αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
21 Μαρτίου 2021, 18:49
Γκρι


Είναι κι αυτή η θλίψη που δεν περνάει. Καβαλάει τα σύννεφα έξω απ' το παράθυρο και γεμίζει τον ουρανό της ζωής μου. Δεν έχω κλάψει, δεν έχω θρηνήσει. Δεν πρόλαβα να ξεπαγωσω την ψυχή μου. Επαναλαμβάνω μέσα μου σαν ξόρκι τη φράση. Ίσως κάποτε βρω το θάρρος να την ξεστομίσω και το φάντασμα μου να πάρει οστά. Ίσως τότε το γκρι γίνει βροχή και εμφανιστεί ξανά το ουράνιο τόξο.


- Στείλε Σχόλιο


19 Μαρτίου 2021, 21:50
Θυμήθηκα...


Μια φωτογραφία ήταν η αφορμή κι ήρθαν οι αναμνήσεις.

Εκείνο το ηλιόλουστο φθινοπωρινό πρωί που η Αθήνα λουζόταν στο φως...(Ίσως, όμως, και να μην έλαμπε και τόσο ο ήλιος αλλά να είναι η ομορφιά της ανάμνησης που φέρνει τη λάμψη). Εκείνη η βόλτα στο Πεδίο σαν παιδιά, οι στάσεις στα αγάλματα και τα παγκάκια και τα σπασμένα γυαλιά κάτω από τα πόδια στα στενά των Εξαρχείων (εκεί δεν ήταν; Λίγο παρακάτω από το σπίτι με τα γκράφιτι, που απορούσαμε πώς έφτασε κάποιος στον πιο ψηλό του τοίχο;). Το κλειστό ταβερνάκι με την αυλή που είπαμε να πάμε μια βραδιά - τελικά δεν βρεθήκαμε ξανά κάποιο βράδυ από τότε.

Όμορφες στιγμές...όμορφες βόλτες...συγκλίνοντα κομμάτια δυο παράλληλων ζωών...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Μαρτίου 2021, 19:05
Μεταμόρφωση


Ήταν εκείνη η πεταλούδα...

Θυμάσαι; Εκείνη που είχε βουτηγμένα τα φτερά της στο φως και την έλεγες πάθος. Ή μήπως την φωναζες αλλιώς; Έχω ξεχάσει αλλά δεν έχει και τόση σημασία. 

Οι πεταλούδες, λένε, είναι ψυχές. Ήταν άραγε η δική σου πεταλούδα ψυχή; Ή μήπως ήταν ο καμβάς σου που πάνω της ζωγραφιζες τους φόβους σου και τα βαθύτερα σκοτάδια σου; Και πάλι δεν έχει και τοαη σημασία, γιατί οι ψυχές πετούν ελεύθερες αλλά εσύ κρατούσες πάντοτε μια χρυσή λεπτή αλυσοδιτσα και μ'αυτην την εδενες απο το φτερο. Έμοιαζε με κόσμημα λαμπερό στον ήλιο μα ήταν φυλακή.

Αγάπησες άραγε ποτέ την πεταλούδα; Άσ'το μην απαντήσεις. Δεν χρειάζεται πια. Έχουν περάσει χρόνια κι οι απαντήσεις μπορεί και να 'ναι άχρηστες. Εγώ κουράστηκα να τις ανιχνεύω.

Ήρθε κι εκείνη η νύχτα...η μέρα..η στιγμή. Τράβηξε απότομα η πεταλούδα το φτερό και μάτωσε. Την κοίταξες να σπαρταραει και της είπες "Πετα". Πόσο μακριά σε πάνε τα σακατεμενα φτερά άραγε; Πόσο ψηλά μπορείς να φτάσεις όταν  κουβαλάς μια σπασμένη αλυσίδα;

Ήρθε κι εκείνη η στιγμή, η μέρα...η νύχτα και περπάτησες. Με δύο δρασκελιες έφτασες στο γιασεμί που είχε φωλιάσει. Την κράτησες στα χέρια σου κι εκεινη κουρνιασε, γιατί πίστευε ακόμη στο χάδι σου. Κι έπειτα την πιεσες μέσα στην παλάμη, να την κρατήσεις σφιχτά- ήξερες βλέπεις πως σε αγαπούσε. Γιατί άραγε τόσο σφιχτά; Από φόβο ή ανάγκη; 

Και την συνέθλιψες...

Κι η πεταλούδα μεταμορφώθηκε σε σκόνη κι αίμα και σε έβαψε..

Πέταξες τα απομεινάρια στο χώμα..." Έλιωσε", σκέφτηκες, "Τέλος"

Κοίταξες στην παλάμη σου. 

Η γραμμή της ζωής σου ειχε μεταμορφωθεί σε ένα σπασμένο φτερό... 


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.


Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης