αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΣΚΑ
 
18 Δεκεμβρίου 2017, 14:14
Το κάλεσμα του αγγέλου


Πλησιαζαν Χριστούγεννα... Εκεί πάνω στο στερέωμα, στον τόπο που οι άνθρωποι αποφάσισαν να αποκαλούν παράδεισο, υπήρχε αναβρασμός. Οι άγγελοι με τις μεταξενιες φτερούγες και τα λαμπερά πρόσωπα είχαν σύναξη. Τέτοιες μέρες πάντα συναθροίζονται για να αναλάβουν ο καθένας τη νέα του αποστολή: έναν καινούργιο άνθρωπο να φυλάνε. Είναι πολλοί οι άνθρωποι που έχουν την ανάγκη τους, γιατί η θλίψη,  ο πόνος,  ο φόβος παραπληθυναν στη γη. Είναι, επίσης, η εποχή που καλούν εκείνους τους αγγέλους, που ζουν ανάμεσα στους θνητούς στη γη, πίσω στον παράδεισο.  Γιατί υπάρχουν άγγελοι που επιλέγουν τη θνητοτητα για κάποιο διάστημα...ειναι εκείνοι οι άνθρωποι που τους βλέπεις και λες "δεν γίνεται να έχουν τόση δύναμη, δεν γίνεται να κουβαλούν τόση καλοσύνη, να μοιράζουν τόσο απλόχερα Αγάπη".

Κάθε χρόνο ο Αρχάγγελος επισκέπτεται αυτά τα πλάσματα στη γη και τους ρωτά αν είναι έτοιμοι να επιστρέψουν πίσω, να αναλάβουν νέα καθήκοντα.

-Ποιους θα καλέσω φέτος;  ρώτησε ο Αρχάγγελος τον γραμματέα του και πήρε στα χέρια του ένα χρυσό συναξάρι. Κοίταξε με προσοχή τα ονόματα κι ακούμπησε τα κρινοδαχτυλα πάνω σε ένα "Αλέξανδρος".

 Εκείνο το βράδυ ο μικρός κοιμόταν, όσο του επέτρεπε η αρρώστια του, στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Οι τελευταίες μέρες ήταν πολύ δύσκολες. Ένιωσε ξάφνου μια λάμψη και ένα φως να πλημμυρίζουν την ψυχούλα του και είδε τη θεία μορφή.

 - Ποιος εισαι εσύ; απορησε βλέποντάς τη. Τι όμορφα φτερά!

- Με ξέχασες,  Αλέξανδρε, κιόλας; Θα μου πεις έχεις χρόνια που έφυγες από τον Παράδεισο. 

- Αρχαγγελε! φώναξε όλο χαρά το αγόρι και πήδηξε από το κρεβάτι, να αγκαλιάσει τον μέντορα του.  Κοίταξε εκληκτο τα πόδια και τα χέρια του που ήταν δυνατά και δεν είχαν κανένα σημάδι, καμία ουλή...

- Έφτασε η ώρα; ρώτησε ο Αλέξανδρος

 - Αν είσαι ετοιμος κι εσύ... απάντησε χαϊδεύοντας τα κάστανα μαλλιά - ω ναι είχε πάλι μαλλιά - του αγοριού. Έδειξες στους ανθρώπους τι σημαίνει αγώνας, θέληση για ζωή, ανιδιοτέλεια. Αν νομίζεις ότι τελείωσες σε περιμένει κάποιος.

Ο Αρχάγγελος άνοιξε τότε την πόρτα κι ένα καφέ πουλάρι με λευκά μπαλωματα εμφανίστηκε. 

- Το αλογάκι μου, χαμογέλασε ο μικρός και χάιδεψε τη μεταξένια του χαίτη. Μου έλειψες πολύ,  φίλε, γι' αυτό σε ζωγράφιζα στις κονκάρδες μου.  Για να κάνεις παρέα όχι μόνο σε μένα αλλά και στα άλλα παιδιά. Το καφετι άτι χλιμίντρισε ανυπόμονα και χτύπησε την οπλη του στο κρύο μάρμαρο.

- Ήρεμα αγόρι μου...  Θα καλπασουμε σε λιγάκι μαζί.

Ο Αλέξανδρος έτριψε το πρόσωπο του στη μουσούδα του αλόγου και επέστρεψε στο κρεβάτι του. Ο Αρχάγγελος και το πουλάρι εξαφανίστηκαν και το αγόρι πήρε πάλι την θνητή του μορφή.

Σε λίγες ώρες οι γιατροί έπρεπε να εκτελέσουν για άλλη μια φορά το δύσκολο καθήκον της αναγγελιας του θανάτου ενός παιδιού. Ο Αλέξανδρος ροδαλος και δυνατός με δυο υπέροχα φτερά στην πλάτη του αιωρούνταν καβάλα στο πουλάρι του πανω από τα κρεβάτια του νοσοκομείου. Έστελνε τη θεία πλέον πνοή του σε ολα εκείνα τα αδυναμα παιδικά κεφαλακια που υπέφεραν από την αρρώστια - κάποιους ήξερε θα τους συναντούσε ξανά στον παράδεισο. Στάθηκε για λίγο πάνω από τους γονείς του.

- Είμαι περήφανος για σας. Πολύ περήφανος. Και σας αγαπώ....Έπειτα καλπασε με δύναμη προς τον ουρανό και χάθηκε στον χειμωνιατικο ήλιο.  

Εκείνα τα Χριστούγεννα ένα μικρό κορίτσι θα τα περνούσε χωρίς τον αδερφό του.  Δεν έχυσε, ομως, ούτε ένα δάκρυ.  Καθόταν με κλειστά μάτια κι άκουγε τα τραγούδια των αγγέλων . Ανάμεσά τους ξεχώριζε τον καλπασμο του Αλεξανδρου να περιδιαβαινει τ' άστρα...


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2017, 08:55
Πόσο ακόμα


Πόσο ακόμα θα γδέρνει ο χρόνος την επιδερμίδα μου κι εγώ θα επιζώ;

Πόσο ακόμα θα αντέχω να ξανανθίζω την άνοιξη, όταν κάθε φθινόπωρο πεθαίνω;

Πόσο θα καταφέρνω να πετώ τα ξεραμένα κομμάτια μου, τα ματωμένα, κι από το αίμα μου να πίνω τη ζωή;

Πόσο ακόμα θα δέχομαι τα χτυπήματα των ζώων και των ανθρώπων να με ξεφλουδίζουν, και θα απλώνω τις πονεμένες μου πληγές στον ήλιο;

- Όσο ακόμη η νύχτα σού ανακουφίζει τον πυρετό του πόνου. . .

φωτο: "Κομμάτια" από την Α.Π https://www.flickr.com/photos/31791237@N02/38365549614/in/dateposted/


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Δεκεμβρίου 2017, 00:28
Συντροφιά με τον Βασίλη



- Στείλε Σχόλιο


14 Δεκεμβρίου 2017, 06:45
Believe in nothing - Nevermore


Φαντάσματα φόβων, π΄ανασταίνονται τη νύχτα, δίχως μιλιά, δίχως πρόσωπο ή σώμα.

Μόνο η αίσθηση πως κάτι συμβαίνει εκεί έξω, κάτι που έρχεται με βήματα γοργά να σε αρπάξει.

Καταπίνει κάθε γραμμή απ' το λυτρωτικό σκοτάδι εκείνο το εφιαλτικό λευκό του ονείρου και σε πετά με δύναμη στον τοίχο.

Σπάς ξανά, και ξανασυνθέτεις την ψυχή και το σώμα σου. Γιατί πια δεν ελπίζεις σε κάτι, δεν πιστεύεις σε δυνάμεις μοίρας, πεπρωμένου, ούτε καν σε αισθήσεις. Κοιτάς αυτό που έρχεται και ξέρεις πώς, ίσως, σε σκοτώσει...

Όχι σήμερα, του λες. Σήμερα αποφάσισα θα ζήσω για λίγες ώρες ακόμη. Ίσως αύριο με πιάσεις και με πνίξεις, αλλά όχι σήμερα.

Και να σου πω το μυστικό μου; Άρχισα να μην πιστεύω σε σένα και τη δύναμή σου. Δεν υπάρχει τίποτα οριστικό. Ξέρω πως αυτό που τώρα, ίσως, με ξεγελά την επόμενη στιγμή θα θελήσω να το πετάξω, και αυτό που τώρα με φοβίζει, σε λίγο θα πάρω ανάσα και θα το φιλήσω στο στόμα, γεμίζοντας απ΄την πνοή του.

Κάθε στιγμή αλλάζει τη στιγμή και κάθε απόφαση αναιρεί τον δρόμο.

Κάπου εκεί έξω μια σκιά ξέρω πως καραδοκεί στα φώτα της πόλης, για να με αρπάξει. Κάποιος προσποιείται πως μου χαμογελά και με αγαπάει. Αλλά όχι σήμερα... Σήμερα θα ζήσω για λίγες ώρες, θα σε κοιτάξω στα μάτια με ένα βλέμμα κενό ή θα σου γελάσω με ένα γέλιο ψεύτικο. Γιατί δεν πιστεύω σε τίποτα και σε κανένα αύριο...


- Στείλε Σχόλιο


04 Δεκεμβρίου 2017, 18:37
Αντεχω(;)


Καμία φορά εύχομαι να σταματούσα να νιώθω. Να μην πονάω, να μην στενοχωριέμαι, να μην κλαίω, να μην φοβαμαι, να μην γελαω, αν το τίμημα είναι αυτο- έτσι κ αλλιως το χω κόψει το σπορ.  Εύχομαι ν γινόμουν πάγος κ ατσάλι, σκληρό σίδερο άκαρδο, να μην νοιάζομαι να μην σκέφτομαι κανέναν.  Γράφω τις λέξεις αυτές κ η καρδιά μου κομματιάζεται ήδη, τρέμει η ψυχή μου.

"Έχεις χάσει τόσα πολλά από τον εαυτό σου, από το ποια είσαι"μου λέει το είδωλο στο τζαμι του αυτοκινητου.  " Το μονο που σου χει μείνει ειναι να νιωθεις. Μην εύχεσαι να χάσεις κι αυτο. Αντέχεις ακόμη να νιώθεις έστω και τον πόνο. Σημαίνει ότι ζεις. Αντέχεις..."

Αραγε αντέχω;;; 


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddom


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddom

Μολυβιές χαραγμένες σε σκόρπιες σελίδες από ημερολόγια ζωής..




Τα βαθύτερα θέλω μας είναι εκείνα που ξεδιπλώνονται τις νύχτες. Εκείνα που μας λείπουν ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν ιδανικά. Εκείνα που γεμίζουν την καρδιά κι αδειάζουν την ψυχή. Εκείνα που μας αφήνουν χωρίς ανάσα. Εκείνα που ποτέ δεν τελειώνουν.




Tags

Ανήσυχες νύχτες Εξομολογήσεις Άκουσμα της στιγμής Άδειασμα ψυχής Με αφορμή μια φωτογραφία Σκέψεις του καφέ




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης