Την εορταστικήν ατμόσφαιραν τής προηγουμένης-είς νεαρός βιοπαλαιστής είχε τελέσει το γλέντι τής βαπτίσεως τού τέκνου του-είχεν αντικαταστήσει η θλίψις και η κατήφεια.Μόλις είχε λήξει η επικήδειος τελετή εις τον παρακείμενον ναόν και οι τεθλιμμένοι συγγενείς είχον συγκεντρωθεί εις το γειτονικόν οινομαγειρείον ίνα φάγωσι το γεύμα των και λάβωσι τα σακκούλια με τα κόλλυβα,τα οποία είχεν ετοιμάσει ενωρίτερον η οικογένεια τού εκλιπόντος.

Ο ξένος,όστις είχε πρό ολίγου εγκατασταθεί εις απόμερον τραπεζάκι τής αιθούσης,έτρωγε και αυτός το γεύμα του αθορύβως,σεβόμενος την περιρρέουσα θλίψιν και ο καταστηματάρχης επήγαινε και ήρχετο ακροποδητί,φέρων τα πινάκια και τα ποτήρια,ώς εάν συνησθάνετο και ούτος την τραγικότητα τού γεγονότος.

Οι συγγενείς ήσαν άπαντες σχεδόν υπερήλικες,είς δέ τούτων,ο γηραιότερος, εφαίνετο σχεδόν έτοιμος να ακολουθήση τον εκλιπόντα εις τάς αιωνίους μονάς καθώς υπό τάς λιποσάρκους παρειάς του εμάντευέ τις το ωραίον κρανίον.

Αίφνης,είς τών παρισταμένων,όστις έδειχνε να είναι ο νεώτερος τής συντροφίας,ύψωσε το ποτήριόν του,έπιε ολίγον οίνον και επαναθέσας το ποτήριον επί τής τραπέζης,είπε με βροντώδη φωνήν:

-Λοιπόν παιδιά,να σάς πώ τώρα ένα σόκιν ανεκδοτάκι που μού’ρθε φλασιά,να γελάσουμε;

Ο ξένος έστρεψε την κεφαλήν και τούς εκοίταξεν όλους,απορήσας με την ασέβειαν τού προτείναντος.

-Ναί,ναί,πές το!ανεφώνησαν εν χορώ άπαντες,προκαλούντες έτι μεγαλυτέραν απορίαν και έκπληξιν εις τον ξένον. Και ο ασεβής συγγενής ήρχισε διηγούμενος μίαν αισχράν ιστορίαν,το πέρας τής οποίας διεδέχθη ορυμαγδός γελώτων από την ομήγυριν.

-Κι’άλλο!κι’άλλο!εκραύγαζαν οι συνδαιτυμόνες.Και ο ασεβής γελωτοποιός εξηκολούθησεν επί ώραν πολλήν να διηγήται τολμηράς ιστορίας,προκαλών τον γέλωτα και την θυμηδίαν εις τα πρόσωπα τών ακροατών του έως ότου ήλθεν η ώρα να αποχωρήσωσι και έκαστος εξήγαγεν εκ τού θυλακίου του το πορτοφόλιον ίνα καταβάλλη το αντίτιμον τού γεύματος.

Τότε ο ξένος,όστις είχεν ήδη τακτοποιήσει την οφειλήν του πρός τον εστιάτορα,ηγέρθη εκ τού καθίσματός του και κατευθυνόμενος πρός την εξώθυραν,έστρεψε την κεφαλήν πρός τους τεθλιμμένους συγγενείς-οίτινες είχον και πάλιν φορέσει το προσωπείον τής κατηφείας-και ανεφώνησεν:

-Αντε και στα δικά σας οι ζωντανοί!

Και εξήλθε τής αιθούσης.Τότε ο υπέργηρος εκείνος συνδαιτυμών,ωργισθείς εκ τού θράσους και τής αναιδείας τού ξένου,εκινήθη πρός την έξοδον,θέλων προφανώς να τον προλάβη διά να τον επιπλήξη.Αλλ’εκλονίσθη και κατέπεσεν επί τού δαπέδου,νεκρός.        

Η ευχή τού ξένου είχεν-έστω και εν μέρει-πραγματοποιηθεί.

Μιά ολόκληρη οικογένεια ξεκληρίστηκε σ’αυτό το δυστύχημα.Ο Ράνιαρ,η Μπρύμχιλντ,ο πρωτότοκος Εγκελαντ κι’ο δευτερότοκος Θώρ.Κομμένα κεφάλια, χέρια,πόδια,όλα σκόρπια στό χαντάκι....

Κόσμος πολύς στό νεκροταφείο γιά την κηδεία.Συγγενείς καί φίλοι.Φίλοι τού Ράνιαρ,τής Μπρύμχιλντ,τού Θώρ.

Ο αιδεσιμώτατος Γκούσταβ ξερόβηξε γιά να καθαρίση την φωνή του,που είχε βραχνιάσει από το χτεσινοβραδυνό γλέντι.

«Μαζευτήκαμε εδώ γιά ν’αποχαιρετήσουμε μιά αξιοσέβαστη οικογένεια που χάθηκε στό προχτεσινό αεροπορικό δυστύχημα,μπλά μπλά μπλά...

Ο Ράνιαρ,διάσημος οικονομολόγος,που είχε διατελέσει και υφυπουργός οικονομίας πρίν δεκαπέντε χρόνια,προσωπικότης διεθνούς κύρους,μπλά μπλά μπλά...

Η σύντροφός του Μπρύμχιλντ,καταξιωμένη δικηγόρος,μέλος τού Ανωτάτου Δικαστηρίου τής χώρας καί μέ πολυετή συμμετοχή σέ διεθνείς νομικούς οργανισμούς,μπλά μπλά μπλά...

Ο γιός τους Θώρ,γνωστός γιατρός μέ πλούσιο ερευνητικό έργο,μπλά μπλά μπλά.......»

Αυτά είπε ο αιδεσιμώτατος Γκούσταβ και οι εργάτες τού νεκροταφείου άρχισαν να κατεβάζουν τά φέρετρα στούς φρεσκοσκαμμένους τάφους.

Κάποιος πλησίασε τόν αιδεσιμώτατο Γκούσταβ.

«Μέ συγχωρείτε,αλλά απ’όσο ξέρω,ο Ράνιαρ είχε δύο γιούς» είπε. «Γιατί δέν είπατε κάτι γιά τόν άλλο;»

«Α,μά δέν ήταν τίποτα αυτός,ένας υπαλληλάκος»,απάντησε ο αιδεσιμώτατος και μπήκε στό αυτοκίνητό του να πάη στήν δεξίωση τού δημάρχου,όπου ήταν επίτιμος προσκεκλημένος.....

Μεγάλη αγωνία διακατείχε τόν κύριο Περικλή,ανώτερο στέλεχος τού Υπουργείου Προώθησης Κεκεδίσματος καί μέλλοντα νά ονομασθή Γενικός Διευθυντής αυτού.Σεμνός,εργατικός καί φιλότιμος,ο κύριος Περικλής έν μόνον ελάττωμα είχεν,ότι όποτε ευρίσκετο εις επίσημον τινά συνάθροισιν,επέρδετο ασυστόλως καί θορυβωδώς,μέ αποτέλεσμα ο μέν χώρος νά αποπνέη βρώμαν και δυσωδίαν ώς βόθρος,οι δέ παριστάμενοι νά καταλαμβάνωνται υπό πανικού επί τώ ακούσματι τού ξαφνικού θορύβου.Ματαίως προσεπάθει ο κύριος Περικλής-τού οποίου τό όνομα είχον τροποποιήσει καταλλήλως οι συνάδελφοί του ίνα αποτελέση σκωπτικόν παρωνύμιον-νά καταστείλη το αντανακλαστικόν τούτο,διά το οποίον υπεύθυνος ήτο,ώς φαίνεται,κάποιος σκοτεινός μικροοργανισμός παρασιτών εις τόν στόμαχον τού ατυχούς υπαλλήλου.Ευνόητον ήτο,ότι ο κύριος Περικλής εφοβείτο μήπως το δύσοσμον τούτο ελάττωμά του κατέστρεφε την τελετήν,την οποίαν είχεν οργανώσει το υπουργείον διά τήν εγκατάστασιν τού νέου Γενικού Διευθυντού του,εις την οποίαν θά παρίστατο και ο ίδιος ο Υπουργός Προώθησης Κεκεδίσματος,όστις ήτο μέν βωβός,ουχί όμως κωφός.Διά τούτο,ο κύριος Περικλής είχε λάβει πάντα τά απαραίτητα μέτρα,παραμείνας νηστικός από τήν προτεραίαν τής τελετής,ίνα μή δημιουργηθώσιν τά εκ τής πέψεως προϊόντα εκείνα,άτινα απηλευθέρωναν τά βρωμερά αέρια.Ηρχισε λοιπόν η τελετή καί πρός στιγμήν ενόμισεν ο κύριος Περικλής ότι όλα θά ετελείωναν αισίως.Αλλοίμονον όμως!ενώ ητοιμάζετο ο νέος Γενικός Διευθυντής να κατέλθη τού βάθρου καί είχεν εστραμμένα τά νώτα του πρός τόν υπουργόν,μέγας ηκούσθη θόρυβος ώς βροντή καί ισχυρόν ρεύμα μπόχας επλημμύρισε την αίθουσαν απ’άκρου εις άκρον,μέ πρώτον θύμα τούς ρώθωνας τού υπουργού,όστις έπεσεν επί τού δαπέδου λιπόθυμος.Οι δέ λοιποί παριστάμενοι έσπευσαν να εξέλθουν τού χώρου κρατώντες την αναπνοήν των ή καλύπτοντες τήν ρίνα των διά μανδηλίων.Ούτως ετερματίσθη αδόξως η τελετή καί μαζί μ’αυτήν και η σταδιοδρομία τού κυρίου Περικλέους,όστις παρητήθη τής θέσεώς του καί έκτοτε εργάζεται εις αρωματοπωλείον.....

Λοιπόν,φέτος σχεδίαζα τίς διακοπές μου να τίς περάσω στη Σίφνο.Είχα μάλιστα ενημερώσει και έναν γνωστό μου από ένα άλλο site που συχνάζω,ο οποίος κατάγεται από εκεί,ώστε να συναντιόμασταν να τά πούμε από κοντά-μιά και δέν είχε τύχει να έρθη ποτέ στίς (σπάνιες,ούτως ή άλλως) συναντήσεις που κάναμε.

Πήρα και το εισιτηριάκι μου για το πλοίο και αφού μπήκα στό πασίγνωστο site τών ξενοδοχειακών κρατήσεων-το booking.com,ντέ...- έψαξα και εντόπισα ωραίον ξενοδοχείον,έκανα και την κράτηση τού δωματίου και σχεδόν αμέσως μού ήρθε το επιβεβαιωτικό e-mail με τά στοιχεία τής κράτησης και με στοιχεία ξενοδοχείου στην τοποθεσία "Λιβάδι" Σίφνου,κωδικός 84005 κλπ κλπ.

Αυτά όλα έγιναν στίς αρχές Ιουνίου....

Σύμφωνα με το ΠΕΠ (Προσωπικό Εγχειρίδιο Ποιότητας) που εφαρμόζω,έπρεπε στίς αρχές Ιουλίου να κάνω ένα τηλεφώνημα στό ξενοδοχείο γιά να επιβεβαιώσω την κράτηση,μέ τό σκεπτικό ότι άν κάτι είχε πάει στραβά,θα μπορούσα να ακυρώσω ή να μεταβάλω την κράτηση χωρίς να πληρώσω ακυρωτικά.Βέβαια,διεθνές καί έγκυρο site είναι αυτό,μού είχαν στείλει το e-mail τής επιβεβαίωσης άμεσα,όλα όπως τά είχα ρυθμίσει,οπότε δέν έβλεπα πώς θα μπορούσε να πάη κάτι στραβά.Κι'επειδή είχα μπλέξει με τήν δουλειά και με άλλα διάφορα,τό τηλεφώνημα δέν έγινε.

Ωστόσο,πάλι σύμφωνα με αυτό το ΠΕΠ έπρεπε να κάνω ξανά τηλεφώνημα στίς 15 Ιουλίου γιά τους ίδιους λόγους,πάλι χωρίς να πληρώσω ακυρωτικά άν τύχαινε καμμιά στραβή.Ομως πάλι δέν το έκανα,μπλεγμένος όπως ήμουν με την δουλειά και με την επικείμενη επιθεώρηση που θα μάς έκαναν γιά την επαναπιστοποίηση τού ISO.Αλλά είπαμε,διεθνές καί έγκυρο site είν'αυτό,είχα τυπωμένο το επιβεβαιωτικό e-mail,τί μπορούσε να πάη στραβά;Μάλλον τίποτε.

Και φτάσαμε στίς 31 Ιουλίου,ημέρα Σάββατο-η μάλλον,βράδυ Σαββάτου-με αναχώρηση Κυριακή χαράματα,οπότε έπρεπε υποχρεωτικά να κάνω το τελευταίο τηλεφώνημα γιά να πάρω και πληροφορίες πώς θα πήγαινα στο ξενοδοχείο όταν θα έφτανα (στην Σϊφνο,είπαμε).

-Καλησπέρα σας,είμαι ο τάδε,έχω κάνει μιά κράτηση στο ξενοδοχείο σας γιά 1-6 Αυγούστου κλπ κλπ.

-Μάλιστα,απάντησε ο ξενοδόχος,την έχω μπροστά μου την κράτησή σας και σάς περιμένουμε αύριο.

-Ακριβώς,υπολογίζω να φτάσω στην Σίφνο κατά τίς δωδεκάμισι τό μεσημέρι

-Στην Σέριφο,εννοείτε.

-Εεε;

Πώς είναι όταν μπαίνης στο σπίτι σου και περιμένεις να βρής τη γυναίκα σου γυμνή στο κρεβάτι και αντ'αυτής βρίσκεις γυμνή την μάνα της;Ε,αυτήν την έκφραση (πρέπει να) είχα....

-Μέ ακούτε;

-Σάς ακούω,αλλά εγώ έχω εδώ μπροστά μου τό επιβεβαιωτικό e-mail που λέει "Λιβάδι,Σίφνος 84005".Και ώς εκ τούτου,έβγαλα εισιτήριο γιά την Σίφνο,όχι γιά την Σέριφο.

-Ναί,αλλά στην Σίφνο δέν υπάρχει τοποθεσία Λιβάδι και ο κωδικός που γράφει δέν είναι τής Σίφνου.Οπως και ο αριθμός τηλεφώνου που καλέσατε...

-Και τί να κάνω τώρα;

-Απλούστατα,ή θα ακυρώσετε την κράτηση,ή θα έρθετε στην Σέριφο.Εγώ δέν μπορώ να σάς κάνω τίποτε άλλο.

Κι'επειδή ήταν προτιμώτερο να πάω σ'ένα νησί που δέν είχα προγραμματίσει αλλά είχα δωμάτιο να μείνω,παρά σ'ένα νησί που είχα προγραμματίσει αλλά δέν είχα δωμάτιο να μείνω,κατέληξα στην Σέριφο.Αλλωστε,ένα νησί πρίν την Σίφνο είναι,με το ίδιο πλοίο ούτως ή άλλως θα πήγαινα....

Βέβαια όταν έφτασα εκεί,αποδείχτηκε πως το μέρος ήταν μιά χαρά,το ξενοδοχείο ήταν δίπλα στην θάλασσα,υπήρχαν ούκ ολίγα εστιατόρια καί μπαράκια (μέ classic rock και Ethnic και Jazz και ούτε κατά διάνοιαν αυτά τά νταπα-ντούπα-ντούπου-λούπα τών χορευτικών "ορθάδικων" τών τουριστικών νησιών) και μούτζωνα τον εαυτό μου που δέν το ήξερα το μέρος από πρίν να κανόνιζα να μείνω περισσότερες μέρες.

Τό Λιβάδι,λοιπόν,όπου είναι και το λιμάνι τής νήσου Σερίφου,βρίσκεται σ'έναν όρμο αρκετά μεγαλούτσικο,με παραλία που ναί μέν δέν είναι το Ρίο (ντε Τζανεϊρο,όχι ντε Πάτρας),αλλά είναι ικανοποιητικώτατη,με την ψιλή της άμμο.Υπάρχουν βέβαια κι'άλλες παραλίες στο νησί,αλλά δέν πηγαίνει λεωφορείο και πρέπει να διαθέτης μέσον-εκτός άν κάνης την εκδρομή με το πλοιάριον Happy Day που σέ περιφέρει επί οκτάωρον στίς περισσότερες απ'αυτές.Πάνω από το Λιβάδι βρίσκεται η Χώρα (Ανω και Κάτω,όπως η Κυψέλη και τά Πατήσια),"σφηνωμένη" κυριολεκτικά μέσα στο βουνό,από την οποία έχει κανείς θέα όλη την περιοχή και το Αιγαίο.

Μάλιστα,την ημέρα που έφτασα-ή μάλλον το ίδιο βράδυ-είχε φεστιβάλ σουραυλιού στο θεατράκι στην Κάτω Χώρα.Το σουραύλι είναι όργανο διαδεδομένο εν γένει στίς Κυκλάδες και όπως ξέρουμε-τουλάχιστον οι περί την μουσικήν ασχολούμενοι-μοιάζει με την φλογέρα και είναι εξ ίσου δύσκολο στο παίξιμο και γιά τους ίδιους λόγους (δηλαδή πρέπει ταυτοχρόνως να προσέχης και τά πρόβατα-άν και δέν είδα κανένα στην περιοχή και μάλιστα έτσι άγονο που είναι το νησί,δέν πρέπει να έχουνε και πολλά από δαύτα).Ο σουραυλιέρης συνήθως συνοδεύεται από άλλο άτομο που παίζει τουμπί,ήτοι κρουστό όργανο που μοιάζει με μικρό νταούλι,τοποθετείται από τον μουσικό στό αριστερό του γόνατο όπως τό τουμπελέκι και παίζεται με δύο κάπως χοντρά ξύλα.Τό ντουέτο αυτό λέγεται σουραυλότουμπο και στο φεστιβάλ είχαν ενσκήψει τέτοια ντουέτα απ'όλες τίς Κυκλάδες,αλλά και από την Κύπρο,στην οποία επίσης παίζεται το σουραύλι από αρκετούς.Ηταν πολύ ενδιαφέρον,άν και δέν έκατσα μέχρι τέλους γιατί το τελευταίο δρομολόγιο τού λεωφορείου πρός Λιβάδι ήταν στίς 2 τά χαράματα και μετά δέν υπήρχε τίποτε άλλο και δέν ήταν φρόνιμο να τριγυρνά κανείς στίς τρείς την νύχτα στίς εξοχές.Ωστόσο,εκτός από τά σουραυλότουμπα ακούστηκαν και ηχογραφημένα αποσπάσματα τραγουδιών από επιφανείς Σεριφιώτες οργανοπαίκτες (όπως π.χ. τόν βιολιστή Ευστράτιο Νίνη,που υπήρξε από τους διασημότερους τού νησιού) 

Δίπλα στο θεατράκι υπάρχει και ένα μικρό λαογραφικό μουσείο,όπου μπορεί κανείς να δή αναπαράσταση τού εσωτερικού ενός παλιού Σεριφιώτικου σπιτιού,ενώ στην Ανω Χώρα βρίσκεται και η "Αρχαιολογική Συλλογή",με διάφορα εκθέματα και δείγματα μεταλλευμάτων (παλιά υπήρχε στό νησί ορυχείο σιδηρομεταλλεύματος)-γνωστό είναι άλλωστε πως η Σέριφος συνδέεται με τον μύθο τού Περσέα (τού αρχαίου,όχι τού Χολλυγουντιανού) και τής Μέδουσας,που όποιος έβλεπε τό κεφάλι της έμενε πέτρωμα-γιατί τότε δέν υπήρχαν κάγκελα...

Βέβαια,μιά και δέν πήγα στην Σίφνο,δέν επισκέφτηκα και το περίφημο κουρείο που κουρεύεται γνωστός πρώην πρωθυπουργός,αλλά επιφυλάσσομαι γιά τού χρόνου,άν είμαστε καλά και άν το έγκυρο site γιά το κλείσιμο δωματίων δέν με στείλη σε καμμιά Ινδοκίνα ή σέ κανένα Βιζακαπατνάμ να τρώω ρύζι δέκα φορές τήν ημέρα.....     

Η αλήθεια είναι πως άλλα πράγματα ήθελα να γράψω σήμερα και άλλα γράφω.Γιατί τους τελευταίους μήνες,βλέπω πως αυτό που είχε πεί κάποτε εκείνος ο πρωθυπουργός μέ τά παχειά φρύδια (που αργότερα έγινε και πρόεδρος),ότι δηλαδή η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο,επαληθεύεται όλο και πιό πολύ.Και δυστυχώς,έχουμε και έλλειψη από ζουρλομανδύες.... 

Τό ότι η οικονομία τής χώρας είναι σέ κακά χάλια είναι αναμφισβήτητο.Οπως αναμφισβήτητο είναι ότι έπρεπε να πάρουν οι αρμόδιοι κάποια μέτρα,νά κάνουν κάτι γιά να σταματήση αυτό το χάλι.Τό θέμα είναι πως ενώ χρειάζονται μέτρα που θά μάς κάνουν-έστω και μακροπρόθεσμα-πιό πλούσιους,μέσα από την ανόρθωση τής οικονομίας,ώστε να πληρώσουμε και τά δανεικά στούς απ'έξω,τά περισσότερα απ'αυτά που πάρθηκαν θα μάς κάνουν πιό φτωχούς και δέν θα μπορέσουμε να πληρώσουμε και τά δανεικά,αλλά θα χρειαστούμε κι'άλλα-δηλαδή το αντίθετο απ'αυτό που επιδιώκουμε και με το οποίο οι αρμόδιοι δικαιολογούν το ότι πήραν αυτά τά μέτρα. 

Γιά παράδειγμα,ενώ το να συγχωνευτούν ή να καταργηθούν δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμοί που είτε δέν χρειάζονται ή κάνουν το ίδιο πράγμα,είναι σωστό,δέν αντιλαμβάνομαι μέ ποιό τρόπο τό αδιάκριτο κουτσούρεμα όλων τών μισθών και επιδομάτων μέ ταυτόχρονη αύξηση τών φόρων θά ανορθώση την οικονομική κατάσταση τής χώρας. 

Οταν κάποιος παίρνει έναν μισθό "καθαρό" π.χ. 1200 ευρώ και μόλις που καταφέρνει να τά βγάζη πέρα,όταν τού τον "κουτσουρέψουν" στά 900 δέν θα τού φτάνουν και άρα θα περιορίση ακόμα πιό πολύ την αγορά βασικών ειδών γιά τίς ανάγκες του.Ετσι,θα μειώση την κατανάλωση,η οποία θά μειώση και την παραγωγή,άρα θά κλείσουν μαγαζιά (που πουλάνε αυτά τά παραγόμενα είδη) και βιομηχανίες και βιοτεχνίες που τα παράγουν.Θά αυξηθή η ανεργία και έτσι θα μειωθή κι'άλλο η κατανάλωση κλπ κλπ μέχρι που,στό τέλος,δέν θα υπάρχη καθόλου οικονομία.Πώς αυτό αποκαλείται "ανόρθωση τής οικονομικής κατάστασης τής χώρας",μόνο ό Φροϋντ θά μπορούσε να μάς το πή-και αυτός έχει πεθάνει πρό αιώνος.... 

Οταν κάποιος νεοπροσλαμβανόμενος θά παίρνη 560 ευρώ ενώ έτσι όπως είναι η ζωή σήμερα δέν τού φτάνουν ούτε 700,πώς θα τά βγάλη πέρα άν ταυτόχρονα ο ΦΠΑ αυξηθή στό 23% και άρα οι τιμές βασικών ειδών θά αυξηθούν ακόμα περισσότερο;Και ναί μέν οι έμποροι και λοιπές επιχειρήσεις τού ιδιωτικού τομέα μέχρι τώρα δέν έχουν μετακυλίσει τίς αυξήσεις τού ΦΠΑ στούς καταναλωτές,αλλά πόσο θ΄αντέξουν κι'αυτοί;Και θά κάνουν το ίδιο και οι ΔΕΚΟ (δηλαδή αυτες που μας προμηθεύουν μετακίνηση,ρεύμα και νερό-βασικώτατα είδη πρώτης ανάγκης),ή θά μάς κοπανήσουν τίς αυξησούλες τους (γιά τίς οποίες όμως οι συνδικαλιστάδες τους δέν αντιδρούν,αρνούμενοι να τίς εισπράξουν από τον κόσμο); 

Γιατί άν,όπως αντιλαμβάνομαι,το μέτρο τών 560 ευρώ έχει σκοπό να λειτουργήση ώς κίνητρο γιά να προσλαμβάνουν πιό εύκολα κόσμο οι εργοδότες και να μειωθή η ανεργία,εγώ ξέρω ένα καλύτερο:νά οριστή ο κατώτατος μισθός στά 50 ευρώ.Χαράς ευαγγέλια λοιπόν,μ'ένα χιλιάρικο το μήνα ο κάθε εργοδότης θα μπορή να πληρώνη 20 άτομα αντί για ένα,όλοι θα αρχίσουν τίς προσλήψεις αλλά επειδή μ'ένα πενηντάρικο το μήνα δεν επιβιώνεις ούτε τρώγοντας μόνο ένα κουλούρι την ημέρα (και χωρίς να έχης κανένα άλλο έξοδο...),οι ούτω προσληφθέντες θα πεθαίνουν από ασιτία,οι εργοδότες θά προσλαμβάνουν άλλους και ούτω καθεξής,μέχρι να πεθάνουν όλοι οι άνεργοι και έτσι η ανεργία να πέση στο απόλυτο μηδέν..... 

Εχω επίσης να προτείνω κι'ένα άλλο μέτρο,αυτή τη φορά γιά να λύσουμε το ασφαλιστικό, όπου απ'ό,τι μαθαίνω,γιά να πάρη κανείς πλήρη σύνταξη θα πρέπη να εργάζεται επί 50 χρόνια,δεδομένου δέ ότι συνήθως στην αγορά εργασίας μπαίνουν οι άνθρωποι από τά 20-25 (πολλές φορές και 30) τους,μόλις που θα προλαβαίνουν να χαρούν ένα-δυό χρόνια ανάπαυσης (μετά βέβαια θα αναπαύωνται εν τόπω χλοερώ εις τον αιώνα τον άπαντα).Στόχος αυτής τής απόφασης τών αρμοδίων είναι,υποθέτω,νά μειωθή η αναλογία εργαζομένων πρός συνταξιούχους ώστε κάποια στιγμή τα ταμεία να έχουν αρκετό χρήμα γιά τίς συντάξεις όλων.Εγώ λοιπόν προτείνω νά συνταξιοδοτούνται όλοι στά 95 τους...... 

Καί άντε να δεχτούμε πως οι αρμόδιοι δικαιολογούν αυτά τά "κουτσουρέματα" ώς "μείωση τού κόστους λειτουργίας τού δημόσιου τομέα" (ενώ η μείωση τού κόστους πρέπει να γίνη μέ συγχωνεύσεις ή καταργήσεις που ανέφερα πιό πάνω).Τό ότι όμως έρχονται οι ΔαΝεισΤές και μάς λένε "θά πλήξουμε και τόν ιδιωτικό τομέα τώρα"-δηλαδή τον τομέα εκείνο που παράγει τόν πλούτο,από τον οποίο περιμένουν να πάρουν πίσω και τά δανεικά τους,μού μοιάζει σάν να πριονίζουν το δέντρο από το οποίο περιμένουν να πάρουν καρπούς......

Διάβασα χτές σέ ένα άρθρο κάποιας εφημερίδας την απάντηση μιάς Ελληνίδας που ζεί στην Τουρκία.Εκεί λοιπόν,οι "μπουνταλάδες" (όπως ακούω να τούς αποκαλούν συχνά εδώ) εφαρμόζουν μεταξύ άλλων τά εξής:

- Φορολόγηση όλων των εταιριών μέ 15% για 5 χρόνια (εδώ επιβάλλουμε έκτακτες εισφορές μέ το τσουβάλι στίς κερδοφόρες επιχειρήσεις,τίς φορολογούμε με 45% και μετά περιμένουμε να δημιουργηθούν νέες επιχειρήσεις και άρα νέες θέσεις εργασίας.Επίσης δέ περιμένουμε να μειωθή και η φοροδιαφυγή......)

- Μείωση του ΦΠΑ (KDV) με απώτερο στόχο να υπάρξει αποκλιμάκωση σε ενδεχόμενο αποπληθωρισμού (εδώ αυξάνουμε τό ΦΠΑ από 18% σέ 23& μέσα σέ ενάμισι χρόνο και μετά περιμένουμε να μήν τιναχτή ο τιμάριθμος στά ύψη)

- Κλιμακωτή φορολόγηση εισοδημάτων άνω των 30,000 ευρώ αλλά και συνεχής ανάπτυξη ηλεκτρονικής συνταγογράφησης, και δικτύου φορολογικής ενημέρωσης για όλους τους ελεύθερους επαγγελματίες (εδώ,άς μήν πούμε τί γίνεται...)

- Εκτεταμένες αποκρατικοποιήσεις με στόχο να υπάρξει προσέλκυση στρατηγικού επενδυτή σε ζωτικούς τομείς των Τουρκικών(εγχώριων) ΔΕΚΟ (εδώ,μιά Ολυμπιακή ιδρώσαμε να την ξεφορτωθούμε...).

- Εθνική στρατηγική για τον τουρισμό: Ανάπτυξη γεωγραφικών περιοχών με επιδοτήσεις και προσέλκυση ξένων κεφαλαίων (εδώ,που έχουμε καλύτερη τουριστική "πρώτη ύλη",οι συνδικαληστάδες καταλαμβάνουν κρουαζιερόπλοια και ξενοδοχεία και απαγορεύουν στούς τουρίστες να κάνουν τουρισμό...). 

Κι'ενώ γίνονται όλα αυτά,τά ΜΜΕ διατελούν σέ τέτοια κατάσταση σύγχισης ώστε άλλα μέσα να είναι μέν προσκείμενα στην αντιπολίτευση αλλά να λένε πως ο κόσμος κακώς διαμαρτύρεται γιατί τά μέτρα αυτά είναι πρός όφελός του,άλλα μέσα να είναι προσκείμενα στην κυβέρνηση αλλά να λένε ότι ο κόσμος καλώς διαμαρτύρεται και άλλα μέσα να υποστηρίζουν ταυτόχρονα και τίς δύο απόψεις.Τέλεια σχιζοφρένεια δηλαδή. 

Τό δέ άσχημο είναι πως οι ζουρλομανδύες υπάγονται στό καθεστώς 23% τού ΦΠΑ και έτσι έχουν ακριβύνει σημαντικά......

Πανευτυχής ήτο ο μικρός Αλέξανδρος διότι επί τή επετείω τών γενεθλίων του είχε λάβει ώς δώρον έναν ηλεκτρονικόν υπολογιστήν ή κομπιούτερ ή πισί,όπως αποκαλούσιν τό μηχάνημα τούτο.Ησχολείτο δέ επί πολλάς ώρας εις την εκμάθησιν τού χειρισμού του, παραμελών ούτω τά μαθήματά του αλλά και τάς λοιπάς κοινωνικάς υποχρεώσεις του.Επόμενον ήτο λοιπόν, ότε μίαν ημέραν ελησμόνησε να προσέλθη εις τήν βάπτισιν ενός πολύ μακρυνού συγγενή του-τόσον μακρυνού ώστε διά νά τόν επισκεφθή έπρεπε να διαπλεύση δύο ωκεανούς και έν πέλαγος-η οικογένειά του νά ζητήση την συνδρομήν ενός μάγου διά νά τόν συνετίση.Ο μάγος ούτος λοιπόν κατηράσθη τόν υπολογιστήν τού μικρού Αλεξάνδρου καί ούτω κατέση αδύνατον να χρησιμοποιή ούτος τό πρόγραμμα τό αποκαλούμενον «Office»,ήτοι «Γραφείον» εις τήν Ελληνικήν.Μόλις εκκινούσε το εν λόγω πρόγραμμα,ενεφανίζετο εις τήν οθόνην τό μήνυμα «Πάλι εδώ μέσα είσαι ρέ βλάκα;» καί αμέσως ο υπολογιστής έπαυε να λειτουργή.Πλήν όμως,ο μικρός Αλέξανδρος εσοφίσθη τέχνασμα διά τού οποίου μετωνόμασε τό πρόγραμμα εις «Σαλόνι» καί ούτω η κατάρα πλέον δέν επενεργούσε,διότι ο ηλίθιος μάγος δέν εγνώριζε πληροφορικήν...........

Παίρνω αφορμή απ’τό post τής Latte γιά να διηγηθώ κι’εγώ μιά...απεργία τού δικού μου τσερβέλου. 

Την εποχή που συνέβη το γεγονός αυτό,Αύγουστο τού 1989,ούτε κινητά τηλέφωνα υπήρχαν,ούτε Internet.Υπήρχαν όμως στίς Ελληνικές θάλασσες δύο πολύ επιβλητικά πλοία,το «Σαπφώ» καί το «Ομηρος» (που τώρα πιά έχουν γίνει καρφίτσες και τηγάνια). 

Πρώτη Αυγούστου,λοιπόν,τού 1989 καί πρώτη μέρα τής αδείας μου,επρόκειτο να αναχωρήσω γιά την Μυτιλήνη καί συγκεκριμένα γιά τόν Μόλυβο,καλεσμένος ενός φίλου μου γιά μερικές μέρες.

Ηξερα ότι ο Μόλυβος έχει και άλλη ονομασία,την «επίσημη»-άς το πούμε έτσι-αλλά δέν θυμόμουν ποιά ήταν αυτή η ονομασία.Ανοιξα λοιπόν τον τηλεφωνικό κατάλογο ώστε,βρίσκοντας τόν αριθμό τού τηλεφωνικού κέντρου (που τόν είχα από τον αριθμό τηλεφώνου που μού είχε δώσει αυτός ο φίλος μου) θά συμπέρανα ευκόλως ποιά ήταν αυτή η ονομασία. 

Στό τηλεφωνικό κέντρο αυτό,λοιπόν,αντιστοιχούσε η ονομασία «Μανταμάδος».  

«Μόλυβος» δέν αναφερόταν πουθενά. 

«Α,ωραία λοιπόν,ώστε Μανταμάδος είναι η άλλη ονομασία τού Μόλυβου» σκέφτηκα.

Στην επόμενη γραμμή, βέβαια,και στόν ίδιο αριθμό τηλεφωνικού κέντρου υπήρχε η ένδειξη «Μήθυμνα» στήν οποία όμως δέν έδωσα σημασία.  

Τό ταξίδι ήταν ωραιότατο,αλλά η αναχώρηση από τον Πειραιά αρκετά περιπετειώδης.Σύμφωνα μέ το πρόγραμμα,η αναχώρηση ήταν στίς 7 τό απόγευμα.Στίς 7.10 έφτασε το «Σαπφώ» από το προηγούμενο δρομολόγιό του.Στην αποβάθρα γινόταν ένας πανικός καί μιά γριούλα παραλίγο να πέση στήν θάλασσα και να την κάνουν κιμά οι προπέλλες τού πλοίου καθώς ερχόταν γιά να δέση.Μέχρι να βγούν οι αφικνούμενοι,νά μπούμε εμείς,νά φορτωθούν τά οχήματα κλπ κλπ πήγε 9.30 το βράδυ,οπότε αναχωρήσαμε. 

Φτάσαμε στην Μυτιλήνη την επόμενη μέρα το μεσημέρι.Επειδή ήμουν ξενυχτισμένος (σπάνια κοιμάμαι εν πλώ),πεινασμένος και διψασμένος (είχα φάει στο self-service τού πλοίου πρίν φύγουμε από τον Πειραιά) καί βαριόμουν να σέρνω την βαλίτσα μου και μιά θήκη με τά μπόνγκος μου μέχρι την άλλη άκρη τού λιμανιού όπου ήταν η αφετηρία τών ΚΤΕΛ, πήρα ένα ταξί,έβαλα μέσα τά εφόδιά μου και είπα στόν ταξιτζή να μέ πάη στον Μανταμάδο. 

Καθώς προχωρούσαμε όμως,άρχισαν να με ζώνουν οι όφεις διότι ανεβαίναμε σέ κάτι βουνά,ενώ εγώ ήξερα οτι ο Μόλυβος είναι μέρος παραθαλάσσιο.Και πράγματι,μετά από κάτι ώρες,φτάσαμε σ’ένα χωριουδάκι ορεινό και ο ταξιτζής σταμάτησε στην πλατεία. 

«Φτάσαμε»,μού λέει. 

«Πού φτάσαμε;» τόν ρωτάω. 

«Στόν Μανταμάδο»,μού απαντάει. 

«Καλά,καί η θάλασσα πού είναι;» ξαναρωτάω 

«Ποιά θάλασσα;Δέν έχει θάλασσα ο Μανταμάδος,πρώτη φορά έρχεσαι;» ξαναλέει ο ταξιτζής. 

Τόν πληρώνω,κατεβαίνω από το όχημα,παίρνω και τά συμπράγκαλά μου και πάω στό καφενείο τού χωριού. Παίρνω τηλέφωνω τόν φίλο μου. 

«Ελα,έφτασα» τού λέω. 

«Πού είσαι,κάτω από το κάστρο;» μέ ρωτάει. 

«Ποιό κάστρο;» του λέω. «δέν βλέπω κανένα κάστρο». 

«Αδύνατον»,μού λέει, «τό κάστρο φαίνεται απ’όποιο μέρος τού Μόλυβου και να είσαι». 

Τά φίδια μέ έχουν ζώσει πλέον επικίνδυνα. 

«Δέν μού λές»,.ρωτάω, «ο Μόλυβος δέν λέγεται καί Μανταμάδος;» 

Μεσολαβούν μερικά λεπτά,προφανώς μέχρι να συνέλθη από την λιποθυμία. 

«Οχι βρέ,Μήθυμνα λέγεται!» 

«Ωχ,κατάλαβα.Ερχομαι λοιπόν» λέω και κλείνω το τηλέφωνο.Πλησιάζω έναν από τούς σοφούς γέροντες τού χωριού. 

«Καλημέρα σας,μπορείτε να μού πήτε παρακαλώ πώς θά πάω στήν Μήθυμνα;Στόν Μόλυβο δηλαδή». 

«Α,πανεύκολο είναι,θά πάρης τό ΚΤΕΛ.Εχει ένα σέ τρείς ώρες» 

«Τρείς ώρες;Αδύνατον να περιμένω τόσο πολύ». 

«Ε,πάρε ταξί τότε». 

Λές και ήμουν στην Πανεπιστημίου,δηλαδή.Εδώ ούτε γαϊδαρος δέν πέρναγε εκείνη την ώρα. 

Είμαι λοιπόν μόνος,στην πλατεία τού ορεινού χωριού Μανταμάδος και περιμένω μήπως εμφανιστή κανένα ταξί (που μάλλον θά έκανε περισσότερες από τρείς ώρες να περάση).Γιά καλή μου τύχη όμως,εκείνη τη στιγμή τσούπ! εμφανίζεται μπροστά μου ο ταξιτζής που με είχε φέρει.Τού κάνω σήμα. 

«Τί έγινε;» με ρωτάει. 

«Μάλτα γιόκ» τού λέω «στήν Μήθυμνα ήθελα να πάω». 

«Καί δέν τό’λεγες απ’την αρχή ρέ άνθρωπε ότι ήθελες να πάς στόν Μόλυβο;» 

...........................................

Μ'αυτό το κείμενο θέλω να εκφράσω δημόσια την συγγνώμη μου σ'ένα μέλος τό οποίο άθελά μου έθιξα μέ τό κείμενο "η ασφάλεια τής δικλείδας" (τό κείμενο έχει διαγραφεί επειδή έτσι ένιωσα πώς έπρεπε να κάνω).

Τό μέλος αυτό είναι ο Taxiarchis-Ioannou.

Ασφαλώς δέν είχα κακόβουλη πρόθεση όταν έγραφα τό επίμαχο κείμενο.Ομως καμμιά φορά κάνουμε τραγικά λάθη χωρίς νά το θέλουμε και χωρίς να διαβλέπουμε εκείνη την ώρα τίς συνέπειές τους.

Θέλω να ελπίζω ότι ο ανωτέρω δέν θά δώση συνέχεια στο θέμα και τον παρακαλώ να μεταφέρη την ειλικρινή συγγνώμη μου και σέ όσους συνεργάτες του έθιξα μ'αυτήν την δημοσίευση άθελά μου....