αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
26 Φεβρουαρίου 2018, 11:13
The doors - been down so long


Κάπως έτσι...


- Στείλε Σχόλιο


22 Φεβρουαρίου 2018, 22:19
Κάτι να γυαλίζει



- Στείλε Σχόλιο


19 Φεβρουαρίου 2018, 08:23
Αντε και καλά κουλουμα!


Ξύπνησα από τις  5.00. Ένα άσχημο ξύπνημα από εφιάλτη, ξανα.  Ήθελα να σηκωθώ να διώξω τις συγκεχυμένες εικόνες αλλά το σώμα δεν ακολουθούσε για άλλη μια φορα.  Κι έτσι έμεινα βυθισμένη στον λήθαργο να παλεύω τη σιωπή του μυαλού κα τον βομβο της σηψης μου.  

Σκέφτομαι ότι αν μπορούσα να καταγράψω τους εφιάλτες μου,  αν τους θυμόμουν κι έπειτα ενωνα τα σκόρπια κομμάτια θα εφτιαχνα το σενάριο για θρίλερ με ιστορικά, σπλατερ, φαντασιακα και στοιχεία πνευματισμου. Η που θα γινοταν επιτυχία και θα έσπαγε ταμεία η θα πήγαινε άπατο.  Ειρωνεύομαι, εννοείται, τις νύχτες μου.  Καποια άμυνα πρέπει να αναπτύξω κι εγώ...

Καθαρά Δευτέρα σήμερα.  Γιορτη για όσους νιώθουν παιδιά. Όχι εγώ...   Από το οικόπεδο δίπλα στη δουλειά μέρες τωρα σηκώνονται χαρταετοί. Θυμήθηκα ένα κείμενο από το παλιό βιβλίο του δημοτικού.  Ένας χαρταετός που δεν είχε στολίδια ταξίδευε χωρίς σκοινί, ελεύθερος και ήταν ευτυχισμένος.  Πάντα σκεφτομουν το τέλος του.  Πως κάποια στιγμή θα τον παρεσερνε ένας άγριος άνεμος και θα τον έριχνε στο βυθό της θάλασσας.  Θέλω να γίνω κ εγώ τετοιος χαρταετός. Να φτάσω τα συννεφα κι ας είναι να πεθάνω από μια καταιγίδα.  

Φεύγω. Ελπίζω να μη βρέχει. Να πάω να περπατήσω δίπλα στη θάλασσα να καθαρίσει το μυαλό. Να πιω έναν καφέ μόνη στην απομόνωση των κυματων με σύντροφο το βουνό και τα γλαρονια. 

Αντε, και καλά μας κουλουμα... 


- Στείλε Σχόλιο


17 Φεβρουαρίου 2018, 10:41
κάλλιο αργά παρά...


Μήνυμα ελήφθη....


- Στείλε Σχόλιο


16 Φεβρουαρίου 2018, 20:40
Όταν ένας άγγελος κλαίει...


Όταν ένας άγγελος κλαίει σκίζεται στα δύο μια καρδιά. Τα δάκρυα του γίνονται φωτιές, καίνε τα χέρια σου αν πας να τα σκουπίσεις.

Όταν ένας άγγελος κλαίει, στέκεσαι ανήμπορος στον πόνο του, είσαι ανίκανος να ανακουφισεις τον φόβο του. 

Όταν ένας άγγελος κλαίει, γεμίζει σκοταδι ο ουρανός και τ άστρα σβήνουν.

Όταν ένας αγγελος κλαίει, δεν τολμάς να αγγίξεις τα πληγωμένα του φτερά, μένεις μόνο εκεί να τον κοιτάζεις και να τον αφήσεις να κουρνιάσει στην αγκαλιά σου.

Κλαις αποψε, άγγελε μου, και ειναι ασχημη η νύχτα...  

Να ξερεις σας αγαπαω και τους δυο


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2018, 21:59
Είναι δυσκολο


Είναι δύσκολο τελικα να σε αποδεχθούν όπως ακριβώς είσαι.  Με τα στραβά και τα ανάποδα σου,  με τα λάθη, τις αδυναμίες και τη λύπη σου.   Να σε αγκαλιάσουν χωρίς υπότιτλους, αλλά, συμβουλές και κρίσεις. Απλά να μην μπλέκουν την αγάπη με την εικόνα τους για σενα... 

Άλλη μια φορά που αισθάνομαι να μην χωράω πουθενά....ποσο γνώριμο από τα μικράτα μου συναίσθημα. Ειχε για χρόνια θαφτεί στην ρουτίνα και την περίεργη καθημερινότητα- τελικά χαμπάρι δεν παίρνεις πώς διαβρωνεσαι από το παιχνίδι της αποδοχης. Μα όσο ο δρομος της αυτογνωσίας προχωρά τόσο επανέρχεται.  Μόνο που τώρα ξέρω... 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2018, 09:27
Πρωινη αποδραση


Καθισμένη απέναντι στην κινούμενη θάλασσα παρέα με τις σκέψεις μου. Δεν ήθελα να επιστρέψω σπίτι αυτό το πρωινό. Δεν έχει νόημα να είμαι κάπου που η σιωπή είναι αβάσταχτη και οι ήχοι των φωνων τις καλές μέρες αδιάφοροι, τις κακές εκκωφαντικοι.

  Δεν ήθελα να πάω στο γραφείο να τελειώσω την δουλειά νωρίτερα, πριν αρχίσουν να πιέζουν πάλι οι προθεσμίες.  Ο αυτόματος λειτουργεί ακόμη εκεί αλλά για πόσο;

 (Half way there τραγουδάει ο Bon Jovi για αγάπη....ποσο ειρωνικο ακούστηκε το γελιο μου στο αυτοκίνητο και την ίδια στιγμή άρχισα να τραγουδάω τους στίχους ασυναίσθητα ...) 

Τι σκεφτόμουν;  Ποιος ξέρει; Εδώ μέσα -στο μυαλό εννοω- χάνει η μάνα το παιδί που λένε.

Φλασια το χθεσινό πρωινό. Η οργάνωση της γιορτης για τους παππούδες δίνει άλλο χρώμα στο κτίριο. "Μας ανεβάσατε με τα τραγούδια" μου είπε η συνάδελφος και γέλασε. Κοιτούσα και τους εθελοντές μου να χορεύουν και να τραγουδούν και το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό είναι ότι όλες αυτές οι πονεμένες ψυχές, που έχασαν τόσο απότομα την αθωότητα κι ακόμη δεν το ξερουν, αυτό χρειάζονται. Όπως και εγώ. Να βρουν διέξοδο. Η τέχνη μπορεί...Μια ακόμη χρονιά,  μια ακόμη χρονιά....

Ο εγκέφαλος καίει. Το νιωθω από μέσα. Αλλά λείπουν τα μέσα να πραγματωθουν τα όσα. Στον πόλεμο με σφεντόνες μας στέλνετε, ρε γ@"=ο.  Και θέλετε να πετύχουμε και στόχο με ξυλιασμενα δάχτυλα και πίσω από παραπετασματα ομίχλης. 


( love is the drug... Συμφωνώ, το έζησα κάποτε και εχω την ανάμνηση)


Είναι σαν να σταμάτησε ο χρόνος εδώ και ώρα. Χάθηκα... Road to hell... Μόνο που είμαι ήδη στη δική μου κόλαση.  Είναι όλοι αυτοι οι ηλίθιοι δισταγμοι και κοινωνικές συνθήκες που υποβλήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου και διαμορφωσαν ένα κομμάτι μου. Και κάθομαι ακόμη και αγωνίζομαι να πετάξω όσα θέλησαν οι άλλοι.  Πού θα πάει θα βρω και τη stairway to my heaven. Ξέρω ποια είναι απλά δεν ξέρω πού βρίσκεται κρυμμένη. 


Γράφω, γράφω κι ακόμη δεν νιώθω να άδειασα. Ακόμη φουσκώνει το στήθος από αναστεναγμούς. Κι ομως απολαμβάνω απόλυτα την μοναξιά της στιγμής.

Πέρασε η ώρα.  Πρέπει να την κάνω.  Πάμε για ένα τσιγάρο και να προσγειωθουμε στην καθημερινότητα...Μέχρι το βράδυ...

However far away I will always love you - έτσι για να κλείσουμε με Cure την απόδραση.


- Στείλε Σχόλιο


04 Φεβρουαρίου 2018, 19:24
Παράκληση


Μόνο μια κουβέντα θέλω πια να πω...

Σε σένα, σε μένα, σε κείνη τη δροσοσταλίδα που στέκεται κι ακροβατεί στο φυλλαράκι του δέντρου και σκέφτεται αν θα γίνει δάκρυ.

Κλάψε, παραδώσου στη θλίψη και στον πόνο.

Δεν έχει νόημα να είσαι δυνατός όταν η δύναμή σου έχει ξεφτίσει.

Δεν χρειάζεται να κρύβεις το κλάμα σου όταν έχει ξεχειλίσει η δεξαμενή της πίκρας.

Κλάψε! Σπαρτάρησε από τους λυγμούς για μια στιγμή, μια ώρα, μια μέρα, για όσο χρειαστεί να αδειάσει το δηλητήριο.

Κι ύστερα κάνε μαντίλι τον ίδιο τον καημό, σκούπισε τα δάκρυά σου και προχώρα…

Εις το επανιδείν


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης