αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
24 Μαρτίου 2020, 19:56
Σπιρτόξυλο


Το soundtrack του απογεύματος:

"Να ξαναγεννηθεί η ζωή κι αυτό μου φτάνει...."


- Στείλε Σχόλιο


21 Μαρτίου 2020, 22:49
Ταξίδι...


Πόσο το αγαπώ αυτό το τραγούδι... Παρέα με ποτάκι και αγαπημένα βιβλία η νύχτα έχει άλλη γεύση και εικόνες...

Καληνύχτα


- Στείλε Σχόλιο


06 Μαρτίου 2020, 19:25
Στροβιλισμοί


Η αρχή και το τέλος μπερδεύονται κι ο χρόνος είναι πολύ μυστήρια έννοια.

Εχει κάτι από στροβιλισμούς φύλων η καθημερινότητα. Αυτόν τον τρελό επιτόπιο χορό με την σκόνη στο δρόμο και τα παλιόχαρτα που μπερδεύονται αμεσά τους. Διαρκεί για δευτερόλεπτα  - ή μήπως είναι λεπτά και ώρες - και ξάφνου σταματά. Διάλυση.

Έχει κάτι κι από δίνες νερού. Υδάτινα ποτάμια τρέχουν πανικόβλητα πάνω κάτω και ενώνονται σε ρουφήχτρες. Λένε πως αν πιαστείς στο ρεύμα τους δεν ξεφεύγεις, μπορεί να σε πνίξουν, να σε ρίξουν στην άβυσσο ή και να σε παρασύρουν σε ταξίδι χωρίς προορισμό, σε άγνωστες ακτές, μακριά... Αν γνωρίζεις το δρομολόγιο και τους χρόνους, τους ξεφεύγεις... Μόνο που ο χρόνος κάποτε αλλάζει αιφνίδια κι εκεί το παιχνίδι παίζεται με άλλους όρους. Καταποντισμός.

Η αρχή και το τέλος μπερδεύονται και χάνουν την υπόστασή τους - αν ποτέ μπορεί το αφηρημένο να αποκτήσει υπόσταση. Εκεί μένει μόνο ο ίλλιγγος. Αυτός ο στροβιλισμός του μυαλού μέσα στο κεφάλι, ο παραμορφωτικός καθρέφτης ενός λούνα παρκ για την αλήθεια και την πραγματικότητα. Πολλαπλά είδωλα που στροβιλίζονται γύρω από το εγώ. Αδιέξοδο.

Ο χρόνος πολύ μυστήρια έννοια. Το τώρα που θέλεις να διαρκέσει λίγο ακόμα, να διασταλεί να τεντωθεί μπας και προλάβεις τα θέλω σου, χάνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Κι οι στροβιλισμοί των στιγμών αντί να χαθούν σε αυτό το λίγο που τους αναλογεί συνεχίζουν και συνεχίζουν και συνεχίζουν μέχρι να πέσεις εξουθενωμένος στο έδαφος.

Τότε είναι που νομίζεις ότι έχουν περάσει χρόνια, πώς ξεθωριάζει το μέσα σου μα είναι το χθες τόσο κοντά. Ο πόνος νωπός.....μα, είδες, μυστήρια έννοια ο χρόνος. Δεν σε αφήνει να πονάς για πολύ αλλά δεν σε αφήνει να προλάβεις να πάρεις τον επίδεσμο να δέσεις την πληγή σου προτού σε παρασύρει πάλι ο στρόβιλος.


- Στείλε Σχόλιο


23 Φεβρουαρίου 2020, 02:02
Μικρές πληγές


    Μία μία ανοίγουν ξανά, για να ματώσουν...για λίγο...και πάλι να κλείσουν μέχρι την επόμενη φορά. Μέρες και μέρες τώρα κρύβονται μέσα μου λόγια, φτάνουν μέχρι την άκρη των δακτύλων μου και πάλι επιστρέφουν για να χαθούν στο χάος του χρόνου που τρέχει και αδυσώπητος κυνηγά την καθημερινότητα. Έμαθα να χαϊδεύω κάθε ουλή της ψυχής και να την αγκαλιάζω, έμαθα να ρίχνω βάλσαμο για να απαλύνω τον πόνο από το καθετί. Ακόμη κι όταν γίνονται μέσα μου θρύψαλλα κομμάτια του εαυτού μου.

   Όλα όσα έγιναν αυτό το διάστημα με βάζουν σε θέση διπλή, μου προσδίδουν υπόσταση διττή. Από τη μια να τα ζω, να τα βιώνω, να πονάω, να γελάω, να ποθώ, να κλαίω...κι από την άλλη ψυχρός παρατηρητής του εαυτού μου. Κάπως έτσι δεν ήμουν, όμως, πάντα; Να θέτω ερωτήματα στο εγώ μου και πάλι το εγώ να απαντά. Μόνο που δεν ακουγα πάντα τις απαντήσεις μου...

      Η διαφορά απλά πλέον είναι ότι αναγνωρίζω και ξέρω τι είναι αυτό που γιατρεύει. Ποιες είναι εκείνες οι στιγμές που με κρατούν αγκαλιά και με σηκώνουν όποτε πέφτω. Κι επιλέγω αυτές, τις λίγες, ακόμη κι αν πρέπει να γίνομαι σκληρή ή να δώσω κάτι παραπάνω από σωματικό κουράγιο για να τις βρω... ακόμη και να βάλω μάσκες για να μην φανεί στους πολλούς τι νιώθω.


- Στείλε Σχόλιο


26 Ιανουαρίου 2020, 19:41
Εσύ εκεί



- Στείλε Σχόλιο


11 Ιανουαρίου 2020, 21:34
The Next Step



- Στείλε Σχόλιο


03 Ιανουαρίου 2020, 13:35
Τρίτη και τυχερή!


Το βάπτισμα του πυρός έγινε το καλοκαίρι.... Πριν λιγες μέρες, σε μια από τις πιο δυσκολες στιγμές της ζωής μου, ήταν η δεύτερη φορά. Μια νύχτα που οι νότες με γέμισαν, οχι απλα δυναμη να συνεχίσω αλλά για ακόμη μια φορά μου εδειξαν ποια είμαι.  Σήμερα θα είναι η τρίτη... Ίσως η τυχερη, ίσως εκεινη που θα γίνει η αρχή για έναν νέο δρόμο...


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Ιανουαρίου 2020, 02:53
Καλή χρονιά


Καλή χρονιά...

Με περισσότερα χαμογελα

Περισσοτερη γαλήνη 

Περισσότερη ευγενεια

Περισσότερη δημιουργία 

Περισσότερες στιγμές πληρότητας...

Μια χρονια μακριά από μιζερια και κοντά σε όσα μας κάνουν δυνατότερους και μας γεμιζουν θέληση να γυρεύουμε καινούριες διαδρομές...


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Δεκεμβρίου 2019, 00:19
Ανακατατάξεις


Αναδιοργάνωση, αναθεώρηση, ανακατάταξη... Κάθε τέλος μια αρχή... Έτσι λένε... Έτσι είναι. Δεν ξεχνάς ο, τι τελείωσε, απλά το τοποθετείς στη θέση που του αρμόζει. Κλείνεις ευλαβικά το συρτάρι και κρατάς το κλειδί δίπλα στην καρδιά. Καμιά φορα έχεις ανάγκη να ανοίξεις και να ξεσκονισεις εκείνες τις αναμνήσεις, για την ομορφιά των στιγμών. Κοίτα να δεις...οι λέξεις που είχαν θαφτεί κάπου μέσα μου και δεν έβγαιναν τόσον καιρό άρχισαν να καίνε πάλι στην άκρη των δακτύλων μου.  

Ίσως φταίει η ησυχία του σπιτιού που επανήλθε μετά από μέρες, ίσως κάτι λίγο τα λαμπάκια πάνω στο τζάκι που σχηματίζουν σκιές πεταλούδας στους τοίχους... Μπορεί και να  'ναι που σιγά σιγά συνηθίζω τους νέους ρυθμούς ή που κλείνω εκκρεμότητες ή που βάζω εκ νέου το μυαλό σε σειρά. Ίσως φταίει που με έμαθες να εχω δύναμη και να μην μένω ποτέ στο χώμα, να σηκώνω αργά ή γρήγορα ξανά το κεφάλι, να σκουπίζω τα δάκρυα, να αποδέχομαι τη ζωή όπως έρχεται και να συνεχίζω... Μπορεί και να ναι αυτο το άγριο άλογο που κρύβω και δεν μπορεί να αντέξει όσο και να προσπαθώ το χαλιναρι και τους βαλτοτοπους...μπορει και τίποτα από όλα αυτά παρά μόνο το σκέτο ουίσκι στο ποτήρι μου που νανουρίζει αργά αργά τις σκέψεις.  


- Στείλε Σχόλιο


10 Νοεμβρίου 2019, 08:56
Το θαύμα


Το ρολόι χτυπά αντιστροφα... Προσευχησου -είπαν - για ένα θαυμα.Φοβαμαι να προσευχηθω...Η δεν θέλω... η διστάζω μην και απογοητευτώ... Όλο αυτό δεν αφορά εμένα.  Αφορά άλλη.  Και εκεινη κουβαλαει πάνω στο ματωμένο κορμί το σταυρό. Εγώ κοιτάω και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να της δροσιζω τα χείλη. Να ανακουφιζω στιγμιαία τις πληγές. 

Δεν έχει σημασία, λοιπόν,  τι ζητάω ή τι θελω. Έτσι κι αλλιώς αν η υπέρτατη δύναμη που δημιουργεί τα θαύματα ορίζει πως πρέπει να γίνει ένα τέτοιο θα το κάνει ανεξάρτητα. Η απόφαση είναι αλλουνού και πέρα από οποιαδήποτε άλλη θέληση.  

Ένα μόνο ελπίζω...για ένα μόνο προσεύχομαι...να είναι μικρή η πορεία προς το τέλος, οποιο και να είναι.  Να μην χαραχτει πολύ μεγάλο μονοπάτι με το αίμα.

Το να καταρρεύσεις δε βοηθά -μου ειπαν. Χαίρω πολύ. Γι αυτο και δεν έχω καταρρεύσει. Αν ειχα δεν θα μουν εδώ...ούτε θα συνεχιζα όσα συνεχιζω. Αλλά δεν γίνεται να προσποιούμαι κιόλας πως το θαύμα θα έρθει... Απλά προχωρώ με μια στάση αναμονης εκει που τιποτα δεν γινεται να αλλάξω,  με σπόρους νέους να φυτεύω όπου οραματίζομαι έναν κήπο. 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Νοεμβρίου 2019, 07:18
τελευταία συναντηση;;


Χθες βράδυ... Είχαμε καιρο να βρεθούμε οι δυο μας και απλά να αραξουμε. Να φάμε στο ίδιο τραπέζι, να τα πούμε πρόσωπο με προσωπο. Πόσο διαφορετικές και πόσο ομοιες οι καταστάσεις και οι ζωές μας. 

Πριν καιρό μια τέτοια συνάντηση θα είχε δημιουργία, θα είχε γέλιο, πειράγματα και πολύωρες ανταλλαγές απόψεων... Πως τα φέρνει η ζωή, ομως; Να παλεύουμε η καθεμια να ανέβει το δικό της βουνό, το δύσκολο και παρόλα αυτά να είμαστε δίπλα, να αφήνουμε η μια την αλλη να αδειάζει την ψυχή της...

Σε λίγες μέρες φευγεις. Το μισομαζεμενο σπίτι  μαρτυρα ότι η ώρα πλησιάζει. Δεν ξέρω αν θα σε ξαναδώ μεχρι τότε. Όπως και να χει... Ευχαριστώ που ήσουν δίπλα μου...


- Στείλε Σχόλιο


04 Νοεμβρίου 2019, 19:00
Aνατροπές


Από τη μια στιγμή στην άλλη... Όσο διαρκεί να γράψεις τρεις λέξεις...

Ένα τηλέφωνο κι όλα ξανά τα πάνω κάτω...

Και τώρα πώς;;;

Πώς αρχίζεις να μετράς αντίστροφα χωρίς να ξέρεις από πού να αρχίσεις;

Πώς λες αντίο χωρίς να ξέρεις πότε θα έρθει το τέλος;

Πώς;

Τα μάτια καίνε... από το μεσημέρι....καίνε... και τα δάκρυα μαχαιρώνουν...

Η ψυχή μου όλη...σε μια μελωδία...


- Στείλε Σχόλιο


04 Νοεμβρίου 2019, 09:11
Πρωινές σκέψεις


Λιγο πριν αρχίσει η νέα εβδομάδα. Το πρωτο ραντεβού της ημερας -ιατρικής φυσεως- τελείωσε γρήγορα και έχω τον χρόνο να καθίσω με ηρεμία για έναν καφέ και ζεστά κουλουράκια. Για προγραμματισμό κι ανασκόπηση. 

Το φθινοπωρινό σκηνικό δρα αναζωογονητικα. Φύλλα που πέφτουν απαλά από το δέντρο του παρτεριου, αλλα που τρέχουν να ξεφυγουν από την σκούπα του οδοκαθαριστή. Φορτωμένα γκριζα συννεφα προμηνυουν βροχή. -να πάρω ένα πανωφόρι... Η πόλη ξύπνησε για τα καλά κι άρχισαν οι άνθρωποι τον καθημερινό αγώνα. Άραγε πόσες φορές αποφασίζουμε να κάνουμε παύση και να κοιτάξουμε ψηλά και πέρα κι όχι κατω την άσφαλτο και το πεζοδρομιο. Να αναπνεύσουμε.... 

Η ζωή μας... Εναλλαγές πόνου και χαράς.  Αν μεινουμε μόνο στο ένα το χάσαμε το παιχνίδι... 


- Στείλε Σχόλιο


03 Νοεμβρίου 2019, 17:47
Απολογισμός


Τελείωσε το διημερακι.  Ήταν μια καλή επαναφορτιση.  Δεν ξεχάστηκαν τα προβληματα, δεν κρύφτηκαν πίσω από κουιντες όμορφων στιγμών. Απλά γέμισε δύναμη το σώμα κι η ψυχή για να συνεχισει...να συνεχίσει να αντιμετωπιζει, να προχωράει. 

Νεες ιδεες, εποικοδομητικες συζητήσεις, γονιμος διάλογος κι ανταλλαγή απόψεων, εν δυνάμει συνεργασίες. 

Όμορφες βόλτες στην Αθήνα, ένα ποτό σε νέα μερη, διαδρομές σε άδειες σχεδόν λεωφορους... 

Χάραγμα νέων αναμνήσεων...μέχρι την επόμενη φορά. Κάπου αλλού... Δεν αργεί πολυ. Αυτός ο Νοέμβρης, τελικά, προμηνυεται ενδιαφέρων...


- Στείλε Σχόλιο


02 Νοεμβρίου 2019, 20:31
Διάλειμμα


Το χρειάζομουν αυτό το διάλειμμα... Μακριά για λίγο απο την καθημερινότητα. Μια βόλτα στο κέντρο της πολης, δίπλα στα αγαπημένα κτίρια με τις αναμνήσεις που με κάνουν να χαμογελώ.  Με τα ακουστικά στα αυτιά και τα πόδια σχεδόν να χορεύουν καθως διέσχιζα τη λεωφοορο. Με ένα ουρανιο τόξο από νότες να στεφανωνει τις πολυκατοικίες και το χλωμό φεγγάρι δειλά να ξεπροβάλλει πίσω από τις ταράτσες. Τελικά ξέρω ποιο είναι το ego μου και ποιο το alter....

I'm a wheel, I'm a wheel
I can roll, I can feel

And you can never stop me turning 


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.


Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης