αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
30 Σεπτεμβρίου 2016, 23:00
Σημείωση αστραπη 2
Εξομολογήσεις  

 Υπάρχουν φορές που μοιάζει αβάσταχτο το βάρος.  Που όλα έρχονται και σε χτυπούν σαν αμμοθυελλα στο πρόσωπο.  Ταυτόχρονα υπάρχει και ένα κενό στο στομαχι, ένας πόνος μυστηριος στο στήθος , ένα σφιξιμο στο κεφάλι, ένα βουητό στα αυτια. 

Είναι οι ώρες της υλοποιησης των μεγάλων αποφασεων. Εκείνες που ξέρεις πόσο μόνος είσαι και πορεύεσαι στη ζωη. Εκείνες που η απογοήτευση γίνεται θλίψη και αντίστροφα. Εκείνες που πρέπει να πάρεις ανάσα και να προχωρήσεις ακάθεκτος ο τι κι αν συμβεί. 

Δεν τελειωνουν ποτέ αυτές οι ώρες... Ποτέ...πάντα θα έρχονται.

Υγ. Η χειρότερη συνειδητοποιηση ειναι πως δυστυχως δεν υπάρχει εύκολος τρόπος η έστω ήπιος να αναγγειλεις τις αποφασεις σου. Και όσο έτοιμος και να σαι να πληρώσεις το τίμημα ποναει που γινεσαι αιτία να πονεσουν άλλοι.... 


- Στείλε Σχόλιο


29 Σεπτεμβρίου 2016, 23:21
Paul Weller - You Do Something to Me
Άκουσμα της στιγμής  


- Στείλε Σχόλιο


29 Σεπτεμβρίου 2016, 22:43
Miss you - Rolling stones
Άκουσμα της στιγμής  


- Στείλε Σχόλιο


29 Σεπτεμβρίου 2016, 22:41
Κάτι από τα παλιά
Άδειασμα ψυχής  

Πήγα σήμερα στην παραλία μας. Ήξερα πως εκεί θα σε ένιωθα, έστω κι αν είναι ψευδαίσθηση, κοντά μου.

Πράγματι ήταν σαν χθες που ήμαστε εκεί μαζί. 

Ακόμη τα κύματα ψιθυρίζουν τα λόγια μας

Ακόμη στην άμμο ξεχωρίζουν τα χνάρια μας, βαθιά σκαμμένα από το βάρος των κορμιών

Ακόμη στον άνεμο μπερδεύονται οι ανάσες μας γρήγορες, λαχανιασμένες.

Ακόμη το πρόσωπό σου σχηματίζεται στο σούρουπο.

Γύρισα σπίτι και έψαξα κάτι που είχα γράψει τότε...ένα άλλο απομεσήμερο στην ίδια ακτή, όταν πίστευα ότι σε έχασα για πάντα. Δεν ξέρω αν το διάβασες ποτέ. Αν όχι...

Το σύννεφο και η καρδιά (24.02.2014)

     Ένα λευκό σύννεφο ταξίδευε με την αύρα του φθινοπώρου. Απολάμβανε το μοναχικό του ταξίδι αλλά πού και πού είχε ανάγκη μια συντροφιά. Ήθελε μια στο τόσο ν' ακούσει μια ιστορία, να πάρει μια αγκαλιά, ν' αντλήσει χαρά και δύναμη για να συνεχίσει το ταξίδι του. 
    Εκείνο το πρωί πετούσε πάνω από μια ακτή, όταν κοίταξε κάτω το κύμα που άφριζε πάνω στους βράχους. Κι εκεί είδε...Είδε πάνω στο γρανίτη μια ματωμένη καρδιά. Και το συννεφάκι ένιωσε την ανάγκη να την πλησιάσει, να την αγκαλιάσει, να μοιραστεί τη θλίψη της.  

- Γεια σου, της είπε περπατώντας ανάλαφρο πάνω στην άμμο.  

  Η καρδιά δε γύρισε να το κοιτάξει. Βυθισμένη στις δικές της σκέψεις άκουγε τον ψίθυρο των κυμάτων. Άφηνε το αίμα της ν' ανακατεύεται με την άμμο, τις στάλες της αρμύρας, να βάφει κόκκινα τα βράχια, να κυλάει και να εξαφανίζεται στο άπειρο γαλάζιο.  

- Ε, δε μ' ακούς; ξανάπε το συννεφάκι. Σου μιλάω! επέμεινε.   

Η καρδιά γύρισε και το κοίταξε αυτή τη φορά. Οι σταγόνες του αίματος σταμάτησαν για μια στιγμή και φάνηκε να χτυπάει.

- Πες μου ένα παραμύθι! είπε το σύννεφο. Ένα όμορφο παραμύθι με καλό τέλος.

- Δεν υπάρχουν παραμύθια με καλό τέλος, συννεφάκι μου. Πάντα κάποιος την πληρώνει - ή ο λύκος δολοφονείται ή οι νάνοι μένουν μόνοι...

-Μήπως ξέρεις ένα παραμύθι με νεράιδες που φέρνουν την άνοιξη;Αχ! πες μου για τις καλές νεράιδες!

- Δεν υπάρχουν καλές νεράιδες συννεφάκι μου. Μόνο ξωτικά, ξωθιές κι αερικά, πνεύματα του δάσους και του νερού που μαγεύουν και μαγεύονται από τους θνητούς...

- Πες μου κάτι για τους δράκους και τους γενναίους ιππότες που τους νικούν.

- Δεν είναι οι δράκοι κακοί, απαλέ μου ταξιδιώτη. Είναι απλά πνεύματα που δεν άντεξαν τον πόνο και τη μοναξιά κι έκαναν το δάκρυ και την αγάπη φλόγα. Ίσως πάλι η φωτιά τους να είναι ο έρωτας που είχαν κρυμμένο στην ψυχή τους και βίαια τους τον πήραν. Έτσι, μόνο καίγοντας την ίδια τους την υπόσταση και ό, τι γύρω τους υπάρχει μπορούν να βρουν τη γιατρειά.

- Μίλα μου, λοιπόν, για την όμορφη χωριατοπούλα, που ο καλός νάνος τής έδωσε το θησαυρό και τη βοήθησε να σώσει το χωριό της από την πείνα.

- Λευκέ μου, αγνέ ταξιδευτή, δεν γνώρισα ποτέ μου μια χωριατοπούλα. Μόνο μια τσιγγάνα βρήκα κάποτε στο δρόμο τού ποταμού. Είχε χάσει ό,τι πιο πολύτιμο είχε, την αγάπη, κι έμεινε μόνη να ενώνει τους λυγμούς της με το τραγούδι του νερού.

- Πες μου, τότε, για έναν πρίγκιπα. Έναν πρίγκιπα που σώζει την πριγκίπισσα από το τέρας.

- Δεν ξέρω παραμύθια με πρίγκιπες και κόρες. Ξέρω μόνο την ιστορία μιας αμαζόνας που αγάπησε έναν όμορφο, μαύρο ιππότη, του χάρισε την καρδιά και την ψυχή της αλλά στο τέλος χάθηκαν κι οι δύο στο σεληνόφως και το άγριο πυκνό δάσος...

- Σκέψου λίγο, καρδιά! Σκέψου λίγο! Πες μου ένα παραμύθι για Νηρηίδες και δελφίνια.

- Ένα πλάσμα του νερού ξέρω, μπαμπακένια μου αύρα. Μια γοργόνα που λάτρεψε ένα δύτη και ξεψύχησε στην αγκαλιά του ψιθυρίζοντάς του "Σ' αγαπώ", είπε η καρδιά και μάτωσε πάλι, ακόμη πιο πολύ.   

Ο χτύπος της δυνάμωσε κι από την πληγή της ανάβλυζε, ίδιος πορφυρό ποτάμι, ο καημός.

Τρεις παλμοί δυνατοί ακούστηκαν κι ύστερα ένα τελευταίο θρόισμα..."Σ' αγαπώ"... Η καρδιά κύλησε από το βράχο στην αρμύρα κι έβαψε κόκκινη όλη την ακτή.  

"Όταν μια καρδιά αγαπήσει, χτυπήσει για τον Έναν δεν ξεχνά ποτέ....ποτέ...." άκουσε το σύννεφο να του λένε τα κύματα κι ο Σιρόκος.

"Δεν ξεχνά ποτέ..." επανέλαβε ο ταξιδευτής κι ανασηκώθηκε ψηλά στον ουρανό. Μόνο που τώρα πια δεν ήταν λευκό βαμβάκι αλλά μετάξι που πλημμύρισε με κόκκινο τον ορίζοντα...  


- Στείλε Σχόλιο


29 Σεπτεμβρίου 2016, 22:05
Blackfield - pain
Άκουσμα της στιγμής  


- Στείλε Σχόλιο


26 Σεπτεμβρίου 2016, 00:24
A time to dance
Άδειασμα ψυχής  


- Στείλε Σχόλιο


26 Σεπτεμβρίου 2016, 00:10
My immortal - choreography
Άδειασμα ψυχής  

.... μακάρι...κάποτε...


- Στείλε Σχόλιο


25 Σεπτεμβρίου 2016, 10:48
Σημείωση αστραπή 1
Εξομολογήσεις  

Κυριακή πρωί.  Πώς είναι πώς θα θελα να είναι. Μέχρι στιγμής όλα καλά. Ναι, νιώθω όμορφα με όσα έγιναν από την ώρα που ξύπνησα ως τώρα. Με γέμιζαν, με ικανοποιούσαν.

Και ξαφνικα μαύρο και ψαλίδι. Η συνέχεια προβλέπεται ζοφερή και άνοστη. Ίσως να υπάρξει και λίγο γέλιο...μια επίφαση χαράς. Αλλά δεν θα ναι η ουσία μου. Θα ναι μια μάσκα ακόμη...

Γιατί τα γράφω αυτα; Για να μην ξεχάσω την στιγμή του κενού όταν οι άλλοι θα λένε πως αδικώ τη ζωή μου...


- Στείλε Σχόλιο


24 Σεπτεμβρίου 2016, 22:34
Το παλικάρι στη γωνιά
Άκουσμα της στιγμής  

Στην υγεία μου... 


- Στείλε Σχόλιο


20 Σεπτεμβρίου 2016, 23:16
.....
Άδειασμα ψυχής  

Η υπομονή μου έχει εξαντληθεί!
Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την καταιγίδα. Για όλους. Δεν ανέχομαι κανέναν και τίποτα πια. Και κυρίως την υποκρισία.

Αλίμονο σε όποιον βρεθεί στο διάβα μου. Η οργή είναι χειρότερη όταν είναι συσσωρευμένη. Ξεσπά εκεί που δεν το περιμένεις. Νιώθω να με δηλητηριάζει. Να με κάνει αλλιώτικο άνθρωπο. Και δεν μ' αρέσει αυτό που νιώθω. Γιατί ξέρω ότι αλλού είναι το θέμα.

Βοηθά, όμως, να νιώθω έτσι. Γιατί μέσα από τη θολούρα του θυμού ξεκαθαρίζει το τοπίο. Αναγνωρίζω τα σημάδια και ξέρω τι φταίει ακριβώς που γίνομαι έτσι.

Εύχομαι μόνο να μην φτάσω στα άκρα... Εύχομαι να κρατηθώ για χάρη κάποιων που αξίζουν.

To πληκτρολόγιο δέχεται τα χτυπήματα αυτήν τη στιγμή. Μόνος φίλος η οθόνη. Ξεθυμαίνω λίγο. Ελάχιστα...ίσα για να αντέξω μέχρι το πρωί. Γιατί δεν μπορώ να φύγω τώρα από εδώ, να πάρω το αυτοκίνητο και να τερματίσω το κοντέρ στην εθνική με τέρμα τη μουσική...

Ανάσες....λίγες ανάσες...

Πρέπει...λίγο ακόμη πρέπει.....

Λάθος, ρε γαμώτο..Λάθος... Αλλιώς έπρεπε να πάρω το μονοπάτι. Αλλού έπρεπε να βαδίσω...

Ποτέ δεν είναι αργά...Θα αλλάξω ρότα...


- Στείλε Σχόλιο


20 Σεπτεμβρίου 2016, 00:39
Historia de un amor
Άκουσμα της στιγμής  


- Στείλε Σχόλιο


20 Σεπτεμβρίου 2016, 00:36
Run to you
Άκουσμα της στιγμής  


- Στείλε Σχόλιο


20 Σεπτεμβρίου 2016, 00:29
Μεταμεσονύχτιες σκέψεις
Ανήσυχες νύχτες  

Είναι τόσο απλά τα πράγματα που μας δίνουν την ευτυχία.

Γιατί, όμως, είναι τόσο δύσκολο να τα βρούμε; Γιατί δεν σκεφτόμαστε, δεν αποφασίζουμε με μόνο γνώμονα τα θέλω μας αλλά τα φιλτράρουμε συνεχώς στη λογική; Γιατί δεν διώχνουμε αμέσως εκείνους που το ένστικτό μας μας προειδοποιεί ότι κάτι στραβώνει; Γιατί δίνουμε ευκαιρίες και πολεμάμε όταν είναι φανερό πως είναι μάταιο;

Τέρμα πια για μένα...Τέρμα η προσπάθεια να ικανοποιώ τους άλλους. Τώρα πια μόνος οδηγός το ένστικτο.

Τα μάτια κλειστά...Μόνο η αφή, η όσφρηση, η ακοή, η γεύση του κόσμου θα δείχνουν το μονοπάτι. Μόνο ό,τι με αγγίζει και με ικανοποιεί πραγματικά θα μένει.

Πετάω ρούχα και παπούτσια. Γυμνό το σώμα, αρχέγονο...χωρίς φορτία που άλλοι επέβαλλαν...βουτιά στα βαθιά...χωρίς σωσίβια.


- Στείλε Σχόλιο


18 Σεπτεμβρίου 2016, 23:03
Άλλη μια φορα
Ανήσυχες νύχτες  

Άλλη μια νύχτα πέφτω στο κρεβάτι με μόνη συντροφιά την εξαντληση. Δεν έχω κουράγιο να κάνω καν τη δουλειά για αυριο. Ευτυχώς που δεν είναι κάτι επείγον.

Αναρωτιεμαι αν κανω το σωστό. Αν τελικα θα της κάνω καλό. Αν τη βοηθάω. Αν... Αν... Αν... Το στομάχι πάλι κομπος. Παλι η ιδια ταση για εμετο...η ίδια ζάλη...ο ίδιος πονοκέφαλος.  Και πια ούτε να κλαψω δεν μπορώ.  Κουράστηκα... Καταρρεω...μα το πρωί θα σηκωθώ ξανά ο τι κι αν γίνει αυτή τη νύχτα. 


- Στείλε Σχόλιο


18 Σεπτεμβρίου 2016, 01:37
Τα καβουράκια
Σκέψεις του καφέ  

Αυτές τις μέρες θυμάμαι πολύ έντονα τα λόγια σου " Γράφεις για να ζεις, γράφω για να μην πεθάνω". Θα συμπλήρωνα και κάτι ακόμη. Γράφω για να μην εκραγεί το κεφάλι μου ή αποφασίσει να μπει σε ύπνωση - κάπως πρέπει να αμυνθεί κι αυτό - επειδή δεν αντέχει άλλο τις σκέψεις.

Υπάρχουν στιγμές που μέσα στο μυαλό μου στροβιλίζονται λέξεις και κείμενα, σαν τυφώνας. Πάνε κι έρχονται, όμοια με καβουράκια στην άμμο και με τριβελίζουν. Με δαγκώνουν. Βλέπω τον εαυτό μου μπροστά στην οθόνη να τα αραδιάζει στο πλαίσιο του κειμενογράφου. Εκείνη τη στιγμή το μόνο που θέλω είναι να πιάσω το μολύβι και να σταματήσει η γη.

Έρχεται τότε η ρημάδα η πραγματικότητα και ξεσκίζει το όνειρο. Με ρίχνει απότομα κι άπονα στα χαλίκια της καθημερινότητας. Βάζει τρικλοποδιά. Και βγαίνει ξαφνικά η τηλεφωνήτρια " Το κείμενό σας είναι σε αναμονή. Παρακαλώ περιμένετε." Τι να σου κάνουν τα καβουράκια; Τρέχουν πάνω κάτω, πέρα δώθε, γιατί δεν ξέρουν να κάθονται φρόνιμα στη σειρά και να κάνουν υπομονή. Κάποια μόνο που κουράζονται πολύ στέκονται ...αλλά ψοφάνε.

Σε αναμονή, λοιπόν, μέχρι το επόμενο πρωινό που με τον καφέ στο χέρι (το τσιγάρο πάει, μας εγκατέλειψε σιγά σιγά, μας άφησε χρόνους που λένε - άτιμη και άπιστη συνήθεια) τα καβουράκια θα κολυμπήσουν στο κύμα. Γιατί για άλλη μια φορά οι λέξεις μπήκαν ξαφνικά σε αναμονή. Αλλά σήμερα χαλάλι...ξέρω ότι σε μια ώρα θα βρεθώ σε ένα αγαπημένο μέρος που κάποτε περνούσα τις ώρες μου κάνοντας όνειρα.

Υγ. Πριν λίγες μέρες μια γνωστή στο πλαίσιο μιας συζήτησης για τη δουλειά με ρώτησε γιατί δε γράφω βιβλίο. Από τη μια πού να της εξηγώ ότι οι λέξεις δεν βγαίνουν με παραγγελία. Δεν είναι καρβέλια να στα ζυμώνει και να στα ψήνει ο φούρναρης την καθορισμένη ώρα. Από την άλλη σκέφτηκα άντε να τελειώνουμε να εξαφανιστεί το "Παρακάλώ περιμένετε".

Υγ2. Μόλις μου 'ρθε μια ερώτηση που μου έκαναν απ΄όταν ήμουν παιδί: Πώς φαντάζομαι τον εαυτό μου όταν μεγαλώσω. Πάντα απαντούσα, μέχρι και που μεγάλωσα πολύ, ότι θα ΄θελα να ζω σε ένα πέτρινο σπίτι  - ή και ξύλινο - με κήπο γεμάτο γιασεμιά, δίπλα στη θάλασσα. Πάντα το φανταζόμουν γεμάτο χαρτιά και βιβλία, με μουσικά όργανα, και μια γραφομηχανή - αργότερα προστέθηκε κι υπολογιστής ένεκα των τεχνολογικών εξελίξεων - πάνω σε ένα τραπέζι. Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει που σκ@#% έχασα το δρόμο για το όνειρο και στούκαρα στη στροφή;

Υγ3. Τα σκασμένα τα καβουράκια σήμερα δε λένε να ηρεμήσουν σταλιά.

17/9/2016


- Στείλε Σχόλιο


18 Σεπτεμβρίου 2016, 01:09
Madrugada
Εξομολογήσεις  

Άλλη μια αυγή πριν καλά καλά η μέρα χαράξει. Η δική μου ώρα, η αγαπημένη. Η ώρα του απολογισμού, των αναμνήσεων. Τελικά μόνο έτσι γράφω πια. Μόνο αυτήν την ώρα ηρεμώ. Η κούπα με τον καφέ στο χέρι (πρέπει έστω και με το ζόρι να φάω κάτι..το στομάχι με τσακίζει κάθε πρωί), στυλό και χαρτί στην ψυχή.  Κάθομαι στον καναπέ, τον δικό μας καναπέ, ακουμπώ στη ράχη του. Άδειασμα πάλι.

Σήμερα σταμάτησε κι ο τρελοβοριάς που μας ζάλιζε τόσες μέρες. Το μόνο καλό του στη φάση που βρίσκομαι η θεριεμένη θάλασσα, να κάθομαι να την χαζεύω από το παράθυρό μου... Αυτή που μοιάζει με μένα.

Έγιναν τόσα πολλά σε λίγες μέρες... Πέρασα τον ποταμό κι έριξα τη γέφυρα. Μπήκα στο τρένο...Λίγο ακόμη υπομονή να σφυρίξει ο σταθμάρχης αναχώρηση. Κι εκεί θ' αρχίσει η μάχη. Ξέρω πως θα' ναι δύσκολα πολύ αλλά όσο κι αν ανησυχώ  - κάποιες φορές φοβάμαι για τον συνεπιβάτη μου - δε θα δειλιάσω. Μπήκα στο δρόμο χωρίς επισροφή. Ένα βήμα πίσω αν κάνω θα είναι οριστική ήττα ... αυτοκτονία.

Σκέφτομαι τη ζωή μου... τα λάθη μου και τα σωστά μου. Εκείνα που αγαπώ και με γεμίζουν, εκείνα που τελικά δεν μου ταιριάζουν. Σε πράγματα που λαχταρώ θα χτίσω την επόμενη μέρα, όταν θα φτασω στο τέλος της διαδρομής.

Θα ζω μόνο με ανθρώπους και καταστάσεις που με κάνουν να χαμογελώ αβίαστα. Ποδήλατο και τρέξιμο μ' εκείνη που αγαπώ και μ΄αγαπά, όποτε θέλουμε χωρίς κάποιον να μας κόβει τη χαρά. Τα βιβλία μου, το πιάνο μου, η κιθάρα μου, το τραγούδι, τα χαρτιά μου, ο χορός, όλα μέρος ξανά της ζωής μου, χωρίς όριο και χρόνο. Φίλοι που μπορώ να μοιραζόμαι μαζί τους απόλυτα ανοιχτά τις σκέψεις μου, χωρίς να πρέπει να τις επεξεργάζομαι. Βόλτες κι εκδρομές μαζί τους σε ταβερνάκια, όμορφα εστιατόρια, μισοσκότεινα μπαράκια με μουσική, σε ακροθαλασσιές (ακόμη κι αν είναι καταχείμωνο) σε σκοτεινούς δρόμους και παγκάκια σε πάρκα.

Χάδια κι έρωτα - αληθινό έρωτα παθιασμένο, που κάνει το κορμί να εκρήγνυται κάθε δευτερόλεπτο, που σε στροβιλίζει και νιώθεις να χάνεις τον χρόνο και το χώρο, που σου κόβει την ανάσα και δεν μπορείς να μιλήσεις, που σε κάνει φωτιά και μόνο ο άνθρωπος που σ' έχει στην αγκαλιά του μπορεί να σε σβήσει, να σε ξεδιψάσει, χωρίς να χρειαστεί να μιλήσεις, να του πεις μισή κουβέντα...γιατί με κάποιον μαγικό τρόπο διαβάζει το σώμα και το μυαλό σου και ξέρει το πώς και το τι.

Αυτά μόνο θα κρατήσω. Όλα τα άλλα είναι σκουπίδια και θα τα πετάξω μακριά.

15/9/2016


- Στείλε Σχόλιο


06 Σεπτεμβρίου 2016, 21:44
Όλο μ΄αφήνεις να σ΄αφήσω
Άκουσμα της στιγμής  

Για τη Ρούλα μου... 


- Στείλε Σχόλιο


04 Σεπτεμβρίου 2016, 00:02
Χορογραφία
Άδειασμα ψυχής  

Το αίμα κυλάει ορμητικά μέσα στις φλέβες.  Ζωή που χτυπάει και θέλει να ξεχυθεί ελεύθερη.  Να κοψει κάθε συρματοπλεγμα, να πηδήξει πάνω από κάθε τοιχο φυλακής.  Να αψηφησει νομους, να σπάσει όρια, φρένα και κοντέρ. 

Σηκωνομαι απότομα στο άκουσμα της μουσικής. Ανοίγω τα χέρια.  Παρασύρομαι στο ρυθμό.  Πνιγώ τα ουρλιαχτά μου στις στροφες... Συστρεφομαι, τιναζομαι ψηλά, τεντώνομαι.... Τα πελματα χανουν το εδαφος, το κορμί διπλωνεται, εξαφανίζεται σχεδόν πάνω στη γη και πάλι εκτινασσεται στο άπειρο.  Τρεχει ο ιδρώτας στο μετωπο, το στήθος, την πλάτη.  Άγριος χορος...παθιασμένος, κρυβει τις πληγές, ανακουφιζει το παθος...

Πέφτω εξαντλημένη...κι ο πόνος γινεται κλαμα...


- Στείλε Σχόλιο


02 Σεπτεμβρίου 2016, 19:46
Σκοτείνιασε νωρίς
Εξομολογήσεις  

Βασιλεψε ο ήλιος πιο νωρίς.  Σημαδι κι αυτό της αλλαγής της εποχής.

Δεν με πειράζει η νύχτα.  Αντιθετα αγαπώ το σκοταδι της κι όσα αποκαλυπτει. Σημερα, όμως, δεν ξέρω γιατί, με ενοχλεί που φεύγει νωρίτερα η μέρα.  Σαν να μην πρόλαβα να χαρώ το φως της.

Η', ίσως, επειδη ξέρω οτι η νύχτα που έρχεται θα 'ναι δύσκολη.  Θα 'ναι μια νύχτα ακομη με μάσκες...


- Στείλε Σχόλιο


02 Σεπτεμβρίου 2016, 00:49
Εκεί...
Άδειασμα ψυχής  

-Έρημος...κι ο δρόμος σκοτεινός...Χάνομαι στην άπνοια του τώρα.

- Όμως, τα όνειρα αντέχουν στο σκοτάδι και τη σιωπή. Γι΄ αυτό  κράτα, ψυχή μου. Μην πεθάνεις. Όχι σήμερα, όχι εδώ.  Εκεί στο μισοσκόταδο θα βρεις τον εαυτό σου, εκεί και τους κρυφούς σου πόθους. 

Μείνε... Πάλεψε..Θυμήσου...

Κρατήσου από εκείνες τις στιγμές που σου  'δωσαν ζωή. 

Εκεί...Κοίτα εκεί ...μόνο εκεί...  Σε εκείνους τους γκρίζους δρόμους, σε εκείνα τα στενά...τα φεγγάρια...τα κύματα και το αγιάζι. 

Εκεί... ψάξε εκεί.. Να βρεις ξανά τη δύναμη να σηκωθείς, να σταθείς κόντρα στο τέλμα, να βρεις την ανάσα σου. 

Δες εκεί, στην άκρη της ζωής, στην άκρη της κλωστής. Εκεί.... υπάρχεις εσύ κι εκείνο το "παρόν που έγινε χθες".

Εκεί που έμαθες να ζεις...πορεύσου εκεί...μόνο εκεί...

                                                                                                                                                  7/8/2016


- Στείλε Σχόλιο


02 Σεπτεμβρίου 2016, 00:03
Φθινοπώριασε
Σκέψεις του καφέ  

Άρχισε να ντύνεται φθινόπωρο η πόλη. Έγινε γκρι το γαλανό και τα σύννεφα υδάτινα. Ελαφρές ρυτίδες η θάλασσα. Μύρισε το χώμα...

Αλλιώτικο το θρόισμα, δε βρίσκεις; Σαν τραγούδι μιας μακρινής ανάμνησης. Σε παίρνει μαζί του στ' όνειρο, σου ψιθυρίζει τις ίδιες σου τις σκέψεις. Άλλαξε κι ο άνεμος. Άλλαξε τα ρούχα του, βάφτηκε κι αυτός στο γκρι. Χαϊδεύει μαλλιά και μάγουλα με άλλον τρόπο. Εισχωρεί αργά στα κλειστά βλέφαρα, δεν δροσίζει απλά όπως η καλοκαιρινή αύρα. Γίνεται ένα με την ψυχή. Ανακουφίζει..

Φθινοπωρινό κάλεσμα... Για άλλη μια φορά ο κύκλος.

Λένε πως η άνοιξη γεννά τη φύση...

Είναι το φθινόπωρο που τη γονιμοποιεί. Ενώνεται νερό και γη. Φυτεύεται ο σπόρος. Κοιμάται...Ξεκουράζεται...Προετοιμάζεται για την αναγέννηση.

Εϊμαστε κι εμείς φθινόπωρο. Κοίτα! Σαν να δρόσισε και στην ψυχή μου αυτό το πρωινό.

                                                                                                                                                31/8/2016


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης