αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
28 Φεβρουαρίου 2017, 14:05
Πριν το τέλος


Ποτέ δεν έφυγα πριν το τέλος.  Δεν φοβήθηκα να το δω όσο σκληρό κι αν ήταν. Κι όταν άλλοι δισταζαν να κάνουν το βήμα έβγαζα το φίδι απο την τρυπα.  Το πλήρωνα και πληρώνω.  

Έφτασε όμως η φορά που ηταν το τίμημα πανάκριβο και τώρα πια δεν θέλω να δώσω εγω τη λύση. Δεν ξερω αν ειναι κούραση, δειλία ή υπέρμετρη αίσθηση ευθύνης απεναντι σε εκείνη.  Ξερω ότι δεν θέλω να την πληρωσει ακριβά. 

"Παραπλευρες απώλειες. Δεν γινεται. Παντα υπάρχουν θυματα".  Οι εσωτερικοι διάλογοι εχουν γίνει συνήθεια. Μέσα μου επιχειρηματα από τρεις πλευρές.  Η συνήθεια (αυτή είναι η ζωή σου και δεν αλλαζει) η ψυχρή λογική (Αν θέλεις να ζήσεις γίνε για άλλη μια φορά πέτρα και δώσε τη λύση.  Κανεις δεν πρόκειται να σε διευκολύνει. Θα ναι όλοι απέναντι σου αλλά θα αξίζει. ) και μια ακόμη,  ίσως το κοινωνικό αποτυπωμα ( έχεις έναν ρόλο τωρα. Μέσα από αυτόν μπορείς να βρεις χαρά και να μην χρειάζεσαι τίποτε άλλο. ) Κι η μάχη συνεχίζεται... 

Πριν το τέλος...δεν θέλω να φυγω...ποτέ δεν εφευγα για να μην το δω.  Θα μείνω. Όπως πάντα.  Οποιο κι αν είναι θελω απλά να μου δώσει μια νέα αρχή.  Μια ήρεμη αρχή... Μα μην είμαι πιονι της ζωης. Πριν το τέλος υπάρχει σιωπή.  Τη νιώθω γύρω μου... Προφανώς λοιπόν το τέλος πλησιάζει. 


- Στείλε Σχόλιο


25 Φεβρουαρίου 2017, 11:13
???


Πώς λέγεται οταν δεν σε νοιάζει αν ζεις ή οχι; Όταν απλά περναει η μια μέρα μετα την άλλη και το μόνο που προσμένεις είναι ο ύπνος; Όταν ποτέ δεν νιώθεις ομορφα; Όταν ακόμη και όσα αγαπάς είναι αγευστα; Όταν όσα κάνεις τα κάνεις μόνο και μόνο από υποχρεώση; Όταν δεν χαμογελάς με τιποτα; Όταν δεν έχεις κουράγιο καν να σηκωθείς;  Δεν ξέρω την απάντηση... Ξέρω την αιτία. 


- Στείλε Σχόλιο


23 Φεβρουαρίου 2017, 17:54
...


Θάνατος αργός... Σταλαγματια σταλαγματια φεύγει η ζωη... Κάθε μέρα κατι ελάχιστο νεκρώνει. Βαρύ το σώμα σαν τυλιγμένο με σάβανο στο κρεβατι. Δυσκόλεψε πάλι η ανάσα. Το ταβάνι χαμηλώνει επικινδυνα. Μακάρι να τελειωναν όλα εδώ. 


- Στείλε Σχόλιο


21 Φεβρουαρίου 2017, 08:46
Καλημέρα (;)


Το πρωινό ξύπνημα ήταν πάλι δύσκολο. Πονοκέφαλος και ζάλη.  Έχω ξεχασει τι σημαίνει να ξυπνας όμορφα, με ηρεμία, με χαμόγελο.  Ευτυχως που παντα η πρωτη καλημέρα έχει αθωότητα, γλυκα και αγαπη. 

Τι εχεις;με ρωτάει.

Τίποτα γλυκιά μου.  Πάλι το κεφάλι μου.  Μάλλον από το χτυπημα, βρισκω μια δικαιολογία. 

Η πρώτη υποχρέωση της ημέρας πάει.  Έχω αρκετή ώρα μεχρι να πάω δουλειά.  Σημερα ξεκινώ 8.55.

Οι επιλογές παίζουν στο μυαλό μου: επιστροφή στο σπίτι να κάνω καμια δουλειά....να πάω στο γραφειο να διορθώσω κάτι χειρόγραφα και να συμπληρωσω τις αξιολογήσεις...να πας να πάρεις καφέ και να αραξεις στη θαλασσα. Να ανασανεις...

Η φωνη υπερισχυει. Κατευθυνομαι στο καφέ.  Πάρκινγκ πουθενά τέτοια ώρα... Παρκάρω μπροστα στην πόρτα του πλυντηριου αυτοκινητων. Ο νεαρος βγαινει, είδε υποψήφιο πελάτη.  

Να το αφήσω ενα λεπτό να πάρω έναν καφέ από διπλα;

Τον απογοητευσα μάλλον. Παίρνω όσο πιο γρήγορα μπορω το ροφημα μου και έρχομαι εδώ... Δίπλα στην αμμουδιά. Έχει παγωνιά για να κατέβω. Δεν πειράζει.

Μουσικουλα και καφες. Βολεύομαι καλύτερα στο καθισμα και πινω μια γουλιά. 

Όμορφα που είναι τα θαλασσοπουλια. Πετούν χαμηλά η κάθονται μαζεμένα το ένα διπλα στο άλλο.  Μαύρες και λευκές νησίδες στο σκουρο γκρι και καφέ. 

Βλέπεις μέχρι και  τα πουλιά έχουν αγκαλιά.  Η άλλη φωνη, εκεινη της συνήθειας και των πρέπει.

Παράτα μας, ρε φιλε, με τα πλασιμπο σου. Μας χαντακωσες τόσα χρόνια. Άσε με να απολαυσω το πρωινο μου.  Τη γαλήνη μου. 

Κύματα λευκά χαϊδεύουν την ακρογιαλιά. Τη φιλούν ορμητικα. Ένα πουλί παίζει μαζί τους. Αισθηση ανάσας... Και ως εκ του σύμπαντος στο ράδιο παίζουν Pink Floyd και Breathe...

For long you live and high you fly
But only if you ride the tide
And balanced on the biggest wave...


- Στείλε Σχόλιο


17 Φεβρουαρίου 2017, 13:08
Μεσημεριανή βόλτα


Εικοσι λεπτά κενό ανάμεσα σε δυο υποχρεώσεις.  Παίρνω ανάσα και σφαίρα στη θάλασσα.  Τραγουδια στα αυτια ως συνήθως και άραγμα στα σκαλάκια. Ο ήλιος εχει δόντια τελικά. Φυσάει βοριαδάκι. Παγώνουν τα δάχτυλα στο κινητό. Δεν εχω και καμιά κουβερτα στο αυτοκίνητο. Κάπου μια φωνούλα μιλαει επιθετικα. Δεν έχεις και καμια αγκαλιά. Την κοιτω ειρωνικα. Το προτιμώ από ενα ψέμα. Καλύτερα χωρίς κανενα. Έτσι κι  αλλιώς και με κόσμο πάλι στη μοναξια είμαι... 

Πως περασε το εικοσάλεπτο...Γ@/"+ο.  

Άντε στο τρεξιμο πάλι.Τελευταιο βλεμμα στο χιονισμένο βουνό. Καλό μεσημερι


- Στείλε Σχόλιο


15 Φεβρουαρίου 2017, 07:30
Το πλάσμα


Μυρωδιά από καμένη γη ανάκατη με υγρασια. Γευση μούχλας.  Στενοι  τοίχοι, γκρίζοι. Ένα στενομακρο δωμάτιο ψηλοταβανο. Το πατωμα στρωμένο με πλάκες. Στους αρμούς  χόρτα.  Πάνω στην πέτρα γλιστερα βρύα. Παράθυρο πουθενά.  Μια χαραμαδα ψηλά στο ταβάνι σαν φεγγιτης. Το φως μηδαμινό.  Δεν δείχνει τίποτα.  Μήπως βρέθηκα σε πηγαδι; Όχι το μήκος δεν ταιριάζει με κάτι τέτοιο.

Απλώνω τα χερια δεξιά κι αριστερά.  Πετρινοι κι οι τοιχο, υγροί, κρυοι. Αφουγκράζομαι. Ένας ελαφρύς χτύπος.  Σταγόνες νερου; Μονος οδηγός η ακοή.  Γυμνα τα πόδια πασχίζουν να προχωρήσουν προς τα εκει. Μούδιασμα. Σε κάθε βήμα το πάτωμα ζεσταινεται από κάτι άλλο. Πηχτό υγρο. Μουσκέψε το ρουχο. Αλήθεια τι χρώμα ηταν; Λευκο; Μαυρο; Δεν έχει σημασια. Ετσι κι αλλιώς αλλάξε.  Όπως κι η μυρωδιά. Έχει κάτι από σίδερο.  


Αργά με κόπο ακολουθώ τον ηχο. Όχι δεν ειναι νερό. Ίσως το τικ και το τακ του χρονου. Ίσως η σταλαγματια του καιρού. Δυνατοτερο το χτυπημα, ακουγεται πίσω από τον τοίχο. Κάπου θα υπάρχει πόρτα.  Λάθος για άλλη μια φορα. Αδιέξοδο... Ψηλαφιστα ψάχνω να βρω το πέρασμα. Τίποτα.  Ούτε μοχλός ούτε ανοιγμα. Σπρώχνω.  Ανώφελο. 


Σηκώνω τα μάτια.  Νιωθω να καίνε στο σκοτάδι. Σαν κάτι να σπινθιζει. Ελάχιστη λαμψη, στιγμιαία. Ένα εκκρεμες, σε παλιό κουτι κινειται. Ο υποκωφος χτύπος του καθαριζει τώρα. 

Προσπαθώ  να σκαρφαλωσω, να  το φτάσω. Μάταια.  Καμιά εσοχη. Σπάνε τα νύχια.  Γδερνονται οι παλάμες. 
Κάτι βρισκεται εκεί.  Με κοιταει. Δεν το βλέπω αλλά το νιώθω.  Με διαπερνά σαν σίδερο καυτο. Ουρλιάζω από τον πονο αλλά δεν έχω φωνη.

Ποιος είσαι; η ερώτηση της αγωνίας ακροβατει ανάμεσα στα χειλη και το μυαλό.

  Τι σημασία έχει απαντά το πλάσμα δίχως μιλια.  Το χτύπημα συνεχιζεται και κάθε τικ και κάθε τακ μια μικρή καρφίτσα στην καρδια.

Τι θέλεις από μενα;

Εσύ τι θέλεις από σενα; Απειλητικά κατεβαινει η σκια. Μοιαζει με θεορατα φτερά που θέλουν να με εγκλωβισουν.

 
Σε ξέρω. Κάπου σε ένιωθα παλιά.  
Με ξέρεις κάπου με εθαβες για χρόνια.  
Ο χτύπος ακομη πιο δυνατός. Εναρμονίζεται με την καρδια. 


Φύγε!
Εσύ με κρατάς.  
Η σκιά χαμηλώνει κι άλλο.  Πιέζει το στέρνο.  Ασθμαινω.


Με σκοτωνεις.
Ειμαι το μόνο που σου δίνω ζωή. 
Τα φτερά με αγγιζουν. Νιώθω το άυλο αγκαλιασμα. Κάνω να ξεφύγω, να τα σπρώξω...Αρπάζω το κενό. Διαλύεται γύρω μου καπνός και πάλι παίρνει την αμορφη μορφή του. 


Δε σε θέλω.
Μην με παλευεις. Ειναι χειροτερα.  
Μπαίνει μέσα μου. Σκίζεται η σαρκα...
Τελευταία πνοή... 
Τελευταία κραυγη...
Ένα με το πάτωμα..  Το υγρό και κρύο... Ένα με τον ταφο... Ένα με το πλάσμα...
Απλώνω το χερια τελευταία φορά. Να διαπερασω την καρδια μήπως και το βγάλω από μέσα μου. Πιέζω το κορμί...το γδερνω.
Δεν σε αντέχω. Δεν σε μπορω.
Ανάσανε με. Ξέρεις ότι είμαι η λυτρωση, με όποιον τροπο.


Καρφώνω τα μάτια στο κενο. Η σπίθα εσβησε... Ο χτύπος σταματησε... Το εκκρεμες σωπασε...η καρδιά έπαψε.
Δεν έχω πνοή πια αλλά ζω. 


Κουνα τα φτερά σου ακούω τον ψιθυρο. Νιωθω τη μαχαίρια στους ώμους και το βαρος. Δεν δίνω καμιά απάντηση.

Κουνά τα φτερά σου..τώρα... Πριν σε καταπιεί η φυλακη σου. 
Τα βρυα από τις πλακες εξαπλώνονται και με σκεπάζουν αργά. Ανεβαίνουν από τα πόδια στο λαιμο. Μπαίνουν στο στόμα στα ρουθούνια.

Φτάνει μόνο να κινήσεις τα φτερά σου... Ο ψίθυρος επιμενει.

Σπάω... Αιώνες τα δευτερολεπτα.... Το πλάσμα εμφανιζεται πίσω απ τα βλεφαρα 


Δεν τέλειωνει εδώ... Τώρα αρχίζει.. 
Ανοίγω τα μάτια. 











- Στείλε Σχόλιο


12 Φεβρουαρίου 2017, 20:30
Σημείωση αστραπή 22 ή περί κινήτρων
Άδειασμα ψυχής  

Θυμηθηκα την ώρα που τακτοποιούσα τα βιβλία μου, μια παλιά καθηγήτρια πιάνου. Δεν την είχα διδασκουσα αλλά έτυχε να είναι εξεταστρια μου πριν πολλά χρονια. 

Αν και με μπλοκαρε στη μετέπειτα πορεία μου ( μακαρι στα δεκαπέντε μου να ξεχωριζα τον αυστηρό εξεταστή από τον κακοπροαίρετο κριτη), ειχε πει και κάτι σωστό. Έλεγε, λοιπόν, ότι το πιάνο πρεπει να ειναι πάντα ανοιχτό στο κεντρικοτερο σημείο του σπιτιού. Να είναι διαθέσιμο πάντα για μελέτη, ώστε να δίνει κίνητρο στον σπουδαστη. Να τον καλεί κοντά του. 

Κίνητρα... Μεγάλη υπόθεση τα κίνητρα.  Εσωτερικα εξωτερικά δεν έχει σημασια. Αρκει να υπάρχουν, να σε προσκαλούν και να σε προκαλούν.  Καμια φορα αρκεί να δεις κάτι που αγαπάς για να ξαναπιαστεις.  Αρκεί να διαβάσεις ένα κειμενο, να μιλήσεις με καποιον να δεις ανοιχτό το τετράδιο, το γραφείο σου φορτωμενο... Αρκεί το απλό για να ξεκινήσεις ξανά από την αρχή.  

Κίνητρα... Η στην καθομιλουμενη... Ξεκουνημα! Επανεκινηση για άλλη μια φορά... Πόσες ακομα; Ποσες μέχρι την τελικη; Δεν έχει σημασία αρκεί να μην βαλτωνεις. Να βρίσκεις πάντα νόημα και κουράγιο. 

Βρήκα, πάλι ένα κίνητρο στα ράφια μου, στα ανοιχτά βιβλία μου. Έκανα την κίνηση.  Ίσως βγει...ίσως όχι.  Δεν πειραζει... Σημασία εχει ότι το βρηκα... Κι αν κάτσει ίσως αλλάξει κάτι... 


- Στείλε Σχόλιο


07 Φεβρουαρίου 2017, 00:58
Σιωπη


Ερημη νύχτα, σκοτεινή.  Παιχνίδια σκιάς στον άσπρο τοίχο από φλόγα κανέλας. Σώπασαν σήμερα οι γάτες, εξαφανίστηκαν το αμαξια. Μοναχικος ταξιδιώτης ο άνεμος στεκεται έξω απ την κλειστή πορτα και παρασέρνει την ψυχή στο βουητό του.  Έχασαν οι λέξεις τον δρόμο τους...στεγνωσε η φωνή. 

Απρόσμενα γεύση μέντας στο στομα ξεδιπλώνει μιαν ανάμνηση...νερο και άρωμα αμυγδαλου.. 

Έπειτα σκοτάδι... Μένει μονη η σιωπή... 


- Στείλε Σχόλιο


02 Φεβρουαρίου 2017, 18:09
...


Σ ένα πρόσωπο δυο δακρυα κυλούν.  Ακούγεται πνιχτος ένας λυγμός και το κεφάλι κρύβεται σε δυο χέρια απεγνωσμένα.  Μια μέγγενη σφίγγει το μέτωπο κι ουρλιαζει η φωνή μέσα στο μυαλό.

Το σώμα ανήμπορο να κρατηθει όρθιο.  Σέρνεται στο άδειο σπίτι. Τα πόδια βαριά θέλουν να τρέξουν μα καρφωνονται εδω.

Κι ο πόνος... Ο πόνος... Δεν ηρεμει. Χτυπάει αλύπητα, ίδιος σφυρί και καρφί μαζί...χτυπά στο κρανίο στο κορμί στην ψυχή.Διαλυει... Παραλυει...

Μακάρι να κλείσει τα μάτια και να μην σηκωθεί.. Να πέσει σε αιώνιο λήθαργο...να πάψει πια να πονά... 


- Στείλε Σχόλιο


 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.






Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης