αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
30 Ιουνίου 2018, 02:35
2.27 π.μ.


Σωπασε η νύχτα.  Χαθηκε ο ήχος της λεωφόρου.  Μόνο ένα απόμακρο βουητό με κόπο φτάνει.  Μόνο η συναυλία των γρυλων - ή μήπως είναι τριζόνια - κάνει παρέα στο σκοτάδι.

Επιτέλους έσβησαν οι αντοχές μου.  Τόση ώρα παρακαλούσα την κούραση να κλείσει τα βλέφαρα κι αυτά αντιστεκονταν.  Θέλω έναν ύπνο δίχως σκέψεις να τριβελίζουν το μυαλό κάτω από το σεντόνι.Υπνο διχως όνειρα... Ύπνο σκοτάδι...


- Στείλε Σχόλιο


29 Ιουνίου 2018, 18:32
Το χάσαμε το πλοίο...


Την ώρα που σκεφτόμουν ότι έχασα πολλά "ενδυομενη" κοστουμια ρόλων που μου πεφταν στενά, κάποιος έβαλε δυνατά τη μουσική στη γειτονια... 

" Το χάσαμε το πλοίο της γραμμής".

Το χάσαμε το πλοίο.  Και τόσον καιρο που παλεύαμε να το προλαβουμε; Σε λάθος δρομολόγια αρμενιζαμε.  Δεν ήμουν για το πλοίο της γραμμής. Τα άγονα προτιμούσα και τις ξερες. Κι όσο δεν μου άρεσε η κοινωνία - με όλες τις έννοιες της λεξης - που οδηγουμουν τόσο βυθιζομουν μέσα της.  Κι έλεγα δεν γίνεται...είμαι αχάριστη που πνίγομαι στην κρυστάλλινη θαλασσα. Μου ελεγαν εισαι αχάριστη που δεν βλέπεις τις ευκολιες του πλοίου σου.

Κακώς πήρα το φέρυ...  Μπορει μια σχεδια να μου ταίριαζε καλύτερα.

 Το άφησα το πλοίο να απομακρυνθεί.  Δεν έχει νόημα κανένα εδώ και καιρό να προσπαθησω να το προλαβω ή να ακολουθήσω το δρομολόγιο του. Δεν θέλω να περιμένω ούτε το επόμενο. 

Ίσως ήρθε η στιγμή να χτίσω το δικό μου σκαρι. Η καλύτερα να ανοίξω τα μάτια, να δω και να αρπάξω το πρώτο κύμα που θα έρθει καβαλα σε ενα δελφίνι. 


- Στείλε Σχόλιο


28 Ιουνίου 2018, 01:36
Λιγο πριν τον υπνο


Μόλις μπήκα σπίτι. Πονάει όλο το σώμα από την καταπόνηση και το πέσιμο - αύριο το πρωί σίγουρα θα έχω κάποιον μωλωπα. Άρχισα να νιώθω το χτύπημα στη μέση και το πλευρό. Βαριέμαι να βαλω πάγο. Θελω μόνο να κοιμηθώ.  

Ήταν όμορφα σήμερα. Δεν πειράζει που δεν μου βγήκε εξαιτιας της κουρασης όπως θα ηθελα. Ήταν όμορφη η θετικη ενέργεια όσων με περιεβαλαν.  Και μετά δυο φίλοι πήραν μακριά όσα άσχημα πήγαν να με χαλάσουν. 

Λίγο πριν τον ύπνο... Θα κρατήσω την δροσιά από το καραφάκι με τα παγάκια, την λαμψη απο τις αναμνήσεις και το μυστήριο του χλωμου σεληνόφωτος που γέμισε την ψυχή μου σε κείνη την παράλληλη διάσταση.


- Στείλε Σχόλιο


26 Ιουνίου 2018, 13:51
Μην διακόπτετε


Την ώρα που ήμουν βυθισμένη στις σκέψεις μου, στη γαλήνη μου, που δουλευα και δημιουργούσα..απρόσμενη διακοπή από μια επαίτη.  Ξέσκισμα ψυχής,  να με τραβάει βίαια,  να με γδερνει πάνω στα βράχια.

 Ένιωσα την έκρηξη να έρχεται... Κράτησα την ψυχραιμια μου για άλλη μια φορά κι απάντησα σχεδόν ευγενικά πως εργάζομαι και δεν μπορώ να βοηθήσω. 

- Μα σε έχω ανάγκη. ..

- Πολλοί με έχουν,  τι να γινει; απάντησε το τερατακι από μέσα μου. Μάλλον το βλέμμα και η φωνή μου ενηργησαν αποτρεπτικα.

Η καταληξη; Εφυγε η γυναίκα μουρμουριζοντας "Ιησούς Χριστός νικά" -ποιος ξέρει τι να σκεφτηκε;- κι έμεινα εγώ να προσπαθώ να ανακτησω τη γαλήνη και την έμπνευση.


- Στείλε Σχόλιο


24 Ιουνίου 2018, 11:35
Καλημερα από το.... φθινόπωρο


Έπιασαν το πρωτοβροχια! Δεν μπορείς να κάτσεις στο μπαλκόνι χωρίς ελαφρυ πανωφόρι. .. 

-Εεεε!!! Μπερδευτηκαμε. Φθινοπωρινό κειμενο ξεκινάς να γραφεις; Κατακαλόκαιρο ειναι κι ας μην του φαίνεται. 

-Τι να σου κάνω κι εγω; Κρύωνα στο κρεβατι κι ήθελα σεντονι, είπα να πιω καφέ έξω και έχουν μουλιάσει όλα από τη βροχή, πήγα να χτυπήσω φραπέ και δεν μου κανε αίσθηση (σε κλασικο Λουμιδη κουπατο κατέληξα κι οχι δεν κάνω διαφημιση)... Σε λίγο θα πάω και για μουστοκουλουρα στον φούρνο. 

- Ελα, σταμάτα, γκρινια!  Παραδεξου το σου αρέσει η μυρωδιά της βροχής. 

-Δεν διαφωνω.  Ωραία είναι.  Αλλά ήθελα καλοκαίρι σήμερα.  Καλοκαίρι κανονικό, όχι "ντεμεκ". Να ψήσω στο μπαλκονι (στον φουρνο τα βάλα τα παϊδάκια- ιεροσυλια), να διαβάσω κάτω από τον ίσκιο ενός δέντρου-αντε μιας ομπρελας, να λιώσω στην άμμο και να μουλιασω ώρες με βουτιές στο νερό... Γι αυτό γκρινιάζω... 

- Άλλαξε χορογραφία. Βαλε άλλη μουσική.  Ίσως κάτι από Φρανκ; Τραγουδα και χόρεψε στη βροχή.  Άντε. Άρχισαν οι καρδερινες του γείτονα να κελαηδούν. Σημαδι πως θα στρώσει ο ουρανός. Πες καλημέρα στο καλοκαιρι κι ας ήταν το πρώτο που αντίκρισες φθινόπωρο!


- Στείλε Σχόλιο


24 Ιουνίου 2018, 03:15
heavy rain


Γιατί ταιριάζει με την ώρα και τους ήχους του ουρανού


- Στείλε Σχόλιο


24 Ιουνίου 2018, 00:05
Μ ένα κουτάκι μπύρα


Πόσον καιρό είχα να το κανω αυτο; Να κάτσω μια ολόκληρη μέρα χωρις να κάνω κατι.Ισως και δέκα χρόνια... Έχω ξεχάσει... 

Και τώρα που επεσε η νυχτα... Ένα κουτι κρύα μπύρα στο χέρι, σερφαρισμα, μια ταινιούλα χωρίς ήχο να παιζει...

Δεν θέλω να κάνω ανασκόπηση των ημερών, ούτε να σκεφτω τους νέους στόχους. Κι όμως ο νους γυριζει.

Ξέρω μόνο ότι τα κατάφερα.  Τρεις δύσκολες ημερομηνίες η μια πάνω στην άλλη αλλά τα κατάφερα! Καλύτερα από όσο περίμενα. Και ειναι η πρωτη φορά μετά από καιρό που δεν αισθάνομαι εξουθενωση αλλά μόνο πληρότητα στο τέλος. Ίσως ειναι που μπόρεσα να βιώσω ολόκληρα, χωρίς παρεμβολές και "αρνητικη ενεργεια" κάποια από αυτά που μου δίνουν πνοή. 

Ήδη τα επόμενα σχεδια τρυπώνουν σαν μυρμηγκακια  στο μυαλό και το γαργαλάνε. Είναι που πλέον ξέρω ακριβώς τι θέλω.... Και πρώτη, επίσης, φορα σκέφτομαι πως ίσως πραγματωσω κάτι παραπάνω. 

Το κουτί αδειασε σχεδόν. .. Θα θελα ένα τσιγάρο. Να βγω έξω στο μπαλκόνι να καπνίσω στην υγρασία της νύχτας και να ταξιδέψω παρέα με τον καπνό...


- Στείλε Σχόλιο


21 Ιουνίου 2018, 22:24
Νυχτερινή ακολουθία



Τα βήματα ακούγονται σταθερα στο πλακόστρωτο.  Ρυθμικά χτυπήματα προς άγνωστη κατευθυνση, μοιαζουν να οδηγούν στο πουθενά.  Αν κάνεις το λάθος να μαντέψεις τον προορισμό τους μάλλον θα χαθεις μέσα στις δαιδαλωδεις στροφες και τις αποτομες αλλαγές πορειας. Άρα δεν σου μενει επιλογη από το να παρασυρθείς στο τέμπο τους, διακριτικά να τα ακολουθησεις οξυνοντας όσο περισσότερο μπορείς την ακοή σου,  μιας κι η όραση είναι σχεδον άχρηστη  στο μισοσκοταδο που βρέθηκες ετουτη τη νυχτα με τον παράξενο, αορατο συνταξιδιώτη.


Θα πεις τωρα οτι πάντα μπορεις να κάνεις μεταβολή και να ακολουθήσεις την αντίθετη πορεία μακριά τους.  Μπα... Δεν το νομίζω. Αν ήσουν τέτοιος τύπος δεν θα είχες φτάσει καν μέχρι εδώ... Μολις έβλεπες το πρώτο σκοτεινό σοκάκι θα είχες επιστρέψει στο φως και τη ζεστασιά της φωλιας σου. Άρα...μάλλον έχεις την ακατανόητη από πολλους περιέργεια,  ή μήπως προτιμάς τις λέξεις ορμή, παρορμηση, αγωνία, να δεις που θα σε οδηγήσει η απροσμενη συντροφια.
Συνεχίζουμε, λοιπόν τον βηματισμό μας. (Μάλλον εσύ συνεχίζεις να ακολουθείς βηματισμό γιατί εγώ ξεγλιστράω ευκολοτερα πάνω σε τοίχους και στεγες.)

Ο οξύς ήχος των παπουτσιών αυξάνει ταχύτητα και φτανει σε ένα allegro vivace - για να μιλήσουμε λίγο με όρους μουσικής- την στιγμή που μπαίνει σε ένα στενομακρο σοκάκι, στο βάθους του οποίου αχνοφεγγει ένα λευκό ειδωλο.  Πρόσεξε! Πλησιάζεις επικίνδυνα στο φως και θα γίνεις αντιληπτός. Καλύτερα να βρεις κάπου να καλύψεις την παρουσία σου.

Α, να!!  Δίπλα σε αυτήν την σκάλα κάτω από τα γιασεμιά είναι καλά.  Έχει δροσούλα και καλή θέα προς τα εκεί.  Τι ειπες; Θέλεις να ακολουθήσεις τα βηματα; Δεν το πρόσεξες ότι σταματησαν; Άκου λίγο καλύτερα... Ο μόνος ήχος πλέον είναι το θρόισμα των φύλλων,  ο ψίθυρος των άστρων, ένα τριζόνι και δυο...ανάσες. Σσσς... Σταμάτα να μιλάς! Μανία έχετε οι άνθρωποι να θέλετε να ακούτε μόνον τη φωνή σας και να κάνετε τα δικά σας.  Η' στάσου φρόνιμα να δούμε τι θα γίνει ή γύρνα πίσω. Σταθηκες; Ωραία... 


Κοίτα το είδωλο πόσο όμορφο ειναι. Πανωρια δέσμη αχνού φωτός. Δεν τυφλώνει, δεν παγώνει, δεν καίει... Απλά αγκαλιάζει απαλά τη νύχτα.  Μα που  κοιταζει; Πρέπει να κοιτάζει κάπου, αυτό δείχνει η στάση της. (Κανε πιο πίσω...θα μας προδωσεις! Μη χαλασεις τη μαγεία με περιττές κινήσεις.) Άρχισαν πάλι τα βηματα.  Αργά... διστακτικά αυτή τη φορά. Απομακρύνονται από μας... Πάνε στο φως... Να... Να... Ξεχωρίζει η φιγούρα μέσα στο σκοτάδι να κινείται.  Λεπτή σιλουέτα κόβεται από τους ίσκιους των σπιτιών και του δρόμου. Άπλωσε τα χέρια το είδωλο σαν σε χαιρετισμό, σαν σε αγκαλιά και η δεύτερη φιγούρα στάθηκε... 


-  Είσαι ακόμα εδω; (πόσο απόκοσμη ακούγεται η φωνή ... μαγνητιζει). Γιατί μενεις; Γιατί δεν έφυγες στο φως που ανηκεις και με περιμένεις;


Καμιάν απάντηση δεν έρχεται... Μόνο που το φως κινειται αργά προς τη σκιά. (Δεν νομίζεις πως άλλαξε το χρωμα; Σαν να έγινε λίγο μπλε το απόλυτο μαύρο και πισωπατησε)


-Μη... Μην έρχεσαι προς τα μένα. Αν με αγγίξεις θα σε καταπιώ, θα σε πάρω μαζί μου στο έρεβος και την ανυπαρξία μου! Άσε με να βαδισω στο μονοπάτι της μοναξιάς μου... Φύγε μακριά μου!!


Πόση αγωνία κρύβουν τα λόγια της.  Μα το είδωλο δεν φαίνεται να ακούει. Κλείνει το στενό με το φως του.  Κι η φιγούρα σαστισμένη κοιτάζει τριγύρω.  Άραγε προσπάθεια να ξεφυγει; Να το σκασει; Θα επιστρεψει πίσω;


- Δεν με καταλαβαίνεις; Πίσω σου είναι το χάος που ανήκω. Είμαι ένα φάντασμα.  Δεν έχω ζωή,  δεν έχω πνοή, δεν υπάρχει σε μένα ομορφιά. Δεν έχω να δώσω δροσιά, μόνο πόνο... Μα γιατι; Γιατί μενεις; Όλοι με φοβήθηκαν, όλοι έφυγαν, όλοι με είπαν τέρας και παγωνιά και με άφησαν να τραβήξω τον προορισμό μου στην καταστροφή... Γιατί επιμένεις να μου κλείνεις καθε φορά τον δρόμο για τον γκρεμό;


Κοίτα! Το φως πλησίαζει κι άλλο. Κι όσο πλησιάζει ολοένα και σαστιζει η σκιά.  Κοιτάζει πίσω... Κάνει μια κίνηση να τρέξει προς την είσοδο του στενού..
Ισως θα ήταν φρονιμο να φύγουμε τωρα. Με τρομαξαν τα λόγια της!! Πού να πάμε όμως; Θα μας δει αν κουνηθούμε.. Κρύψου καλύτερα!

- Σε παρακαλώ φύγε... Για τελευταία φορά. Δεν έχω κουράγιο να γυρίσω..  Δεν θέλω να σε παλέψω άλλο, όμως δεν θέλω και να σε καταστρέψω...Με τρομάζει ολοένα και πιο πολυ ο ήχος της φωνής. Γινεται κεραυνός στην ησυχία της νύχτας.

- Μην πλησιάζεις άλλο.  Θα σε σκοτώσω!! Αυτή είναι η μοίρα μου...Να καταστρέφω ό,τι αγγίζω. Γιατι; Γιατί δεν φεύγεις; Γιατί δεν με φοβασαι;


- Γιατί σ' αγαπω... 
....................
Τι, τι συνεβη; Κατάλαβες τιποτα; Ξαφνικά χάθηκαν όλα γύρω μου.  Είδα μόνο το φως να αγκαλιάζει τη σκιά, έπειτα μια ασπρόμαυρη έκρηξη και... τελος. Εξαφανίστηκαν... Μείναμε εγώ κι εσύ... Τι λες επιστρέφουμε ή μήπως θέλεις να διαβουμε πέρα απο το τέλος του στενού;


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Ιουνίου 2018, 06:54
Τελική ευθεία


Μπήκαμε στην τελικη ευθεία. Σήμερα το απόγευμα το ένα τελειωνει και κατευθείαν το δευτερο φουλάρει μηχανές.  Αν φτασω στο Σάββατο χωρίς απώλεια θα είμαι ευχαριστημένη. 

Πως έτυχε έτσι φέτος; Όλες οι καταληκτικές ημερομηνίες μαζί!! Δεκαπέντε μέρες τώρα νιώθω μαραθωνοδρόμος σε ανώμαλο έδαφος. 

Χρειάστηκε να κάνω μεγάλες υπερβάσεις για να φτάσω εδώ... Χρειαστηκε να βγάλω άτομα εκτός,  να πω τέρμα σε καταστασεις, να θυμηθώ τι θέλω, τι με γεμίζει χωρις να βάλω λογική μπροστά ή κοινωνικά πρέπει και προτεραιότητες.  

Σε λίγες ώρες θα μπω στο λεωφορείο. Θα πάω για το πρώτο - χωρίς άγχος επιτυχίας γιατί ξέρω τι ζηταω από το σημερινο. Και το βράδυ επιστρέφοντας θα χαμογελάσω στην εξάντληση και θα πάω να χορέψω διπλα στη θάλασσα, κάτω από το φεγγάρι και τα αστρα, ξεχνώντας το πληθος γύρω μου, αντλωντας δυναμη κι ενεργεια από τις νότες και την μαγεία των στιγμών. 


- Στείλε Σχόλιο


19 Ιουνίου 2018, 07:43
Φτωχά λόγια


Είναι στιγμές που τα λογια μοιαζουν τόσο φτωχά.  Ο,τι και να πεις ξέρεις πως είναι λίγο, πως θα ακουστεί τόσο τετριμμένο και ελάχιστο.

Το μόνο που εύχεσαι σε αυτές τις στιγμές είναι να είχε η σκέψη δύναμη μαγική.  Να μπορούσε να προβάλλει στην καρδιά του αλλου όσα είναι αδυνατον να δηλωσουν οι λέξεις.  Να ήταν η σιωπή ο πιο ευφραδης τρόπος να εκφραστείς.

Κι ακόμη περισσότερο ευχεσαι να μπορούσες να συνοδεψεις την σιωπή σου με μια μεγάλη αγκαλιά.  Με χαδια στα μαλλιά κι αγγιγματα... Με ένα κρατημα σφιχτο να μεταγγίσεις τρυφερότητα κι ομορφιά στο σώμα και την ψυχή του.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιουνίου 2018, 11:11
Πεπλα


Η ανάμνηση 

Το φως 

Η μουσικη

Το τραγουδι

Οι λεξεις και η εις βάθους μελέτη των σημαινοντων και σημαινομενων

Το εσωτερικό ξεκαθάρισμα των σκοπων καθε πραξεως μου...

Πέπλα προστασιας και ασπίδες του μυαλού και της ψυχολογιας μου... 


- Στείλε Σχόλιο


17 Ιουνίου 2018, 09:59
Μαθηματικοι υπολογισμοί


Ενα έφυγε...πέντε μενουν... Έχω τρεις μερες: 3χ24=72...

Μειον 8 αύριο στη δουλειά (ελπίζω να μου εγκρίνουν την άδεια για Τριτη) πάμε στις 64...

Έχω και πρόβα 2χ2=4 το λιγοτερο...δεν ξέρω τι ώρα (πρέπει να μιλάμε με τον Αρνιακο πριν ξεκινήσουμε, όπως μας τα κανε ο καιρός)

Χρειάζομαι ύπνο... 12 ώρες για τριήμερο φτανει; Όχι αλλά έτσι θα γίνει...Φτάσαμε στις 48. 

Μείον ένα τρίωρο για άσχετα που θα με διακόπτουν ..

.48-3=45

45:5=9ωρες για κάθε ενότητα... Πολλη άνεση..  Κάπου κάνω λάθος!!!

Δε βαριέσαι!!  Στην πράξη θα φανεί!

Βάλε έναν Λουκιανό και συνεχίζουμε!!! 


- Στείλε Σχόλιο


16 Ιουνίου 2018, 10:49
Αυτή θέλω να είναι η ζωή μου...


Περιμένω να έρθει η σειρά μου για την πρόβα, εχοντας ήδη τελειώσει με τα κοστούμια, κρατώ βιβλία και σημειώσεις για να κερδίσω τον χρόνο στο διάβασμα της εξεταστικής.... Ο χρόνος ελάχιστος κι οι επόμενες 4 μερες προβλέπονται άυπνες. Ενώ όλα αυτά θα έπρεπε να με αγχώνουν, να με πιέζουν ... νιώθω γαλήνη και χαρά.  Γιατί είμαι εκεί που αγαπώ... Στις μουσικές μου,  στις λέξεις μου στον δικό μου κόσμο... Εκείνον που η τέχνη και η γνώση γίνονται ένα στην ετερόκλητη καθημερινότητα και (συμ)πληρώνουν την ψυχή. 


- Στείλε Σχόλιο


15 Ιουνίου 2018, 12:57
Διαλειμμα


Νωρίς επιστροφή σήμερα στο σπίτι.Πονοκεφαλος πάλι... Ξεμπέρδεψα όσο πιο γρηγορα μπορούσα κι έφυγα χωρίς να κοιταξω πισω, χωρίς να ρωτήσω. 

Ξαπλωμένη σε μια πολυθρόνα στο μπαλκόνι, μακρια απο ανθρώπους -"ενεργειακά βαμπιρ".  Το αεράκι χαϊδεύει απαλά το δερμα, παίζει με μια τούφα στο μέτωπο. Στο τραπέζι ο καφές και μια πιατέλα με καλουδια. Μπερδεμένες γεύσεις και υφες. Γλυκα, ζουμερά βερικοκα,  τραγανα κριτσινια με μαύρο σουσαμι, μηλο με μέλι,  λίγο τυρι... Τα σπουργίτια έχουν στησει πανηγυρι στο διπλανο δέντρο, στα αυτιά μου παίζει το τραγουδι της θαλασσας-αν ελειπε κι ο θορυβος των αυτοκινήτων θα λεγα ο ήχος της γαλήνης. 

Κοιταζω ψηλά.  Ο ουρανος εριξε πάνω του λευκή αραχνουφαντη εσάρπα. Αγκαλιαζει όλον τον θολο, σεντόνι που σκεπάζει τα σώματα ιδρωμενων εραστών... Πιο μέσα σύννεφα παίζουν με τα διαβαταρικα πουλιά,  αλλάζουν σχηματα και διαθέσεις. 

Ένας ελέφαντας φύσα μια μπάλα με την προβοσκίδα του και διπλα του μια στρουθοκάμηλος τρέχει.  Παρακεί ενα κοριτσάκι κράτα ένα μπαλόνι... Όχι μάλλον τεράστιο γλειφιτζούρι μοιάζει. Δεξια ένας τεμπέλης δράκος έχει παραδοθεί στον υπνο και μια τίγρης εστησε καρτέρι στις πεταλούδες...

Καιρό είχα να παίξω με τον ουρανό.

Ομορφο παιχνίδι...να σαι αραχτός στην αμμουδιά, στο γρασίδι και να φτιαχνεις πίνακες ζωγραφικής με τ' άστρα ή τα σύννεφα. Να σκαρωνεις ιστορίες για χώρες φανταστικες, σε αλλους γαλαξίες κρυμμένους πίσω από το γαλάζιο.

Όμορφο διάλειμμα το σημερινό.  Απόδραση για λιγο... Αυριο θα ξεκινησει παλι ο αγώνας.  Σημερα, όμως, μου χρωστούσα τις στιγμές μου....


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Ιουνίου 2018, 20:03
Πιρουέτες


Σε ελάχιστη ώρα θα είμαι στην αίθουσα.

Μπορεί το κεφάλι να πάει να σπάσει από την πίεση, να είμαι άγρυπνη για πολλοστή βραδιά, μπορεί - όπως είπε κι ένα πολυ αγαπημένο πρόσωπο  - να κλείνει το ένα παράθυρο μετά το άλλο, μπορεί να είμαι με την επιγονατίδα για δεύτερη εβδομάδα, μπορεί οι φορτιστές μου να χαλούν σαν λαμπάκια κονσόλας που καίγονται με την σειρά αλλά... κοίτα με χορεύω.

Ανεβαίνω πιο ψηλά απ' όσο νόμιζα ότι μπορούσα...κάνω πιρουέτες και απλώνω το χέρι ως τον ουρανό. Σε πείσμα του πόνου αλλάζω το βλέμμα. Αφήνω τη μουσική να περάσει μέσα απ΄τον κορμί. Θα β(γ)άλω την ψυχή μου σε μια ανάποδη τούμπα, σε ένα κερί, όλο το πάθος που κρύβω και τη φωτιά σε μία χορογραφία. Γίνομαι φλόγα και συνεχίζω....


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Ιουνίου 2018, 19:28
Τέλος


Κλικ μυαλού. Σαν διακοπτακια. Φωτάκια άναψαν.  Φωτάκια εσβησαν.  Σκέψεις μετεωρες.  Αποφάσεις απαρτες.  Τώρα παρμενες.  

Νέοι ορίζοντες.  Άλλοι στόχοι.  Νέες αναζητήσεις.  Κάπου βρίσκονται.  

Στρωμένα αγκαθια.  Ε και;  Πρώτη φορα;  Γνωστο σενάριο.

Καίει...καιει...  Δίχως επιστροφή. 

Δεν θέλω. Μην πεις.  Μην θελησεις.  Δεν αλλάζω.  Μακριά μου.  Κανεις εδώ... Δεν ανήκω.  

Το πα.

Παγώνω αργά.  

Λίγα κρατούν.

Δεν υπάρχει.  Μόνο ένα.  Ένα αξίζει. 

Ήρθε... Επιτελους... Ο φόνος... Το τέλος. 

 


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης