αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
29 Απριλίου 2018, 21:36
Καληνύχτα


Εδώ δίπλα στον δρόμο, τη θάλασσα, απέναντι από τα φώτα της πολης έπαιξε το παλιό τραγούδι....μα δεν απαλυνε η θλίψη. Καληνυχτα...απλα καληνύχτα...


- Στείλε Σχόλιο


29 Απριλίου 2018, 19:35
Απολογισμός ημερας


Μια κόλαση,  όπως προβλεπόταν από το πρωί... Πόνος... Ατέλειωτος πόνος... Μ ένα μικρό αερακι να δροσίσει γύρω στο μεσημέρι...λιγο γέλιο αβιαστο... 

Θα φύγω πάλι. Θα πάω στη θάλασσα που αγαπώ να χαθώ για λιγο. Ίσως να βρω και λίγο παράδεισο εκεί. 


- Στείλε Σχόλιο


29 Απριλίου 2018, 08:22
Μικροί παράδεισοι


Στο κυμα μπροστά... Ένας μικρός παράδεισος ακόμη...

Έχει γευση από δάκρυα που τρεχουν, άρωμα χαμομηλιου κι αρμυρας. Έχει ήχους κύματος, πουλιών και τραγούδια στα αυτια.  Μπλέκει την γαλήνη με την ανταρα, το κλαμα με το χαμόγελο του χθες. 

Ένας ακόμη μικρος παράδεισος χθες.  Με δυο ήλιους να φωτίζουν και τρεις γαλάζιους ουρανούς, με μια απέραντη θάλασσα να κολυμπήσω στο βυθό της. Ενωσεις κι εκτονωσεις ενέργειας στο σύμπαν, δυνάμεις που μονο ελάχιστοι πετυχαίνουν.

Μικροί παράδεισοι.  Καθημερινοί...ελάχιστοι.. Ποναει που είναι μικροί...ποναει περισσοτερο αν δεν υπάρχουν. Γιατί αυτοί οι μικροί παράδεισοι γεμίζουν σώμα, ψυχή, καρδιά και νου με δροσιά και δύναμη να διαβω την σημερινή κόλαση που εμφανίστηκε από το πουθενα. 


- Στείλε Σχόλιο


22 Απριλίου 2018, 16:07
Στον ταξιδιώτη του ουρανού


Πισω από τα κλειστά παντζούρια καθοταν κουλουριασμενη στον καναπέ. Είχε τυλιχτεί με την καρό κουβέρτα αλλά έτρεμε από το κρυο. Έβλεπε τις αχτίδες να παιζουν με τις γρίλιες κι ένιωθε τη ζεστασιά να σταματάει έξω από το παραθυρο, να κάνει μεταβολη και να απομακρύνεται από το σπίτι.

 Ξαφνικά άκουσε τη φωνή. Ένα πονεμένο τιτιβισμα ερχοταν από την αυλή. Άνοιξε την πόρτα και βγηκε. Ο ήλιος την τυφλωνε, δυσκολεύε την αντίληψη.  Έκλεισε τα μάτια κι άφησε την ακοή να την οδηγήσει. Απο το μικρό παρτέρι ακουγόταν η φωνούλα. 

Πλησίασε και είδε το όμορφο πουλι.  Ένα σταχτι σπουργίτι με μια βούλα στο πλάι στου λαιμού ήταν πεσμένο στο χώμα. Λερωμενο το φτέρωμά του με λάσπες, φύλλα και αγκάθια, ματωμενη η μια φτερούγα. Την κοίταζε στα ματια  όχι παρακλητικα, όχι θλιμμένα αλλά με θάρρος, δυναμη και πείσμα.  Προσπαθούσε να πεταρίσει αλλά κάθε του προσπάθεια του προκαλούσε μια κραυγή.  

Άπλωσε το χέρι της.  Το πουλι σταμάτησε να παλεύει με τα φτερά του. Αφέθηκε στο χάδι της.  Το σήκωσε και το πήρε στο σπίτι. Καθάρισε το χώμα , το αίμα, φρόντισε την πληγη. Αγκαλιασε τον απρόσκλητο επισκέπτη και τον άφησε να γίνει μέρος της ζωής της.  

Σε λίγο καιρό το φτερό δυνάμωσε. Ο ταξιδευτης του ουρανού μπορούσε πάλι να πετάξει.  Άρχισε να φέρνει βόλτες ανάμεσα στις φυλλωσιες των δέντρων της αυλής. 

-θα φύγεις, του ψιθυρισε φιλώντας του το κεφάλι.  Ήρθε η ώρα...

Το βράδυ το σπουργίτι κουρνιασε σε ένα κεραμίδι στη σκεπή του απέναντι σπιτιού. Ήθελε να βλέπει το παράθυρο της. Λίγο πριν το χάραμα, την ώρα που γινονται μαγικα στον ουρανό,  εκείνη σταθηκε στο ανοιχτό τζαμι και κατι σαλεψαν τα χείλη.  Το σπουργίτι ανοιγοκλεισε το ράμφος κι έκλεισε τα ματια. Ένα αστέρι τρεμοπαιξε κι ο ουρανος πήρε εκείνο το παράξενο μπλε. 

Σε λιγες ώρες,  όταν ο ήλιος εισεβαλε θριαμβευτικά στο πρωινο, το σπιτι ήταν άδειο.  Το σπουργίτι ένιωσε ένα γνώριμο χάδι στα φτερά.  Μια ζεστή φτερούγα τον αγκάλιαζε κι ένα χαρουμενο τιτίβισμα τον ξύπνησε.Τα δυο πουλιά κοιταχτηκαν στα ματια, ένωσαν τα ραμφη κι έπειτα πεταξαν δίπλα δίπλα στον ορίζοντα...


- Στείλε Σχόλιο


21 Απριλίου 2018, 20:06
Everybody hurts


Έγραψα και έσβησα πολλές λέξεις. Πολλές φορές. Το μυαλό άδειο μα τόσο γεμάτο. O κέρσορας αναβοσβήνει στην οθόνη, οι φράσεις μπλοκάρουν και τα δάχτυλα δεν υπακούν στη γνώση. Έσπασα...

Τα δάκρυα καυτά ξεχύνονται στο πρόσωπο. Οι πνεύμονες και το γόνατο πονεσαν από το περπάτημα. Θέλω μόνο να κοιμηθώ. Τϊποτε άλλο. Να κοιμηθώ και να ταξιδέψω στα όνειρά μου στη Μικρή Μονεμβασιά παρέα με μια κιθάρα και έναν στίχο. Να βρω τη διαδρομή μου μέσα στον δίδυμο του Θανάτου. Κι αύριο το πρωί να σηκωθώ νωρίς, στο μεταίχμιο της νύχτας και της μέρας και να προχωρήσω ξανά...


- Στείλε Σχόλιο


21 Απριλίου 2018, 10:36
Τα καλά και τα κακά νέα


Εσωτερικός διάλογος 

-Τα καλά νέα ειναι... 

- Μάλιστα... Τα κακά;

- Τα κακά από την άλλη... 

- Ωραία.  

- Ε... Δεν θα αντιδράσεις; 

-Να αντιδράσω; 

- Κανε κάτι.  Κλάψε, πήγαινε για τρέξιμο, βάλε ποτό, άναψε τσιγάρο. 

- Δεν χρειάζεται ούτε να πω ούτε να κανω. Απλά θα προσαρμοσω τη ζωή στο πρόγραμμα θεραπειών. Είναι μια νέα πραγματικοτητα.  Θα ζήσουμε με αυτή. 

- Να εκφράσεις τον πόνο σου. 

- Όταν νιώσω την ανάγκη θα το κάνω. Και δεν θα ειναι κανεις μπροστα. Ουτε εσυ.

-Απο μένα δεν κρύβεσαι.

- Μπορώ αν θέλω.  Αλλα δεν με νοιάζει να κρυφτώ.  Να μην μου μιλατε θέλω.  Να μην ακούσω υπομονή, κουράγιο, αισιοδοξία. Δεν τα χρειάζομαι. Δύναμη χρειαζομαι. Δύναμη.  Και οποιος στέκεται δίπλα μου απλά να με κοιτάξει στα μάτια και να μου κρατησει το χερι. Να πει εδώ είμαι και τίποτε αλλο.

- Τώρα θα κλαψεις; 

- Οχι. Τώρα θα κανω τις δουλειές μου και θα κάτσω να γράψω την εργασία μου.  Να μην χάσω τη χρονιά μου. Γιατί εκει βρισκω δύναμη.  Μόνο που θα ηθελα να ήταν καλή η μπαταρία του ηυ να εφευγα από το σπίτι να έγραφα σε μια αμμουδιά. Δεν πειράζει. Θα βγω στο μπαλκόνι αν δεν φυσάει πολύ. 

- Ξεροκέφαλη... 

- Μπορεί.  Όποιος με αντέχει. Αυτή είμαι... Κι αν με αγαπάς οπως λες, βαλε ένα χεράκι να μαζεψουμε τα πιατα και συγκεντρωσου να γράψουμε μια αξιοπρεπη εργασία.  


- Στείλε Σχόλιο


19 Απριλίου 2018, 17:42
Περνάει αέρας


Μια χαραμάδα στο παράθυρο έμεινε ανοιχτή μα το κενό της ηταν αρκετό για να εισβάλει ο βοριάς. 

Λίγο άνοιξε η πορτα και μπηκε στο σαλόνι ο άνεμος κρύος καταμεσής της άνοιξης. 

Από την καμινάδα του σβηστού τζακιου πέφτει αργά σκόνη, στροβιλίζεται με τις ριπες.

Έμεινε αδειανό το στήθος και περναει αέρας, τόσο όσο χρειάζεται για πονέσει η καρδιά και πάλι, για να παγώσει η ψυχή.


- Στείλε Σχόλιο


17 Απριλίου 2018, 22:14
Παραμυθου


 Με φωνάζουν παραμυθου... Λατρεύω να διαβάζω βιβλία στους άλλους. Να αλλαζω τη φωνή μου και να γίνομαι ο ήρωας, να παίζω με μαντήλια και υφάσματα και να μεταμορφώνομαι στην αναγνωση.  

Με φωνάζουν παραμυθου...Πιάνομαι από μια λέξη και αραδιαζω ολόκληρες ιστορίες, στήνω εργα και σκηνικά, δίνω πνοή σε ξωτικά και νεράιδες. Καμια φορα έχω την ευλογία οσα γραφω να αγγίζουν φυχες ανθρώπων και να εκφράζω όσα δεν μπορώ να πω. 

Με φωνάζουν παραμυθου.  Κι ομως- τι ειρωνεία- δεν πιστεύω στα παραμύθια.

Ξέρεις όμως κατι;  Πιστεύω στην φωτιά των δράκων... 


- Στείλε Σχόλιο


15 Απριλίου 2018, 10:13
Δάκρυ πρωινο


Τώρα που κανεις δεν βλέπει τρέξε δάκρυ μου. Γίνε ρυάκι στα μάγουλα και κυλα.  Φτάσε στην άκρη του στόματος μου να σε πιω να ξεδιψασω τον πόνο μου.  Τρέξε δάκρυ μου, βιάσου...  Έχεις λίγο χρόνο  για να με ανακουφισεις.  Θόλωσε την όραση μου, μεταμορφωσου σε ομίχλη στο μυαλό τρέξε, τρεξε. Βουβό να κυλάς, βουβό. Μην ζητησεις λυγμους γι παρέα.  Όχι εδώ.  Έλα.  Για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά θα ανοίξω το παντζούρι, θα φτιάξω καφέ, θα πάρω το βιβλιο και θα βγω στο μπαλκόνι. Και τοτε δεν θα χει χώρο για σένα...


- Στείλε Σχόλιο


12 Απριλίου 2018, 22:09
Οι πράξεις του πρέπει


Όταν οι πράξεις υπαγορευονται από τα πρέπει εχουν ημερομηνία λήξης. Ανάλογα με το πόσο γρήγορα καθησυχαζουν τη συνείδηση η ημερομηνία αυτή κυμαίνεται απο λίγες μερες μέχρι χρονια.

"Πρέπει να κάνω οικογένεια, έγινα τριαντα"

"Πρέπει να παντρευτω το συγκεκριμένο κοριτσι/αγορι  γιατί ειναι καλό παιδί και είμαστε μαζί τόσα χρονια.. Δεν πειράζει που μου την σπάνε οχτακοσια πράγματα πάνω της, /του, θα την/τον αλλάξω.Α ναι και την/τον αγαπάω, δεν έχει σημασία πού προτιμώ να βγαίνω συνέχεια με τους κολλητους αντί να μείνουμε τρία συνεχόμενα βράδια σπίτι μαζί."

"Πρεπει να κάνω την συγκεκριμένη δουλειά, γιατί αυτό που γουστάρω δεν το εγκρινει η κοινωνια"

"Πρέπει να μείνω πιστός στο αρχικό σχέδιο, να μην παρεκλινω και μου πουν ότι δεν τα κατάφερα"

"Πρεπει να κρατησω ενωμένη την οικογένεια γιατί έτσι κάνουν οι οικογενειάρχες.  Ενωμενη=να μένουμε στο ίδιο σπίτι κι ας μην αντέχω να είμαι εκει και να συζητώ για οτιδήποτε ουσίας με τα μέλη της"

"Πρέπει να σου συμπαρασταθώ κι ας μην μου καίγεται ουσιαστικά καρφί για το πως αισθάνεσαι.Απλα για να μην μπορέσεις να μου προσαψεις κατι"

 Μπορεί εσύ να ικανοποιεις εύκολα τη συνείδηση σου με τα πρέπει σου, όμως οι άλλοι γύρω σου πληγώνονται.  Εγώ μπορεί πια να μην νοιάζομαι, όμως υπάρχει και καποιος άλλος που ακόμη δεν μπορεί να το δει ψύχρα και δεν κατανοει τις πράξεις σου.  

Εκανα πολλά λάθη. Ερμηνευσα λάθος τις καταστάσεις, φοβήθηκα, δεν άκουσα τον εαυτό μου προσεκτικΑ, αλλά ένα δεν εκανα: να ακολουθήσω πρέπει. 

Βαρέθηκα τις πράξεις του πρέπει.  Δεν γουστάρω επειδή πρέπει να με ρωτάς, να προσφέρεις και καλά βοήθεια. Δεν γουστάρω επειδή πρέπει να μου απλώνεις το χέρι σου.  Δεν γουστάρω κυριως οίκτο και "φροντίδα" του πρέπει. Δεν γουστάρω καλοσύνες γιατί πρέπει.  Γιατί όταν η ημερομηνία λήξης φτασει -αυτη τη φορά έφτασε πολυ γρηγορα- το πρεπει σου καταρρέει σαν χαρτνος πύργος. Προτιμώ την μοναξιά μου.  


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Απριλίου 2018, 20:05
Μονολογος "Γαληνη"


Πριν λίγο καιρό αποφάσισα να βάλω μπροστα ένα καινούριο project.  Το ονόμασα  "Μονόλογοι". Πρόκειται για προφορικους αυτοσχεδιασμους, τους οποίους ηχογραφώ την στιγμή ακριβώς που γεννιούνται. Αυτός είναι ο πρώτος.

Δεν υπαρχει καθαρισμός του ήχου μέσω προγράμματος, δεν υπάρχει μίξη στα λόγια... Είναι σκέψεις που κατεκλυσαν μια δεδομένη στιγμή το μυαλό, βρήκαν διέξοδο σε έναν παραληρηματικο διάλογο με τον εαυτό μου και καταγραφησαν από μια συσκευή. Σε κάποια σημεία "πηδάει"ο ήχος ή ειναι κακός και χάνεται-δυστυχως δεν πρόσεξα και κάλυψα ελαφρα το μικρόφωνο, γι αυτό και στο βίντεο υπάρχει υποτιτλος.

Ευχαριστώ όσους κάνετε τον κόπο να ακούσετε. 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Απριλίου 2018, 12:27
Πασχαλιες


Μισχοι κι άνθη πασχαλιας

την πλάση εγεμιζουν. 

Χρώματα κι ευωδιες

απλόχερα χαρίζουν. 

Βάφτηκαν μωβ οι ουρανοί,

τα σπίτια κι οι αυλές μας

Και σαν μ' αυτό το άρωμα

γιανουνε κι οι καρδιές μας. 


Ξύπνησα το πρωί και άνοιξα το παράθυρο στον ήλιο. Κόντρα στον πυρετό που με ταλαιπωρεί, στους πόνους του κορμιού και την ζάλη. Αφησα τα σπουργίτια να με συντροφευσουν με το τραγούδι τους και πήρα το βιβλίο μου.  

Η πασχάλια φέτος ήταν δύσκολη.  Ανατρεπτικη. Κάθοδος στον Άδη. Μα ξέρω πως θα βρουμε τον δρόμο πίσω στη γη.  Αδωνης, Διόνυσος, Ευρυδίκη, Περσεφονη,  αρχετυπες εικόνες αναγέννησης ξεπετάγονται απο τους μύθους. Πέρασμά θανάτου οι φωνες τους...κι η σιωπή τους νέα ζωή που ανθίζει. 

Πέρασε η Λαμπρη.  Ο Θεανθρωπος αναστήθηκε κι έφερε ελπιδα στους πιστούς.. Μην χαθεί η ελπίδα κι η φλόγα της λαμπαδας.  Να μείνει ζωντανή στο άρωμα των ανθων της πασχαλιας και στο τιτιβισμα των φτερωτων μου φιλων. 



- Στείλε Σχόλιο


07 Απριλίου 2018, 07:55
Φως


Έλαμψε στο σκοτάδι μου το φως σου. Λυχνάρι μαγικό άναψε στο μονοπάτι. Έριξε αχτίδες λάμψης και ζεστασιας εκεί που οι πέτρες δυσκολευαν τον δρόμο.  Έφτασαν λίγα λεπτα,  δυο λέξεις αυθορμητες αυθεντικές, ανθρωπινες, να απαλύνουν τον πόνο μου. Είναι τόσο ομορφο που υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα στον κόσμο και περισσότερο ακομη εγώ τυχερή που βρεθηκες στη ζωή μου και με βοηθάς να παλεύω τα σκοτάδια μου. 


- Στείλε Σχόλιο


06 Απριλίου 2018, 08:24
4 εκ.


Ένα χαρτί με λίγες λέξεις. Το μάτι κοιταζει και ξανακοιταζει το ίδιο σημείο.  4 εκ. Μικρά και ασήμαντα φαντάζουν τα ψηφία. Αδυνατείς να φανταστείς πόση δύναμη κρύβουν.  Αδυνατείς να συλλαβεις το μέγεθος της αλλαγής που επιφέρουν. Λίγες γραμμές παρακάτω.  "περαιτέρω διερεύνηση". Κάπου το χω ξανακούσει αυτό, κάπου το χω ξαναζήσει. 

"Το λέω σε σένα που ξέρω ότι αντιδράς πιο ψυχραιμα.  Δεν είναι καλή η προγνωση.  4εκ και σε τέτοιο σημείο... Δυστυχώς... Θα κάνουμε, ωστόσο κι αυτήν την εξέταση και μετά θα δούμε με σιγουριά."

Κι αυτό κάτι μου θυμίζει... Κουβέντες που έπιανα στον αέρα παιδί. 

"Οι επόμενες εναλλακτικές; " Να ξέρω, να προετοιμασω πρακτικά θέματα δικά μου.  Το μυαλό, που είχε μουδιασει για λίγα κλάσματα δευτερολέπτου,  άρχισε να κινείται. 

"Κράτα λίγες δυνάμεις και για σένα, μικρή." Η τελευταία φράση πριν βγω στη σκαλα και αφήσω δυο δάκρυα να τρέξουν.  

Και τώρα αναμονή. Μέχρι την άλλη εβδομάδα. 

"Δες τα αισιόδοξα" Δεν υπάρχει αισιοδοξία η απαισιοδοξία εδώ.  Υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα κι αυτην θα αντιμετωπίσουμε. Όσο αισιόδοξα κι αν τα δεις δεν αλλάζει. Απλά προσπαθείς να μην άφησεις 4εκ. να σε συνθλιψουν.

Σφίγγω τα δόντια ξανά.  Θα κλάψω με λυγμούς όταν θα μαι μόνη, μακριά από το σπίτι. Θα περπατήσω στην άκρη της θάλασσας και θα στεγνώσω το προσωπο.  Έπειτα θα γίνω ξανά η πέτρα που όλοι ξερουν- μόνο σε μια περίπτωση δεν μπόρεσα να γίνω, δεν θα το αφήσω να ξανασυμβεί. Θα κρύψω συναισθηματα πίσω από τη μάσκα μου. Θα χαμογελάσω. Θα κάνω ό,τι μπορώ για να  συνεχίσουμε  να ζούμε κόντρα στα 4εκ.


- Στείλε Σχόλιο


03 Απριλίου 2018, 00:11
Μια νύχτα...


Ασήμωσε τον μαύρο δρόμο το φεγγάρι δίνοντάς πνοή στην κοιμισμένη πόλη.Τρεμουλιασαν τα ανθακια της πασχαλιας και του γιασεμιου απ'την ανάσα του και σκόρπισαν ολόγυρα ευωδιες.  Αργά άρχισαν να λικνίζονται οι ισκιοι αφήνοντας πίσω τους τους ανθρώπους, δραπετευοντας από τα σώματα. Συρθηκαν απο τοίχο σε τοίχο ψάχνοντας την μαγική φεγγαραχτιδα.

Θρόισε το μακρύ φόρεμα στρίβοντας στην πλατεία κι ακούμπησε στο παγκάκι. Χαθηκε για μια στιγμή στις σχισμες του ξύλου κι έπειτα σηκώθηκε κι έπιασε την αργυρη κλωστή.  Απαλά την τύλιξε  γύρω της και στροβιλιστηκε μαζί της.  Αφέθηκε στην μελωδία μιας κιθαρας να την οδήγησει στο μονοπάτι των άστρων, να βρεθεί κοντά του.

 Τον κοίταξε, όπως τόσες φορές  από μακριά με βλεμμα θλιμμένο. Τον είδε να χορεύει στο ρυθμό ενος βαλς αγκαλιά με ένα ασημένιο βέλος κάτω από μια λεύκα.  Έγινε ένα με τη φυλλωσια του δέντρου κι όταν αυτός ακούμπησε ιδρωμένος στον κορμό, πέρασε κρυφά το χέρι της ανάμεσα στα χρυσαφένια του μαλλιά... 

ευχαριστώ για την έμπνευση... 


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης