αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
20 Φεβρουαρίου 2021, 20:04
Ανάμνηση


Το φως σβηστό...τα μάτια κλειστά...να με κυκλώσει το απόλυτο σκοτάδι κι η σιωπή.

Να βυθιστώ στο παρελθόν στην γαλάζια ανάμνηση. 

Ήταν κλεισμένες οι στιγμές ευλαβικά σε ένα βελούδινο μαύρο κουτί, κρυμμένο στην καρδιά μου, στο μυαλό μου. Εκεί που δεν τις άγγιξε ποτέ κανείς, δεν τις λέρωσε καμιά πραγματικότητα. Εκεί που το γαλάζιο ρούχο αγκάλιαζε το κορμί κι έκανε τη μορφή να λάμπει κι ήταν πιο όμορφη από ποτέ. Εκεί που το γαλάζιο βλέμμα αγκάλιαζε όλο το είναι, γινόταν ωκεανός να βυθιστω, να χαθώ μέσα και να ανακαλύψω νέους κόσμους. Εκεί που τα δύο είδωλα του καθρέφτη γίνονταν ένα και γέμιζε ο χώρος χρώμα και ανάσες.

Ήταν κλεισμένες οι στιγμές στην πιο  βαθιά σπηλιά της θάλασσας μου. Μα έγιναν και πάλι κύμα και ξύπνησαν τον βυθό μου και θυμήθηκα πώς ήταν κάποτε να νιώθω ζωντανή.


- Στείλε Σχόλιο


19 Φεβρουαρίου 2021, 19:33
Bang Bang


One more step....


- Στείλε Σχόλιο


19 Φεβρουαρίου 2021, 06:08
Η κλήτευση


Το κουδούνι χτύπησε και την έβγαλε από τη μελέτη της. Στην οθόνη του θυροτηλεφώνου εμφανίστηκε ένας άντρας με στολή. 

- Παρακαλώ, τι θα θέλατε; ρωτησε γεμάτη απορία. 

- Καλησπέρα. Υπαστυνόμος Μ. Πρεπει να παραδώσω μια κλήτευση στην κυρία...

Του άνοιξε και σε λίγο ο αστυνομικός ήταν στην πόρτα της.

-Περι τίνος πρόκειται;

- Σας καλούν ένορκο σε κάποια δική. Θα πρέπει στις αρχές του μήνα να παρουσιαστείτε με το χαρτί στο δικαστήριο στην οδό...

Το μυαλό της θόλωσε και το στομάχι της ανακατεύτηκε. Αυτές τις μέρες με τα γεγονότα που έδειχνε συνεχώς η τηλεόραση και τις "αποκαλύψεις" των κοινών "μυστικών" ζούσε απ' την αρχή τη δική της περιπέτεια. Σαν από ταινία πέρασαν από το μυαλό της οι σκηνές που είχε ζήσει ως νεαρή γυναίκα. Ο μακρύς διάδρομος, το γραφείο του ανακριτή, η συνάντηση με τη δικηγόρο τού επίδοξου βιαστή της, η οποία προσπάθησε να την προσεγγίσει -ευτυχώς οι φυλακές άγγελοι της δεν της το επέτρεψαν - και μετά οι δίκες. Η φρίκη που ένιωθε καθώς προσπαθούσαν να βρουν ελαφρυντικά για τον θύτη της ή να την πείσουν ότι έκανε λάθος. Ο θυμός της, καθώς θέλησαν να υποβιβάσουν τη νοημοσύνη της και τη θηλυκότητά της:

-Μήπως "απλά" σου επιτέθηκε για να σε κλέψει; (ίσως νόμισε ότι το πορτοφόλι βρισκόταν μέσα στο εσώρουχο της, δεν απέφυγε να σκεφτεί με ειρωνεία και  αηδία),

 - Μα τι να ζητήσει ένα χορτασμένος σεξουαλικά άντρας από μια δεκαοχτάχρονη, άγουρη και ασεξουαλική κοπέλα" (αυτό το "κοιτάξτε την"  πώς χτύπησε στα αυτιά της ..ακόμη χτυπούσε).

Έσφιξε τα δόντια.. Ήξερε ότι δεν γινόταν να αποφύγει την κλήτευση. Μόνο λόγοι υγείας θα της επέτρεπαν να εξαιρεθεί ή - αν ήταν τυχερή  - θα την απέρριπταν. Θα παρουσιαζόταν, λοιπόν, στο ίδιο κτήριο με τότε, θα αντιμετώπιζε όποιο συναίσθημα κι αν ένιωθε. Στο κάτω κάτω ήξερε να φοράει μάσκες εκεί που χρειαζόταν να μην βλέπουν οι άλλοι τον πόνο της. Έβαλε την κλήτευση στο συρτάρι και γύρισε πίσω στα βιβλία της...


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Φεβρουαρίου 2021, 22:41
Η τελευταία σκέψη της ημέρας


Κάθε βράδυ η ίδια σκέψη, ότι αύριο θα μπορέσω να κάνω κάτι λίγο και για μένα, ότι θα κάνω το πρώτο βήμα έξω απ'τον ατέρμονο κύκλο...

Κάθε βράδυ η ίδια απογοήτευση...ότι μια ακόμη μέρα πέρασε και με πήρε η καθημερινότητα κάτω από τις ρόδες της  (πώς σακατεψαν οι ερπύστριες του αδυσώπητου τώρα κάτι λίγο από τη ζωή...)

Και μένουν μετέωρες πίσω από τα βλεφαρα οι σκηνές απ'τα σενάρια των οραμάτων να κρατούν ακόμη λίγη ζέστη στην καρδιά, πριν μεταμορφωθεί εξολοκλήρου σε πέτρα.


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Φεβρουαρίου 2021, 20:45
Μου ζήτησες να γράψω


Μου ζήτησες να γράψω...

Σου είπα ότι δεν έχω τίποτα, ούτε όμορφο, ούτε άσχημο. Για την ασχήμια και την ομορφιά αξίζει να γράψεις. Αλλά εγώ έχω μόνο κενό...και τι να γράψω για το κενό; Έχουν νόημα οι κενές λέξεις;

Μου είπες πως έχει νόημα, ακόμη και αν γράψω για το τίποτα και το κενό... μα φοβάμαι...φοβάμαι ότι θα με καταπιεί, ότι θα χαθώ ολότελα στο χάος που υπάρχει γύρω μου και προσπαθώ να το κρατώ με νύχια και με δόντια έξω από τη μηχανική οντότητα που έχω μεταμορφωθεί.

Μου είπες να γράψω για ό,τι νιώθω. Μα το μόνο συναίσθημα που έχω είναι η θλίψη, ο εκνευρισμός και ο θυμός. Και αυτά δεν θέλω να τα γράψω, αρνούμαι να τους δώσω περισσότερη αξία και υπόσταση, γιατί δεν προέρχονται από μένα αλλά από τις καταστάσεις που πολεμώ.

Μου είπες να γράψω για μια ανάμνηση...αλλά οι αναμήσεις πονάνε...πονάει η θύμηση ευτυχισμένων στιγμών και δεν ξέρω γιατί θέλω να τις θάψω, να μην τις φέρνω πια στα μάτια μου και στο κορμί μου. Ίσως με τον τρόπο αυτόν προσπαθώ να πάψω να σκέφτομαι το παρελθόν, να πάψω να πονάω και να προχωρήσω μπροστά.

Για το μόνο που μπορώ να γράψω είσαι εσύ.

Εσένα που με έβαλες μέσα σε μια εικόνα φωτεινή του αύριο, παρά τα σκοτάδια μου.

Εσένα που δημιούργησες μια ανάμνηση για το μέλλον, ακόμη κι αν αυτή δεν έρθει ποτέ, γεμάτη ομορφιά κι όχι πόνο.

Εσένα, που ξέρω πόσο υποφέρεις, κι, όμως, έγινες δροσοσταλίδα που έσβησε για λίγο τον πυρετό μου, ύγρανε τα ξεραμένα χείλη μου κι ανακούφισε τα μέλη μου από το σφίξιμο των αλυσίδων.

Σ΄ευχαριστώ που έβαλες πάλι λέξεις στην άκρη των δακτύλων μου κι ένα πανί στη σχεδία του μυαλού μου....


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.


Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης