αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
30 Αυγούστου 2019, 11:50
Ένα αντίο ακόμη...


Μου το ανακοίνωσε σήμερα... Το ήξερα ότι θα γινόταν, έμοιαζε από την αρχή η μόνη λύση στο πρόβλημα. Όσο κι αν ο πάλεψε να μείνει εδώ δεν βοήθησε καμιά συνθήκη. "Θα φύγω μέσα στο φθινόπωρο, είπε, για έναν χρόνο ή αν χρειαστεί περισσότερο". Η φωνή της είχε μια γαλήνη που είχα καιρό να ακούσω, μια αισιοδοξία και σχέδια για το αύριο... Αντίο, λοιπόν. Θα το πούμε σε λίγο καιρό... Άλλη μια φορά θα αγκαλιάσω ένα αγαπημένο πρόσωπο που η ζωή και οι συνθήκες θα διώξουν μακριά.Κακές συνήθειες (!). Θα κλείσω τα μάτια και θα δραπετεύσω στη νύχτα δίχως όνομα, εκεί που δεν με ξέρει κανείς...μια αστρική προβολή της ψυχής για να απελευθερωθεί από τον πόνο...
- Στείλε Σχόλιο


23 Αυγούστου 2019, 09:49
Και τα δάκρυα έτρεξαν .


Το υπαιθριο θέατρο είχε αρχίσει να γεμίζει. Ομολογώ περίμενα περισσότερο κόσμο. Συνήθως δεν φτάνουν οι σταθερές θέσεις και προσθέτουν κι άλλες αλλά προφανώς ο μηνας τον διακοπών έχει στείλει αλλού τους ντοπιους και τους επισκεπτες στα Μπιτς μπαρ και τις ψαροταβερνες.

Βρηκα τη θέση μου και άρχισα να παρατηρώ το σκηνικό. Σχεδόν λευκο, λιτό και συνάμα πλούσια ικανό να σε μεταφερει  στα τέλη του 19ου αιωνα. Είχα αρχίσει ηδη να ταξιδεύω και να στήνω εικόνες.Σπάνια παίρνω πρόγραμμα πριν μια παράσταση η διαβάζω κριτικές.  Θέλω να αφήνω το έργο να με οδηγεί μόνο του, να αφήνω άδειες την συνείδηση και την καρδιά μου να υποδεχθούν αυτό που θα ρθει. 

Οι επόμενες δυο ώρες κύλησαν γρηγορα. Χωρίς υπερβολες, χωρίς επιτηδευμένες εξάρσεις όλα τα συναισθηματα επί σκηνής και εντός μου. Να σωρευονται σαν αλμυρές σταλαματιες στην άκρη του βλεφαρου. Κι οταν ερμηνευονταν ζωντανά τα τραγούδια ενα σφυροκόπημα στο στηθος, ένα κάψιμο...Ο  άσβεστος πόθος να είμαι εκεί... Να αφήνω να ξεδιπλωνετε το είναι μου με συνοδό τη μουσική.  Οι στάλες γέμιζαν μικρες μικρές λιμνες που φούσκωναν τα νερά τους...

Το φινάλε ήρθε με μια μελωδία που τραγουδούσε μητέρα μου...Την είδα να χαμογελα στην εικόνα μιας αναμνησης, ένα μωρό που νανουριζεται, ένα μικρό κορίτσι που χορευει αδέξια στο ρυθμό. Και τα δάκρυα έτρεξαν...μια βροχή γαλήνια ποτιστικη... Έτρεξαν για το χθες, για τα χαμένα χρόνια, για τα κέρδη της διαδρομής, για το τώρα, για το μονοπάτι που ξεκίνησα να περπατώ, για εκείνο που βλέπω ακόμη σαν δρόμο φιδογυριστο στό απέναντι βουνό να μου γνεφει αλλά να μην μπορώ να βρω τρόπο να περασω τον γκρεμο που με χωρίζει. Τα δάκρυα έτρεξαν για εκεινους τους ανθρώπους που εβλεπα να μεταμορφωνονται, να ξεδιπλωνουν τη ζωή των άλλων σαν κομματι της δικής τους υπαρξης. Τα δάκρυα έτρεξαν για μένα που ακόμη το ψάχνω και, κάποτε πιο αργά κάποτε πιο γρήγορα, φυτεύω τις οάσεις μου...


- Στείλε Σχόλιο


17 Αυγούστου 2019, 19:23
unforgiven


 Τα σουξέ της εφηβείας για απογευματινό... 


- Στείλε Σχόλιο


17 Αυγούστου 2019, 09:15
Με χαλαρή διάθεση


Το μπαλκόνι βορινο με θέα τη θάλασσα και τα βουνά στην απέναντι πλευρά του κόλπου.  Φυσάει σήμερα...το κρύο χάδι προκαλεί ανατριχίλα στο δέρμα και στην επιφάνεια του νερου. Φοράω τη μαύρη μου ζακέτα. 

"Μικρή, πού πήγαν τα χρώματά σου;" η εσωτερική φωνή επέστρεψε και μου βγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα.

"Προφανώς δεν είμαι πια μικρή-αφου πλέον χρειάζομαι ζακέτα για ένα ελαφρύ βοριαδάκι- και δεν πιστεύω σε εξωτερικά χρώματα αλλά σε διαθέσεις που αλλάζουν αποχρωσεις στο πρόσωπο και το κορμί" της απαντώ σαρκαστικα και τεντωνομαι νωχελικά στην καρέκλα μου.  

Μόλις ήπια τον πρωινό καφέ μου,  ολοκληρωσα το τελευταίο κεφαλαιο απ το βιβλίο μου,  απολαμβάνω τις λίγες στιγμές μοναξιάς πριν αρχίσει μια μέρα συμβατικων υποχρεώσεων, τις οποίες δεν γίνεται να αποφύγω άλλο. Οπότε έχω χρόνο αργότερα να αρχίσω πάλι το μπλα μπλα μες το κεφάλι μου...  Προς το παρόν λέω να χαζολογησω λίγο ακόμα το λικνισμα της τέντας της κούνιας στον πρωινο αέρα...


- Στείλε Σχόλιο


12 Αυγούστου 2019, 10:57
Φουσκωθαλασσιά


Ένα κύμα μανιάζει στο στήθος. Δεν χωράνε όλα όσα αναζητώ πια μέσα μου.  Τα εσωτερικα φράγματα πλησιάζουν στο όριο αντοχής τους.  Γεμίζει το είναι με επιθυμίες. Μικρες, μικρές σταγόνες φουσκώνουν τα νερά. Η πλημμυρίδα μου επέστρεψε. Πρέπει να τιθασευσω την ορμή. Να βρω έναν τρόπο να μην διαλύσω τα σημαντικα και να μην διαλυθω...


- Στείλε Σχόλιο


11 Αυγούστου 2019, 22:46
Εγώ είμαι εγώ


Για άλλη μια φορά ακόμη αποδεικνύεται πόσο αταίριαστη μοιάζω στο πανηγύρι που οι άλλοι ονομάζουν ζωή.

Όμως, ποτέ δεν ζήτησα από κάποιον να με ακολουθήσει, δεν τράβηξα κανέναν στο μονοπάτι μου. Προσπάθησα, προσπάθησα πολύ να ταιριάξω. Απέκτησα ρόλους και μπήκα σε ρούχα που φαίνονται παράτερα στο σώμα μου.

Όταν το πλήθος γύρω μου θαυμάζει τη δύση του ήλιου, εγώ αναζητώ το κύμα που γεννιέται.

Τα "vibes" μου δεν ακολουθούν τον δυνατό ρυθμό της "μουσικής - θόρυβο" αλλά τον ήχο της σιωπής, ένα λευκό σεντόνι μέσα μου.

Αταίριαστη... παρατηρητής του κόσμου που τρέχει γύρω μου φρενήρης να προλάβει κάτι που ονομάζει "ευτυχία".

Ταξιδιώτης σε ένα ρεύμα παράταιρο. Δεν ξέρω που με πάει μα τα νερά του δεν ενσωματώνονται στο ρου του ποταμού, όσο κι αν στριμώχνονται στην κοίτη.

Οι δικές μου στιγμές αταίριαστες με όλους και όλα. Στα μάτια σας φαντάζω, όπως λέτε, με τον καθηγητή Brainard. Δεν πειράζει...γιατί στον δικό μου κόσμο μπορώ να απαντήσω με τα λόγια ενός άλλου ήρωα που έδωσε φωνή ο αγαπημένος μου Robin Williams (τι σύμπτωση, σαν σήμερα πέθανε!)

"Ah, I don't care what I am, I'm free!"


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Αυγούστου 2019, 17:49
Δημιουργικότητα


Έρχονται μερικές στιγμές που νιώθεις να γεμίζει το κεφάλι με ιδέες. Η μια να ακολουθεί την άλλη σαν αγρια κύματα.  Σπάνε στα βράχια και γεμίζουν αφρούς την ακτή. Το χέρι δεν προλαβαινει να καταγράφει...σημειωσεις παντού, τσεκαρισμα, ημερομηνίες, σχεδιασμός. Κάποια θα υλοποιηθούν, καποια όχι, κάποια θα περιμένουν τον χρονο τους να ωριμάσουν.  

Δημιουργικότητα...σε όποιο επίπεδο..Βηματα μπροστά και το στήθος να φουσκώνει από προσδοκία...


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης