αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
30 Αυγούστου 2017, 01:43
Αστραπές


Στο αυτοκίνητο η μουσική στο τέρμα. Μια βόλτα στους άδειους δρόμους της πόλης με τα παραθυρα ανοιχτά και την ψυχή φουσκωμένη.  Δεν θελω να γυρίσω σπίτι. Κοιτάζω τις αστραπές που σκιζουν τον ουρανό στο βορρά. Δεν ακούγεται ήχος, μόνο μυρίζει βροχή.  Βουβη αντάρα σαν αυτή της ψυχής. Η φωτιά ανακατεύεται με το νερό κάπου εκεί πάνω.  Κάπου εκεί μανιαζει η φύση.  Κάπου εδω μανιαζω κ εγώ. Δεν έχω μεθύσει.  Όχι ακόμη.  Εξάλλου το μεγαλύτερο μεθύσι μου δεν το κανα με τσίπουρο αλλά με τσάι γιασεμί.  Τι να μου κάνει τώρα το καραφάκι;

 Οδηγώ προς τις αστραπές. Μακάρι να έστριβα αλλου...


- Στείλε Σχόλιο


27 Αυγούστου 2017, 01:49
Με τα μάτια κλειστά


Σε ένα ποτήρι με ρακί έσβησα το είναι μου τούτη τη νύχτα. Τη γέμισα με το άρωμά σου, τον ήχο σου, νησί μου αγαπημένο.

Με τα μάτια κλειστά πλημμύρισα με τον κόκκινο ήλιο σου την ώρα που φιλάει το πέλαγος ...σμίξιμο ερωτικό π' ανακούφιση δε βρίσκει. Γι αυτό και κάθε δείλι επιστρέφει στο ίδιο σημείο, στην ίδια θάλασσα και χύνεται μέσα της, να ενωθούν για άλλη μια φορά, να κοιμηθεί στον κόρφο του βυθού της, μέχρι να φύγει πάλι ταξιδευτής αιώνιος.

Μια γουλιά ακόμη, ένα δάκρυ στο ποτήρι, στο μάγουλο. Απόψε το αλκοόλ, δεν γαληνεύει. Θεριεύει μόνο τα σπλάχνα.

Τα χείλη σφάλισαν, τα χέρια μούδιασαν κι όλα τριγυρίζουν σαν τα πουλιά του Ψηλορείτη μου. Κλείσε με στα βράχια σου, απάτητη κορφή μου.Να μεθύσει ο νους μου άλλη μια φορά, να κοπεί η ανάσα μου. 

Δεν ηρεμεί απόψε η ψυχή. Μόνο ταξιδεύει στ΄ανείπωτα μα τόσο ειπωμένα.


- Στείλε Σχόλιο


26 Αυγούστου 2017, 11:12
Καλημέρα


Το καλύτερο πρωινό έχει γεύση ελληνικού καφέ, άρωμα χαρτιού και μελάνης, θέα στη θάλασσα μέσα από παράθυρα στο φανταστικό χωροχρόνο του μυαλού ενός συγγραφέα. 


- Στείλε Σχόλιο


23 Αυγούστου 2017, 13:15
Welcome home


Κάθε ταξίδι μια επιστροφή... και σπίτι όπου η καρδιά χτυπά δυνατά και τα δάκρυα ανακουφίζουν. Σπίτι μου ο ουρανός κι η θάλασσα, το χαρτί μου...

Ένας καφές κι ένα τσιγάρο... Ένα γ....νο τσιγάρο στην ηρεμία μιας ακρογιαλιάς. Εκεί είμαι σπίτι μου... Έξω από τοίχους, τείχη, τύχες, ατυχή γεγονότα.

Καλημέρα... ή μάλλον καλό μεσημέρι...


- Στείλε Σχόλιο


16 Αυγούστου 2017, 00:32
Θυμάσαι;


Κάποιες μελωδίες έχουν γραφτεί για να ταξιδεύουν...να ξυπνούν συναισθήματα. Ένα ποτό στο ποτήρι, πάγος και τα μάτια κλειστά. Πίσω στον χρόνο, στα χρόνια της αθωότητας, στα σταυροδρόμια των αποφάσεων.

Με θυμάσαι καθόλου στο πιάνο μπροστά; Με θυμάσαι να πιάνω για πρώτη φορά μπάσο; Με θυμάσαι να τραγουδάω; Με θυμάσαι να θέλω και να φοβάμαι να το πω; Κι όταν το λεγα και γελούσαν, με θυμάσαι να καταπίνω τα δάκρυά μου και να ψάχνω τρόπους; Με θυμάσαι να χάνω και να συνεχίζω; Με θυμάσαι να κοπιάζω; Με θυμάσαι να χαμογελάω, όταν παίζαμε στο παρεάκι και χανόμουν στις νότες; Με θυμάσαι να κρύβω τη θλίψη μου με αμήχανες ατάκες, όταν έπρεπε να διώξω τ΄όνειρο;

Υπήρξα άραγε εκεί; Μήπως όλα ήταν σε μια άλλη ζωή, σε μια άλλη διάσταση; Κι αν ήταν, πώς να τα θυμάσαι, εσύ που με κοιτάς μέσα από μια οθόνη άψυχη. Μόνο οι ψυχές θυμούνται... Εύχομαι η ψυχή σου να είναι ακόμη ζωντανή μήπως και με θυμάσαι, γιατί εγώ με ξέχασα και μ΄άφησα σε έναν άλλο γαλαξία. Εκεί που τα πεφταστέρια ακούνε τις ευχές, οι νότες τραγουδούν ακόμη και τα όνειρα έχουν άρωμα χαρτιού και γεύση από αμύγδαλο και σοκολάτα.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Αυγούστου 2017, 00:47
Νύχτα σε ροζ και μοβ


Η μέρα θα ανατείλει με μουσική...


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Αυγούστου 2017, 13:57
Σημείωση αστραπή 32


Θέλω να ζήσω χωρίς παρελθόν και μέλλον ...μόνο με παρόν...


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Αυγούστου 2017, 01:09
Σημείωση αστραπή 31


Αποστειρωμένες, υποκριτικές κοινωνίες βασισμένες στον υστερόβουλο εγωισμό, τον καθωσπρεπισμό και την προσποίηση, προκειμένου να είναι όλα "σωστά". Άνθρωποι ανίκανοι να δεχθούν αδυναμίες, να αγαπήσυν βαθιά, αδέκαστοι κριτές των πάντων. Κι ό,τι σε κάνει αυθεντικό, τα λάθη σου και οι λαχτάρες σου, ό,τι πάει κόντρα με τις προσδοκίες και τις δικές τους ιδανικές εικονοπλασίες σε καταδικάζει στο απόσπασμα.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Αυγούστου 2017, 00:45
Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα


Ποιος ο θύτης, ποιος το θύμα στην περίπτωση αυτή; Η σκληρότητα της μάνας; Τα κοινωνικά προστάγματα; Η απληστία του άντρα ή και αυτός απλό ανδρείκελο της ζωής του;Ποιος διαμόρφωσε αυτούς τους χαρακτήρες, που έμαθαν να κρύβουν τα θέλω τους, να καταπίνουν την ίδια τους την ψυχή;

Πώς καταφέρνει να δραπετεύσει πίσω από τους μαύρους απροσπέλαστους τοίχους - κυριολεκτικούς και συμβολικούς - η ψυχή της μικρής κόρης και να ακολουθήσει τη φωνή της; Και μήπως τελικά γίνεται έρμαιο αυτής της αγάπης; Και είναι αγάπη ή άλογος πόθος που κρυμμένος ξέσπασε μες στην καταπίεση του είναι;

Κι η μάνα; Ω η μάνα!Τραγική φιγούρα, διψασμένη ίσως και η ίδια; 'Η απλή διαφεντεύτρα της ζωής που της όρισε η τάξη της και η κοινωνία; Γεννημένη ως τέτοια ή γαλουχημένη χωρίς άλλη επιλογή; Θύμα μήπως και η ίδια του εαυτού της, των τοίχων και των τειχών της;

Το σπίτι πρέπει να μείνει ασπίλωτο, να φαίνεται λευκό. Αυτό μόνο μετράει κι ας έχει ρουφήξει μέσα του ατέλειωτο αίμα, δάκρυα, οργή και θλίψη...


- Στείλε Σχόλιο


10 Αυγούστου 2017, 01:58
Δυο πράσινα μάτια...


Πέρασαν 22 καλοκαίρια, 22 Αύγουστοι. (Τώρα που το σκέφτομαι ο Αύγουστος υπήρξε πάντα μήνας αλλαγών για μένα. Μετακομίσεις, αλλαγές, ερχομοί, φυγές... όλα Αύγουστο). Δεν θα ξεχάσω εκείνο το πρωινό που με ξύπνησε νωρίς το τηλέφωνο στο σπίτι της θείας. Έμενα προσωρινά εκεί, καθώς μία ακόμη μετακόμιση λάμβανε χώρα.

Την άκουσα με τραμάμενη φωνή να λέει: Τους ειδοποιήσατε; Γυρίζουν;

Και τότε κατάλαβα πως είχες φύγει. Οι γονείς μου που μόλις την προηγούμενη είχαν φύγει για ένα ταξίδι δέκα ωρών, ώστε να φέρουν τα τελευταία πράγματά μας, επέστρεφαν εσπευσμένα. Η καλή διάθεση που είχες τις τελευταίες μέρες, οι πόνοι που είχαν υποχωρήσει, τους έκαναν να πιστέψουν πως είχες λίγο χρόνο ακόμη.

Γύρισα πλευρό και προσποιήθηκα ότι κοιμόμουν. Σε δυο ώρες μπήκε ο πατέρας μου στο δωμάτιο και πήρε την αδερφή μου να της μιλήσει. (Ήξερες πόση αδυναμία σου είχε, έτσι δεν είναι;) Δεν τον έχω δει ποτέ να κλαίει, εκτός από εκείνο το πρωί. Εμένα ανέλαβε η θεία. Ήμουν πάντα, βλέπεις η δυνατή. Το μόνο που είπα ήταν "όχι". Μέχρι σήμερα δεν ξέρω ούτε τι εννοούσα, ούτε γιατί το είπα. Δεν έκλαψα, όμως.

Το περίμενα ότι θα γινόταν. Το είχα δει από τα τελευταία Χριστούγεννα, πριν καν διαγνώσουν την αρρώστια σου. Εκείνος ο βήχας ο επίμονος - έβηχες, ποιος; εσύ, που ποτέ δεν σε είχα δει καν να φτερνίζεσαι- η αδυναμία σου να τραγουδήσουμε, να χορέψουμε, η κούρασή σου... όλα μου έλεγαν κάτι κακό. Ντύθηκα στα άσπρα. Δεν ήθελα να βάλω τίποτα σκούρο, γιατί για μένα πάντα συμβόλιζες τη ζωή. Γι΄αυτό και δεν θυμάμαι τίποτα περισσότερο από εκείνη τη μέρα. Θυμάμαι μόνο όσα ζήσαμε μαζί.

Δεν σου είπα ποτέ πόσο σε θαύμαζα. Δύσκολα μιλούσες για το παρελθόν σου. Ζούσες μόνο την κάθε μέρα. Κι αυτό έφτανε.

Σε θυμάμαι να διαβάζεις ατέλειωτες ώρες και κοντά σου έμαθα κι εγώ, ένας σπόρος ούτε τεσσάρων χρόνων να συλλαβίζω. Έχω μέχρι τώρα τη φωτογραφία μας από την Κύπρο πάνω στο τζάκι, να καθόμαστε αγκαλιά και να διαβάζουμε. Κι όταν μεγάλωσα και πήγα δημοτικό, θυμάμαι,  να ξαπλώνουμε κάτω από μεγάλα πεύκα σε κάποιες διακοπές και να σου διαβάζω Παπαδιαμάντη "Γουτού Γουπατού".

Θυμάμαι, ακόμη, τα γράμματά σου, μεγάλα, κακοφτιαγμένα θα λεγε κάποιος, με ορθογραφικά λάθη, που μαρτυρούσαν, απο τη μια ότι ήσουν αυτοδίδακτος και από την άλλη τη δίψα σου να μάθεις. Όταν σε είχα ρωτήσει γιατί δεν πήγες σχολείο μου είχες πει μόνο, ότι έπρεπε να δουλέψεις για να ζήσετε η οικογένειά σου. Δεν μου είχες μιλήσει για το ορφανοτροφείο που αναγκάστηκε να σε στείλει η μητέρα σου, γιατί δεν μπορούσε να σας θρέψει, ούτε για τον πόλεμο που σε βρήκε σχεδόν παιδί.

Σε θυμάμαι με το ψάθινο καπέλο...να ανηφορίζεις τον δρόμο του σπιτιού το καλοκαίρι με τον κουβά σου γεμάτο ψάρια. Κι έπειτα να κάθεσαι κάτω από την τέντα να τα καθαρίζεις και να τακτοποιείς τα σύνεργα της ψαρικής. Είχες δοκιμάσει να με μάθεις κι εμένα να ψαρεύω, αλλά βαριόμουν. Προτιμούσα το κολύμπι. Από εσένα, μάλλον, πήρα την αγάπη για τη θάλασσα. Άργησα να μάθω ότι είχες καΐκι και πως το πούλησες για χάρη της γυναίκας σου. Για να την κάνεις να μην φοβάται πια (περίεργο πώς η κόρη του ψαρά δεν άντεχε άλλο τη θάλασσα, πώς φοβήθηκε τις φουρτούνες τόσο). Κι έπειτα να αρματώνεις ή να μπαλώνεις δίχτυα που σου έδιναν παλιοί συνάδελφοι. Μου έδειχνες κι εμένα πώς να περνάω το μολύβι ή το φελλό στις σωστές αποστάσεις και αναλογίες, για να μην παρασέρνεται το δίχτυ και να είναι πιο αποτελεσματική η ψαριά.

Σε θυμάμαι που είχες έρθει στο νησί της αθωότητάς μου - ένα από τα δύο πολυαγαπημένα - και περάσαμε ένα ολόκληρο καλοκαίρι μαζί. Σπάνιο αυτό για μας!

Θυμάμαι τις βόλτες μας. Απόγευμα μόλις "έπεφτε" η ζέστη φεύγαμε από το σπίτι, κατηφορίζαμε το μονοπάτι του κάστρου μέσα από το δασάκι, έπειτα παγωτό ή λουκουμάδες και στην επιστροφή τραγούδι! Ή τα πρωινά να ροβολάμε (έτσι δεν έλεγες;) τις στράτες με την νταμιτζάνα στο χέρι μέχρι το παντοπωλείο της πλατείας, να γεμίσεις ρετσίνα - ένα ποτηράκι κάθε μεσημέρι  - και να πάρεις τσιγάρα - κάπνιζες πολύ, αχ παππού!

Θυμάμαι τα απογεύματα να παίζεις τάβλι με τον πατέρα μου, που πάντα σε έλεγε μπαμπά και σε αγαπούσε πιο πολύ κι από πραγματικό του πατέρα. Να σας φέρνω τον καφέ σας κι εγώ να τρώω γλύκό βύσσινο ή υποβρύχιο κάτω από την κλήματαριά.

Θυμάμαι τα βράδια στη βεράντα του σπιτιού, αυτού που τώρα είναι δικό μου, που στο μέλλον σκέφτομαι να κάνω καταφύγιό μου. Μυρωδιά από καρπούζι, σαλάτα με ρίγανη και πατάτες τηγανητές.

Σε θυμάμαι να χορεύεις. Συνήθως βαλς ή ταγκό με την γιαγιά, σε γιορτές ή και χωρίς λόγο στο σπίτι. Εσύ με έμαθες να χορεύω χασάπικο, και τα βήματά σου δείχνω τώρα στα "μωρά" μου, όταν ετοιμάζουμε παραστάσεις, Κάτι σαν φόρο τιμής.

Θυμάμαι κάτι χειμώνες γύρω από το τραπέζι, να παίζεις χαρτιά με τα παιδιά σου και να γελάς. Και πάντα τα Χριστούγεννα να φτιάχνεις μπακλαβά και να μοσχοβολά το σπίτι.

Σε θυμάμαι να φροντίζεις τα λουλούδια και τα πουλιά σου. Ατέλειωτες γλάστρες με γαρίφαλα και κλουβιά με καρδερίνες κι αηδόνια να γεμίζουν μυρωδιά και ήχους τη βεράντα. Το περίεργο είναι πώς από την ημέρα που έφυγες δεν ξανάνθησε γαρύφαλο στον κήπο μας.

Σε θυμάμαι να τραγουδάς... "Δυο πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες μ΄ έχουνε κάνει τρελό". Μου φαινόταν περίεργο να έχει κάποιος μπλε βλεφαρίδες. Πού να καταλάβω τότε ότι το τραγουδούσες για τα γαλανοπράσινα μάτια της Ελένης σου. Εκείνης που λάτρευες και που σε λάτρευε μέχρι την τελευταία σας πνοή. Ή άλλοτε να μου δίνεις ένα λουλούδι και να με μαθαίνεις το "Λιγά λουλούδια αν θέλεις στείλε μου..."Κι όταν μεγάλωσα λίγο κι άρχισα να παίζω πιάνο καθόσουν δίπλα μου. Σου έπαιζα το "Αστα τα μαλλάκια σου" και χαιρόμουν που κάναμε καντάδες στην υπόλοιπη οικογένεια.

Βλέπεις, παππού; Σε θυμάμαι να ζεις... ίσως οι αναμνήσεις να είναι πιο ονειρικές, αν υπήρξαν κάποια ασχημα να έχουν ξεχαστεί. Ωστόσο, δεν σε έχω ξεχάσει. Κι ας μην μιλάω εύκολα για σένα, παρά μόνο σε λίγους εκλεκτούς. Σήμερα, όμως, ήθελα να τα πω. Αυτές τις μέρες που είναι Αύγουστος και που πάλι με σημαδεύει η εποχή ήθελα να αλαφρώσω λίγο τις σκέψεις που από το πρωί τριβέλιζαν το μυαλό μου και κουβαλούσαν εικόνες από μια ξένοιαστη ηλικία.


- Στείλε Σχόλιο


08 Αυγούστου 2017, 20:26
Ένα αντίο ακόμη..


Έφυγες κι εσύ...μια φωνή από το παρελθόν μου. Τότε που ήξερα  να κάνω όνειρα. Λίγοι (;) μάλλον κανένας δεν ξέρει πόσο έντυσες τα όνειρα αυτά.

Σε άκουγα μέσα στο αυτοκίνητο να τραγουδάς, και ψιθύριζα μαζί σου στίχους κι εγώ. Κι ας μην ήξερα να τραγουδάω...

Έκλεινα τα μάτια μου στις μελωδίες σου και ταξίδευα μαζί τους. Κι ας μην ήξερα πάντα τους προορισμούς σου...

Ο ήχος σου αντηχούσε χρόνια στα αυτιά μου. Ακόμη κι όταν δεν σε άκουγα. Απρόσμενα σχημάτιζαν τα χείλη τούς στίχους σου.

Συνδέθηκες με  σημαντικές στιγμές μου, με καλωσορίσματα, γέλια και αποχαιρετισμούς. Οι πιο πολλές είναι αλήθεια γλυκόπικρες. Κάτι σαν άρωμα κανέλας ή πικραμύγδαλου...

Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να σε αποχαιρετίσω κι εσένα με τον μόνο τρόπο που ξέρω. Γράφοντας... Αδειάζοντας την ψυχή μου.

Αντίο, Αρλέτα....


- Στείλε Σχόλιο


06 Αυγούστου 2017, 02:56
Evanescence - Field Of Innocence



- Στείλε Σχόλιο


 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.






Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης