αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
31 Μαΐου 2019, 10:47
Από το παρελθόν


Χρόνια πίσω. Προετοιμασία για πανελλήνιες με ακουστικά στα αυτιά. Ανακατεμένα ακούσματα ροκ, ραπ, μεταλ... Οτιδήποτε αρκεί να  χτίζεται το παράλληλο σύμπαν..

Ξύπνησα το πρωί κι άνοιξα τηλεοραση. Γνωστό σουξέ της εποχής έπαιζε στο κανάλι. Ευχαριστώ δεν θα πάρω.  Θα χτίσω το δικό μου παράλληλο σύμπαν ξανά με άλλους στίχους. Με εκείνους από το παρελθον. Πριν συμβούν ολα...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Μαΐου 2019, 00:10
moonlight kissed


Οι αναμνήσεις μόνο μένουν.... 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Μαΐου 2019, 17:24
Αλκοόλ η βροχή...


Το soundtrack του απογεύματος... 


- Στείλε Σχόλιο


16 Μαΐου 2019, 21:43
Πίσω απ την κουιντα


Δεν ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα πίσω απ την κουιντα να βλέπω τις λέξεις μου να γινονται εικόνες.  Να ακούω το γέλιο του κοινου από ένα μαύρο παραπετασμα.  Όμως αυτή τη φορά τα συναισθήματα ήταν αλλιώτικα.  Ίσως γιατί ήταν η πρώτη παράσταση που είχε έναν διαφορετικο σκοπο, ίσως γιατί αγάπησα πολυ περισσότερο αυτό το εργο και την ομάδα... Ίσως γιατί οι πρόβες μας ήταν ο φάρος που έδιωχνε μακρια την ομίχλη της δουλειας. Σίγουρα γιατί όλοι όσοι λάβαμε μέρος στην πραγματοποίηση της πιστέψαμε πως μπορούμε και πάνω από όλα κάναμε....το κέφι μας!  

Τελειωσε αυτό το ταξιδι. Έμειναν οι αναμνήσεις... Η ομάδα μου χαμογελαει ακόμα και ζηταει το επόμενο. Το νέο αρχισε να παίρνει ήδη υπόσταση στο μυαλό μου.  "Συνοικια Το ονειρο"... Ερχόμαστε.


- Στείλε Σχόλιο


12 Μαΐου 2019, 21:37
Για την παγκόσμια ημέρα χορού - 29/4


   Χορογραφία

   Κάποτε γεννήθηκε μια νότα.... Βγήκε μέσα από την απαλή ανάσα ενός σαξοφώνου σ' ένα γκρίζο διαμέρισμα. Άρπαξε μια ριπή ανέμου απ΄τη χαραμάδα που άφηνε το παράθυρο στο μπαλκόνι κι έφυγε. Γαντζώθηκε στα κλαδιά της απέναντι νεραντζιάς και λικνίστηκε μαζί της. Μια κίνηση αργή σαν χάδι, αρκετή, όμως,  για να πάρει το δέντρο ζωή, να ξεδιπλώσει αργά το κλαδί του κι ένα φύλλο ν' αποφασίσει ν΄ αφήσει το σώμα του, να γραπώσει τη νότα και μ΄ένα άλμα να βρεθούν παρέα ψηλά. 

    Στροβιλίστηκαν για λίγο σε δυο πιρουέτες και προσγειώθηκαν ανάλαφρα στο παγωμένο χέρι του αγάλματος που στόλιζε το συντριβάνι. Το άγαλμα αναρίγησε... Μόνο τότε πρόσεξε πως στη βάση του είχαν απλώσει τα άνθη τους μερικά αγριολούλουδα. Λύγισε χαριτωμένα τη μέση του κι έκοψε δυο πέταλα. Έπειτα, έγειρε μπρος και πίσω και φύσηξε τα πέταλα να πετάξουν μακριά, πάνω στα φτερά των σπουργιτιών, που ξετρελαμένα άρχισαν να χορεύουν βαλς με τις μυρωδιές της άνοιξης.
  Ένα περαστικό σύννεφο έπιασε τα πέταλα από τη μέση και μαζί διέγραψαν δυο κύκλους γύρω από το παγκάκι της πλατείας  (εκεί όπου καθόταν ένας άνθρωπος σκεπτικός με την καρδιά παγωμένη). Αφέθηκαν να αγγίξουν τα αγκάθια μιας ακακίας που έστεκε πίσω θλιμμένη για την μοναξιά του κόσμου. Αμέσως, εκείνη έτριξε κι άνοιξε τα κλαράκια της σε μια χαριτωμένη αραμπέσκ. 
    Ο μοναχικός άνθρωπος πρόσεξε...Πρόσεξε το ακίνητο που πήρε ζωή. Αφέθηκε και τον παρασύρει η μαγεία κι ένιωσε όλα τα αρώματα του κόσμου να πλημμυρίζουν την ψυχή του, άκουσε όλες τις νότες του χρόνου να ορμούν μέσα του κι η καρδιά του γοητευμένη απ΄τον χορό της φύσης άρχισε ανάλαφρη να ανυψώνετε και να ενώνεται με τον ρυθμό του απείρου σε μια αυθόρμητη χορογραφία δίχως τέλος.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Μαΐου 2019, 04:08
τα δάκρυα του δρακου


Η κραυγή του έσκισε τον αερα. Η ανάσα του καυτή ζωγραφιαε μια αστραπη πάνω απο το βουνό. Άνοιξε διάπλατα τα φτερά του και πέταξε στη μαύρη νύχτα, μια σκιά που έκανε πιο μαύρο τον ουρανό. Άφησε τον πόνο του ξεχυθεί σ εκείνο το πέταγμα.

 Κι ήτανε σειαμος που τρανταζε τη γη, κι ήτανε αέρας μανιασμενος που ξεσκίζε τα φυλλα των δέντρων. Αβάσταχτη, ανίκητη η φωτιά στα σωθικα του. Δεν αντεξε κι ούρλιαξε... Τα δακρυα έφτασαν στα μάτια μα δεν έτρεξαν.  Φλόγες ξεχυθηκαν από τα τρίσβαθα της ύπαρξης του σε ένα ξέσπασμα και κατεκαψαν τα πάντα. Όσα ήταν γύρω του, όσα φωλιαζαν χρονια στην καρδιά του,  όσα φοβόταν... 

Βροχή καυτή άρχισε να πέφτει στη γη... Τα δάκρυα του δράκου εβρεξαν το άσπρο πουκάμισο της. Το εκαναν ένα με τη σάρκα της.  Κι ενώθηκαν με τα δικά της...


- Στείλε Σχόλιο


04 Μαΐου 2019, 11:16
Επιστροφή στη ρουτινα


Εκτακτως από χθες επιστροφή στη ρουτίνα. Απότομα ξαναρχισαμε. Αλλά δεν με πειράζει. Έτσι κι αλλιώς τι χθες τι αύριο.  Όλα στο μυαλό είναι.  Και το μυαλο ψάχνει πάντα τις μικρές χαραμαδες για να βρει το φως.  Αλλιώς δεν την βγάζει καθαρη.

Τελευταίο μάθημα σε λίγες ώρες για τη φετινή χρόνια. Εξαιρετικα πήγε, δεν εχω παράπονο. Ήταν κι αυτό μια διέξοδος. Σκεφτομαι,ωστοσο, πόσο γρήγορα πέρασε. Ποτε φτάσαμε στην τελική ευθεία.  Είχα πολλά χρόνια να το βιώσω αυτο. Να μην φτάσει ο Μάιος και να νιώθω εξαντλημενη- τουλάχιστον σε αυτό το επίπεδο. 

Κοιτάζω τα σύννεφα έξω από το παράθυρο.  Θα βρέξει πάλι.  Κρίμα κι ήθελα έναν καφε στο Κεντρο πριν ανέβω στη σχολή.  Βλέποντας... Ας κατέβω με το καλό και ανάλογα.  Εξάλλου το είπα.  Χωρις πρόγραμμα.  Δεν έχει νόημα κάτι άλλο... 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης