αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
24 Νοεμβρίου 2018, 03:25
Child in time


Το τελευταίο για σήμερα.... Για εμας, που μείναμε να περιπλανιομαστε στον χρονο και κρατήσαμε κάπου πολύ βαθιά μέσα μας την φλόγα της νιότης μας να καίει την ψυχή και να φωτίζει τα σκοτάδια μας, ακόμη κι όταν δεν το παραδεχόμαστε ...


- Στείλε Σχόλιο


19 Νοεμβρίου 2018, 12:49
Κι όμως...


Υπάρχει και αυτό... Υπάρχουν και οι άνθρωποι, οι οποίοι μπορεί να μην σε ξέρουν καλά, να μην ανήκουν στους "φίλους" ή την "οικογένεια" αλλά για κάποιο μυστήριο τρόπο βρίσκονται την κατάληλη στιγμή εκεί που χρειάζεται.

Σου λένε μία κουβέντα κι αχνοφαίνεται πάλι η ελπίδα... Σε βοηθούν με έναν τρόπο που κι οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν πως το κάνουν.

Ξεστομίζεις τότε τις λέξεις που σε πνίγουν και ξεσπάς στα  δάκρυα που δεν έτρεχαν από τα μάτια. 

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα αναφιλητά της μοναξιάς - πόσο καιρό έφταναν μέχρι το λαιμό και δεν ελεγαν να βγουν!- βρίσκεις τη διέξοδό σου ξανά... και συνεχίζεις....


- Στείλε Σχόλιο


19 Νοεμβρίου 2018, 11:45
Καταρρευση ξανά


Ο μήνας που πέρασε ήταν άσχημος. Δύσκολος από πολλές απόψεις. Μου απομύζησε ενεργεια σε πολλαπλά επίπεδα: σωματικά, συναισθηματικα, ψυχικα. Άδειασαν ξανά οι αποθήκες μου. 

Κούραση...αυτό νιώθω μόνο τη δεδομένη στιγμή. Πονάω παντού. Πόδια, ώμοι, αυχένας, κεφάλι... 

Θελω να κοιμηθώ.... 


- Στείλε Σχόλιο


18 Νοεμβρίου 2018, 17:25
Ερμηνειες


Υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα σου. 

Κοιτάς το πρόσωπο, τις κινήσεις του, την στάση του σώματος του.  Ακούς τη φωνή και τα λογια του... 

Κι έπειτα ερμηνεύεις...

Φερεται έτσι, λες,  γιατί.... 

Είπε εκείνο επειδή...

Αισθανεται το τάδε... 

Η συγκεκριμενη συμπεριφορά του είναι αποτελεσμα...

Κι όμως συχνά δεν ξέρεις τίποτα από όλα αυτα. Είναι μόνο υποθέσεις.

Γιατί ισως να μην θέλεις να ακουσεις τιποτα άλλο παρά τις δικές σου ερμηνείες... Η να μην τολμας... Η να μην θέλεις.  Ή ή ή....  Εκατοντάδες ή θα μπορούσα να πω.  Επειδή εκατοντάδες είναι οι αιτίες και οι ερμηνειες...

Ποιος, όμως,  έχει τη διάθεση να κάτσει να συζητήσει ουσιαστικά και χωρίς υπεκφυγες;


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Νοεμβρίου 2018, 19:42
painted skies


Το soundtrack του απογεύματος... 


- Στείλε Σχόλιο


16 Νοεμβρίου 2018, 13:31
Απουσία


Λείπεις καιρό. Λείπει η ενέργεια και η δημιουργικότητά σου.  Λείπουν οι ιδέες σου που συχνά συμπληρωναν τις δικές μου.

Μέσα μου είχα μια μικρή ελπιδα ότι σήμερα θα τα κατάφερνες. Ότι η ηλιαχτιδα θα έστελνε μια τόση ελάχιστη σπίθα να σε ζεστάνει, να σε φέρει για λίγες στιγμές εδώ.  Ήξερα πως ήταν δύσκολο, αδυνατον να συμβεί.  Το πρωί, όμως,  πριν ξεκινήσω ελεγα πως ισως σε δω.

Στα μηχανήματα μπροστά η καρεκλα σου ήταν άδεια.  Βροντοφωναζε με την σιωπή της... Δεν τόλμησα να κοιτάξω τον άγγελο σου στα μάτια όταν η πορτα έκλεισε και δεν ήσουν εκεί.  Του χαμογέλασα μόνο όταν ήρθε η ώρα, όταν χρειαζοταν το μπράβο για να συνεχισει.

Αγαπημένη μου φίλη... Λείπεις καιρό στα σκοτάδια σου... Δεν ξέρω αν θα βγεις ποτέ ξανά στο φως...και ξέρω πως κάνεις μας δεν μπορεί πια να σε φέρει πίσω.  Μόνον εσύ, όταν το μυαλό και το σώμα σου το επιθυμησουν.


- Στείλε Σχόλιο


15 Νοεμβρίου 2018, 15:59
Γεύση λευκής σοκολάτας


Λευκή σοκολάτα με σταφίδες και αμύγδαλα... Βελουδινη απολαυση. Λιώνει αργά στο στόμα.  Παίρνει μακριά την πίκρα από το τσιγάρο και τον σκέτο καφέ.

Η βροχή πέφτει απαλά στα τζάμια του αυτοκινήτου.  Το ραδιόφωνο παιζει μια μπαλάντα. Δεν έχει σημασία που τα λόγια της δεν έχουν νόημα για μένα.  Είναι όμορφη συντροφιά και συνοδεία στον ήχο της μπόρας, στον ήχο του περιτυλιγματος που σκίζεται, στο σπάσιμο του κομματιου. Η μυρωδιά του νερού και της υγρασίας δένει κι αυτή με το γλύκισμα.  

Οι άνθρωποι διασχίζουν βιαστικά την διασταύρωση.  Κουκουλωμενοι με μπουφαν, κρατώντας πολυχρωμες ομπρέλες.  Μου θυμίζουν ξηρούς καρπούς στη λευκή πλακα, έτσι όπως φαινονται, κουκιδες στην γκρίζα άσφαλτο και τις πολυκατοικίες. 

Κάθε αισθηση αυτό το απόγευμα έχει πλημμυρισει απ τα μικρα τετραγωνακια...λίγες στιγμές σταμάτημα χρόνου... Όσο διαρκεί να φας μια σοκολάτα. 


- Στείλε Σχόλιο


12 Νοεμβρίου 2018, 12:12
Σ έναν διάδρομο


Στέκομαι μπροστα από το μεγάλο παράθυρο. Ένας λοφος φαίνεται απέναντι...Το Γαλάτσι; Δεν ξέρω... Ίσως... Τα σπίτια του πάντως μοιάζουν με κύβους ζάχαρης. Μικροσκοπικοι κύβοι.  Γλυκαινουν τον ορίζοντα...

Κάτι τέτοιο μάλλον έχουν προσπαθήσει να κάνουν και στους τοίχους.  Τους έβαψαν ένα ελαφρύ πράσινο με σκούρο σε κάποια σημεια... Να σπάσουν το συνηθισμένο παγωμένο λευκό των αιθουσων αναμονης. 

Λίγο πιο πίσω σε μια άλλη αίθουσα οι πόρτες τρίζουν.  Σε κάθε τρίξιμο κεφάλια γυρίζουν με αγωνια. Κοιτουν τους ανθρωπους με τα πράσινα και ασπρα ρούχα που τους καλούν.  Έφυγα από εκεί. Θέλω να μεινω μονη. Δεν με αφορούν οι κουβέντες κι οι συζητήσεις.  Δεν έχει νόημα να πω τίποτα. Η να κάτσω. Δεν θέλω. Μοναξιά 

"Όλα πήγαν καλα" ειπαν.. .

Αρα τώρα περιμένω να την δω... Μέχρι τότε θα κοιτάζω τα σπιτάκια από ζάχαρη στον ορίζοντα 


- Στείλε Σχόλιο


11 Νοεμβρίου 2018, 19:35
Γνωστό το παραμύθι


Πάντα οι νανοι μένουν μόνοι και ο λύκος πεθαινει. 

Η Χιονάτη προτιμα τον πρίγκιπα και  η Κοκκινοσκουφίτσα να παει την μηλοπιτα στην γιαγιά. 

Η γοργόνα ανταλλάσσει τη φωνή της για μια ανούσια αγάπη.

 Και ποτέ μα ποτέ δεν νοιάζεται κανείς τι έγινε μετά το "Ζήσανε αυτοί καλα".


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Νοεμβρίου 2018, 20:17
Για τον κύριο Βασίλη


15 χρόνια πριν....σε ένα ελληνικό νησί. Μαζί με άλλους συμφοιτητές οργανώνουμε έκθεση ζωγραφικής με έργα παιδιών όλης της πόλης. Για μέρες "σπάμε" το κεφάλι μας να βρούμε θέμα για την αφίσα...Μάταια... Όλα μάς φαίνονται τεριμμένα, τίποτα το ιδιαίτερο.

Ένα βράδυ μιλάω με τους γονείς μου στο τηλέφωνο. Στο πατρικό σπίτι είναι επίσκεψη ένας πολύ καλός φίλος. Το όνομά του Βασίλης. Ιδιότητα; ο ίδιος προτιμούσε να αποκαλεί τον εαυτό του "μαχόμενο για την ειρήνη" με τα πινέλα... Για τον υπόλοιπο κόσμο διακεκριμένος ζωγράφος, επιστήμονας, καθηγητής. Για μένα, ένας άνθρωπος από τους λίγους...

Αυθόρμητα ζητάω να μιλήσω μαζί του, καθώς μια ιδέα άστραψε στο μυαλό μου. Με κάποιον δισταγμό, το ομολογώ, τον ρωτάω αν θα μπορούσε να φιλοτεχνήσει την αφίσα μας... Εκείνος γελάει..."Φυσικά" απαντάει με εκείνο τον αυθορμητισμό του που έγινε αιτία να κερδίσει και να χάσει τόσα και τόσα στη ζωή του. Σε λίγες μέρες έχω στα χέρια μου έναν φάκελο με δυο σκίτσα. "Σας έφτιαξα δύο για να έχετε επιλογή" μου είχε πει.

Σήμερα από το πρωί παιδεύομαι με ένα βίντεο - παρουσίαση για μιαν εκδήλωση. Έχω μέρες που επιλέγω μουσικές, κείμενα και φωτογραφίες... Το μυαλό θόλωσε και κόλλησε στην εικόνα για το τέλος...για την υπόκλιση, για το μέλλον. Πάλι όλα μου φαίνονταν ίδια και ίδια.

Και τότε....ο κύριος Βασίλης από τους πίνακες που έχω στους τοίχους του σπιτιού μου χαμογέλασε μεσα από τα χρώματα. Έψαξα στα παλιά cd και βρήκα το αρχείο με τα σκίτσα. Το παιδί με τα μεγάλα μάτια και τα μαλλιά κλαδιά ελιάς ήταν εκεί...Δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια μου.

Ο κύριος Βασίλης πριν 7 χρόνια, περίπου τέτοιον καιρό, μπήκε σε μια από τις μελανές βαρκούλες του και με ένα πινέλο για κουπί ταξίδεψε σε άλλους κόσμους.  Κάποιοι τον ξέχασαν, κάποιοι όχι. Κάποιοι καπηλεύτηκαν ή θελησαν να εκμεταλλευτούν το έργο και τη φήμη του, κάποιοι να το διασώσουν.

Δεν ξέρω αν οι υπόλοιποι εκείνης της ομάδας έχουν κρατήσει κάποια αφίσα ή αν θυμούνται ακόμη τον μεγάλο ζωγράφο που μαζί με τα παιδιά, για τα παιδιά, δημιούργησε για την ειρήνη. Ξέρω πως μέχρι σήμερα ο άνθρωπος και το έργο του είναι στην καρδιά μου αναλλοίωτο.

Σας ευχαριστώ, κύριε Βασίλη....


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Νοεμβρίου 2018, 18:32
Το τηλεφώνημα


Ήρθε... 

Δυο λέξεις

Δευτέρα πρωί.... 

Ωρα;

Την Κυριακή, ίσως μαθω. 

.....................................................

Λενε πως είναι αλλιώς όταν περιμένεις αλλιως όταν συμβαινει.

Σε μένα... Καμια διαφορά... Κανενα συναισθημα. 

Προς το παρόν; Μπορεί...Μπορεί και όχι. 

.........................................................

Το τηλέφωνο έκλεισε.

Σιωπή στην γραμμή... 

Σιωπή στο σπίτι... 

Να σπασει; Οχι! Να μην σπάσει... Δεν το χρειάζομαι τώρα. 

..........................................................

Το ρολόι δείχνει 18.21

Σε μισή ώρα θα φύγω...Για την αγαπημενη ώρα...

Την ώρα που ειμαι απολυτα εγω.

Και μετα;

........................................................

Δεν ξέρω...

Το τηλεφωνημα...μέτρηση αντιστροφη

Για πολλά...για όλα...

Θελω απόψε να γιορτάσω τη ζωή...μα πώς;

............,............................................

Ματια κλειστα.

Τα βλέφαρα χτυπά ανελέητα το φως της λαμπας.

Θέλω να βγω στο σκοτάδι του απογεύματος.

..................... ................................

Πρέπει να γίνουν κι αλλα τηλεφωνηματα

Πρακτικά ζητήματα 

Όχι τωρα

Δεν θελω...

Τώρα θα φύγω

.................. ..................  ..............


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Νοεμβρίου 2018, 08:46
Γιορτή - Τρύπες


Πόσο μακρινό...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Νοεμβρίου 2018, 07:17
κι εγώ;


Σήμερα είναι κρίσιμη μέρα... Σήμερα είναι η κρίση πριν την κρίση.

Σήμερα δεν μιλάει κανείς. Απλά περιμενει... Σημερα το αύριο θα γίνει συγκεκριμένο, θα αποκτησει ταυτότητα. 

Δέκα μέρες τώρα άλλαξαν πάλι συνθήκες. Άλλαξαν ξανά οι ισορροπίες. Ακροβάτης σε σανίδα ακουμπσμενη στην πέτρα. 

Δέκα μέρες τώρα ένα γνωστο φορτίο επανήλθε στους ώμους. Μπορώ να το διαχειριστώ... Στην τελική δεν γινεται κι αλλιώς. Ανήκει στο πλαίσιο των υποχρεώσεων.

Χθες το χιλιοειπωμένο το ακουσα πάλι. Όπως το άκουσα και πριν τρεις μέρες, τρεις βδομαδες, μηνες, χρόνια.

Κι εγω;  Μόνο ένα ειρωνικό χαμόγελο μου βγαίνει σε όλα αυτα. Γιατί απλά κανένας δεν θέλει να μάθει την αλήθεια.  Κι όσοι ρωτούν το κάνουν τυπικά.... Άρα δεν θα μάθουν. 

Κι εγω;  Μένω ξανά μόνη να βρίσκω τις λύσεις μου μέσα στον λαβύρινθο των καταστασεων, των σκέψεων και των συναισθηματων. Να αγκαλιάζω τις πληγές μου και να συνεχιζω.

Κι εγω; Απομακρύνομαι στο σύμπαν μου. Κλείνομαι μακριά σας, μακριά από τη μοναξιά σας και το ανούσιο ενδιαφέρον. Χωρίς καν να σας κοιτώ. Απλά με βλέπετε να υπάρχω. 

Κι εγώ; Δεν θα θρηνησω για τίποτα...γιατί δεν υπάρχει κάτι να θρηνήσω.  Είναι απλά κρίμα που την ώρα της κούρασης ή της χαράς δεν υπάρχει ένα χέρι να κρατησω σφιχτά και να με νιώσει.  

Κι εγω; Με μόνο σύντροφο τις λέξεις μου τραγουδάω τους σκοπούς. Στήνω σε αυτοσχέδιες σκηνές παραστασεις -εσείς το ζητήσατε- μα τα λόγια που θα πω κι οι σκηνές που θα δείτε δεν θα σηκώσουν λογοκρισία. Δεν θα δεχθούν καμιά κουβεντα

Κι εγω; Ξεκινώ τη σημερινή βουβή μέρα χωρίς ανυπομονησία για το κουδουνισμα του τηλεφωνου. Έχω αλλα σχέδια... Γιατι απλά μια παράσταση περιμένει να βγει. Κι αυτό το γουστάρω περισσότερο από τον θρήνο δίχως σκοπό.  

Κι εγω; εγώ είμαι απλά εγώ... Ένα πρόσωπο πίσω από το πληκτρολόγιο, ένα χέρι που κράτα ένα μολυβι, ένα μυαλό που ακόμη μπορεί δημιουργεί. Ακόμη βρίσκω τρόπο να ανακαλύπτω κίτρινα χρυσανθεμα σε γκρι δρόμους. 


- Στείλε Σχόλιο


07 Νοεμβρίου 2018, 12:28
Κατά παραγγελία


Δεν γίνεται

Να σκεφτείς 

Να νιώσεις 

Να γραψεις 

Να εκφραστεις

Να οικοδομησεις

Να δημιουργησεις

Να αποφασισεις

Να απορριψεις

Να δεχθείς 

Να σχεδιάσεις

Να προχωρησεις...

Τίποτα από αυτά δεν γινεται κατοπιν εντολης ή παραγγελίας, γιατί όλα είναι ζητημα στιγμης.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Νοεμβρίου 2018, 20:09
Αριθμοι (ή πίσω από τα άψυχα η θέρμη)


5...πέρασαν 

11...μήνες 

2...περπάτησαν

17.....στάση 

4...μέρες μέχρι τη στιγμή 

0...

4...ανάσες, ενώσεις, ηλεκτρικές εκκενώσεις

10...αγγιχτηκαν, μπλεχτηκαν, κρατηθηκαν σε 1

60...λεπτά στο σκοτάδι 

600...καρδιοχτύπια πίσω από το βλέμμα 

4+2...ορισμοί του πάθους 

Και εις τη νιοστή οι αναμνησεις... 


- Στείλε Σχόλιο


04 Νοεμβρίου 2018, 11:36
Αντιθέσεις


Το φως το σκοταδι

Η λύπη η χαρα

Το γελιο το δακρυ

Το όνειρο ο εφιάλτης

Η νύχτα η μερα

H madrugada το σούρουπο 

Η γλυκα η πίκρα 

Η ενέργεια η κατάπτωση 

Η συντροφιά η απώλεια 

Το σώμα η ψυχη

Ο πονος το χάδι 

Η πτώση η αναταση

Η ελευθερία τα δεσμα

Το δέσιμο η αδιαφορία 

Τίποτα μόνο κι όλα μαζι...συνθέσεις αντιθεσεων.

Κι αν αρνηθείς κατι; Αν κάτι το πετάξεις εξαναγκαστικα; Αν προσπαθησεις με τη βία να το αποτιναξεις; Υπάρχει η οντότητα; Ή σαν κομμάτι χαμενο από παζλ χάνεις την ολότητα σου; Εξαφανίζεται το ύψος και το βάθος του εαυτού σου; Μηπως γίνεσαι μια ευθεία σαν καρδιογράφημα νεκρου; 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Νοεμβρίου 2018, 09:38
Να φορτίσω διάθεση


Αρχισε από χθες... 

Μια επίσκεψη που πόνεσε 

Μια συνάντηση που τελικά δεν θα γίνει 

Ένα μαθημα που ήταν εξουθενωτικο

Συνεχίστηκε σήμερα... 

Ξαφνικό ξυπνημα

Ένα μπρίκι καυτό γάλα χυμένο σε όλη την κουζίνα - ευτυχώς το χέρι την γλίτωσε ελαφρά 

Τα κομπρεσέρ και τα τρυπανια-ελεος πρωί πρωι σαββατιάτικα!!

Και σε λιγο πάω μάθημα...

Την κάνω. Όπως ειμαι. Ρούχα, κλειδιά... Μισή ώρα απόδραση...να φορτίσω διάθεση 


- Στείλε Σχόλιο


02 Νοεμβρίου 2018, 08:28
Καλημέρα στον ήλιο


Λιγο πριν πάμε για δουλειά...  Χαμόγελο στον ήλιο που βγήκε πάλι σημερα. Φθινόπωρο και μυριζει άνοιξη... Αφήνω τους ορισμούς του χρόνου απ' έξω. Δεν υπαρχει μέρα κι εποχή. Λέω μόνο πως σήμερα έχει ήλιο και μέχρι να κλειστώ στο κτίριο για μένα θα είναι...το δικό μου σύμπαν... Μουσική και χορός...


- Στείλε Σχόλιο


01 Νοεμβρίου 2018, 11:47
Στιγμιαία απόλαυση


Δέκα λεπτα διάλειμμα με μια κούπα τσάι του βουνού. Μακριά από τις συνομιλίες του γραφείου...Οι φωνες από το εξωτερικό του κτιρίου μακρινές...

Τεντώνομαι νωχελικα στην καρεκλα... Θυμήθηκα μια Πέμπτη στους Αμπελοκηπους, μια ομορφη βολτα..και χαμογέλασα. Κι εκει παρομοιες φωνές ακούγονταν.Πολύ όμορφη μερα εκείνη... 

Θα ακυρώσω το μάθημα σήμερα... Θελω να ξαπλώσω με την κουβερτα μου στον καναπε, συντροφια με λέξεις.. 


- Στείλε Σχόλιο


01 Νοεμβρίου 2018, 02:44
Για ένα τελευταίο


Απολαμβανω τόσο αυτή την στιγμή καθε φορα. Στο αυτοκίνητο με τα φώτα σβηστά ένα τελευταίο τραγούδι πριν πάω σπίτι... Μια καληνύχτα στην άδεια πολη... Εγώ και η μουσικη...γαλήνη κι ηρεμια...


- Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2018, 10:42
Άνθρωποι


Σκέψεις αστραπή κατακλύζουν το μυαλό εδώ και ώρα. Σκέψεις για αγωνιστες, για εκείνους που η ζωή τους έστειλε τις μεγαλύτερες δυσκολίες, τους στέρησε βίαια εκείνους που αγαπούσαν αλλά κατάφεραν και κοιταξαν παλι τον ήλιο.  

Το ποτήρι ξαναγεμιζει έγραψε η Ματίνα 

Η ματαίωση θα έρχεται και θα ξανάρχεται, συζητησε η Μαργαρίτα, αλλά πάντα η επιθυμία θα ειναι το εφαλτήριο 

Ο ήλιος θα ξαναβγεί ζωγράφισε ο Αλέξανδρος 

Η Ρανια χαμογέλασε κρατώντας τον εγγονο της στα πληγιασμενα πόδια της

Ο Χρήστος μεθυσε παλι τα Χριστούγεννα και επειτα πήρε τηλεφωνο την κόρη του

Η Ρουλα φωτογραφισε κοχύλια και ειπε: δεν πειραζει και παλι όλα θα τα δώσω κι ας τα χάσω γιατί έτσι ειμαι

Κι έπειτα η σκέψη πέταξε στους υπόλοιπους...

Εκείνους που κλείστηκαν στα καβουκια τους, που στην πρώτη δυσκολία εγκατελειψαν τη μάχη και λουφαξαν στα στρατηγεία λέγοντας εσείς φταίτε.

Εκείνους που θελησαν να περιχαρακωσουν τον εαυτό τους εξαπολυοντας βέλη προς κάθε κατεύθυνση ψάχνοντας εξιλέωση και δικαιολογία.

Εκείνους που δεν μπήκαν καν στον κόπο να σκεφτουν τα αίτια της ήττας τους η την θεώρησαν ήττα εταίρου κι όχι δική τους. 

Εκείνους που ξέρουν τα πάντα καλύτερα, που θεωρούν εαυτους πρότυπα και καθοδηγητες.

Εκείνους που κρύβονται πίσω από το ψεμα τους,απαρνιουνται όσα ξέρουν και προτιμουν το βολεμα

Κι ύστερα σκέφτηκα κι εμενα που μια ισορροπώ σε τεντωμενο σκοινί πάνω από γκρεμούς και μια προσπαθω να μην σκονταψω πάνω του στην παγίδα του δάσους. 


- Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2018, 01:18
Πού;


Έρχονται κι εκείνες οι στιγμές που αναρωτιέσαι τη θέση σου στον κόσμο...

Πού ανήκεις, πού στέκεσαι, πού υπάρχεις ή πού ζεις; 

Πού βρίσκεται για σένα η αρνηση και πού η αποδοχή; 

Πού θα γυρέψεις να βρεις το φως σου και πού θα γυρεις το σκοτάδι σου...

Πού κοιμούνται τα όνειρά σου, πού αποθεσες εκείνο το παγωμένο χάραμα  τις σπασμένες σου φτερούγες,  πού πέταξε η ψυχή σου το σουρωπο σαν έσβησε ο ήλιος;

Αναρωτιέσαι, κοιτάς τις πυξίδες και τα ημερολόγια σάμπως να βρεις απαντήσεις. 

Αλλ'απάντηση δεν παίρνεις. Η θέση σου στους ατλαντες τους δεν υπάρχει.

Αραξες για χρόνια  στο τεχνητό λιμάνι της λιθινης κατασκευής τους.

Μαραζωσες ψαχνοντας τις νύχτες τ'αχαρτογράφητα νερά της υπαρξης σου. 

Και πού; Πού θα ακουμπήσεις τώρα πια το σώμα σου να πάρεις δύναμη από το νερό,  τον άνεμο ,τη γη, να κόψεις κάθε άγκυρα και να  κινήσεις για το όπου...


- Στείλε Σχόλιο


26 Ιανουαρίου 2018, 08:42
The Dead heart - midnight oil



- Στείλε Σχόλιο


15 Ιανουαρίου 2018, 20:40
Όνειρα γλυκά, Dolores


Σαν πολλοί δεν μαζευτήκατε εκεί πάνω;

Καληνύχτα, αγαπημένη φωνή της εφηβείας....


- Στείλε Σχόλιο


15 Ιανουαρίου 2018, 12:49
Drama for life


Κάπου ανάμεσα στις λέξεις, στην "ύβριν, την άτιν, την τίσιν" ψάχνω τον τρόπο να κρατηθώ ακόμη μια φορά ζωντανή.

Δυνατές κιθάρες και κραυγές στα αυτιά, αρχαίοι θρήνοι παρελαύνουν στα μάτια.

Ένα σύμπαν τιμωρός ενάντια στην υπεροψία του ανθρώπου που θέλησε να ξεγελάσει τη μοίρακαι να ζέψει τον κόσμο.

Το δικό μου σύμπαν τιμωρός ενάντια στη θέληση να ελευθερωθώ από τα μέτρα του παρελθόντος, να πετάξω όχι εκεί που μου όρισε η μοίρα αλλά εκεί που η ψυχή βλέπει στα οράματά της.

Ποιος θεός και ποια μοίρα παραπλάνησε το νου; Ποιος ο πόθος ο άμετρος, ποια η παραίσθηση της ζωής και ποια η "νέμεσις";

Στριγγιά θρηνωδία πότε θα ΄ρθεις; Εξιλέωση των αμαρτημάτων των καιρών...πότε επιτέλους θα πραγματωθεί η πράξη της συντριβής να φτάσει αργά η αναγέννηση;

Λίγες σκέψεις, καθώς μελετώ τους Πέρσες του Αισχύλου....


- Στείλε Σχόλιο


13 Ιανουαρίου 2018, 01:13
400 dragons - Adrian John Loveridge


Αγαπημένο τραγούδι, καθώς η καταιγίδα φωτίζει το σκοτάδι έξω από το παράθυρο...


- Στείλε Σχόλιο


04 Ιανουαρίου 2018, 01:48
Σκόρπιες λέξεις


Σκόρπιες λέξεις... Μόνο αυτες ασυνδετες, ασυναρτητες, ένας πέτρινος τοίχος χτισμενος με λέξεις περικλυει το πνεύμα μου. 

Μάτια και χειλη κλειστά. Μουδιασμένα.   Μόνο η όσφρηση ακόμη λειτουργεί...αναμεικτη μυρωδια καπνού και αλκοόλ, η αναμνηση του αρώματος φράουλας που φορουσε η κοπέλα, το μαλακτικό στην κουβέρτα και το φαρμακευτικό  σκεύασμα.

Σκόρπιες λέξεις, σκόρπιες σκεψεις, ασυναρτησίες...μπλοκαρισμένα μονοπάτια διαύγειας. Σαν ομίχλη στο μυαλό. Πού και πού εικόνες διαγράφονται. Πόνος αναμεικτος με χαρά και θλίψη... 

Σκόρπισε η σκέψη πίσω απ το τείχος. Χάθηκες... Χάθηκα... Χάθηκε... Ελπιζω στην αυγή.  Λάθος δεν ελπίζω πουθενά... Απλά παλεύω τους δαίμονες με μια φαινομενική ηρεμία μάσκας 


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης