αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
18 Ιουλίου 2018, 21:42
Βήματα


Αργά και σταθερά....

Ανακούφιση να βλέπεις ότι θέματα που σε πλήγωναν, σε πονούσαν σε τσάκιζαν πριν κάποιον καιρό τώρα πια δεν σε αγγίζουν.

Πληρότητα να ασχολείσαι με εκείνα που σου αρέσουν και αγαπάς, να αρχίζουν τα χόμπι σου να αποκτούν ένα ένα υποσταση και ζωή, να μην σε πνίγουν.

Ηρεμία να μην αφήνεις να χαλιέσαι από εκείνα που ενοχλούν τους γύρω σου.

Χαρά της συνειδητοποίησης πως μπορείς να κάνεις την αλλαγή, όσο κι αν πονάς.

Βήματα...

Όχι στην άμμο που θα σβήσουν, αλλά πάνω στα βράχια που σε κόβουν. Σκαρφάλωμα σε δύσκολο μονοπάτι. Είναι βήματα κουραστικά, πονάνε τα πόδια κι η πλάτη. Συχνά κόβεται κι η ανάσα.

Βήματα που οδηγούν στο άγνωστο... σε κάποια κορφή... Δεν βλέπω το τέρμα του δρόμου αλλά δεν με νοιάζει. Μου φτάνει που κάνω βήματα και αρχίζω να απολαμβάνω τη διαδρομή.


- Στείλε Σχόλιο


16 Ιουλίου 2018, 12:56
Δειλό χαμόγελο


3 μήνες...50% κάτω... Δεν τελείωσε ο αγώνας αλλά βάσει αριθμων εφτασε στη μέση.  Η ζωή όμως δεν ειναι αριθμοί, ούτε κινειται με γεωμετρικη πρόοδο.  Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη και δύσκολος.  Θα έχει σκαμπανευασματα, σιγουρα. Ωστόσο, ήταν θετική εξέλιξη κι εμένα μου φτάνει που ένιωσα την χαρά της και το πείσμα της.  Μπόρεσα να αφήσω ένα δειλό χαμόγελο να ζωγραφιστει στα χείλη μου. 


- Στείλε Σχόλιο


16 Ιουλίου 2018, 02:02
Σημάδια


Κοίταξε το σώμα της... Διέτρεξε αργά τα σημεία με προσοχή. Δεν ήθελε τα προφανή. Δεν ήθελε ούτε να θυμηθεί χάδια κι αγκαλιές ...Το σώμα είναι ένας χάρτης, γεμάτος σημάδια. Στάθηκε να τον διαβάσει, να ανιχνεύσει τις διαδρομές του. Να βρει πάνω στο δέρμα εκείνα τα στοιχεία που θα θύμιζαν την πορεία της ζωής της.

Κοίταξε τη δεξιά παλάμη. Υπάρχει ένα αόρατο σημάδι από διαβήτη. Ένα σημάδι που το έκανε μόνη της πολύ παλιά. Μάταια προσπαθεί να θυμηθεί γιατί... Ίσως προσπαθούσε να μάθει τα όρια του πονου. Θυμάται, όμως, πως δεν είχε κλάψει. Είχε δακρύσει μόνο.

Στον αριστερό καρπό πλάι στη φλέβα μια ουλή από μαχαίρι. Το δέρμα είχε ανοίξει σαν τριαντάφυλλο και γέμισε με αίμα. 'Ενα απλό εφηβικό ατύχημα. Πάλι δεν είχε κλάψει. Ήταν τυχερή που δεν είχε πάει πιο βαθιά. Μόνη της έκλεισε την πληγή και την έδεσε.  

Στην παλάμη άλλο ένα μικρότερο, πιο διάφανο. Κονσέρβα αυτή τη φορά. Ήταν μεγαλύτερη, πολύ μεγαλύτερη σε ηλικία τότε. Πρώτη φορά  - μπορεί και η μόνη - που ζαλίστηκε και θέλησε να κάνει εμετό στη θέα του αίματος. Τώρα που το ξανασκέφτεται δεν μπορεί να καταλάβει γιατί το έπαθε αυτό. Έχει δει και πάθει πολύ χειρότερα χτυπήματα. Πάντως δεν ήταν κανείς μαζί της. Κι εκείνη τη φορά έβαλε μόνη της τη γάζα.

Ανέβηκε τον δρόμο του χεριού και ταυτόχρονα αγγιξε το σαγόνι της. Δεν φαίνονται πια τα τραύματα. Ένα σημάδι μόνο στο μπράτσο θυμίζει τη βίαιη πτώση. Οι μελανιές έχουν φύγει από το σώμα. Από την ψυχή μάλλον όχι. Μπορεί τα δάκρυα να κράτησαν λίγο τότε, ο φόβος λίγο παραπάνω, μπορεί να μην κλαίει πια στην ανάμνηση, όμως ξέρει πως δεν θεραπεύτηκε ποτέ πλήρως. Απλά ξεπέρασε την πληγή.

Κοίταξε την κοιλιά. Ένα μικρό ανεπαίσθητο σημάδι από ανεμοβλογιά. Σημάδι που της θυμίζει τη μοναξιά της. Πρωτομαγιά. Όλοι μαζεμένοι στην αυλή,παίζουν, γλεντούν κι εκείνη μόνη στο δωμάτιο στην ανάρρωση... Σίγουρα θα ερχόταν κάποιος πού και πού να δει τι κάνει. Αλλά αυτό είναι κάτι που το λέει η λογική, όχι η ανάμνηση.

Στα πόδια γαλάζιοι και κόκκινοι δρόμοι. Με τη ζέστη διαγράφονται ακόμη πιο έντονα. Κάποιους τους θυμάται από πολύ μικρή. Ο λόγος που ένιωθε στην εφηβεία άσχημα, που απέφευγε να φοράει κοντές φούστες το καλοκαίρι. (μεγαλώνοντας κάπως το είχε ξεπεράσει). Οι άλλοι απλά την έλεγαν αγοροκόριτσο και θεωρούσαν ότι της έλειπε η θηλυκότητα. Σε κανέναν δεν είχε πει το γιατί... Δεν θα έδινε λογαριασμό...

Χαμογελάει κοιτάζοντας στον καθρέφτη μια άλλη ουλή πίσω στο πόδι. Καλοκαιρινό απόκτημα από έναν βράχο. Θυμάται πως είχε νιώσει ένα γδάρσιμο, είχε αδιαφορήσει για το τσούξιμο προκειμένου να κολυμπήσει μέχρι τη σημαδούρα, όπως είχε βάλει στοίχημα με τον εαυτό της, και πως κατάλαβε ότι έτρεχε αίμα μόνον όταν βγήκε στη στεριά και λέρωσε την πεσέτα.

Σημάδια...Κάποια παλιά, κάποια νεώτερα... Κανένα  απο σοβαρό σωματικό τραυματισμό - οι πιο σοβαροί τραυματισμοί βρίσκονται αλλού...Όμως σε όλα - ορατά και αόρατα - ο παρονομαστής κοινός........


- Στείλε Σχόλιο


14 Ιουλίου 2018, 06:05
Ξημερωσε


Ξημερωσε κι εγώ δεν έχω κοιμηθεί ακόμη. Κι, όμως, δεν νιώθω κούραση. Δεν ξέρω τι έγινε απόψε και ο ύπνος δεν ήρθε στα μάτια μου.  Δεν ήταν πως είχα σκέψεις, όπως αλλα βραδια.  Δεν ήταν πως βασάνιζαν το μυαλό μου εικόνες και προβληματισμοι. 

Σηκωθηκα και βγήκα στο μπαλκόνι. Η πρωινή υγρασία κάπως δροσιζει το σώμα. Η ανατολή πορτοκαλι και λιγο κόκκινο. Ένα μακροστενο μωβ σύννεφο ξαπλωμενο νωχελικα πάνω από τα σπιτια στεκει ακίνητο σαν να κοιμάται ακόμη. Η θάλασσα γαλήνια. Κοιμάται κι αυτή. Το απαλό αεράκι...όμορφο χάδι. Στη δύση το τελευταίο άστρο τρεμοπαίζει λιγο πριν χαθεί. Έσβησαν τα φώτα του δρόμου.

 Οι πρώτοι ήχοι της μέρας κελαηδηματα πουλιών και κρωξιματα γλαρων.  Ένα κοκόρι...Μα πού βρέθηκε κόκορας στην πολη; Ένας γειτονας εβγαλε έξω τον σκυλο του. Ακούω το λαχανιασμενο τρέξιμο του στα χαλίκια.Αρχισαν και οι δεκαοχτουρες να φωναζουν.Τα χελιδόνια ξεκίνησαν κυνήγι. Περνουν σαν σαΐτες μπροστά μου. Οι ανθρωποι πάλι δεν φαίνονται να έχουν ξεκινησει ακόμη δουλειά. Οι μηχανικοί ήχοι ελαχιστοι.

Ομορφιά... Λέω να ξαπλώσω στον καναπέ εδώ και να κλείσω τα ματια ή να πάρω ένα βιβλίο συντροφιά... Ίσως να φτιάξω πρωινό να απολαύσω την ησυχία και τη γαλήνη... 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Ιουλίου 2018, 01:09
Βραδινή οδήγηση


Μόνοι... Εγώ κι ο δρόμος... Ερημικη τοποθεσία εξω από την πόλη.  Δεν βιάζομαι να γυρίσω. Απολαμβάνω τις ροκ μελωδιες και τη διαδρομή πλαι στη θάλασσα.  

Θα προτιμούσα να μην περνούσαν ούτε αυτά τα λιγοστά αυτοκίνητα, να μην υπάρχει κανείς που να διασταυρωνει τα φώτα του μαζί μου.  Να χα μονο σύντροφο τη λευκή γραμμη του οδοστρώματος. 

Φεύγουν μακριά οι σκέψεις, μενουν πίσω όπως τα ίχνη απ' τα λάστιχα.  Απλά οδηγώ... Πού και πού μόνο χαμογελώ σε κάποια φευγαλέα αναμνηση που έρχεται σαν σφηνάκι δροσιάς μέσα στη ζεστή νύχτα.  

Ήταν όμορφη βραδιά... Όμορφη συναυλία, διαφορετική...Δεν είχα ξαναβρεθεί σε κάτι παρόμοιο.  Εμπειρία που άξιζε... Λίγες λέξεις χαραγμένες υπό το ημίφως στο τετραδιακι που κουβαλω μαζι μου ολοκλήρωσαν το βιωμα.

Κι ακόμη πιο όμορφη η μοναχική πορεία μου στο σκοταδι. Συναισθημα που είχα ξεχάσει... Εγώ και το τιμόνι μου...Ελευθερία... 


- Στείλε Σχόλιο


10 Ιουλίου 2018, 22:15
Μικρό αστεράκι


Μέσα στο μαύρο στεκεις μονο

Πού πήγαν αποψε οι φίλοι σου;

Κρυφτηκαν ολοι; Φοβήθηκαν τον αέρα και τα συννεφα βροχής που έχουν πάλι μαζευτει στο βουνο; Η μήπως τον ήχο από τα αεροπλάνα που περνούν κοντά σας;

Μικρο αστεράκι που φέγγεις μονο...

Απεναντι μου κρέμεσαι και σαν να χαμογελας

Λιγο να απλώσω το χέρι και θα αγγιξω μιαν αχτίδα σου. Τι λες, θα κάνουμε παρέα τούτο το βράδυ; Θα σου φτιάξω μια κούνια από τα φύλλα της μαργαρίτας, για να παιξεις. Θα την στολίσω με άνθη  κάκτου και το άρωμα του γιασεμιου. Κι αν διψάσεις έχω δροσοσταλίδες μαζέψει στη μικρή φοινικιά.

Θα 'μαι εδώ όλο το βραδυ. Θα έχω τα φώτα σβηστα μα αν θέλεις θα με βρεις.  Φτανει να ακολουθήσεις το κροταλισμα του πάγου. 


- Στείλε Σχόλιο


10 Ιουλίου 2018, 00:47
Ξέσπασμα


Δεν κρατησε πάνω από πέντε λεπτα

Εφτασε για να αδειασουν οι σκούροι ογκοι που γεμιζαν τον ουρανό απο το βάρος.

Εγώ δεν άδειασα, ωστοσο. Ειναι που τα δακρυα δεν ανεβαίνουν πια.  Σταματούν κάπου σ εκείνο το λακκακι του λαιμού και γίνονται κόμπος.  

Δύσκολη μέρα από το πρωί. Η αναμονή ξανάρχισε...διπλή. 

Και ξεμεινα εδώ και καιρό από τσιγάρο. Δεν το χα αναζητήσει. Ομως  τωρα θα θελα την συντροφιά του. Να αραξω στον αερα και να αφήσω με τον καπνό να ταξιδέψουν οι σκέψεις.

 Τουλάχιστον ξέρω οτι δεν φοβάμαι.  Τολμώ να κοιτάξω κατάματα τον πόνο,  την θλίψη.  Δεν τους φοβαμαι. Γιατί εμαθα να περνω από μέσα τους. Και να περνώ μονάχη.

Κλαιει ο άνεμος κι ο ουρανός έχει βαφτει κόκκινος. Ποιος ξέρει γιατι να ματώνει...


- Στείλε Σχόλιο


09 Ιουλίου 2018, 18:40
Καλωσόρισες και πάλι


Δεν θα προσποιηθω πως δεν είσαι εδω

Δεν θα αρνηθώ το άγγιγμα σου

Είναι ανώφελη κάθε αντισταση

Θα φτιάξω καφέ να πιούμε παρεα

Πρόσωπο με πρόσωπο 

Να μιλήσουμε 

Θα σε ακούσω...θα με ακούσεις κι εσυ;

Έχω να σου πω... Έχεις κάτι εσυ;

Είχα καιρο να αισθανθώ την παρουσία σου 

Γνωριμη η συντροφιά σου

Ίσως θα επρεπε να σε διώξω 

Όσες φορές κι αν το κανα, όμως,  παντα γυρνάς. 

Τελικά είσαι η καλύτερη σύντροφος μου.

Καλωσόρισες, θλιψη, για άλλο ενα απόγευμα. 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Ιουλίου 2018, 12:01
Το αυτοκινητάκι


Τέτοιες μέρες ήταν περίπου, όταν το άφησαν πριν δυο χρόνια σε ένα παγκάκι.  Νομίζω ήταν πρασινο, ίσως κανω λαθος γιατί έχει ξεθωριασει το χρώμα του απ τη μνημη μου.  Είναι ζωντανη ωστόσο εκείνη η μέρα.  

Το μικρό παιδικο αυτοκινητακι στεκονταν ωρες εκεί, έξω από το προαύλιο της εκκλησιας.  Μονο.  Ο πιτσιρικος που επαιζε μαζί του το ξέχασε.  "Και τωρα; Με ποιον θα τρέχω σε αυτοσχέδιες πιστες; Ποιος θα είναι ο οδηγός μου στους αγώνες; Πότε ξανά θα βρυχηθει η φωνή μιμούμενη τον μηχανικό μου ηχο για να γκαζωσουμε στη φαντασια;"

Κύλησε λίγο με τη βοήθεια του ανέμου στο παγκακι.  Μπρος και πίσω να κρυφτει κάτω από τον ίσκιο των δέντρων. Ο ήλιος είχε αρχίσει να το καιει. 

Πέρασε η ωρα κι άλλο.  Απομεσημερο... Ένα ζευγάρι κάθισε στο παγκάκι. Ο άντρας πήρε το αυτοκίνητακι στα χέρια του.  Το περιεργαστηκε χαμογελώντας κι είπε θα το κρατήσει.  Το αυτοκινητακι αφέθηκε ευχαριστημένο να παίζει με τα ακροδαχτυλα μαζί του κι έπειτα να το βάλει στην τσέπη του.  

"Ποιος ξερει; Μπορεί να είναι δεινός οδηγός αγώνων και να αρχισουμε να τρεχουμε παρέα σε σιρκουι  ονειρων", ειπε κι αποκοιμήθηκε. 


- Στείλε Σχόλιο


07 Ιουλίου 2018, 19:25
Ευχαριστώ, δεν θα παρω


Πώς ειπατε; Να θυσιάσω την ηρεμία μου για να μην αγχωθειτε εσεις; Όχι... Προτιμώ να καθίσω εδώ και να κάνω κάτι άλλο μονη μου.

Τι θα κανω; Αθλητικο παπουτσάκι και σορτσάκι, περπάτημα για καμιά ώρα παραλιακα και μετά παγωτακι κι επιστροφή για ταινία.

Να έρθω μαζί σας με τους δικούς σας ορους; Ευχαριστώ δεν θα πάρω.  Προτιμώ την ησυχία μου. 


- Στείλε Σχόλιο


07 Ιουλίου 2018, 14:02
Ο κυρ Σκαθάρης


Ο κυρ Σκαθάρης περιδιάβαινε ανέμελος στη σκηνή. Κάτω από το φως του προβολέα έδινε την δική του "performance". Στριφογύρισε τα φτερά του, τα τέντωσε, γυάλισε λίγο και τα πόδια του.

Με χάρη χορευτή κινούταν ρυθμικά διαγράφοντας κύκλους, τετράγωνα και ρόμβους.

- Πώς με χειροκροτούν; σκέφτεται. Τι κι αν βρέθηκα πρωί πρωί καταμεσής σε μια λευκή έρημο, κοίτα πόσους θεατές συνάντησα; Κρίμα να μην δώσω παράσταση!

Και συνέχισε να κάνει σχέδια πάνω στο τσιμέντο.

Μα ξάφνου σταμάτησε τους κύκλους. Κοίταξε προς τον ορίζοντα και είδε. Είδε το σκοτάδι στο βάθος. Κατάλαβε ότι δεν βρίσκεται στη μέρα αλλά σε νύχτα βαθιά. Τότε χάραξε άλλη πορεία. Άρχισε να πορεύεται με ταχύτητα δρομέα εκεί που θεωρούσε ότι βρίσκεται το τέλος ή η αρχή.

Καλό δρόμο, κυρ Σκαθάρη. Χάσου μέσα στη σκόνη και την πέτρα, πήγαινε τον δικό σου δρόμο, πριν προλάβει να σε συνθλίψει το τακούνι του αδιάφορου θεατή.


- Στείλε Σχόλιο


07 Ιουλίου 2018, 11:41
Μπορείς να ζεις χωρίς να γραφεις;


Δεν είχα διαβάσει ποτέ Ρίλκε.  Τον ήξερα σαν όνομα αλλά δεν έτυχε ποτέ να διαβάσω κάποιο ποίημα του.  Επεσαν αυτές τις μέρες στα χέρια μου τα "Γράμματα σε έναν νέο ποιητη" κι από τις πρώτες σελίδες άρχισα να κοιτώ έντρομη τις λέξεις. Σαν να αποκαλυπτοταν στα μάτια η αλήθεια και μ' εκαιγε. Τσουρουφλιζε τα δάχτυλα μου το βιβλίο. Μια φραση αντηχουσε ξανά και ξανά... 

"Θα πεθαινατε τάχα, αν σας απαγόρευαν να γραφετε;" 

Θυμήθηκα το παρελθόν μου.  Υπήρξαν χρόνια που δεν έγραφα ουσιαστικά. Που η ανάγκη μου να μετουσιωνω το βαθύτερο είναι μου σε λέξεις είχε μεταλλαχθεί. Είχε γίνει έκτρωμα της καθημερινοτητας γιατι απλά μου "απαγορευόταν" να εκφράζομαι ως εγώ.  Αλλά θα πέθαινα χωρίς να γράφω...  Κι ήμουν νεκρή βάζοντας σε επαγγελματικά καλούπια την ανάγκη.  

Πέρασε κάμποσος καιρός κι άρχισε δειλα δειλά να ξεπροβάλλει η ανάγκη όλο και πιο ισχυρή να ποθεί να σπάσει τις μητρες.  Να βγει ελεύθερη η φωνή της, να ξεδιπλωσει κάθε σκοτεινή πλευρά.  Μα πάλι χανόταν κάπου το εγώ μέσα στις δομές του λογου, σε ξύλινες τετριμμενες λέξεις, εκφράσεις και φόβο. Κι ήμουν ακόμη σχεδόν νεκρή, σε λήθαργο, σε τάφο κλεισμένη. 

Είχε αρχίσει, ωστοσο, η γέννηση. Το στομα σφραγισε μ'ένα φιλί και μέσα του στάλαξε ζωή ανέμου.  Άρχισε να φουσκωνει το στήθος και τώρα πια δεν μπορω...  

Η απάντηση μου ειναι, λοιπον: Όχι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να γράφω... Είμαι νεκρή χωρίς τις λέξεις μου... 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Ιουλίου 2018, 10:30
Μιλουσαμε...


Άκουγα μεσα στον ύπνο την φωνή σου.  

Μιλούσαμε, λέει, για κείνο το νησί. Λεγαμε για τα βράχια και τα νερά του, για τα πλοια που αράζουν στο λιμάνι του. 

Μιλούσαμε ακόμη και για ένα ταξίδι.  Ένα που θα πηγαίναμε μαζί, για να συλλεξουμε αναμνήσεις και να χουμε να μας συντροφεύουν τα παγωμένα βραδια. 

Μιλούσαμε, όπως οι παλιοί φιλοι με λόγια γαργαρα. Όχι τρυφερα, γαργαρα.  Σαν να κελαρυζε η φωνη σου μέσα από έναν βράχο δροσιάς. Μιλούσαμε δίχως φόβο ή περισκεψη πολλη των λέξεων.  Εβγαινε ο ήχος καθαρος, κρύσταλλινος. 

"Θα αρχίσει όμορφα η μέρα σκέφτηκα" κι είπα να μείνω λίγο ακόμη στο ονειρο.

Μα με πέταξαν ξανά από τον ύπνο μου. Βίαια με ξύπνησαν για άλλη μια φορά.  Πήραν τις φωνές μας, τις έκλεισαν σε μπουκάλι και τις εκφενδονισαν στο άπειρο σκληρό φως της μέρας. Δεν άρχισε τελικά όμορφα η μέρα.  Θα πρέπει για άλλη μια φορά να διώξω τους εφιάλτες.


- Στείλε Σχόλιο


04 Ιουλίου 2018, 03:32
Όταν η νύχτα πέφτει


Ματώνουν πάλι οι πληγές

Έστω κι αν τώρα δεν πονούν

Βλέπω μόνο το αίμα να ρέει

Ψυχρός παρατηρητής του εγώ

Δεν σκέφτομαι καν την πηγή τους

Δεν θυμάμαι ίσως και ποια να είναι

Ξέρω μόνο πως καθε νύχτα ξαγρυπνώ

Γιατί ακόμη κι όταν τα φαντάσματα έχουν φύγει,

σαν πέφτει η νύχτα αναμετράσαι με τις αντοχές σου


- Στείλε Σχόλιο


03 Ιουλίου 2018, 18:25
Βαρκάκι του ουρανού


Κόκκινο βαρκάκι αρμενίζει στη στερια. Οργώνει με την άγκυρα του τα ξανθα κύματα της αμμου. Δεν μπορεσαν οι πέτρες να το βιδωσουν στην ακτή.  Παράξενο πουλί στριφογυρίζει μπαλαρίνα του αέρα.... 

"Μην τρέχετε ξωπίσω μου να με προλαβετε.  Πέταξα με τα πανιά μου μακριά.  Ακόμη κι αν με πιάσετε αχρηστο είμαι.  Έσπασα τον σκελετο μου σε κομματια δυο.  Δεν θα κάνω την δουλειά μου πια. Άσε με λοιπόν.  Άλλαξα μορφή κι έγινα βάρκα του ουρανού."


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης