αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
30 Οκτωβρίου 2016, 20:22
Μετα απο καιρο...
Εξομολογήσεις  

Δεν θυμάμαι καν ποτέ ήταν η προηγούμενη  φορά που σε αγκαλιασα. Σήμερα,ομως, ένιωσα να θέλω τόσο πολύ να σε κρατήσω.  Σε βρήκα και σταθηκα διστακτικά απεναντι σου.  Εμοιαζες να με κοιτάς κι εσύ με παραπονο. Σαν να ρωτούσες γιατί σε αφησα, γιατί σε προδωσα.Σε πήρα αργά στα χέρια μου και η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατα. Αδέξια σε ακουμπησα με τα ακροδαχτυλα. Φοβομουν πως καθε μου κινηση θα ήταν λαθος.

Σε χάιδεψα,ωστοσο, κι ήταν όπως την πρώτη φορά. Η ιδια αισθηση και πάλι,  η ίδια μαγεία. Έκλεισα τα μάτια και άκουσα τη φωνή σου να παλλεται σε κάθε αγγιγμα. Ακολούθησα τον ήχο σου και αφησα αυτόν να με οδηγήσει σε κάθε επομενο βήμα. Αργά και σταθερά η μελωδία σχηματιστηκε πρώτα στο μυαλό, μετά στα χέρια, στις χορδες.

Χάθηκα για λιγο στον δικο μας κόσμο.  Εκείνον που πάντα λαχταρούσα και ποτε δεν έζησα σε αυτόν ολοκληρωτικα. Κι έπειτα έπρεπε πάλι να σε αφήσω.Ομως, τώρα δεν σε εκρυψα.

Ωστόσο πονάει...πονάει να σε βλέπω... Πονάει πολύ που είναι τόσο ελαχιστες οι ώρες που μου ανήκουν. Πονάει που δεν κάνω αυτό που λαχταρώ. Όμως δεν θα σε εγκαταλείψω ξανά. Θα βρω τον τροπο. Γιατί με σένα η θλίψη μου απαλυνεται και η ψυχή μου ταξιδευει. Γιατί τελικά εσύ είσαι το καταφυγιο μου


- Στείλε Σχόλιο


29 Οκτωβρίου 2016, 10:19
Σημείωση αστραπή 6
Εξομολογήσεις  

Ήρθε ξανά η μέρα με ένα λερωμένο φόρεμα.  Λασπωμενη, γκρίζα και μουντη σαν γυναικα ταλαιπωρημένη από τη νύχτα.  Τα σύννεφα, όγκοι αναμονής.  Θα βρεξει; Δε θα βρεξει; Πάρε πια μια αποφαση ουρανέ! Και σκέψου, άλλες φορές μ'αρέσει να περπατάω στους δρόμους με τέτοιον καιρό. 

Οι φωνες στον δρόμο εκνευριστικες, χαλούν τη γαλήνη της μοναξιάς του διαμερισματος. Τρυπούν τα αυτια και με θυμώνουν. Θα μου πεις τι φταίνε τα ανθρωπάκια..  Άλλοι τους έφεραν εδώ. 

Μαλλον ξύπνησα στραβά. Μάλλον είχα ανάγκη την ησυχία του κενού σήμερα.  Να πάρω αγκαλιά το βιβλίο μου στην κουβερτα, τον καφέ μου, ίσως και λίγη μουσική, και να χαθώ σε αναζητήσεις και έρευνα.

Ε, κοπελιά!  Ναι, σε σένα μιλάω με το γκρίζο φόρεμα, που κάπως στο βάθος του μοιάζει να ξανοιγει. Κοίτα να πάρεις τις αποφάσεις σου, μην αρχισεις να σερνεις τις ώρες σου, για να παλεψουμε  και σήμερα τη ζωή. Θα ψαξω και γω κάπου εκεί μεσα σε αυτό το κομμάτι μου που ξέρει τις αλήθειες να βρω τα αλεξίπτωτα, μπας και τη βγάλουμε καθαρή μέχρι το λυτρωτικό σκοτάδι. 


- Στείλε Σχόλιο


28 Οκτωβρίου 2016, 00:42
Ας ερχοσουν για λιγο
Άκουσμα της στιγμής  

Αγαπημένη μου,

όλον αυτόν τον καιρό που εισαι μακριά μου μόνο η θλίψη υπάρχει για μενα και ο πονος. Τρεμοπαιζουν σαν δυο σκιές στο φως ενος κίτρινου κεριού στους τοίχους του άδειου μου σπιτιού.  Πότε  κρυβονται κάτω από το κρεβάτι, πότε μου χαμογελουν μέσα από καθρέφτες.  Ίσως στο φως της μέρας να χάνονται για λίγο,  αλλά επιστρεφουν μαζί με το σκοτάδι της νυχτιας. 

Μόνη μου συντροφιά, σ αυτές τις ατελείωτες ώρες της μοναξιάς μου η αναμνηση σου. Τα βήματά σου πλησιαζουν ρυθμικά, ανάλαφρα, ακούγονται να συντροφεύουν τα δικά μου στο στενο δρομάκι που σεργιανουσαμε παρεα. 

Αγαπημένη μου, πόσο έχω αναγκη την αγκαλιά σου, ένα σου φιλι να γεμίσει πάλι με θερμη την παγωμένη μου ζωή.  Πόσο έχω ανάγκη να προστατευτω στα χέρια σου μέσα, να νιώσω πάλι το καλοκαίρι.

Εχω χάσει πια κάθε ελπίδα. Θρυμματιστηκε η ζωη μου απ' όταν χάθηκες, αγαπη μου.  Εκεί που βρισκεσαι ειναι όλα καλύτερα για σένα. Πιθανόν να είσαι πιο ευτυχισμένη απ'οσο εγώ θα μπορούσα να σε κάνω.  Αλλά εύχομαι, έστω για μια στιγμη , να ερχόσουν εδώ κι ας ήταν πάλι να σε χάσω...

Σ αγαπω...

Θα μπορούσε να είναι μια αληθινη επιστολή του Τραιφορου στη Σοφία Βεμπο, όταν εκείνη βρισκόταν στην Αμερική και της είχε προταθεί ένας πλούσιος γάμος και μια ακόμη πιο πλουσια καριέρα στο Χόλυγουντ. Ομως αντί του γράμματος γράφτηκε για τη Σοφια ένα τραγούδι-στο βίντεο απο τη  φωνη της Δαναης Στρατηγοπουλου.  Κι  αυτό ήταν αρκετο για να την κάνει να επιστρέψει στην Ελλάδα παρατωντας τα πάντα πίσω... 

Γιατί καμιά φορα φτάνει απλά να ανοίγεις την καρδια σου... 


- Στείλε Σχόλιο


26 Οκτωβρίου 2016, 16:23
Απότομο τέλος


Το χέρι στο γκάζι και το βλεμμα στο δρόμο σταθερό. Η ελευθερια σε δυο τροχούς, η ταχύτητα σε μια ψυχη. Ενοχλητικο εμπόδιο μπροστά.  Να το περάσεις,  να συνεχίσεις στο ανοιχτά.  Ανοίγεις κι άλλο,βιαστικος, με την ανυπομονησια της νιότης.  

Ξαφνικά τιναζεσαι στον δρόμο.  Ένα με τη σκληρή άσφαλτο και πάνω σου τσιμεντένιος τοίχος το φορτηγό.  Άκουσες άραγε φρενα να στριγκλιζουν; Σε είδε καν από τον καθρέφτη του ο γιγαντας; 

Έγινε κόκκινο το μαύρο. Έμεινες μόνο να κοιτάς από ψηλά χωρίς να ξέρεις το πως βρεθηκες εκεί.  Ποιος ξέρει;  Ίσως οι ψυχές συνεχίζουν να καβαλανε μηχανές και να τρέχουν στα ουράνια. Και σε εκεινους στους δρόμους να μην υπαρχουν φορτηγα να γράφουν απότομο και κόκκινο το τέλος. 

Καλό ταξιδι μικρέ... 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Οκτωβρίου 2016, 21:09
Σαν σήμερα...
Εξομολογήσεις  

Είχε και τότε ήλιο και ένα ελαφρύ αεράκι... Μόνο που ο ήλιος ήταν πιο λαμπερός, γιατί έκλεβε κάτι από το φως σου και ο αέρας με παρέσερνε στο όνειρο.

Σ' ευχαριστώ για εκείνες τις πρώτες στιγμές και για όλες όσες ακολούθησαν. Σε ευχαριστώ που με έμαθες να ζω, που μου έδειξες την αλήθεια, το πάθος και τον πόθο. Σ' ευχαριστώ που ήρθες στη ζωή μου και με έκανες να θέλω να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Δεν ξέρω τι έχω καταφέρει, αλλά ξέρω πως αν δεν είχες υπάρξει εσύ, θα έψαχνα ακόμη στο λάθος μονοπάτι.


- Στείλε Σχόλιο


24 Οκτωβρίου 2016, 15:55
Σημειωση αστραπή 5
Άδειασμα ψυχής  

Θηρεύοντας πράγματα αιώνια,
θ' αφήσω να φύγουν τα χρόνια.

Θα φύγουν, και θα 'ναι η καρδιά μου
σα ρόδο που επάτησα χάμου.

Σταδιοδρομια - Κώστας Καρυωτακης 

Όλο και περισσότερο νιώθω τη ζωή να γλιστράει, σαν την άμμο του χρόνου μέσα από τα δάχτυλα μου.  Αναζητώντας το τιποτα, τέλικα τίποτα ήταν η αναζήτηση, σε λάθος δρομους χαθηκε ο καιρος και συνεχιζει να χανεται....Μα δύναμη δεν βρίσκω πουθενά να σηκώσω το βαρύ κορμι από το χώμα. Μόνο καταφύγιο οι λέξεις...Σιωπηλοί και παντα παρόντες μάρτυρες, ορμητικα ποτάμια ξεπλενουν την ύπαρξη μου. Γίνονται σχοινιά που με κρατούν και με ελευθερώνουν...


- Στείλε Σχόλιο


24 Οκτωβρίου 2016, 15:36
Θέλω να φύγω πια- Κώστας Καρυωτάκης
Άδειασμα ψυχής  


Θέλω να φύγω πια από δω, θέλω να φύγω πέρα,
σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο,
θέλω να γίνω μια χρυσή σκόνη μες στον αιθέρα,
απλό στοιχείο, ελεύθερο, γενναίο.
Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε
έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου,
ωραία να 'ναι τα πρόσωπα και να χαμογελούνε,
ωραίος ακόμη ο ίδιος ο εαυτός μου.
Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου,
στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων,
στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου,
στα βλέμματα, στα λόγια των ανθρώπων.
Να μην υπάρχει τίποτε, τίποτε πια, μα λίγη
χαρά και ικανοποίησις να μένει,
κι όλοι να λένε τάχα πως έχουν για πάντα φύγει,
όλοι πως είναι τάχα πεθαμένοι. 


- Στείλε Σχόλιο


24 Οκτωβρίου 2016, 11:40
Σημείωση αστραπή 4
Άδειασμα ψυχής  

Να θυμηθώ να αναπνεύσω... Ξέχασα πως ειναι να μην νιώθεις πίεση στο στήθος.  Ξέχασα πως είναι να ανασαίνεις χωρίς κόπο. Ξέχασα πως είναι να μην σε πνίγει η καθημερινότητα.  Ξέχασα πως είναι να απολαμβανεις όσα αγαπας. Ξέχασα πως είναι να υπάρχεις για το ονειρο η έστω για έναν σκοπό.

Τουλαχιστον να μην ξεχάσω να επιβιώσω βιολογικά... Το σώμα άρχισε να καταρρέει.  Ακολουθεί μάλλον την ψυχή. 


- Στείλε Σχόλιο


23 Οκτωβρίου 2016, 08:58
Μια ακόμη Κυριακή
Άδειασμα ψυχής  

Καλημέρα με ήλιο σήμερα. Χάθηκε ο κόσμος να ηταν έτσι και χθες ο καιρός; Τέλος πάντων.  Κάθε εμπόδιο για καλό δεν λενε; Ας το πιστέψουμε, παρολο που δεν πείθομαι. 

Είναι άδεια σημερα η καρδια, η ψυχή... Δεν σκάει το χαμόγελο, όλα μουντά και χωρίς νόημα.  Όσα μου αρέσουν δεν φτάνουν για να με ξεκουράσον να μου δώσουν δύναμη.  Μάλλον απλά με προφυλάσσουν, σαν αλεξιπτωτο, για να μην τσακιστώ στο γκρεμο που ώρες ώρες νιώθω να έχω πηδήξει.

Όπως και να χει... Θα πιω τον καφέ μου, τα σπουργιτια σε λίγο θα αρχισουν να μαζεύονται στα ψίχουλα στο μπαλκόνι, θα κοιταξω περα τη θάλασσα και θα συνεχίσω να επιβιωνω. Αργότερα μια βόλτα στο κάστρο της πόλης-να θυμηθώ να πάρω χαρτια να ετοιμάσω εκεί την εργασία της Τρίτης- το απόγευμα την ηχογράφηση και κάπως έτσι θα περάσουν οι ώρες... 

Καλημέρα με ήλιο, λοιπον, έστω κι αν μέσα μου βρέχει ακόμη όπως χθες. 


- Στείλε Σχόλιο


22 Οκτωβρίου 2016, 22:19
SΟ SAD - MARIANNE FAITHFUL
Άκουσμα της στιγμής  

So sad... Έπαιζε στο ράδιο και έξω έπεφτε πάλι βροχή...Καληνύχτα...


- Στείλε Σχόλιο


22 Οκτωβρίου 2016, 02:03
Κirka - Losing you
Άκουσμα της στιγμής  

'Ακουσα το τραγούδι στο ραδιόφωνο και ένιωσα ένα τσίμπημα στην καρδιά. Το ξέρω πως, ίσως, συμβεί ξανά. Πάλι μπορεί να σε χάσω. Πάλι πιθανόν να εξαφανιστείς από τη ζωή μου. Κάποτε θα βρεις εκείνον τον άνθρωπο που θα σου χαρίσει την ευτυχία που αναζητάς και τότε θα είναι το τέλος για εμάς.

Ξέρω πως θα πονέσω, όπως και τότε. Θα γίνω 1000 κομμάτια αλλά δεν με νοιάζει. Μου φτάνει να ζήσω το τώρα μας - όσο και αν με ενοχλεί που το ζω μισό. Μου φτάνει να μοιραστούμε τις ελάχιστες στιγμές, τα σφηνάκια ανάσας και όμορφης αύρας.

Μπορεί και να σου φαίνεται παράξενο γιατί μου φτάνει. Εξάλλου πριν ένα σχεδόν χρόνο μου έκανες την ερώτηση αυτή. Και σου είχα πει, επειδή είσαι εσύ. Δύο λέξεις μόνο "είσαι εσύ" και αυτό φτάνει. Και μέσα στις δύο αυτές λέξεις κλείνονται όλα τα υπόλοιπα γιατί.


- Στείλε Σχόλιο


12 Οκτωβρίου 2016, 16:12
Σημείωση αστραπή 3
Εξομολογήσεις  

Η χθεσινή καταιγίδα με βρήκε στη δουλειά.  Οι αστραπές φώτιζαν την αίθουσα που είχε μείνει χωρίς φως και τα μπουμπουνητα τρανταζαν τα τζάμια.  Φωνές και φασαρία.

Ωστόσο την ώρα που τιποτα δεν ξεχώριζε στον ορίζοντα ανάμεσα από τη βροχή που μανιαζε, για ενα και μόνο κλάσμα του δευτερολέπτου, έφυγα γι' αλλού.  Βρέθηκα μαζί σου αγκαλιά σε έναν καναπέ, να πίνουμε κουκουλωμένοι ζέστη σοκολάτα και να χαζεύουμε έξω από το παράθυρο. Καθε φωνή έπαψε, κάθε πρόσωπο χάθηκε. Ήμαστε μόνο εμείς στο άχρονο τώρα.  

Κι όπως ταξιδεψα, έτσι επέστρεψα σαν αστραπή.  Και έμεινε ελάχιστα η ζεστασια σου να με συντροφεύει.  Έπειτα ξανά παγωνια. Εκείνη που σκοτώνει. 

Ίσως γι' αυτό σημερα να μου λείπεις τοσο. Ίσως γι' αυτό το πρωί σε εβλεπα να χαμογελας σ εκείνη την αμμουδιά με  τους γλάρους καθώς περίμενα το φανάρι... 


- Στείλε Σχόλιο


09 Οκτωβρίου 2016, 20:20
Νεκρός
Άδειασμα ψυχής  

Σε κοιτάζω εαυτέ μου...Νεκρός.

Είδωλο μέσα στον καθρέφτη... Νεκρός.

Η ανυπαρξία καλύτερη από την ύπαρξη... Νεκρός.

"Πονάω!" " Όχι! Είσαι νεκρός!"

Να μην αισθάνεσαι, να μην νιώθεις...Μείνε νεκρός!

Κανένας για σένα... Νεκρός.

Εκεί η γαλήνη... Νεκρός.

Να μην προσμένεις, να μην επιθυμείς... Νεκρός.

"Ανάστησέ με!" "Καλύτερα νεκρός!"

Δεν αντέχω ξανά να σε αναστήσω. Πάλι θα πεθάνεις. Κάθε μέρα πεθαίνεις!

Νεκρός!


- Στείλε Σχόλιο


06 Οκτωβρίου 2016, 01:18
The end-The doors
Άκουσμα της στιγμής  


- Στείλε Σχόλιο


06 Οκτωβρίου 2016, 01:03
Street spirit-Radiohead
Άκουσμα της στιγμής  


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης