αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
31 Δεκεμβρίου 2016, 00:58
Σημείωση αστραπή 19
Άδειασμα ψυχής  

Ποτέ μου δεν κατάλαβα πως γίνεται η κακία και η υποτίμηση της οντότητας του αλλού να θεωρείται χιούμορ.  Και ακόμη περισσοτερο δεν μπορώ να καταλάβω αν όποιος το κάνει αυτό καταλαβαίνει ότι εκείνη τη στιγμή πληγώνει,θυμωνει, προσβάλλει τον άλλον. Αν εννοεί όσα λεει. Αν είναι αδιαφορια, έλλειψη κατανόησης,  ανικανοτητα να καταλάβει τον συνομιλητη του,  ανοησια της στιγμής η αν είναι κακεντρέχεια και εσκεμμένως υποτιμά το πρόσωπο που εχει απέναντι του.  

Αδυνατώ έστω να προσεγγισω στο ελάχιστο αυτόν τον τρόπο σκέψης...  Πραγματικα αδυνατώ... 


- Στείλε Σχόλιο


30 Δεκεμβρίου 2016, 12:08
Καμένα ονειρα
Εξομολογήσεις  

Καπως έτσι μπαίνει η ταφόπλακα στο ονειρο. Στη φωτιά, την σταχτη του τζακιου.  Χαρτάκια βαρκούλες με τα όνειρα ενός δεκαπενταχρονου για πανί, πετάγονται στην εστία.  Αδηφαγες φλογες, κατι σαν το τέρας της λογικης και του κόσμου,  καταβροχθίζουν την ψυχή του παιδιου.

Εικόνες λιωνουν... Ένα κοκκινο άλογο, εκείνο που θα το έπαιρνε ταξιδια μακρινά,  ξεψυχάει λαβωμενο, το διαμερισμα με τη γραφομηχανη στο Παρίσι, το ξύλινο σπίτι στη μικρή ακρογιαλιά με τα γιασεμιά, τα βιβλία και τη μουσικη τυλίγονται στους καπνους.

Τριζουν τα τραγούδια που ποτέ δεν τραγουδησε μαζι με τα ξυλα και ραγίζει η καρδιά, πλημμυριζοντας άλλη μια φορά με αίμα και δακρυα το σώμα. 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Δεκεμβρίου 2016, 09:52
Σημείωση αστραπη 18
Εξομολογήσεις  

Καιει το προσωπο και το μυαλο. Καινε τα μάτια στο λευκό φως του πρωινού.  Δάκρυα καρφια παγωμένα μουλιαζαν όλη νύχτα τα ακαταστατα όνειρα.  Άλλη μια μέρα άρχισε να σέρνεται ύπουλα έτοιμη να χύσει δηλητήριο.  Μόνο που πια δεν ξέρω αν η πανοπλία μου έγινε κελί... 


- Στείλε Σχόλιο


28 Δεκεμβρίου 2016, 18:09
Επιθυμια
Άδειασμα ψυχής  

Σκοτείνιασε ο ουρανός και βάφτηκε σε δυο τόνους.  Εκεινον του μαύρου καρβουνου και τον άλλον του σκουρου μπλε. Μανιαζει ο αέρας και οι μολυβένιοι ογκοι στο βάθος δεν ξέρεις αν είναι σύννεφα η κύμα.  Μπορεί να είναι και το σμιξιμο της θάλασσας και του ουρανού, πρωτογονη κι αρχέγονη ορμή καταστροφής και δημιουργίας.  Σαν τα σώματα δυο εραστών που δεν προφταινουν να μιλήσουν παρά μόνο ενώνονται αγρια και λύνουν στη φωτιά του πόθου τη σιωπή τους. 

Η καταιγίδα ερχεται. Μυρίζει μπαρούτι ο αέρας και οι αστραπές σκιζουν τη μαυρίλα στα απέναντι βουνά. 

Θέλω να βγω εξω στη μανία της φύσης.  Να βρέξω κάθε κύτταρο μου με τη λυτρωτική βροχη. Ανατριχιάζω στη βουη του ανεμου..να πάω εκεί να ενώσω μαζί του τη φωνή μου....Μην με ψάξετε.  Ακομη κι αν με βρείτε δε θα γυρίσω.  Γιατί εκεί έξω η ψυχη μου ειναι ελευθερη...

Έγραψε στο τελευταίο φύλλο του ημερολογιου. Έπειτα άνοιξε την πόρτα, πήρε το κόκκινο άλογο από τον στάβλο και χάθηκε στην καταιγίδα.


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Δεκεμβρίου 2016, 14:24
Σημείωση αστραπή 17
Εξομολογήσεις  

 Κατι σαν πέπλο σκεπαζει το μυαλό.  Η για να ειμαι ακριβής στο μυαλό οι εικόνες, οι λέξεις και οι σκέψεις είναι απόλυτα ξεκαθαρες αλλά το πέπλο πέφτει μόλις τα άυλα αρχίζουν να αποκτούν υπόσταση. Άρχισα να μην αναγνωρίζω γεύσεις και οσμές. Διαβάζω και δεν έχει νόημα ο λόγος. Γράφω και όλα χοροπηδουν ασυναρτητα. Σαν να περπατώ σε βάλτο με ομίχλη και ολα είναι θαμπά, μπερδεμένα.  Σαν αυτοματο που εκτελεί εντολές και δε νιώθει. Καμια φορά αισθανομαι να μην ειμαι καν εγώ.  Απλός παρατηρητής του εαυτού μου αιωρούμαι εκτός σώματος.  Και το σώμα που ζει τη ζωή μου μένει αψυχο....μια κουκλα που πέταξαν στη σκοτεινη σοφίτα. 


- Στείλε Σχόλιο


25 Δεκεμβρίου 2016, 02:47
Έλα πάρε με - Γιάννης Χαρούλης
Άκουσμα της στιγμής  


- Στείλε Σχόλιο


25 Δεκεμβρίου 2016, 02:24
Αγκάθινος φράχτης
Ανήσυχες νύχτες  

Στο γαλάζιο οικόπεδο βρέθηκε ο αγκάθινος, συρματένιος φράχτης. Ποιος τον έστησε εκεί; Ίσως να υπήρχε από την αρχή του χρόνου, την άκρη του καιρού.

Μια μικρή τριανταφυλλιά άνθισε στη βάση του. Λευκά τα άνθη της, αγνά σαν αύρες και ανάσες αγγέλων. Άρχισε να σκαρφαλώνει αργά αργά, ένα αγκάθι τη φορά πάνω στον φράχτη για να βρεθεί στην άλλη πλευρά του γαλάζιου οικοπέδου. Σε κάθε βήμα τα λευκά πέταλα σκίζονταν, μάτωναν, πονούσαν και γίνονταν κόκκινα, όπως το φιλί του πάθους. Στάλα στάλα άνθιζαν τα νέα λουλούδια, σκορπούσαν ευωδιές, κάλυπταν τον φράχτη. Υπέροχο το θέαμα, δε νομίζεις; Ένας λευκοκόκκινος πίνακας στη μέση του γαλάζιου οικοπέδου, λουσμένος στο φως.

Κοίτα, ωστόσο, λίγο πιο προσεχτικά, αφουγκράσου, γεύσου από κοντά την λεπτομέρεια. Πίσω από την επιφάνεια κρύβεται πόνος και αίμα. Η τριανταφυλλιά έδωσε κάθε της πνοή, για να δημιουργήσει αυτήν την ομορφιά. Όπως μια καρδιά που πιάστηκε στον φράχτη του έρωτα...

30.11.2016


- Στείλε Σχόλιο


23 Δεκεμβρίου 2016, 20:50
Σημειωση αστραπη 16
Άδειασμα ψυχής  

Καμιά φορά για να βρεις το φως πρεπει να διασχίσεις το έρεβος.  Ίσως τελικά το μεγαλύτερο λαθος του ανθρώπου είναι να φοβάται να περπατήσει στο απόλυτο σκοτάδι. Ίσως η ανάγκη για ένα τόσο δα έστω κερακι να είναι η παγιδα μας. Η περιπλάνηση μέσα στο μαύρο δάσος μπορεί να είναι η λύτρωση. Ακόμη κι αν στιγμές στιγμές χάνουμε το μονοπάτι που βγάζει από αυτό.  Καπου στο τέλος του δάσους υπάρχει πάντα η έξοδος. Κι αν ειμαστε τυχεροί θα βρούμε και εκεινον/ην που θα κράτα το λυχνάρι με το αληθινό φως της ζωής.  Αν όχι θα χουμε παλέψει και θα χουμε νικήσει το μεγαλυτερο τερας...εμάς... 


- Στείλε Σχόλιο


19 Δεκεμβρίου 2016, 19:01
Σημείωση αστραπή 15
Εξομολογήσεις  

Ώρες ώρες νιώθω σαν να ζω σε μια σπειρα. Φερνω βόλτες γύρω γύρω και ξαναζώ παρόμοιες καταστασεις. Ισως αλλάζουν κάποια πρόσωπα,  ίσως τα γεγονοτα, το θέμα είναι ωστόσο ότι βιωνω τα ιδια και τα ιδια. Λες και πρέπει να μάθω το μάθημα απ έξω κι ο δασκαλος με τη βέργα μετράει επαναλήψεις. Το μόνο καλό είναι πως πια διερευνω διαφορετικα τις καταστασεις. Αλλά όπως και να χει η σπείρα υπάρχει και με κλείνει συνεχώς στο κέντρο της... 


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 11:55
Άγνωστο πρόσωπο
Άδειασμα ψυχής  

Κοιτάζω τις φωτογραφιες... Ένα πρόσωπο μου μοιαζει αλλά δεν είμαι εγω. Δεν ξέρω ποιος είναι κι ας ζούσε τη ζωή μου.  Δεν μπορώ καν να ανακαλεσω στιγμές και συναισθηματα από τοτε- ισως μόνο κάτι ψιθυρους που ελεγαν λαθος. Σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτη η εποχη, εκείνη που σύμφωνα με τις επιταγές του κόσμου έπρεπε να ειναι η "ευτυχεστερη" της ζωής μου.

Σε δέκα χρόνια θα ψάχνω φωτογραφίες του σήμερα.  Δεν θα βρίσκω τίποτα σχεδόν. Θα υπάρχει άραγε πάλι ένα άγνωστο προσωπο στα ελάχιστα δείγματα;


- Στείλε Σχόλιο


14 Δεκεμβρίου 2016, 20:43
Σημειωση αστραπη 14
Εξομολογήσεις  

Ειναι τοσα που θελω να γραψω, να πω αλλα οι λεξεις φρακαρουν στο λαιμο, στα χερια. Ισως φταιει που αρρωστησα, ισως που ο χρονος τρεχει και μαζι του τρεχω και εγω και ποτέ δεν φτάνω να τελειώσω όσα πρέπει και επιβάλλονται. 

Απόψε έχει πανσέληνο.....και πέρασε κιολας ένας χρόνος... 


- Στείλε Σχόλιο


12 Δεκεμβρίου 2016, 17:04
Χαρτινη στιγμη
Εξομολογήσεις  

 Απόγευμα και το σπιτι κοιμάται.  Σπάνια πολυ σπανια στιγμή.  Ο καφές στο χέρι και γύρω μου χειρόγραφα, τετράδια και σκορπιες σημειώσεις.  Μέσα στο χάος του χαρτιού νιωθω καλα.

Πάντα έτσι σκεφτόμουν τον εαυτό μου... Σ ένα χάρτινο χάος να σκαρωνω ταξίδια με παιδικές βαρκούλες καρυδοτσουφλα των σκέψεων. Με μόνο πηδάλιο γραφιτη και μελάνι. 

Αν για μένα υπάρχει ένα ναρκωτικο...είναι το χαρτί... Το χαρτί είναι το οπιο μου... Αγαπώ την αίσθηση, τη μυρωδιά του, τους κόσμους που μου ανοίγει..  

Κλείνω τα μάτια... Κρατάω τα πολύτιμα δευτερόλεπτα της ηρεμιας. Ας σταματησει λίγο ο χρόνος... Πολύ λιγο...να αναπνεύσω τη στιγμή βαθιά... 


- Στείλε Σχόλιο


11 Δεκεμβρίου 2016, 12:23
Νηφαλιο πρωινο
Σκέψεις του καφέ  

Πάει ένας μήνας και κάτι μερες που άρχισε η φάση αυτή.  Δεν είναι η δυσκολότερη ούτε η χειρότερη της ζωης μου.  Έχω περάσει πολύ πιο χαοτικές και ζορικες καταστασεις. Είναι σίγουρα όμως η πιο άσχημη. Άνθρωποι ήρθαν και έφυγαν από τη ζωή, ατυχηματα συνέβησαν και για άλλη μια φορά καποιος-οπου κάποιος αυτό το είδωλο που βλέπω στον καθρεφτη-κανει τον ισορροπιστή και τον πυροσβέστη.

Μόνο που τώρα απόλυτα συνειδητα δεν παραμυθιαζομαι ότι  ο ρόλος δεν έχει κόστος η ότι είναι ολόκληρος ο εαυτός μου. Έχει τεράστιο κόστος...κόστος ψυχής και προσωπικότητας. Εκτοπιζει κάθε όμορφο που θέλω να δημιουργώ και με γεμίζει. Με κάνει κρύο, ξύλινο πρόσωπο, που δεν επιτρέπει στον εαυτό του να νιώσει η που απλά δεν νιώθει πια.  Το κατάλαβα πριν λίγες μέρες όταν κάτι που άλλες φορές θα με πλήγωνε βαθια θα με θύμωνε δεν με άγγιξε καν. 

Η μάσκα μου είναι το 1/3 της αλήθειας μου.  Τα υπόλοιπα τα γνωρίζουν μόνο τρεις άνθρωποι ... Και πίσω από τη μασκα την κερινη υπάρχει θλίψη, απογοητευση και θυμός για το είδωλο του καθρέφτη.  

Σημερα ωστόσο είναι ένα νηφάλιο πρωινό που έλιωσε λίγο το κερί.  Ίσως φταίει η κάρτα που μου χάρισε χαμογελαστά η Α.  "Άνοιξε τα μάτια.  Μην δενεσαι μόνο μέσα στο σπιτι" Τη ζωή πρέπει να τη ζεις, είπε με το αποστομωτικο της ύφος και το αθώο βλέμμα. 

Ξέρω πως έχει δικιο. Αλλά... Δεν ξέρω ποτέ θα αντεξω να σπάσω μια και καλή τη μάσκα... 


- Στείλε Σχόλιο


05 Δεκεμβρίου 2016, 13:07
Σημείωση αστραπή 13
Άδειασμα ψυχής  

Μαύρο μελάνι 

Μαύρη γραφή 

Μαύρο το χαρτι καθώς καίγεται σε κοκκινες φλόγες. 

Μαύρος καπνός κατεβαινει στα σωθικά με κάθε ρουφηξιά του αορατου τσιγάρου και μαύρες εικόνες και σκέψεις ξεδιπλώνονται στον μαυροπίνακα της αληθειας μου. 

Πίσω από μια ασπρη μάσκα, άχρωμη, αοσμη, αγευστη, δήθεν φωτεινή, κρύβεται το πραγματικό μου πρόσωπο.  Ίσως πιο μαύρο, πιο σκοτεινο από όσο ήθελαν όλοι να ειναι. Μα πιο ειλικρινές, πιο ολοκληρο, πιο δύσκολο να το αντικρισει η να το αντέξει κανεις. 


- Στείλε Σχόλιο


03 Δεκεμβρίου 2016, 15:41
;
Εξομολογήσεις  

Μια απορία μου τριβελιζει εδώ και ώρα το μυαλό... Τι είναι χειρότερο; Να είσαι δυστυχισμενος ή να βρίσκεσαι σ εκείνη την κατάσταση της μη ευτυχίας, όπου τιποτα δεν έχει νόημα; Να μου πεις και να απαντηθεί η απορια, αλλάζει κατι; Οχι βεβαια... Αλλά πού και πού ας λέμε και κάτι να περνά η ώρα αφού ετσι κι αλλιώς τα χάλια μας δεν αλλάζουν... 


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης