αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
23 Νοεμβρίου 2017, 22:25
Ο χαμένος γαλαξίας


Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας κακός μάγος. Ο μάγος αυτός μισούσε καθετί όμορφο και κυρίως τα ερωτευμένα μάτια και τα φλογερά φιλιά. Κανεις δεν ξέρει γιατί. Μάλλον, επειδή ποτέ ο ίδιος δεν βρήκε κάτι ν' αγαπήσει. Άλλοι παλι έλεγαν ότι ήταν πολύ δειλός και φοβισμένος....


Ο μάγος αυτός λοιπόν, αν τύχαινε και έβλεπε δυο άνθρωπος να κοιτάζονται με λατρεία, τους χτυπούσε με τα ξόρκια του και τους έκανε αγάλματα, κρύα και σκληρά. Η΄, για να διασκεδάσει, φώλιαζε τον πάγο στις καρδιές τους και έδιωχνε τον έναν μακριά από τον άλλον.
Ένα βράδυ κάτω από ένα δέντρο, ένα ζευγάρι αντάλλασσε φιλιά και χάδια. Ο μάγος μίσησε τον πόθο τους και αόρατα πλησίασε. Την ώρα, όμως, που σήκωσε το χέρι να απαγγείλει το ξόρκι, η ξωθιά τού δέντρου τον αισθάνθηκε. Πρόλαβε και αγκάλιασε με το πέπλο της το ζευγάρι και το τράβηξε μαζί της μέσα στον κορμό.


Εκεί βρισκόταν μια πύλη για έναν άλλον κόσμο. Οδηγούσε σε έναν χαμένο γαλαξία, σε έναν παράλληλο σύμπαν. Στον κόσμο αυτό δεν υπήρχαν κακοί μάγοι να κλέβουν την ομορφιά και την αγάπη. Υπήρχε μόνο ζωή κι ελπίδα ότι ο έρωτας μπορεί να ζήσει άφοβα... Από τότε ο χαμένος αυτός γαλαξίας έγινε καταφύγιο για εκείνες τις ψυχές πού ξέρουν να ερωτεύονται.

- Εγώ όμως κάτι άκουσα ότι ο μάγος αυτός νικήθηκε από κάποιους που αγαπήθηκαν πολύ! Είναι αλήθεια; ρώτησε η μικρή Ηλιαχτίδα το κορίτσι με τα παραμύθια που διηγούταν την ιστορία.

- Δυστυχώς, μικρή μου, οι φήμες είναι ψεύτικες. Ζει ακόμη ανάμεσά μας. Βλέπεις στο δικό μας σύμπαν δεν φτάνει απλά να αγαπάς πολύ. Νικούν οι κακοί μάγοι που πετούν ύπουλα δηλητηριασμένα βέλη... Κι ίσως να μένει παντοτινά η αγάπη φωλιασμένη στις ψυχές, αλλά τα σώματα μένουν μακριά το ένα από το άλλο μέχρι να συναντηθούν στον μαγικό γαλαξία...

Απάντησε η παραμυθού, κι έγειρε με τρόπο το κεφάλι της, για να σκουπίσει ένα δάκρυ που έτρεξε κρυφά...

Ιστορίες του φακού.

Η φωτογραφία ανήκει στην Α. Π.


- Στείλε Σχόλιο


23 Νοεμβρίου 2017, 19:50
4


Jazz night....


- Στείλε Σχόλιο


17 Νοεμβρίου 2017, 18:48
φθινοπωρινό απόγευμα


Αγκάλιασε το σκοτάδι τη γειτονιά.  Πίσω από το παράθυρο τα φώτα των αυτοκινητων τρέχουν να προλαβούν το δρόμο. Λίγα μετρα πιο κει η ακτή δεν φαίνεται πια.  Μόνο μαντεύεις τα φουρτουνιασμενα κυματα να καταπίνουν την αμμο.  

Στη μικρή μπυραρια που τέτοια ώρα λειτουργεί και σαν καφε, λιγοστοι οι θαμώνες. Ένα ζευγάρι μαλλον σε επαγγελματικό ραντεβού,  δυο φίλες συζητούν γελώντας και μια γυναίκα με μαύρα.  

Μπροστά της ένα χοντρό βιβλίο,  ένα σημειωματάριο και η κούπα της.  Χαμένη σ έναν κόσμο δικό της, αδειάζει ψυχη κ μυαλό σε ένα πληκτρολόγιο. Την παρατηρώ μέσα στο τζαμι.  Αγκαλιάζει με τις χουφτες την κούπα της και την φερνει στο στόμα.  Στα μακριά μαλλιά τρεμοπαίζει η κόκκινη φλόγα του τζακιου. Το βλέμμα της χάνεται για δευτερόλεπτα... Τα ξέρω αυτά τα μάτια πίσω απ τα γυαλιά.  Ξέρω αυτά τα χείλη πάνω στο ποτήρι...μονο που δεν τ αναγνωρίζω πια... 

Η μουσική συνεχίζει ν παίζει ένα τζαζ κομμάτι...  


- Στείλε Σχόλιο


12 Νοεμβρίου 2017, 09:33
Μαριονέτα


Θλιμμένη μαριονέτα δίχως σκοινί

Φοβάμαι τη μορφή σου ν' αντικρίσω 

Γεμίσαν τα μαλλιά σου σκόνη λευκή 

Ρόλοι με δείχτες που 'μειναν πισω 

Φάλτσο τραγούδι ενός άλλου καιρού

Χορεύεις τις νύχτες με φώτα σβησμένα

Πάνε πια μήνες που ο πόνος νικά 

Το κλάμα σταλάζει, τα πόδια σπασμένα.

Ιστορίες του φακού


- Στείλε Σχόλιο


10 Νοεμβρίου 2017, 18:30
It's my life


It's now or never...

Πρέπει...

Δεν αντέχεται ο θάνατος, όταν ακόμη αναπνέεις...

Στ' αστέρια γράφονται τα όνειρα και ο δρόμος είναι εκεί...

I' ll do it my way...


- Στείλε Σχόλιο


08 Νοεμβρίου 2017, 23:49
Slash - Godfather


Για καληνύχτα:


- Στείλε Σχόλιο


08 Νοεμβρίου 2017, 18:38
Ηλιαχτίδα μου...


Εκείνο το πρωί του Ιούνη που άνοιξες τα μάτια σου στον κόσμο, τεντώθηκες νωχελικά στο φως. Άπλωσες τα χέρια σου στον ήλιο, να πιάσεις τη χρυσόσκονη που έβλεπες να πέφτει γύρω από την κούνια σου. Κελαρυστό γελάκι βγήκε από τα χείλη σου, καθώς μια ξετρελαμένη ηλιαχτίδα γαργάλησε τη μύτη σου.

- Ποια είσαι; την ρώτησες

- Είμαι η Ηλιαχτίδα, σου απάντησε, και ήρθα να σε λούσω με χρυσάφι.

- Μ΄αρέσει τ' όνομά σου, της αποκρίθηκες. Μπορώ να το κρατήσω φυλαχτό μου;

Η Ηλιαχτίδα σού χάιδεψε για άλλη μια φορά το μάγουλο και χύθηκε στον ουρανό.

"Θα γίνω κι εγώ Ηλιαχτίδα. Θα ζω τη ζωή μου σε ένα αιώνιο γαλάζιο καλοκαίρι", σκέφτηκες κι έγειρες στο προσκέφαλό σου να βυθιστείς στο πρώτο σου όνειρο, εκείνο που κολυμπούσες ανάμεσα στα κοράλλια και μάζευες κοχύλια.

Μα στη γωνιά της κούνιας σου καραδοκούσε η Μοίρα.

-Καϋμένο μου, καλοκαιρινό παιδί. Άλλα γράφει το βιβλίο της ζωή σου, είπε και κοίταξε τις ασημένιες λέξεις που έγραφαν τη Θλίψη.

Και πέρασαν τα χρόνια. Και ζούσες το καλοκαίρι της ζωής σου. Μέχρι ένα άλλο, μουτζουρωμένο πρωί που χύθηκε κατά πάνω σου ο πόνος και σε άρπαξε στα νύχια του. Κι έσβησε απότομα το καλοκαίρι σου, γέμισε απ΄τις λάσπες του χειμώνα. Άρχισε από τότε το κρύο και η καταιγίδα σου. Να λυσσομανά, να σε κατακρυμνίζει από τα βράχια του Χαμού και να σε κρατά ζωντανή πάνω σε φθινοπωρινά φύλλα. Έγινε η ζωή σου φθινόπωρο...

Μα εκείνη η πρώτη φιλενάδα σου είχε για τα καλά φωλιάσει στην καρδιά σου. Κρυμμένη μέσα σου βαθιά σε ζέσταινε πάντα στο σκοτάδι και κατάφερνε να ζωγραφίζει χαμόγελα και ήλιους στα τσακισμένα πρόσωπα που σε περιέβαλαν.  Έδινε δύναμη εκεί που κάθε ίχνος είχε σβήσει και έβαφε σοκολατί τα χλωμά κορμιά.

Μπορεί κάποτε να λύγισες από τον πόνο και τον καημό. Μπορεί να ένιωσες σπασμένο δεντρί στις όχθες του ποταμού, αδύναμο ν' ανθίσει. Όμως, τ΄όνομά σου είναι Ηλιαχτίδα και είσαι καλοκαίρι. Έχεις για μαλλιά τα φύκια και για ψυχή τη θάλασσα. Και μέσα σου κρατάς κρυμμένους θησαυρούς και χαμογελάς, ακόμη και για μένα που έχασα πια το χαμόγελό μου. Κι αν καμιά φορά τα φθινοπωρινά σύννεφα και η βροχή σε κουκουλώνουν, κάπου θα ξετρυπώσεις και θα ξαναρχίσεις το χορό με τ' άλλα ξωτικά του Ήλιου.

Για τη Ρούλα μου

Γιατί σήμερα θυμηθήκαμε τα χαζοχιτάκια των παιδικών μας χρόνων

 


- Στείλε Σχόλιο


05 Νοεμβρίου 2017, 00:04
Έσπασα...


...ξανα σε χίλια κομμάτια...

Θρυμματισμενη καρδιά, κομματιασμενο σώμα...

Και μια ψυχή αερικου που δεν χωρα σε θρύψαλα και φεύγει γι αλλού. Μ αφήνει  μοναχη στο κρύο και τη βροχη κ αλητευει στα σκοτάδια  της ερημιάς της.  Κ η παγωνιά, κουβέρτα μου εδω και χρονια, με τυλίγει για ένα ακόμη βράδυ κι ας προσπαθώ να την ξεγελασω τάχα με τη συντροφιά του ποτηριού και της μουσικής... 

Και κάπου κάτω από το κροταλισμα του παγου και τις ομορφες μελωδίες ένα μικρο  μεθυσμένο φιδάκι ψιθυρίζει όσα τρομάζω πια να πω. Λόγια  που κρύφτηκαν βαθιά, ιστορίες κ παραμυθια μυστικά που δεν τολμώ να διηγηθω, αναβλυζουν μέσα από τα χαλάσματα μου και πνίγουν κάθε μου αντίσταση... 


- Στείλε Σχόλιο


 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.






Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης