MusicHeaven blog Blogs

( )

04 2007, 19:30




Ανταποκρινμενος στην πρσκληση του Πνου διλεξα με μεγλη δυσκολα πντε απ τα εκατοντδες τραγοδια που αποτελον το σουντρακ ( το πατατρκ) της ζως μου. χουμε και λμε λοιπν:

 

  1. Το 1985 ( το 1986 -δεν θυμμαι ακριβς) ο πατρας μου φερε μια μρα να στερεοφωνικ FISHER. Τερστια αλλαγ για το φτωχικ μας η μετβαση απ να παλι ραδιφωνο PHILIPS σε να ηχοσνολο της εποχς με ενισχυτ, ραδιφωνο, κασετφωνο, πικπ και δο μεγλα ξλινα ηχεα. Μαζ με το μηχνημα προμηθετηκε και μερικος δσκους και καστες (Νταλρας, Αλεξου, Διονυσου, Λοζος, Παπακωνσταντνου, Σαββπουλος, Καζαντζδης, Μαρινλλα, Βσση κ.α.). ντας σε σπτι που ποτ δεν λειπε η μουσικ -ο πατρας μου παιζε κιθρα και τραγουδοσε σε κθε οικογενειακ μζωξη και ακογαμε πολ ραδιφωνο- εξοικειθηκα γργορα με τα βινλια και τις καστες και συχν κλεινμουν στο σαλνι βζοντς τα το να μετ το λλο. Η καστα μως που μου εχε κνει αληθιν τη μεγαλτερη εντπωση ταν αυτ που εχε στη μα πλευρ τη "Διαρεση" του Βασλη Παπακωνσταντνου και στην λλη τα "Τραπεζκια ξω" του Σαββπουλου -κουτσουρεμνοι φυσικ και οι δο δσκοι για να χωρσουν σε μια 60ρα καστα (εχα μθει μλιστα τσο καλ τις αλλαγς απ το να τραγοδι στο λλο στην καστα που ακμα και σμερα ταν ακοω ολκληρους πια τους δσκους αυτος παραξενεομαι που παρεμβλλονται τα λλα, τα "κομμνα"). Το κουφ δεν ταν μνο τι αυτ τα τραγοδια ρεσαν σε ναν εννιχρονο αλλ και το τι εχα κολλσει και με τα πιο σκοτειν των δο δσκων, ιδως με να απ "Τραπεζκια ξω". ταν το Μυστικ Τοπο, να τραγοδι που οι στχοι του ακμα και σμερα αντιστκονται σε εκολες αναλσεις και πλησιζουν την καθαρ ποηση. Φανταστετε τρα να παιδκι, αδνατο και με κτι τερστια γυαλι (σα μσκα αεροπρου ταν), να μην καταλαβανει μεν Χριστ, αλλ παρ' λ' αυτ να τραγουδει " Κι πως σ' να τοπο μυστικ, αντικριστ στο κτος/ τσι μια ευλογα που αγνο, με κρατει στο δικ σου το μκος" " Οι ρυθμο μου λσσαξαν μα δεν κρατον τον χο/ της μοναξις σου ταν κλαις και χτυπς τον τοχο". Σουρεαλισμς! Η πρτη μου λοιπν επαφ με τον Σαββ μου γινε λγο ανορθδοξα, μιας και ξεκνησε απ τη μση και βλε του ργου του (για κποιους μλιστα απ το τλος).
  2. Παραμονς Χριστουγννων του 1991, εγ γ Γυμνασου πλον, ο πατρας μου σε μια απ τις σπνιες πρξεις γενναιοδωρας του, με παρνει στα γειτονικ Γιαννιτσ για να αγορσουμε -επιτλους!- δσκους. Εγ επιλγω το Live στο Αττικν των Νταλρα-Παπακωνσταντνου, ο πατρας μου το Live + Studio των Χατζ-Αλεξου, και επιμνει ιδιατερα να προυμε λλους δο δσκους: το "Συγγνμη για την μυνα" (Μικροτσικος-Τριπολτης-Νταλρας) και τις "Γραμμς των Οριζντων" (Μικροτσικος-Καββαδας-Νταλρας-Παπακωνσταντνου-Κατσιμιχαοι). Επειδ διακατεχμουν απ ενοχς, αφο η λυπητερ θα γινταν ακμα πιο θλιμμνη με αυτς τις επιπλον αγορς, και επειδ δεν γνριζα καθλου (καλ, μη βαρτε!) τα δη μελοποιημνα ποιματα του Καββαδα, αρχικ δεν πολυθελα τον δσκο. Ο πατρας μου επε: "Παρ' τον και θα με θυμηθες!" και τελικ προστθηκε κι αυτς στα ψνια μας. Τις επμενες ημρες ομολογ τι τον εχα ψιλοαφσει στην κρη, αφο επανστατημνο νιτο ττε, λιωνα το εκρηκτικ "Αττικν" και το "πολιτικ" "Συγγνμη για την μυνα". σπου να πρωιν με ξπνησε να πινο στη διαπασν και η φων του Μικροτσικου να τραγουδ για κτι περεργα ονματα που κποια μου θμιζαν τη Ββλο (Σημ, Εσθρ, Ρουθ, κα.). Ακογοντας τους Εφτ Ννους στο S/S Cyrenia για πρτη φορ, νιωθα να με πλημμυρζει αρμρα και να ταξιδεω στις εξωτικς ιστορες του ναυτικο θεου μου. Ο Μικροτσικος εδ εναι συγκλονιστικς και στο πινο και στη φων. Απ εκενη τη μρα και για μνες λιωσα το βινλιο αυτ στο πικπ και κπου εκε ξεκνησε η αγπη μου για τον Καββαδα και τη μελοποιημνη ποηση.
  3. Η νοιξη του '96 με βρσκει πρωτοετ φοιτητ στα Γιννενα και πολ ερωτευμνο. μενα στην παλι φοιτητικ εστα στην κρη της πλης και θυμμαι κποια βρδια που φεγαμε με τη Μαρα (τι να κνει ραγε σμερα;) απ το σπτι της στη Σουλου για να πμε στο δωμτι μου. Στο δρμο μου ζητοσε συχν να της τραγουδσω να τραγοδι που το ξερα καλ αφο ταν σε εκενη την καστα που λγαμε, με τη "Διαρεση" και τα "Τραπεζκια ξω". ταν το Πριν το Τλος κι εγ με μια ψιθυριστ, ακατργαστη φων της τραγουδοσα μσα στην ησυχα της διαδρομς και στα μαγιτικα αρματα στχους πως το "Στα τραγοδια που λγαμε οι δυο μας οι φωνς χαμηλσαν/χαραγμνη καρδι στο παγκκι που μετ την προδσαν" και "σκψου να 'ταν το πτωμα ασπρμαυρο και να 'σουν το πινι"... Καμι φορ η ευτυχα εναι απλ σο και εθραυστη...
  4. Κποια στιγμ ρθε και ο απαρατητος χωρισμς και το ακμα πιο απαρατητο χλασμα μετ τον χωρισμ. Σχεδν βρυκλακας κατσαρδα, για να διστημα γρω στα μσα του γ τους δεν βλεπα καθλου το φως της μρας και τα ελχιστα λεφτ που μου στελναν τα ξδευα σε να μερακλδικο κουτουκκι κοντ στο Κστρο, τις "Επλξεις". Πντα με ναν δο φλους, μναμε μχρι το τλος και ταν ο κσμος αραωνε ζητοσα πντα να χορψω το Μγισσες (φρτε βτανα), να ζεμπκικο χι και πολ γνωστ και σγουρα χι πολ παιγμνο. Μιλμε για πολ καψορα και πνο! Με το τραγοδι αυτ εχα τη γνωστ αυταπτη που χουμε συχν -ιδως ταν εμαστε βαρι ερωτευμνοι- τι εχε γραφτε ακριβς για την περπτωσ μου...
  5. Με την ξνη μουσικ δεν χω ιδιατερες σχσεις: κλασικ rock και hard rock απ τα '60s και τα '70s και κατ τα λλα σκρπιες επιτυχες σε διφορα εδη μχρι τα '90s. Με μια σημαντικτατη εξαρεση: τους Beatles. Ουσιαστικ εναι το μοναδικ ξνο συγκρτημα που ακοω συστηματικ και πολλ τραγοδια τους με χουν συντροφψει σε κθε εδους στιγμς. ταν θλω μως να ξεσπσω, να ξεδσω, να μουτζσω το σμπαν και μνα μαζ, βζω με τρμα την νταση το Helter Skelter απ το White Album. Δκα και βλε χρνια πριν απ την εμφνιση της punk, το τραγοδι αυτ με τον βρμικο χο του, τα οργισμνα φωνητικ και εκενη την κραυγ στο τλος (I 've got blisters on my fingers), εναι πντα ,τι πρπει για να χτυπηθ μσα κι ξω...

Αυτ τα ολγα, αν και θα μποροσα να γρψω ολκληρο βιβλο... Για τις σχετικς πσες θα αντιγρψω τον καλυβοκρη και θα ζητσω πντε τραγοδια απ σους με σχολιζουν -στο μπλογκ τους αν χουν, ως σχλιο εδ αν δεν χουν.

5 -


25 2007, 00:17
...


 

Μπως παραπρα στα σοβαρ τα τραγοδια που αγαπω;


7 -


15 2007, 21:21
...


...τι λνε τα κομπιοτερς κι οι αριθμο:

 

"Μειθηκε ο πληθυσμς του πλαντη που ζει με λιγτερο απ 1 δολριο την ημρα
Περπου 1 δισ. νθρωποι ζουν με λιγτερο απ 1 δολριο την ημρα, παρ την συνεχιζμενη πτση του ποσοστο φτχιας τα τελευταα χρνια


ΣΥΜΦΩΝΑ με νες εκτιμσεις της Παγκσμιας Τρπεζας, στα τσσερα πρτα τη του 21ου αινα, το παγκσμιο συνολικ ποσοστ φτχιας συνεχζει να μεινεται. Το ποσοστ των ανθρπων που ζουν με λιγτερο απ 1 δολριο την ημρα πεσε στο 18,4% το 2004, κτι που σημανει τι περπου 985 εκατομμρια νθρωποι βρσκονται σε σχατη νδεια. Συγκριτικ, ο αντστοιχος αριθμς το1990 ξιζε τους 1,25 δισεκατομμρια ανθρπους. Τα ποσοστ των δο-δολαρων-αν ημρα μεινονται επσης, αλλ με 2,6 δισεκατομμρια ανθρπους, σχεδν ο μισς πληθυσμς του αναπτυσσμενου κσμου, να ζουν κτω απ αυτ το εππεδο το 2004.

Οι αναπτυσσμενες χρες εχαν 3,9% μσο ετσιο ρυθμ αξησης του κατ κεφαλν ΑΕΠ απ το 2000 και πειτα, το οποο συνβαλλε σε ταχεα πτση των ποσοστν φτχειας σε λες τις αναπτυσσμενες περιφρειες τα τελευταα χρνια. νας ακμη λγος που ο συνολικς εξαθλιωμνος πληθυσμς μειθηκε κατ 260 εκατομμρια απ το 1990 μχρι το 2004 οφελεται στην τερστια πτση του ποσοστο φτχειας που σημειθηκε στην Κνα. Συγκεκριμνα, τα ποσοστ της σχατης νδειας στην ανατολικ Ασα μειθηκαν στο 9% του συνολικο πληθυσμο της.

www.kathimerini.gr 15-04-2007
"

 

Ζτω!!! Ζτω!!! Τις σαμπνιες ρε παιδι!!!

 

Αχ ν' αρπξω τη μαγκορα και να δρνω μια βδομδα...Σα δε ντρεπμαστε λω εγ!

 

ΥΓ. Αφνω σχεδν ασχολαστη την κκιστη μετφραση της εδησης στα ελληνικ, που μοιζει με μετφραση του Systran κποιου λλου ανλογου προγρμματος... Ψιλοπργματα μπροστ στη χαρμσυνη εδηση!

 


1 -


04 2007, 13:52
'


χοντας πια ρθει στα σα μου μετ απ μια σειρ θεατρικν παραστσεων και μια πενθμερη σχολικ εκδρομ στη Ρδο, απαντ στην πρσκληση του Κστα (lemonc) να φτιξω μια ιστορα με 13 λξεις. Επειδ την περοδο αυτ εμαι στη φση του κολλζ ( του κολλς -πως το πρει κανες), δοκμασα κτι παρμοιο εδ χρησιμοποιντας στχους απ τραγοδια. Ορστε τα αποτελσματα:

 

"Παντοτιν δικς σου, μικρ μου Θε," σου ψιθριζε κι εσ του λεγες "Δεν εναι απ αγπη που γρνω πνω σου -νυστζω απλς..." Κι ταν κοιμθηκες, γινε μνος δυο φορς, να περιμνει μια ζω που χθηκε στη σκνη, ξημρωμα Σαββτου.

Κι στερα πλι, με το σμα σου στις αγκαλις του αρχαου θεο που πντα ζηλεει τον αδερφ του, η φων του σου χιδευε τα βλφαρα: "σα κι αν ξερα τα ξχασα κοντ σου," σαν μια πτση στον αιθρα με φτα σβηστ απ τη λθη...

Στο νειρ σου εσ, τραγοδι τρπιο και στιχκι μπαλωμνο, χνεσαι σε να καλοκαρι
με μισκλειστες τις γρλιες, ακογοντας τις ακτνες του λιου σαν να παιζε μπροστ σου η καλτερη ορχστρα -κι να τζιτζκι ο μαστρος της.

Εκενος αποκοιμθηκε επιτλους δπλα σου και οι απ μηχανς θεο αμχανα κοιτζουν τον νθρωπο που διλεξες βιτρνα στη ζω σου. Ο πνος σου δεν αντχει λλο και καθς σηκνεσαι ιδρωμνη απ τον λλο, φωνζεις με τα μτια σου "Ξαναλα να με πρεις, ουραν!"

 


4 -


21 2007, 19:46
!


Εμες οι λληνες πολτες ζομε, σε καθημεριν πλον βση, μια απαξωση σε βρος μας. Σε κανναν λλο τομα της Διοκησης της χρας μας η απαξωση αυτ δεν εναι πιο ντονη απ' τι στο Υπουργεο Δημσιας Τξης. Διαμαρτυρμαστε για την απαξωση σε βρος μας, που παρνει τη μορφ τυφλς βας εναντον συμπολιτν μας. Διαμαρτυρμαστε για την απαξωση σε βρος μας, ταν αυτ εκδηλνεται με την συγκλυψη της κνομης δρσης λγων αστυνομικν. Διαμαρτυρμαστε για την απαξωση σε βρος μας, που αποτελε η ανεπωτη ταλαιπωρα για την κδοση διαβατηρου και ταυττητας. Φτνει πι! Ζητομε τη λψη συγκεκριμνων μτρων για να σταματσει η απαξωση σε βρος των Ελλνων πολιτν. Ζητομε:
  • Τον απλυτο σεβασμ προς την προσωπικτητα και την αξιοπρπεια των πολιτν.
  • Την αποκατσταση, με ργα και πρξεις, της αξιοπιστας της Ελληνικς Αστυνομας στην οποα χει ανατεθε η τρηση της ννομης τξης.
  • Τον μεσο εξορθολογισμ διαδικασιν για την κδοση διαβατηρων και ταυτοττων.

Ζητομε αυτ που θα πρεπε να εναι αυτονητα σε μια δημοκρατικ κοινωνα στον 21ο αινα.
Μια πρωτοβουλα των ιστολογων: Αμπελοφιλοσοφες, αναΜρφωση-ιστολγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεθερος Σκοπευτς, Ιστολγιον, ΚΑΙ βλπω ΚΑΙ ακοω ΚΑΙ μιλω, Καλτσβρακο, Λαποτα, Λευκς Θρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρνια, Με Νταολια και Ζουρνδες, Στφανος Ν. Παπαντας, το χρι, Ψιλικατζο, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone, gazakas Πρτε μρος στην πρωτοβουλα μας. tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

 

<a href="http://www.sync.gr/claim/vqOZDPHpxcEd" rel="sync"></a>


-


21 2007, 09:26



Ξπνησα πριν μισ ρα απ τις καμτσικις της βροχς πνω στους τσγκους του πρκινγκ της πολυκατοικας. Και παρ την ευχριστη σμπτωση να παζει την ρα εκενη ο υπολογιστς την Ανοιξιτικη Βροχολα αυτ μοιαζε περισστερο με φθινοπωριν πρωτοβρχι καλοκαιριν μπρα.

Ακμα βρχει. Κι εγ εθισμνος στην αναζτηση συμβλων και στη δημιουργα μεταφορν, δεν μπορ να αντιληφθ μονχα να φυσικ φαινμενο που ρχεται σε μια διψασμνη γη, που θα γεμσει τους μισοδειους ταμιευτρες, που θα ξεπλνει απ' τους δρμους την σκνη που νμισε τι την εχε καλσει νας βιαστικς Ιολης. Να, το κνω δη...

Ακοω τη βροχ, τη βλπω, ανογω το παρθυρο να τη μυρσω, να την αγγξω και να τη γευτ και πλθω μικρς ιστορες με υλικ τις σταγνες της και στχους απ τραγοδια. Τραγοδια που την πραν στα χρια τους για να φτιξουν υγρς βαρκολες για τα αυτι μας. Πφτει μια βροχ, και κποιες στιγμς σκφτομαι πς εναι αρρωστιρα και κτρινη σαν κτι φβους κι ενοχς που κρβω στις δπλες της ψυχς μου, εν λλες φορς αναρωτιμαι μαζ με μια βελοδινη ανμνηση μπως τοτη η βροχ πεφτε λη νχτα παρα με την πκρα σων περιμνουν στο σκοτδι.

Πλι βρχει. Κι η βροχ στροβιλζει στο νου μου φρνοντας διαρκς νες εικνες, νους νερλακκους, νες ιστορες. Η βροχ σαν λτρωση, η βροχ σαν κτι που ξεπλνει και φανερνει την αλθεια, η βροχ που κρβει τον λιο, η βροχ σαν θεκ δκρυα που ξφυγαν απ ουρνια μτια. Ψχνω μσα σ' αυτς τις βρχινες εικνες που μου στλνουν τα τραγοδια στο νου για να βρω μια που να μου κνει και να τη βλω συνοδεα στις σκψεις μου. Ακμα τποτα: λλες εναι στο περπου, λλες με ταξιδεουν τελεως αλλο. σως πλι χρησιμοποι μια λθος λξη-κλειδ η σνδεσ μου να εναι αργ...

Για να δομε...Βρχει πλι απψε στα σοκκια...με τποτα -πολ ρετρ...Κι αν χιονζει και αν βρχει τ' αγριολολουδο αντχει...χι, πολ ανασφλεια βγζει αυτ η βεβαιτητα...Κθε φορ που θα 'ρθεις βρχει...Καλ, ιδως αν ρχεται κιλας ο λλος...Βρχει στη φτωχογειτονι, βρχει και στην καρδι μου...εντξει το δετερο, αλλ το πρτο μας τελεωσε...Απψε μρισε βροχ, χειμνας μπανει στην ψυχ...μπα, οτε βρδυ εναι τρα οτε χειμωνιζει η ψυχ μου...

 

Το βρκα! Μα ταν ολοφνερο γιατ δεν μποροσα να βρω κτι που να ταιριζει στη βροχ: την βλεπα ως τρα σαν κτι ξνο, σαν κτι ξω απ μνα, απναντ μου. Αυτ το "μου" δεν πρεπε να εναι απναντ της αλλ δπλα της. Βροχ μου...Αυτ εναι! Να με πνγει και να την πνω, να με δροσζει και να με λασπνει, να με σκεπζει με τις σταγνες κι εγ να τυλγομαι με φλλα -χι δντρων, αλλ χαρτιο- για να τη νισω μσα μου...

Μερικο νθρωποι μοιζουν με λιους, λλοι με φεγγρια, κποιοι με αρηδες και ελχιστοι με χινι. Εμαι τυχερς που χω τη δικ μου, προσωπικ βροχ -απρβλεπτη, υγρ, βουρκωμνη, ανοιξιτικ φθινοπωριν, λλες φορς να με δροσζει και λλες να με πνγει, την βροχ μου.

Σ' ευχαριστ που με βρχεις...

 

ρθες βροχ μου κι λλαξες

το δρμο και το νου

και βολιαξε το βμα μου ποτμι

κι θελ μου με τραβς αλλο


3 -


13 2007, 19:55
19 8


Κεμενα Νεοελληνικς Λογοτεχνας ΒΛυκεου - Υπερρεαλισμς! Πς να τον καταλβουν 16χρονα που δεν διαβζουν λογοτεχνα παρ ελχιστα; Το παδεψα λγο στο μυαλ μου και σκφτηκα να τους βλω να παξουν με 8 λξεις και τη φαντασα τους. Μοναδικ οδηγα: "Αφστε ελεθερο το νου σας". Τα αποτελσματα με εξπληξαν! Ορστε τι ψρια πιασα (τα κεμενα των παιδιν εναι στρογγυλεμνα και χτενισμνα απ μνα, αλλ φρντισα να μενω σο πιο κοντ μποροσα σ' αυτ που εχαν γρψει αρχικ):

 

"λιος, αγπη, ποτρι, νερ, λουλοδι, πνακας, βρκα, δρμος"

 

Δσβατος ο δρμος για το νερ

Κι ο λιος μαρος κι ραχνος θαρρες πως εναι

Μα τα λουλοδια τρφονται απ’ αυτν

σαν τα μωρ απ’ τη μνα

που με αγπη μεγαλνουν,

μεγαλνουν μχρι κποιος να τα φυτψει

αινια στη μνα γη.

μως η βρκα παραμνει πντα εκε,

σα χρι βοηθεας,

σαν το ποτρι της λτρωσης

γι’ αυτος που μνο φθαρμνους πνακες

θυμονται στη ζω τους.

Κποτε θα γευτον και τοτοι το νερ.

 

Οι ακτνες του λιου με σκεπζουν με αγπη

Βλπω τον πνακα

και νιθω να ταξιδεω σε μια βρκα

Περπατ στο δρμο

πνοντας λουλοδια

και βλποντας το μορφο νερ.

 

Χωρς αγπη δεν ξημερνει

Στου λιου το φανρωμα μως

λα ταιριζουν με αρμονα

Οι βιαστικο δρμοι γεμζουν με ανθρπους

πυκνο σαν κμποι με λουλοδια

Σαν κοπδι κυνηγημνο απ κτι

Οι εικνες σμγουν μοια με βρκα

που παλεει να ανβει στην επιφνεια ενς πνακα

Και ταν λα τελεισουν

αρκε να ποτρι νερ

για να πλυθον ο πνος και η θλψη.

 

να λουλοδι στο χειμνα

Λγο νερ στην ρημο

Ο λιος πνω απ’ τη βροχ.

Η καρδι μου βρκα καταμεσς του πλαγου

Το μυαλ μπρος σε δρμους

κι η ζω μου σε ναν πνακα.

Το ποτρι μου δειασε.

Αδσποτο σκυλ η αγπη.

 

πως το νερ ξεχειλζει το ποτρι

πως η βρκα χαρζει το δρμο της

στολζοντας χρυσ φως τα κματα

πως το λουλοδι ανθζει αβοθητο

-φταει η τση αγπη-

τσι κι εγ, λιε μου,

γνομαι πινλο

του πνακ σου.

 

Ο λιος με σκεπζει σαν ζεστ αγπη

ταξιδεοντας με βρκα στον πνακα της αθουσας

Ζητοσα να ποτρι νερ

κρο σαν ξημρωμα

σε ξνο δρμο

γεμτο πτρινα λουλοδια.

 

Ο πνακας καθαρς και διαυγς

κτω απ τον λμποντα λιο

Ο δρμος μακρς

ακμα και για να ποτρι νερ

Η βρκα στατη

σα γυναικεο χαμγελο

μως η αγπη περσσευε

απ τα ανθισμνα λουλοδια.

 

Λγο νερ κι να ποτρι λιος

και το λουλοδι ανθζει

τσι κι ο νθρωπος

χαρζει το δρμο του

με μια βρκα που επιπλει

πνω στους πνακς του.

 

Ο λιος λμπει στα δντια

μιας γρις

κι να ποτρι νερ κρβεται μσα της

να λουλοδι σε ναν πνακα

λουσμνο με αγπη

πως τα ανοιξιτικα τραγοδια

Ψρια στη βρκα

δρο στα χελια των ψαρδων

Κυλει ο δρμος

ξεχνντας πσω να κοιτξει.

 

Ο λιος της ζως εναι η αγπη

που σβνει κθε μρα στο νερ

Ο δρμος της ζως

εναι γεμτος πνακες

Εμαστε βρκες που ταξιδεουν

σε να ποτρι

με λουλοδια στον πτο.

 

Κθε πρω ξυπνς με τις αχτδες του λιου

Νιθεις πως μεγαλνεις

λουλοδι που δεν το χωρ πια το νερ στο ποτρι του

Θα δεις μπροστ να απ τα επμενα αριο

μια βρκα σταθμευμνη στη μση του δρμου

ωραα σαν πνακας που τον ζωγρφισε η αγπη.

 

Σαν τον λιο η αγπη μου για σνα

θα σου φγγει το δρμο σαν πας στα ξνα

Σαν το λουλοδι ο ρωτς μας

τον ζωγραφζω στον πνακ μου κοιτζοντς μας

Φεγεις τρα μακρι απ μνα

σαν τη βρκα στ’ ανοιχτ

Το νερ κυλει στα χαμνα

το ποτρι σπζει μ’ ουρλιαχτ.

 

Μια βρκα δεμνη στο ποτμι

Κρσταλλο ο λιος πνω στα νερ

Ακριβς δπλα οι οσμς των λουλουδιν

Μπως μια παλι μου αγπη

εχε φτιξει ετοτο τον πνακα;

 

Η αγπη κλειδωμνη

δεν εναι σχοιν που σζει ορειβτη

δεν εναι ποτρι νερ σε διψασμνο διαβτη

δεν εναι λουλοδι να το μυρσεις

οτε βαλσαμοβτανο να πας να το πουλσεις

Ο λιος που φυλς κρυφ

δεν εναι κλειδ για καρδις

δεν εναι βρκα για πυρωμνες ελπδες

δεν εναι δρμος δεν εναι μχη

μονχα μρο ν’ αλειφτες.

 

Μια ζωγραφι κι να τοπο

μια βρκα με αγκαλιασμνα χρια

κοιτ τον δοντα λιο

βφοντας με το χρμα της το νερ

Χιλιδες λουλοδια κυκλνουν τη λμνη

και νομζεις πς το ρωμ τους ρει προς εσνα

ταν η αγπη

μορφη σαν να ποτρι κρασ

και ο μνος δρμος να την δεις περνει απ μσα σου

 

Ο λιος φωτζει το δρμο και πλι

Η βρκα σχζει ξαν τα νερ

Ο πνακας ζωγραφζει λουλοδια

Η αγπη νερ σε ποτρι

γεμζει τον κσμο

 

Βρκα η ζω σε ποτρι νερ

Μικρς ο δρμος της

πως τα λουλοδια διψον για φως

κι αυτ ζητ αγπη

Πνακας η ζω

δειος χωρς αγπη

 

Πυρκαγι η λμψη του λιου

για λα τα λουλοδια

Το νερ αφνει βαριεστημνα τα χελη

του ποτηριο

Κατεστραμμνη βρκα ο πνακας

η αγπη τριγυρν μονχη στους δρμους

 

Λμπει λουλοδι λιος

σαν αγπη πετει στους δρμους

Το ποτρι μισδειο με νερ

θυμζει θλασσα σε δειο πνακα

Βρκα που σβνει πσω της

τη ζω.

 


9 -


07 2007, 21:02
;


Δε θα ζητσω συγγνμη που γεννθηκα. Εναι καλ να το επαναλαμβνω μχρι να το πιστψω. Δεν μπορ να τα ξρω λα. Το σγουρο εναι τι θα πληρσω σο κι αν κοστσει. Αυτ τα πργματα ββαια πρπει να τα βζει κανες στη ναφθαλνη. Αλλ δε μου αρσει να ανακατεομαι στη ζω των λλων. Προχρα μπροστ. Ακμα κι αν τρικλζεις. Εναι ευθνη, δεν ξρω αν με καταλαβανετε. μα κνουμε υπομον, δεν μπορε να μας νικσει κανες.

Το χω δει κπου αυτ το πρσωπο, ξρετε. Στους ανθρπους αρσει να αλλζουν. Αλλ αυτ δεν ταν τελεως σωστ. Οι περισστεροι φοβονται μπως γνουν θματα ενς μτριου ταξιδιο απ τη φτχεια στο τποτα. Η λλη ψη της σελνης. Ο Ντος δεν υπρχει. Μην παρνεις αυτ την κφραση. Α, ββαια, δε σας σστησα: αυτς εδ καει βιβλα. Πρπει να ζει και να κοιμται μπροστ στον καθρφτη.

Εκενη ταν πολ μορφη. Και μως... Εξακολουθοσε να χει να ξανθ χαμγελο στα χελη της, που ταν φτιαγμνα στο μγεθος του μπιμπερ. βρεχε, κι τσι ψαξε το ρντισμα των λξεων. Βγκε στο δρμο. Δεν ταν αυτ. Εναι επικνδυνη; Εναι ερτηση αυτ κατφαση; Δε θα αργσει πολ. μεινε γυμν, σαν να ξεπρβαλε απ τη θλασσα της νχτας. -χεις ανθρπινα μτια σαν τα δικ του. Μη με αφσεις να πνιγ, του επε.

νας νθρωπος μα θλει να εξαφανιστε, εξαφανζεται. Δεν υποφρω για τους απογνους μου. Φρττω στην πιθαντητα να μη μπορες πια να απολασεις τη ζω. Σας παρατηρ. Δεν μπορες να εσαι κθε μρα μεθυσμνος. Η μεγλη κοραση προαναγγλει το μεγλο ενθουσιασμ. Αφστε τον να κοιμηθε. Εγ ξρω πο ταν. Κανες δε θα με πει πια στο Ντο.

 

 

Πριν αναρωτηθετε αν γραψα το παραπνω κεμενο υπ την επρεια ουσιν με χειροκροτσετε για σα γρφω, οφελω να πω τι ολκληρο το κεμενο εναι να κολζ φρσεων που προρχονται απ μια ανποδη (απ τη σελδα 192 και προς την αρχ) ανγνωση του βιβλου του Manuel Vazquez Montalban (Μανουλ Βθκεθ Μονταλμπν), "Οι Θλασσες του Ντου".

 

 


3 -


27 2007, 14:22
,


"Κριε, δηλαδ θα μενω;" μου επε με βουρκωμνα μτια.

Τι να της πω; Τρτη Λυκεου, 160 απουσες μχρι τρα, μσος ρος τετραμνου 12,5, οικογνεια ,τι να 'ναι (εν διαστσει οι γονες, η μνα με ψυχολογικ), μνει με τον παππο και χει χσει παραπνω απ τις μισς πρτες ρες της χρονις.

"Κριε, μεινα; Να μην ρχομαι;" Να ρχεσαι μτια μου, να ρχεσαι. Δεν χεις και πολλ λλα να κνεις εξλλου. Εδ υπρχουν και κποιοι που σε αγαπνε.

"Κριε, πς θα το πω στον πατρα μου;"

"..."

 

Και μετ σου λει ο λλος για δημοσιοπαλληλκι, για λοφα, για βσεις πανελληνων, για συντακτικ, για την γκλση των επιθτων, για ολοκληρματα και για γνση. Τα ξρεις λα αυτ. Τι θα της πεις δεν μαθες ποτ και αυτοσχεδιζεις κοιτζοντας τα παιδικ ακμα μτια της.

 

Σμερα το πρωιν ψιχλιζε ξω, μα βρεχε μσα μου...

 

 

 


18 -


20 2007, 20:11



ρπαξα λγο πριν το μπαλκι απ το Kerato (εδες, σβομαι το δετερο προσωπικ σου στοιχεο), και νιωσα λγο αμχανα, μχρι που με βγαλαν απ τη δυσκολα και πλι τα τραγοδια. Πντε τραγοδια για μνα λοιπν, απ' αυτ που λες τι γρφτηκαν για σνα, πντε στιχκια που με προδδουν με να υπροχο φιλ:

α ) "Ποιος αλθεια εμ' εγ και πο πω;" Διαρκς απορα μου με μφαση στην παρνθετη (πντα) αλθεια.

β) "Θα μενω πντα ιδανικς κι ανξιος εραστς των μακρυσμνων ταξιδιν και των γαλζιων πντων." Αυτς ο στχος του Καββαδα με εκφρζει και εξαιτας του τι οι περισστεροι στκονται στο πρτο μισ χωρς να δνουν δεκρα σε τι εδους εραστ αναφρεται (δες με ρε φλε ολκληρο και μη μνεις σε ,τι βολεει εσνα!) και επειδ πντα μουν σαν τον ρωα αυτο του ποιματος: κποιος που θα θελε να ταξιδψει (μεταφορικ και κυριολεκτικ), αλλ δεν εχε ποτ το κουργιο.

γ) "λλα θλω κι λλα κνω, πς να σου το πω,/ λεγα περνον τα χρνια, θα συμμορφωθ." Χωρς περαιτρω σχλια, πραν του τι ολκληρη η "Πριγκηπσσα" του Μλαμα μιλ για μνα με χειρουργικ ακρβεια.

δ) "ρθα στη ζω μου αργ, αργ και να την αρνηθ."

ε)"σα κομμτια κι αν μπορσεις να ενσεις/ δεν θα σου φτσουν μια στιγμ για να με νισεις/ στα επα λα, φλα με τρα." τσι, γιατ λλο θα πει "καταλαβανω" και λλο "νιθω"...

 

Το μπαλκι -μαζ με τους αγωνιστικος μου χαιρετισμος- στους:

kinezes_trexoun_gimnes

gate (πο χθηκες εσ;)

Angelito

deyteri-skepsi

Αν-αστασα

 

 




 

 


2 -


17 2007, 18:50



Απ χθες, για πρτη φορ μετ απ τσσερα χρνια, βρσκομαι στα γυλινα και μαλαματνια Γιννενα, την αγαπημνη πλη των φοιτητικν μου χρνων, ψχνοντας βματα που εχαν ξεχαστε στα λειασμνα πλακστρωτα, ιδιωτικ αστεα με φλους που με εννουν με τη μνμη, χαμγελα και δκρυα κρεμασμνα σε ταμπλες και κολνες. λα εναι εδ, σε κθε στροφ και σε κθε μου βλμμα...

λα, εκτς απ το πιο σημαντικ. Καλ το επε χτες ο Αργρης: "ρθαμε σε να γνωστ μας μρος γεμτο αγνστους"...

 

ΥΓ. Μακρι αυταπτες και ψευδαισθσεις να καον στις αυριανς φωτις αφνοντας να γλυκπικρο ρωμα...

 


4 -


15 2007, 18:04
-, ;


Ξαπλωμνος στο χρηστα ημδιπλο κρεβτι μου, παιζα λγο πριν με λξεις που ακροβατοσαν στα χελη μου. λλαζα χους και συλλαβς, φτιαχνα ομοιοκαταληξες απ γραφους στχους, σπαζα τις ννοιες στα δυ ψχνοντας να βρω την εγευστη ψχα τους. σκοπα και στα χαμνα λα αυτ μχρι που σκλωσα σε μια βολικ σμπτωση: ο μνος κνει ρμα -εκτς των λλων- με τον χρνο και τον πνο. Μνος-Χρνος-Πνος...

Δεν αποδδω μεταφυσικς ιδιτητες οτε στις συμπτσεις και την τχη οτε στις ομοιτητες και τις αναλογες. μως, καμι φορ με βοηθον να δω καλτερα τα πργματα γρω μου, σαν κινηματογραφικς λψεις απ περεργες γωνες, σαν φακο που χνονται κτω πσω απ πολυκαιρισμνα πιπλα φωτζοντας ξεχασμνους συνειρμος και τεμπλικες αναμνσεις.

Παρνω τους δρμους λοιπν του νου και φτιχνω κομπολγια απ λξεις και εικνες, πως οι λλοι απ μαργαριτρια, κεχριμπρια μση, για να δσω νημα σε ναν κσμο που απλ υπρχει, α-νητος και α-σμαντος. Σαν να μην κοταξα ποτ ξω απ μνα, τον διαβζω ξαν σε πολυφορεμνους χους, σε χαμγελα που εχαν κρυφτε στο αριο, σε κινσεις που τις σκοπιζα μχρι σμερα απ τα χρια μου σαν νυχτεριν σκουπδια σαν νερ απ την λεκνη των τψεν μου...

Θα ξαναξαπλσω τρα. Με περιμνουν κι λλα περεργα γατανκια, κι λλα σπασμνα τηλφωνα. Να, μλις τρα μου ρθε και να λλο ζευγαρκι στο νου μαζ με τον μνιμο ηδονοβλεψα του: Φιλ-Φυγ-Σιγ...

 


8 -


10 2007, 11:18
...


Χθες πγα στο Σαββπουλο. Ναι, σ' αυτν τον εξηντρη καρφλα που μαζ με το Νταλρα διεκδικον χρνια τρα επξια τον ττλο του μεγαλτερου πτυελοδκτη στο ελληνικ τραγοδι (ο Μκης ρχεται νετα τρτος και καταδρωμνος). Μπορε να μουν εξαντλημνος απ την ωση που με ταλαιπρησε λη τη βδομδα, μπορε να μουν κουρασμνος απ τα μαζικ ψνια που εχα κνει νωρτερα, αλλ θελα οπωσδποτε να πω στο Μλο για να δω τον "Πυρνα" (Σαββπουλος, Λντσιας, Κιουρτσγλου). χι μνο γιατ επρκειτο για εμφνιση του "δικο μου" οτε επειδ θα τον πλαισωναν δο τρομερο μουσικο, αλλ γιατ εχα μθει πς το πργραμμα απευθυνταν σε ακραιφνες σαββοπουλικος, με τραγοδια δσκολα λιγτερο γνωστ στο ευρ κοιν, πργμα που σμαινε τι και το ακροατριο θα ταν ανλογο.

Τρα ββαια μπορε ο καθνας να χει αρχσει δη τα γνωστ: "Εχ, μωρ, με το Σαββπουλο! Νισφι! Γρασε, γινε σστημα, καθεστς, τα ρπαξε και τα αρπζει, δεν δνει τποτα καινοριο, ξεπουλθηκε, εναι συντηρητικορα, νεοορθδοξος, ζει στην κοσμρα του, δεν πγε φαντρος, φταει για τη Χοντα, εναι υπεθυνος για τις κλιματικς αλλαγς και στην τελικ δεν τον γουστρουμε!" Δικαωμ σας. Δεν θα απολογηθ για τους λγους που με χει κερδσει αυτς ο μπαγσας και κυρως το ργο του λες αυτς τις δεκαετες απ το "Φορτηγ" μχρι σμερα. Μπορε κανες να απολογηθε για να κομμτι του εαυτο του; ποιος θλει πολεμικ γρω απ το Σαββπουλο, ας διαβσει εδ εδ .

Κοιτντας και ακογοντας χθες συνειδητοποησα, σως για πρτη φορ με τση ενργεια, γιατ με τραβει αυτς ο νθρωπος. Φωτζει καλτερα απ κθε λλον καλλιτχνη τις αντιθσεις και τις αντιφσεις απ' τις οποες εμαι φτιαγμνος εγ αλλ και ο κσμος γρω μου. Και το κοιν του εναι ο καλτερος καθρφτης αυτο του πργματος: εδα νεαρος που δε φανονταν να χουν τελεισει το σχολεο ακμα, φοιτητς που ψχνονται γενικς,  τριαντρηδες ββαιους στην αβεβαιτητ τους, ρεμους σαραντρηδες, κουρασμνους πενηντρηδες και γαλνιους εξηντρηδες. λλοι να παρνουν τα μπουκλια κθε τσο και λλοι να μνουν με την δια μπρα στο χρι για το μισ πργραμμα. λλοι να κθονται στο πτωμα μισ μτρο απ τον διο και λλες να κνουν παρατρηση στη διπλαν τους επειδ στηρχτηκε στο παλτ τους. Κποιοι να ξρουν λα τα τραγοδια και να τα τραγουδον και κποιοι να ρωτον απ ποιο δσκο εναι.

Α, τα τραγοδια του. Οι αντιφσεις και οι αντιθσεις. Εγ. ρωτας και γμος. Συντρηση κι επανσταση. Χαμηλφωνα και γκαζιρικα. Δικ του και διασκευασμνα. Τραγουδσιμα και δσκολα. Μικρ και μεγλα. Παλι και καινορια. λα μως αγαπημνα, γιατ λα χουν μια αλθεια, τη δικ τους αλθεια, που μπρεσε να γνει και αλθεια κποιων λλων.

Θα μποροσα να μιλ με τις ρες για καθνα τους. Δεν εχα την πρθεση αυτ. Θα ξφευγα και θα φλυαροσα σκοπα. Θα κλεσω αυτ το κεμενο που μπζει απ παντο, που οτε τα μισ απ σα θελα να πω δεν χει, με κτι στχους του που τους τραγουδοσα 9-10 χρονν χωρς να τους καταλαβανω καλ-καλ και που ταιριζουν απλυτα τσο στη χθεσιν βραδι σο και στις σκψεις μου εδ: "Ο ρωτας μας εναι σαν τη συναυλα που εναι ανκανη να τελεισει και να το ευχαριστηθε"...


-


06 2007, 19:11
...


"Αχ, τι τλειο!", "Δεν εναι τλειο αυτ το τραγοδι;", "Τλεια ταινα!", "Η τλεια γυνακα..." κοκ. λα τελεως τλεια και λο και πιο συχν. Κθως φορ που χαρακτηρζουμε κτι τσι μοιζει λες και βζουμε μια τελεα στα πργματα, μια κκκινη γραμμ που τποτα δεν μπορε να την υπερβε πια. Ο ανυποψαστος μπορε να νομσει τι επιτλους η αναζτηση του γιου Δισκοπτηρου φτασε στο τρμα της, τι η χμαιρα της τελειτητας και της ολοκλρωσης πιστηκε στα δχτυα μας. Κθε λλο μως... Το τλος αυτ, το ριο που χαρζει ποιος αναφωνε το επθετο "τλειος" σε λα τα πρσωπα και σε λες τις πτσεις εναι πιο εφμερο κι απ ρκο ερωτευμνων. Κθε φορ που κτι μας κνει εντπωση, του απλνουμε το χρι χρζοντς το "τλειο" και δια μιας το επιβιβζουμε στην ατλειωτη αμαξοστοιχα της τελειτητας που χουμε δσει στην ζνη μας...

Θα μου πετε: "Πς κνεις τσι, σαν σχολαστικς φιλλογος;" να επθετο εναι κι αυτ που σμερα χρησιμοποιεται -στω καταχρηστικ- για να δηλσει το πολ ωραο, το θαυμσιο, κτι που μας ρεσε πολ. Μπορε να προσθσετε κιλας τι κανες δεν το εννοε -τουλχιστον χι σε απλυτο βαθμ. Σμφωνοι. Μια λξη εναι. Μνο μως; Γιατ αυτ το επθετο και χι κποιο λλο και γιατ στις μρες μας και χι παλιτερα; Η χρση της γλσσας μπορε πολ συχν να μας αποκαλψει πολλ για τους χρστες της...

Οι σκψεις αυτς δεν εναι καινοριες για μνα. Η χρση του συγκεκριμνου επιθτου με εκνερισε σχεδν απ την πρτη στιγμ που αντιλφθηκα τη γενικευμνη πλον χρση του σε κθε περσταση. νιωθα αφενς μια προθυμα -ακμα και εκ μρους ανθρπων που ταν ικανο να διακρνουν λθη και παραλεψεις- για εκολο ενθουσιασμ και αφετρου δαιμονιζμουν με την ιεροσυλα του να θεωρεται στη μουσικ, στη λογοτεχνα στο σινεμ τλειο κτι που δεν φτανε οτε στο μικρ δαχτυλκι καλλιτεχνικ επιτεγματα που εχαν πραγματοποιηθε στο παρελθν στους τομες αυτος και κανες δεν εχε τολμσει να τα χαρακτηρσει "τλεια". μως, αυτς οι ανακλαστικς σκψεις μπκαν σε μια τξη ταν ρχισα να παρατηρ πιο προσεκτικ ανλογες αντιδρσεις σε Αμερικανος και σε, μικρτερο βαθμ, Δυτικοευρωπαους με τους οποους εχα ρθει μεσα μμεσα σε επαφ.

Ββαια, το δικ τους σμα κατατεθν εναι το "ουου!" (wow!), σε ττοιο βαθμ μλιστα που φτνω να χαρακτηρσω την σγχρονη κουλτορα τους -ιδως των Αμερικανν- ως ναν "πολιτισμ του ουου". Με το παραμικρ πργμα που θα τους εντυπωσισει -ετε πρκειται για να τοπο εκπγλου καλλονς για το τελευταο τσιχλοτραγουδκι- ξεσηκνουν να πολυφωνικ ρεφραν απ "ουου" κθε τονικτητας σαν κργιες που σκυλεουν το πτμα του μτρου και της αυτοσυγκρτησης και ξεμπερδεουν. Το νημα μως εναι το διο. Ευτυχς για αυτος μνουν στον παιδικ σχεδν ενθουσιασμ που εκφρζεται με να απλ επιφνημα (ντε και στο "awesome!") εν οι δικο μας "ουαουιστς" προσφεραν στην κουλτορα μας και τη χρση ενς επιθτου που θα πρπει να το φυλμε στο ψηλ ρφι της κουζνας αφνοντας κθε καλλιτχνη να προσπαθε να κλψει το γλυκ μσα απ' το βζο (χωρς ποτ να τα καταφρνει).

Γιατ μως σμερα τσα "ουου" και "αχ, τι τλειο!"; Μα, και στις δυο περιπτσεις αυτς που εκφρζεται τσι δεν χρειζεται να προχωρσει παραπρα, δε χρειζεται να δει κριτικ το αντικεμενο του θαυμασμο του, καθς το μνο σχλιο που κνει εναι ναρθρο, λογο, στην πρτη περπτωση, εν στη δετερη εναι οριστικ και κλενει κθε περαιτρω συζτηση. λοι αυτο χουν απστευτη ανγκη να ενθουσιαστον και δεν θλουν τποτα να τους χαλσει τη γιορτ. Και φυσικ, λοι αυτο δεν εναι ποτ δημιουργο, εναι "καταναλωτς" εμπειριν και "δκτες" ερεθισμτων, που χωρζονται για αυτος σε δο κατηγορες: στα θετικ που εναι πντα "τλεια" και στα αρνητικ που στλνονται στο πυρ το εξτερον. Αποχρσεις, αποκλσεις, ταλαντεσεις και λα τα συναφ δεν χουν θση σε αυτ τη νεομανιχαστικ σκψη που μας κατακλζει λο και πιο πολ.

Αν δεν χετε πειστε τι η τελειτητα δεν χει θση στην τχνη, παρ μνον ως διαρκς πιαστη χμαιρα, προσπαθεστε να θυμηθετε σε πσα και τι εδους τραγοδια χετε ακοσει το επθετο αυτ. Αναρωτηθετε πς χρησιμοποιεται το "τλειος" στους ττλους βιβλων ταινιν (π.χ. "νας τλειος φνος"). Θα διαπιστσετε τι σχεδν λοι οι καλλιτχνες το αποφεγουν πως οι βρυκλακες οι ερωτευμνοι το σκρδο. Αντθετα το επθετο "μισς--", ισοδναμο στην τρχουσα ομιλα με το "ατελς", χει την τιμητικ του- ιδιατερα στα τραγοδια...

 

Πντα αντιλαμβνομαι την τχνη ως κτι το ατελς, το ανολοκλρωτο. σο ωραο και να εναι να τραγοδι να βιβλο δεν εναι ποτ τλειο, και μλιστα θα λεγα τι η ομορφι σε να ργο τχνης εναι ευθως ανλογη αυτς της ασθησης τι μας δημιοργησε περισστερα ερωτματα απ σες απαντσεις μας δωσε. Η τχνη ποτ δεν εναι τλεια. Απλ μας υπενθυμζει πσο μορφη μπορε να εναι η ατλεια η δικ μας, των λλων και του κσμου γρω μας...


11 -


31 2007, 21:16



Μνμη και λθη. Αναπολ και λησμον. Απ προνομιοχο μχρι ψυχοφθρο το πρτο, απ θλιβερ ως λυτρωτικ το δετερο, ανλογα πντα με την ποιτητα του παρελθντος υπ συζτηση. πως μως τα συναισθματα ποικλλουν απ ανμνηση σε ανμνηση ( απ λθη σε λθη) και τοποθετονται σε διφορα σημεα ενς πολχρωμου αλλ κυρως χαοτικο φσματος, τσι και η δια η μνμη και η λησμονι αποτελον απλ τις δο διαμετρικ αντθετες κρες ενς συνεχος πνω στο οποο τοποθετονται μισς, "σχεδν", απωθημνες αναμνσεις και ανολοκλρωτες, οδυνηρς, ατελες λησμονις.

Αυτς ο χρος, και χι τα δο κρα, εναι σως ο πιο πυκνοκατοικημνος. Δεν υπρχει καθαρ μνμη. Απ τη στιγμ που μας χει συμβε, που χουμε ζσει κτι, αυτ περν απ την παρξη στην ανυπαρξα, με την ννοια τι δεν υπρχει πια. Υπρξε. Το μυαλ μας παζει ακριβς αυτ το ρλο προσπαθντας να ανακαλσει μπρος μας μια ανμνηση: να ξανακνει ον το μη ον, υπαρκτ το ανπαρκτο. ρα η μνμη εναι η αφετηρα μιας κατστασης διαρκος εκφυλισμο, ξεφτσματος, αφο εναι μια απεγνωσμνη νοητικ απεικνιση της απουσας, μια απλπιδα προσπθεια να επιμηκνουμε την ζω ευχριστων για μας πραγμτων που χθηκαν να επμονο κακκτυπο δυσρεστων εμπειριν.

Δεν υπρχει μως οτε απλυτη λθη. Ακμα κι αν ξεχσουμε κτι τελεως, επειδ το απωθσαμε, επειδ μεσολβησε πολς καιρς απ ττε που συνβη, επειδ χουμε ασθεν αφηρημνη μνμη, αυτ δε σημανει πως χει χαθε πλρως. ,τι υπρξε μια φορ δε γνεται να πψει να χει υπρξει. Ακμα και το πιο μικρ ασμαντο φαινομενικ γεγονς στη ζω μας μας χει επηρεσει, μας χει αλλξει, μας χει συνδιαμορφσει, αφνοντας τσι να σημδι σημαδκι επνω μας, μια χαρακι. Εξλλου, πσα πργματα τα μισοθυμμαστε τα θυμμαστε περιστασιακ εκε που νομζουμε τι τα χουμε ξεχσει συμβανει κτι και λα ξανρχονται μπρος μας...

Μα απ' λα περισστερο αυτ που με πειρζει δεν εναι οτε οι επδυνες μνμες οτε η λησμονι ωραων στιγμν. Το πιο φαρμακερ εναι το σημεο εκενο που θυμσαι μνο τι ταν αυτ που χεις ξεχσει. Ξρεις τι υπρξε, αλλ αυτ δε σου λει πια (σχεδν;) τποτε. Οι περιπτσεις που θυμσαι χωρς να νιθεις. Το ενδιμεσο λοιπν. Το σημεο μηδν που ταυτχρονα εναι και το σημεο χωρς επιστροφ, αφο το μνο που μνει πειτα εναι ο δρμος προς την α-μνησα.

Πολλο παρομοιζουν μια ανμνηση με μια φωτογραφα. Κνουν λθος. Μια ανμνηση εναι περισστερο να αποτπωμα, μια μελανι απ να τυχαο χτπημα, το τριαντφυλλο που μας μνει στα χρια μετ απ μια πολλ υποσχμενη συνντηση. Την ανμνηση μπορες ακμα να την ψηλαφσεις, να την γευτες με τη γλσσα σου, να την μυρσεις, να περιπλανηθες με λες σου τις αισθσεις επνω της. Το σημεο που περιγρφω εναι η φωτογραφα του αποτυπματος, της μελανις, του τριαντφυλλου. χεις μπρος σου το παρελθν, το κοιτς, αλλ κακιωμνο, μουγγ, δεν σου μιλ. Μια νεκρ φωτογραφα που σου θυμζει αυτ που ταν, αλλ χι αυτ που νιωθες. Οι στιγμς που αντ να μυρζεις λξεις να γεεσαι δχτυλα, βλπεις γρω μνο ακατληπτα γρμματα μιας γνωστης γλσσας. Οι ρες που πσω σου κλενουν τοχοι χωρς να ανογονται μπροστ σου δρμοι. Το κεν.


1 -




gazakas


, , , '
32



Blog
blogs.musicheaven.gr/gazakas

...








Tags




(9)
blog !


...


...




...


Blogs

Links









MusicHeaven.gr, Hosting interTEN