αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
31 Ιουλίου 2018, 15:59
Εσύ δεν κλαις ποτέ


Ο, τι εσεις δεν με βλέπετε 

Ο, τι πολλές φορές επιλέγετε να μην θεωρείτε σημαντικό τον λογο 

Ο, τι επιλέγω να καταπίνω τον λυγμό γιατι δεν θέλω δεν έχει καμιά ουσία και σημασία να το αφήσω να ξέσπασει μπροστά σας 

Ο,τι έμαθα ακόμη και όταν πονάω ή όταν με καταβαλει η θλίψη να βρίσκω τρόπο να συνεχιζω

Ό,τι συχνά στερευω από δάκρυα τη νύχτα και δεν έχω αλλά το πρωί... 

Δεν σημαινει πως δεν κλαιω. Σημαίνει πως εσείς δεν το ξέρετε...


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Ιουλίου 2018, 12:14
Αδιαθεσία...ξανα


Διαπίστωσα ότι άρχισα πάλι να σφίγγω τη γνάθο μου. Έχω τάση για εμετό και ζάλη. Η ημικρανία με γυροφέρνει μέρες τωρα αλλά κατάφερνα να την αποφεύγω...Σήμερα δεν το βλέπω.  

Ακόμη κι εδώ με κυνηγάει το άγχος των ευθυνών, της διαχείρισης.  Αυτή η φράση -"εσύ μπορείς να τα διαχειριστεις"- με έφτασε και πάλι. Ίσως μπορώ ίσως και όχι. Ίσως μόνο να δείχνω έτσι.  

Άλλαξα εικόνες και παραστάσεις.  Βρήκα ομορφια διαφορετική μακριά από το κοινοτυπο του τοποτ. Ασχολήθηκα με αντικείμενα που μου αρέσουν. Τελικά, όμως, η ουσία μένει ίδια. Δεν γινεται να ξεφυγω μόνο να αποδρασω για λίγο.  

Το μόνο που κατάφερα τουλάχιστον είναι να μην αυτολογοκρίνομαι. Να μου επιτρέψω να νιώσω πως μου ρχεται κάθε δευτερόλεπτο. Να λέω κάποια πραγματα όπως τα σκέφτομαι. Να μην ψάχνω τρόπους να κατανοήσω τον άλλον και να του βρω δικαιολογία. Εστω και με κόστος ψυχης....

Παρόλα αυτά δεν γιατρευομαι. Οχι ακόμη. Αλλά θα την βρω την ιαση. Κάπου μέσα μου θα βρω τον τρόπο.  Θα τον βρω.  

Γιατί απλά οι αόρατες φυλακές κι η μοναξιά του πλήθους δεν μου πάνε. Όσο κι αν "μπορώ να τα διαχειριστώ".


- Στείλε Σχόλιο


30 Ιουλίου 2018, 22:04
Γαϊτανάκια


Ένα πολυβουο γαϊτανάκι απόψε η πλατεία του χωριού.  Πολύχρωμο ψηφιδωτό ανθρώπων... Χορεύουν σε μια άτακτη χορογραφία του βοριά τα ρούχα και τα μαλλια. Φωνές παιδιων-που βρέθηκαν τόσα ποδήλατα και μπαλες;- γύρω απ' τους ευκάλυπτους σιγοντάρουν τα νιαουρισματα των πειναλεων γατιών που γυροφερνουν τα τραπέζια, μήπως και τσιμπησουν κάναν μεζέ.

Φεύγω μακριά από τα γέλια. Προτιμω το μισοσκοτεινο μονοπάτι που οδηγεί στο "σπίτι". Προτιμω το άλλο γαϊτανάκι...εκεινο που διαγράφουν τα υπέροχα φωτεινα άστρα στο μαύρο στερέωμα.  

Κοιτάζω τον χορό τους, τρεμουλιαστο βαλς στην μελωδια ενός αόρατου ακορντεόν. Πού και πού το μηχανικο φως κάποιου αεροπλάνου χαλάει την αρμονία, διακόπτει αγαρμπα τα ζευγαρια.

Μόνο ένα δεν μοιάζει να χορευει.  Στέκει μόνο πάνω από το βουνό. Κι είναι το φως του πιο λαμπρό από των άλλων. Ίσως  να αγαπάει τη μοναξιά του, σαν κι εμένα,  κι αυτή να το κάνει δυνατότερο.  Ίσως πάλι να καλεί κάποιον από την άλλη άκρη τ' ουρανου, να του δείχνει τον δρόμο, να προσμένει να διαγράψουν μαζί νέες φιγούρες στον ορίζοντα.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιουλίου 2018, 22:20
Δεν έχω τίτλο... Είναι σκέψεις που πιέζουν το μυαλό...και φέρνουν δάκρυα θυμού (;) στα μάτια


Άρχισαν πάλι τα όρνια του θανάτου να πετούν πάνω από τις φλόγες και τις στάχτες. Έτοιμα να κατασπαράξουν τον πόνο και τις κραυγές των ανθρώπων, να χορτάσουν με αυτά την αδηφάγα φύση τους.

Ξεκίνησαν πάλι οι πάνσοφοι κόρακες να καυχιούνται πως τάχα αυτοί βλέπουν τα λάθη και μπορούν να υποδείξουν τους υπεύθυνους.

Γνωστό το παραμύθι σε κάθε καταστροφή. Λίγες μέρες ένα βρωμερό πανηγύρι σαπίλας και μετά στη λήθη. Εικόνες φρίκης, ιστορίες τρόμου  - σε λίγο θα αρχίσουν και οι συγκινητικές μαρτυρίες επιζήσαντων - και μετά; Ήσυχη συνείδηση πώς έκαναν το χρέος τους επειδή "ξεφώνισαν" τους υπεύθυνους, έγραψαν βαρύγδουπους τίτλους και πόσταραν στα social  μια μαύρη κορδέλα.

Εδώ που είμαι δεν έχω εύκολη πρόσβαση σε τηλεόραση και ίντερνετ. Είμαι κι από εκείνους που δεν έχουν προφίλ σε facebook και λοιπά social (πλην του παρόντος). Οπότε, δεν έχω δει τις εικόνες του χαμού, παρά ελάχιστα, αλλά δεν χρειάζεται. Ξέρω... Έχουν επαναληφθεί χιλιάδες φορές ανά τους αιώνες σε φλόγες, νερά, βουνά, πόλεις, χωριά... Πτώματα αγκαλιασμένων ζευγαριών, γονείς πάνω από τα παιδιά τους σε απελπισμένη προσπάθεια σωτηρίας, άλματα από κτίρια, βράχια, γκρεμούς ελπίζοντας στην απίθανη πιθανότητα επιβίωσης, ομάδες αγνώστων που στην ύστατη στιγμή κρατήθηκαν χέρι χέρι και, ίσως, προσευχήθηκαν σε ίδιους ή διαφορετικούς θεούς.

Καταστροφές θα συμβαίνουν πάντα κι οι άνθρωποι πάντα θα χάνονται. Η ζωή πάντα θα συνεχίζεται και χαμόγελα αργά ή γρήγορα θα ξανανθίζουν, ακόμη και σε κάποιους από εκείνους που οι πληγές τους θα είναι ανοιχτές. Προσωπικά νιώθω ευγνώμων που είμαι καλά, ζωντανή, χωρίς την αγωνία της επιβίωσης... Όμως...

Μπορούμε να κάνουμε κάτι, όχι σήμερα ή αύριο αλλά χθες και σε έναν μήνα, για να μειώσουμε τις απώλειες; Μπορούμε να σταματήσουμε απλά να σχολιάζουμε και ο καθένας να αναλάβει την ελάχιστη δράση που μπορεί; Μπορούμε τον Οκτώβρη που θα αρχίσουν τα κρύα να έχουμε βρει ήδη τρόπο να ανακουφίσουμε το δυνατόν τη δυστυχία των ανθρώπων; Να έχουμε λάβει μέτρα για να μην υπάρξει μία ακόμη τραγωδία συνέπεια της τωρινής; Γιατί το δράμα δεν έχει καν αρχίσει ...ο δρόμος θα είναι μακρύς...

Προτιμώ χίλιες φορές έναν άνθρωπο που θα πει "Δεν με νοιάζει αν κάηκε ζωντανός ο άλλος, εγώ κάνω τη ζωή μου και ασχολούμαι με τον εαυτό μου" παρά εκείνον που θα σχολιάσει οργισμένος "το ανεύθυνο κράτος που δίνει χρήματα για εξοπλισμούς", "το αργοκίνητο κρατικό μηχανισμό" αλλά ο ίδιος δεν έχει ποτέ βοηθήσει ανιδιοτελώς σε κάτι. Τουλάχιστον ο πρώτος έχει την ειλικρίνεια να πει ό,τι αισθάνεται χωρίς υποκρισία...

Δεν μου λένε τίποτα τα σχόλια συμπαράστασης, τα λάικ και οι αναλύσεις του καναπέ... Μου λέει, όμως, το βλέμμα της περιπτερούς της πλατείας, το κρυφό δάκρυ της σερβιτόρας που την είδα να το σκουπίζει στα κλεφτά, όταν κοίταξε  μια ανοιχτή τηλεόραση, και μετά γύρισε δήθεν χαμογελαστή να εξυπηρετήσει τους πελάτες, η κινητοποίηση ανθρώπων που οργάνωσαν άμεσα ομάδες βοήθειας.

Και πάνω από όλα εκτίμησα μια απλή πρόταση μιας φίλης που δεν έβαλε μαύρη κορδέλα στο προφίλ της: "Στο Σισμανόγλειο δίνουν αίμα"...


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιουλίου 2018, 21:03
Μπροστά στο βουνό


Θάβω τα δακρυα μου σε έναν μορφασμο πονου που μοιάζει με χαμογελο. 

Εξαφανίζω το παραπονο μου σε ενα πείσμα που βλέπουν για ψυχραιμία και δύναμη.  

Πνιγω τη θλίψη στις λιμνες της ψυχής, σε νερά ψεύτικης αισιοδοξίας.

Αφήνω την μοναξιά μου κρυμμένη στις κουρτινες του πληθους, μοναδική μου φίλη εκεί που όλοι χαμογελούν 

Δεν θα μετριασω, ωστοσο, την ανάβαση.  Θα βρω στηριγμα για το μετεωρο χερι μου που απλώνεται στον κοφτερό βράχο και θα συνεχίσω την πορεία.


- Στείλε Σχόλιο


22 Ιουλίου 2018, 20:49
Κύκλοι


Ο χρόνος κάνει κύκλους. Ξανά και ξανά στα ίδια θέματα που, δυστυχως, δεν εχουν να κάνουν ούτε με βουληση, ούτε με θέληση.  Εξωτερικοί, εντελώς εξωτερικοι παράγοντες ξεπροβάλλουν αγκάθια στον δρόμο.

 Κι εσύ για άλλη μια φορά στο κέντρο εξελίξεων και γεγονότων να πρέπει να βρεις τη λύση να ανακαλύψεις τρόπους για να ξεμπλεξεις το κουβάρι, να γινεις πιο σκληρός κι από πετρα και να βάλεις στην άκρη τον εαυτό σου. Γιατί υπάρχουν πράγματα που αποφάσισες ως σημαντικά και τελικά η ανατροπή της πραγματικότητας φέρνει σημαντικότερα στο διαβα σου.  

Και πρεπει για άλλη μια φορά να σταθείς στα πόδια σου καίγοντας την καρδιά σου...


- Στείλε Σχόλιο


18 Ιουλίου 2018, 21:42
Βήματα


Αργά και σταθερά....

Ανακούφιση να βλέπεις ότι θέματα που σε πλήγωναν, σε πονούσαν σε τσάκιζαν πριν κάποιον καιρό τώρα πια δεν σε αγγίζουν.

Πληρότητα να ασχολείσαι με εκείνα που σου αρέσουν και αγαπάς, να αρχίζουν τα χόμπι σου να αποκτούν ένα ένα υποσταση και ζωή, να μην σε πνίγουν.

Ηρεμία να μην αφήνεις να χαλιέσαι από εκείνα που ενοχλούν τους γύρω σου.

Χαρά της συνειδητοποίησης πως μπορείς να κάνεις την αλλαγή, όσο κι αν πονάς.

Βήματα...

Όχι στην άμμο που θα σβήσουν, αλλά πάνω στα βράχια που σε κόβουν. Σκαρφάλωμα σε δύσκολο μονοπάτι. Είναι βήματα κουραστικά, πονάνε τα πόδια κι η πλάτη. Συχνά κόβεται κι η ανάσα.

Βήματα που οδηγούν στο άγνωστο... σε κάποια κορφή... Δεν βλέπω το τέρμα του δρόμου αλλά δεν με νοιάζει. Μου φτάνει που κάνω βήματα και αρχίζω να απολαμβάνω τη διαδρομή.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Ιουλίου 2018, 12:56
Δειλό χαμόγελο


3 μήνες...50% κάτω... Δεν τελείωσε ο αγώνας αλλά βάσει αριθμων εφτασε στη μέση.  Η ζωή όμως δεν ειναι αριθμοί, ούτε κινειται με γεωμετρικη πρόοδο.  Ο δρόμος είναι μακρύς ακόμη και δύσκολος.  Θα έχει σκαμπανευασματα, σιγουρα. Ωστόσο, ήταν θετική εξέλιξη κι εμένα μου φτάνει που ένιωσα την χαρά της και το πείσμα της.  Μπόρεσα να αφήσω ένα δειλό χαμόγελο να ζωγραφιστει στα χείλη μου. 


- Στείλε Σχόλιο


16 Ιουλίου 2018, 02:02
Σημάδια


Κοίταξε το σώμα της... Διέτρεξε αργά τα σημεία με προσοχή. Δεν ήθελε τα προφανή. Δεν ήθελε ούτε να θυμηθεί χάδια κι αγκαλιές ...Το σώμα είναι ένας χάρτης, γεμάτος σημάδια. Στάθηκε να τον διαβάσει, να ανιχνεύσει τις διαδρομές του. Να βρει πάνω στο δέρμα εκείνα τα στοιχεία που θα θύμιζαν την πορεία της ζωής της.

Κοίταξε τη δεξιά παλάμη. Υπάρχει ένα αόρατο σημάδι από διαβήτη. Ένα σημάδι που το έκανε μόνη της πολύ παλιά. Μάταια προσπαθεί να θυμηθεί γιατί... Ίσως προσπαθούσε να μάθει τα όρια του πονου. Θυμάται, όμως, πως δεν είχε κλάψει. Είχε δακρύσει μόνο.

Στον αριστερό καρπό πλάι στη φλέβα μια ουλή από μαχαίρι. Το δέρμα είχε ανοίξει σαν τριαντάφυλλο και γέμισε με αίμα. 'Ενα απλό εφηβικό ατύχημα. Πάλι δεν είχε κλάψει. Ήταν τυχερή που δεν είχε πάει πιο βαθιά. Μόνη της έκλεισε την πληγή και την έδεσε.  

Στην παλάμη άλλο ένα μικρότερο, πιο διάφανο. Κονσέρβα αυτή τη φορά. Ήταν μεγαλύτερη, πολύ μεγαλύτερη σε ηλικία τότε. Πρώτη φορά  - μπορεί και η μόνη - που ζαλίστηκε και θέλησε να κάνει εμετό στη θέα του αίματος. Τώρα που το ξανασκέφτεται δεν μπορεί να καταλάβει γιατί το έπαθε αυτό. Έχει δει και πάθει πολύ χειρότερα χτυπήματα. Πάντως δεν ήταν κανείς μαζί της. Κι εκείνη τη φορά έβαλε μόνη της τη γάζα.

Ανέβηκε τον δρόμο του χεριού και ταυτόχρονα αγγιξε το σαγόνι της. Δεν φαίνονται πια τα τραύματα. Ένα σημάδι μόνο στο μπράτσο θυμίζει τη βίαιη πτώση. Οι μελανιές έχουν φύγει από το σώμα. Από την ψυχή μάλλον όχι. Μπορεί τα δάκρυα να κράτησαν λίγο τότε, ο φόβος λίγο παραπάνω, μπορεί να μην κλαίει πια στην ανάμνηση, όμως ξέρει πως δεν θεραπεύτηκε ποτέ πλήρως. Απλά ξεπέρασε την πληγή.

Κοίταξε την κοιλιά. Ένα μικρό ανεπαίσθητο σημάδι από ανεμοβλογιά. Σημάδι που της θυμίζει τη μοναξιά της. Πρωτομαγιά. Όλοι μαζεμένοι στην αυλή,παίζουν, γλεντούν κι εκείνη μόνη στο δωμάτιο στην ανάρρωση... Σίγουρα θα ερχόταν κάποιος πού και πού να δει τι κάνει. Αλλά αυτό είναι κάτι που το λέει η λογική, όχι η ανάμνηση.

Στα πόδια γαλάζιοι και κόκκινοι δρόμοι. Με τη ζέστη διαγράφονται ακόμη πιο έντονα. Κάποιους τους θυμάται από πολύ μικρή. Ο λόγος που ένιωθε στην εφηβεία άσχημα, που απέφευγε να φοράει κοντές φούστες το καλοκαίρι. (μεγαλώνοντας κάπως το είχε ξεπεράσει). Οι άλλοι απλά την έλεγαν αγοροκόριτσο και θεωρούσαν ότι της έλειπε η θηλυκότητα. Σε κανέναν δεν είχε πει το γιατί... Δεν θα έδινε λογαριασμό...

Χαμογελάει κοιτάζοντας στον καθρέφτη μια άλλη ουλή πίσω στο πόδι. Καλοκαιρινό απόκτημα από έναν βράχο. Θυμάται πως είχε νιώσει ένα γδάρσιμο, είχε αδιαφορήσει για το τσούξιμο προκειμένου να κολυμπήσει μέχρι τη σημαδούρα, όπως είχε βάλει στοίχημα με τον εαυτό της, και πως κατάλαβε ότι έτρεχε αίμα μόνον όταν βγήκε στη στεριά και λέρωσε την πεσέτα.

Σημάδια...Κάποια παλιά, κάποια νεώτερα... Κανένα  απο σοβαρό σωματικό τραυματισμό - οι πιο σοβαροί τραυματισμοί βρίσκονται αλλού...Όμως σε όλα - ορατά και αόρατα - ο παρονομαστής κοινός........


- Στείλε Σχόλιο


14 Ιουλίου 2018, 06:05
Ξημερωσε


Ξημερωσε κι εγώ δεν έχω κοιμηθεί ακόμη. Κι, όμως, δεν νιώθω κούραση. Δεν ξέρω τι έγινε απόψε και ο ύπνος δεν ήρθε στα μάτια μου.  Δεν ήταν πως είχα σκέψεις, όπως αλλα βραδια.  Δεν ήταν πως βασάνιζαν το μυαλό μου εικόνες και προβληματισμοι. 

Σηκωθηκα και βγήκα στο μπαλκόνι. Η πρωινή υγρασία κάπως δροσιζει το σώμα. Η ανατολή πορτοκαλι και λιγο κόκκινο. Ένα μακροστενο μωβ σύννεφο ξαπλωμενο νωχελικα πάνω από τα σπιτια στεκει ακίνητο σαν να κοιμάται ακόμη. Η θάλασσα γαλήνια. Κοιμάται κι αυτή. Το απαλό αεράκι...όμορφο χάδι. Στη δύση το τελευταίο άστρο τρεμοπαίζει λιγο πριν χαθεί. Έσβησαν τα φώτα του δρόμου.

 Οι πρώτοι ήχοι της μέρας κελαηδηματα πουλιών και κρωξιματα γλαρων.  Ένα κοκόρι...Μα πού βρέθηκε κόκορας στην πολη; Ένας γειτονας εβγαλε έξω τον σκυλο του. Ακούω το λαχανιασμενο τρέξιμο του στα χαλίκια.Αρχισαν και οι δεκαοχτουρες να φωναζουν.Τα χελιδόνια ξεκίνησαν κυνήγι. Περνουν σαν σαΐτες μπροστά μου. Οι ανθρωποι πάλι δεν φαίνονται να έχουν ξεκινησει ακόμη δουλειά. Οι μηχανικοί ήχοι ελαχιστοι.

Ομορφιά... Λέω να ξαπλώσω στον καναπέ εδώ και να κλείσω τα ματια ή να πάρω ένα βιβλίο συντροφιά... Ίσως να φτιάξω πρωινό να απολαύσω την ησυχία και τη γαλήνη... 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Ιουλίου 2018, 01:09
Βραδινή οδήγηση


Μόνοι... Εγώ κι ο δρόμος... Ερημικη τοποθεσία εξω από την πόλη.  Δεν βιάζομαι να γυρίσω. Απολαμβάνω τις ροκ μελωδιες και τη διαδρομή πλαι στη θάλασσα.  

Θα προτιμούσα να μην περνούσαν ούτε αυτά τα λιγοστά αυτοκίνητα, να μην υπάρχει κανείς που να διασταυρωνει τα φώτα του μαζί μου.  Να χα μονο σύντροφο τη λευκή γραμμη του οδοστρώματος. 

Φεύγουν μακριά οι σκέψεις, μενουν πίσω όπως τα ίχνη απ' τα λάστιχα.  Απλά οδηγώ... Πού και πού μόνο χαμογελώ σε κάποια φευγαλέα αναμνηση που έρχεται σαν σφηνάκι δροσιάς μέσα στη ζεστή νύχτα.  

Ήταν όμορφη βραδιά... Όμορφη συναυλία, διαφορετική...Δεν είχα ξαναβρεθεί σε κάτι παρόμοιο.  Εμπειρία που άξιζε... Λίγες λέξεις χαραγμένες υπό το ημίφως στο τετραδιακι που κουβαλω μαζι μου ολοκλήρωσαν το βιωμα.

Κι ακόμη πιο όμορφη η μοναχική πορεία μου στο σκοταδι. Συναισθημα που είχα ξεχάσει... Εγώ και το τιμόνι μου...Ελευθερία... 


- Στείλε Σχόλιο


10 Ιουλίου 2018, 22:15
Μικρό αστεράκι


Μέσα στο μαύρο στεκεις μονο

Πού πήγαν αποψε οι φίλοι σου;

Κρυφτηκαν ολοι; Φοβήθηκαν τον αέρα και τα συννεφα βροχής που έχουν πάλι μαζευτει στο βουνο; Η μήπως τον ήχο από τα αεροπλάνα που περνούν κοντά σας;

Μικρο αστεράκι που φέγγεις μονο...

Απεναντι μου κρέμεσαι και σαν να χαμογελας

Λιγο να απλώσω το χέρι και θα αγγιξω μιαν αχτίδα σου. Τι λες, θα κάνουμε παρέα τούτο το βράδυ; Θα σου φτιάξω μια κούνια από τα φύλλα της μαργαρίτας, για να παιξεις. Θα την στολίσω με άνθη  κάκτου και το άρωμα του γιασεμιου. Κι αν διψάσεις έχω δροσοσταλίδες μαζέψει στη μικρή φοινικιά.

Θα 'μαι εδώ όλο το βραδυ. Θα έχω τα φώτα σβηστα μα αν θέλεις θα με βρεις.  Φτανει να ακολουθήσεις το κροταλισμα του πάγου. 


- Στείλε Σχόλιο


10 Ιουλίου 2018, 00:47
Ξέσπασμα


Δεν κρατησε πάνω από πέντε λεπτα

Εφτασε για να αδειασουν οι σκούροι ογκοι που γεμιζαν τον ουρανό απο το βάρος.

Εγώ δεν άδειασα, ωστοσο. Ειναι που τα δακρυα δεν ανεβαίνουν πια.  Σταματούν κάπου σ εκείνο το λακκακι του λαιμού και γίνονται κόμπος.  

Δύσκολη μέρα από το πρωί. Η αναμονή ξανάρχισε...διπλή. 

Και ξεμεινα εδώ και καιρό από τσιγάρο. Δεν το χα αναζητήσει. Ομως  τωρα θα θελα την συντροφιά του. Να αραξω στον αερα και να αφήσω με τον καπνό να ταξιδέψουν οι σκέψεις.

 Τουλάχιστον ξέρω οτι δεν φοβάμαι.  Τολμώ να κοιτάξω κατάματα τον πόνο,  την θλίψη.  Δεν τους φοβαμαι. Γιατί εμαθα να περνω από μέσα τους. Και να περνώ μονάχη.

Κλαιει ο άνεμος κι ο ουρανός έχει βαφτει κόκκινος. Ποιος ξέρει γιατι να ματώνει...


- Στείλε Σχόλιο


09 Ιουλίου 2018, 18:40
Καλωσόρισες και πάλι


Δεν θα προσποιηθω πως δεν είσαι εδω

Δεν θα αρνηθώ το άγγιγμα σου

Είναι ανώφελη κάθε αντισταση

Θα φτιάξω καφέ να πιούμε παρεα

Πρόσωπο με πρόσωπο 

Να μιλήσουμε 

Θα σε ακούσω...θα με ακούσεις κι εσυ;

Έχω να σου πω... Έχεις κάτι εσυ;

Είχα καιρο να αισθανθώ την παρουσία σου 

Γνωριμη η συντροφιά σου

Ίσως θα επρεπε να σε διώξω 

Όσες φορές κι αν το κανα, όμως,  παντα γυρνάς. 

Τελικά είσαι η καλύτερη σύντροφος μου.

Καλωσόρισες, θλιψη, για άλλο ενα απόγευμα. 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Ιουλίου 2018, 12:01
Το αυτοκινητάκι


Τέτοιες μέρες ήταν περίπου, όταν το άφησαν πριν δυο χρόνια σε ένα παγκάκι.  Νομίζω ήταν πρασινο, ίσως κανω λαθος γιατί έχει ξεθωριασει το χρώμα του απ τη μνημη μου.  Είναι ζωντανη ωστόσο εκείνη η μέρα.  

Το μικρό παιδικο αυτοκινητακι στεκονταν ωρες εκεί, έξω από το προαύλιο της εκκλησιας.  Μονο.  Ο πιτσιρικος που επαιζε μαζί του το ξέχασε.  "Και τωρα; Με ποιον θα τρέχω σε αυτοσχέδιες πιστες; Ποιος θα είναι ο οδηγός μου στους αγώνες; Πότε ξανά θα βρυχηθει η φωνή μιμούμενη τον μηχανικό μου ηχο για να γκαζωσουμε στη φαντασια;"

Κύλησε λίγο με τη βοήθεια του ανέμου στο παγκακι.  Μπρος και πίσω να κρυφτει κάτω από τον ίσκιο των δέντρων. Ο ήλιος είχε αρχίσει να το καιει. 

Πέρασε η ωρα κι άλλο.  Απομεσημερο... Ένα ζευγάρι κάθισε στο παγκάκι. Ο άντρας πήρε το αυτοκίνητακι στα χέρια του.  Το περιεργαστηκε χαμογελώντας κι είπε θα το κρατήσει.  Το αυτοκινητακι αφέθηκε ευχαριστημένο να παίζει με τα ακροδαχτυλα μαζί του κι έπειτα να το βάλει στην τσέπη του.  

"Ποιος ξερει; Μπορεί να είναι δεινός οδηγός αγώνων και να αρχισουμε να τρεχουμε παρέα σε σιρκουι  ονειρων", ειπε κι αποκοιμήθηκε. 


- Στείλε Σχόλιο


07 Ιουλίου 2018, 19:25
Ευχαριστώ, δεν θα παρω


Πώς ειπατε; Να θυσιάσω την ηρεμία μου για να μην αγχωθειτε εσεις; Όχι... Προτιμώ να καθίσω εδώ και να κάνω κάτι άλλο μονη μου.

Τι θα κανω; Αθλητικο παπουτσάκι και σορτσάκι, περπάτημα για καμιά ώρα παραλιακα και μετά παγωτακι κι επιστροφή για ταινία.

Να έρθω μαζί σας με τους δικούς σας ορους; Ευχαριστώ δεν θα πάρω.  Προτιμώ την ησυχία μου. 


- Στείλε Σχόλιο


07 Ιουλίου 2018, 14:02
Ο κυρ Σκαθάρης


Ο κυρ Σκαθάρης περιδιάβαινε ανέμελος στη σκηνή. Κάτω από το φως του προβολέα έδινε την δική του "performance". Στριφογύρισε τα φτερά του, τα τέντωσε, γυάλισε λίγο και τα πόδια του.

Με χάρη χορευτή κινούταν ρυθμικά διαγράφοντας κύκλους, τετράγωνα και ρόμβους.

- Πώς με χειροκροτούν; σκέφτεται. Τι κι αν βρέθηκα πρωί πρωί καταμεσής σε μια λευκή έρημο, κοίτα πόσους θεατές συνάντησα; Κρίμα να μην δώσω παράσταση!

Και συνέχισε να κάνει σχέδια πάνω στο τσιμέντο.

Μα ξάφνου σταμάτησε τους κύκλους. Κοίταξε προς τον ορίζοντα και είδε. Είδε το σκοτάδι στο βάθος. Κατάλαβε ότι δεν βρίσκεται στη μέρα αλλά σε νύχτα βαθιά. Τότε χάραξε άλλη πορεία. Άρχισε να πορεύεται με ταχύτητα δρομέα εκεί που θεωρούσε ότι βρίσκεται το τέλος ή η αρχή.

Καλό δρόμο, κυρ Σκαθάρη. Χάσου μέσα στη σκόνη και την πέτρα, πήγαινε τον δικό σου δρόμο, πριν προλάβει να σε συνθλίψει το τακούνι του αδιάφορου θεατή.


- Στείλε Σχόλιο


07 Ιουλίου 2018, 11:41
Μπορείς να ζεις χωρίς να γραφεις;


Δεν είχα διαβάσει ποτέ Ρίλκε.  Τον ήξερα σαν όνομα αλλά δεν έτυχε ποτέ να διαβάσω κάποιο ποίημα του.  Επεσαν αυτές τις μέρες στα χέρια μου τα "Γράμματα σε έναν νέο ποιητη" κι από τις πρώτες σελίδες άρχισα να κοιτώ έντρομη τις λέξεις. Σαν να αποκαλυπτοταν στα μάτια η αλήθεια και μ' εκαιγε. Τσουρουφλιζε τα δάχτυλα μου το βιβλίο. Μια φραση αντηχουσε ξανά και ξανά... 

"Θα πεθαινατε τάχα, αν σας απαγόρευαν να γραφετε;" 

Θυμήθηκα το παρελθόν μου.  Υπήρξαν χρόνια που δεν έγραφα ουσιαστικά. Που η ανάγκη μου να μετουσιωνω το βαθύτερο είναι μου σε λέξεις είχε μεταλλαχθεί. Είχε γίνει έκτρωμα της καθημερινοτητας γιατι απλά μου "απαγορευόταν" να εκφράζομαι ως εγώ.  Αλλά θα πέθαινα χωρίς να γράφω...  Κι ήμουν νεκρή βάζοντας σε επαγγελματικά καλούπια την ανάγκη.  

Πέρασε κάμποσος καιρός κι άρχισε δειλα δειλά να ξεπροβάλλει η ανάγκη όλο και πιο ισχυρή να ποθεί να σπάσει τις μητρες.  Να βγει ελεύθερη η φωνή της, να ξεδιπλωσει κάθε σκοτεινή πλευρά.  Μα πάλι χανόταν κάπου το εγώ μέσα στις δομές του λογου, σε ξύλινες τετριμμενες λέξεις, εκφράσεις και φόβο. Κι ήμουν ακόμη σχεδόν νεκρή, σε λήθαργο, σε τάφο κλεισμένη. 

Είχε αρχίσει, ωστοσο, η γέννηση. Το στομα σφραγισε μ'ένα φιλί και μέσα του στάλαξε ζωή ανέμου.  Άρχισε να φουσκωνει το στήθος και τώρα πια δεν μπορω...  

Η απάντηση μου ειναι, λοιπον: Όχι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς να γράφω... Είμαι νεκρή χωρίς τις λέξεις μου... 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Ιουλίου 2018, 10:30
Μιλουσαμε...


Άκουγα μεσα στον ύπνο την φωνή σου.  

Μιλούσαμε, λέει, για κείνο το νησί. Λεγαμε για τα βράχια και τα νερά του, για τα πλοια που αράζουν στο λιμάνι του. 

Μιλούσαμε ακόμη και για ένα ταξίδι.  Ένα που θα πηγαίναμε μαζί, για να συλλεξουμε αναμνήσεις και να χουμε να μας συντροφεύουν τα παγωμένα βραδια. 

Μιλούσαμε, όπως οι παλιοί φιλοι με λόγια γαργαρα. Όχι τρυφερα, γαργαρα.  Σαν να κελαρυζε η φωνη σου μέσα από έναν βράχο δροσιάς. Μιλούσαμε δίχως φόβο ή περισκεψη πολλη των λέξεων.  Εβγαινε ο ήχος καθαρος, κρύσταλλινος. 

"Θα αρχίσει όμορφα η μέρα σκέφτηκα" κι είπα να μείνω λίγο ακόμη στο ονειρο.

Μα με πέταξαν ξανά από τον ύπνο μου. Βίαια με ξύπνησαν για άλλη μια φορά.  Πήραν τις φωνές μας, τις έκλεισαν σε μπουκάλι και τις εκφενδονισαν στο άπειρο σκληρό φως της μέρας. Δεν άρχισε τελικά όμορφα η μέρα.  Θα πρέπει για άλλη μια φορά να διώξω τους εφιάλτες.


- Στείλε Σχόλιο


04 Ιουλίου 2018, 03:32
Όταν η νύχτα πέφτει


Ματώνουν πάλι οι πληγές

Έστω κι αν τώρα δεν πονούν

Βλέπω μόνο το αίμα να ρέει

Ψυχρός παρατηρητής του εγώ

Δεν σκέφτομαι καν την πηγή τους

Δεν θυμάμαι ίσως και ποια να είναι

Ξέρω μόνο πως καθε νύχτα ξαγρυπνώ

Γιατί ακόμη κι όταν τα φαντάσματα έχουν φύγει,

σαν πέφτει η νύχτα αναμετράσαι με τις αντοχές σου


- Στείλε Σχόλιο


03 Ιουλίου 2018, 18:25
Βαρκάκι του ουρανού


Κόκκινο βαρκάκι αρμενίζει στη στερια. Οργώνει με την άγκυρα του τα ξανθα κύματα της αμμου. Δεν μπορεσαν οι πέτρες να το βιδωσουν στην ακτή.  Παράξενο πουλί στριφογυρίζει μπαλαρίνα του αέρα.... 

"Μην τρέχετε ξωπίσω μου να με προλαβετε.  Πέταξα με τα πανιά μου μακριά.  Ακόμη κι αν με πιάσετε αχρηστο είμαι.  Έσπασα τον σκελετο μου σε κομματια δυο.  Δεν θα κάνω την δουλειά μου πια. Άσε με λοιπόν.  Άλλαξα μορφή κι έγινα βάρκα του ουρανού."


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Ιουλίου 2018, 18:12
Κάτι σαν διακοπές


Καφεδάκι, ομπρελιτσα, μουσικουλα στα αυτιά.  Χαλάρωση... Λίγες λέξεις χαρασσουν το άδρο σχεδιάγραμμα του κείμενου- θα κάτσω το βραδάκι στο μπαλκονι να γράψω το ρεπορτάζ με τη δροσιά και την συντροφια των άστρων.  Ευλογημένοι οι νησιώτες που έχουμε τη θαλασσα γραφειο κι η δουλειά μοιάζει με κάτι σαν διακοπες!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Ιουλίου 2018, 19:42
Πριν την πρεμιέρα...


Θα ΄ναι κάτω από το φεγγάρι απόψε η μοναξιά μου.

Θα ακροβατεί στα σχοινιά και τις κορδέλες, θα παραπαίει σε κερκίδες και σε βράχια...

Σε φαντάσματα κι αντικατοπτρισμούς του χρόνου θα αναρωτιέται τις ερωτήσεις των ειπωμένων λόγων.

Σε έναν σπασμένο καθρέφτη βυθισμένο στα γαλήνια νερά του νεκρού λιμανιού θα μετράει τις ρυτίδες της, σπαρμένες πίκρες προσώπου "προώρως γερασμένου".

Κι όμως....

Πίσω από τη μάσκα του ειδώλου σαρκαστικά θα χαμογελά γιατί θα έχει κλέψει στιγμές ύπαρξης κι αλήθειας από αυτό.

Βλέπεις είναι "αργά πολύ αργά να τρελαθώ μα είναι ακόμα πιο αργά να κάνω υπομονή..." Δεν μένει κάτι άλλο παρά μόνο να σχεδιάσω γυμνή από ενδύματα και αναμνήσεις νέες μέρες μοναξιάς σκοτώνοντας τα είδωλα...


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης