αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
16 Σεπτεμβρίου 2019, 22:55
Τώρα μπορω


Τώρα στη μοναξιά του γραφείου μου μπορώ να σπάσω. 

Τώρα μπορώ να κλαψω, να πω τη φράση δίχως νόημα "Είναι άδικο. Δεν πρέπει κανένας να ζει αυτους τους πόνους".

Τώρα μπορώ να αφήσω να με διαπερασουν οι λεπιδες και να ματωσω. 

Τώρα μπορώ να πω "Ευχαριστώ, Θεέ μου για τα όμορφα που μου δίνεις, που με βοηθας να ξεχωρίζω οσα αξιζουν, να συνεχισω. Ευχαριστω...και σε παρακαλω να μου δώσεις τη δύναμη που χρειάζομαι και να μας προστατεψεις."

Τώρα μπορώ να νιώσω ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που μου δίνουν την ευκαιρια να γίνω καλύτερη. 

Τώρα μπορώ να βιώσω σε κάθε μου κύτταρο τη θλίψη κι ύστερα να πλύνω το πρόσωπό μου. 

Γιατί αύριο είναι μια νέα μέρα, με νέα σχέδια κι ομορφιές που περιμένουν στη στροφή.  Γιατί αύριο με περιμένει η δημιουργία...


- Στείλε Σχόλιο


14 Σεπτεμβρίου 2019, 02:12
Βραδινή βόλτα


Ο αέρας πάγωσε το κορμί.  Φθινοπωριασε απότομα και η βόλτα δίπλα στη θάλασσα επιβαλει πλέον πανωφορι,που δεν διέθετα σήμερα. Άσχημη η αίσθηση κι η τελευταία γεύση που φανηκε να αφήνει η νυχτερινή έξοδος στυφη και δυσαρεστη.

Ανοιγω το αυτοκινητο και καθομαι στο τιμονι. Ο θόρυβος της μηχανής, ο ζεστος αέρας της καμπίνας με αγκαλιάζουν. Ξαφνικά γαλήνη,  θαλπωρή.... Οι άδειοι δρόμοι της πόλης είναι πιο φιλόξενοι τη νύχτα.  Ο  Jim τραγουδάει roadhouse blues κι η αισθηση αλλαζει. Ζεστασιά τυλίγει κάθε εκατοστό του σώματος, φτάνει στα μυχια της ψυχής. 

Let it roll, baby,  all night long...


- Στείλε Σχόλιο


12 Σεπτεμβρίου 2019, 00:13
Ίσως ηρθε η στιγμή...


...Ξεριζώνεται άλλη μια φορά ένα κομμάτι από την καρδιά... 

Αλλά δεν έχει σημασία.

Μοιάζω με τη σελήνη που μισοφεγγει έξω από το ανοιχτο παραθυρο. Λείπει ένα κομμάτι για την ολοκλήρωση. Δεν θα είμαι πια ποτέ ολόκληρη, το ξερω, ο,τι κι αν κάνω. 

Μόνο που τώρα η μοναξιά είναι ξεκάθαρη, δεν κρύβεται πίσω από θολους καθρέφτες. Την κρατώ από το χέρι και την ντύνω...με λέξεις, με στίχους... Προχωρώ μαζί της και την αφηνω να με πιάσει από τους ώμους, να μου δώσει ένα φιλι στο στόμα  και να γευτω την γλυκοπικρη ύπαρξη της. 

Ήρθε η ώρα να κλείσω την αυλαία...


- Στείλε Σχόλιο


10 Σεπτεμβρίου 2019, 20:38
Μύρισε βροχή


Πρόλαβε ο ήλιος και κρύφτηκε στη δύση.  Ήρθε με τη σειρά του το αεράκι να ανατριχιάσει το γυμνό δέρμα. Το χώμα μύρισε βροχή.  Από κάπου μακριά ακούγεται η σύγκρουση του ουρανού. Φθινοπωρινο σούρουπο.

Λίγες στιγμές ηρεμίας μετά μια γεμάτη μέρα.

Θα έρθει άραγε το νερό;  Το πρώτο του Σεπτεμβρη; Να ξεπλύνει τη σκόνη. Να αφήσει γυαλιστερές τις πέτρες της ακτής.  Μέσα μου θέλω να μεινει καλοκαίρι. Μέσα μου θέλω την αγκαλια του ηλίου. 

Αλλά αν είναι να έρθει το νερό θα ανοίξω τα χέρια σε μια αγκαλιά. Θα σηκώσω το κεφαλι στο μαύρο στερέωμα και θα αφήσω να ποτιστούν οι σπόροι της δημιουργιας, των νέων σχεδίων που φύτεψα σήμερα 


- Στείλε Σχόλιο


10 Σεπτεμβρίου 2019, 07:38
Στους πέντε ανέμους


Σκορπισαμε... Ποιος ξέρει ποτε και που ξανα; Ίσως ποτέ, ίσως κάποτε.  Θα κανονισουμε Σαββατοκύριακα να κάνουμε εξορμήσεις. Δύσκολο ακούγεται γιατί μας παιρνει η καθημερινότητα στον κατηφορο.Ας το δούμε ευκαιρία. Θα αφήνουμε στους πέντε ανέμους τις σκέψεις και τις αναμνήσεις μας να ταξιδεύουν, να φτάνουν η μια την άλλη. Καλό φθινόπωρο...


- Στείλε Σχόλιο


06 Σεπτεμβρίου 2019, 21:51
Νέα πορεία


Ανοιγονται δρόμοι μπροστά... 

Πάλεψα χρόνια και χρόνια και δούλεψα σκληρά. Ήρθαν σημερα τα πρώτα αποτελεσματα.. Και πεισμωσα ακόμη πιο πολυ: να εκμεταλλευτώ την εμπειρία μου και να φτάσω το νέο μονοπάτι που χάραξα δειλά πριν έναν χρονο οσο πιο μακριά, όσο πιο ψηλά. 

Κάποτε μια απόφαση εβαλε στον πάγο τα όνειρα μου. Με έστειλε σε άλλες διαδρομές. Δεν μετανιώνω γιατί έμαθα πολλά... Σίγουρα κάτι έχασα, σιγουρα κάτι κέρδισα. Εμαθα, ωστόσο, καλύτερα ποια είμαι, τι θέλω και πέτυχα σε έναν τομέα που αγάπησα πολύ...κι αγαπώ ακόμη. Χρειάστηκε να συγκρουστω και να έρθω αντιμέτωπη με πρόσωπα και καταστάσεις για να τα καταφέρω. . Μέσα από τις δυσκολίες βρήκα  τους τρόπους. Και ανακαλυψα ότι κάτω από τον πάγο τα όνειρα μου εκαιγαν ακομη. 

Η σημερινη ανακοίνωση που έφτασε στα χερια μου μου έδωσε μια ώθηση ακόμη. Εχω, πλεον, στο μυαλό μου ξεκάθαρα τους δυο δρόμους μου.  Εκείνον που διενυσα, διανύω και απολαμβανω να φυτεύω με νέα λουλούδια κάθε μέρα. Εκείνον που με έμαθε να παλεύω.  

Και τον δεύτερο...τον νέο... που οδηγεί στο όνειρο κι ανυπομονώ να καλπασω σε αυτόν με ένα άγριο άλογο...παθιασμένο. 

Τώρα ξέρω...

Όχι πια τα ίδια λάθη. Με συνεση, με υπομονη...θα ακολουθήσω τη νέα μου διαδρομή χωρίς να εγκαταλείψω.


- Στείλε Σχόλιο


06 Σεπτεμβρίου 2019, 15:50
Εκεί που όλα γινονται καπνός


Κάθε "ποναω", κάθε  "γιατι", κάθε τσακισμενη φτερούγα. 

Κάθε μαδημένη ελπίδα, κάθε δάκρυ πικρό, κάθε μαχαιριά στο στήθος. 

Όλες οι άδειες αγκαλιές, όλα τα φιλιά που πάγωσαν ή εμειναν μετέωρα, όλα όσα η ζωή χάρισε για μια στιγμή κι έπειτα τα πήρε πίσω...

Όλα...γίνονται νερό και η φλόγα του πάθους τα εξατμιζει...τα εξαϋλώνει...

Εκεί... σε εκείνες τις στιγμές που τα μάτια κλείνουν και νιώθεις την ανάσα σου να βαθαινει, τις χορδές σου να παλλονται, όταν ολη η ύπαρξη σου συγκεντρώνεται στον ήχο σου...

Εκεί όπου δεν υπάρχει αύριο, κανείς και τίποτα... Εκεί οπου όλα  γίνονται καπνός και φεύγουν. 


- Στείλε Σχόλιο


05 Σεπτεμβρίου 2019, 18:14
Το οξυγόνο μου


Άδειασμα... 

Το μυαλό στο χαρτί... 

Η ψυχή στις νότες... 

Αλλιώς δεν γίνεται. Πνίγομαι...

Το οξυγονο μου έχει ένα όνομα. ΤΕΧΝΗ...


- Στείλε Σχόλιο


04 Σεπτεμβρίου 2019, 19:24
Το μόνο φως


"Θα σου τηλεφωνήσω να ξεκινήσουμε Παρασκευη"

Αυτή η απλή φράση το μόνο φως... 

Μπήκε δύσκολος ο Σεπτεμβρης... Άνοιξαν αποτομα τα μετωπα.

Κρατώ τις αποστάσεις όσο μπορώ από όσα τοξικά γινεται. Για όσα δεν γίνεται να αποφύγω θα κρατήσω το φως μου ασπίδα.  Και θα το βάλω όσο πιο βαθιά μέσα μου μπορώ.  Να γιατρέψει τις πληγές που πονούν ακόμα. 

Θα τραγουδώ για τις απώλειες, για τον πονο. Μα πάνω από ολα θα τραγουδάω για εκείνο το αστέρι που φέγγει μέσα μου ακόμα... 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Αυγούστου 2019, 11:50
Ένα αντίο ακόμη...


Μου το ανακοίνωσε σήμερα... Το ήξερα ότι θα γινόταν, έμοιαζε από την αρχή η μόνη λύση στο πρόβλημα. Όσο κι αν ο πάλεψε να μείνει εδώ δεν βοήθησε καμιά συνθήκη. "Θα φύγω μέσα στο φθινόπωρο, είπε, για έναν χρόνο ή αν χρειαστεί περισσότερο". Η φωνή της είχε μια γαλήνη που είχα καιρό να ακούσω, μια αισιοδοξία και σχέδια για το αύριο... Αντίο, λοιπόν. Θα το πούμε σε λίγο καιρό... Άλλη μια φορά θα αγκαλιάσω ένα αγαπημένο πρόσωπο που η ζωή και οι συνθήκες θα διώξουν μακριά.Κακές συνήθειες (!). Θα κλείσω τα μάτια και θα δραπετεύσω στη νύχτα δίχως όνομα, εκεί που δεν με ξέρει κανείς...μια αστρική προβολή της ψυχής για να απελευθερωθεί από τον πόνο...
- Στείλε Σχόλιο


23 Αυγούστου 2019, 09:49
Και τα δάκρυα έτρεξαν .


Το υπαιθριο θέατρο είχε αρχίσει να γεμίζει. Ομολογώ περίμενα περισσότερο κόσμο. Συνήθως δεν φτάνουν οι σταθερές θέσεις και προσθέτουν κι άλλες αλλά προφανώς ο μηνας τον διακοπών έχει στείλει αλλού τους ντοπιους και τους επισκεπτες στα Μπιτς μπαρ και τις ψαροταβερνες.

Βρηκα τη θέση μου και άρχισα να παρατηρώ το σκηνικό. Σχεδόν λευκο, λιτό και συνάμα πλούσια ικανό να σε μεταφερει  στα τέλη του 19ου αιωνα. Είχα αρχίσει ηδη να ταξιδεύω και να στήνω εικόνες.Σπάνια παίρνω πρόγραμμα πριν μια παράσταση η διαβάζω κριτικές.  Θέλω να αφήνω το έργο να με οδηγεί μόνο του, να αφήνω άδειες την συνείδηση και την καρδιά μου να υποδεχθούν αυτό που θα ρθει. 

Οι επόμενες δυο ώρες κύλησαν γρηγορα. Χωρίς υπερβολες, χωρίς επιτηδευμένες εξάρσεις όλα τα συναισθηματα επί σκηνής και εντός μου. Να σωρευονται σαν αλμυρές σταλαματιες στην άκρη του βλεφαρου. Κι οταν ερμηνευονταν ζωντανά τα τραγούδια ενα σφυροκόπημα στο στηθος, ένα κάψιμο...Ο  άσβεστος πόθος να είμαι εκεί... Να αφήνω να ξεδιπλωνετε το είναι μου με συνοδό τη μουσική.  Οι στάλες γέμιζαν μικρες μικρές λιμνες που φούσκωναν τα νερά τους...

Το φινάλε ήρθε με μια μελωδία που τραγουδούσε μητέρα μου...Την είδα να χαμογελα στην εικόνα μιας αναμνησης, ένα μωρό που νανουριζεται, ένα μικρό κορίτσι που χορευει αδέξια στο ρυθμό. Και τα δάκρυα έτρεξαν...μια βροχή γαλήνια ποτιστικη... Έτρεξαν για το χθες, για τα χαμένα χρόνια, για τα κέρδη της διαδρομής, για το τώρα, για το μονοπάτι που ξεκίνησα να περπατώ, για εκείνο που βλέπω ακόμη σαν δρόμο φιδογυριστο στό απέναντι βουνό να μου γνεφει αλλά να μην μπορώ να βρω τρόπο να περασω τον γκρεμο που με χωρίζει. Τα δάκρυα έτρεξαν για εκεινους τους ανθρώπους που εβλεπα να μεταμορφωνονται, να ξεδιπλωνουν τη ζωή των άλλων σαν κομματι της δικής τους υπαρξης. Τα δάκρυα έτρεξαν για μένα που ακόμη το ψάχνω και, κάποτε πιο αργά κάποτε πιο γρήγορα, φυτεύω τις οάσεις μου...


- Στείλε Σχόλιο


17 Αυγούστου 2019, 19:23
unforgiven


 Τα σουξέ της εφηβείας για απογευματινό... 


- Στείλε Σχόλιο


17 Αυγούστου 2019, 09:15
Με χαλαρή διάθεση


Το μπαλκόνι βορινο με θέα τη θάλασσα και τα βουνά στην απέναντι πλευρά του κόλπου.  Φυσάει σήμερα...το κρύο χάδι προκαλεί ανατριχίλα στο δέρμα και στην επιφάνεια του νερου. Φοράω τη μαύρη μου ζακέτα. 

"Μικρή, πού πήγαν τα χρώματά σου;" η εσωτερική φωνή επέστρεψε και μου βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα.

"Προφανώς δεν είμαι πια μικρή-αφου πλέον χρειάζομαι ζακέτα για ένα ελαφρύ βοριαδάκι- και δεν πιστεύω σε εξωτερικά χρώματα αλλά σε διαθέσεις που αλλάζουν αποχρωσεις στο πρόσωπο και το κορμί" της απαντώ σαρκαστικα και τεντωνομαι νωχελικά στην καρέκλα μου.  

Μόλις ήπια τον πρωινό καφέ μου,  ολοκληρωσα το τελευταίο κεφαλαιο απ το βιβλίο μου,  απολαμβάνω τις λίγες στιγμές μοναξιάς πριν αρχίσει μια μέρα συμβατικων υποχρεώσεων, τις οποίες δεν γίνεται να αποφύγω άλλο. Οπότε έχω χρόνο αργότερα να αρχίσω πάλι το μπλα μπλα μες το κεφάλι μου...  Προς το παρόν λέω να χαζολογησω λίγο ακόμα το λικνισμα της τέντας της κούνιας στον πρωινο αέρα...


- Στείλε Σχόλιο


12 Αυγούστου 2019, 10:57
Φουσκωθαλασσιά


Ένα κύμα μανιάζει στο στήθος. Δεν χωράνε όλα όσα αναζητώ πια μέσα μου.  Τα εσωτερικα φράγματα πλησιάζουν στο όριο αντοχής τους.  Γεμίζει το είναι με επιθυμίες. Μικρες, μικρές σταγόνες φουσκώνουν τα νερά. Η πλημμυρίδα μου επέστρεψε. Πρέπει να τιθασευσω την ορμή. Να βρω έναν τρόπο να μην διαλύσω τα σημαντικα και να μην διαλυθω...


- Στείλε Σχόλιο


11 Αυγούστου 2019, 22:46
Εγώ είμαι εγώ


Για άλλη μια φορά ακόμη αποδεικνύεται πόσο αταίριαστη μοιάζω στο πανηγύρι που οι άλλοι ονομάζουν ζωή.

Όμως, ποτέ δεν ζήτησα από κάποιον να με ακολουθήσει, δεν τράβηξα κανέναν στο μονοπάτι μου. Προσπάθησα, προσπάθησα πολύ να ταιριάξω. Απέκτησα ρόλους και μπήκα σε ρούχα που φαίνονται παράτερα στο σώμα μου.

Όταν το πλήθος γύρω μου θαυμάζει τη δύση του ήλιου, εγώ αναζητώ το κύμα που γεννιέται.

Τα "vibes" μου δεν ακολουθούν τον δυνατό ρυθμό της "μουσικής - θόρυβο" αλλά τον ήχο της σιωπής, ένα λευκό σεντόνι μέσα μου.

Αταίριαστη... παρατηρητής του κόσμου που τρέχει γύρω μου φρενήρης να προλάβει κάτι που ονομάζει "ευτυχία".

Ταξιδιώτης σε ένα ρεύμα παράταιρο. Δεν ξέρω που με πάει μα τα νερά του δεν ενσωματώνονται στο ρου του ποταμού, όσο κι αν στριμώχνονται στην κοίτη.

Οι δικές μου στιγμές αταίριαστες με όλους και όλα. Στα μάτια σας φαντάζω, όπως λέτε, με τον καθηγητή Brainard. Δεν πειράζει...γιατί στον δικό μου κόσμο μπορώ να απαντήσω με τα λόγια ενός άλλου ήρωα που έδωσε φωνή ο αγαπημένος μου Robin Williams (τι σύμπτωση, σαν σήμερα πέθανε!)

"Ah, I don't care what I am, I'm free!"


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης