αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
29 Μαΐου 2018, 01:05
Κι αν είμαι ροκ- Βασίλης Παπακωνσταντινου



- Στείλε Σχόλιο


28 Μαΐου 2018, 00:21
Βραδιά αγρύπνιας


Κάπως έτσι θα με βρει η αυγή.

Πάνω απ΄το αίμα και τα δάκρυα.

Πάνω απ΄τα τραγούδια

Πάνω απ' τις λέξεις μου

Πάνω απ΄τον πόνο

Τα μάτια κόκκινα απ΄τις νύχτες της αϋπνίας

Τα χείλη ξερά απ΄την δίψα

Το στόμα σφιγμένο απ΄την προσπάθεια

Τα κομμάτια του πάγου ένα ένα παίρνουν τη θέση τους στην σκακιέρα μου

Φτιάχνουν το πεδίο της μάχης

"Άλλαξε το βλέμμα σου"

Κάποτε θα άλλαζε κι αυτό όπως αλλάξαν όλα...


- Στείλε Σχόλιο


27 Μαΐου 2018, 23:42
Βραδιά ποίησης



- Στείλε Σχόλιο


27 Μαΐου 2018, 09:06
Common people


Ας πούμε καλημέρα με κάτι από τα νιάτα μας! 


- Στείλε Σχόλιο


22 Μαΐου 2018, 07:18
Ένα ονειρο ακόμα


Είδα στον ύπνο μου ότι μιλούσα.  Έλεγα για όσα έγιναν και πως έφτασα εδώ.  Ειδα πως μια γάτα στεκόταν έξω από το κλειστό τζαμι, ήθελε να φάει ένα πουλι κι εκείνο προθυμα έδωσε κομμάτι από τη σάρκα του βορά στην πείνα της-η μήπως το αντίθετο; Είδα μια γέφυρα φαρδιά και δίχως κάγκελο, όπως την βλέπω πάντα κι από κάτω το μαύρο νερό.  Είδα να τη διασχίζω να σκέφτομαι να μπω στο αυτοκινητο, να τηλεφωνήσω να πάω σε άλλη πόλη. Είδα να θέλω να ανοίξω την ψυχή μου να ξεφορτωσω τη θλίψη και όσα την πνίγουν. Μπορεί να είδα κι αλλα, όμως δεν αντεξε αλλο το μυαλό στον σουρεαλισμο της νύχτας. Άνοιξε απότομα τα μάτια κι έτρεξε στο νερό... 


- Στείλε Σχόλιο


20 Μαΐου 2018, 18:03
In my nightmare


Nights and nights ago I was running through the woods

Knew a shadow was chasing me

The night hunter of the souls

Felt its crystal breath upon my nape 

I felt the scissors touching me, 

I saw the glow of the blades-or  was just a floating guillotine ?


Now time has passed but I m still in the same dream.

 I know the crystal breath is mine, mine the blades sparkling in the steam

My secrets in the woods are  still hiding

Whispers of the moon leaving their mark 

and I choose  the single knife that cuts each and every beat of my heart. 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Μαΐου 2018, 13:55
Τρεις


Έγιναν τρεις.  Σε κάποιο τραπεζι έξω από μια σκηνή η ένα τροχόσπιτο θα παίζουν τάβλι, θα κάνουν παρεα πινοντας ούζο και τρωγοντας στρομπια.  Θα ακούνε παλιά λαϊκά και θα χορεύουν ζεϊμπέκικο. Ο ένας βαρύ αντρικιο, ο άλλος θα προσποιείται τον μεθυσμένο για να τους κάνει να γελούν κι ο τρίτος θα βουτά για γυαλιστερές. Θα ξεκουράζονται κάτω από τα πεύκα δίπλα στην θαλασσα με τα αστρα-αχινους. 

Θα βλέπουν μόνο ήλιο και γαλάζιο ουρανό μακριά από καλώδια, ΜΕΘ και άσπρους τοίχους. 

Κι εσύ ο τέταρτος που έμεινες πίσω, να ξέρεις πως είμαι εδώ. Πως σε αγαπάω πολύ και τρεμω για σένα. Και πως μαζί θα αντεξουμε κάθε απωλεια... 


- Στείλε Σχόλιο


18 Μαΐου 2018, 00:31
A million little pieces


Με τα ακουστικά στα αυτιά βυθίζομαι στον λήθαργο αργά....Αν είναι να έρθει το όνειρο ας έρθει, αν όχι δεν πειράζει, θα έχω για παρέα Placebo...


- Στείλε Σχόλιο


16 Μαΐου 2018, 19:20
Πνιγερο απόγευμα



Θλιβερό τόπιο,  σαν περίμετρος ζωντανών νεκρών η πόλη.   

Αρρωστος ουρανός, άρρωστα τα σύννεφα κι ο αέρας.  Τέρας γκρίζο, ετοιμοθάνατο ξερνά πηχτή ανάσα. Φτύνει δηλητήριο ολόγυρά του και σκοτώνει τη ζωή. Δυσκολευει την αναπνοη. Φραζει τη μύτη, το στόμα,  φραζει κάθε κύτταρο ζωντανό του κορμιού.

Με ρουφαει στη λασπερη του τρύπα. Δεν υπάρχει οξυγόνο, δεν υπάρχει δροσια.  Μα ούτε φλόγα.  Ένας βρωμερός θόλος περιβάλλει τα πάντα.  Μέχρι και τη θάλασσα.

 Θελω να πάρω ένα μαχαίρι, να σε κόψω, ουρανέ. Να ματωσεις, να τρέξουν οι πληγες, να αδειάσουν, να χυθουν τα δάκρυα σου, επιτέλους. Να ξεσπάσεις την οργή σου, να ελευθερωθεις και να ελευθερώσεις την κρυμμένη πίσω από το αδιαπεραστο παραπετασμα που εστησες ζωή.


- Στείλε Σχόλιο


14 Μαΐου 2018, 18:14
Μια από εκεινες τις μέρες


Σήμερα είναι μια από εκεινες τις μέρες. Μια από τις μέρες που το βάρος της ψυχής συμβαδίζει με τον πόνο του κορμιού.  Σήμερα είναι μια από τις μερες που βυθιζομαι ολοένα και πιο βαθιά στη θλίψη, που πνίγομαι στην απόγνωση της ανημποριας.  Είναι μια από τις μέρες που οι δυνάμεις χάνονται, τις καταπινει η πραγματικότητα. Είναι μια από τις μέρες που κινουμαι σαν αυτόματο,  που σφίγγω τα δόντια πιο πολύ από όσο πρέπει απλά για να σηκωθώ να περπατήσω. Ειναι μια από τις μερες που δεν ανταποκρίνεται το μυαλό σε όσα πρέπει να γινουν, που ολα μένουν πίσω.  Μια μέρα είναι... Μια μερα ακόμη, χρειάζεται μονο κουράγιο για να περάσει, να ελπίζω ότι αύριο θα είναι καλύτερα....

Υγ. Κι όσο κι αν δεν το λέω, κι αν δεν το δείχνω, όσο κι αν ξέρω τις συνθήκες μέσα μου βαθιά  εύχομαι να υπήρχε εκείνη η αγκαλια να με κρατήσει, να με παρασύρει στη θέρμη και τη δροσιά της, χωρίς λόγια, μόνο με το βλέμμα και το φιλί,  να γίνει ευκολοτερο να περάσει η μέρα. 


- Στείλε Σχόλιο


08 Μαΐου 2018, 07:06
Σε μια ακρογιαλιά


Άφησε πίσω το κτήριο. Άδεια η ψυχή, άδειο το κεφάλι, μόνο βουητό.  Είχε εξουθενωθει από το κλίμα και τις καταστάσεις στο γραφείο αυτόν τον καιρό.   Ένιωθε να μετατρέπεται κι η αγαπημένη εργασία σε ενα ακόμη βαμπίρ που ρουφούσε καθε σταγόνα ενεργειας. 

Μπήκε στο αυτοκίνητο. Έβαλε δυνατά τη μουσική, να ηρεμήσει. Από πάνω κρεμοταν ένα γκρίζο συννεφο, έτοιμο να κλάψει.  Κάτι φαινεται καταλαβαινε κι αυτό από εξάντληση, απόγνωση και πνίξιμο.  Μηχανικά άλλαζε ταχύτητες, κρατούσε προσηλωμένο το μυαλό στο δρόμο, συγκεντρώμενο στην κίνηση και τους άλλους οδηγούς.  Ήξερε πως η ελάχιστη φυγή της σκέψης θα προκαλούσε ατύχημα.

Ο μηχανικός ήχος σταμάτησε σε λίγη ώρα. Έξω από το παμπριζ απλωνοταν η βρεγμένη από το ψιλόβροχο αμμουδιά, η σκούρα θάλασσα κι οι βράχοι της ακτής.  Σηκωσε τον γιακά και βγήκε.  Προχωρησε προς τα δεξιά εκεί που  ο δρόμος και δυο βράχια δημιουργούν το καλοκαίρι ένα μικρο καταφύγιο από τον ήλιο. Τα δάκρυα λύθηκαν στο πρόσωπο κι έμπλεξαν τις σταγόνες τους με το σχεδόν αόρατο βροχινο νερό.  Όλο το πνίξιμο των ημερών ξέσπασε σε βουβό κλάμα, χωρις να προβάλλει καμιά αντίσταση. 

Έφτασε στον βράχο και σηκωσε το πρόσωπο. Το χερι σκούπισε το μάγουλο με ένα χάδι κι έγινε αγκαλιά να κλείσει τις πληγές.  Τα χείλη σκούπισαν την αρμύρα κι ενώθηκαν με τα άλλα χείλη.  Ένα φιλί βαθύ, παθιασμένο και υγρό όπως η θάλασσα, τράβηξε κι έπνιξε τη θλιψη. Φόρτισε με σωματιδια την ατμόσφαιρα. Μετουσιωσε κάθε πόνο σε  αρχέγονη δύναμη και η βροχή ξεσπασε.Ηλεκτρικές εκκενώσεις, αστραπές στο βάθος του ορίζοντα και στον βράχο.  Η κραυγή της ένωσης του βουνού με το συννεφο αναστεναγμος και κραυγη της ανάγκης για λύτρωση του πόνου. Μετουσιωση η κάθε έκρηξη. Αφαιμαξη του κακού.  Ζωογόνα ενέργεια από την πηγή του πόθου κατέκλυσε την ψυχή.  Ο ήλιος άρχισε να εμφανίζεται μέσα από δύο αγκαλιασμένα κορμιά. 

 Άνοιξε τα μάτια.  Ήταν στο αυτοκινητο. Τα δάκρυα ετρεχαν ακόμη, δεν τα στεγνώνε κάνεις κι ο λυγμός ήρθε.  Μοναξια. Έκλαψε γοερά.  Είναι κι αυτό μια ανακούφιση... Από το ραδιόφωνο ο Rory τραγουδούσε shadow play.


- Στείλε Σχόλιο


07 Μαΐου 2018, 21:00
Πρωινος καφές


Απροσμενο κενό στη δουλειά.  Σαν δωρο Θεού έρχεται μετά την άσχημη νυχτα με τον λήθαργο και το δυσκολο πρωινό.  Βάζω καφέ, σκέτο,πικρο. Χάνομαι για λιγο στην ανάμνηση...

Να ακουμπήσω την θλίψη μου στο σύννεφο να την πάρει μακριά με τη βροχή.  Θα θελα ένα τσιγάρο.  Το πακέτο μου άδειο και δεν προλαβαίνω να πάω στο περίπτερο. Σκέφτομαι ότι ειναι η εποχή της απωλειας.  Πολλές κι μαζεμένες. Δεν πειράζει. Θα το περάσω κι αυτό. Η απώλεια θα μπορούσε να ναι κούνια μας, τραγουδά το τζουκ-μποξ του μυαλού.

Φεύγω πάλι από εδώ. Ταξιδεύω σ' ένα νησί παρέα με τον ήλιο-χαθηκε σήμερα ο ήλιος... Ανεβαίνω στα χελιδονια που έχουν γεμισει το κτήριο με φωλιές. Αγκαλιάζω τα σπουργίτια και πετάω μαζί τους. 

Πάμε παρέα ταξίδι; Έρχεσαι μαζί μου στη Μικρή Μονεμβασια; Η μήπως προτιμάς μια παραλία αμμουδερη κάπου στο Λιβυκό; Μπορουμε να εκτοξευτουμε με έναν πύραυλο αισθησεων στα αστέρια ή  να κολυμπησουμε υποβρύχιο ταξιδι στον υγρο βυθό. 

Τελείωσε η απόδραση στη φαντασία. Πίσω στην πραγματικότητα..  Μπορεί, τελικά, να μην έχουν και τόσο άδικο όσα πουλιά ποφασίζουν να μην γυρισουν ποτέ πίσω απότα ταξίδια,  που περνούν τα σύνορα  και μενουν εκεί. 

30/4/2018

Μετά από κόπους και βάσανα ανεβηκε το κείμενο της Δευτέρας


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Μαΐου 2018, 20:51
Ασυναρτησίες


Συνθεση κι αντίθεση.  Θυσία, αυταπάρνηση, εγωισμοί, πείσματα. Αγκαθινα τσιμπηματα και στάλες αίμα άγνωστης προέλευσης και πηγής. Κενά και πλήρωμα του χρόνου. Αναπάντητα γιατί, ψηλαφιστες ανιχνευσεις χαμένες στην ομιχλη.  Ανερμηνευτες ερμηνειες...ολα κουβάρι σ' ένα σήμερα ευχη να ήταν παράλληλο στις παρυφές του σύμπαντος  κι η αλήθεια ξεκάθαρη στην κορφή του τώρα.

6/5/2018 πρωί 


- Στείλε Σχόλιο


06 Μαΐου 2018, 10:56
τεστ δημοσιευσης


123456789


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Μαΐου 2018, 16:21
Ενός κακού...


Το τελευταίο διάστημα δεν υπάρχει μέρα γαλήνης και ηρεμίας.  Κάθε μέρα κάτι νέο ξεφυτρώνει και πνίγει.  Σαν ταινία θρίλερ που αιμοδιψη φυτά απλώνουν τεράστιες ριζες και κλαδιά και σε αρπάζουν από το λαιμό. Παίρνεις το τσεκουρι, κόβεις απ τη μια και απ την άλλη άλλη ρίζα σε αρπάζει.  Ανεξέλεγκτο αγριοχορτο σκαρφαλώνει παντού και διψάει για κάθε σταγόνα χαμόγελου που μπορεί να ανθισει. 

Ανασύνταξη δυνάμεων...  Αναθεώρηση (πολλοστή αναθεώρηση) σχεδίων. Κάτι θα πετύχει...Θα βρεθεί ο τρόπος να ξεριζωθει η αγριάδα, να φύγει η σαπίλα της και να βλαστήσουν καινούρια βλαστάρια στο κηπουλι... 


- Στείλε Σχόλιο


01 Μαΐου 2018, 22:58
Το δάκρυ...


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα δάκρυ.  Γεννήθηκε στο κέντρο μιας καρδιάς την στιγμη που εκεινη ηταν απόλυτα ευτυχισμένη. Κι έμεινε κρυμμένο στα βάθη της.

Ήρθε ο χρόνος κι ο καιρός που το δάκρυ ανεβλυσε. Έγινε χείμαρρος της θλίψης και βγήκε από την κρυψώνα του.  Ακολούθησε τον κύκλο του νερού, τον κύκλο της ζωής, τον κύκλο του πόνου.  Πότισε τη γη, ανέβηκε στο σύννεφο, έπεσε βροχούλα και βρέθηκε πάλι στην καρδιά.

Από τότε συνοδεύει τον χτύπο της, κρύβεται στο γέλιο της, γίνεται διαμαντάκι και λαμπυρίζει στην άκρη των ματιων.  Κι όποιος αγαπάει την καρδιά, ανιχνεύει στο χάδι την ύπαρξη του.  


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης