αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
30 Δεκεμβρίου 2020, 08:14
Το όνειρο


Η καταιγίδα λυσσομανουσε έξω από τα παράθυρα. Έβλεπα το νερό να χτυπαει με τόση ορμή τα τζάμια του κτιρίου που νόμιζα θα σπάσουν. Μια μαύρη ομπρέλα άνοιξε ξαφνικά μέσα στη μεγάλη αίθουσα κι η βροντή έκανε τα πάντα να τρίζουν. Γύρω μου ο κόσμος φοβισμένος έτρεχε.

Βρέθηκα κι εγώ στη βροχή χωρίς φόβο, προστατευμένη από μια δύναμη μυστηριωδη, ήρεμη να περπατώ γνωρίζοντας έναν προορισμό που δεν θυμάμαι πια. Είδα ένα δέντρο να πέφτει σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο και άλλη μια αστραπή έπεσε. Στιγμιαία σκέφτηκα ότι μπορεί και το δικό μου όχημα να έχει ήδη καταστραφεί αλλά δεν με πείραζε.

Ξαφνικά σταμάτησε το νερό. Σήκωσα τα μάτια μου στον ουρανό κι είδα ανάμεσα στα σύννεφα ένα κομμάτι καθαρού ουρανού. "Ξανοίγει ο καιρός", είπα σε εκείνους που ήταν δίπλα μου-ενα άγνωστο πλήθος που κοιτούσε αλαφιασμενο την οργή της φύσης.  "Κάνεις λάθος" ακούστηκε μια φωνή κι η προσοχή μου στράφηκε σε ένα μεγάλο σύννεφο που μέσα του κρύβονταν μαύρα πουλιά κι η λάμψη μιας αστραπής. "Φεύγει" σκέφτηκα παρατηρώντας τα γαλάζια ανοίγματα που πλήθαιναν. 

Το ξυπνητήρι χτύπησε. Άνοιξα τα μάτια και σκέφτηκα.... πότε θα ξεσπάσει η δικιά μου καταιγίδα.... πότε το σώμα κι η ψυχή μου θα μπορέσουν να αντέξουν τις βροντές και τη θύελλα....


- Στείλε Σχόλιο


26 Νοεμβρίου 2020, 19:37
William Joseph (cover) Nothing else matters



- Στείλε Σχόλιο


25 Νοεμβρίου 2020, 20:18
Hurt



2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Νοεμβρίου 2020, 20:27
Don't break my heart again



- Στείλε Σχόλιο


20 Νοεμβρίου 2020, 19:35
SOMETHING TO REMIND YOU



- Στείλε Σχόλιο


17 Νοεμβρίου 2020, 22:48
Δεν θέλω



- Στείλε Σχόλιο


13 Νοεμβρίου 2020, 10:00
Comfortably numb



- Στείλε Σχόλιο


04 Νοεμβρίου 2020, 23:01
Memory



- Στείλε Σχόλιο


23 Οκτωβρίου 2020, 20:27
Πίσω από τη μάσκα


Πίσω από τη μάσκα μου...ξανά... Ένας μασκαράς που επιλέγει τη σιωπή, γιατί η φωνή του μάτωσε να χτυπά σε τοίχους και χαλύβδινες κλειστές πόρτες. Ένα απρόσωπο, ανέκφραστο προσωπείο...Ένα εκμαγείο που τρομάζει όποιον το κοιτά την ώρα που ραγίζει κι αφήνει μέσα από χαραμάδες το σκοτάδι του. Πίσω από τη μάσκα μου χανομαι για να επιβιώσω της παρέλασης των κλόουν. Κι η απορία παραμένει...αντέχει κάποιος να κοιτάξει μέσα στις άδειες κόγχες των ματιών μου; Αντέχω κι εγώ να αφήσω πάλι κάποιον να τραβήξει τη μάσκα μου και να δει τις χαρακιές στο πρόσωπό μου;


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Οκτωβρίου 2020, 20:13
Κλήρωσε...ή μουτζουρωμένες σκέψεις


Η ημερομηνία οριστικοποιήθηκε. Ήξερα ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν η ώρα που θα συνέβαινε, οπότε η ανακοίνωση δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Στην τελική τα συμπτώματα φαίνονταν εδώ και καιρό και τα παρακολουθούσα στενά. Όπως και να το κάνουμε, όμως, αλλο να ξέρεις άλλο να βιώνεις. Συμπερασματικά: είμαι ψύχραιμη, ξέρω τι θα αντιμετωπίσω, ξέρω ότι όλα αποτελούν μέρος ρουτίνας για τους επαγγελματίες και στην τελική δεν είναι η πρώτη φορά που από τη μια στιγμή στην άλλη ανατρέπονται όλα τα προγράμματα στη ζωή μου. Το μόνο που με αγχώνει είναι το μετά, η περίοδος που θα πρέπει να αντιμετωπίσω μόνη - ξανά - τα πάντα. Η προσαρμογή -ξανά - σε νέα δεδομένα. Και που για άλλη μια φορά βάζω το αύριο και το επόμενο βήμα μου στον πάγο.


- Στείλε Σχόλιο


15 Οκτωβρίου 2020, 06:55
Έχω ξεχάσει


Έχω ξεχάσει πώς είναι να περπατάς χέρι χέρι σε έναν δρόμο, να χάνεσαι μέσα σε σοκάκια ψαχνοντας κρυμμένες γωνιές, κλέβοντας φιλιά.

Έχω ξεχάσει την γεύση που έχει ένα ποτήρι αλκοόλ μέσα σε μια αγκαλιά, ακούγοντας μουσική σε ένα καναπέ.

Έχω ξεχάσει πώς αλλάζει το βλέμμα κάποιου που νοιάζεται όταν σε αντικρίζει

Έχω ξεχάσει τους ήχους της ανάσας όταν την κυριεύει ο πόθος

Έχω ξεχάσει το αρωμα, τη θέρμη των σεντονιών όταν δύο σώματα χορεύουν εκστασιασμένα

Έχω ξεχάσει το χρώμα της νύχτας όταν προσμένεις τις στιγμές

Έχω ξεχάσει ποια είμαι στ αλήθεια ολόκληρη και έγινα μνήμες κομματιασμενων γυαλιών.


- Στείλε Σχόλιο


11 Οκτωβρίου 2020, 23:18
Το όνομά μου είναι Λίλιθ


Προσπάθησα, αλήθεια, για καιρό 

Κοίμισα στης παγωμένης αγκαλιάς τα χέρια την φωτιά μου

Έκλεισα στα βαθιά σπήλαια του χρόνου τη φωνή

Έντυσα με πέπλα λευκά τα σκοτάδια μου

Και φίμωσα τον πόθο του κορμιού μου μην και ακουστεί, μην κι ενοχλήσει τα αυτιά σας.

Μα είναι η φλόγα μου ηφαίστειο που βρυχάται, έτοιμο να κάνει στάχτη τις πέτρες της σπηλιάς, να κουρελιασει τα πέπλα της παρθένας.

Φοράει το σκοτάδι μου τα φτερά του γερακιού και το πνεύμα μου ατενίζει τις κορφές των ονείρων που μοιαζαν εφιάλτες.

Κοίτα με... γδερνω με τα νύχια μου το φως κι αφήνομαι στη νύχτα. Χορεύω πλάι στο κύμα, αγκαλιά με τον άνεμο, έχοντας μόνο ρούχο τις αισθήσεις. Γιατί το όνομά μου είναι Λίλιθ κι αγάπησα το φεγγάρι πιο πολύ από τον ηλιο.


- Στείλε Σχόλιο


01 Οκτωβρίου 2020, 19:20
Η γωνία


Από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο σπίτι ερωτεύτηκα αυτήν τη γωνία. Δίπλα στο μεγάλο παράθυρο λουσμένη στο φως και ταυτόχρονα κρυμμένη στο σκοτάδι (κάπως σαν την ψυχή μου). Με ίσκιους να τρεμοπαίζουν στον έναν τοίχο και τη βιβλιοθήκη στον άλλον. Με μια λάμπα για τις νύχτες που τα φώτα του ουρανού κουράζονται από τη μιζέρια των ανθρώπων και ξαποσταίνουν πίσω από μαύρα σύννεφα. Μάρτυρας μυστικών παθών, φύλακας πολύτιμων στιγμών η κόγχη της. Καθόλου εντυπωσιακός χώρος ,ίσως, έλεγαν οι "επαγγελματίες" διακοσμητές. Αρκετός, όμως, για να κουρνιάσεις τις ώρες του πόνου, για να ονειρευτείς τη φυγή, για να κοιμήσεις τις λέξεις σου, όταν είναι τόσο κουρασμένες για να δραπετεύσουν μέσα από την ψυχή σου.


- Στείλε Σχόλιο


02 Αυγούστου 2020, 16:52
Χωρίς τις λέξεις μου


Πριν λίγα χρόνια είχα γραψει "είμαι νεκρή χωρίς τις λέξεις μου". Κι αυτή είναι η μόνη περίοδος όσο θυμάμαι τον εαυτό μου που αδυνατώ να γράψω-με όποιον τρόπο.  Ακουμπώ στην ψυχή, το μυαλό την καρδιά μου να βρω κάτι να μου μιλα, κάτι να θέλει να ακουστει να βγει στο φως. Σιωπή και πάγος. Λες και σταμάτησα να νιωθω, να ζω. Λες και στοιβαζεται η μια μέρα πλάι στην άλλη βουβή.  Κι έχω μείνει να επιβιώνω και να παρατηρω τον χρόνο χωρις λέξεις. 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Ιουλίου 2020, 00:01
Δεν είσαι εδω



- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.


Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης