αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
28 Σεπτεμβρίου 2017, 00:46
Heaven - Bryan Adams


.......


- Στείλε Σχόλιο


28 Σεπτεμβρίου 2017, 00:18
Από Billie σε... Bασίλη


Νύχτα μακρόσυρτη με πολλή  δουλειά. Και για συντροφιά αγαπημένες φωνές. Ετερόκλητες, διαφορετικές με κοινό παρονομαστή τη διάθεση που σου προκαλούν να τραγουδήσεις ή να χορέψεις...

Να ταξιδέψεις  σε ένα τζαζ μπαρ...

Να αφουγκραστείς τους φθινοπωρινους  ήχους μιας μεγαλούπολης

Να πετάξεις στο φεγγάρι...

Να ποθήσεις...

Να στροβιλιστείς στη δίνη του έρωτα...

Να αγγίξεις με μια ανάσα δυο χείλη αγαπημένα, δίχως να τ΄ακουμπήσεις

Κι όταν νιώσεις ότι αρχίζει να σε συνεπαίρνει η μαγεία της μουσικής, να σε νανουρίζει σ΄όνειρα με μάτια ανοιχτά...να σε φτάνει σε δάση σκοτεινά με άστρα - λυχνάρια και φλόγινες διαδρομές να σου χαράσσουν το μονοπάτι... τότε

κλείνω τα χαρτιά, τις εκθέσεις και τα σχεδιαγράμματα, βάζω ένα ποτήρι διάφανο αλκοόλ, αδειάζω μονορούφι την ψυχή μου σε μια οθόνη, καπνίζω το αόρατο τσιγάρο μου φουσκώνοντας το στήθος μου από τον καπνό του και.... καβαλάω τις νότες στο άπειρο του χρόνου....


- Στείλε Σχόλιο


21 Σεπτεμβρίου 2017, 07:37
Τρικυμισμενο πρωί


Μέσα μου μια τρικυμία, σπάει όλα τα ταμεία...  Ψυχραιμία!!

Με το τραγούδι του Βασίλη να παίζει στο τζουκ-μποξ του μυαλού ξεκινά η μέρα. Χωρίς να μπορώ να καλμαρω τους χτύπους της καρδιάς προσπαθώ να ακολουθήσω ήρεμα την πρωινή ρουτίνα.  Κι ας θέλω να την κάνω για άλλη μια φορα από την καθημερινότητα.

Είναι τόσο άσχημο πραγματα που καποτε λαχταρουσες, να σε κάνουν πλέον να υποφέρεις. Λες και θάφτηκαν κάτω από την αμμο και εσύ με χαλασμένη αξίνα  να θέλεις να τα φερεις στο φως.

Τελευταία σταγόνα καφέ από την κούπα και την μάσκα στο πρόσωπο. Σήμερα, όμως, το κουστούμι της θα ειναι κόκκινο.  Σαν τα πάθη που προσπαθω να κρύψω. 


- Στείλε Σχόλιο


20 Σεπτεμβρίου 2017, 23:56
Αυτό συμβαίνει όταν...


Αυτό συμβαίνει, όταν δεν με θέλεις άλλο στη ζωή σου

Αυτό συμβαίνει, όταν δεν με θέλεις άλλο στη ζωή σου...

Φθείρομαι από τον χρόνο και τον καιρό, ξεφτίζω, αλλοιώνομαι, καταρρέω.

Αυτό συμβαίνει, όταν ξεχνάς ότι έχω ανάγκη από φροντίδα, ότι δεν μπορώ να διατηρηθώ μόνο μου εσαεί...

Το μικρό κακό γίνεται μεγάλο και τελικά δεν μένει ίχνος από την ομορφιά που κάποτε αγάπησες

Αυτό συμβαίνει, όταν απομακρύνεσαι από εμένα...

Σαπίζουν τα μπαλκόνια που σε φιλοξενούσαν στην αγκάλη τους και σου πρόσφεραν δροσιά. Χάνουν την αίγλη τους, γέρνουν και πέφτουν, παρά τα υποστηλώματα που κάποια στιγμή θυμάσαι να βάλεις.

Αυτό συμβαίνει, όταν με εγκαταλείπεις...

Βρίσκεται κάποιος ξένος να γράψει πάνω στο σώμα μου, να με λερώσει με τις μουντζούρες του και τελικά να με καταντήσει ένα κομμάτι ασχήμιας που πλέον απεχθάνεσαι...

Ιστορίες του φακού


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Σεπτεμβρίου 2017, 23:47
Κάθε μέρα


Κάθε μέρα κι ένα σκουπίδι ακόμα

Κάθε μέρα κι ένα σκουπίδι ακόμα. Μια σακούλα, ένα κιβώτιο, ένα σάπιο ξύλο. Κάθε μέρα κι ένας ακόμη θα κάνει την ψυχή μου χωματερή. Δε θα νοιαστεί για μένα, για όσα όμορφα μπορεί να κρύβω. Απλά αυτός να ξαλαφρώσει το βάρος του...τα σκουπίδια του.

Κάθε μέρα, χωρίς διακοπή θα τα κουβαλάω, θα νιώθω τα τρωκτικά και τις κατσαρίδες να τριγυρνούν στα θεμέλιά μου, θα μυρίζω τη δυσωδία που περνά απ' τα σπασμένα μου τζάμια.

Κάθε μέρα θα ζητώ να ανασάνω στον ήλιο και θα με πλακώνουν τα απορρίματα, θα με πνίγει η σκόνη.

Με κάνατε σκουπίδι κι εμένα, μου ξύσατε αδυσώπητα την ομορφιά μου, δεν μ' αφήσατε να εκπληρώσω τον σκοπό μου, να προσφέρω, να δημιουργήσω. Μα δεν σας φτάνει. Κάθε μέρα όλο και πιο πολύ με θάβετε στους σωρούς, μου καταστρέφετε το είναι..

Ιστορίες του φακού

photo by:A.P


- Στείλε Σχόλιο


20 Σεπτεμβρίου 2017, 23:20
Once upon a dream..



- Στείλε Σχόλιο


14 Σεπτεμβρίου 2017, 23:02
Οι ψυχές και οι αγάπες



- Στείλε Σχόλιο


14 Σεπτεμβρίου 2017, 19:07
Απογευματινή μελέτη


Μια απρόσμενη ώρα μοναξιάς  και ησυχιας στο σπίτι.  Μια ώρα χωρίς καμιά συμβατική υποχρέωση.  Ευκαιρία να χαλαρώσω με τον τρόπο που ξέρω. Το βιβλίο στο χέρι, μολύβι για σημειώσεις και η κιθαρα δίπλα.

Έλα μην χάνουμε καιρό.  Καθε λεπτό μετράει. Ώρα για άδειασμα μυαλού και γέμισμα ψυχής.  

Καλή μου μελέτη.


- Στείλε Σχόλιο


12 Σεπτεμβρίου 2017, 16:56
Φύλλο του φθινοπώρου



Φύσηξε φθινόπωρο. Έπεσε ένα φύλλο απ' το κλαδί.  Περίμενε τ' αγέρι να το ταξιδέψει μακριά, να του χαρίσει ένα φιλί για να συνεχίσει να ζει αλλιώτικα.  Ήθελε να φτάσει σ' εκείνο το λιβάδι στο τέλος της διαδρομής,  εκεί που του 'χε υποσχεθεί ο ήλιος πως η ύπαρξη αναγενναται. Εκεί που κάθε βράδυ θρόιζε την προσευχή του στα καλοκαιριάτικα άστρα.  Έλεγε "αν πρέπει να χάσω τη δροσιά μου για να φτάσω εκεί, αν πρέπει να θυσιάσω το χρώμα μου το ζωντανό, να κόψω τον μίσχο μου, να χύσω τους χυμούς μου μέχρι να στεγνώσει η ζωή μου, θα το κάνω. Φτάνει να με παρεις μαζί σου αεράκι μου,  να φτάσω το όνειρο μου."

Έφτασε η ώρα. Κι έγινε το πράσινο χρυσοκίτρινο.  Στέγνωσε τους χυμούς του, έκοψε τον μίσχο του. Κι έπεσε με τις πρώτες δροσιές του Σεπτέμβρη. Μα όπως ήρθε, απότομα κόπηκε το αεράκι, που δρόσισε για λίγο την ψυχή και τα ιδρωμένα μέτωπα.  Ήρθαν πάλι η υγρασία και η ζέστη αποπνικτικές. Σαν συνεχείς επιστροφές στην κλεψύδρα των εποχών, σε λάθος ώρα και λάθος καιρό.

 Έφυγε η ελπίδα του ταξιδιού και έμεινε το φυλλαράκι να σέρνεται στην άσφαλτο.  Να το πιέζει, βαρύ σίδερο η σιωπή του δρόμου. Πηχτή σκόνη γύρω του να βαραίνει τη φυλλένια του καρδιά.  Κοίταξε με πόνο τα σύννεφα να τρέμουν απ' την κάψα του μεσημεριού ψηλά στον ουρανό.  Και κάπου εκεί στο βάθος φαντάστηκε το αεράκι να πετά ανάλαφρο κ ευτυχισμένο με μια χελιδόνα.  Να προετοιμάζουν μαζί το ταξίδι...  

Μαράζωσε κι άλλο το φυλλαράκι.  Παρασύρθηκε ανήμπορο από ένα μοναχικό αμάξι που πέρασε φουριόζο και το λέρωσε με καυσαέριο, πάνω στο πεζοδρόμιο.  Έκλεισε τα ματάκια του... Σε λίγα λεπτά, ένιωσε το ξερό πλέον κορμάκι του να συνθλίβεται από το χοντροπάπουτσο κάποιου περαστικού. 


- Στείλε Σχόλιο


12 Σεπτεμβρίου 2017, 00:27
The cure - Pictures of you


Λίγο πριν τον ύπνο...Αγαπημένοι...


- Στείλε Σχόλιο


10 Σεπτεμβρίου 2017, 19:15
Με τα ακουστικα στα αυτιά


Δυο μικρουτσικα ακουστικά στα αυτιά, μουσικουλα και ο χρόνος γυριζει πίσω 20 και χρόνια. Τότε που το μέγεθός τους ήταν μεγαλύτερο, είχαν σφουγγαρακια και οι συσκευές (ένα Sony και ένα Philips walkman) έπαιζαν μόνο κασέτες ή ραδιόφωνο.

Επιστρέφω στο γυμνάσιο και με βλέπω να διαβάζω με τα ακουστικά στα αυτιά. Κι έπειτα στο πιανο για μελέτη. Και μόλις τελείωνα να τρέχω με τα ακουστικά στα αυτιά να βρω την παρέα για μπάσκετ. Ή  καμιά φορά στα σπίτια να ακούσουμε δίσκους. Το βράδυ με τα ακουστικα στα αυτιά αγαπημένοι ραδιοφωνικοί παραγωγοί να με νανουριζουν.

Κι ο μπαμπάς να ανησυχει που απομονωνομουν με τις ώρες με τα ακουστικά στα αυτια. 

Και τώρα πάλι με τα ακουστικά στα αυτιά γράφω δυο λέξεις πριν συνεχίσω το τρέξιμο μου δίπλα στη θάλασσα. Απομόνωση τα δυο ακουστικά μου από το περιβαλλον. Να μην ακούω, να μην σκέφτομαι. Να μένω για λίγο στο δικο μου κόσμο, με μουσική,  λέξεις και δυο ακουστικά στ αυτια.


- Στείλε Σχόλιο


09 Σεπτεμβρίου 2017, 13:14
Αποδράσεις


Απόδραση, δηλαδή, τρόπος να ξεφεύγεις από κάπου. Όπου κάπου σημαίνει ένας χώρος ή κατάσταση που νιώθεις να σε περιορίζει. Δραπετεύει ο κρατούμενος από τη φυλακή για να βιώσει πάλι την ελευθερία. Δραπετεύει ο "ελεύθερος" από την καθημερινότητά του για να βιώσει τι; μεγαλύτερη ελευθερία;

Άρα αν έχεις ανάγκη από "αποδράσεις" τι συμβαίνει; Νιώθεις εγκλωβισμένος από τη ζωή σου; Γιατί αν δεν ένιωθες δε θα χρειαζόσουν να αποδράσεις.Κι αν η απόδρασή σου σε κάνει να νιώθεις όμορφα, γίνεται να κάνεις την απόδρασή σου ζωή σου; Ή οι διάφορες αποδράσεις γίνονται τελικά τρόπος ζωής; Κάπως όπως λειτουργεί το παιχνίδι και οι φανταστικές πραγματικότητες που πλάθουν τα μικρά παιδιά για να διασκεδάσουν τη βαρεμάρα που τους προκαλούμε οι μεγάλοι.

Μήπως, όμως, και η ίδια η απόδραση γίνεται φυλακή; Μήπως το να γεμίζεις μπαταρίες αποδρώντας, ξεφεύγοντας από την πραγματικότητα γίνεται το άλλοθί σου για να μην αντιμετωπίζεις την ίδια θλιβερή σου αλήθεια που σε σπρώχνει στην απόδραση; Ή είναι απλά η άμυνά σου για να μην σαλτάρεις;

Μπορεί βέβαια και η τρέλα να είναι ενός είδους απόδραση. Απελευθερώνει το μυαλό. Το στέλνει σε άλλα βάθη και ξεκλειδώνει κόσμους μαγικούς ή και εφιαλτικούς κάποιες φορές. Γίνεται μαγικός καθρέφτης του ψέματος και της αλήθειας. Κάτι σαν την Κυριακάτικη εκδρομή, που την ακολουθεί πάντα η Δευτέρα. Εκτός αν αποφασίσεις να μείνεις για πάντα στην Κυριακάτικη εκδρομή σου. Σε μιαν απόδραση, κι ας γίνει φυλακή. Ένας άλλος Πήτερ Παν στη Χώρα του Ποτέ.

Άραγε μπορείς να επιλέξεις να κάνεις την ψευδαίσθηση πραγματικότητα; Να επιλέξεις ότι αυτό που οι άλλοι το βλέπουν ανύπαρκτο ή στιγμιαία απόλαυση και απόδραση, για σένα είναι ολόκληρωμένη ζωή; Μόνο να προσέξεις μήπως και η "απόδραση - ζωή" είναι τελικά ένα πλασίμπο και στο τέλος του έρθει ο γκρεμός. Θα πεις, τώρα, ακόμη κι αν καταρρεύσει  το πλασίμπο και πέσεις στον γκρεμό, πάλι θα έχεις μια άλλη απόδραση αλεξίπτωτο.

Τι είπες; Δυσκολεύεσαι να με παρακολουθήσεις; Λογικό. Αφού τώρα είσαι προσκεκλημένος στη δική μου απόδραση. Και τις αποδράσεις του άλλου είναι δύσκολο να τις ακολουθήσεις. Εκτός αν κουβαλάς κι εσύ μαζί σου ένα αντικλείδι για το δικό του "αποδραστικό" κόσμο, που σε κάποια σημεία μοιάζει με τον δικό σου, κι έτσι αναγνωρίζεις κάτι από την τρέλα του - ω! συγγνώμη, από την ελεύθερη απόδρασή του ήθελα να πω - στην δική σου αλήθεια.


- Στείλε Σχόλιο


08 Σεπτεμβρίου 2017, 15:24
Αχαριστία



Οι άνθρωποι, τελικά, είναι πολύ αχάριστοι. Σώπα θα μου πεις.  Σπουδαία διαπίστωση. 

Για μένα το λέω, μπας και το ακούσω και μου γίνει μάθημα να σταματήσω να διευκολύνω καταστάσεις. Να πάψω να  δίνω, να λέω δεν βαριέσαι δεν πειράζει. Γιατί, τελικά, ο κόσμος ξεχνάει ή μάλλον θυμάται κατά  πώς τον συμφέρει. Ξεχνάει τι κέρδισε από σένα. Τα οφέλη και τις διευκολύνσεις που του έκανες. Μονο η πάρτη του.  Κι όλοι οι άλλοι να....

 Η ισορροπία και η δικαιοσύνη με υποκειμενικά, εγωιστικά κριτήρια και ερμηνείες. Διαστρέβλωση των συνθηκών και βόλεμα. Πάνω από όλα το βόλεμα.

 Οκ...  Μαθήματα ζωής. Πού θα πάει θα μάθω, θα γίνω και εγώ ψυχρός δολοφόνος εκεί που θα χρειάζεται. Θα δίνω στον καθένα αυτό που του αξίζει και μόνο. 


- Στείλε Σχόλιο


07 Σεπτεμβρίου 2017, 00:41
Πανσέληνος τον Σεπτέμβρη


Ήθελα να γράψω για το φεγγάρι. Λίγα μόλις λεπτά πριν οι λέξεις έπεφταν σαν χείμαρρος μέσα στο μυαλό μου.  Όλα όσα σήμαινε παλιά το ουράνιο σώμα, όσα συμβόλιζε αργότερα, ο χρόνος που έπαψα να το κοιτώ....όλα αστραπές της σκέψης έσκιζαν το σκοτάδι του μυαλού.Όμως μολις έπιασα το κινητό στο χέρι και άνοιξα το μπλογκ...χάθηκαν. Εξαφανίστηκαν... Διαλυμένα αστεράκια σε  μαύρο ουρανό πέταξαν στο άπειρο.

Δεν πειράζει.  Έτσι και αλλιώς η πανσέληνος είναι για εκείνους που πιστεύουν στον ρομαντισμό και στον έρωτα. Ανοίγω την μπαλκονόπορτα και πιάνω τις φεγγαραχτιδες που έπεσαν στα πλακάκια. Δεν μοιάζουν πληγωμένες. Τις φυσάω απαλά να επιστρέψουν και πάλι στη θέση τους: στο ουράνιο στερέωμα και στα μαλλιά των εραστών. 

Κι όσο για μένα αφήνω, για όσο διαρκεί μιαν ανάσα,  τις πανσέληνες αναμνήσεις μου  να αντιφεγγισουν στο τζάμι κι επιστρέφω στο τώρα με μια γουλιά μεταμεσονύχτιου καφέ.


- Στείλε Σχόλιο


04 Σεπτεμβρίου 2017, 23:20
Η μαντιναδα του Μάνου


Πριν λίγες ώρες η καλύτερη μου φίλη, που πρόσφατα ξεκίνησε μαθήματα κατάδυσης, μου περιέγραφε πόσο γελάνε με την ομάδα της την ώρα της καθιερωμένης μετά από κάθε μάθημα μπουγαδας.  Μου λεγε, λοιπόν, ότι ένας "συμμαθητης" της ονόματι Μάνος, την προκαλεσε να γράψει τραγούδι για την ώρα αυτήν.  Αυθόρμητα μου βγήκαν οι παρακάτω "στίχοι", αν και δεν έχω δει ποτέ ούτε τον Μάνο ούτε τα άλλα μέλη της ομάδας.  Το, ας το πούμε, τραγουδάκι τραγουδιεται στο ρυθμό της μαντινάδας "ήτανε κάποιος άνθρωπος" από την ελληνική ταινία η "Νεράιδα και το Παλικαρι".

Ο Μάνος μας που ν αψηλός

 Ωσάν τον Ψηλορείτη

 Απ' το σαπούνι έπαθε

 Φαγούρα εις την μυτη εεεεε

Δάσκαλε, δεν κατέχω το

 πώς κάνουν την μπουγάδα (2)

Γι' αυτό μου παραφούσκωσε 

Στην σκάφη η σαπουνάδα εεεεε

Κι ο δάσκαλος που ήτανε 

Πεπειραμενος δύτης

Του εδωκεν απάντηση

Τα 'χασε ο Ψηλορείτης εεεε

Άμα ποθεις, κοπέλι μου 

Της θάλασσας τα βαθη (2)

Πρέπει να κάνεις άσκηση

 Στης σκάφης σου τα παθη εεεεε. 

 


- Στείλε Σχόλιο


04 Σεπτεμβρίου 2017, 13:52
Λίγο καλοκαίρι ακόμη


Η άδεια τελείωσε, η δουλειά ξανάρχισε αλλά το καλοκαίρι είναι εδώ.  Υπάρχει ακόμη αυτή η ακρογιαλιά με την λεπτή άμμο και τα γαλανά νερά για μια σύντομη μεσημεριανή απολαυση, υπάρχει ακόμη η μουσική από το διπλανό μπαράκι να με ανεβασει μετά το πήξιμο του συμβουλίου, υπάρχει ακόμη ο φρουτοχυμος να με δροσισει μετά τη ζέστη του γραφείου. 4 Σεπτεμβρη αλλά,φιλε μου, όσο και να θέλεις δεν θα χειμωνιασω ακόμη. Όσο και να θέλεις δεν θα με κλείσεις μέσα. Μπορώ ακόμη να καλοκαιριάζω... Έφυγα.. Πάω για βουτιά! 


- Στείλε Σχόλιο


01 Σεπτεμβρίου 2017, 02:00
Σημείωση αστραπή 33


Άλλη μια φορά ακροβατώ στο χείλος της αβύσσου. Ένα σκούντημα, ένα παραπάτημα είναι αρκετό για να χαθώ στο χάος. Δεν πρέπει να πέσω...οχι ξανά. Θα βρω το κουράγιο να παλέψω, να ζήσω. Όχι αλλά φαντάσματα, όχι και τούτο το φθινοπωρο νεκρή...


- Στείλε Σχόλιο


 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.






Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης