αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
22 Φεβρουαρίου 2018, 22:19
Κάτι να γυαλίζει



- Στείλε Σχόλιο


19 Φεβρουαρίου 2018, 08:23
Αντε και καλά κουλουμα!


Ξύπνησα από τις  5.00. Ένα άσχημο ξύπνημα από εφιάλτη, ξανα.  Ήθελα να σηκωθώ να διώξω τις συγκεχυμένες εικόνες αλλά το σώμα δεν ακολουθούσε για άλλη μια φορα.  Κι έτσι έμεινα βυθισμένη στον λήθαργο να παλεύω τη σιωπή του μυαλού κα τον βομβο της σηψης μου.  

Σκέφτομαι ότι αν μπορούσα να καταγράψω τους εφιάλτες μου,  αν τους θυμόμουν κι έπειτα ενωνα τα σκόρπια κομμάτια θα εφτιαχνα το σενάριο για θρίλερ με ιστορικά, σπλατερ, φαντασιακα και στοιχεία πνευματισμου. Η που θα γινοταν επιτυχία και θα έσπαγε ταμεία η θα πήγαινε άπατο.  Ειρωνεύομαι, εννοείται, τις νύχτες μου.  Καποια άμυνα πρέπει να αναπτύξω κι εγώ...

Καθαρά Δευτέρα σήμερα.  Γιορτη για όσους νιώθουν παιδιά. Όχι εγώ...   Από το οικόπεδο δίπλα στη δουλειά μέρες τωρα σηκώνονται χαρταετοί. Θυμήθηκα ένα κείμενο από το παλιό βιβλίο του δημοτικού.  Ένας χαρταετός που δεν είχε στολίδια ταξίδευε χωρίς σκοινί, ελεύθερος και ήταν ευτυχισμένος.  Πάντα σκεφτομουν το τέλος του.  Πως κάποια στιγμή θα τον παρεσερνε ένας άγριος άνεμος και θα τον έριχνε στο βυθό της θάλασσας.  Θέλω να γίνω κ εγώ τετοιος χαρταετός. Να φτάσω τα συννεφα κι ας είναι να πεθάνω από μια καταιγίδα.  

Φεύγω. Ελπίζω να μη βρέχει. Να πάω να περπατήσω δίπλα στη θάλασσα να καθαρίσει το μυαλό. Να πιω έναν καφέ μόνη στην απομόνωση των κυματων με σύντροφο το βουνό και τα γλαρονια. 

Αντε, και καλά μας κουλουμα... 


- Στείλε Σχόλιο


17 Φεβρουαρίου 2018, 10:41
κάλλιο αργά παρά...


Μήνυμα ελήφθη....


- Στείλε Σχόλιο


16 Φεβρουαρίου 2018, 20:40
Όταν ένας άγγελος κλαίει...


Όταν ένας άγγελος κλαίει σκίζεται στα δύο μια καρδιά. Τα δάκρυα του γίνονται φωτιές, καίνε τα χέρια σου αν πας να τα σκουπίσεις.

Όταν ένας άγγελος κλαίει, στέκεσαι ανήμπορος στον πόνο του, είσαι ανίκανος να ανακουφισεις τον φόβο του. 

Όταν ένας άγγελος κλαίει, γεμίζει σκοταδι ο ουρανός και τ άστρα σβήνουν.

Όταν ένας αγγελος κλαίει, δεν τολμάς να αγγίξεις τα πληγωμένα του φτερά, μένεις μόνο εκεί να τον κοιτάζεις και να τον αφήσεις να κουρνιάσει στην αγκαλιά σου.

Κλαις αποψε, άγγελε μου, και ειναι ασχημη η νύχτα...  

Να ξερεις σας αγαπαω και τους δυο


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2018, 21:59
Είναι δυσκολο


Είναι δύσκολο τελικα να σε αποδεχθούν όπως ακριβώς είσαι.  Με τα στραβά και τα ανάποδα σου,  με τα λάθη, τις αδυναμίες και τη λύπη σου.   Να σε αγκαλιάσουν χωρίς υπότιτλους, αλλά, συμβουλές και κρίσεις. Απλά να μην μπλέκουν την αγάπη με την εικόνα τους για σενα... 

Άλλη μια φορά που αισθάνομαι να μην χωράω πουθενά....ποσο γνώριμο από τα μικράτα μου συναίσθημα. Ειχε για χρόνια θαφτεί στην ρουτίνα και την περίεργη καθημερινότητα- τελικά χαμπάρι δεν παίρνεις πώς διαβρωνεσαι από το παιχνίδι της αποδοχης. Μα όσο ο δρομος της αυτογνωσίας προχωρά τόσο επανέρχεται.  Μόνο που τώρα ξέρω... 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2018, 09:27
Πρωινη αποδραση


Καθισμένη απέναντι στην κινούμενη θάλασσα παρέα με τις σκέψεις μου. Δεν ήθελα να επιστρέψω σπίτι αυτό το πρωινό. Δεν έχει νόημα να είμαι κάπου που η σιωπή είναι αβάσταχτη και οι ήχοι των φωνων τις καλές μέρες αδιάφοροι, τις κακές εκκωφαντικοι.

  Δεν ήθελα να πάω στο γραφείο να τελειώσω την δουλειά νωρίτερα, πριν αρχίσουν να πιέζουν πάλι οι προθεσμίες.  Ο αυτόματος λειτουργεί ακόμη εκεί αλλά για πόσο;

 (Half way there τραγουδάει ο Bon Jovi για αγάπη....ποσο ειρωνικο ακούστηκε το γελιο μου στο αυτοκίνητο και την ίδια στιγμή άρχισα να τραγουδάω τους στίχους ασυναίσθητα ...) 

Τι σκεφτόμουν;  Ποιος ξέρει; Εδώ μέσα -στο μυαλό εννοω- χάνει η μάνα το παιδί που λένε.

Φλασια το χθεσινό πρωινό. Η οργάνωση της γιορτης για τους παππούδες δίνει άλλο χρώμα στο κτίριο. "Μας ανεβάσατε με τα τραγούδια" μου είπε η συνάδελφος και γέλασε. Κοιτούσα και τους εθελοντές μου να χορεύουν και να τραγουδούν και το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό είναι ότι όλες αυτές οι πονεμένες ψυχές, που έχασαν τόσο απότομα την αθωότητα κι ακόμη δεν το ξερουν, αυτό χρειάζονται. Όπως και εγώ. Να βρουν διέξοδο. Η τέχνη μπορεί...Μια ακόμη χρονιά,  μια ακόμη χρονιά....

Ο εγκέφαλος καίει. Το νιωθω από μέσα. Αλλά λείπουν τα μέσα να πραγματωθουν τα όσα. Στον πόλεμο με σφεντόνες μας στέλνετε, ρε γ@"=ο.  Και θέλετε να πετύχουμε και στόχο με ξυλιασμενα δάχτυλα και πίσω από παραπετασματα ομίχλης. 


( love is the drug... Συμφωνώ, το έζησα κάποτε και εχω την ανάμνηση)


Είναι σαν να σταμάτησε ο χρόνος εδώ και ώρα. Χάθηκα... Road to hell... Μόνο που είμαι ήδη στη δική μου κόλαση.  Είναι όλοι αυτοι οι ηλίθιοι δισταγμοι και κοινωνικές συνθήκες που υποβλήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου και διαμορφωσαν ένα κομμάτι μου. Και κάθομαι ακόμη και αγωνίζομαι να πετάξω όσα θέλησαν οι άλλοι.  Πού θα πάει θα βρω και τη stairway to my heaven. Ξέρω ποια είναι απλά δεν ξέρω πού βρίσκεται κρυμμένη. 


Γράφω, γράφω κι ακόμη δεν νιώθω να άδειασα. Ακόμη φουσκώνει το στήθος από αναστεναγμούς. Κι ομως απολαμβάνω απόλυτα την μοναξιά της στιγμής.

Πέρασε η ώρα.  Πρέπει να την κάνω.  Πάμε για ένα τσιγάρο και να προσγειωθουμε στην καθημερινότητα...Μέχρι το βράδυ...

However far away I will always love you - έτσι για να κλείσουμε με Cure την απόδραση.


- Στείλε Σχόλιο


04 Φεβρουαρίου 2018, 19:24
Παράκληση


Μόνο μια κουβέντα θέλω πια να πω...

Σε σένα, σε μένα, σε κείνη τη δροσοσταλίδα που στέκεται κι ακροβατεί στο φυλλαράκι του δέντρου και σκέφτεται αν θα γίνει δάκρυ.

Κλάψε, παραδώσου στη θλίψη και στον πόνο.

Δεν έχει νόημα να είσαι δυνατός όταν η δύναμή σου έχει ξεφτίσει.

Δεν χρειάζεται να κρύβεις το κλάμα σου όταν έχει ξεχειλίσει η δεξαμενή της πίκρας.

Κλάψε! Σπαρτάρησε από τους λυγμούς για μια στιγμή, μια ώρα, μια μέρα, για όσο χρειαστεί να αδειάσει το δηλητήριο.

Κι ύστερα κάνε μαντίλι τον ίδιο τον καημό, σκούπισε τα δάκρυά σου και προχώρα…

Εις το επανιδείν


- Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2018, 10:42
Άνθρωποι


Σκέψεις αστραπή κατακλύζουν το μυαλό εδώ και ώρα. Σκέψεις για αγωνιστες, για εκείνους που η ζωή τους έστειλε τις μεγαλύτερες δυσκολίες, τους στέρησε βίαια εκείνους που αγαπούσαν αλλά κατάφεραν και κοιταξαν παλι τον ήλιο.  

Το ποτήρι ξαναγεμιζει έγραψε η Ματίνα 

Η ματαίωση θα έρχεται και θα ξανάρχεται, συζητησε η Μαργαρίτα, αλλά πάντα η επιθυμία θα ειναι το εφαλτήριο 

Ο ήλιος θα ξαναβγεί ζωγράφισε ο Αλέξανδρος 

Η Ρανια χαμογέλασε κρατώντας τον εγγονο της στα πληγιασμενα πόδια της

Ο Χρήστος μεθυσε παλι τα Χριστούγεννα και επειτα πήρε τηλεφωνο την κόρη του

Η Ρουλα φωτογραφισε κοχύλια και ειπε: δεν πειραζει και παλι όλα θα τα δώσω κι ας τα χάσω γιατί έτσι ειμαι

Κι έπειτα η σκέψη πέταξε στους υπόλοιπους...

Εκείνους που κλείστηκαν στα καβουκια τους, που στην πρώτη δυσκολία εγκατελειψαν τη μάχη και λουφαξαν στα στρατηγεία λέγοντας εσείς φταίτε.

Εκείνους που θελησαν να περιχαρακωσουν τον εαυτό τους εξαπολυοντας βέλη προς κάθε κατεύθυνση ψάχνοντας εξιλέωση και δικαιολογία.

Εκείνους που δεν μπήκαν καν στον κόπο να σκεφτουν τα αίτια της ήττας τους η την θεώρησαν ήττα εταίρου κι όχι δική τους. 

Εκείνους που ξέρουν τα πάντα καλύτερα, που θεωρούν εαυτους πρότυπα και καθοδηγητες.

Εκείνους που κρύβονται πίσω από το ψεμα τους,απαρνιουνται όσα ξέρουν και προτιμουν το βολεμα

Κι ύστερα σκέφτηκα κι εμενα που μια ισορροπώ σε τεντωμενο σκοινί πάνω από γκρεμούς και μια προσπαθω να μην σκονταψω πάνω του στην παγίδα του δάσους. 


- Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2018, 01:18
Πού;


Έρχονται κι εκείνες οι στιγμές που αναρωτιέσαι τη θέση σου στον κόσμο...

Πού ανήκεις, πού στέκεσαι, πού υπάρχεις ή πού ζεις; 

Πού βρίσκεται για σένα η αρνηση και πού η αποδοχή; 

Πού θα γυρέψεις να βρεις το φως σου και πού θα γυρεις το σκοτάδι σου...

Πού κοιμούνται τα όνειρά σου, πού αποθεσες εκείνο το παγωμένο χάραμα  τις σπασμένες σου φτερούγες,  πού πέταξε η ψυχή σου το σουρωπο σαν έσβησε ο ήλιος;

Αναρωτιέσαι, κοιτάς τις πυξίδες και τα ημερολόγια σάμπως να βρεις απαντήσεις. 

Αλλ'απάντηση δεν παίρνεις. Η θέση σου στους ατλαντες τους δεν υπάρχει.

Αραξες για χρόνια  στο τεχνητό λιμάνι της λιθινης κατασκευής τους.

Μαραζωσες ψαχνοντας τις νύχτες τ'αχαρτογράφητα νερά της υπαρξης σου. 

Και πού; Πού θα ακουμπήσεις τώρα πια το σώμα σου να πάρεις δύναμη από το νερό,  τον άνεμο ,τη γη, να κόψεις κάθε άγκυρα και να  κινήσεις για το όπου...


- Στείλε Σχόλιο


26 Ιανουαρίου 2018, 08:42
The Dead heart - midnight oil



- Στείλε Σχόλιο


15 Ιανουαρίου 2018, 20:40
Όνειρα γλυκά, Dolores


Σαν πολλοί δεν μαζευτήκατε εκεί πάνω;

Καληνύχτα, αγαπημένη φωνή της εφηβείας....


- Στείλε Σχόλιο


15 Ιανουαρίου 2018, 12:49
Drama for life


Κάπου ανάμεσα στις λέξεις, στην "ύβριν, την άτιν, την τίσιν" ψάχνω τον τρόπο να κρατηθώ ακόμη μια φορά ζωντανή.

Δυνατές κιθάρες και κραυγές στα αυτιά, αρχαίοι θρήνοι παρελαύνουν στα μάτια.

Ένα σύμπαν τιμωρός ενάντια στην υπεροψία του ανθρώπου που θέλησε να ξεγελάσει τη μοίρακαι να ζέψει τον κόσμο.

Το δικό μου σύμπαν τιμωρός ενάντια στη θέληση να ελευθερωθώ από τα μέτρα του παρελθόντος, να πετάξω όχι εκεί που μου όρισε η μοίρα αλλά εκεί που η ψυχή βλέπει στα οράματά της.

Ποιος θεός και ποια μοίρα παραπλάνησε το νου; Ποιος ο πόθος ο άμετρος, ποια η παραίσθηση της ζωής και ποια η "νέμεσις";

Στριγγιά θρηνωδία πότε θα ΄ρθεις; Εξιλέωση των αμαρτημάτων των καιρών...πότε επιτέλους θα πραγματωθεί η πράξη της συντριβής να φτάσει αργά η αναγέννηση;

Λίγες σκέψεις, καθώς μελετώ τους Πέρσες του Αισχύλου....


- Στείλε Σχόλιο


13 Ιανουαρίου 2018, 01:13
400 dragons - Adrian John Loveridge


Αγαπημένο τραγούδι, καθώς η καταιγίδα φωτίζει το σκοτάδι έξω από το παράθυρο...


- Στείλε Σχόλιο


04 Ιανουαρίου 2018, 01:48
Σκόρπιες λέξεις


Σκόρπιες λέξεις... Μόνο αυτες ασυνδετες, ασυναρτητες, ένας πέτρινος τοίχος χτισμενος με λέξεις περικλυει το πνεύμα μου. 

Μάτια και χειλη κλειστά. Μουδιασμένα.   Μόνο η όσφρηση ακόμη λειτουργεί...αναμεικτη μυρωδια καπνού και αλκοόλ, η αναμνηση του αρώματος φράουλας που φορουσε η κοπέλα, το μαλακτικό στην κουβέρτα και το φαρμακευτικό  σκεύασμα.

Σκόρπιες λέξεις, σκόρπιες σκεψεις, ασυναρτησίες...μπλοκαρισμένα μονοπάτια διαύγειας. Σαν ομίχλη στο μυαλό. Πού και πού εικόνες διαγράφονται. Πόνος αναμεικτος με χαρά και θλίψη... 

Σκόρπισε η σκέψη πίσω απ το τείχος. Χάθηκες... Χάθηκα... Χάθηκε... Ελπιζω στην αυγή.  Λάθος δεν ελπίζω πουθενά... Απλά παλεύω τους δαίμονες με μια φαινομενική ηρεμία μάσκας 


- Στείλε Σχόλιο


18 Δεκεμβρίου 2017, 14:14
Το κάλεσμα του αγγέλου


Πλησιαζαν Χριστούγεννα... Εκεί πάνω στο στερέωμα, στον τόπο που οι άνθρωποι αποφάσισαν να αποκαλούν παράδεισο, υπήρχε αναβρασμός. Οι άγγελοι με τις μεταξενιες φτερούγες και τα λαμπερά πρόσωπα είχαν σύναξη. Τέτοιες μέρες πάντα συναθροίζονται για να αναλάβουν ο καθένας τη νέα του αποστολή: έναν καινούργιο άνθρωπο να φυλάνε. Είναι πολλοί οι άνθρωποι που έχουν την ανάγκη τους, γιατί η θλίψη,  ο πόνος,  ο φόβος παραπληθυναν στη γη. Είναι, επίσης, η εποχή που καλούν εκείνους τους αγγέλους, που ζουν ανάμεσα στους θνητούς στη γη, πίσω στον παράδεισο.  Γιατί υπάρχουν άγγελοι που επιλέγουν τη θνητοτητα για κάποιο διάστημα...ειναι εκείνοι οι άνθρωποι που τους βλέπεις και λες "δεν γίνεται να έχουν τόση δύναμη, δεν γίνεται να κουβαλούν τόση καλοσύνη, να μοιράζουν τόσο απλόχερα Αγάπη".

Κάθε χρόνο ο Αρχάγγελος επισκέπτεται αυτά τα πλάσματα στη γη και τους ρωτά αν είναι έτοιμοι να επιστρέψουν πίσω, να αναλάβουν νέα καθήκοντα.

-Ποιους θα καλέσω φέτος;  ρώτησε ο Αρχάγγελος τον γραμματέα του και πήρε στα χέρια του ένα χρυσό συναξάρι. Κοίταξε με προσοχή τα ονόματα κι ακούμπησε τα κρινοδαχτυλα πάνω σε ένα "Αλέξανδρος".

 Εκείνο το βράδυ ο μικρός κοιμόταν, όσο του επέτρεπε η αρρώστια του, στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Οι τελευταίες μέρες ήταν πολύ δύσκολες. Ένιωσε ξάφνου μια λάμψη και ένα φως να πλημμυρίζουν την ψυχούλα του και είδε τη θεία μορφή.

 - Ποιος εισαι εσύ; απορησε βλέποντάς τη. Τι όμορφα φτερά!

- Με ξέχασες,  Αλέξανδρε, κιόλας; Θα μου πεις έχεις χρόνια που έφυγες από τον Παράδεισο. 

- Αρχαγγελε! φώναξε όλο χαρά το αγόρι και πήδηξε από το κρεβάτι, να αγκαλιάσει τον μέντορα του.  Κοίταξε εκληκτο τα πόδια και τα χέρια του που ήταν δυνατά και δεν είχαν κανένα σημάδι, καμία ουλή...

- Έφτασε η ώρα; ρώτησε ο Αλέξανδρος

 - Αν είσαι ετοιμος κι εσύ... απάντησε χαϊδεύοντας τα κάστανα μαλλιά - ω ναι είχε πάλι μαλλιά - του αγοριού. Έδειξες στους ανθρώπους τι σημαίνει αγώνας, θέληση για ζωή, ανιδιοτέλεια. Αν νομίζεις ότι τελείωσες σε περιμένει κάποιος.

Ο Αρχάγγελος άνοιξε τότε την πόρτα κι ένα καφέ πουλάρι με λευκά μπαλωματα εμφανίστηκε. 

- Το αλογάκι μου, χαμογέλασε ο μικρός και χάιδεψε τη μεταξένια του χαίτη. Μου έλειψες πολύ,  φίλε, γι' αυτό σε ζωγράφιζα στις κονκάρδες μου.  Για να κάνεις παρέα όχι μόνο σε μένα αλλά και στα άλλα παιδιά. Το καφετι άτι χλιμίντρισε ανυπόμονα και χτύπησε την οπλη του στο κρύο μάρμαρο.

- Ήρεμα αγόρι μου...  Θα καλπασουμε σε λιγάκι μαζί.

Ο Αλέξανδρος έτριψε το πρόσωπο του στη μουσούδα του αλόγου και επέστρεψε στο κρεβάτι του. Ο Αρχάγγελος και το πουλάρι εξαφανίστηκαν και το αγόρι πήρε πάλι την θνητή του μορφή.

Σε λίγες ώρες οι γιατροί έπρεπε να εκτελέσουν για άλλη μια φορά το δύσκολο καθήκον της αναγγελιας του θανάτου ενός παιδιού. Ο Αλέξανδρος ροδαλος και δυνατός με δυο υπέροχα φτερά στην πλάτη του αιωρούνταν καβάλα στο πουλάρι του πανω από τα κρεβάτια του νοσοκομείου. Έστελνε τη θεία πλέον πνοή του σε ολα εκείνα τα αδυναμα παιδικά κεφαλακια που υπέφεραν από την αρρώστια - κάποιους ήξερε θα τους συναντούσε ξανά στον παράδεισο. Στάθηκε για λίγο πάνω από τους γονείς του.

- Είμαι περήφανος για σας. Πολύ περήφανος. Και σας αγαπώ....Έπειτα καλπασε με δύναμη προς τον ουρανό και χάθηκε στον χειμωνιατικο ήλιο.  

Εκείνα τα Χριστούγεννα ένα μικρό κορίτσι θα τα περνούσε χωρίς τον αδερφό του.  Δεν έχυσε, ομως, ούτε ένα δάκρυ.  Καθόταν με κλειστά μάτια κι άκουγε τα τραγούδια των αγγέλων . Ανάμεσά τους ξεχώριζε τον καλπασμο του Αλεξανδρου να περιδιαβαινει τ' άστρα...


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης