αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
31 Δεκεμβρίου 2018, 13:56
Ατυχία...


Κρίμα...το μικρό καφε της γειτονιας, όπου είχα σκοπό να περάσω το μεσημέρι μου είναι κλειστό... Ήθελα τωρα ενα ζεστό ρόφημα δίπλα στο τζάκι η μπροστά στην μεγάλη τζαμαρια, για να χαλαρώσω διαβάζοντας... 

Δεν πειράζει.  Άτυχη στιγμή... 

Θα περπατήσω λίγο ακόμη στο ψιλόβροχο και θα πάω σπίτι να φτιάξω τον καφέ μου στην αγιοβασιλιατικη κούπα - είναι η μεγαλύτερη στο ντουλάπι- να αράξω στον καναπέ και να κοιτάζω τη θολή θάλασσα στο βάθος του ορίζοντα. 


- Στείλε Σχόλιο


31 Δεκεμβρίου 2018, 07:05
Τελευταίο χάραμα


Το τελευταιο χάραμα του 18 έφτασε. Με βρισκει κουκουλωμένη στον καναπέ με μια κούπα ζεστό καφέ και την Μορφολογια στο χέρι.  

Σκέφτηκα να ανάψω τα λαμπάκια του δέντρου αλλά το μετανιωσα. Προτιμω να κοιτάζω τα φωτα της απεναντι ακτης να τρεμοπαιζουν στο νερο. Αστερια ενός μαύρου ουρανό που αποφάσισαν να κατέβουν στη γη. Παρηγοριά για οσους φοβουνται το σκοτάδι, συντροφιά για τους μοναχικούς. 

Δεν κάθομαι να κάνω ανασκόπηση της χρονιας. Ηταν μια χρόνια...με περισσότερες δυσάρεστες στιγμές ίσως αλλά και με διαλείμματα φωτός.  Μια χρονια που βυθίστηκα συχνά στο γκρι και βαφτηκα ξανά στα χρώματα μου... για λί γο. 

Δεν κάνω σχέδια για το 19. Εξάλλου ανατρέπονται συνήθως. Το μόνο που θέλω ειναι να έχει όσο γίνεται στιγμές γελιου. Να ανακουφίζονται τα άσχημα. Να κινούμαι συνεχώς, να μην βαλτωνω σε βουρκους. 

Μου ήρθαν τώρα στο μυαλό τα λόγια ενός πολυαγαπημένου ανθρωπου "τέχνη κι επιστήμη". Αν το καλοσκεφτεις το τελευταίο τρίμηνο του χρόνου αυτα συνδυαζε για μένα. Και με αυτά διαγραφοταν η διαδρομή. Με αυτά θα συνεχίσω... Ίσως και να κάνω και το βήμα παραπάνω.

Τελευταίο χαραμα της χρονιάς. Ακόμη η νύχτα δεν αποσύρθηκε πίσω απ την κουιντα του βουνού. Μένουν ελάχιστες στιγμές πριν βαφτεί ο ορίζοντας στα χρώματα της madrugada. Αφήνω στην άκρη την οθόνη. Θέλω να γεμίσω τις αισθήσεις μου με το θεαμα της νέας μέρας, τη μυρωδιά του καφέ μου, τη ζεστασιά της γωνιας που κουρνιάζω και τη μουσική στα αυτιά μου... 


- Στείλε Σχόλιο


28 Δεκεμβρίου 2018, 14:20
Ο ήλιος του Δεκέμβρη


Αχνός ο ήλιος του Δεκέμβρη πίσω από γκρίζα σύννεφα ξεπροβάλλει. Φτάνει να ζεστάνει την παγωμένη μου καρδιά, να λιώσει το χιόνι σε γάργαρο νερό.

Ο ήλιος του Δεκέμβρη δεν τσουρουφλίζει. Φωτίζει τα κρυφά σκοτάδια της ψυχής μου, δείχνει μονοπάτια σε άλικους δρόμους, μυστικά σε κρύπτες-φυλακές.

Ο ήλιος του Δεκέμβρη έχει ακτίνες βέλη. Ξεδιαλύνει κρυπτογραφημένα μηνύματα του χθες.

Ο ήλιος του Δεκέμβρη έχει χάδια στο κορμί, φιλί που ανακουφίζει και καίει μαζί, έχει ανάσες δροσιάς στο λαιμό.

Ο ήλιος του Δεκέμβρη είναι πολύτιμος γιατί διαρκεί μόνο λίγες στιγμές.

Μα οι στιγμές είναι αρκετές να γεμίσουν χρώμα την γκρίζα πόλη.

17/12/2018


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Δεκεμβρίου 2018, 14:11
H ομορφότερη ώρα των γιορτών


...είναι αυτό το μεσημέρι...

Το μεσημέρι που κάθομαι στο γραφείο μου με την κούπα τον καφέ και τον ήλιο να χαϊδεύει το παράθυρο...

Με τον Έλβις και τον Φρανκ συντροφιά...

Με μολύβι και χαρτί στο πλάι να διακόπτουν την υπηρεσιακή σκέψη...

Με το βιβλίο και το τετράδιο να περιμένουν...

Η ομορφότερη ώρα των γιορτών είναι αυτή που απολαμβάνω την μοναξιά του χώρου χωρίς να νοιάζομαι για συμβατικές υποχρεώσεις...που απλά καταγράφω σκέψεις, που δεν σχεδιάζω κάτι απλά αφήνω λέξεις για το αύριο να βγαίνουν στο χαρτί...που φτιάχνω εικόνες στο μυαλό και στο σκονισμένο τζάμι...

Η ομορφότερη ώρα είναι τώρα....η δική μου ώρα...η ώρα που είμαι εγώ...

Μην με τραβήξετε έξω από την γαλήνη μου...την έχω ανάγκη...


- Στείλε Σχόλιο


28 Δεκεμβρίου 2018, 13:12
Something stupid...


Όταν το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά...


- Στείλε Σχόλιο


27 Δεκεμβρίου 2018, 12:02
Ομορφιά..


Κατηφοριζοντας τον λόφο μετά από μια ώρα κίνησης και μουσικής... Ξεδιπλώνεται η ομορφια της μικρης πόλης.  Καταλευκα βουνά απο τη μια χάνονται σε γκριζα σύννεφα με χρυσό στέμα. Κι από την άλλη η αεικινητη θάλασσα δείχνει τον δρόμο του νότου.

Γι αυτό αγαπω την πόλη.  Όχι για τους ανθρώπους της, όχι για τις αναμνησεις...μα για τις στιγμές που γεμίζει χαμογελα την ψυχή μου... 


- Στείλε Σχόλιο


26 Δεκεμβρίου 2018, 12:07
Καρυοθραύστης


Μ αρέσει η μουσικη του Καρυοθραύστη. Όπως και οι χορογραφίες του.  Όχι για το παραμύθι...αλλά για το ταξίδι.

Σε λίγες παρτιτούρες βόλτα σε ολον τον κόσμο.  Διαδρομές μέσα από χιονισμενες στεπες παρέα με λυκους-παντα φανταζόμουν λύκους στη μουσική- σε κήπους ηλιοτροπιων και λάγνες μυρωδιές Ανατολής. Κι οι χορευτές να μεταμορφώνονται στα μάτια μου απενδυομενοι τα κοστούμια του κλασικου ρεπερτορίου. 

Ώρες ώρες νιώθω ότι είμαι ικανή να καταστρέψω με τις εικόνες μου κάθε όνειρο παιδιου.  Αλλά αυτό ειναι φαντασία.  Να γκρεμίζεις και να χτίζεις συνέχεια νέους κόσμους. Αυτό που απαγορεύουν συχνά οι μεγάλοι στα παιδιά. Αυτό που χανουμε με την πάροδο του χρόνου. 

Ο Καρυοθραυστης μου. Όχι ο ξυλινος πρίγκιπας με την κατάρα. Όχι ο βασιλιάς των ποντικών που διεκδικεί τον θρόνο. Όχι το καλό κοριτσακι που σώζει με την αγάπη.  Αλλά το δικό μου παραμύθι σε αέναες διαδρομές χιονισμενων δρόμων και καυτης ερήμου. 


- Στείλε Σχόλιο


25 Δεκεμβρίου 2018, 20:20
Χιονι


Ψηλαφίζω στο αριστερο μέρος τού στήθους... Ψάχνω να βρω κάτι να μοιαζει με ζεστασιά. Κάτι σαν θάλπωρη. Έτσι για να πω ότι μέρα που 'ναι σήμερα δεν ξέχασα πώς είναι. 

Μα έχει φωλιάσει το χιόνι. 

Ελάχιστες στιγμές χαμογέλασα σήμερα. Και όταν συνέβαινε παγωνε το ίδιο δευτερολεπτο το χαμόγελο στα χειλη. 

Νιώθω ωστόσο ευγνωμοσύνη γι αυτα τα κλάσματα που είδα λιγες ακτίνες...

Περίεργο συναίσθημα. Δεν του δίνω όνομα. Τα ονόματα χαλάνε τις στιγμές, οποιες κι αν ειναι. Τα συναισθήματα δεν χρειάζονται όνομα. Χρειάζονται αισθήσεις. Να κλείνεις τα μάτια και να βουτάς, στο καλό ή το άσχημο.  Δεν έχει σημασία. Μακροβουτι κι ύστερα ανάδυση... Μέχρι το επόμενο "νιώθω".

Κάποτε ήξερα να διηγουμαι παραμύθια. Ίσως και να μπορώ ακόμη να σκαρωνω ιστοριες με νεράιδες και ξωτικά. Ίσως όχι. Ίσως να έπαψα να πιστεύω... 

"Πες μου ένα παραμυθι"

"Μια φορά έζησε μια μάγισσα που είχε χιόνι για μαλλιά και ένα φόρεμα από πάγο.... "

"Μια φορά ζούσε ένας δράκος που κανένας δεν τολμούσε να κοιτάξει στα μάτια..."

Μια φορά...μα δεν... δεν υπήρξε παραμύθι.. 

Ψηλαφιζω την καρδιά.  Κάτω από το χιόνι ακούγεται ακόμη...


- Στείλε Σχόλιο


23 Δεκεμβρίου 2018, 11:48
One bourbon one scotch one beer


Για να ανέβει η διαθεση...


- Στείλε Σχόλιο


23 Δεκεμβρίου 2018, 08:12
Όνειρο


Στο μεταίχμιο του ύπνου και του ξύπνιου βρεθήκαμε μαζί. 

Καθόμασταν λέει σχεδόν αγκαλιασμένοι σε μαύρο καναπέ. Μου κρατούσες το χέρι κι ακουμπουσες το γόνατο μου. Κι  εγώ...σου χάιδευα μια το μπράτσο, μια τον αυχένα και περνούσα τα δάχτυλα ανάμεσα στα μαλλιά σου.  

Έβλεπα τα στόματα μας να κινούνται σε μια συζητηση χωρίς ήχο ή λέξεις. Κάτι ομορφο λεγόταν κι είχε μια γλυκα η αύρα των στιγμών.  Κάποια στιγμή το χάδι σου στην πλάτη μου, ενα φιλί στο μάγουλο ήταν το "εις το επανιδειν"

Σηκώθηκα να φύγω στο σούρουπο -φαινοταν να σκοτεινιάζει έξω απ το παράθυρο - και μόνο τότε προσεξα πάνω στο τραπεζι ένα πιάτο με μπισκότα σε σχήμα άστρων και φεγγαριων, με νιφάδες σοκολάτας και καβουρδισμενα αμύγδαλα. 


- Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2018, 18:24
Σ έναν μαύρο ουρανο


Εδω θα συναντιόμαστε.  Σε έναν μαύρο ουρανό με ασπρες λέξεις.

Γιατι διαττοντες αστερες είναι οι στιγμες. Διαγράφουν τροχιες φωτός κι έπειτα σβηνουν. Αφήνουν πίσω αμυδρές λάμψεις. 

Βρισκόμαστε... Για λίγο.... Κρυσταλλακια οι στάλες της βροχής γεμίζουν γυαλιά την ασφαλτο. Αστεράκια κι αυτες, που επεσαν στη γη... Σαν χαμόγελα σπασμένα...

Οπότε..  Εδώ στον μαύρο ουρανο θα σε βρίσκω.  Θα σε αφουγκραζομαι...μεχρι να ξανανεβουμε σε παραλληλους κομητες, να ενώσουμε για λίγο τα χέρια και να ζωγραφίσουμε άλλη μια αναμνηση.


- Στείλε Σχόλιο


15 Δεκεμβρίου 2018, 13:14
Για το γλυκο αγόρι...


Έφυγες πριν ένα χρόνο.... Σωπασε το γέλιο κι έσβησε το χαμογελακι σου (εσβησε αραγε; Την ύστατη στιγμή μέσα στα λουλούδια ξαπλωμένος έμοιαζες να χαμογελάς... )

Έφυγες πριν έναν χρόνο... Μα δεν χάθηκες από τις ζωές μας. Είσαι εδώ με τα αλογάκια σου στις τσάντες μας, με τη δυναμη σου σ ένα σύνθημά μας. " Θα ξαναβγει ο ηλιος". Δέχτηκες το χτυπημα της μοίρας - άνανδρο και άδικο κατά πολλους- αλλά δεν το βαλες κάτω. Μέχρι το τελευταίο δευτερολεπτο δημιουργουσες, έδινες ελπιδα...

Έφυγες πριν έναν χρόνο.  Μα δεν ξεχάστηκες.  Οι φιλοι σου-πολλοι δεν σε είδαμε ποτέ από κοντά- σου φτιάξαμε μια πόλη στο χιόνι.  Να καλπαζεις με το φτερωτό σου αλογο, να σκορπάς αισιοδοξια. Την χαρίσαμε σε εκείνους που ήθελες να εμψυχωνεις- "Έλα, μη φοβάσαι, θα σου κρατώ το χέρι, ελεγες".

Έφυγες πριν έναν χρονο. Κι άφησες πίσω την αδερφουλα σου οπλισμένη με γενναιότητα. Να μιλάει για σένα, να συνεχιζει να ζει.. Στο υποσχομαι. Όσο μπορώ και θέλει θα είμαι δίπλα της...θα της ανοίγω την αγκαλιά μου. 

Έφυγες πριν εναν χρόνο.... Σαν να πήγες ένα ταξίδι... Σε μέρη όμορφα... Σε θυμόμαστε πάντα, γλυκό αγορι, Αλέξανδρε...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Δεκεμβρίου 2018, 19:07
the poet and the muse



- Στείλε Σχόλιο


10 Δεκεμβρίου 2018, 22:43
One day - Gary Moore


Για καληνύχτα.....


- Στείλε Σχόλιο


05 Δεκεμβρίου 2018, 22:59
The sweet escape



- Στείλε Σχόλιο


03 Δεκεμβρίου 2018, 18:43
pieces



- Στείλε Σχόλιο


26 Φεβρουαρίου 2018, 11:13
The doors - been down so long


Κάπως έτσι...


- Στείλε Σχόλιο


22 Φεβρουαρίου 2018, 22:19
Κάτι να γυαλίζει



- Στείλε Σχόλιο


19 Φεβρουαρίου 2018, 08:23
Αντε και καλά κουλουμα!


Ξύπνησα από τις  5.00. Ένα άσχημο ξύπνημα από εφιάλτη, ξανα.  Ήθελα να σηκωθώ να διώξω τις συγκεχυμένες εικόνες αλλά το σώμα δεν ακολουθούσε για άλλη μια φορα.  Κι έτσι έμεινα βυθισμένη στον λήθαργο να παλεύω τη σιωπή του μυαλού κα τον βομβο της σηψης μου.  

Σκέφτομαι ότι αν μπορούσα να καταγράψω τους εφιάλτες μου,  αν τους θυμόμουν κι έπειτα ενωνα τα σκόρπια κομμάτια θα εφτιαχνα το σενάριο για θρίλερ με ιστορικά, σπλατερ, φαντασιακα και στοιχεία πνευματισμου. Η που θα γινοταν επιτυχία και θα έσπαγε ταμεία η θα πήγαινε άπατο.  Ειρωνεύομαι, εννοείται, τις νύχτες μου.  Καποια άμυνα πρέπει να αναπτύξω κι εγώ...

Καθαρά Δευτέρα σήμερα.  Γιορτη για όσους νιώθουν παιδιά. Όχι εγώ...   Από το οικόπεδο δίπλα στη δουλειά μέρες τωρα σηκώνονται χαρταετοί. Θυμήθηκα ένα κείμενο από το παλιό βιβλίο του δημοτικού.  Ένας χαρταετός που δεν είχε στολίδια ταξίδευε χωρίς σκοινί, ελεύθερος και ήταν ευτυχισμένος.  Πάντα σκεφτομουν το τέλος του.  Πως κάποια στιγμή θα τον παρεσερνε ένας άγριος άνεμος και θα τον έριχνε στο βυθό της θάλασσας.  Θέλω να γίνω κ εγώ τετοιος χαρταετός. Να φτάσω τα συννεφα κι ας είναι να πεθάνω από μια καταιγίδα.  

Φεύγω. Ελπίζω να μη βρέχει. Να πάω να περπατήσω δίπλα στη θάλασσα να καθαρίσει το μυαλό. Να πιω έναν καφέ μόνη στην απομόνωση των κυματων με σύντροφο το βουνό και τα γλαρονια. 

Αντε, και καλά μας κουλουμα... 


- Στείλε Σχόλιο


17 Φεβρουαρίου 2018, 10:41
κάλλιο αργά παρά...


Μήνυμα ελήφθη....


- Στείλε Σχόλιο


16 Φεβρουαρίου 2018, 20:40
Όταν ένας άγγελος κλαίει...


Όταν ένας άγγελος κλαίει σκίζεται στα δύο μια καρδιά. Τα δάκρυα του γίνονται φωτιές, καίνε τα χέρια σου αν πας να τα σκουπίσεις.

Όταν ένας άγγελος κλαίει, στέκεσαι ανήμπορος στον πόνο του, είσαι ανίκανος να ανακουφισεις τον φόβο του. 

Όταν ένας άγγελος κλαίει, γεμίζει σκοταδι ο ουρανός και τ άστρα σβήνουν.

Όταν ένας αγγελος κλαίει, δεν τολμάς να αγγίξεις τα πληγωμένα του φτερά, μένεις μόνο εκεί να τον κοιτάζεις και να τον αφήσεις να κουρνιάσει στην αγκαλιά σου.

Κλαις αποψε, άγγελε μου, και ειναι ασχημη η νύχτα...  

Να ξερεις σας αγαπαω και τους δυο


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2018, 21:59
Είναι δυσκολο


Είναι δύσκολο τελικα να σε αποδεχθούν όπως ακριβώς είσαι.  Με τα στραβά και τα ανάποδα σου,  με τα λάθη, τις αδυναμίες και τη λύπη σου.   Να σε αγκαλιάσουν χωρίς υπότιτλους, αλλά, συμβουλές και κρίσεις. Απλά να μην μπλέκουν την αγάπη με την εικόνα τους για σενα... 

Άλλη μια φορά που αισθάνομαι να μην χωράω πουθενά....ποσο γνώριμο από τα μικράτα μου συναίσθημα. Ειχε για χρόνια θαφτεί στην ρουτίνα και την περίεργη καθημερινότητα- τελικά χαμπάρι δεν παίρνεις πώς διαβρωνεσαι από το παιχνίδι της αποδοχης. Μα όσο ο δρομος της αυτογνωσίας προχωρά τόσο επανέρχεται.  Μόνο που τώρα ξέρω... 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2018, 09:27
Πρωινη αποδραση


Καθισμένη απέναντι στην κινούμενη θάλασσα παρέα με τις σκέψεις μου. Δεν ήθελα να επιστρέψω σπίτι αυτό το πρωινό. Δεν έχει νόημα να είμαι κάπου που η σιωπή είναι αβάσταχτη και οι ήχοι των φωνων τις καλές μέρες αδιάφοροι, τις κακές εκκωφαντικοι.

  Δεν ήθελα να πάω στο γραφείο να τελειώσω την δουλειά νωρίτερα, πριν αρχίσουν να πιέζουν πάλι οι προθεσμίες.  Ο αυτόματος λειτουργεί ακόμη εκεί αλλά για πόσο;

 (Half way there τραγουδάει ο Bon Jovi για αγάπη....ποσο ειρωνικο ακούστηκε το γελιο μου στο αυτοκίνητο και την ίδια στιγμή άρχισα να τραγουδάω τους στίχους ασυναίσθητα ...) 

Τι σκεφτόμουν;  Ποιος ξέρει; Εδώ μέσα -στο μυαλό εννοω- χάνει η μάνα το παιδί που λένε.

Φλασια το χθεσινό πρωινό. Η οργάνωση της γιορτης για τους παππούδες δίνει άλλο χρώμα στο κτίριο. "Μας ανεβάσατε με τα τραγούδια" μου είπε η συνάδελφος και γέλασε. Κοιτούσα και τους εθελοντές μου να χορεύουν και να τραγουδούν και το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό είναι ότι όλες αυτές οι πονεμένες ψυχές, που έχασαν τόσο απότομα την αθωότητα κι ακόμη δεν το ξερουν, αυτό χρειάζονται. Όπως και εγώ. Να βρουν διέξοδο. Η τέχνη μπορεί...Μια ακόμη χρονιά,  μια ακόμη χρονιά....

Ο εγκέφαλος καίει. Το νιωθω από μέσα. Αλλά λείπουν τα μέσα να πραγματωθουν τα όσα. Στον πόλεμο με σφεντόνες μας στέλνετε, ρε γ@"=ο.  Και θέλετε να πετύχουμε και στόχο με ξυλιασμενα δάχτυλα και πίσω από παραπετασματα ομίχλης. 


( love is the drug... Συμφωνώ, το έζησα κάποτε και εχω την ανάμνηση)


Είναι σαν να σταμάτησε ο χρόνος εδώ και ώρα. Χάθηκα... Road to hell... Μόνο που είμαι ήδη στη δική μου κόλαση.  Είναι όλοι αυτοι οι ηλίθιοι δισταγμοι και κοινωνικές συνθήκες που υποβλήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου και διαμορφωσαν ένα κομμάτι μου. Και κάθομαι ακόμη και αγωνίζομαι να πετάξω όσα θέλησαν οι άλλοι.  Πού θα πάει θα βρω και τη stairway to my heaven. Ξέρω ποια είναι απλά δεν ξέρω πού βρίσκεται κρυμμένη. 


Γράφω, γράφω κι ακόμη δεν νιώθω να άδειασα. Ακόμη φουσκώνει το στήθος από αναστεναγμούς. Κι ομως απολαμβάνω απόλυτα την μοναξιά της στιγμής.

Πέρασε η ώρα.  Πρέπει να την κάνω.  Πάμε για ένα τσιγάρο και να προσγειωθουμε στην καθημερινότητα...Μέχρι το βράδυ...

However far away I will always love you - έτσι για να κλείσουμε με Cure την απόδραση.


- Στείλε Σχόλιο


04 Φεβρουαρίου 2018, 19:24
Παράκληση


Μόνο μια κουβέντα θέλω πια να πω...

Σε σένα, σε μένα, σε κείνη τη δροσοσταλίδα που στέκεται κι ακροβατεί στο φυλλαράκι του δέντρου και σκέφτεται αν θα γίνει δάκρυ.

Κλάψε, παραδώσου στη θλίψη και στον πόνο.

Δεν έχει νόημα να είσαι δυνατός όταν η δύναμή σου έχει ξεφτίσει.

Δεν χρειάζεται να κρύβεις το κλάμα σου όταν έχει ξεχειλίσει η δεξαμενή της πίκρας.

Κλάψε! Σπαρτάρησε από τους λυγμούς για μια στιγμή, μια ώρα, μια μέρα, για όσο χρειαστεί να αδειάσει το δηλητήριο.

Κι ύστερα κάνε μαντίλι τον ίδιο τον καημό, σκούπισε τα δάκρυά σου και προχώρα…

Εις το επανιδείν


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης