αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
26 Ιουλίου 2019, 09:32
Κάτι παιδιά


Υπάρχουν κάτι παιδιά που ποτέ δεν μεγαλώνουν.

Όχι εκείνα που έπεσαν από τα καροτσάκια τους κι έγιναν χαμένα αγόρια στην χώρα του Ποτέ. Εκείνα τα άλλα...που δεν υπάρχει γι αυτά καμία χώρα παραμυθένια με πειρατές και γοργόνες στα σύνορα της φαντασίας, που μένουν φυλάκισμένα από νωρίς και για πάντα στον πραγματικό κόσμο των ανθρώπων, των ενηλίκων.

Είναι εκείνα που η ζωή τους τα 'φερε στραβά και δεν πρόφτασαν να χαρούν την αθωότητά τους. Είναι εκείνα που κάποια κύτταρα μέσα τους δούλεψαν αλλιώς, κάποιες συνάψεις δεν άντεξαν, κάποιες πηγούλες στο σώμα τους υπερχείλισαν στον χρόνο, έγιναν χείμαρροι και μετά ξεράθηκαν. Εκείνα τα παιδιά που θέλησαν και προσπάθησαν να γίνουν "φυσιολογικά", μα δεν τα κατάφεραν. Εκείνα τα παιδιά που άνοιξαν με ορμή την ψυχή τους στον κόσμο να δώσει και να πάρει φως μα λερώθηκε τόσο από τη λάσπη και την ασχήμια που τρόμαξε και λούφαξε και φίμωσε για πάντα τη φωνή της.

Είναι εκείνα τα παιδιά που πια δεν έχουν χέρι να απλώσουν για βοήθεια, που λένε "κουράστηκα να προσπαθώ να ζήσω", που επιζητούν μόνο τον ύπνο. Εκείνα τα παιδιά που ο κόσμος τα δείχνει με το δάχτυλο, τα λέει τρελούς, τα φορτώνει άχρηστα χάπια και χρήσιμες για να διασκεδάζει τον φόβο και την ανημπόρια του ενοχές.

Το γλυκό μου τέτοιο παιδί είσαι εσύ, αγαπημένη μου. Δεν μπορώ να σου προσφέρω πολλά από εδώ που βρίσκομαι, τόσο μακριά σου, τόσο πολύ χαμένη κι εγώ στον δικό μου κόσμο. Φοβάμαι, εξάλλου, πως, όταν κι εγώ βυθίζομαι στο δικό μου σκοτάδι, μόνο κακό μπορώ να δώσω και σκιές. Αλλά ακόμη κι έτσι δεν σε εγκαταλείπω, γλυκιά μου. Θα συνεχίζω να σου θυμίζω πως η ύπαρξή σου αξίζει, πως δεν χάλασε ο κόσμος αν κάποιες στιγμές δεν αντέχεις κι εξαφανίζεσαι στα όρια της ανυπαρξίας. Θα μείνω να σου λέω συνέχεια - μέχρι να με βαρεθείς - πως θα σηκωθείς ξανά, πως έχεις τη δύναμη της ηλιαχτίδας στην καρδιά σου και κάποτε η δύναμη αυτή θα νικήσει. 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιουλίου 2019, 17:38
Μην τον ρωτάς τον ουρανό



Ό, τι μας βρήκε κι ό,τι μας λύπησε σαν το μαχαίρι κρυφά μας χτύπησε...


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιουλίου 2019, 11:46
Θάλασσα


Είχα την ευλογία να γεννηθώ σε ένα υπέροχο νησί. Την ακόμη μεγαλύτερη να περάσω κάποια από τα πιο όμορφα καλοκαίρια της ζωής μου σε ένα άλλο και να σπουδάσω σε ένα τρίτο. Την θάλασσα την έμαθα σαν φίλη κι αδερφή. Μεγάλωσα μέσα στα κύματα και το αλάτι της. Πέρασα ώρες και ώρες χαϊδεύοντας βότσαλα και κοχύλια, κάνοντας τα δάχτυλά μου κλεψύδρα με την λεπτή άμμο να γλιστρά ανάμεσά τους και μαζί της να γλιστρούν λύπες και σκέψεις. Έκανα μακροβούτια κι έβαζα στοιχήματα μέχρι ποιον βράχο θα μπορούσα να φτάσω. Της ψιθύρισα τα μυστικά μου, ούρλιαξα σ΄ αυτήν τον πόνο μου, έσμιξα τα δάκρυά μου με τις σταγόνες της. Έγινε μάρτυρας στη χαρά και το πάθος μου, παρέα στην διασκέδαση, σκέπασμα στην ξεκούραση.

Θάλασσα είναι κάστρα στην άμμο και ρακέτες, τα γδαρμένα πόδια από τα βράχια που σκαρφάλωνα «σαν κατσίκι» για να δω τι κρυβόταν από πίσω και οι γυαλιστερές που έβγαζε ο θείος και τα ανίψια μου στην κατασκήνωση.

 Θάλασσα είναι η πρώτη ώρα γυμναστική στο γυμνάσιο με το τρέξιμο στον παραλιακό δρόμο και τους κοιλιακούς στο τσιμέντο της παιδικής χαράς (λες από εκεί να μου έμεινε και δεν μπορώ τα κλειστά γυμναστήρια;).

Θάλασσα είναι τα πρώτα ραντεβού, τα ηλιοβασιλέματα αλλά και οι αποχαιρετισμοί της εφηβείας.

Θάλασσα είναι οι ατέλειωτες συζητήσεις στην αμμουδιά και τα γέλια με τους φίλους. Είναι η βαρκάδα, η κόκκινη πλάτη και τα πειράγματα στον μικρό που κόντεψε να πέσει χωρίς μαγιό για να πιάσει την βάρκα μας που λύθηκε από την ακτή. Είναι, όμως, και ένα μοναχικό μπάνιο σε μια βραχώδη παραλία αγκαλιά με ένα βιβλίο και τα ακουστικά στα αυτιά.

Θάλασσα είναι καφές και ζεστό κουλούρι από τον φούρνο της γειτονιάς και πρωινό στον φάρο.

Θάλασσα είναι μοναχικές βόλτες και ώρες περισυλλογής, ένα τσιγάρο κάτω από το κάστρο, να με λούζει ο αφρός τον χειμώνα. Να καθαρίζει το μυαλό από το χάος, να κερδίζει ανάσες το σώμα. Είναι περπάτημα δίπλα στο κύμα, όταν η ζωή με χτύπησε κατάστηθα, και η παρέα στο τηλέφωνο μιας αγαπημένης φωνής.

Θάλασσα είναι παθιασμένα φθινοπωρινά φιλιά κι έρωτας στην ακτή ένα απόγευμα του Νοέμβρη…

Θάλασσα είναι η θέα από το παράθυρο του γραφείου, το μπαλκόνι μου. Είναι το σκηνικό στη δουλειά, στο χόμπι, στις παραστάσεις χορού, στην πρώτη συναυλία που έλαβα μέρος, το μέρος που αναζητώ κάθε στιγμή.

Οπότε, όχι….για μένα δεν είναι θάλασσα ο ασφυκτικά γεμάτος από σκάφη κόλπος,  οι ατέλειωτες σειρές με ξαπλώστρες που πνίγουν την ακτή χωρίς χώρο να ανασάνει η άμμος και το κύμα. Δεν είναι θάλασσα οι ανακατεμένες μουσικές από τα beach bars, θόρυβοι που πριονίζουν το μυαλό, και οι λουόμενοι (θαλάσσιους ελέφαντες  μου θυμίζουν όπως στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον), που είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να πληρώσουν τα υπέρογκα ποσά για κάτι που η φύση προσέφερε απλόχερα αλλά ο άνθρωπος το εκμεταλλεύεται μέχρι αηδίας, ασελγώντας πάνω του. Δεν είναι θάλασσα για μένα αυτό. Είναι ξέσκισμα ψυχής…

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Ιουλίου 2019, 10:41
Όνειρα


Έχεις όνειρα;

Ξέρεις, αυτές τις σκέψεις για το αύριο που, όταν έρχονται στο μυαλό, γεμίζουν με δύναμη την καρδιά και, όταν φωλιάζουν στην ψυχή, κάνουν τον νου να εφευρίσκει διαδρομές για να τα φτάσει.

Έχεις όνειρα;

Μεγάλα, μικρά...δεν έχει σημασία. Φτάνει να σε κινητοποιούν, να σε κάνουν να θέλεις να πας μπροστά, να σου δίνουν ώθηση για τη ζωή.

Σκέψου... Θέλεις κάτι με όλο σου το είναι;

Ίσως να είναι τόσο μικρό και εύθραυστο, σαν το φτερό μιας πεταλούδας, και γι’ αυτό να το κρατάς  κλεισμένο σε ένα κουτάκι που διστάζεις να ανοίξεις.

Ίσως να είναι ελάχιστο, μικρό και πολύτιμο διαμαντάκι μέσα στα αποκαΐδια, κλειδωμένο τόσο βαθιά για τον φόβο των κλεφτών που μέχρι κι εσύ ξέχασες ότι υπάρχει.

Ίσως πάλι να είναι ματωμένο, να το πετροβόλησαν κάποτε τόσο πολύ, να ξέσκισαν την ουσία του κι αυτό να κούρνιασε σε κείνην τη μισοσκότεινη γωνιά του εαυτού σου προσπαθώντας να γιατρευτεί με χίλια δυο φάρμακα – ή φαρμάκια. (Τα ξέρω καλά αυτά τα όνειρα. Όπως ξέρω πως, αν τα θρέψεις για λίγο, μπορούν να θεριέψουν και να σε πάρουν μαζί τους σε άλλους κόσμους).

Μήπως το όνειρό σου σε τρομάζει; Σου φαίνεται θεόρατο κύμα που ανοίγει απύθμενα φαράγγια με προορισμό την άβυσσο; Σου μοιάζει με τη μυθική Χάρυβδη – ένα τεράστιο στόμα έτοιμο να σε κατασπαράξει και να σε καταπιεί;

Ή, για σκέψου, μπορεί να το έβαλες στο πιο ψηλό δωμάτιο του πιο ψηλού πύργου με φύλακα έναν δράκο έξω από την πόρτα, γιατί πολύ απλά σε θάμπωσε τόσο πολύ η λάμψη του και ήθελες να την ξεχάσεις.

Πες μου, έχεις όνειρα; Όνειρα για σένα (να μην περιλαμβάνουν άλλους ανθρώπους – δεν γίνεται να επιβάλεις στον άλλον το όνειρό σου). Μεγάλα, μικρά…δεν έχει σημασία. Σημασία έχει, αν τα ξέχασες, να τα θυμηθείς, αν τα φοβήθηκες να τα αγκαλιάσεις, αν τα έχασες να τα βρεις και για μια φορά στη ζωή σου να τα κυνηγήσεις…


- Στείλε Σχόλιο


17 Ιουλίου 2019, 12:21
ELAN


Η δυνατή μουσική πάντα σου φτιάχνει τη διάθεση... Ακόμη καλύτερα όταν σου δημιουργεί οράματα για το αύριο!


- Στείλε Σχόλιο


17 Ιουλίου 2019, 10:03
Looking for the summer



- Στείλε Σχόλιο


16 Ιουλίου 2019, 12:30
Σταθερές αξίες


Όπου κι αν βρίσκομαι. .. Μια μεγάλη κούπα μυρωδάτο ελληνικό καφέ, ένα μπισκότο μελιού, έτσι για την αντιθεση και...ένα αγαπημένο κλασικό βιβλίο.  Να αδειάζει η ψυχή,  να πετάει ταξιδιάρικο πουλί σε άλλους τόπους κι εποχές, να ξεχνιέται, να ακουμπά την κούραση σε χάρτινα στρώματα με μαξιλάρια λέξεις.

Καλημερα


- Στείλε Σχόλιο


15 Ιουλίου 2019, 01:18
Μεταμεσονυκτιες σκέψεις


Πως μπορει να μοιάσει η ψυχή του ανθρώπου με πανάκι βαρκούλας π' αρμενιζει.  Λίγο χρειάζεται να σηκωθεί το αεράκι και να φουσκώσει με ελπίδα.  Να αρχίσουν πάλι τα όνειρα να γίνονται κύματα λευκα, να χαϊδολογανε με τρυφεροτητα και ποθο τις αποκρυφες γωνιες. Ανοιγεται καινούργιο πέλαγος μπροστά γεμάτο προκλησεις, υποσχέσεις, μικρα νησια ανεξερευνητα.  

Ξέρει πως είναι εύκολο κάθε δευτερόλεπτο να ξεσπασει η καταιγίδα και το όνειρο να θεριεψει, να ανοιξει μαύρη άβυσσο και να τον καταπιεί.  

Ξέρει πως μπορεί σταματησει να φυσα την επόμενη στιγμή το αερακι, να μείνει η βαρκούλα μεσοπελαγα με το πανί κρεμασμενο, ξεπνοο. Ένα μαραμενο κουρελι δίχως δυναμη να τον κινήσει.  Να βρεθει τότε απελπισμένος στο κέντρο της έρημης απεραντοσυνης, ατενιζοντας τον φλογοβόλο οριζοντα και την αχλη να κρυβει μακριά του τα νησιά. 

Ξέρει πως ίσως όλο αυτό να μην ειναι παρα μονο ένα ψέμα που λεει στον εαυτό του για να ξεγελά τον φόβο για το αυριο, τώρα που τα πράγματα ζορίζουν άλλη μια φορά. 

Ξερει, όμως,  πως καπου εκεί σε μια σπηλιά στο βάθος του πελάγου έχεις κρύψει την καρδιά του. Φτάνει μόνο να βρει το κουράγιο να ακολουθήσει τους χτυπους της, να ανακτησει τις δυνάμεις του κι ίσως για πρώτη φορά να δει τι θέλει πραγματικά και να βουτήξει στα απυθμενα νερά. 


- Στείλε Σχόλιο


06 Ιουλίου 2019, 21:59
Σουρουπο


Το μονοτονο τραγουδι του τριζονιου καλωσοριζει το νέο φεγγάρι, μια λεπτη, χρυσαφενια κούνια γέρνει νωχελικά στο σκουρο μπλε του ουράνιου θολου. Απέναντι  ο μαύρος όγκος ενός συννεφου ξεχασμένος ταξιδιωτης της ημέρας που σβηνει. Ελάχιστα τριανταφυλλιά χρωματα έμειναν στον ορίζοντα. Η θάλασσα ήδη σκοτείνιασε κι άναψε τα δικά της αστρα, δανεικά φωτάκια των σπιτιών της ακτης.

Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά περιδιαβαινει η ψυχή μου.  Ισορροπεί στη μύτη της σελήνης. Επειτα μ' ένα σαλτο κάνει τσουλήθρα στο αχνό κόκκινο, που κρύβεται στο σώμα του ουρανού, και προσγειωνεται στην αγκαλιά του ταξιδιωτη. Κόβει ένα κομματι του, το πλάθει άγριο άλογο και ξεχυνεται μαζί του στο στερέωμα.  


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Ιουλίου 2019, 09:47
Silence-L.V. Beethoven


"Είμαι αποφασισμένος να υπερνικησω κάθε εμπόδιο.  Με ποιον θα έπρεπε να φοβάμαι να αναμετρηθω; θα πιάσω τη Μοίρα απ το λαιμο. Δεν θα με καταβαλει. Πόσο ωραίο είναι να ζει κανείς!"


- Στείλε Σχόλιο


03 Ιουλίου 2019, 22:27
Το επόμενο νησί


- Θέλω την επόμενη φορά να δούμε αυτό:

Το άκουσμα με χτύπησε κατάστηθα. Μάλλον άλλαξε το χρώμα ή η έκφρασή μου.

- Δεν σου αρέσει; Θέλεις να προτείνεις κάτι άλλο;

Μέσα μου έλεγα ναι... Πάμε σε Dickinson, σε Purple, σε κάτι άλλο. 

Δεν είναι ότι δεν μου αρέσει, αντιθέτως, αλλά...οι αναμνήσεις από ένα δωμάτιο σ΄ ένα "Παρίσι που δεν ήταν Παρίσι" ήρθαν μαζεμένες. Ένα αγόρι που δεν ήταν αγόρι, που έγινε η αιτία να γεννηθεί μια γυναίκα, που έβλεπε τα όνειρά του να πνίγονται στον καπνό και τις αναθυμιάσεις της καθημερινότητας ξανάζησε στιγμιαία. Συζητήσεις και στιγμές, πολύτιμα όλα μαργαριτάρια φυλαγμένα στην ψυχή, πέρασαν αστραπιαία από το νου μου.

- Όχι, είπα, τελικά. Μια χαρά είναι το κομμάτι. Το θέλω.

Στην τελική ήταν η αρχή και η αφορμή του πιο όμορφου ταξιδιού μου. Το χρωστάω σε όλες εκείνες τις αναμνήσεις, σε όλο το πάθος και τη φλόγα που δεν πίστευα ποτέ ότι είχα μέσα μου, σε σένα, σε μένα, να ντυθούν και να ντύσουν το επόμενο νησί μου.


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης