αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
30 Ιουνίου 2019, 20:47
Μικρές παύσεις


Αυτή η εβδομαδα αποδείχθηκε ζόρικη.  Κι η επόμενη το ιδιο. Πολλές οι υποχρεώσεις και οι προθεσμίες πιεστικες. Ωστόσο οι μικρές παύσεις γεμίζουν τις μπαταρίες.  

- Το γραφείο που μεταφέρθηκε με θέα τη θαλασσα

- Μια βουτιά την ώρα του ηλιοβασιλεματος σε μια αγαπημένη παραλία 

- Μια βόλτα στους έρημους δρόμους της πόλης την Κυριακη το απόγευμα 

- Ένα παγωτό χωνάκι που πασαλειβει τα χείλη 

- Μια μακαροναδα στο μπαλκόνι 

Και πάνω από όλα...η αγαπημενη μου ώρα στο ισόγειο του νεοκλασικου παρέα με τις νότες...


- Στείλε Σχόλιο


30 Ιουνίου 2019, 13:23
I hate everything about you



- Στείλε Σχόλιο


30 Ιουνίου 2019, 09:51
Αμνησια



- Στείλε Σχόλιο


26 Ιουνίου 2019, 18:47
Roadhouse blues



- Στείλε Σχόλιο


26 Ιουνίου 2019, 08:11
Το ομορφότερο γραφείο


Το χω ξαναπεί. Τυχεροί οι νησιωτες που έχουμε τη θάλασσα γραφείο μας. Γίνεται πιο ανάλαφρη η δουλειά όταν πίσω από τις στοίβες των εγγράφων και την οθόνη του υπολογιστή βλέπεις το νερό να ενώνεται με τον ουρανό.  Παρά το γκρίζο της ημέρας και τον όγκο εργασιας που βρισκεται τοποθετημενος μπροστά μου η θέα αυτή αλλάζει τη διάθεση.  Σε κάνει να θέλεις να πεις καλημέρα! 


- Στείλε Σχόλιο


24 Ιουνίου 2019, 20:32
Shut up and kiss me


Όταν οι γερόλυκοι επιστρέφουν...(και διδασκουν)


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιουνίου 2019, 19:49
Μεθυσι


Κάποιες φορές μεθάς χωρίς να εχεις πιει σταλα αλκοόλ. Κι όμως αυτά είναι τα πιο δυνατα μεθύσια. Κρατούν ώρες η και μέρες. Κάνουν τον ηλιο και τα άστρα να λάμπουν δυνατότερα, το αεράκι να δροσίζει πιο πολύ κι η θάλασσα να ναι γαλανοτερη. 

Μέθυσα κι εγώ εχθες. Παρα το άγχος και τους χτύπους της καρδιάς που ήταν στα ύψη...μέθυσα.  Με τύλιξε η αύρα των στιγμών, με κράτησε στην αγκαλια της η ομορφιά. Βρέθηκα εκεί που πάντα λαχταρουσε η ψυχή κι ήταν όλα τόσο πρωτόγνωρα μα τόσο οικεία. Ακόμη χαμογελάω στην αναμνηση της νύχτας, μια ανάμνηση μοναδικη κι ανεπαναληπτη.

Νέα αρχή... Νέο ταξίδι. Συνεχίζω... Με όρεξη για δουλειά, με σύνεση και βήμα αργό. Μια μια θα χαραχτουν οι διαδρομές με νότες ανεξιτηλες για να κατακτηθουν νέες κορφές..


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιουνίου 2019, 20:21
24


Έμειναν μόνο 24ωρες. Σαν μικρό παιδί μετράω ένα ένα τα λεπτά. Όλον τον χειμώνα ζούσα κι ανεπνεα για τις στιγμές αυτές. Απίστευτο ότι έφτασαν. Η τελευταία στιγμή μιας νέας αρχής.

Βγήκα σήμερα από το κτηριο και η καρδιά μου χτυπούσε ακόμη στο ρυθμό. Δεν πίστευα σχεδον αυτά που άκουσα ελάχιστα λεπτά πριν. Άφησα τον καυτό ηλιο να κάψει το σώμα και το πρόσωπο μου για λίγα δευτερόλεπτα, να μπορέσω να αφουγκραστω την ψυχή μου... Και κάπου εκεί μια άλλη φωνη ακούστηκε μέσα στο μυαλό...

"Το χεις.... Μην το εγκαταλείψεις ποτε"

"Όχι πια... "

Δεν θα κάτσω να σκεφτώ τα χρόνια που πέρασαν, τι θα χε γίνει αν...  Παραδέχομαι οτι τρυπησαν σαν μικρά αγκάθια για μερικά κλάσματα οι σκέψεις αυτές.  Αλλά είναι ανούσιες.  Το παρελθον είναι παρελθόν. Κανεις δεν ξέρει ποια θα ήταν η κατάληξη, χειρότερη, καλύτερη, η ίδια. Είμαι εδώ που είμαι τώρα.  Στέκομαι ζωντανή και συνεχίζω... 


- Στείλε Σχόλιο


22 Ιουνίου 2019, 10:14
Κύκλος


Χθες έκλεισε ένας κύκλος.  Είπαμε αντίο μετά από μήνες χωρίς να ξέρουμε αν ποτέ οι δρόμοι μας θα ξανασμίξουν.

Κάναμε καλή ομάδα ειναι η αλήθεια.  Μαζεμενοι από τα άκρα της Ελλάδας εδώ δέσαμε. Όχι μόνο σε επίπεδο δουλειάς. Οι συναντήσεις και οι συζητήσεις μας μια οαση στα προβλήματα. Καταφέραμε να ξεπεράσουμε τους εργασιακους σκοπελους και να φυτέψουμε ένα σπόρο δημιουργιας. 

Ποιος ξέρει σε λίγους μήνες που θα ειμαστε. Ίσως κάποιοι να ξαναβρεθουμε κάτω από την ίδια στέγη.  Πιθανότατα όχι. Δεν έχει σημασία.  Φτάνει που έγινε αυτός ο κύκλος. Ένας κρίκος ακόμη στο χαρτόνι της ζωής μας. Λίγο πιο φωτεινός από άλλους.

Δεν μ' αρεσει να λέω θα τα ξαναπούμε. Μοιάζει κούφια υπόσχεση χωρίς αντίκρισμα. Αν ειναιι να γίνει θα γίνει. Αν θελησουμε να μιλησουμε ξανά θα μιλήσουμε. Θα ψαξουμε ο ένας τος άλλον. Αν όχι δεν πειράζει. Δεν αλλάζει η εμπειρια, η προσφορά και τα συναισθήματα. 

Και τώρα καθώς πίνω τον πρωινό καφέ αγναντευοντας τη θάλασσα μετραω ώρες για να βρεθώ στην περιφέρεια του αλλού κυκλικου μου δίσκου που άρχισε τον Σεπτέμβρη. 

Χαχαχαχα... Μόλις έκανα μια εικόνα. Η ζωή μου λοιπόν μοιάζει με έναν απέραντο ουρανό γεμάτο πλανήτες με δαχτυλίδια σαν του Κρονου. Κάποια ολοκληρωμένα κάποια όχι. Κι εγώ ακροβάτης να ισορροπώ στις περιφέρειες τους και να στροβιλιζομαι -ποτε αργά και ποτε γρηγορότερα - γύρω τους σε μια χορογραφία.  Από τα πέλματα μου βγαινουν χρώματα, σκούρα ανοιχτα φωτεινά, μελαγχολικά και σχεδιαζουν αυτά τα δαχτυλίδια. Υπάρχουν, έτσι, πλανήτες με ημιτελή, νεφελώδη δαχτυλίδια υπάρχουν κι άλλοι με τέλειους δίσκους να τους περιβάλλουν. Αυτοι έχουν πετάξει όμορφα στις παρυφές του συμπαντος μου σε τοποθετήθηκαν στο παρελθόν μου να λάμπουν για να μου θυμίζουν όλα τα όμορφα και άσχημα που κατάφερα να ολοκληρώσω,


- Στείλε Σχόλιο


20 Ιουνίου 2019, 01:23
Με τη ματιά του φωτογράφου


- Το ξέρεις ότι όλα έχουν τελειώσει, σωστά; Ξέρεις ότι έληξε ο χρόνος μου. Γνωρίζεις πως ξεπέρασα πλέον το όριο όσων είχα να δώσω. Καμία αντοχή δεν έχω. Απλά ξόφλησα.
Κακώς έψαξες και πάλι να με βρεις. Δεν έπρεπε να έρθεις ξανά στον δρόμο μου. Προτιμώ να μείνω μόνο μέχρι να ενωθεί κι η τελευταία μου ανάσα με τον ουρανό. Δεν γιατρεύονται πλέον οι πληγές. Μαράθηκα...
Γιατί δεν μιλάς; Γιατί απλά χαμογελάς; Γιατί απλώνεις τα χέρια και με πλησιάζεις τόσο;

- Γιατί ακόμη και τώρα χορεύεις παρέα με τον άνεμο, έστω κι αν εσύ δεν το βλέπεις...

Το κείμενο αναφέρεται στη φωτογραφία ενός λουλουδιού, σχεδόν μαραμένου. Με τα πέταλα γερμένα, έτοιμο να διαλυθεί στο πρώτο φύσημα του ανέμου μοιάζει παράταιρο ανάμεσα στα υπόλοιπα ανθισμένα αγριολούλουδα. Η ματιά του φωτογράφου, όμως, το ξεχώρισε, το αποθανάτισε. Μεταμορφώθηκε, λοιπόν, το κόκκινο λουλούδι μέσα απ΄την κάμερα και τον φακό της φαντασίας  σε χαβανέζα χορεύτρια να εκτελεί ένα hula στο πρώτο φως της αυγής.


υγ. Αν ο φωτογράφος το επιτρέψει η φωτογραφία θα ολοκληρώσει το κείμενο


- Στείλε Σχόλιο


18 Ιουνίου 2019, 08:21
Αντίστροφη μέτρηση


Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε.  Λίγες μερες ακόμη εμειναν.

Το συναίσθημα πρωτόγνωρο. Μια μεταμόρφωση την στιγμή που η πρώτη νότα ακούγεται.  Μια αισθηση που αναζητουσα χρονια. Εκρηξη εσωτερικη. Ο κόσμος γύρω χάνεται. Πράξη ερωτική κατά κάποιον τρόπο. 

Και μόλις σβήσει ο απόηχος της φωνής πληρότητα και κενό ταυτόχρονα. Κι ανυπομονησια. Να αρχίσω πάλι.  Ξανά και ξανά και ξανά.. Να μην τελειώσει. Να δουλευτουν οι λεπτομέρειες. Να διορθωθούν τα σημεία...

Η μερα πλησιάζει. Νιώθω σαν παιδί που περιμενει τα γενέθλια του. Το αγχος υπάρχει ομως κυριαρχούν αλλα συναισθήματα. Πανω από όλα το πάθος που κυριεύει το ειναι τις στιγμές αυτές.

Ξέρω πως θα μαι μόνη. Αλλά δεν θα νιώσω καμιά μοναξιά.  Γιατί για 3 λεπτά και κάτι θα ενωθω με τον αέρα της νύχτας, τα αρώματα της θάλασσας τους ήχους των οργανων. Θα κάνω το δικό μου ταξιδι, το πρώτο στο άπειρο του στερεωματος.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης