αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
24 Μαρτίου 2019, 02:53
Η ανάσα του δρακου


Μεθύσι στην φωτιά της ανάσας του δράκου. Παραζαλη σε μια πτήση χωρις τελος. Σημαδι ανεξητιλο το άγγιγμα της. Μια ένωση πυρινη εντός δεν σβήνει ποτε. Μην κάνεις το λάθος να προσπαθήσεις να σβησεις τις φλογες. Καθε σταγονα ποτού τις θεριευει. Και το σημάδι αστραφτει ξανά και ξανά.  Θρακα στο σώμα...καίει κάθε κύτταρο.  Όσο μακρια κι αν ειναι ο δράκος παντα η ανασα του σε φτανει. Γιατί μια φορά αν ενωθείς μαζι του δεν σε αφήνει ποτέ. 


- Στείλε Σχόλιο


14 Μαρτίου 2019, 19:21
Helloween - A Tale That Wasn't right



- Στείλε Σχόλιο


11 Μαρτίου 2019, 22:35
Είμαι - Βασίλης Παπακωνσταντίνου/Απόστολος Μπουλασίκης



- Στείλε Σχόλιο


09 Μαρτίου 2019, 13:06
Θολή εικόνα


Ήταν το πέπλο του ονείρου σαν σακούλα πλαστική τυλιγμένη στο πρόσωπο 

Μουδιασμένο το στόμα, μια γεύση αγευστη, λες κι έφαγε αγουρο κυδώνι. 

Κάμερα κατάσκοπος σε μια θολή αποτυπωση μορφών άλλων διαστάσεων. 

Οι δείκτες στο ρολόι χειρός εδειχναν δυο παρά πέντε. 

Ο χρόνος φτάνει και δεν φτάνει για έναν καφε.

"Οπότε αντιο"

"Να μείνουμε μαζί σαββατοκυριακο;" Ένα χαμόγελο κι έπειτα κενό. 

Μεταβολη στον δρόμο. Συννεφιασμενη μέρα φτύνει  ομίχλη έξω από το ερείπιο της παλιάς αποθήκης. 

"Μάνα, δεν θα γυρίσω σήμερα. Θα μείνω το βράδυ εδω"

Λεπτεπιλεπτα κορμιά κινούνται γοργά στο υπόγειο γκαράζ και στρίβουν σ έναν δαιδαλο από κολόνες γκρίζες.

Βλέπει πλέον πισω απ τον φακό του κινηματογραφιστη την αντανάκλαση του εγώ. 

Ασφυκτικό κυνηγητό της στιγμής,  μια αγωνιώδης καταδίωξη της ευτυχίας από μαριονέτες.

Χάθηκε το κτίριο.  Οι διάδρομοι εξαφανίστηκαν. Αίσθηση εκπλήρωσης του ποθητού κι απογοήτευσης συνάμα.

 Κομμένα καρέ οι εικόνες, χαμένη συνοχή. 

Αφετηρία προς μια άλλη διαδρομή ένας δρόμος αγροτικός.  Περνάει δίπλα από γκρεμούς, πάνω από το κύμα. Ένστικτο...κάπου οδηγειται λάθος. Δεν ήταν εκεί ο προορισμός. Το νιώθει σε όλο το κορμι. Ξάφνου μια πινακίδα επιβεβαιώνει την υποψία.  Πρέπει να γυρίσει πίσω. 

"Τι κάνεις εσύ εδω;" κάπου ξέρει αυτή τη μεσοκοπη γυναίκα 

"Δεν είμαι εγω" απαρνιεται τρεις φορές το ειναι...προδοσια δίχως φιλι, γιατί κάνεις δεν πρέπει να ξέρει την αλήθεια. 

Κι ήρθε η μέρα. Εισέβαλε από τα ανοιχτά παντζούρια το φως. 

Μα η ομίχλη παραμένει στο μυαλό. 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Φεβρουαρίου 2019, 20:32
Μουσική και συγγραφή


Οι μεγάλες μου αγάπες... Καταφύγια και απέραντοι ουρανοί. Εκεί που απογειώνεται η ψυχή μου... Τα ταξίδια μου, η ελευθερία μου. Ανοιγμένα παράθυρα του νου. Δεν χωρά σε αυτά καμιά λογοκρισία, καμιά αλυσίδα. Εκεί είμαι εγώ και μόνο εγώ. Το πρόσωπο δίχως μάσκα.

Αν θέλεις να με μάθεις, διάβασέ με. Αν θέλεις να με δεις, χωρίς απλά να με κοιτάξεις, παρατήρησέ με, όταν ταξιδεύω σε έναν κόσμο από νότες, όταν χάνομαι με το χαρτί και το μολύβι, κοίτα πώς κοκκινίζει το πρόσωπο και πάλεται το κόρμί. Αν θέλεις να με ψηλαφίσεις, άκου την καρδιά μου πώς χτυπά, νιώσε την ανάσα μου πώς βαραίνει και  άγγιξε το δέρμα μου καθώς ανατριχιάζει την ώρα του πόθου που γεννάται από την τέχνη. 


- Στείλε Σχόλιο


18 Φεβρουαρίου 2019, 20:28
Φοινικιές


Από την πρώτη στιγμή που άκουσα αυτό το τραγούδια, κάπου εκεί στο τέλος της εφηβείας, το λάτρεψα. Ένα ταξίδι οι στίχοι του στον χώρο και τον χρόνο ενός σύμπαντος απροσδιόριστου. Κάτι σαν παράλληλες διαστάσεις στην μέση του"πουθενά και του παντού". Περιδιάβαση σε δρόμους γεμάτους άγνωστα πλήθη ηρώων.

Κάπου εκεί κι εγώ σε μία Αλεξάνδρεια - περίεργο γιατί ένιωσα να βρίσκομαι στην προκυμαία μιας πόλης που ποτέ δεν γνώρισα κι ούτε μάλλον θα γνωρίσω ποτέ, για την οποία ούτε καν είχα εικόνα μέσα από βιβλία ή έργα. 'Αρωμα νότιας Μεσογείου, ανάμεικτο με άμμο και μπαχάρια μιας άγνωστης αγοράς. Απόμακρα θροΐσματα φύλλων παπύρου χαϊδεύουν τ'αυτιά συνομιλώντας με τους ψίθυρους  του ανατολικού ανέμου και πάνω από όλα ένας ήλιος δράκοντας να καίει το δέρμα.

Κάτω από τον ίσκιο μιας φοινικιάς, με ένα κοραλλί πέπλο να τυλίγει το σώμα, αναμειγνύω ήχους ανάλαφρων βραχιολιών - τα οποία ποτέ δεν φοράω στην πραγματική ζωή- με τις χορδές ενός άγνωστου οργάνου. Διηγούμαι παραμύθια σε γλώσσα ακατάληπτη, για όσα έφυγαν για πάντα και χάθηκαν σαν θρυμματισμένα ξερά φύλλα στα ρεύματα του Σορόκου. Αγκυλώνομαι από τα ξερά φύλλα του δέντρου, καθώς εγκαταλείπουν τα κλαδιά του σε έναν παραληρηματικό χορό με τον ξαφνικό αέρα και μου σφυρίζουν να αλλάξω δρόμο μακριά από τον άνυδρο τόπο, να παρασυρθώ στην καυτή ανάσα του καιρού, να χαράξω μονοπάτι μέσα από την αμμοθύελλα που μαίνεται κάπου μακριά μα τόσο μέσα στην ψυχή μου.


- Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2019, 12:23
Μικρές κορυφες


Δυο νότες πιο χαμηλα στην ασκηση

Ελαφρώς πιο σταθερα στα ψηλα

Καλύτερη τοποθέτηση σε ι ου (πόσο καιρό με παιδεύουν!!! Και θέλουν κι άλλο δρομο)

Σωστοτερη ανιχνευση του λάθους κι άμεση διόρθωση 

Χαλαρωτερη σταση

Ένα μικρό βημα περα από την αβεβαιότητα και τον φοβο

Μια πιο ελευθερη κίνηση στον κορμό και τη λεκανη

Κίνηση του αυχένα χωρίς πόνο (επιτέλους! )

Πιο δυνατο ρελεβε (σηκωμα στα δαχτυλα του ποδιου)

Πιο άνετο ερπην

Μια μοίρα περισσότερο άνοιγμα στα ποδια

Οι μικρές μου κορφές. Οι μικρές μου κατακτήσεις. Η οροσειρα είναι μεγάλη αλλά ανεβαινει.  Με μέθοδο κάνει  υπομονη...  Αργά και σταθερα προς τα πάνω. 


- Στείλε Σχόλιο


07 Φεβρουαρίου 2019, 19:46
Ένα καθόλου καλό απογευμα


Είπα να έρθω στο συνηθισμένο μαγαζί να διαβάσω πινοντας τη σοκολάτα μου. Αγαπημένη συνηθεια που ειχα καιρό να απολαυσω. Αλλά όταν από το πρωι όλα πάνε αν όχι εντελώς στραβά, οπωσδήποτε λοξα, πάλι κάτι δεν θα χαλάσει την κατάσταση; Κάθομαι και στο δεκαλεπτο πάνω συνειδητοποιω πως νιώθω τρομερή ενόχληση στους κροτάφους μου. Ασυνήθιστα πολύς κόσμος για την ώρα ή μάλλον ασυνήθιστα πολλή φασαρία. Και οι δυο νεαροί στην άλλη γωνία που παίζουν τάβλι με περισσή ενέργεια δεν βοηθούν να ηρεμήσω. Χαλάστηκα... Αδυνατον να χαλαρώσω πλέον.  Την κάνω.  Λίγο περπάτημα στην υγρή σκοτεινή νύχτα ίσως βοηθήσει. 


- Στείλε Σχόλιο


30 Ιανουαρίου 2019, 21:20
Ύμνος στη ζωη



- Στείλε Σχόλιο


29 Ιανουαρίου 2019, 21:00
Heart cry



- Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2019, 22:04
Alone



2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Ιανουαρίου 2019, 17:06
Η λακκούβα


Η είσοδος στο προαύλιο του κτιριου ήταν κλεισμένη με μια τεράστια καγκελοπορτα.  Μια μικρότερη είσοδος στο πλαι έδινε την προσβαση, ωστόσο κι αυτή είχε τρία ορθογωνια κάγκελα μπροστά της ως εμπόδια-αγνωστο για ποιο λόγο - τα οποια σε υποχρεωναν να διασχίσεις με ζιγκ ζαγκ το πεζοδρόμιο για να μπεις. 

Η πρωινή νεροποντή είχε αφήσει τα σημάδια της στο οδοστρωμα. Φύλλα, λάσπες και λακκούβες με νερό που μετατρέπονται σε παγίδες για τον αφηρημενο. Μια από αυτές δίπλα ακριβώς στα δυο από τα προαναφερθεντα εμπόδια. Ο πρώτος πεζός που θέλησε να διαβει την μικρή πορτα μοιραία βούτηξε μέσα της.  Περιεργως, όμως, το ίδιο έκανε και ο δεύτερος και ο τριτος. Λες και κάποια αόρατη αλυσίδα υποχρέωνε τα πόδια τους να συντονιζονται σε έναν κοινό βηματισμό, με μόνο σκοπό τη βουτια στα βρωμονερα. Σαν αστραπή πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη ότι η διάταξη των καγκελων ήταν τέτοια που οδηγούσε απαρεγκλιτα στη λακκούβα και άρα έπρεπε με κάποιον τρόπο να ανοίξω τον διασκελισμο μου περισσότερο - ίσως και να κανω ένα "χαριτωμενο" άλμα- προκειμένου να γλιτώσω τα ποδια μου από το λασπολουτρο. 

Κι όμως... Φτάνοντας στο καγκελακι ειδα οτι όλα αυτα ήταν περιττές κι ανούσιες σκεψεις. Το μόνο που χρειαζοταν ήταν να διαφοροποιηθω από το "κοπαδι".  Με αλλα λόγια να κάνω το ζιγκ ζαγκ προς την αντιθετη κατεύθυνση και την εσωτερική μεριά του πεζοδρομιου, όπου νερά, φύλλα και λακκούβες δεν " καταδέχθηκαν" να "κατασκηνώσουν." 


- Στείλε Σχόλιο


25 Ιανουαρίου 2019, 17:47
Enter Sandman


Κόλλημα από το πρωί...


- Στείλε Σχόλιο


23 Ιανουαρίου 2019, 23:33
Της πόλης τα φωτάκια


Καληνύχτα


- Στείλε Σχόλιο


20 Ιανουαρίου 2019, 21:02
Friday... I m in love


Όχι δεν μιλάω για το τραγούδι των cure. Μιλάω για τις Παρασκευές μου που έχουν κάτι από έρωτα. Έρωτα με την ευρεία έννοια των αισθήσεων. Έρωτα με την έννοια του δοσίματος, του πάθους που κατακλύζει. Δεν πρόκειται για πρόσωπο...πρόκειται για αισθηση. Πρόκειται για εσωτερική καταιγίδα που φορτίζει με κεραυνους, που προκαλει ηλεκτρικές εκκενωσεις ψυχής.

Το όμορφο ξεκίνημα της μέρας με χαλαρό καφέ πριν τη δουλεια, η νέα θεατρική δραστηριότητα με την ομαδα αλλάζει τελείως το άχαρο επαγγελματικό προφίλ που επιβάλλει η κοινωνία και γεμίζει γέλια τις κρύες αίθουσες. Το απογευμα φτάνει η ωρα για την οποία ζω και αναπνεω όλη την εβδομάδα :πανω από το πιάνο να νιώθω επιτελους αργά και σταθερά το ονειρο να παιρνει σάρκα και οστα!! Και το κλεισιμο της μέρας έρχεται χορεύοντας μπροστά σε δυο καθρέφτες, ισορροπώντας σε δυο πουεντ!  

Άλλη αίσθηση αυτό το σαββατοκυρικο που μόλις τελείωσε. Γιατί απλά η Παρασκευή γέμισε με έρωτα.  


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης