταν στο «ότι κατάφερε να πρωτοτυπεί παραμένοντας γνώριμος μέσα σε μια μουσική ατμόσφαιρα ελεγειακής πραότητας και ταυτοχρόνως πειστικής αγωνιστικότητας»! Ο δε Μίκης Θεοδωράκης, τόνιζε πάντα ότι το τραγούδι του Μάνου είναι «σαν το σταφύλι που δε ζητούσε παρά μόνο τον ήλιο για να γλυκάνει τον τρυγητή για να το κάνει μούστο να το πιει»! 

 

 

 

Το ελληνικό τραγούδι και η ελληνική μουσική χρεωστάνε πολλά στον Μάνο Λοΐζο, ίσως πολύ περισσότερα από ότι ο κάθε ένας πιστεύει! Τα τραγούδια του Μάνου είναι «ποτισμένα» με το αθάνατο νερό που τους επιτρέπει όσο περνά ο χρόνος να ξανανιώνουν αντί να γερνούν!  

 

 

 

Τι να πρωτοθυμηθεί κάποιος και τι να πρωτοτραγουδήσει από το έργο του; Το «Αχ χελιδόνι μου», το «Τίποτα δεν πάει χαμένο», το «Λιώνουν τα νιάτα μας», τη «Τσιμινιέρα», το «Μερτικό μου απ' τη χαρά», τη «Μέρα εκείνη», που, «δε θ' αργήσει», το «Νανούρισμα», τον «Γέρο - νέγρο Τζιμ», το «Τέλι τέλι», το «Γερνάς και σκοτεινιάζει», εκείνη την «Πρώτη Μαΐου», τον «Τσε», το «Σ' ακολουθώ», το «Μη με ρωτάς», τη «Η κουτσή κιθάρα», τον «Δρόμο» που είχε την δική του ιστορία, τον «Τρίτο παγκόσμιο» και τόσα άλλα; 

 

 

 

Μάνο, σε ευχαριστούμε γιατί με τα τραγούδια σου μας χάρισες κάτι από το γλυκό αδιόρατα διακριτικό σου χαμόγελο, που μας επιτρέπει όποτε τα ακούμε να ξεπερνάμε τους ορίζοντες της φαντασίας μας!  

 

 

 

 

 

 

«Μη με ρωτάς, σε θυμάμαι… 

 

Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι….!»  

 

 

 

Μιας και ποτέ δεν το ξέχασα, αφιερωμένο σε ΣΕΝΑ που κάποτε το τραγουδούσαμε μαζί και δακρύζαμε διότι νιώθαμε ότι ο χωρισμός ήταν κοντά! Μα, Καρδιά μου, η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ ….   

 

 

 

Η Μέρα Εκείνη Δεν θ’ Αργήσει 

 

«Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει

 

που μπρος μου θα σε ξαναδώ,

 

το φως του Ήλιου θα ραγίσει

 

και συ θα τρέχεις προς τα εδώ. 

 

Κι όταν θα σμίξουν οι καρδιές μας,

 

όλα θα λάμψουνε αλλιώς,

 

και θα χαθεί μες τις σκιές μας,

 

όλος ο κόσμος ο παλιός. 

 

Θε’ να σκορπά το μέτωπο σου,

 

χρυσή κλωστή στον ουρανό,

 

και θα ν’ το ωραίο πρόσωπο σου,

 

απ’ το φεγγάρι πιο χλωμό. 

 

Η μέρα εκείνη δεν θ’ αργήσει,

 

κυνηγημένο μου πουλί,

 

σε πήρε κάποτε η δύση,

 

σε ξαναφέρνει η ανατολή!»   

 

Στίχοι: Φώντας Λάδης

Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Λοΐζος – Δήμητρα Γαλάνη

 

 

 

 

 

   

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Σεπτεμβρίου 2009, 12:30
SCREAM !!!!


 

Το Σαββατοκύριακο ακούσαμε τα διαγγέλματα, τις προγραμματικές δηλώσεις, τα καινούργια «θα» και όλα τα συνήθη πομπώδη, που στόχο έχουν να μας πείσουν να ψηφίσουμε τον έναν ή τον άλλον!  

Συμπέρασμα από όσα ακούσαμε;  

Ότι πάμε και πάλι στο «άγνωστο με βάρκα την ελπίδα», όπως κάνουμε δεκαετίες τώρα!! Δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε κανέναν, αλλά τους ψηφίζουμε και μετά είμαστε στο «βοήθα Παναγιά»!! Κανένας δεν έχει ένα πλάνο για το πώς επιτέλους θα εκσυγχρονιστεί αυτή η χώρα! Για το πώς θα γίνουν βαθιές και ανατρεπτικές τομές που θα διορθώσουν τα πράγματα σε όλα τα επίπεδα! Για το πως θα μπορέσει αυτό το κράτος να γίνει επιτέλους ΚΡΑΤΟΣ για την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των πολιτών του κι όχι αμπελοχώραφο του «μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δίνετε»!

 

 

Το αστείο και ειρωνικό του πράγματος είναι ότι κάποτε διώξαμε αυτόν, την μάνα και τη φαμίλια του (ευτυχώς, Παναγιά μου) καταργώντας (ορθώς) την μοναρχία και την ασυδοσία που έθετε σε κίνδυνο για δεκαετίες την υπόσταση της χώρας! 

Και τι κάναμε μετά; Εγκαθιδρύσαμε μια σαρδανάπαλη Δημοκρατία και την παραδώσαμε σε δυο οικογένειες να την διαχειρίζονται εσαεί, όπως οι Κορλεόνε! 

 

Κι αν οι Father Familias μπορούν να χαρακτηριστούν από την ιστορία ως ηγέτες (ο κάθε ένας έχει δικαίωμα να τους κρίνει όπως θέλει), οι απόγονοι τους, που με βασιλικά δικαιώματα τους διαδέχτηκαν, έχουν απλά εξελιχτεί σε «Επαίτες» και μαζί τους φθείρεται και αναξιοπαθεί ένας ολόκληρος λαός!

 

 

 

  

Φυσικά το πιο τρομακτικό είναι ότι πότε – πότε ανάμεσα στους δυο, μπαίνει σφήνα και η οικογένεια ADAMS!!!

Αλλά τελικά κυρίες και κύριοι, «η κότα κάνει το αυγό ή το αυγό την κότα»; Ο λαός φτιάχνει τους ηγέτες του ή οι ηγέτες το λαό; Ιδού η απορία! 

 

 

 

Στα σαράντα παρά ένα χρόνια μου, νιώθω πια σαν τον αγαπημένο μου Κώστα!  

Σαν ένας τροβαδούρος «μιας άλλης εποχής»! Κι είναι αλήθεια πια σήμερα βραχνέ μου τραγουδοποιέ ότι, «αν υπάρχουνε ακόμα ευτυχισμένοι, ή μικρά παιδιά θα είναι ή αλήτες»! 

Και με όλους αυτούς που μας διαφεντεύουν και τους επιτρέπουμε να μας κοροϊδεύουν ξεδιάντροπα μέσα στα μούτρα μας, όλο και πιο πολύ ερμηνεύω τα λόγια της Σώτιας: 

«Είμαι ένας άνθρωπος απλός, ούτε καλός ούτε κακός,

ούτε κακός ούτε καλός, είμαι ένας άνθρωπος απλός

Δεν ειμ' εγώ απ' τους τρανούς,

που δεν τους βάζει ανθρώπου νους,

είμαι ένας άνθρωπος απλός, ούτε καλός ούτε κακός,

ούτε κακός ούτε καλός, είμαι ένας άνθρωπος απλός



 

Την ιστορία μου κανείς δε θα τη γράψει,

κι όταν πεθάνω μόνο η μάνα μου θα κλάψει.


 

Τη μοίρα μου άλλοι κυβερνούν,

άλλοι την τύχη μου κρατούν,

τον κόσμο στο χαμό τον πάνε,

κι εμένα ούτε με ρωτούν……….


 

Κι έχω μονάχα μια απορία

κι αναρωτιέμαι ο φτωχός,

αν στη δευτέρα παρουσία

θα με δικάσει κι εμένα ο θεός……..!!» 

 

 

 

Άντε καλή εβδομάδα αδέλφια και καλή προεκλογική!! Να θυμάστε … μην πιστεύετε τα Gallops διότι θυμώνει ο Κωστάκης!

 

   

Άλλωστε, τι είχαμε, τι χάσαμε;; «Όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν», διαχρονικέ μου Ρασούλη!       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


 

Συγγραφέας
dithen
Προσωπικά Δεδομένα
Να ζώ, να παθιάζομαι και να Φεύγω το τέλος πριν να δώ......
από Οδός Ονείρων



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/dithen

Τα λόγια δεν ήταν ποτέ αρκετά θέλει δουλεία για να γυρίσει ο Ήλιος......








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (9)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
Template design by Jorge

Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης