αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Σκόρπιες σκέψεις και ιδέες ενός ανήσυχου μυαλού
Η ζωή θέλει χαμόγελο

28 Νοεμβρίου 2009, 22:22
Αχ τι ζωή παράλογη...
σκέψεις  ιδέες  μοναξιά  αγάπη  ελπίδα  

Υπάρχουν μέρες που γυρίζω από το γέλιο απότομα στο δάκρυ και το αντίστροφο.

Υπάρχουν μέρες που πιστεύω πως έχω ελπίδα κι άλλες που πιστεύω ότι έχω χάσει πριν ακόμα ξεκινήσει η παρτίδα…

Παλεύω κάτι που με ξεπερνά… Κι αντί να το βάζω στα πόδια έχω την ίδια σκέψη όπως πάντα ,την ίδια ιδέα και αντιμετώπιση προς τη ζωή, ότι χάνουμε μόνο όταν τα παρατάμε… Όχι πιο πριν…

Μακάρι να ήμουνα τόσο σίγουρη τελικά… Ότι δεν έχω ήδη χάσει…

Είναι στιγμές που λυγίζω και άλλες που στέκομαι δυνατή. Στιγμές ελπίδας και άλλες καταιγίδας.
Αισθημάτων, πόνου, απογοήτευσης και ξανά από την αρχή.

Απουσία…

Παλεύω ένα τέρας με πέντε κεφάλια. Την μοναξιά.

Την καλύπτω όπως όπως… Όσο μπορώ. Επιφανειακά. Γρήγορα. Χωρίς πολλά πολλά. Χωρίς πόνο αλλά και χωρίς φλόγα.Ειλικρινά,αλλά άνοστα... Χωρίς αγάπη, αλλά με πάθος...Αυτό που με καίει.

Αφού εσύ τα έχεις κάψει όλα, δεν μένει και τίποτα όρθιο…

Δεν θα κοιτάξεις προς τα δω και το ξέρω.

Θέλω να τρέξω μακριά αλλά τα πόδια μου καρφώνονται όλο και πιο βαθιά στη γη…

Από φόβο; Από ελπίδα; Από βλακεία; Από τι άραγε;

Τι με κρατάει;

Η αντιμετώπιση που έχω στα πράγματα; Ότι δεν θέλω να τα παρατάω;

Αχ, τι ζωή παράλογη…

Το τραγούδι που ντύνει απόλυτα αυτή τη στιγμή…
''Εγώ για δύο''…

Στήνω πιόνια, σε δύο πλευρές και τα κουνώ και από τις δύο εγώ. Μόνη παίζω, μόνη χάνω… Για να κερδίσω, δεν το βλέπω…

Δεν με πειράζει…

…‘’Δεν με ένοιαξε να χάσω… Τις σκιές φοβάμαι κι ακόμα σε θυμάμαι’’…

Τα τραγούδια λένε την αλήθεια… Κι εγώ την λέω, αλλά ποιος την ακούει;

Εξακολουθεί όμως να μην με πειράζει.

Ξορκίζω τους φόβους και τα λάθη μου. Το πληκτρολόγιο γίνεται μάρτυρας των σκέψεων μου. Αυτών που ποτέ δεν θα σου πω και είναι καλύτερα έτσι. Είναι καλύτερα να μην ξέρεις. Ποιος ο λόγος; Και τι να σου πω και τι να απαντήσεις; Δεν ξέρω τι θα απαντήσεις;

Μένω εδώ και υπάρχω όπως μπορώ… Ως εκεί που μπορώ. Επιμένω μέχρι εκεί που μπορώ.

Είπαμε, αν κάποιος σώνει και καλά πρέπει να πληγωθεί, ας είμαι εγώ που αντέχω. Αντέχω πολλά.

‘’Έχω αντέξει πολλά, δεν με ξέρεις καλά, κανείς δεν με ξέρει’’. Δεν είμαι τόσο ‘’fragile’’…

Βυθίζομαι και πάλι αναδύομαι…

Κλαίω και πάλι γελάω…

Απογοητεύομαι και πάλι ονειρεύομαι…

Χάνομαι και πάλι γυρίζω…

Και η ζωή συνεχίζει…

Κυκλικά…

Καλύπτω ό, τι μπορώ.. Έστω επιφανειακά.. Έστω πρόχειρα...

Υπάρχω… Όσο και όπως μπορώ…

Αντέχω. Μπορώ και αντέχω.

Περιμένω. Μπορώ και περιμένω.

Θες από φόβο… Θες από ελπίδα… Θες από αγάπη…

Έτσι είμαι εγώ…

Ρίχνομαι κατά μέτωπο στη φωτιά κι ας ξέρω ότι θα με κάψει… Γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς… Λάθος ή σωστό, δεν με πειράζει…

Έχω μάθει να παλεύω. Για όσα θέλω στη ζωή μου. Όσο κι αν τελικά, χάνω, έχω το χαμόγελο της προσπάθειας. Δεν έπεσα αμαχητί…

Αχ, τι ζωή παράλογη…

 

 

 

Γράφω εγώ συνθήματα
Γράμματα μηνύματα
Κι ούτε μια απάντηση
Χρόνια έχω συντροφιά
Αντί για σένα μια σκιά

Μόνη τα μεγάλωσα
Τα όνειρα που μάλωσα
Που κλαίνε σε ζητούν διαρκώς
Μα μου λείπεις δίχως άλλοθι
Αχ, τη ζωή παράλογη (x2)

Ένα αστείο η ζωή
Δεν έχει πώς ούτε γιατί
Κι εγώ που ζω καιρό για δύο
Πια δε γελάω μ αυτό τ αστείο (x2)
Εγώ για δύο, εγώ για δύο

Φτιάχνω εγώ καφέ για δυο
Και μιλάω στο κενό
Σου συζητώ τα νέα μου
Σε βλέπω στον καθρέφτη μου
Σε νιώθω εδώ συμπαίκτη μου

Μόνη τα μεγάλωσα
Τα όνειρα που μάλωσα
Που κλαίνε σε ζητούν διαρκώς
Μα μου λείπεις δίχως άλλοθι
Αχ, τη ζωή παράλογη (x2)


 

video 

15 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Νοεμβρίου 2009, 16:15
Συνταγή,δημιουργία και κάποιες σκέψεις
συνταγή  σκέψεις  ζωή  δημιουργία  

Πέμπτη πρωί, με λιακάδα, και όπως πάντα όταν έχει λιακάδα, και μέσα μου λιακάδα έχει. Είμαι παιδί του καλοκαιριού ,τι να κάνουμε; Γεννημένη και αρχές καλοκαιριού άλλωστε.

Λατρεύω τον ήλιο, με την άποψη να έχει λιακάδα, όχι να με καίει, δηλαδή δεν αγαπώ την ηλιοθεραπεία, γιατί καίγομαι εξαιρετικά εύκολα. Φυσικά και τη θάλασσα λατρεύω. Τα νησιά. Τη φύση γενικότερα. Καθόλου δεν μου αρέσουν, όπως σε όλους, τα χιόνια κι οι βροχές.

Έτσι λοιπόν είπα να δημιουργήσω στην κουζίνα.
Μια κοτόπιτα.

Πήρα λοιπόν το κοτόπουλο(φιλέτο είχα, στήθος) το έβρασα. Κράτησα το ζωμό γιατί θα χρειαστεί στην πορεία.

Έβαλα με λάδι 2 κρεμμύδια να σωταριστούν. Μετά έτριψα ένα καρότο και ψιλο-έκοψα ένα πράσο και τα έριξα κι αυτά να κάνουν παρέα στα κρεμμύδια, στην λαδωμένη ρηχή πισίνα της κατσαρόλας.

Στην πορεία, έριξα κι μια κούπα από τον ζωμό, να βράσουν για λίγο όλα αυτά, στο ζουμί τους…

Όταν το είχαν πιεί, έριξα και το κοτόπουλο που φυσικά είχα κόψει κομματάκια. Εννοείται πως είχα ήδη προσθέσει αλάτι και πιπέρι.

Τα άφησα όλα μαζί να πιούν το ζουμί,που πρόσθεσα ξανά,άλλο λίγο.

Άφησα στην άκρη να κρυώσουν λίγο.

Είχα ήδη λαδώσει ένα ταψί και απλώσει το κάτω φύλλο της σφολιάτας. Έριξα όλο το μείγμα και πασπάλισα με μαϊντανό και πάω τώρα να το βάλω στο φούρνο, αφού τον έχω προθερμάνει.

Εννοείται ότι την κόβουμε σε κομμάτια πριν μπει στο φούρνο. Εγώ έριξα και λίγο γάλα από πάνω να μην ξεραθεί πολύ.



Μου αρέσει να δημιουργώ. Όχι μόνο να μαγειρεύω. Μου παίρνει όλη την ένταση.

Την Δευτέρα είχα μάθημα βιτρώ. Έφτιαξα το πρώτο μου έργο. Μια μολυβοθήκη, αλλά επειδή ήδη έχω πάρα πολλές, έβαλα μέσα ένα κεράκι. Φυσικά δεν θα το ανάψω εκεί μέσα, μην σπάσει.

Ανάβω κεράκια τώρα τελευταία. Κάνουν ατμόσφαιρα. Όταν χρειάζεται. Κι όταν η παρέα είναι καλή.
Τα πολλά φώτα δεν με τραβάνε.

Απόψε έχω και μάθημα Ιταλικά κι είμαι χαρούμενη. Μου αρέσει αυτή η χώρα, η γλώσσα της. Ποτέ δεν ξέρω αν θα με βγάλει εκεί κάποτε η ζωή. Κάποια στιγμή άλλωστε η Αθήνα θα τελειώσει για μένα, πριν τελειώσω εγώ από τα αποτελέσματα της ζωής εδώ. Αυτή την αποξένωση που όλοι κατηγορούν αλλά δημιουργούν στους εαυτούς τους και στους άλλους, με την στάση τους.

Πολλές φορές νιώθω ότι μιλάω την ίδια γλώσσα με τους άλλους γύρω μου αλλά δεν καταλαβαίνουν τι τους λέω. Ίσως συμβαίνουν δύο πράγματα: ή εγώ σκέφτομαι πολύπλοκα και ο δικός τους νους είναι πιο απλός ή εκείνοι σκέφτονται ναι μεν απλά, κι εγώ μπορεί και να σκέφτομαι απλά τελικά, αλλά σύμφωνα με τις επιταγές της κοινωνίας εκείνοι, κι εγώ είμαι πολύ ‘’μαύρο πρόβατο’’ για να ταιριάζουν οι δικές μου αντιλήψεις με τις δικές τους.

Γενικά όμως αυτό που είμαι μέσα μου ελάχιστοι άνθρωποι το έχουν καταλάβει, όσοι θέλησαν να το ψάξουν και δεν έμειναν στην επιφάνεια.

Πολλές φορές κάποιοι άνθρωποι καταλαβαίνουν εντελώς λάθος πράγματα από όσα πιστεύω και από όσα είμαι τελικά. Πολλές φορές με στεναχωρεί ότι δίνω μια άλλη εικόνα από την αληθινή, όχι επειδή το κάνω εγώ ,ούτε επειδή γίνεται σκόπιμα η παρανόηση, αλλά επειδή έχουν στο μυαλό τους μια άλλη εικόνα και κρίνοντας από άποψη εξωτερική, από αυτό που βλέπουν, μου φοράνε ένα ρούχο που δεν μου ταιριάζει, επειδή είναι συνηθισμένοι να βάζουν ταμπελάκια και να τσουβαλιάζουν, με βάση εξωτερικά γνωρίσματα.

Αν σας μπέρδεψα, δεν φταίω…

Πολλές φορές νιώθω ότι είμαι ένας άνθρωπος παρεξηγημένος. Είμαι δυνατή και αντέχω. Έχω περάσει πολλά. Με κάνανε δυνατή.

Είμαι αισιόδοξη, αν και ρεαλίστρια, δεν ονειροβατώ, ξέρω τι συμβαίνει γύρω μου και διαλέγω πάντα τη θετική εκδοχή. Πάντα γελαστή (ίσως ΚΑΙ γελασμένη) . Δεν έχω καμία σχέση με τη μιζέρια και τη γκρίνια που κουβαλάνε άλλες. Δεν είμαι πιεστική και έχω κατανόηση. Βάζω τον εαυτό μου στη θέση του άλλου και τον δικαιολογώ για κάτι που κάνει, όσο στραβό κι αν είναι.

Εντάξει έχω και χίλια στραβά φυσικά. Όπως όλοι.

Αλλά με ενοχλεί που οι περισσότεροι με κρίνουν από την εικόνα που φτιάχνουν και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Νομίζουν ότι είμαι φορτωμένη απωθημένα, ζωής που δεν έχω ζήσει, ενώ συμβαίνει το αντίθετο. Τα φαινόμενα απατούν, θέλω να τους φωνάξω. Δεν σημαίνει ότι επειδή δεν είμαι το μοντέλο που ψάχνουν, η ζωή μου ήταν άνοστη ως τώρα. Καθόλου σας πληροφορώ.

Θέλω και την ζω έντονα. Όσο μπορώ. Δεν θέλω να την ζω στον αποχυμωτή χωρίς κανένα συναίσθημα.

Έχω και είχα τις περιπετειούλες μου, έζησα τον έρωτα, τον απολαμβάνω και θέλω να τον απολαμβάνω συνεχώς- όσο κι αν νομίζουν όλοι το αντίθετο, δεν τους γεμίζω το μάτι ότι μπορεί να είμαι γυναίκα με πάθη, νομίζουν ότι είμαι άχρωμη και ανέραστη και έχουν πέσει έξω έτη φωτός, όχι απλά πολύ- και θέλω να ζω την κάθε μέρα σαν να είναι τελευταία.

Δεν έχω καμία σχέση με εξωτερικές πιέσεις και ούτε έχω ανάγκη να αποδείξω τίποτα σε κανέναν. Δεν ζω σύμφωνα με τις επιταγές της κοινωνίας που θέλει να μου φορέσει (όχι μόνο εμένα, σε όλες μας) μια ποδιά, να κάνω 2-3 παιδιά, να έχω έναν άντρα που σε λίγα χρόνια θα με έχει βαρεθεί και θα ψάχνει αλλού, και υποχρεώσεις, δάνεια, πεθερικά, συγγενείς να ανακατεύονται και να μας βάζουν να τσακωνόμαστε., και την ερωτική ζωή (που για μένα είναι το Α ως το Ω και όλα τα ενδιάμεσα γράμματα μαζί, σε μια σχέση) ,θα την έχει καταπιεί η πραγματικότητα. Αυτά για μένα είναι σκηνικό τρόμου όχι ζωή.

Όσοι τα θέλουν στη ζωή τους και τα έχουν και πιθανόν να μην είναι τόσο τραγικά όσο τα παρουσιάζω, και να έχουν βρει την ευτυχία, χαίρομαι πολύ. Χαίρομαι όταν βλέπω ταιριαστά ζευγάρια. Σπάνιο μεν, αλλά έχω πολλά παραδείγματα.

Όλα έχουν πάντα και την αντίθετη όψη τους. Τα πάντα.

Δεν είμαι ποτέ και σε τίποτα απόλυτη. Αν κάποιος έχει τα σωστά επιχειρήματα, θα την δεχτώ την άποψη του. Δεν διεκδικώ καμία σοφία. Απλά πιστεύω κάποια πράγματα, όπως όλοι.

Όλα τα συζητώ όμως κι όλα τα διαπραγματεύομαι. Όσες φορές είπα την λέξη ‘’ποτέ’’ και την κόλλησα δίπλα σε μια κατάσταση, όλες τις φορές έκανα αυτό που είπα.

Επειδή όμως ξέρω τον εαυτό μου ότι βαριέμαι πολύ εύκολα και τελματώνω , θέλω αλλαγή και νέες εικόνες, δεν θέλω να βάλω κι έναν άλλο άνθρωπο να υποφέρει. Όταν φυσικά δεν θα νιώθω κάτι δυνατό, γιατί αν κάνεις κάτι μόνο για να το κάνεις, για να αποδείξεις ότι έχεις αξία, επειδή σε έχουν πείσει ότι ΜΟΝΟ έτσι θα έχεις αξία, τότε εκτελείς απλά εντολές.

Δεν ξέρω γιατί όλοι νομίζουν ότι γκρινιάζω. Όταν μου το λένε γίνομαι έξαλλη. Γιατί δεν υπάρχει πιο θετικός άνθρωπος από μένα.

Θέλω να βλέπω γελαστά πρόσωπα γύρω μου. Όσο περισσότερο το θέλω, τόσο πιο αγέλαστα γίνονται τα πρόσωπα που βλέπω γύρω μου.

Εμένα δεν με αφορά το χρήμα, θέλω να έχω απλά να περνάω και τίποτα παραπάνω. Δεν με αφορά να ζω για να δουλεύω, αλλά να δουλεύω για να ζω. Δεν με αφορά να στολίζομαι και να περιφέρομαι σαν παλιάτσος( σαν άλλες) επειδή με έχουν πείσει τα life- style περιοδικά και εκπομπές ότι έτσι θα βρω κάποιον να με προσέξει ενώ σε αντίθετη περίπτωση δεν θα γυρίσει μάτι αντρικό προς το μέρος μου. Δεν με αφορά να έχω τα πιο ακριβά ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ. Δεν με αφορά να έχω μια αμαξάρα.

Με αφορά να έχω αγάπη στη ζωή μου. Συντροφικότητα. Έρωτα.

Να έχω φίλους που να νοιάζομαι και να με νοιάζονται, να μοιράζομαι την χαρά και τον πόνο. Να έχω μια δουλειά που να αγαπώ και όχι μια που θα μου σπάει τα νεύρα, όσα λεφτά κι αν μου αποφέρει. Να έχω τις δραστηριότητες που με ευχαριστούν. Να ντύνομαι και να στολίζομαι, όταν και όποτε θέλω, για μένα, για να αρέσω σε μένα, όχι για να ικανοποιώ έναν εγωισμό ότι γύρισαν και με κοίταξαν όλοι και έπεσαν ξεροί. Όχι φυσικά ότι δεν θέλω να αρέσω. Σε ποια γυναίκα δεν αρέσει αυτό; Όποια το πει ψέματα λέει. Αλλά δεν είναι και αυτοσκοπός, να φοράω όλο το Hondos center στο πρόσωπο μου για να βγω έξω.

Είμαι ειλικρινής. Σε σημείο αηδίας. Από τη μια αυτό ενοχλεί, κι από την άλλη φτάνω να γίνω πεζή και κυνική. Δεν υπάρχει περίπτωση να δικαιολογώ λάθη. Κάνω χιλιάδες. Τα περισσότερα τα γνωρίζω. Αλλά από ένα σημείο και μετά κάποια πράγματα απλά θα συμβούν. Δεν τα αποτρέπεις.




Όπως το ότι αγάπησα τα μάτια σου… Ήταν γραφτό να βρεθούμε. Το πιστεύω. Δεν ήταν τυχαίο. Όπως δεν είναι τυχαίο να συναντάς κάποιον άνθρωπο και να μπαίνει στη ζωή σου. Πάντα για κάποιον σκοπό μπαίνει στη ζωή σου.

Ερωτεύομαι πολύ δύσκολα αλλά αν ερωτευτώ βαριά αρρώστια σημαίνει…

Αλλά η αγάπη όλα τα υπομένει. Περιμένω, ελπίζω. Ότι κάποια μέρα θα ρίξεις μια ματιά προς τα δω και θα καταλάβεις πόσο θέλω να βλέπω τα μάτια σου να χαμογελούν. Τα χείλη σου να σχηματίζουν ένα γέλιο, σαν νερό που κυλάει.

Μοιάζουμε τόσο… Αν μπορούσες να το δεις… Πόσα κοινά μας ενώνουν.

Αγάπη θέλω να σου δώσω, όση δεν σου ‘δωσε ποτέ καμία και δεν θα σου δώσει.

Δεν θα σου το πω… Δεν θα σου μιλήσω. Δεν θα μάθεις τι νιώθω.

Αν κάποιος πρέπει να πληγωθεί, αυτή ας είμαι εγώ. Δεν με πειράζει. Αντέχω. Αν σε χάσω από τη ζωή μου, αυτό θα με σκοτώσει.

Δεν με νοιάζει αν δεν με δεις ποτέ όπως θα ήθελα κι αν με νομίζεις απλά μια φίλη, και θα στέκομαι δίπλα σου, από μακριά, αλλά έτοιμη να κάνω ό, τι χρειαστεί για να είσαι πάντα καλά, αρκεί να μου το ζητήσεις.

Έστω κι έτσι σε θέλω στη ζωή μου. Έστω και έτσι να βυθίζω στις ήσυχες θάλασσες των ματιών σου, τα δικά μου μάτια. Κι ας μην διαβάζεις τίποτα εκεί. Δεν τα αποκρυπτογραφείς όσα νιώθω. Κι ίσως είναι καλύτερα…

Να είσαι στη ζωή μου. Μόνο αυτό θέλω και τίποτα άλλο. Αν η ζωή το θελήσει, αυτή θα μας φέρει κοντά. Δεν θα σε πληγώσω ποτέ. Προτιμώ να πληγώνομαι εγώ. Ξέροντας ότι δεν μπορώ να σε έχω. ‘’Οι ελεύθεροι κι ωραίοι ζουν σε κάποιες φυλακές’’ μάτια μου… ‘’Στα τείχη που ‘χει χτίσει ο καθένας για να ζήσει’’…

Μένω εδώ. Ελπίζω. Ονειρεύομαι. Περιμένω. Υπομένω. Κλαίω. Γελάω. Χαμογελώ. Απογοητεύομαι.

Όλα αυτά στη ζωή είναι. Δεν μπορείς πάντα να γελάς, ούτε μπορείς πάντα να κλαίς.

Γλυκόπικρη είναι η ζωή. Γι’ αυτό είναι όμορφη.

‘’Πώς να την νιώσω τη χαρά αν δεν στεγνώσει η λύπη’’…

Αλλά όταν στεγνώνει η λύπη, την χαρά την βιώνεις διπλά…Κι αυτό έχει σημασία.


ΥΓ: Αυτό είναι το πρώτο μου βιτρώ. Στη φωτογραφία.


ΥΓ2:Είχα ανάγκη να πω κάποια πράγματα. Για μένα. Δεν εξηγώ,αλλά δεν μπορώ να αφήνω να δημιουργουνται και λάθος εικόνες...Και μάλιστα χωρίς να τις προκαλώ καν.

ΥΓ3:Τωρα που ποστάρω,τρωω,και έγινε η κοτόπιτα απλά Θ-Ε-Ι-Κ-Η,με μια λέξη!

 

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Νοεμβρίου 2009, 02:35
Συμπεράσματα
ζωή  στιγμές  αγάπη  συμπεράσματα  ιδέες  

Όταν φας ένα γερό ταρακούνημα,από κάπου γυρεύεις να πιαστείς.

Απόψε είχα μάθημα βιτρώ,έφτιαξα το πρώτο μου αντικείμενο,μια μολυβοθήκη.Είχα έτοιμα τα γυαλιά και έκανα τις κολλήσεις.Εύκολο είναι τελικά.

Όλα είναι το ίδιο εύκολα και δύσκολα.Στη σκέψη μας μεγεθύνονται ή μικραίνουν.

Η κακή διάθεση έφυγε για λίγο...

Στο καπάκι πήγα και σινεμά.Το είχα ήδη κανονίσει από το Σαββατο,είχα μια διπλή πρόσκληση.

Ωραία ταινία και με νοήματα.Αισθηματική κομεντί.Πρεμιέρα ήταν.

Για όποιον ενδιαφέρεται, λέγεται ''500 μέρες με τη summer''.

Η Σαμμερ λοιπόν ήταν κατά των σχέσεων(καλή ώρα σαν κι εμένα,αλλά στο ΠΟΛΥ χειρότερο) ενω ο νεαρός την είχε ερωτευτεί(καλή ωρα πάλι σαν κι εμένα,που έφαγα φρίκη)Χαχα!Αστεία αστεία ταυτίζομαι και με τους δυο...Όσο κι αν φαίνεται περίεργο.Δεν είχε το προβλέψιμο τέλος της Αμερικανιάς,να τα βρούνε,αλλά ένα κουφό τέλος...Γελάω που το σκέφτομαι.Αν κι αυτή θέλει χαστούκια βέβαια....τέλος πάντων.

Γυρίζοντας σπίτι,ανοίγω τον πι-σι μου...

Μπαίνω στο φάτσοβιβλίο και ήταν κι εκείνος....Και μιλήσαμε.Εκείνος ξεκίνησε.Μου μίλησε για εντελώς άσχετο λόγο.Ξεκάρφωτο...Και ολίγον αστείο.

Αρα έβγαλα κι εγώ κάποια συμπεράσματα...

Συμπέρασμα πρώτο:Το κυριότερο και οφθαλμοφανές.Δεν έχει καταλάβει τίποτα.Το ξέρω ότι δεν είναι κακός άνθρωπος.Δεν θα με πλήγωνε σκόπιμα,αυτό το πιστεύω.Εχθές πάνω στο θυμό μου έλεγα βλακείες.Δεν έχει καταλάβει τίποτα.Εκτός αν,αφήνω ένα ενδεχόμενο,να έχει καταλάβει και να ψαρεύει αντιδράσεις,πάνω σε αυτά που μου είπε.Αν αυτά που μου είπε εχθές,με πείραξαν...Δεν το πιστεύω και πολύ,αλλά όλα ειναι πιθανά σε αυτή τη ζωή.

Κλασική άνετη Αυγη...Δεν τρέχει τίποτα,όλα ωραία,φατσούλες γελαστές και τέτοια...

Συμπέρασμα δεύτερο:Και μετά περιμένω να καταλάβει...Καλά να πάθω.Πως να καταλάβει ο άνθρωπος αν είμαι κι εγω φιλική; Αλλά και τι να κάνω όμως;Να ικανοποιήσω τον εαυτό μου και να τον πληγώσω;Αν έρθει η ώρα που θα νιώσω έτοιμη,ίσως του μιλήσω.Αν κάποιος είναι να πληγωθεί,καλύτερα εγώ να είμαι αυτή.Αντέχω.

Συμπέρασμα τρίτο:Αυτόν τον άνθρωπο τον θέλω στη ζωή μου.Αν είναι να μείνει σαν φίλος,θα το δεχτώ.Θα με πονέσει αν τον χάσω εντελώς.Αν είναι να μάθει και να τον χάσω,δεν θα μιλήσω ΠΟΤΕ.Υπάρχει ενδεχόμενο να τον δω την Παρασκευή...Θέλω να δω αντιδράσεις...Αν δεν βλέπω τα μάτια του...Δεν μπορώ να καταλάβω.

Συμπέρασμα τέταρτο:Όταν νιώσω έτοιμη, σκέφτομαι να του μιλήσω για όσα νιώθω και να του πω ότι αυτό δεν αλλάζει την μέχρι τωρα κατάσταση στην ήδη υπάρχουσα σχέση μας,την φιλική,από την πλευρά μου.Ότι δεν με νοιάζει να μην μ'αγαπήσει ποτέ,εγω θα τον αγαπάω.Το μόνο που θέλω να μην χαθούμε.Εμπεριέχει ρίσκο φυσικά αλλά δεν μ'αρέσει να νιώθω ότι τον κοροιδεύω.Ότι κρύβω την αλήθεια.

Πάνω σ'αυτό έχω εμπειρία στο παρελθόν.Ήταν ένας φίλος μου,κάναμε κολλητή παρέα,ήμασταν και συνάδελφοι.Τον ερωτεύτηκα,αν και στην αρχή,για άσχετους λόγους,εκείνος με πλησίαζε κι εγώ τον απέφευγα και τον έδιωχνα,επειδή είναι μικρότερος μου.Τελικά γίναμε κολλητοί.Έφτασε η στιγμή που του το είπα.Το αποτέλεσμα;Φέρθηκε τόσο όμορφα,που με ξάφνιασε,όσο κανείς δεν είχε φερθεί ως τότε,και πολύ μεγαλύτεροι του άντρες,υποτίθεται πιο ώριμοι .Όχι μόνο δεν χαθήκαμε,αλλά ακόμα και σήμερα,5 χρόνια μετά(γνωριζόμαστε 6 σύνολο) μιλάμε,δεν βλεπόμαστε πια συχνά,αλλά νοιάζεται ο ένας τον άλλο.Περισσότερο μπορώ να πω σαν μικρό μου αδελφό,είμαστε και οι δυο μοναχοπαίδια.

Απλά θέλω να πω ότι αν κάτι το αποφασίσω,απλά το κάνω.Εδώ έφτασα στην Κω μες το χειμώνα,γιατί δεν άντεχα να σκέφτομαι το φιλαράκι μόνο του...Στη σκοπιά.Και έγινε η αποκάλυψη και η φιλία μας αντί να χαλάσει έγινε καλύτερη.

Κλείνει η παρένθεση.

Συμπέρασμα πέμπτο:Το τελευταίο διάστημα που παρερμήνευσα τη συμπεριφορά του και νόμιζα ότι είναι θετική,ήταν όντως θετική,αλλά προφανώς ταυτόχρονα και φιλική.Έμοιαζε να έχει αλλάξει στάση απέναντι μου.Ίσως να βοηθάει ότι όποτε μιλάμε τον τονώνω,του μιλάω όμορφα και τις περισσότερες φορές είναι χάλια και στο τέλος της κουβέντας μας,γελάει.Δεν το κάνω επί σκοπού.Η αλήθεια μου είναι αυτή.Μου βγαινει αυθόρμητα.Το τελευταίο διάστημα μιλάγαμε πιο συχνά από ποτέ,σχεδόν μέρα παρά μέρα,σαν να επιδίωκε την παρέα μου,έστω κι έτσι.Σαν να με  νιώθει πιο κοντά του.

Συμπέρασμα έκτο:Αυτό εγώ παρεξήγησα.Όταν ελπίζεις και θέλεις κάτι τόσο πολύ,κι όταν τυχαίνει σαν κι εμένα να είσαι αισιόδοξος,όλα τα βλέπεις θετικά,τότε μπορεί να καταλάβεις βλακείες,κοινώς ό,τι σε συμφέρει.Έχω γενικά μεγάλη φαντασία.

Συμπέρασμα έβδομο(άσχετο με εκείνον): όταν δημιουργώ,φτιάχνω πραγματάκια,επειδή έχω εκεί την προσοχή μου στραμμένη,φεύγουν έστω και στιγμιαία,τα προβλήματα από το κεφάλι μου.Ομοίως,όταν γράφω,εκτονώνω την κακή διάθεση.Κι όταν παίζω κιθάρα.Σήμερα ήθελα να παίξω αλλά δεν πρόλαβα,έφυγα νωρίς,αύριο όμως σίγουρα.

Συμπέρασμα όγδοο:Αυτά που λέω περί αγάπης και έρωτα γενικά,τα πιστεύω.Απάτητη γη η αγάπη.Όταν αγαπάω κάποιον,κάτι που δεν συμβαίνει συχνά,είναι σαν να περνάω βαριά και ανίατη αρρώστια με μικρά περιθώρια βελτίωσης.Επειδή έχω κάνει την αυτοκριτική μου,ξέρω τον εαυτό μου.Έχω άμυνες.Όταν κάτι και κάποιος με ρίχνει,δεν με προσέχει,δεν ενδιαφέρεται,δεν στεναχωριέμαι και πολύ.Γιατί αν το έκανα,δεν θα είχα επιζήσει.Όχι για τον λόγο ότι είμαι αναίσθητη.Πονεμένη ειμαι και προδωμενη και πρέπει να προφυλάξω τον εαυτό μου.

Συμπέρασμα ένατο:Αν ήμουνα σίγουρη πως είναι ευτυχισμένος,μπορεί και να έφευγα.Αλλά στα μάτια του διαβάζω το αντίθετο.Δεν είναι ευτυχισμένος.Αν με άφηνε,θα το άλλαζα αυτό.

Συμπέρασμα δέκατο:Η γνωριμία μας ήταν αυτό που λες ''μοίρα'', ''πεπρωμένο''.Δεν ήταν τυχαίο.Να βρεθώ σε ένα ξεκάρφωτο site (οποιαδήποτε ομοιότητα με υπαρκτες καταστάσεις ειναι συμπτωματική!χαχα!Κοινως ΔΕΝ εννοώ το παρόν site),να μην έχουμε μιλήσει ποτέ,ούτε μήνυμα,να μας κανονίσει μια τρίτη κοπέλα από την παρέα μπανάκι μαζί,στην παραλία ''μας'',για να μην πάω μόνη μου,αφού θα πήγαινε και εκείνος και από τότε να ακολουθήσουν όλα αυτά.Θεικό χέρι το βλέπω εγω...

 

Συνεχίζω λοιπόν,από κεί που έχουν μείνει τα πράγματα.Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.Απασχολούμαι με τις δραστηριότητες μου.Θα την βγάλουμε και φέτος...Δεν είμαι και άνθρωπος να μ'αρέσει να πιέζω τις καταστάσεις.Είμαι διακριτική σε σημείο αηδίας.Δεν μ'αρέσει να επεμβαίνω στις ζωές των άλλων.Αφήνω χώρο και χρόνο στα πράγματα να εξελίσονται από μόνα τους.Σε αυτη την περίπτωση δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο.

Συνεχίζω τη ζωή μου,όπως την έχω χτίσει.Τα τείχη που έκλεισα την καρδιά μου για να μην θυμάται τον πόνο.Την μοναξιά που με έχουν καταδικάσει να ζω,λες και δεν αξίζω τίποτα,για τον προφανή λόγο,που δεν χρειάζεται νομίζω να πω.Κι όσο βιώνω αυτή την απαξίωση και τον ρατσισμό,τόσο θέλω να τρίβω σε ολονών τη μούρη ότι αξίζω.Αφού κρίνουν ΜΟΝΟ την εικόνα,δεν τους κάνω κανένα χατήρι να με λυγίζουν.Κανείς δεν με λυγίζει.

Αυτή η πόλη με διώχνει.Αυτή η χώρα με διώχνει.Ξένο κομμάτι της είμαι,δεν ανήκω.

Γιατί όταν κάνεις ''το λάθος'' να διαφέρεις,πρέπει να είσαι έτοιμος να πληρώσεις το τίμημα...Εγω το πληρώνω καθημερινά και πολλαπλάσια από όσο αξίζει...Και το νόμισμα της πληρωμής λέγεται ''μοναξιά''.... 

 

ΥΓ:Δεν με πειράζει αν στην παραλία ''μας'' περπατάμε δίπλα δίπλα,ξυπόλητοι,και χαρούμενοι,έστω και σαν φίλοι...Αρκεί να είναι στη ζωή μου...Να νιώθω την παρουσία του.Κι ας μην ειναι ποτέ κάτι παραπάνω από φίλος...Μου αρκεί να με φωτίζει η σκέψη του και μόνο...Να περπατάμε ξυπόλητοι πάνω στα βότσαλα και να κολυμπάμε μαζί,να τα πίνουμε(εκείνος δηλαδή,εγω δεν πίνω) παρέα και να γελάμε μαζί με τους υπόλοιπους της παρέας,να περνάμε στιγμές μαζί,να μιλάμε. Εστω φίλοι.



10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Νοεμβρίου 2009, 14:12
Μαύρο...
θυμός  σκέψεις  μοναξιά  

Υπάρχουν νύχτες που νομίζεις ότι το πρωί δεν θα ξημερώσεις κι εσύ μαζί με τη μέρα… Ότι θα είναι οι τελευταίες σου… Όταν η ανάσα σου λιγοστεύει επικίνδυνα, φέροντας ακόμα πάνω σου το μαχαίρι που σε κάρφωσε.Μια από αυτές,η χθεσινή,αλλά έχω περάσει κι άλλες...Που πραγματικά φοβήθηκα ότι θα σταματήσω να αναπνέω...

 

Εκτιμώ τους ανθρώπους που είναι αυθεντικοί, έστω και κακοί. Κρατάνε το μαχαίρι στα χέρια, ξέρεις ότι ανά πάσα στιγμή θα στο καρφώσουν. Φυλάγεσαι.

Αντίθετα, δεν εκτιμώ καθόλου τους ανθρώπους που παρουσιάζουν ένα σχεδόν τέλειο εαυτό. Που οι άλλοι τους θεωρούν πρότυπα συμπεριφοράς. Κι όμως πίσω από αυτό όλο, αν ξύσεις την επιφάνεια, κρύβεται ένα ανασφαλές ‘’ανθρωπάκι’’ που θέλει επιβεβαίωση. Που έχει το μαχαίρι στην τσέπη, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να στο καρφώσει. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση, δεν το ξέρεις. Σε μαγνητίζει το βλέμμα του. Πας κοντά και πέφτεις στον ιστό της αράχνης. Και τότε λίγα λόγια αρκούν για να σε καρφώσουν. Χειρότερα από οποιοδήποτε κοφτερό μαχαίρι. Να φτάσουν να μισήσεις τα πάντα…

Έτσι κι εσύ…

Που άφηνες ένα παράθυρο ανοιχτό να βλέπω το φως. Έκρυβες το μαχαίρι. Φορούσες τη μάσκα στο δικό σου καρναβάλι. Δήθεν τυφλός στα θέλω μου. Νόμιζες άραγε ότι είμαστε φίλοι; Δεν θα το μάθω. Δεν με ενδιαφέρει άλλωστε. Λίγη σημασία έχει.

Μπορεί να φταίω σε χίλια πράγματα, και το παραδέχομαι. Δεν μπορώ να μιλήσω,να εκθέσω όσα έγιναν ή δεν έγιναν και όσα ειπώθηκαν… Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος… Αλλά κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα σου έδινε δίκιο…

Όταν αφήνεις κάποιον να πιστεύει κάτι, του αφήνεις περιθώριο ελπίδας, με το να διατηρείς ομίχλη γύρω σου, για να μην ξέρει τι ισχύει, όταν συμπεριφέρεσαι με έναν συγκεκριμένο τρόπο, που δεν αρμόζει στην υπάρχουσα κατάσταση- σύμφωνα με τα λεγόμενα σου- πόσο αρρωστημένο μπορεί να είναι αυτό;

Πολλές φορές λέω ‘’μην κάνεις το ίδιο λάθος, υπάρχουν τόσα άλλα’’ .Και κάνω πάντα το ίδιο λάθος. Λυπάμαι που το λέω, αλλά η αγάπη για μένα ένα λάθος είναι τελικά… Να θέλεις να προσφέρεις στον άλλο και αυτός να το πετάει στα σκουπίδια. Έχω τελειώσει πια με αυτό. Δεν με αφορά. Όσοι την βρήκαν, καλώς την βρήκαν. Μην προσπαθεί να με πείσει κανείς ότι υπάρχει. Είναι κάτι ανύπαρκτο για μένα. Έχω τελειώσει εγώ με αυτό το συναίσθημα.Τέλος.

Ίσως σε άλλη χώρα, σε άλλο πλανήτη, σε άλλη ζωή, να ερχόταν να φωλιάσει μέσα μου.

Κανένα συναίσθημα= κανένας πόνος. Δεν με πείθει τίποτα και κανείς για το αντίθετο. Έχω φάει τόσα ***** στη ζωή μου. Κάποτε, σε όλους τους νορμάλ ανθρώπους, αυτό τελειώνει. Σε μένα όχι.Συνεχίζω ακέθεκτη την τρελή πορεία προς το γκρεμό.Σταματάω στο παραπέντε.

Είμαι ο πιο ειλικρινής άνθρωπος που υπάρχει. Σε σημείο βλακείας. Σε σημείο να γίνομαι πεζή και κυνική.

Πέρασαν άντρες απ’ το κρεβάτι μου. Πολύ πρόσφατα. Βραδιές που είδα αστέρια, κι εκείνοι με τη σειρά τους είδαν όλο τον γαλαξία να κάνει παρέλαση… Μου δώσανε ευκαιρία και έγιναν όλα,δεν κοίταξαν τη βιτρίνα,έστω και για τον λόγο που το έκαναν,δεν έχει σημασία...Τίμια και ειλικρινά,από την αρχή,κοινή συμφωνία.Κι εγώ ήθελα το ίδιο.

Κανένα συναίσθημα= κανένας πόνος.

Οι δρόμοι χωρίζουν την άλλη μέρα και δεν θυμάμαι με μίσος τους ανθρώπους που μου χάρισαν όμορφα βράδια.

Από τα σεντόνια μου πέρασαν,όχι από την ψυχή μου.Το κορμί χόρτασε(εν μέρει), η ψυχή κενή είναι...Πάντα.

Εσένα όμως με μίσος σε θυμάμαι. Γιατί στοίχειωσες τα βράδια μου.Μαζί σου πλάγιαζα την ώρα που τους δόθηκα...Αρρωστημένο...

Όσο εγώ είμαι τίμια και ειλικρινής, θέλω κι από τους άλλους το ίδιο. Είναι δυνατόν να μην καταλαβαίνεις; Δεν σε δικαιολογώ… Αν ήσουν μικρότερος, μπορεί να το έκανα, στην ηλικία που είσαι, δεν σε δικαιολογώ. Εμένα μετά θεωρείς και αντιμετωπίζεις σαν μικρή; Που η ωριμότητα μου είναι υπερδιπλάσια,αν και μικρότερη σου;

Αν εξηγούσα την όλη κατάσταση, τι ακριβώς έχει γίνει, ίσως κάποιοι δικηγόροι του διαβόλου, να σε υποστήριζαν, ‘’δεν ήξερες, δεν κατάλαβες’’ και τέτοια.Άντρες φυσικά θα ήταν.Και συγνώμη που το λέω υποτιμητικά.Είναι η αλήθεια.Η δικαιολογία πάντα πρόχειρη για την ανεπάρκεια μας...Πάντα φταίνε οι άλλοι...Όχι εμείς...

Με σκότωσαν οι ‘’τυφλές ελπίδες’’. Το παιχνίδι. Αυτό και μόνο.

Το να στέκεσαι με το ψαροκόκκαλο πάνω από τη γάτα και αυτή να προσπαθεί να το πιάσει και εσύ σαδιστικά να το τραβάς για να την βασανίζεις, είναι άνανδρο.

Πόση επιβεβαίωση μπορεί να θέλει κάποιος; Εντάξει, κι εγώ έχω ανάγκη επιβεβαίωσης. Όλοι την έχουμε. Αλλά δεν θα παίξω με όλους για να δείξω ότι ‘’περνάει η μπογιά μου’’ .Ότι αξίζω.

Το ξέρω ότι αξίζω. Άσχετα που κανείς δεν το βλέπει. Δεν με αφορά.

Ξέρω τον εαυτό μου κι αν εσύ και όλοι οι υπόλοιποι θέλετε να κοιτάτε στολισμένες βιτρίνες με ψεύτικα, φανταχτερά, λαμπιόνια και όχι τη λυτή απέριττη δική μου, με τα μωβ και μαύρα χρώματα, δεν με αφορά. Στην ουσία εσένα και όλους αυτούς λυπάμαι, όχι τον εαυτό μου. Που κρίνεται με αυτόν τον τρόπο.

Μου τσάκισες το μωβ χρώμα και μόνο μαύρο υπάρχει γύρω… Όλα μαύρα...

Αλλά στο ξαναλέω και σε σένα-κι ας μην διαβάσεις ποτέ αυτό το γράμμα- και σε όλους αυτούς που θέλουν τις πολύχρωμες φανταχτερές βιτρίνες με τα ζωηρά χρώματα που πίσω τους κρύβουν κόλαση και ψέμα, δεν λυπάμαι τον εαυτό μου που απαλλάχτηκα από ‘’ανθρωπάκια’’ σαν εσάς, αλλά εσάς λυπάμαι που ποτέ δεν θα νιώσετε κάτι αληθινό και στο τέλος θα σας γυρίσει ανάποδα όλο αυτό, η ψευτιά που υποστηρίζετε και φυσικά, όπως πάντα τότε, θα ρίξετε το φταίξιμο στο ψέμα που πιστέψατε και υποστηρίζατε.

Δηλαδή εγώ αν  κόψω το χέρι μου με το μαχαίρι, θα κατηγορήσω το μαχαίρι, όχι τον εαυτό μου που δεν πρόσεχε;

Εσύ και ΌΛΟΙ φυσικά, έτσι με αυτόν τον τρόπο αντιμετωπίζεται την αλήθεια.Δεν κατηγορείται τον εαυτό σας που πιστεύει  ό, τι γυαλίζει, αλλά κατηγορείται αυτό που πριν νομίζατε ότι γυάλιζε, όταν η λάμψη του θαμπώσει… Θαμπό ήταν από την αρχή,εσείς το είδατε λαμπερό.

Και να ήσουν ο μόνος… Θα ήμουνα ευτυχισμένη… Ως τώρα δεν συνάντησα άντρα να μην έχει αυτή την τακτική. Όταν δεν συμφέρει κάτι και μας βγάζει από το βόλεμα μας, το κατηγορούμαι και το υποβιβάζουμε, άσχετα αν εμείς το πιστέψαμε και απορρίψαμε το αληθινό που ήθελε να μας προσφερθεί.Μου έτυχε τέτοια συμπεριφορά κι άλλη, πρόσφατα.

Η τακτική ‘’ κρατάμε το φανταχτερό περιτύλιγμα και πετάμε το ακριβό δώρο’’ είναι η ιστορία της ζωής όχι μόνο της δικής σου,όλων. Κι όσο μισώ το να τσουβαλιάζω ανθρώπους,τόσο ίδια και προβλέψιμα δράτε όλοι.Οι γυναίκες είμαστε όλες διαφορετικές.100 να βάλεις στη σειρά,2 ίδιες δεν θα βρεις.Γιατί αν βάλεις 100 άντρες στη σειρά και οι 100 με παρόμοιο τρόπο σκέφτονται;Με τον εγωισμό και το βόλεμα στην πρώτη γραμμή;

Χρειάζεται να πω πόσο ακριβά δώρα είχα στην ψυχή μου για σένα; Έχει καμία σημασία; Καμία απολύτως.Τα πετάω εγώ η ίδια στα σκουπίδια με συνοπτικές διαδικασίες.

Απλά θα πω ότι δεν σε γνώρισα. Ότι αυτό το όνομα δεν το έχω ξανακούσει, όταν το ακούω δεν θα γυρίζω να κοιτάξω. Κι αν δεν χαθώ εντελώς, αυτό οφείλεται στα υπόλοιπα παιδιά της παρέας μας, να ξέρεις. Που μου αρέσει η παρέα τους και δεν θα σου επιτρέψω να με κάνεις να την στερηθώ.Το έκανα μια φορά,να στερηθώ την παρέα κάποιου,επειδή ο αδελφός του με σκότωσε με τη συμπεριφορά του κι ακόμα με πληγώνει,ο φίλος με το καθαρό βλέμμα,που δεν θέλω να βλέπω,γιατί σε αυτό το βλέμμα διακρίνω κάτι από τον άλλο που με πούλησε.Δεν θα χαθώ.Εκεί γύρω θα είμαι.

Έφτασες σε αυτή την ηλικία,στην αρχή των δεύτερων -άντα, και χρειάζεσαι παιχνίδια για να επιβεβαιωθείς ότι αξίζεις. Δεν το ξέρεις. Εγώ το ξέρω προ πολλού. Την αυτοκριτική μου την κάνω και όπως κρίνω πολύ αυστηρά τον εαυτό μου όταν φταίει, τον επαινώ και όταν έχει δίκιο και ξέρω τα όρια μου. Εσύ έχεις κάνει άραγε;Δεν μπορώ να γιατρεύω την ανασφάλεια σου...

Θα με δεις πάλι. Θα φοράω το χαμόγελο μου. Θα είναι για μένα. Όχι για σένα. Εσένα που ήθελα να στο χαρίσω κι εσύ κατάφερες να το φορτώσεις σκιές. Αλλά μόνο για λίγο. Είμαι πολύ δυνατή για να λυγίζω.Δεν με λυγίζει τίποτα.Δεν με λύγισαν πολυ πιο δύσκολες καταστάσεις.

 

 

 

ΥΓ1: Δεύτερο post αυτό. Εκείνο της χθεσινής νύχτας, δεν θα δει το φως… Κι αυτό το γράμμα, δεν θα το μάθεις ποτέ. Όπως δεν θα μάθεις ποτέ ,τίποτα. Μείνε με την καλόσιδερωμένη ζωή σου. Δεν έχει σημασία…

ΥΓ2:Δεν με πείθει κανείς, ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι...Λυπάμαι...Είναι πολύ χειρότερα από όσο τα πιστεύω, κι αυτό πονάει ακόμα πιο πολύ. Η αλήθεια είναι κάτι ανύπαρκτο. Τότε γιατί στο καλό εγώ επιμένω να πορεύομαι μαζί της; Όταν όλοι την έχουν πουλήσει; Συγνώμη, αλλά δεν με πείθει κανείς ότι υπάρχει...33 χρόνια θα την είχα συναντήσει αν ήταν...

ΥΓ3:Λυπάμαι -φίλοι μου,αρσενικού φύλου- που θα διαβάσετε,για όσα λέω...Ο θυμός μου μιλάει... Ασχετα αν ειναι αλήθειες ή όχι ... Πάντα οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα... Κάποιοι πιστεύω ότι ανήκετε στην εξαίρεση,από όσα έχω δει και καταλάβει.

ΥΓ4:Κι ένα τραγούδι αγαπημένο που με εκφράζει.

 

 

video 

 

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Νοεμβρίου 2009, 20:40
Συνταγές ζωής 2
συνταγή  αγάπη  ελπίδα  ζωή  

Μαγειρική μετά μουσικής… Για ακόμα μια φορά.

Με ήχους από τραγούδια του Μάνου Λοίζου. Το επιβάλει η μέρα, αν και τα τραγούδια του έτσι κι αλλιώς δεν θα ξεπεραστούν ποτέ και έχω μεγάλη αδυναμία εκ των πραγμάτων.

Οι συνταγές μαγειρικής μου… Οι  συνταγές ζωής…

Έφτιαξα λοιπόν μια πίτα. Είχε τη συνταγή πάνω στο φύλλο που αγόρασα.

Μια πίτα με πατάτες, τυρί, ζαμπόν, αυγά, κρέμα γάλακτος.

Σοτάρεις λίγο τις πατάτες με το μπέικον( ζαμπόν έβαλα εγώ, μπέικον το αποφεύγω γενικά). Τα ρίχνεις στο φύλλο που έχεις απλώσει στο ταψί. Αλατοπιπερώνεις. Χτυπάς 2 αυγά με την κρέμα γάλακτος και ρίχνεις πάνω στο μειγμα, αφού φυσικά έχεις ρίξει πρώτα το τριμμένο τυρί από πάνω. Αφήνεις και λίγο αυγό με κρέμα για πάνω από το φύλλο. Ψήνεις γύρω στα 45 λεπτά ανάλογα τον φούρνο.

Καλά, αναλογίες μην με ρωτήσετε… Αυτά είναι ανάλογα το ταψί ,και την ποσότητα που θέλετε. Εγώ για ένα άτομο πόσο να φτιάξω;

Κι αρχίζω τις φιλοσοφίες… Κλασικά… Γενικά το έχω αυτό, να σκέφτομαι πολύ…

Θέλω να βάλω τη ζωή μου σε μια σειρά. Είμαι σε καλό δρόμο. Στην αρχή μεν του δρόμου, αλλά τουλάχιστον έχω ξεκινήσει. Ήμουνα στο ίδιο σημείο για πολλά χρόνια…

Είμαι πολύ πιο ήρεμη, πολύ πιο χαρούμενη τους τελευταίους 3 μήνες, σαν να διαλύθηκε η ομίχλη μέσα κι έξω μου. Βοηθάει πολύ η αλλαγή χώρου, γειτονιάς. Γενικά οι αλλαγές είναι πάντα για καλό. Έστω κι αν καμιά φορά μας φαίνονται δύσκολες και νομίζουμε ότι θα φέρουν κακό. Οι αλλαγές φέρνουν ανανέωση. Έχω ανάγκη να αλλάξουν τα πράγματα. Έχουν αλλάξει, γιατί κι εγώ η ίδια έχω αλλάξει. Δεν είμαι ίδια όπως ήμουν πριν λίγους μήνες. Βλέπω πιο φωτεινά τα πράγματα, και μπορώ πιο εύκολα να δίνω τις μάχες μου.

Επαγγελματικά, είμαι στο μηδέν. Αλλά δεν αγχώνομαι. Σκέφτομαι από τον καινούριο χρόνο να κάνω δική μου δουλειά. Όλα ρίσκο είναι, και μ’ αρέσει να ρισκάρω. Έχω μέσα μου και λίγο τη φιλοσοφία ‘’θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό’’ .Όταν έχω ένα δίλλημα αν θα ακολουθήσω ή όχι έναν δρόμο ,πάντα τον ακολουθώ. Γιατί ξέρω ότι αν έστω και λίγο αμφιταλαντεύτηκα ,σημαίνει ότι αν δεν τον ακολουθήσω, θα το μετανιώσω.

 

 

Μόνο τα μάτια σου… Μόνο αυτά δεν μπορώ να ερμηνεύσω… Τα σκούρα συννεφιασμένα μάτια που θέλω τόσο να βλέπω να γελούν…

Αν κάποτε τα έφερνε η ζωή να είμαι δίπλα σου, θα ήμουν τόσο ευτυχισμένη… Και θα σε έκανα κι εσένα. Να δεις πιο φωτεινά τα πράγματα. Αυτό πάντα θέλω. Να βλέπω δίπλα μου γελαστά πρόσωπα. Το δικό σου πάνω από όλα. Γελαστό θέλω να είναι. Πάντα.

Ανθισμένο.

Ίσως δεν έχω το κλειδί του παραδείσου, έχω όμως ένα μικρό κλειδάκι που θέλω να ταιριάξω να ξεκλειδώσω την κλειδωμένη καρδιά και την συννεφιασμένη ματιά σου.

Όσο όμως το φανάρι στη διασταύρωση σου είναι πορτοκαλί, φοβάμαι να περάσω… Δεν θα σε πλήγωνα ποτέ. Με πορτοκαλί δεν περνώ τους δρόμους… Μόνο με πράσινο.

Μόνο να είχα μια ευκαιρία… Δεν ήθελα τίποτα άλλο… Μια ευκαιρία. Να ξεκλειδώσω την κλειδωμένη καρδιά σου… Να φέρω λιακάδα στα συννεφιασμένα μάτια και να ανθίσω την ψυχή σου.

 

 

ΥΓ:Η φωτογραφία είναι κάτι βαζάκια που ζωγράφισα και βάζω μέσα ζυμαρικά,καφέ και κακάο.

 

 

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Νοεμβρίου 2009, 19:22
Θα είμαι εκεί
ποιήμα  ελπίδα  αγάπη  

Θα γίνω γέλιο να φοράς

Αστέρι φωτεινό στο πρόσωπο σου

Αέρας που χαιδεύει τα σγουρά μαλλιά

θα έρχομαι μες το όνειρο σου.

 

Να γίνομαι χάδι και φιλί

Ανάσα και παρηγοριά

Κι όταν φοβάσαι να ‘μαι  εκεί

Να ψιθυρίζω λόγια γλυκά.

 

Ανάσα και γλυκό φιλί

Να αφήσω πάνω στα μαλλιά σου

Κι όταν λυπάσαι να ‘μαι εκεί

Να γίνομαι η ζεστή αγκαλιά σου.

 

Να κουρνιάζεις σαν μικρό πουλί

Όταν κρυώνεις και φοβάσαι

Πάντα εγώ θα είμαι εκεί

Αυτό μονάχα να θυμάσαι.

 

Θα ‘μαι εκεί σαν με φωνάξεις

Όταν θα νιώθεις μοναξιά

Στην αγκαλιά μου θα φωλιάζεις

Να βρίσκεις λίγη ζεστασιά.

 

Θα ‘σαι πηγή ,θα είμαι διαβάτης

Θα γυρεύω μονάχα το φιλί σου

Να ξεδιψάσω το κορμί,

θα σου δίνω  την ψυχή μου.

 

Αν η σκέψη ήταν παρουσία

Στιγμή δεν θα ήσουν μόνος

Μα είσαι μονάχα μια εικόνα

Που έρχεσαι μες το όνειρό μου.

 

Πάλι θα σε συναντήσω

Στα σοκάκια του μυαλού

Θα έρθεις ξανά κι απόψε

Να μου κλέψεις καρδιά και νου.

 

Λάμπουν  σαν άστρο μες τη νύχτα

Τα σκούρα μάτια που τόσο αγαπώ

Να χάνομαι θέλω στη ματιά σου

Στα δίχτυα της να ‘μαι ναυαγός.

 

 

 

(ποιήμα δικό μου.Για κάποιον που θέλω να είμαι δίπλα του,και θέλω να πιστεύω ότι θα το νιώσει και θα το καταλάβει σύντομα...)

 

15/11/2009

 

 

 

 

 

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Νοεμβρίου 2009, 12:12
Όνειρο...
ζωή  αγάπη  όνειρο  

Κλείνω τα μάτια…

Βυθίζομαι στην αγκαλιά του Μορφέα…

Σε καλώ… Όπως πάντα… Με τη σκέψη μου… Τη σκέψη μου που είναι δίπλα σου συνέχεια. Αν ήταν παρουσία δεν θα έμενες μόνος δευτερόλεπτο.

Κρατώ κρυφές τις σκέψεις μου… Από μένα, από σένα… Δεν θα τολμούσα να σου φανερωθώ… Φοβάμαι… Δεν θέλω να σε χάσω. Ποτέ.

Η αγάπη έχει δύναμη… Έστω κι από μακριά μπορεί και να την νιώθεις… Δεν ξέρω. Θέλω να το πιστεύω. Ότι σε συντροφεύει.

Τα βλέφαρα μου κλειστά.

Κι έρχεσαι… Στο όνειρο…

Στέκεσαι δίπλα μου. Με κοιτάς με αυτά τα μάτια τα σκούρα σαν τη νύχτα που απλώνεται έξω. Ένα βλέμμα παράξενο. Βαθύ.

Δεν μιλάς.

Κάθεσαι στην καρέκλα μου. Κοιτάζεις την άσπρη οθόνη. Σαν να θες να ανακαλύψεις μυστικά. Αλλά μάλλον σε λάθος σημείο κοιτάζεις… Στα μάτια μου υπάρχουν όλα. Ζωγραφισμένα. Μικρά γαλάζια μυστικά…

Μιλάω συνεχώς… Για να σε απασχολώ. Να σε αποσυντονίσω… Από αμηχανία… Δεν κάθομαι κοντά σου.

Εσύ μιλάς με σιωπές… Όσο σωπαίνω εγώ με λέξεις.

Έρχεσαι κοντά μου.

Θες να με βασανίσεις…

Με αρπάζεις απ ‘τη μέση. Τα χείλη σου πλησιάζουν επικίνδυνα. Δεν μου χαρίζεις το φιλί σου όμως. Μιλάς τώρα.

‘’Μια σου και μια μου’’, σκέφτεσαι. ‘’Τώρα μιλάω εγώ’’.

Τώρα σωπαίνω εγώ όμως.

Διψάω τόσο κι εσύ είσαι η πηγή. Δεν μ’ αφήνεις να ξεδιψάσω.

Σε κοιτάζω και το πρόσωπο σου είναι αλλιώτικο. Μου κάνει εντύπωση αυτό. Σαν να είσαι άλλος άνθρωπος.

Εξακολουθείς να μην μου χαρίζεις τα χείλη σου…

Εξακολουθώ να διψάω…

Κι όπως πάντα συμβαίνει, η στιγμή παγώνει, κι εγώ ξυπνάω…

 

Ούτε στο όνειρό μου δεν σ’ έχω φιλήσει… Ούτε εκεί…

 

Διψασμένη ξυπνώ…

Με ένα τραγούδι να σιγοψιθυρίζω.

Πλήρης.

Που έστω για λίγο σε είχα κοντά μου.

Ξεχνιέμαι με τις δουλειές. Θέλω να ξεχνιέμαι. Θέλω να χάνομαι. Πάντα. Πιο πολύ από το να βρίσκομαι, θέλω να χάνομαι…

Πάντα όλα αρχίζουν όμορφα και τελειώνουν με υγρά μάτια…

Αχ και να άλλαζε κάποτε αυτό…

Ας είχα μια ευκαιρία…

Δεν ζητάω πολλά… Μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάωΤι ζητάω… Πότε ζήτησα πολλά για να ζητήσω τώρα;

Αλλά είναι παράδεισος να μοιράζεσαι. Χαμόγελο και χαρά θέλω να βγάλω απ’ το καλάθι μου και να σου χαρίσω. Μόνο χαμόγελα και χαρά. Για να ‘σαι ευτυχισμένος. Για να βλέπω το χαμόγελο σου.

Χύμα στο κύμα είμαι και με παρασέρνει… Θα βάλω τη ζωή μου σε τάξη κάποτε; Εσύ θα με βοηθήσεις και το ξέρω. Να πάψω πια να αιωρούμαι… Να με σπάει ο άνεμος, καλάμι που γέρνω στο πέρασμα του.

Κι εσύ… Χώμα, φωτιά, νερό, άνεμος… Τα πάντα.

Μέσα μου υπάρχεις…

Όνειρο ήτανε…

 

 

video 

 

 

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Νοεμβρίου 2009, 00:01
Ειλικρίνεια...Αλήθεια...Υπάρχουν;;
σκέψεις  ιδέες  πιστεύω  θυμός  

Σήμερα λέω να ασχοληθώ με λέξεις.Όχι απλά με λέξεις αλλά με τις ιδιότητες που είναι πίσω από τις λέξεις(δεν είναι μόνο ο Αλέξης,αλλά και νοήματα).

Είναι από αυτά τα βράδια που σου γυρίζει ανάποδα το μυαλό και αναρωτιέσαι ''τι στο καλό κάνω σε αυτή την κοινωνία'', ''εγω είμαι ο στραβός ή ο κόσμος γύρω μου'' ''μήπως εγώ πάω ανάποδα ή οι άλλοι είναι στο αντίθετο ρεύμα και έρχονται πάνω μου'' και λοιπές φιλοσοφικές απορίες που όπως πάντα δεν έχουν καμία απάντηση.

Καλά,δεν χρησιμοποιείς αυτη ακριβως τη φρασεολογία όταν τα ''χεις πάρει''.Χρησιμοποιείς και ολίγα μπινελίκια.Προς κάθε κατεύθυνση.Όχι ότι θα νιώσεις καλύτερα βέβαια γενικά,αλλά προς στιγμή,ε,μια διαφορά θα σου φανεί όπως και να 'χει.Από το να καταπίνεις αμέσητο το κάθετι...Κάπως καλύτερα.

Ένα βράδυ σαν κι αυτό λοιπόν,μετά από διάφορα γεγονότα που δεν έχει σημασία να αναλύσω,θα μπορούσαν φαινομενικά να έχουν συμβεί στον καθένα,φιλοσόφησα ακόμα μια φορά.Το έχω αυτό το ''ελάττωμα'', να σκέφτομαι πολύ.Προσπαθώ να το μετριάζω,αλλά όταν όλα γύρω σου είναι αλλοπρόσαλλα και να θέλεις δεν μπορείς.Το χαοτικό,χάος θα σου προκαλέσει.Δεν θα σου ξεδιαλύνει τη σκέψη.

Όταν είσαι ειλικρινής σε σημείο αηδίας,όλα τα άλλα γύρω σου σού φαίνονται διπλα ψέυτικα...Αυτό μάλλον έχω πάθει...Είμαι πολύ ξεκάθαρη στην πρόθεση μου.Το μαχαίρι δεν το κρύβω σαν τους άλλους,που ετοιμάζονται όταν γυρίσεις να το καρφώσουν.Το 'χω φανερωμένο.Αχρησιμοποίητο.

Αν σας έλεγα όλα αυτά που είδα και άκουσα,θα ρίχνατε μούτζες προς διάφορες κατευθύνσεις,για τη βλακεία ορισμένων ανθρώπων.Αλλά...Δεν είμαι κουτσομπόλης άνθρωπος,και αναλαμβάνω κι εγω τις δικές μου ευθύνες.Δεν φταίνε πάντα μόνο οι άλλοι.Όμως δεν φταίμε μόνο εμείς.Όλα έχουν δυο όψεις.Αυτό πάντα το πιστεύω και το 'χω σαν αρχή.Δεν καταδικάζω αν δεν ξέρω.Αλλά έχω άλλο ένα ελλάτωμα,αχαλίνωτη φαντασία.Μιλάμε σκαρώνω σεναριάκι σε δευτερόλεπτα.Για να παιδεύω το μυαλό μου συνήθως.Και τις περισσότερες φορές το σεναριάκι ή δραματικό θα είναι ή επιστημονικής φαντασίας ή τρόμου.Κωμωδία δεν σκαρώνω ή κάτι ανάλαφρο.

Επανέρχομαι στις λέξεις μετά την τεράστια παρένθεση-εισαγωγή.

Λοιπόν υπάρχουν λέξεις που πιστεύω ότι θα έπρεπε να βγουν από το λεξιλόγιο.Γιατί να πιάνουν χώρο;Αφού δεν υπάρχει και κανείς να πιστεύει σε όσα περιγράφουν...Με 1-2,έστω 5-10,άντε και 100-200 άτομα που υπάρχουν και τις ακολουθούν,σώζεται τίποτα;Αφού αυτά τα 100 άτομα θα τρώνε την τρικλοποδιά των άλλων 9.999.900 ατόμων σε αυτη τη χώρα που γέννησε παλιά έναν Περικλή,έναν Σωκράτη,έναν Πλάτωνα,κλπ,κλπ αλλά σήμερα γεννάει μάγκες,ξερόλες,βολεψάκηδες,π********(όχι στο κρεβάτι,στους τρόπους και στην ψυχή),π*******(ομοίως με τους προηγουμενους),δήθεν και λοιπές συναφείς κατηγορίες ''ανθρώπων''.

Αρχίζουμε με το γράμμα Α.

Λέξεις:Αγάπη,αλήθεια.

Η πρώτη είναι πολύ μεγάλη λέξη και ιερή για να νομίζουμε ότι την κατέχουμε και μπορούμε να την νιώσουμε.Οι περισσότεροι ούτε καν ξέρουν τι σημαίνει.Ούτε κατά διάνοια.

Αλήθεια.Καλά πλάκα κάνουμε τωρα,δεν εξηγείται αλλιώς.

 

Συνεχίζουμε με το γράμμα Ε.

Λέξεις:Ειλικρίνεια,Ελπίδα,Επικοινωνία.

Περιττές.Υπάρχει έστω ένας ειλικρινής άνθρωπος;Γνωρίστε τον μου βρε παιδιά...Θα ήμουνα πολυ χαρούμενη.

Ελπίδα;Τι είναι αυτό;Αυτό που μας ****** κάθε μέρα;

Επικοινωνία;What?I don't understand...Είναι αυτό που φέρνει κοντά τους ανθρώπους,και διαθέτει χρόνο ο ένας στον άλλο,χωρίς να λέει ότι πνίγεται στη δουλειά;Δεν θυμάμαι...

 

Συνεχίζουμε στο γράμμα Θ.

Λέξεις:Θαρρος.

Υπάρχει κανένας άραγε που πιστευει στην αλλαγή και έχει τα ******* να την κάνει πράξη;Γιατί εγώ δεν έχω γνωρίσει ούτε έναν.Προφανως αν υπάρχει θα εκτίθεται σαν φαινόμενο σε κανένα μουσείο.

 

Επόμενο γράμμα το Σ.

Λέξεις:Σεβασμός.

Καλά αυτό είναι ανέκδοτο.Αυτη τη λέξη ούτε σαν άκουσμα δεν την ξέρουν,ούτε τυχαία δεν έχουν ακούσει και δεν ξέρουν ούτε καν πως προφέρεται.Όχι να την πιστεύουν κιόλας.

 

Τελευταίο γράμμα το Υ.

Λέξεις:Υπευθυνότητα.

Καλά,αυτό κι αν είναι ανέκδοτο.Αυτή πάει χεράκι με τη Λογική.Αυτες λοιπόν οι δυο κυρίες τσακώνονται με την Ανωριμότητα,μια άλλη κυρία,πολυ πιο ισχυρή,που στο τέλος τις ξυλοφορτώνει για να μην δουν το φως της μέρας.Η Ανωριμότητα ειναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.Την συναντας ακόμα και σε 35 άρηδες και σε μεγαλύτερους.Έχει μια αδυναμία στο αντρικό φύλο,αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι και το γυναικείο φύλο δεν έχει τη δική της.Απλά στο γυναικείο φύλο σταματάει αρκετά νωρίτερα.

 

Αντίθετα,στο ίδιο λεξικό,με αλφαβητική σειρά εμφανίζονται οι λέξεις Ανευθυνότητα,Διπροσωπία,Εγωισμός,Φόβος,Ψέμα.Τονισμένες,υπογραμμισμένες,ό,τι κάνω εγω δηλαδή σε αυτό το κείμενο ως τωρα.

Ξεχωριστή αναφορά γίνεται σε έννοιες στο γράμμα Δ, όπως η άκλιτη λέξη Δήθεν, που πολλές φορές κολλάει δίπλα σε άλλες.Πχ υπάρχουν οι Δήθεν Συντηρητικοί, μια ομάδα που κυριολεκτικά με κάνουν να σιχαίνομαι την ανθρώπινη υπαρξη με τις αραχνιασμένες τους ιδέες,που όμως κάνουν ότι πιστεύουν.Αυτοί έχουν και γνωρίσματα Διπροσωπίας και Ψέματος.

 

Είπα και λέω πάλι, ότι δεν διεκδικώ τη σοφία του κόσμου,αλλά έχω τα μάτια μου ανοιχτά και ξερω τι μου γίνεται,όσο κι αν νομίζουν όλοι ότι ισχύει το αντίθετο.

Όταν ανοίξουν τα μάτια όλοι αυτοί και καταλάβουν τι χάνουν και τι προκαλούν,μόνο πόνο,δάκρυ,δυστυχία,ενώ θα μπορούσαν και οι ίδιοι να είναι ευτυχισμένοι και να προκαλούν μόνο χαρά,ελπίζω να μην είναι αργά.

Έχουμε τον εμφύλιο και τον τσακωμό στο αίμα μας.Να βγάλουμε το μάτι του άλλου.Δεν μας  νοιάζει να έχουμε εμείς μια κατσίκα,φτάνει να ψοφήσει του γείτονα,να μην έχει αυτός.Εκεί ειναι το πρόβλημα μας.

Κόμπλεξ.Άλλη μια λέξη στο γράμμα Κ, που όλοι την έχουν σε βάθρο και προσκυνάνε.Θεός τους.

Μιζέρια.Άλλη μια λέξη στο γράμμα Μ.Χαρακτηρίζει τους πάντες σχεδόν,και οι περισσότεροι την αυτοπροκαλούν και αυτοπροσκαλούν.Με τις πράξεις και τις επιλογές τους.Το πρόβλημα αρχίζει όταν κάποιος θέλει να ξεφύγει και τον καταδικάζουν να την υποστεί.Όταν σε μια αίθουσα αγέλαστων κάποιος χαμογελάσει,θα τον κοιτάνε με μίσος,για να του πνίξουν το χαμόγελο.Να μην διαφέρει.

Διαφορετικότητα.Άλλη μια λέξη στο γράμμα Δ.Αυτη κι αν είναι υπό διωγμόν..Αν τολμήσεις και την δείξεις,ότι οι ιδέες σου διαφέρουν...Σε κατασπαράξανε...Δεν την γλιτώνεις με τίποτα.

Ομοιομορφία.Άλλη μια λέξη στο γράμμα Ο.Αυτη που ολοι προσκυνάνε και πιστευουν,γιατί ξέρουν ότι αν εμπίμπτουν στην προηγουμενη κατηγορία(της διαφορετικότητας) θα μείνουν μόνοι.

Πάθος.Για ζωή.Για αλήθεια.Για οτιδήποτε,.Να και κάτι άλλο ανύπαρκτο.Αυτό δεν ειναι απλά ανύπαρκτο,είναι επιστημονική φαντασία.

 

 

Σαν τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά.Τουλάχιστον όμως το πάθος του κάνει.Κι εγω με τον ακροβάτη ειμαι και του μοιάζω.Πάω ανάποδα και δεν με νοιάζει.Πληρώνω το τίμημα.Δεν μπορείς να τα έχεις όλα,θα πληρώσεις ένα κάποιο τίμημα.Ήρθε ο καιρός να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις. Δεν μπορεί και η πίτα να 'ναι ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος.Όλοι αυτό θέλουν.Δεν γίνεται.Κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις.

Εγω διαλέγω να κερδίζω τον εαυτό μου.Να έχω τις ιδέες μου και κανείς να μην μου τις κλεβει.Εγω με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας, που έλεγε κι ο συγχωρεμένος Νικόλας.

 

Αυτα τα ολίγα ή μάλλον πολλά για την ακρίβεια.

Ντυμένα με μελωδίες Χαίνηδων,Σαββόπουλου και Άσιμου.

Η φωτογραφία άσχετη,απλά μου άρεσε.

 

 

 

 

 


25 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Νοεμβρίου 2009, 03:07
Ένα γράμμα που δεν θα στείλω ποτέ
αγάπη  ελπίδα  

Δεν θα το γράψω ποτέ αυτό το γράμμα... Κι αν το γράψω, δεν θα στο δώσω να το διαβάσεις... Κι αν το διαβάσεις, δεν ξέρω τι θα πεις... Αν σου λένε κάτι όσα νιώθω.

Νιώθω τόσα πολλά... Πλημμυρίζομαι από σιωπές γιατί οι λέξεις μου δεν μπορούν να δουν το φως του ήλιου. Δεν μπορούν να σε πλησιάσουν με θάρρος.

Δεν θέλω να χαθείς από τη ζωή μου. Δεν θα το διακινδύνευα. Αν είναι να σε χάσω... Προτιμώ να μην ξέρεις.Προτιμώ να μην μάθεις.Είναι καλύτερα.Δεν θέλω να χαθείς.Ποτέ.

Θα στέκομαι δίπλα σου. Διακριτικά. Από απόσταση. Αλλά θα 'μαι δίπλα σου. Δεν θα αλλάξει αυτό. Θα είμαι εκεί. Έστω κι αν δεν το βλέπεις.Θα ενδιαφέρομαι για ό,τι σε αφορά.

Μπορεί κάποτε να το δεις.Να έχουμε την ευκαιρία να είμαστε ευτυχισμένοι.Όπως εγώ είδα πόσο ξεχωριστός είσαι,να δεις κι εσύ αυτό σε μένα,ότι μπορώ να σου χαρίσω ευτυχία,όσο μπορώ.

Πόσο αλλιώτικος είσαι από όσους κυκλοφορούν... Από όλους αυτούς που σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους.Εσύ μοιάζεις να μεταπήδησες από άλλη εποχή. Μια φυσική ευγένεια. Καλοί τρόποι.Φροντίδα για όλα.Τακτοποιημένη ζωή, αλλά όχι με την έννοια της καλοσιδερωμένης άλλων.Νοικοκυρεμένη ζωή.Οι δικές σου συνταγές ζωής πετυχημένες.Έτσι νομίζω.Μόνο αυτό το σύννεφο στη ματιά δεν μπορώ να ερμηνεύσω...

Αν ήμουνα δίπλα σου, όπως το θέλω, θα την είχα διαλύσει τη συννεφιά. Αλλά και πάλι...Έστω κι έτσι θα το προσπαθώ.

Ακόμα κι αν φαινομενικά φύγω, δεν θα φύγω ποτέ στην πραγματικότητα. Κι αν δώσω το σώμα μου, κι αν δώσω το χρόνο μου, θα είναι μόνο αυτά που θα έχω δώσει. Θα έχω δοθεί μόνο σωματικά.Ακόμα κι αν ξαπλώσω κάπου αλλού,σε άλλα σεντόνια, αφού πάντα μαζί σου θα ξυπνάω... Ψυχικά δεν δίνομαι.Μπορεί να μην είμαι δική σου αλλά είμαι δεμένη. Ψυχικά.

Όλοι μου λένε πόσο λάθος κάνω,πόσο θα πληγωθώ.Το ξέρω.Φυσικά και το ξέρω.Η λογική κάνει λάθη.Όταν τη συμβουλεύεσαι.Η καρδιά όμως δεν κάνει.Από αυτή την άποψη δεν κάνω λάθος.Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που αξίζει αυτός είσαι εσύ.Δεν κάνω λάθος να περιμένω κάτι που αξίζει,όταν έχω γνωρίσει μόνο καταστάσεις που πληγώνουν και ανθρώπους ανάξιους να χαρίσω αγάπη.

Εδώ θα είμαι.Κοντά.

Όταν διαλυθεί το σύννεφό σου,θα περιμένω...

Γιατί αξίζει χίλιες φορές.Όταν έχεις γνωρίσει την κόλαση, μπορείς να ξεχωρίσεις τον παράδεισο ή έστω την μη-κόλαση.

Κλείστηκα σε λάθος αγκαλιές...

Η μόνη σωστή θα είναι η δική σου.Όταν μου την χαρίσεις.

Έχω πίστη ότι θα έρθει η μέρα που θα μου την χαρίσεις απλόχερα. Την αγκαλιά σου.Την σκέψη σου.Την καρδιά σου.

Θα είναι η μέρα που θα καταλάβεις πόσο πολύ μοιάζουμε.Οι αντιδράσεις οι δικές σου, όπως τις είδα, μοιάζουν τόσο με τις δικές μου...Τα ίδια ακριβως πράγματα θα έκανα, τα ίδια ακριβώς πράγματα θα σκεφτόμουν...Ξέρεις πόσο σπάνιο είναι αυτό;Να κοιτάς μια εικόνα και να βλέπεις ακριβώς την ίδια εικόνα με τον άλλο.Γιατί συνήθως σε μια εικόνα,δέκα άνθρωποι να την κοιτούν,δέκα διαφορετικές ματιές,δέκα διαφορετικές οπτικές γωνίες,θα έχεις στο τέλος.Εσύ κι εγώ κοιτάμε και βλέπουμε το ίδιο πράγμα...

Πανσέληνος απόψε κι εγώ τόσο φορτισμένη...Τα δάχτυλα μου σαν να πηγαίνουν μόνα τους στα πλήκτρα.

Είσαι τόσο καιρό στη σκέψη μου.Από τη μέρα που σε γνώρισα, όσο κι αν προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως δεν ενδιαφέρομαι για σένα.Έτσι έλεγα.Γιατί έτσι ήθελα να είναι.Δεν σε ήξερα καθόλου και ταυτόχρονα ένιωθα ότι σε ήξερα. Η χημεία που λένε όλοι,υπήρχε.Ιδέα μου ήταν;Δεν πιστεύω.Δυο άγνωστοι άνθρωποι δεν μπορεί να μιλάνε τόσες ώρες για τα πάντα,ύπο περίεργες συνθήκες γνωριμίας...

Και φοβήθηκα τόσο μην χαθείς...Μήπως δεν σε ξαναδώ.Μήπως δεν με συμπάθησες.Αλλά αποδείχτηκαν όλα αυτά παράλογοι φόβοι.Σε ξαναείδα και φυσικά με συμπάθησες.Το κατάλαβα,αφού το έδειξες.

Περιμένω...

Ελπίζω...

Είμαι εδώ...

Από απόσταση.Αλλά φυσικά ισχύει ''αν δεν υπάρχει απόσταση πως να σε πλησιασω...''


23 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιανουαρίου 2009, 17:21
Και λίγο χιούμορ...


Στην εξυπηρέτηση πελατών...


OTENET

-Xαίρετε!!! Είμαι σύνδρομός σας.

-Μου στέλνει mail κάποιος κύριος Mail Delivery.

-Συνδρομητής: Παίρνω τηλέφωνο και μιλάει συνέxεια.
Τεxνικός: Ποιο νούμερο καλείτε;
Συνδρομητής: Το δικό μου, ποιο άλλο!!!

-Συνδρομητής: Τον Κο Τάδε παρακαλώ ?
Τεxνικός: Ο ίδιος...
Συνδρομητής: Με θυμάστε? Είxα καλέσει και πέρυσι...


ΑΠΟ ΤΟ 131 ΤΟΥ ΟΤΕ

- Πληροφορίες, παρακαλώ...
-Ναι, το τηλέφωνο του λιμεναρχείου Καρπενησίου μου δίνετε?
-Μισό λεπτό.... Δεν το βρίσκω...

-Πληροφορίες, παρακαλώ.
-Ναι, ήθελα το τηλέφωνο για τις πίτσες.
-Πιτσαρία θέλετε;
-Ναι.
-Πώς λέγεται το μαγαζί;
-Ρίζα
-Ρίζα?
-Ναι, Ρ-Ι-Ζ-Ζ-Α....

 

 

 

ΑΝΕΚΔΟΤΑ

1.Πάει μια μέρα ένας σε ένα παπά για να εξομολογηθεί. Του λέει λοιπόν
"Πάτερ μου αμάρτησα, τότε στον πόλεμο του 40 έκρυψα έναν άνθρωπο στο υπόγειο
μου."
- "Τέκνο μου αυτό δεν είναι αμαρτία, βοήθησες έναν συνάνθρωπό σου", του λέει ο παπάς.
Τότε λοιπόν του ξαναλέει
- "Ναι όμως πάτερ μου του έπαιρνα και 20 χιλιάδες το μήνα."
Το σκέφτεται ο παπάς και του λέει:
- "Α! παιδί μου αυτό είναι βέβαια αμαρτία, αλλά μπορώ να στο συγχωρήσω."
Και τότε ο εξομολογούμενος τον ρωτάει δειλά:
- "Δηλαδή Πάτερ μου να του πω ότι τελείωσε ο πόλεμος;”

 

2.Ένας νεαρός µπαίνει σ' ένα φαρµακείο και ζητά προφυλακτικά.
-Ποια συσκευασία θέλετε; ρωτάει ο φαρµακοποιός. Έχουµε µε τρία, έξι εννιά και δώδεκα.
-Να σας πω, λέει ο νεαρός. Απόψε έχω ραντεβού µε µια φοβερά καυτή κοπέλα. Θα φάµε µε τους γονείς της και µετά θα βγούµε βόλτα.
Έχω το προαίσθηµα πως απόψε θα το κάνουµε! Και είµαι σίγουρος πως αν αρχίσουµε, δε θα θέλει να σταµατήσουµε. Γι αυτό, δώσε µου τη δωδεκάδα.
Το βράδυ έρχεται, ο νεαρός πηγαίνει στο σπίτι της κοπέλας και κάθονται στο τραπέζι οικογενειακώς για το δείπνο. Ο νεαρός παρακαλεί να πει αυτός την προσευχή και όλοι συµφωνούν.
Αρχίζει να µουρµουρίζει την προσευχή και συνεχίζει έτσι για πέντε λεπτά. Η κοπέλα σκύβει προς το µέρος του και του ψιθυρίζει:
-Δεν µου είχες πει πως είσαι τόσο θρήσκος.
-Κι εσύ δεν µου είπες πως ο πατέρας σου είναι φαρµακοποιός!

 

3.Ενας παππούς είχε σοβαρό πρόβλημα ακοής, οπότε πάει στο γιατρό ο οποίος του δίνει κάτι ακουστικά, με τα οποία μπορεί και ακούει τέλεια.
Μετά από ένα μήνα, πάει ξανά ο παππούς στο γιατρό για την προγραμματισμένη εξέταση.
"Ξέρετε," λέει ο γιατρός, "η ακοή σας είναι πλέον περίφημη! Η οικογένειά σας πρέπει να είναι κατενθουσιασμένη που μπορείτε πλέον και επικοινωνείται φυσιολογικά μέσα στο σπίτι με όλους τους άλλους!"
"Μπα, δεν τους το έχω πει ακόμα για τα ακουστικά... Απλώς κάθομαι και ακούω τις συζητήσεις. Εχω αλλάξει τη διαθήκη μου ήδη τρεις φορές."

 

4.Μια οικογένεια βρίσκει έναν σκύλο και συζητούν πως θα το ονομάσουν.
Το αγόρι λέει να το βγάλουμε Τζάκ.
Το κορίτσι λέει να το βγάλουμε Μπούμπη.
Η μητέρα λέει να το βγάλουμε Μάξ.
Ο πατέρας θυμωμένος λέει:
Εγώ λέω να το βγάλουμε έξω.

 

5.Ένας βιομήχανος που είχε πάει ταξίδι στο εξωτερικό, παίρνει τηλέφωνο σπίτι του.
- "Τι γίνεται ρε John στο σπίτι;"
- "Τίποτα σπουδαίο κύριε. Αααα! ξέχασα. Έσπασε το βάζο πάνω στο τραπέζι!"
- "Τί; Και πώς έγινε αυτό;"
- "Να, καθώς ο σκύλος σας έπερνε φόρα, για να πηδήξει από το τον 5ο όροφο, το έριξε κάτω και το έσπασε."
- "Τί; Μα ο αγαπημένος μου σκύλος, ποτέ δεν είχε πηδήξει από το μπαλκόνι. Πώς κι έτσι;"
- "Να, είδε τη φωτιά που είχε αρπάξει το σπίτι σας και πήδηξε για να σωθεί!"
- "Τί; Το σπίτι μου πήρε φωτιά; Μα πώς έγινε αυτό;"
- "Να, βλέπετε πήρε το εργοστάσιό σας δίπλα φωτιά. Και ξέρετε τώρα πόσο εύκολα μεταδίδεται."
- "Τί; Μα πώς πήρε φωτιά;"
- "Από τα κεριά!"
- "Ποιά κεριά; Εγώ ποτέ δεν είχα κεριά"!
- "Μα, από την κηδεία της γυναίκας σας, κύριε."
- "Τί; Η αγαπημένη μου γυναικούλα; Μόνο 35 χρονών ήτανε.Πώς έγινε;"
- "Δεν άντεξε το σοκ η καημένη..."
- "Ποιό σοκ;"
- "Μα, του θανάτου του γιού σας φυσικά."
- "Τί; Του θανάτου του γιού μου; Του αγαπημένου μου γιού; Μα πώς έγινε αυτό;"
- "Να, τον πάτησε ένα αυτοκίνητο όπως έτρεχε."..
- "Ένα αμάξι; Και γιατί έτρεχε;"
- "Για να βγεί από το εξοχικό σας που γρεμιζόταν, λόγω ενός μεγάλου σεισμού. Πάντως η κόρη σας δεν γλύτωσε από αυτό το σεισμό."
- "Αχ! Κανένα θετικό νέο δεν έχεις να μου πείς."
- "Θετικό; Δύσκολα πράγματα ζητάτε κύριε. Α! ναι. Θυμάστε κάτι εξετάσεις για AIDS που είχατε κάνει πριν φύγετε;"
- "Ναι, τι έγινε;"
- "Θετικές βγήκαν."

 

6.Μια βδομάδα μετά το γάμο, η γυναίκα ξυπνάει τον άντρα της, πριν καλά καλά χαράξει.
- Αγάπη μου, έμαθα τα ευχάριστα νέα και σε ξύπνησα άρον άρον να σου τα πω. Σε λίγο καιρό θα είμαστε τρεις στο σπίτι.
Παρά το άγριο ξύπνημα, ένα τεράστιο χαμόγελο ευτυχίας σχηματίζεται στο πρόσωπο του άντρα.
- Αλήθεια κούκλα μου; Είσαι σίγουρη για το χαρμόσυνο αυτό νέο;
- Ναι, διάβασε το τηλεγράφημα που μόλις μου ήρθε:
- "Έρχομαι απόψε με το τρένο των δέκα STOP Φιλιά STOP Η μαμά σου STOP".

 

7.Συναντούνται δυο φίλοι μετά από πολλά χρόνια.
- Τι κάνεις ρε Γιώργο; Πώς περνάς;
- Αστα ρε φίλε, πέθανε ο πατέρας μου.
- Ο πατέρας σου; Ένας τόσο υγιής άνθρωπος; Πώς; Δε μπορώ να το πιστέψω. Για πες μου τι έγινε;
- Να μωρέ, είχε χαλάσει η λάμπα της κουζίνας και ανέβηκε στην καρέκλα να την αλλάξει ...Ξαφνικά όμως ήρθε το ρεύμα...
- Α,καλά, άσε μη μου πεις, κατάλαβα! Τον τίναξε το ρεύμα.
- Οχι! Έτσι όπως ήταν ζαλισμένος, έπεσε και χτύπησε το κεφάλι του στην γώνια του τραπεζιού
- Α,καλά,άσε μη μου πεις, κατάλαβα! Έμεινε στον τόπο.
- Οχι! Έτσι όπως ήταν ζαλισμένος, πήγε και έχωσε το κεφάλι του μέσα στην τηλεόραση.
- Α, καλά, άσε μη μου πεις, κατάλαβα! Τον έκαψε ζωντανό η τηλεόραση!
- Οχι! Έτσι όπως πολύ ήταν ζαλισμένος πήγε και έπεσε μέσα στα τζάμια του μπαλκονιού.
- Α,καλά, άσε, μη μου πεις! Τον πετσόκοψαν τα τζάμια.
- Οχι!
- Ε, καλά τότε πως πέθανε;
- Τον πυροβόλησε η μάνα μου για να μη διαλύσει το σπίτι.

 

8.Δύο φίλοι συζητούν:
- "Πολύ στεναχωριέμαι όταν βλέπω φαλακρούς ανθρώπους", λέει ο ένας.
Και τον ρωτάει ο άλλος:
- "Γιατί; Φοβάσαι μήπως γίνεις και εσύ φαλακρός;"
- "Όχι, αλλά έχω εργοστάσιο με χτένες."

 

9.- Γιατρέ μου, πιστεύω πως η γυναίκα μου έχει κουφαθεί!
- Κοίτα, αν δε θέλει να έρθει εδώ για να την εξετάσω, μπορείς να κάνεις ένα απλό τεστ για να σιγουρευτούμε. Θα σταθείς πίσω της και αρκετά μακριά και θα τη ρωτήσεις κάτι.
Αν δεν απαντήσει, θα πλησιάσεις ένα βήμα και θα ξαναρωτήσεις. Θα συνεχίσεις έτσι μέχρι που να σε ακούσει και μετά θα έρθεις να μου πεις την απόσταση.
Ο κύριος επιστρέφει σπίτι, μπαίνει μέσα και βλέπει τη γυναίκα του να μαγειρεύει στην κουζίνα.
- Αγάπη μου τι έχουμε για φαγητό;
Δεν ακούει τίποτε οπότε πλησιάζει και ξαναρωτάει. Τίποτε. Συνεχίζει να πλησιάζει και να ρωτάει ώσπου φτάνει ένα βήμα πίσω της.
- Αγάπη μου τι έχουμε για φαγητό;
Και η γυναίκα του απαντάει:
- Για ενδέκατη φορά σου λέω: Γιουβαρλάκια!

 

 

10.Ο Γιάννης περπατάει στο δρόμο και συναντάει το φίλο του το Νίκο, τον οποίον έχει να δει πολύ καιρό. Οπότε αρχίζουν να μιλάνε:
- "Τί κάνεις ρε Νίκο; Καιρό έχω να σε δω!"
- "Άσε φίλε, έχω γραφτεί σε ένα πανεπιστήμιο στο εξωτερικό και σπουδάζω Ζωοκοινωνιολογία!"
- "Έλα ρε, πρώτη φορά το ακούω. Τί είναι πάλι αυτό;"
- "Θα σου πω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις. Έχεις χρυσόψαρο στο σπίτι σου;"
- "Ναι."
- "Άρα, αγαπάς τα ζώα. Σωστά;"
-"Ναι."
- "Άρα πρέπει να αγαπάς και τους ανθρώπους. Άρα σου αρέσουν και οι γυναίκες! Άρα δεν είσαι αδερφή!"
- "Ρε φίλε, δίκιο είχες. Μεγάλο πράγμα η Ζωοκοινωνιολογία!"
Αμέσως μετά, συνεχίζονταςι το δρόμο του, βλέπει ένα άλλο φίλο του, το Βαγγέλη:
- "Που να σου τα λέω ρε Βαγγέλη, πριν από λίγο είδα τον Νίκο."
- "Καλά, που γυρνάει αυτός, χάθηκε!"
-"Σπουδάζει στο εξωτερικό Ζωοκοινωνιολογία!"
- "Και τι είναι πάλι αυτό;"
- "Θα σου πω ένα παράδειγμα για να καταλάβεις. Έχεις χρυσόψαρο;"
- "Οχι!"
- "Ε, τότε είσαι αδερφή!"

 

Συνθήματα σε τοίχους

-Απαγορεύεται το Απαγορεύεται
-Μην στηρίζεις τα όνειρά σου στ'άστρα, γιατί αυτά δεν στηρίζονται πουθενά
-Ξεκουμπώστε το μυαλό σας τόσο συχνά όσο ξεκουμπώνετε το παντελόνι σας
-Οι μπάτσοι χτυπάνε στο ψαχνό, η TV στο μυαλό
-Κάτω τα κόμματα, ζήτω οι τελείες
-Λευτεριά στους φυλακισμένους τηλεθεατές
-Σταματήστε τη Γη να κατέβω, ζαλίστηκα.

 

 

 

ΥΓ:Η εφεύρεση της φωτογραφίας πολύ χρήσιμη για όσους είναι συνέχεια κρυωμένοι όπως εγώ!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Ιανουαρίου 2009, 01:49
Ποιήματα


Με έπιασε μια ποιητική διάθεση απόψε...Μια νοσταλγική επίσης...Μια περίεργη διάθεση γενικότερα...Για πολλούς λόγους...

Βρήκα διάφορα ποιήματα γνωστών ή λιγότερο γνωστών ποιητών και είπα να τα μοιραστώ με όσους διαβάσουν.

 

1.Όνειρο

Δὲ μ’ ἔφτανε οὔτε κὰν ἀχὸς
μέσ’ στὴ ζωὴ ποὺ ζοῦσα.
Κ’ ἡ θύμηση λιγόθυμη
τῶν ὅσων ἀγαποῦσα.

Κ’ ἦρθε ἡ ματιά σου γελαστή
ἐαρινὴ ἐλπίδα
καὶ γιά τα ποὺ μοῦ λείψανε
μοῦ μίλησε μ’ ἐλπίδα.

Μὰ εἶνε οἱ χαρές μας φτερωτὲς
καὶ τὸ φθινόπωρο εἶνε
μέσα στὴν ἴδια μου φωνὴ
ποὺ σοῦ φωνάζει: μεῖνε.

Καὶ τῆς ματιᾶς σου ὁ γελαστὸς
ἥλιος θὰ βασιλέψη
καὶ τ’ ὄνειρο θὰ ξεχαστῆ
προτοῦ κὰν ἀληθέψη.

 

 

2.Μυγδαλιά

Κι ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω
πώς μπορεί να πεθάνει μια γυναίκα
που αγαπιέται.

Εχει στον κήπο μου μια μυγδαλιά φυτρώσει
κι είν' έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει·
μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τηνε μαραίνει
και τη χαρά του ανθού της δε θα μου δώσει.

Κι αλοίμονό μου! εγώ της έχω αγάπη τόση...
Κάθε πρωί κοντά της πάω και γονατίζω
και με νεράκι και με δάκρυα την ποτίζω
τη μυγδαλιά που 'χει στον κήπο μου φυτρώσει.

Αχ, της ζωούλας της το ψέμα θα τελειώσει·
όσα δεν έχουν πέσει, θα της πέσουν φύλλα
και τα κλαράκια της θε ν' απομείνουν ξύλα.
Την άνοιξη του ανθού της δε θα μου δώσει

Κι όμως εγώ ο φτωχός της είχ' αγάπη τόση...

 

 

 

3.Κατοχή

Ἀλήθεια, δάση καὶ βουνὰ
ὑπάρχουνε στὸν κόσμο ἀκόμη;
Ὑπάρχουν οἱ μεγάλοι δρόμοι
ποὺ πᾶν σὲ μέρη ἀλαργινά;

Ἀνθίζουν πάντοτε οἱ βραγιές;
Στοὺς κάμπους εἶναι φῶς κι εἰρήνη;
Κι ἔμεινε λίγη καλοσύνη
μὲς τὶς ἀνθρώπινες καρδιές;

Ἀπίστευτα μᾶς φαίνονται ὅλα
σ᾿ ἐμᾶς ποὺ ζοῦμε τώρα χρόνια
σὰν σ᾿ ὀρεινά φτωχὰ καλύβια
ποὺ τ᾿ ἀποκλείσανε τὰ χιόνια...

Θὲ νἄρθει τάχα μιὰν ἡμέρα
σὰν ἀπὸ τόπους μακρινοὺς
ἡ Ἄνοιξη ποὺ λαχταρᾶμε;
Καὶ θὰ μᾶς εὕρει ζωντανούς;

 

 

 

4.Χαμένα χρόνια

 

Αχ! και να γύριζαν, να 'ρχονταν πίσω

τα χρόνια που έζησα πριν σ' αγαπήσω!

Χρόνια αμνημόνευτα σα να 'ταν ξένα

τα χρόνια που έζησα χωρίς εσένα.

Ποτάμι που 'τρεξε μες σε λιθάρια

και δεν επότισε μηδέ χορτάρια,

κι η γη το ρούφηξε στ' άφωτα βάθη

κι ως και το χνάρι του για πάντα 'χάθει.

 

Αχ! και να γύριζαν να διπλοζήσω

αγάπη αδιάκοπη να σου χαρίσω

Και να 'σαι η πρώτη μου, εσύ η στερνή μου

από τη γέννα μου, ως τη θανή μου

 

Μισή σου χάρισα ζωή μονάχα!

Ζωές αμέτρητες ήθελα να 'χα,

έτσι όπως πρέπει σου να σ' αγαπήσω...

Αχ! και να γύριζαν τα χρόνια πίσω!

 

 

 


5. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος


Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

 

 

 

 

6. Ὁ πράσινος κῆπος

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν
οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.
Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα
ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω.
Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,
μὴ μὲ ρωτήσετε.

 

 

 

7. Τὰ καημένα τὰ πουλάκια

Κρύο βαρύ, χειμώνας ὄξω,
τρέμουν οἱ φωτιὲς στὰ τζάκια,
τώρα ποιὸς τὰ συλλογιέται
τὰ καημένα τὰ πουλάκια!

Τὰ πουλάκια εἶναι στὰ δένδρα,
τὰ πουλάκια εἶναι στὰ δάση,
τὰ πουλάκια θὰ τὰ πάρει
ὁ βοριᾶς ποὺ θὰ περάσει,

ἡ βροχὴ καὶ τὸ χαλάζι
κι ὁ βοριᾶς ποὺ θὰ περάσει,
καὶ τὸ χιόνι ποὺ τὸ παίρνουν
στὶς αὐλὲς μὲ τὸ φαράσι...

Κι ἂν ἡ νύχτα εἶναι μεγάλη,
κι ἔρχεται γιομάτη τρόμους,
κι ἂν ὁ θάνατος ἀπόψε,
φέρνει γύρα μὲς τοὺς δρόμους,

κι ἂν ἡ παγωνιὰ θερίζει
κι εἶναι δίχως ρουχαλάκια,
δὲ βαριέσαι, ποιὸς θυμᾶται
τὰ καημένα τὰ πουλάκια...

Τὰ πουλάκια εἶναι στὰ δένδρα,
τὰ πουλάκια εἶναι στὰ δάση,
τὰ πουλάκια θὰ τὰ πάρει
ὁ βοριὰς ποὺ θὰ περάσει.

Στὰ παιδάκια εἶναι τὰ χάδια,
στὰ παιδάκια τὰ φιλάκια,
τώρα ποιὸς τὰ συλλογιέται
τὰ καημένα τὰ πουλάκια!

Κι ὅταν γίνει, πάλι, βράδυ
κι ὅλοι πᾶνε νὰ πλαγιάσουν,
νὰ χωθοῦν μὲς τὰ κρεβάτια,
μὴ τυχὸν καὶ ξεπαγιάσουν,

τὰ πουλάκια τὰ καημένα,
τὰ πουλάκια, τώρα, πέρα
θὰ χαθοῦν χωρὶς ἐλπίδα
νὰ φανοῦν τὴν ἄλλη μέρα...

 

 

8. Νοσταλγία

Ένα σπιτάκι μου’ ρχεται στο νου μου κάθε βράδυ
Στη γειτονιά που υψώνεται μια πληχτικιά εκκλησία,
Που ζει και που ονειρεύεται με την ανησυχία
Κάποιου ξενιτεμένου.

Πόσο βαθιά η ανάμνηση στην ώρα τη θλιμένη,
Την ώρα που τα σύγνεφα φωτοπεριχυμένα
Απ’ τα στερνά ηλιοχρώματα παν κι έρχονται στα ξένα
Με τα βαριά βαπόρια.

Με τα βαπόρια που έρχονται κι αράζουν στο λιμάνι
Κι απ’ την καρδιά μου κλέβουνε του γυρισμού τον πόθο
Κι όταν σε λίγο φεύγουνε πάντοτ’ εγώ τα νιώθω
Χωρίς εμέ να φεύγουν.

Και μέσα στην ανάμνηση, που ‘ ρχεται κάθε βράδυ
Του άσπρου σπιτιού που είναι κοντά στην πληχτικιά εκκλησία
Περνάει σε μιαν ατέλειωτη και θλιβερή οπτασία
Ολ’ η παλιά ζωή μου.

 

 

 

9. Ψυχή μου χόρεψες

Ψυχή μου χόρεψες όλο το καλοκαίρι
ποιος φωτεινός σηματοδότης δεν το δείχνει

Ξεδίπλωσες το σώμα σου στο ήλιο του μεσημεριού
κολύμπησες τα μάτια σου στα δέντρα και στον κάμπο
κυλίστηκες στην αμμουδιά, τσαλάκωσες τον ουρανό
χόρεψες ως το χάραμα στην ακροθαλασσιά
μέσα στον κόσμο στα γραμμόφωνα στη θλίψη

Ψυχή μου χόρεψες για ένα μόνο καλοκαίρι.

 

 

 

10. Οι πόνοι της Παναγιάς 

Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ' άδικο φωνάξεις.
Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τοσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις.

Συ θάχεις μάτια γαλανά,θάχεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο -όχι σκλάβος ή προδότης.

Tη νύχτα θα συκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν' ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κ' ύστερα απ' το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι

Kι αν κάποτε τα φρένα σου μ' αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ' ουρανού, παιδάκι μου να μη την πεις!
Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!
Δεν είν' αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!

 

 

 

11. Το βαπόρι

Νάναι ως νάχης φύγει — με τους ανέμους — καβάλλα
στο άτι της σιγής κι' όλα να πάης
και vάv' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα — μεγάλα
σύγνεφα πάνω — οι άνθρωποι κι' ο Μάης.

Κι' εντός μου εμένα να βρυχιέται — όλο να τρέμει —
βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι
πάλι εσύ κι' ο Μάης κι' οι ανέμοι
κι' έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.

Και νάναι όλα απ' ό,τι φεύγει —και δε μένει—
σε μια πόλη ακατοίκητη, κι' εντός μου
ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι
έξω απ' την τρικυμία τούτου κόσμου.

 

 

 

12. Πάθος

Ω! τα μάτια, τα μάτια σου
που όλο χρώματ' αλλάζουν,
με γητεύουν τα μάτια σου
και βαθιά με σπαράζουν.

Μες στα χέρια -τα χέρια σου-
τα γερά τ' ατσαλένια,
τρεμουλιάζουν τα χέρια μου
σα πουλιά λαβωμένα!

Και το σώμα, το σώμα σου,
νευρικό κι αντρειωμένο,
πως το λιώνει το σώμα μου
το βαριά κουρασμένο.

 

 

 

 

ΥΓα:(1.Μ.Πολυδούρη/2.Κ.Καρυωτάκης/3.Κ.Ουράνης/4.Ι.Πολέμης/5.Τ.Λειβαδίτης/6.Ν.Βρεττάκος/7.Ν.Λαπαθιώτης/8.Μ.Παπανικολάου/9.Ν.Α.Ασλάνογλου/10.Κ.Βάρναλης/11.Γ.Σκαρίμπας/12.Μυρτιώτισσα)

 

ΥΓβ:Η φωτογραφία από τη σειρά της ΕΤ1 για τη ζωή του Καρυωτάκη.Μ'αρέσει αυτός ο ηθοποιός που τον υποδύεται.Μου βγάζει κάτι θετικό,πέρα ότι του ταιριάζει ο ρόλος.

 

ΥΓγ:Μετά από το βίντεο που ακολουθεί,και να ήθελα να πω κάτι άλλο...Δείτε και θα καταλάβετε...Απλά,συγκινητικό...

 

 

video 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2009, 01:30
Γνώση


Πάντα, από τα χρόνια του σχολείου, μ’ άρεσε να ψάχνω τα νοήματα των λέξεων, από πού προέρχονται. Όταν έφτασα στην Γ’ Λυκείου, τότε υπήρχαν ακόμα οι δέσμες,  ήμουνα ανάμεσα στην Α’ (φυσική, χημεία, μαθηματικά) και την Γ’ (αρχαία, λατινικά, ιστορία).Η έκθεση κοινή σε όλες τις δέσμες. Τελικά όταν έχεις ένα δίλημμα διαλέγεις μια τρίτη λύση και είσαι μια χαρά! Χαχαχα! Πήγα Δ’ δέσμη (πολιτική οικονομία, ιστορία, μαθηματικά). Γιατί όπως πάντα ,είμαι καλή στα εντελώς αντίθετα, ήμουνα εξίσου καλή και στα μαθηματικά και στα αρχαία.

Τώρα που έχω και υπολογιστή σερφάρω σε site όπως το  asprilexi από όπου έχω βρει τα στοιχεία αυτά που παραθέτω, αλλά και σε πολλά άλλα ,διαφορετικής θεματολογίας, όπως και σε site εκπαίδευσης. Κάπου είχα και μια ελπίδα ότι κάποτε μπορεί να διδάξω, αλλά οι βουλές του ΑΣΕΠ είναι άλλες… Να παίρνει 10 κοινωνιολόγους… Ας μην το θυμάμαι και συγχύζομαι, ότι σαν κοινωνιολόγοι δεν μπορούμε ούτε στην Ορεστιάδα να διοριστούμε (έχω συμφοιτήτρια που μένει εκεί, και δεν μπορεί ούτε εκεί να διοριστεί, δεν τα λέω από το μυαλό μου…)

Τέλος πάντων…

Μια γεύση ακολουθεί. Λέξεις και φράσεις που χρησιμοποιούμε και δεν ξέρουμε από πού προέρχονται. Άλλες λέξεις με τοπική προέλευση, άλλες που έχουμε δανειστεί από άλλες γλώσσες ή έχουμε δανείσει σε άλλες γλώσσες. Έχουμε μια ιδιαίτερα πλούσια γλώσσα. Μερικές λέξεις τις χρησιμοποιούμε καθημερινά και δεν ξέρουμε από πού προέρχονται, άλλες κοντεύουν να εκλείψουν με την απλοποίηση της γλώσσας μας.

 

1.Φοβού τούς Δαναούς και δώρα φέροντας
Από το λατινικό: timeo Danaos et dona ferentes (Βιργίλιος, Αινειάδα). Η φράση αποδίδεται στον Τρώα Λαοκόονα, ο οποίος προσπαθούσε να πείσει τους Τρώες να μη δεχτούν τον Δούρειο Ίππο.
Μεταφράζεται: Να φοβάσαι τους Δαναούς (ονομασία των Ελλήνων στον Τρωικό πόλεμο) ακόμη κι αν φέρνουν δώρα.
Η φράση χρησιμοποιείται για ανθρώπους απέναντι στους οποίους πρέπει να είναι κανείς πολύ επιφυλακτικός, ακόμα και στην περίπτωση που δείχνουν φιλική διάθεση.

 

 

2.Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς
Η παροιμία διδάσκει, κατά τον Ν. Πολίτη, «ότι ματαιοπονεί ο επιχειρών να διορθώση τον φύσει πονηρόν, ή να διδάξη τον ανεπίδεκτον μαθήσεως, ή ο ευεργετών αχάριστον».
Η παροιμία συνοψίζει αρχαίο αισώπειο μύθο, σύμφωνα με τον οποίο ο κύριος ενός Αιθίοπα, νομίζοντας πως ο δούλος του είναι μαύρος από την απλυσιά, προσπαθούσε επίμονα πλένοντάς τον να τον καθαρίσει. Ο Λουκιανός παραδίδει και την παροιμιώδη σχετική φράση: Αιθίοπα σμήχειν = (από αμάθεια) πλένω Αιθίοπα, για να τον κάνω λευκό. Αξιομνημόνευτη η διάδοση της παροιμίας και στην Ασία, όπου, βέβαια, δεν γίνεται λόγος για αράπη, αλλά για μαύρη αρκούδα, κουρούνα ή κάρβουνο.

 

 

3.Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του
Παροιμιώδης φράση που παραπέμπει στο σκληρό καθήκον της κωπηλασίας των καταδίκων στα πλοία.
Η λέξη κατεργάρης, μεσαιωνική, που δηλώνει πλέον τον παμπόνηρο, τον πανούργο άνθρωπο, είχε αρχικά τη σημασία: ο λάμνων (= κωπηλάτης) εις κάτεργον (= πλοίο στο οποίο δούλευαν κατάδικοι, γαλέρα), θέση του στο πλοίο ήταν ο πάγκος, σανίδα πάνω στην οποία κάθονταν οι κωπηλάτες.

 

 

4.Κάνε το καλό και ρίξ' το στο γιαλό
Παραλλαγή της τουρκικής παροιμίας eyligi yap, denize at (= κάνε το καλό και ρίξ' το στη θάλασσα).
Σημασία: δεν πρέπει να προσδοκούμε ανταπόδοση από μια καλή πράξη.

 

 

5.Ένας κούκ(κ)ος / ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη
Η έννοια: οι μεμονωμένες ενέργειες δεν φέρνουν αποτέλεσμα. Αντίστοιχη αρχαία ελληνική παροιμία: μία χελιδών έαρ ου ποιεί
Αρκετές οι νεοελληνικές παροιμιακές και στερεότυπες φράσεις με τον κούκκο:
- σαν τον κούκ(κ)ο, δηλ. ολομόναχος.
- τρεις κι ο κούκ(κ)ος, δηλ. ελάχιστα άτομα, ελάχιστη προσέλευση.
- μου κοστίζει ο κούκ(κ)ος αηδόνι, δηλ. ακριβοπληρώνω κάτι, δίνω περισσότερα από την πραγματική του αξία.

 

 

6.Του Κουτρούλη ο γάμος
Η φράση ανάγεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή (1845), ο οποίος διακωμώδησε παλιά λαογραφική παράδοση, κατά την οποία ο Κουτρούλης - πραγματικό πρόσωπο που το όνομά του παραπέμπει στη λαϊκή λέξη κουτρούλης = κοντοκουρεμένος ή φαλακρός - τέλεσε τους γάμους του στη Μεθώνη με λαμπρότητα περιώνυμη. Η φράση χρησιμοποιείται για να περιγράψει καταστάσεις που χαρακτηρίζονται από ευθυμία και αναστάτωση ιδιαίτερη.

 

 

 

 

7.Ζάλο
Βήμα, βηματισμός, πήδημα. Επίσης: η πατημασιά, το χνάρι (κυρίως στον πληθ.): επήρε τα ίδια ζάλα για να τον βρει. Ετυμολογείται από το ουσ. της αρχαίας σάλος (= φουσκοθαλασσιά, κλυδωνισμός - ταρακούνημα του πλοίου λόγω θαλασσοταραχής). Η λέξη χρησιμοποιείται στον Ερωτόκριτο: «Kι ωσά φεγγάρι λαμπυρός εφαίνετο στη μέση είς Kαβαλάρης, κ’ ήρχετο την Tζόγια να κερδέσει, σ’ ένα φαρί μαυρόψαρο, όμορφο και μεγάλο, πηδώντας και χλιμίζοντας ήκανε κάθε ζάλο». Ζάλα ονομάζονται ακόμη τα βήματα του χορού: πβ. το περίφημο πεντοζάλι – όνομα που σύμφωνα με την παράδοση προέρχεται από τον «πέμπτο ζάλο», το πέμπτο «βήμα», δηλ. την πέμπτη κατά σειρά ευκαιρία - απόπειρα για απελευθέρωση της Κρήτης από τους Τούρκους (: την πέμπτη επανάσταση των Κρητικών κατά το 1770).

 

 

8.Μαγαζί
Εμπορικό κατάστημα ή εργαστήριο. Το μεσαιωνικό μαγαζί(ο)ν προέρχεται από το ιταλικό magazzino και αυτό από το αραβικό makhazin = πληθυντικός του makhzan (= αποθήκη). Στην αρχαία ελληνική λέγεται εμπόριον, σκηνή, καπηλείον ή πωλητήριο.

 

 

9.Καρναβάλι
Η γιορτή της αποκριάς και οι εκδηλώσεις που τη συνοδεύουν: η απόκρεως και αι κατ’ αυτήν μεταμφιέσεις. Η λέξη αποτελεί μεταφορά του γαλλικού carnaval και του ιταλικού carnevale, λέξης με λατινικές ρίζες: caro (γεν. carnis = κρέας) + levo (= σηκώνω, απομακρύνω). Θεωρείται ότι αποτελεί μίμηση των Βακχείων (τελετές προς τιμήν του Βάκχου: προσωνύμιο του Διονύσου), των Κρονίων (εορτή στην Αθήνα προς τιμήν του Κρόνου) ή κατάλοιπο των λαϊκών εορτών της αρχαιότητας.

 

 

10.Παραβάν
Ξένη λέξη. Ελληνιστί: παραπέτασμα. Από το γαλλ. paravent < para [< ρ. parer = προφυλλάσσομαι < λατ. paro = παρασκευάζω, ετοιμάζω] + vent (< λατ. ventus = άνεμος].

 

 

11.Αλκοόλ
Η λέξη προέρχεται από το μεσαιωνικό λατινικό alcohol (= ουσία προερχόμενη από απόσταξη), που ετυμολογείται από την αραβική λέξη al kuhul, ένα είδος μαύρης πούδρας που χρησιμοποιείται για να βάφουν οι γυναίκες της ανατολής τα βλέφαρά τους. Το όνομα χρησιμοποιήθηκε αργότερα για εξευγενισμένα αρώματα και τελικά για το απόσταγμα του κρασιού, την αιθυλική αλκοόλη με το αιθέριο άρωμα. Tη λέξη την καθιέρωσε ως επιστημονικό όρο ο Λαβουαζιέ. Οι Έλληνες χρησιμοποιούν για το αλκοόλ τον όρο οινόπνευμα, λόγια λέξη του 19ου αι. (το πνεύμα του οίνου, απόδοση του γαλλ. esprit de vin).

 

 

12.Ρεπό
Στα γαλλικά repos σημαίνει «ακινησία, ανάπαυση». Το ρήμα από το οποίο προέρχεται η λέξη (< reposer = αναπαύω, ησυχάζω) ετυμολογείται από το μεταγενέστερο λατ. repausο, ρήμα με ελληνικές ρίζες (< αχώριστο μόριο re- + ρ. pausο < λατ. ουσ. pausa < αρχ. παύσις).

 

 

 

13.Αλαφροήσκιωτος
Αλαφροήσκιωτος και ελαφροήσκιωτος. Ο έχων ελαφράν την σκιάν, αυτός που, κατά τη λαϊκή παράδοση και τις λαϊκές δοξασίες, έχει την ικανότητα, το χάρισμα, να διακρίνει μη αισθητά όντα (αόρατες δυνάμεις: στοιχειά, φαντάσματα, ξωτικά, ήσκιους κ.τ.ο.). Σύνθετη λέξη από το επίθ. ελαφρός/αλαφρός και το ουσ. ήσκιος. Αλαφροήσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι ‘δες (Δ.Σολωμός, ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Σχεδίασμα Γ΄).

 

 

14.Ουτοπία
Χίμαιρα, όνειρο, φαντασία.
Η λέξη πλάστηκε το 1516 από τον Thomas More για το περίφημο ομώνυμο έργο του De insula Utopia (Περί της νήσου Ουτοπίας).
Σ’ αυτό ο Άγγλος φιλόσοφος αφηγείται ότι κάποιος φανταστικός φίλος του έφτασε μαζί με τον Αμέρικο Βεσπούκι σ’ ένα νησί, την Ουτοπία, τόπο κατοικίας σοφών και ευτυχισμένων ανθρώπων, που διοικούνταν με ένα υποδειγματικό σύστημα.
Η λέξη είναι λατινική και πλάστηκε από το ελληνικό ού τόπος (= ανύπαρκτος).
Έτσι, η Ουτοπία του Thomas More χρησιμοποιείται για να δηλώσει κάθε προγενέστερη ή μεταγενέστερη χιμαιρική πολιτεία που παρουσιάζεται ως ιδεώδης (πβ. την ιδεώδη Πολιτεία του Πλάτωνα).

 

 

15.Ρηξικέλευθος
Ο τέμνων, ο διανοίγων οδόν· (μεταφορικά) ο επιχειρών τολμηρώς νέον τι, ο ρέκτης, ο προοδευτικός: αυτός που έρχεται σε ρήξη με το παρελθόν και επιχειρεί τολμηρά κάτι νέο, πρωτοποριακό, ο νεωτεριστής, ο καινοτόμος. Λόγια λέξη που προέρχεται από το ελληνιστικό επίθετο ρηξικέλευθος < ρήξις (< ρήγνυμι = θραύω, σπάζω) + κέλευθος (= οδός, δρόμος).

 

 

 

16.Οδός Πατησίων
Οφείλει την ονομασία της στην ομώνυμη συνοικία της Αθήνας. Το τοπωνύμιο Πατήσια υπάρχει από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, ίσως από κάποιο Τούρκο Πατίς-Αγά, που είχε κτήματα εκεί. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή προέρχεται από τον αρχαίο δήμο της Βατής, που τοποθετείται στα σημερινά Πατήσια, και ιδίως από τον επιρρηματικό τύπο Βατήσι (= προς την Βατήν). Παλαιότερα η περιοχή ονομαζόταν Παραδείσια. Η οδός Πατησίων στις αρχές του 20ου αι. ήταν εξοχική περιοχή με πολλούς ανθόκηπους και δέντρα και, γι’ αυτό, συνήθης τόπος περιπάτου των Αθηναίων. Στην αρχή της - και συγκεκριμένα στο ισόγειο της οικίας Καυταντζόγλου - υπήρχε το περίφημο «καφενείον των ευ φρονούντων» (= των σωφρόνων, των συνετών), ή «καφενείον των γερόντων», εξαιτίας της ηλικίας των θαμώνων του. Η περιοχή γύρω από το τέρμα της οδού Πατησίων από τις αρχές του 20ου αι. επικράτησε να λέγεται Αλυσίδα, εξαιτίας της αλυσίδας που έφραζε το δρόμο του Ποδονίφτη (παραπόταμου του Κηφισού) όταν περνούσε το «Θηρίο», το θρυλικό τραίνο της Αττικής, που καταργήθηκε το 1925. Στην Αλυσίδα, που ήταν πραγματικός ανθόκηπος, πήγαιναν οι νέοι των πρώτων δεκαετιών του αιώνα για να γιορτάσουν την Πρωτομαγιά.

 

 

 

17.Οδός Σταδίου
Το Παναθηναϊκόν, ή καλλιμάρμαρον, στάδιον της Αθήνας, στις πλαγιές του λόφου του Αρδηττού, στο οποίο οφείλει την ονομασία της η οδός, ανοικοδομήθηκε κατά τη διετία 1895-1896 με χρηματοδότηση του Γεωργίου Αβέρωφ προκειμένου να διεξαχθούν εκεί οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες, στον ίδιο τόπο βρισκόταν το αρχαίο στάδιο της Αθήνας, που ιδρύθηκε το 330 π.Χ. επί άρχοντος Λυκούργου, για τη διεξαγωγή γυμνικών αγώνων. Σ’ αυτό προστέθηκαν μαρμάρινα καθίσματα σε μορφή πετάλου το 140 μ.Χ., με δωρεά του Ηρώδη του Αττικού, ο οποίος είχε οριστεί αθλοθέτης των Παναθηναίων - εορτή από την οποία έλαβε και το όνομά του. Στη θέση που βρίσκεται σήμερα η οδός Σταδίου - η οποία ονομάστηκε έτσι διότι στο αρχικό σχέδιο της πόλης των Αθηνών, που δεν εφαρμόστηκε ποτέ, προβλεπόταν να φτάνει μέχρι το Παναθηναϊκό Στάδιο - υπήρχε το ρέμα του Βοϊδοπνίχτη, που κατέβαινε από το λόφο του Λυκαβηττού και η περιοχή ήταν σχεδόν αδιάβατη. Κατά το 19ο αι., όταν διαμορφώθηκε σε οδό, πήρε την ονομασία «οδός Φειδίου» και, μετέπειτα, «οδός Ακακιών», ενώ για μικρό χρονικό διάστημα μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου πήρε το όνομα του βρετανού ηγέτη Ουΐνστον Τσώρτσιλ.

 

 

 

18.Παντρεμενάδικα
Ονομασία της βορειοδυτικής περιοχής του Αρδηττού. Εκεί κατά τα πρώτα χρόνια του βασιλιά Γεωργίου του Α΄ υπήρχαν ξύλινα παραπήγματα που φιλοξενούσαν «ύποπτα» κέντρα αναψυχής στα οποία σύχναζαν άστεγα ερωτικά ζευγαράκια. Στην ίδια περιοχή κατά την παράδοση στα τέλη του 19ου αι. έγινε ένας τρικούβερτος γάμος ανάμεσα σ’ έναν γραφικό Αθηναίο, που ήταν τότε 80 ετών, και σε μια κατά πέντε χρόνια μικρότερή του Αθηναία – ευτυχής κατάληξη έρωτος που είχε αναπτυχθεί πριν πενήντα χρόνια!

 

 

 

19.Αναφιώτικα
Συνοικία της Αθήνας στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης που δημιουργήθηκε αυθαίρετα γύρω στα 1860 από Αναφιώτες (καταγόμενους από την Ανάφη) τεχνίτες και εργάτες, οι οποίοι είχαν έρθει στην πρωτεύουσα για να εργαστούν στις ανασκαφές της Ακρόπολης αλλά και για να προσφέρουν έργο στην ανοικοδόμηση της Αθήνας. Παραδίδεται πως οι πρώτοι που οικοδόμησαν αυθαίρετα και εγκαταστάθηκαν σ’ αυτή την περιοχή ήταν ένας χτίστης και ένας ξυλουργός από την Ανάφη, ο Γεώργιος Δαμίγος και ο Μάρκος Σιγάλας.

 

 

 

20.Παγκράτι
Ίσως πρόκειται για αρχαίο τοπωνύμιο, συνδεόμενο με το ιερό του Παγκράτους Ηρακλέους, του οποίου αρχαιολογικά ευρήματα μετακλασικών χρόνων αποκαλύφθηκαν κοντά στη νότια όχθη του Ιλισού ποταμού, βορειοανατολικά του Παναθηναϊκού Σταδίου. Το προσωνύμιο συνδέεται με το επίθετο της αρχαίας ελληνικής παγκρατής (< παν + κράτος = ο έχων παν κράτος, τήν πάσαν εξουσίαν, ο παντοδύναμος).

 

 

 

21.Αιγάλεω
Πήρε το όνομά του από το ομώνυμο βουνό της Αττικής (Εγκαλέου Όρους), από το οποίο ο Ξέρξης παρακαλούθησε το 480 π.χ τη ναυμαχία στο θαλάσσιο στενό της Σαλαμίνας. Η λέξη Αιγάλεω ετυμολογείται από τις λέξεις αίγες = κύματα, και λάας = πέτρα, λίθος βράχος. Είναι δηλαδή ο βράχος στον οποίο χτυπούν τα κύματα. Το Αιγάλεω είναι σχετικά νέος οικισμός και δημιουργήθηκε γύρω από το παλιό Μπαρουτάδικο, κυρίως στην περίοδο του Μεσοπολέμου.

 

 

 

22.Αιγαίο
Αιγαίον πέλαγος ή Αιγαίος πόντος: ουδέτερο του επιθέτου της αρχαίας ελληνικής αιγαίος, λέξη αβέβαιης ετυμολογίας. Πιθανώς προέρχεται από το ουσιαστικό αίξ, αιγός (= γίδα). Σ’ αυτή την περίπτωση, αιγαίον ονομάζεται ο τόπος με τις πολλές γίδες – προφανώς προτού η ξηρά καλυφθεί με νερά και μεταβληθεί σε πέλαγος! Εξάλλου, αίγες ονομάζονται και τα μεγάλα κύματα, που μοιάζουν με «προβατάκια», ή ακριβέστερα με αγέλη αιγών, οπότε αιγαίον πέλαγος σημαίνει κυματόβρεχτη θάλασσα. Κατ’ άλλους συνδέεται ετυμολογικά με τη λέξη αιγίς (= καταιγίδα), οπότε αιγαίον ονομάζεται ο τόπος που ξεσπούν συχνά καταιγίδες. Άλλοι το συνδέουν με το ρήμα αίσσω (= ορμώ), προφανώς από την ορμή των κυμάτων. Κατά το μύθο το πέλαγος πήρε την ονομασία του από τον Αιγέα, τον πατέρα του Θησέα, ο οποίος ρίχτηκε σ’ αυτό και πνίγηκε, όταν πίστεψε ότι ο γιος του Θησέας είχε σκοτωθεί από τον φοβερό Μινώταυρο, βλέποντας το πλοίο του να επιστρέφει από την Κρήτη με μαύρο ιστίο αντί του λευκού που του είχε υποσχεθεί σε περίπτωση επιτυχίας.

 

 

 

(πηγή: asprilexi.gr)

 

 

 

 

ΥΓ: Η γνώση είναι κάτι καλό. Και δεν μιλάω για τη γνώση του σχολείου και του πανεπιστημίου αλλά αυτή που μας ωθεί μόνοι μας να ανακαλύπτουμε και να γνωρίζουμε πράγματα, καταστάσεις που δεν γνωρίζαμε, να προσλαμβάνουμε νέες παραστάσεις. Άλλη μια ενδιαφέρουσα πηγή γνώσης είναι και τα ταξίδια, που μας γνωρίζουν νέους πολιτισμούς ή απλά ήθη και έθιμα του δικού μας τόπου. Προσωπικά λατρεύω τα ταξίδια.

Η γνώση είναι μια αέναη διαδικασία που δεν σταματάει ποτέ.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Ιανουαρίου 2009, 02:40
Νέα χρονιά,νέα διάθεση,νέα αρχή,νέο soundtrack!


Νέα χρονιά. Όπως όλοι συνηθίζουν, καιρός για ξεκαθαρίσματα. Όχι δηλαδή ότι τα μέσα του χρόνου, ή ένας οποιοσδήποτε μήνας δεν κάνει για ξεκαθαρίσματα. Πάντα είναι κατάλληλος καιρός. Όταν σκύβεις στον εαυτό σου, τον ακούς και τον καταλαβαίνεις. Πάνω από όλα όταν τον αγαπάς. Όχι με την εγωιστική έννοια. Με την έννοια του προσέχω τον εαυτό μου γιατί αν δεν το κάνω εγώ δεν θα το κάνει κανείς για μένα.

Ξεκαθάρισμα και εγώ. Άρχισε από το 2008. Συνεχίζεται. Θα συνεχίζεται.

Έρχονται στιγμές που βλέπεις πεντακάθαρα τι ακριβώς συμβαίνει στη ζωή σου. Αυτό που δεν μπορούσες ,μέρες, μήνες, χρόνια, να δεις, μπορεί να στο ‘’ανασύρει’’ από την αφάνεια μια κουβέντα κάποιου τρίτου που είναι έξω από όλο αυτό και να δεις πεντακάθαρα να διαγράφεται μπροστά σου, να περνά, όλη η ζωή σου…

Έχω κι αυτή την διαίσθηση… Αυτό το ένστικτο… Κατάρα μαζί και ευχή…

Πάντα καταλαβαίνω και πιάνω στον αέρα όσα θα γίνουν…

Πολλές φορές λέω ‘’έτσι για αλλαγή, ας κάνω λάθος…’’

Γιατί καμιά φορά στοιχίζει η αλήθεια…

Αλλά,απ’ την άλλη,προτιμώ μια ωμή και άχαρη αλήθεια, από ένα ωραιοποιημένο ψέμα.

Προτιμώ να ‘’πεθάνω’’ μια στιγμή, παρά να πεθαίνω με δόσεις…

Βλέπω καθαρά τώρα…

Διαγράφεται μπροστά μου όλη η ιστορία… Όλη η δράση…

Τολμώ να ονειρευτώ. Και το κάνω. Δεν έπαψα ποτέ.

Αυτή τη φορά όμως θα δράσω.

Είμαι ρεαλίστρια. Πατάω στη γη. Καλό το όνειρο αλλά σε αποπροσανατολίζει. Θαμπώνει ,συχνά, την αλήθεια.Η ζωή με έκανε ρεαλίστρια. Όσο με παρέσυρε το συναίσθημα... Σωρός τα λάθη.

Αυτή τη συζήτηση είχα το απόγευμα με μια φίλη μου που βρίσκεται σε ένα μεγάλο διλλημα,ποιον δρόμο να προτιμήσει...

Εγώ διαλέγω τη φυγή. Όχι από δειλία. Από άποψη. Από περηφάνεια. 

Είναι  που έχω στο αίμα μου τη φυγή. Αυτή που δεν μ’ αφήνει να μένω εκεί που με διώχνουν. Όχι με λέξεις. Με σιωπές, με βλέμματα, με απάθεια, με πράξεις.

Κυρίως με σιωπές...

Τις λέξεις όμως τις βρήκα μέσα μου. Κάλυψα τις σιωπές και άνοιξα διάλογο με τον εαυτό μου.

Αυτή τη φορά δεν θα κοιτάξω πίσω… Όταν κοιτάς την ακτή, θα μείνεις και στην ακτή… Κοιτάς το πέλαγο και βουτάς… Στο άγνωστο… Με το όνειρό σου μόνο. Με το όνειρο σου γυμνό από φόβο. Μόνο έτσι κολυμπάς και δεν πας στον πάτο. Μόνο έτσι…

Βάζω όριο στον εαυτό μου το τέλος του καλοκαιριού. Αν μέχρι τότε είναι όλα ίδια… Η βαλίτσα θα είναι έτοιμη 1 Σεπτέμβρη. Για τον τόπο της ψυχής μου. Μακριά από τον τόπο του εφιάλτη. Εδώ.

Όταν φτάνεις να μισείς τον τόπο που σε γέννησε, δεν μπορείς να συνεχίσεις. Σε πάει πίσω. Δεν γεννήθηκα σε χωριουδάκι και ήρθα εδώ να κάνω την τύχη μου. Γεννήθηκα εδώ και εδώ μεγάλωσα. Μάλλον όμως η τύχη μου μετανάστευσε στο φεγγάρι, δεν εξηγείται αλλιώς…Τα τελευταία 6 χρόνια δεν έχω πάρει ανάσα...Στην αρχή των τραγουδιών, το αχ είναι γραμμένο...

Ο, τι αγάπησα ποτέ δεν με καταδέχτηκε…

Πάλευα για όλα, για να έρχονται να μου κλέβουν την μπουκιά απ’ το στόμα, κάποιοι που τα βρήκαν όλα έτοιμα.

Έτρωγα τα χαστούκια όταν οι άλλοι τα είχαν όλα ήδη έτοιμα.

Έβλεπα τα άδεια βλέμματα να μου απευθύνουν, όταν απεύθυναν τα γεμάτα καλοσύνη, ταίζοντας λύκους, σε αυτούς ακριβώς τους λύκους… Εγώ δεν ήθελα να δαγκώσω το χέρι τους, αλλά προτιμούσαν αυτούς που ήθελαν…

Ήμουνα πάντα ευγενική… Πάντα ήθελα να δίνω… Όχι για να ακούσω ευχαριστώ… Επειδή το ήθελα. Δεν ζήτησα τίποτα. Αλλά δεν άξιζα και την συμπεριφορά που έλαβα. Σε καμία περίπτωση.

Το μόνο που βάζω πάνω από όλα είναι οι σχέσεις όλων των ειδών, η οικογένεια, οι φίλοι, οι παρέες. Κάνω τα πάντα αν χρειαστεί.

Και τι βγήκε; Τίποτα. Μηδέν.

Ο κύβος ερρίφθη…

Του παιχνιδιού τους κανόνες τους ήξερα, κι η παρτίδα μ' εσένα σκληρή,
όμως πάντα ποντάρω, στην έκπληξη και την ανατροπή.
Πήγα γυρεύοντας κι ήταν η ώρα μου, από σένα γραφτό να τη βρω,
ποιος γκαντέμης Θεός μου την έστησε, και ποιο δαιμονικό.

Ο κύβος ερρίφθη και πια δεν υπάρχει διαφυγή,
έπαιξα κι έχασα, κι άλλη δεν έχω επιλογή.
Ο κύβος ερρίφθη κι ανήκω, στη βήτα διαλογή,
όλα τελειώσανε κι άξια παίρνω ανταμοιβή.


Του παιχνιδιού τους κανόνες τους ήξερα, κι η παρτίδα μ' εσένα σκληρή,
όμως πάντα ποντάρω, στην έκπληξη και την ανατροπή.

 

 

 Όλοι θα λάβουν ό ,τι αξίζει… Αυτή τη φορά ‘’θα πάρω κεφάλια…’’

Θα έρθει η ώρα.

Όταν φύγω, θα κοιτάζω το πέλαγος και όχι το χώμα, όπως θέλουν να κοιτάζω και φυσικά δεν τους κάνω τη χάρη. Όποιος θέλει ‘’προβατάκια’’ για τη συλλογή του, δεν υπάρχουν. Ποτέ δεν ήμουνα, ποτέ δεν θα γίνω. Ήδη τα ‘’δόντια’’ μου τα δοκίμασε μια ‘’φίλη μου’’ που μόνο φίλη δεν ήταν.Φί(λ)δη ήταν. Ένα τεράστιο εγώ ήταν. Τέλος πάντων. Δεν μ’ αρέσει να κατηγορώ ανθρώπους που λείπουν. Άλλωστε  μιλάω γενικά και φυσικά για ανθρώπους που λείπουν.Όμως κάποιοι άνθρωποι σε φέρνουν στο ζενιθ της υπομονής σου,ξεχειλίζουν το ποτήρι σου... Δίνεις ευκαιρίες και τις πετάνε στα σκουπίδια.

Χαίρομαι που γνώρισα ανθρώπους τόσο διαφορετικούς από όλο αυτό… Ανθρώπους με χαρίσματα… Που ανοίγουν την ψυχή τους- ένα υπέροχο σαλόνι-και σε καλούν, να καθίσεις, ακόμα κι αν φοράς λασπωμένα παπούτσια. Αυτό είναι και το σωστό άλλωστε. Δεν κοιτάζεις τα παπούτσια, αν είναι γόβες ή λασπωμένα μποτάκια… Αγαπάς και τις γόβες και τα λασπωμένα μποτάκια… Το πρόσωπο που τα φοράει έχει σημασία… Η ψυχή του.Χαίρομαι που έχω γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους.Με το Α κεφαλαίο και όλα τα γράμματα.Με ψυχή-σαλόνι-ζεστή και φιλόξενη.

Απ' την άλλη,ισχύει αυτό που λέει το τραγούδι.

τα πιο μεγάλα ψέματα στα πιο αθώα βλέμματα.

Καμιά φορά ένα αθώο βλέμμα κρύβει όσα δεν κρύβουν 1.000 ένοχα βλέμματα. Ένα ένοχο βλέμμα-εγώ- σας το λέει αυτό. Που συνάντησε ‘’αθώα’’ βλέμματα που είχαν σκάψει κάτι λάκκους εκατοντάδων μέτρων για όλους τους ανυποψίαστους- που ποτέ δεν ανήκα- και έναν -έναν, τους έριχναν την κλωτσιά και μέσα…

Μπορεί να αναρωτιέστε πως την πατάω πάντα με τόση διαίσθηση. Είναι επειδή δίνω ευκαιρίες. Μήπως και κάνω λάθος. Αλλά με μαθηματική ακρίβεια, σχεδόν ποτέ δεν κάνω… Δεν το παίζω ξερόλας. Απλά με μια ματιά έχω καταλάβει πολλά… Τους διπρόσωπους φοβάμαι μόνο. Αυτούς δεν τους καταλαβαίνει ούτε η ίδια τους η μάνα.

Τέλος πάντων. Έτυχε άτομο διπρόσωπο-όπως περιγράφω-μόνο εγώ και  άλλη μια κοπέλα να το έχουμε καταλάβει,έκανε το ανυπεράσπιστο θύμα σε όλους...Παλιές ιστορίες...

Το ξεκαθάρισμα μου θα συνεχιστεί. Όταν φύγω, λίγοι αλλά καλοί, θα είναι η παρέα μου στο νησί. Θα είναι η πόρτα του σπιτιού μου 365 μέρες ανοιχτή για εκείνους. Ό, τι ώρα θέλουν.

Οι υπόλοιποι; Αδιαφορία. Κόβω γέφυρες ή …

Σ' ευχαριστώ γι' αυτή τη νύχτα απ' την ψυχή μου
σ' ευχαριστώ για ό,τι περάσαμε μαζί
Όμως θα φύγω γιατί αυτή είν' η ζωή μου
να κλείνω γέφυρες με πέτρες της σιωπής


Σ' ευχαριστώ για ό,τι μου χάρισες απόψε
μα τα λουλούδια κοιμούνται το πρωί
Ένα "αντίο" που θυμάμαι πότε πότε
κλείνει τις γέφυρες με πέτρες της σιωπής

Είναι αργά, πολύ αργά κι έχω ξεχάσει
της φαντασίας μου τα σκίτσα έχουν ξεβάψει

"Ναι" είναι αργά, πολύ αργά να ζωντανέψει
Ό,τι εφτιάξαμε κι αφήσαμε στη μέση

 

 

Αποφάσισα ότι δεν αξίζει να στεναχωριόμαστε για τίποτα και για κανέναν.

Θέλω να βλέπει το μάτι μου θάλασσα… Να ανοίγω το παράθυρο και να μου έρχεται ο αέρας της… Εδώ ο μόνος αέρας που μου έρχεται είναι το καυσαέριο των αυτοκινήτων…

Θέλω να ξεκινάω 7.45 και 8.00 να είμαι στη δουλειά μου. Όχι 6.45 και να είμαι 8.05 και να τ ’ακούω από τον κάθε ηλίθιο προιστάμενο, και το χειρότερο να μην φταίω εγώ που άργησα, αλλά το λεωφορείο που το περίμενα μισή ώρα και ήρθε γεμάτο και δεν με πήρε.

Θέλω να βγαίνω από την πόρτα και να περπατάω όχι να τρέχω πανικόβλητη να προλάβω δεν ξέρω κι εγώ τι.

Βάζω μια άνω τελεία και η ιστορία συνεχίζεται. Δεν θα κάτσω εδώ να με ρουφήξει η κινούμενη άμμος. Γιατί αυτό γίνεται αυτή τη στιγμή.

Αυτά από μένα.

 

ΥΓ1: Δεν θα απαντήσω σε σχόλια που υπονοούν ότι γκρινιάζω, και ότι δεν μπορεί να είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, ‘’βάζω σάλτσες’’…Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι... Είναι τόσο τραγικά τα πράγματα και άλλο τόσο… Το ότι γελάω δεν σημαίνει ότι δεν βλέπω κιόλας τι συμβαίνει στη ζωή μου. Όταν κάποιος δεν είναι σε ένα πρόβλημα, δεν μπορεί να το καταλάβει. Ισχύει για τους πάντες. Και για μένα. Ποτέ δεν είπα ότι καταλαβαίνω ακριβώς τον άλλο, αλλά είπα ότι θα είμαι εκεί, ό, τι και αν αποφασίσει. Κανείς, ούτε οι γονείς μας, δεν μπορούν να καταλάβουν την θύελλα στην ψυχή μας. Μπορούν όμως να είναι εκεί. Να μας ακούνε. Κι εγώ αυτό θέλω. Η έκφραση πχ ‘’θα φτιάξουν τα πράγματα’’ δεν με βοηθάει. Όταν την πιστέψω, και φύγω, θα φτιάξουν.Τα λόγια είναι λόγια...

 

ΥΓ2:Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος.

ΥΓ3: τραγουδάκι; Εννοείται.

Μη, μην το πεις
οι παλιοί μας φίλοι
μην το πεις
για πάντα φύγαν.
Μη, το μαθα πια
τα παλιά βιβλία, τα παλιά τραγούδια
για πάντα φύγαν.

Πέρασαν οι μέρες που μας πλήγωσαν.
Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν' αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ' αφήσεις.


Πέρασαν για πάντα
οι παλιές ιδέες, οι παλιές αγάπες
οι κραυγές.

Γίνανε παιχνίδι στα χέρια των παιδιών.

Όμορφη είναι αυτή η στιγμή, να το ξαναπώ
όμορφη να σας μιλήσω
βλέπω πυρκαγιές
πάνω από λιμάνια πάνω από σταθμούς
κι είμαι μαζί σας.

Όταν ο κόσμος μας θα καίγεται
όταν τα γεφύρια πίσω μας θα κόβονται
εγώ θα είμαι εκεί να σας θυμίζω
τις μέρες τις παλιές.

 

 

ΥΓ4: Για όσους παιδεύουν και όσους παιδεύονται. Για όσους λένε ψέματα και για όσους τα πιστεύουν.

 

Σαν είχες άλλον  στην καρδιά
Τι ήθελες εμένα
Να με πληγώσεις να πονώ
Όσο να ζω, για σένα

Παίζεις με τις φτωχές καρδιές
Για να γλεντάς τα νιάτα
Κι ύστερα της ξελησμονάς
Στου χωρισμού την στράτα

Όσο κι αν παίζεις και γλεντάς
Θα’ρθεί κι εσέ η σειρά σου
Κι πίκρες κι αναστεναγμοί
Θα κάψουν την καρδιά σου

 

ΥΓ5.Ιστορίες απείρου κάλλους… Ο θείος και η θεία μου πήγαν στη γενέτειρα της θείας μου… Δεν έχει σημασία ο τόπος… Νησί του Αιγαίου. Θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε. Μαζεύανε ελιές στο κτήμα τους και έρχεται ο ξάδελφος της και τους απειλούσε με όπλο, τάχα μου ότι του καταπάτησαν κομμάτι του δικού του κτήματος,σε ένα κτήμα που η θεία μου έχει πάνω από δεκαετία από τους γονείς της,που πια δεν ζουν...

Ο άνθρωπος είναι το πιο άπληστο ζώο…

Αυτά θα τον σώσουν, τα σπίτια, τα αυτοκίνητα, τα κτήματα… Και αυτόν και όλους…

 

Άκουσα νέα τρομερά, της Αρετούσας τα παιδιά
βγάλαν τα μάτια τους για ένα χωράφι προίκα
ο Οδυσσέας εμπρηστής, ο Προμηθέας νταβατζής
κ ι ο Ερωτόκριτος υπάλληλος του ΙΚΑ.

ΥΓ6:soundtrack της βραδιάς και των ημερών-και των μηνών ίσως-τα εξής:

1.Στην αρχή των τραγουδιών-Ε.Αρβανιτάκη,διασκευή Ενδελέχεια,2.ο κύβος ερρίφθη-Μ.Κακέπης(απο την τηλεοπτική σειρά ''δουρειος ίππος'' κάποια χρόνια πριν) 3.Κακές συνήθειες-Μ.Πασχαλίδης, 4.Γέφυρες με πέτρες της σιωπής-Πυξ λαξ,Λ.Παπαδόπουλος,ερμηνεία Μ.Ξυδούς(από cd-single Νετρίνο) 5. οι παλιοί μας φίλοι-Δ.Σαββόπουλος ,6.Πονεμένη καρδιά-Μ.Λιδάκης,διασκευή από πολλούς, 7.Συβαρίτισσα-Μ.Πασχαλίδης.

ΥΓ7:Μετά το ηλιοβασίλεμα,έρχεται μια νέα μέρα, σε λίγες ώρες.

 

 

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Ιανουαρίου 2009, 16:30
Ποίημα


Η ζωή περνά και χάνεται

τρένο εκτός γραμμής

κοιτάζω την πορεία της

μα μένω απαθής.

 

Την βλέπω να εκτροχιάζεται

όμως δεν βρίσκω τρόπο

να εμποδίσω το κακό

δεν έχω βρει το όπλο.

 

Το όπλο να νικήσεις το κακό

λέγεται αγάπη

όμως το ‘χω χάσει από καιρό

-μόνη περπατώ-  

σε κρύο κι υγρό μονοπάτι.

 

Τα μάτια σου φωτίζουνε

αστέρια πάνω απ’ τον ώμο

όμως τα σβήνεις ξαφνικά

-περπατώ στα σκοτεινά-

σε άγνωστο δρόμο.

 

Έλα κοντά μου, φώτισε,

την σκοτεινή αυτή νύχτα

σαν άνθη τα όνειρα σκόρπισε

στο μαξιλάρι μου απόψε ρίξ’ τα.  

 

Α.Κ.

 

(10/1/2009)


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Ιανουαρίου 2009, 23:35
Κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες


Με έπιασε νοσταλγία… Κατέβασα απ ’τα  ράφια 2-3 από τα πολλά άλμπουμ φωτογραφιών που έχω. Τους βάζω και ετικέτες απ’ έξω, για να ξέρω τι περιέχουν. Είμαι πολύ τακτική με τα πράγματα που με περιβάλουν. Να ήμουνα τόσο τακτική και στη ζωή μου… Να μην τα έκανα θάλασσα… Αλλά μια χαρά ξέρω να κολυμπώ! Οπότε… Μικρό το κακό.

Βρήκα αρχικά τις πιο παλιές φωτογραφίες. Δεν είναι οι πιο παλιές που έχω. Έχει η μάνα μου πάνω, πολύ παλιότερες.

Βρήκα και μια αποκριάτικη φωτογραφία. Εγώ, 9 χρονών, ντυμένη βασίλισσα της νύχτας! Τώρα είμαι βασίλισσα της νύστας!! Χαχα!!

Βρήκα την σχολική μου τάξη, στο δημοτικό, πρέπει να είναι Ε δημοτικού.

Βρήκα και πιο πρόσφατες.

Τις πρώτες φωτογραφίες που έβγαλα 14 χρονών, στη Νάξο. Το μόνο μέρος που λάτρεψα κεραυνοβόλα. Από τότε σχεδόν κάθε χρόνο είμαι εκεί. Αλλά κι αν δεν πάω, πάντα γυρίζω εκεί. Ο μόνος τόπος που νιώθω δικός μου, ο τόπος της ψυχής μου. Την έχω δει και άνοιξη, την έχω δει και φθινόπωρο, την έχω δει και καλοκαίρι, την έχω δει και με βροχή. Πάντα υπέροχη.

Το χωριό του παππού μου είναι ορεινό, περίπου στο κέντρο του νησιού. Παλιά είχε μόνο σκάλες. Όταν πρωτοπήγε ο πατέρας μου, ο παππούς μου ανέβαινε 2-2 τα σκαλοπάτια και ο πατέρας μου δεν μπορούσε να τον φτάσει! Πως φαίνεται ο άνθρωπος της πόλης! Ο πατέρας μου 56 χρόνια, από τη μέρα που γεννήθηκε, δεν έχει φύγει από την Αθήνα, μόνο για διακοπές. Δεν έχει κανένα χωριό. Εκτός αν θεωρείται η Νέα Σμύρνη χωριό. Το 1952 ίσως να ήταν. Το Γαλάτσι πάντως το 1960 που πήγαινε η μητέρα μου σχολείο, είχε χωράφια, πηγάδια, βρύσες, και πρόβατα. Σπίτια αραιά και που. Φοβόταν που πέρναγε τα χωράφια, μην βγει κανένα φίδι.

Ο παππούς μου λέω καμιά φορά το μόνο σωστό στη ζωή του είναι η καταγωγή του και το μεγαλύτερο λάθος(δυστυχώς δεν έφταιγε,ο πόλεμος βλέπεις...) που έφυγε 17-18 χρονών και δεν ξαναέζησε εκεί...

Βρήκα και φωτογραφίες από ένα όμορφο Πάσχα του παρελθόντος, στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού στο Λαύριο. Τότε που κάναμε όλοι μαζί γιορτές, ακόμα ήμασταν μικρά παιδιά με τα ξαδέλφια μου, σουβλίζαμε το αρνί και μετά το φαγητό πηγαίναμε για παγωτό. Τότε ζούσε και ο θείος μου…

Βρήκα και φωτογραφίες από το σχολείο, μέσα στο σχολείο με τις συμμαθήτριες μου, φωτογραφίες όλης της τάξης, φωτογραφίες από την Επίδαυρο και το Ναύπλιο, την μοναδική ημερήσια εκδρομή που πήγαμε στα 6(!!!!) χρόνια γυμνασίου- λυκείου. Αυτά που ακούω τώρα- τριήμερες, ημερήσιες συνέχεια- για μας ήταν ένα όνειρο τρελό όνειρο απατηλό.  Γενικά, για έναν παράξενο λόγο, το σχολείο μας ήταν πολύ αυστηρό με πολλά θέματα. Ίσως είχαν μείνει κατάλοιπα από τότε που ήταν θηλέων, πριν πολλά- πολλά χρόνια. Το τραγούδι της Βίσση ‘’στην Κυψέλη’’ για όσους το θυμούνται(μιλάμε για ..αρχαία ιστορία) για το σχολείο μου το έλεγε και την περιοχή που έμενα, αρκετά κοντά στις ανηφόρες που αναφέρει. Βρήκα και φωτογραφίες με καθηγητές μας, από την ημερήσια εκδρομή, μια από αυτές, η μαθηματικός μας στο γυμνάσιο, δεν ζει εδώ και χρόνια, αν και ήταν πολύ νέα, και πολύ καλή…

Ύστερα βρήκα φωτογραφίες με συμφοιτητές και συμφοιτήτριες μου από το Πάντειο. Σε γενέθλια της καλής μου φίλης από τη Ζάκυνθο. Μια μεγάλη παρέα που απ’ το Κουκάκι κατέληξε στο ‘’Σταυρό του Νότου’’ εκείνο το βράδυ, 12/12/1996. Ωραία χρόνια!

Βρήκα και φωτογραφίες από την ορκωμοσία μου. Σεπτέμβρης του 1999, 22 του μήνα για την ακρίβεια, και η ορκωμοσία έγινε στον κήπο του πανεπιστημίου! Ζήσαμε μεγάλες στιγμές! Εννοείται χωρίς μικρόφωνα. Για να ακούσουμε ότι φώναζε το όνομα μας έπρεπε να διαθέτουμε μαντικές ικανότητες. Οι φωτογράφοι μας είχαν κάνει κλωστές τα νεύρα, πήγαιναν στην πρώτη γραμμή και εμείς μέναμε πίσω, που να ακούσουμε το όνομα μας μετά. Γίνονταν μετασεισμοί συνέχεια, ευτυχώς δεν τους πολυκαταλαβαίναμε γιατί συνέχεια ήμασταν εν κινήσει. Είχαν έρθει φίλοι και συμφοιτητές και είχα χαρεί πολύ. Ήταν και ο λατρεμένος παππούς μου και η γιαγιά. Τώρα δεν βρίσκονται στη ζωή…

Μετά πήγαμε για καφέ με τα παιδιά απέναντι και ύστερα για φαγητό με τους γονείς μου στη Γλυφάδα. Πτυχίο πήρα όσο να ‘ναι. Ας το γιορτάσω σκέφτηκα, τώρα αρχίζουν τα παλούκια… Πόσο δίκιο είχα…

Βρήκα και φωτογραφίες από οικογενειακές εκδρομές, που πηγαίναμε όλοι μαζί, θείες, θείοι, ξαδέλφια, όσο ήμασταν μικρά. Μια εκδρομή είχαμε κάνει στην Αγία Θεοδώρα Αρκαδίας, όπου υπάρχει ένα εκκλησάκι με 17 δέντρα στην στέγη του. Δεν υπάρχουν πουθενά ρίζες. Υπάρχει ιστορία από πίσω. Όποιος θέλει, με ρωτάει του την λέω. Ένα θαύμα της φύσης. Αξίζει μια εκδρομή, το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Μετά βόλτα στην Καλαμάτα και εγώ σαν παιδάκι να κάνω τις γνωστές βλακείες μου, να ανεβαίνω στα αλογάκια πάνω, δίπλα στα περίπτερα. Τι γέλιο κάναμε!! Όλοι ανεβήκαμε!! Χαχα!!

Βρήκα και φωτογραφίες από άλλες εκδρομές. Από Χριστούγεννα. Από Πάσχα. Από πάρτυ που έκανα στα γενέθλια μου. Σε παλιά σπίτια. Τότε που και οι φίλες μου ήταν αλλιώς. Κοντά.

Τώρα;

Έμεινε τίποτα ίδιο;

Από όλα αυτά εγώ μόνο. Παιδάκι ακόμα. Δεν άλλαξα πολύ. Άλλαξα λίγο. Όσο χρειάζεται. Όσο χρειάζεται για να μην μου κλέβουν την μπουκιά απ’ το στόμα. Ήμουνα ντροπαλή. Τώρα δεν είμαι. Με τίποτα. Αν χρειαστεί, ‘’βαράω στο ψαχνό’’. Από άποψη ειλικρίνειας. Προτιμώ να διεκδικήσω κάτι και να το χάσω παρά να ελπίζω άδικα και να μετανιώνω που δεν τόλμησα. Αυτές τις αλλαγές τις δέχομαι ευχάριστα.

Πριν από 3 χρόνια είχα πάει με την μάνα μου και την ξαδέλφη μου στην Πάρο για ένα γάμο ενός γνωστού μας(αλλιώς σε αυτό το νησί δεν πάω να με πληρώνεις). Τηλεφώνησα σε μια παλιά μου φίλη και συμμαθήτρια που μένει εκεί, έχει παντρευτεί και έχει 3 παιδιά.

Δεν υπάρχει πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος από την Παναγιώτα! Μου είπε μια φράση και με έστειλε…

Είχαμε ένα αστείο στην Α γυμνασίου. Είχα μια τσάντα που έβαζα στην πλάτη και είχε πολύ φαρδιά λουριά. Η Παναγιώτα το είχε βρει παιχνίδι και έκανε διάφορους ήχους, σαν να πηγαίνει αμάξι στις λωρίδες της τσάντας- λεωφόρους. Τρελή διδυμίνα σαν κι εμένα, τι περιμένεις!!

Μου λέει πριν 3 χρόνια: «Αν την είχες αυτή την τσάντα, ακόμα και τώρα το ίδιο θα έκανα».

Πείτε με τρελή αλλά μόνο που δεν έκλαιγα… Ήταν ό, τι πιο ωραίο είχα ακούσει… Κάποιοι άνθρωποι μένουν πάντα παιδιά… Κι ας έχει 3 παιδιά. Κι ας τα πηγαινοέφερνε στη Νάξο, πάνω-κάτω τα καράβια, όπου είχε διοριστεί καθηγήτρια Γερμανικών.

Τώρα; Εδώ στην Αθήνα; Μια ζωή ανιαρή, σαν ρούχο που πια πέρασε η μόδα του. Όταν όμως έρχεται μια μεγάλη χαρά, με κρατάει ζωντανή. Θα ξαναρθούν μικρές χαρές!! Εξίσου σημαντικές. Τις περιμένω. Μου ‘δωσε  εδώ η ζωή πράγματα. Ανθρώπους. Αυτό είναι το σημαντικό. Οι άνθρωποι που έχουμε στη ζωή μας. Μπορώ να πω ότι νιώθω τυχερή. Έχω ανθρώπους που με δέχονται για αυτό που είμαι. Παλιούς και νέους φίλους. Το πιο σημαντικό για μένα.

Έκλεισα το άλμπουμ. Έκλεισα και τα μάτια. Μεταφέρθηκα σε όμορφα ακρογιάλια. Με όμορφη συντροφιά.

Άνοιξα τα μάτια.

Κοιτώ την οθόνη. Δεν φοβάμαι. Νιώθω όμορφα. Χαμογελώ. Χαμογελούν τα μάτια μου. Έτσι… Χωρίς λόγο. Ή μάλλον όχι εντελώς ‘’χωρίς’’.

Μπορώ και ξυπνώ το πρωί και βρίσκω μια μέρα μπροστά για να την κατακτήσω. Άλλοι δεν το έχουν αυτό. Σκεφτείτε το όλοι εσείς(όχι εσείς, σχήμα λόγου) που γκρινιάζετε για όσα δεν έχετε και δείτε δίπλα σας όσα (κυρίως όσους) έχετε.

Πολλές φορές ψάχνουμε τον Παράδεισο πολύ μακριά και στην πραγματικότητα μπορεί να είναι δίπλα μας, απέναντί μας, να τον έχουμε ήδη βρει.

‘’Και γραμμή θα πάω να αράξω, στον Απόλλωνα στη Νάξο,

Τούτο το καλοκαιράκι, γλύκα μου μελαχρινάκι…’’

 

(η φωτογραφία από την πρώτη χρονιά που πήγα στη Νάξο. Απόλλωνας από ψηλά, από το σημείο που βρίσκεται ο Κούρος).

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιανουαρίου 2009, 00:26
14+1:Χωρίς λόγια


1.Δεν λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια
κούτσα μια και κούτσα δυο στης ζωής το ρημαδιό
Μεροδούλι ξενοδούλι δέρναν ούλοι οι αφέντες δούλοι
ούλοι δούλοι αφεντικό και μ' αφήναν νηστικό
και μ' αφήναν νηστικό

Ανωχώρι κατωχώρι ανηφόρι κατηφόρι
και με κάμα και βροχή ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή
Είκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κι έχτισα στην εμπασιά του χωριού την εκκλησιά
του χωριού την εκκλησιά

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς
θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

Και ζευγάρι με το βόδι άλλο μπόι κι άλλο πόδι
όργωνα στα ρέματα τ αφεντός τα στρέμματα
Και στον πόλεμο όλα για όλα κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαΐ

για τ' αφέντη το φαί

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

Koίτα οι άλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει σ' άλλη θάλασσα άλλη γη

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

 

 

 

 

2.Τα πολυβόλα σωπάσαν
Οι πόλεις αδειάσαν και κλείσαν
Ένας βοριάς παγωμένος
Σαρώνει την έρημη γη

Στρατιώτες έρχονται
Πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν

Κι εσύ ησυχάζεις
Το δάχτυλο βάζεις
Να δεις την πληγή

Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι
Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς,μη με ρωτάς
Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι
μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς

Στην πολιτεία βραδιάζει
Το χιόνι τις στέγες σκεπάζει
Ένα καμιόνι φορτώνει
Και κόβει στα δυο τη σιγή ...

Περιπολία στους δρόμους
Και κάποια φωνή που διατάζει
Κι εσύ ησυχάζεις
Το δάχτυλο βάζεις
Να δεις την πληγή ...

 

 

 

 

3. Ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
σε φάμπρικα δούλευαν φτιάχνοντας τανκς
ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
αχώριστοι γίνανε φτιάχνοντας τανκς

Ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
δουλεύαν στον Μπράουν στο Φίσερ στον Κράφτ
ο Μπράουν ο Φίσερ κι Κράφτ
αχώριστοι γίνανε φτιάχνοντας τραστ


Ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
ανέμελοι δούλευαν πάντα στα τανκς

ποτέ τους δε διάβασαν Μαρξ
ιδέα δεν είχαν για τραστ και για κραχ

Ο Μπράουν ο Φίσερ κι Κράφτ
χωρίσαν σε Μπράουν σε Φίσερ σε Κραφτ
ο Μπράουν ο Φίσερ κι ο Κράφτ
εχθροί τάχα γίναν διαλύσαν το τραστ

Και πριν μάθουν τι είπε ο Μαρξ
στρατιώτες τους πήραν στον πόλεμο παν
ο Πέτρος ο Γιόχαν κι ο Φράνς
σαν ήρωες έπεσαν κάτω απ' τα τανκς


ο Μπράουν ο Φίσερ κι Κράφτ
σκεφτήκαν και βρήκαν πως φταίει ο Μαρξ
ο Μπράουν ο Φίσερ κι Κράφτ
ξανάσμιξαν πάλι και φτιάξανε τραστ

 

 

 

 

4. Σαν να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη.
Σαν να μένουμε ακόμα στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω κι ούτε μια μαρμαρυγή.
άνθρωποι στων άλλων τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό
ανδρείκελα στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα, κοιτώντας παθητικά τ' αστέρια.


Μακρινή τώρα είναι για μας η κάθε χαρά.
Η ελπίδα και η νιότη έννοια αφηρημένη.
άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε
παρά ο όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός
κι άμα δεν ήταν η βαθιά λύπη μες στο σώμα
κι άμα δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός πόνος μας
να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα.

 

 

 

 

5. Πώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ'άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά;

 

 

 

 

6. Σε τόπους π' ανταμώναμε
αν τύχει και περάσω
θαρρώ πως μού 'πεσε φιλί
και σκύφτω να το πιάσω

Έβγα να σε ιδώ
να παρηγορηθώ

Ένας μονάχα άνθρωπος
αλήθεια δεν ξεθάβει
δυο θέλει: ένας να την πει
κι άλλος να καταλάβει


Πρόβαλε να δεις
καρδιά που τυρρανείς

Το μονοπάτι της ζωής
σ' ένα γκρεμό τελειώνει
κι απού 'χει στην ψυχή φτερά
τ' ανοίγει και γλιτώνει


Έλα ταίρι μου
και πιάσ' το χέρι μου

 

 

 

 

7. Κοίτα που θα τα πλερώσω πάλι όλα τα σπασμένα,
πού 'σαι ρε Καραϊσκάκη, για να φας κανένα.

Τραβάτε καραγκιόζηδες να βγείτε στο μπερντέ,
ο γάιδαρος εψόφησε κι εσείς του λέτε ντε.


Όσοι με καταλαβαίνουν, λίγο μέσα μου σκλαβώνουν,
κι όσοι ροδανθούς με ραίνουν, πάντα με σταυρώνουν.

Εσύ που λίγο με μισείς και λίγο μ' αγαπάς,
ποτέ σου δεν ξεκίνησες και πουθενά δεν πας.

Τον θεό τονε πουλούνε, μα εγώ δε θα πλερώσω,
κάποια μέρα τους εμπόρους θα τους μαστιγώσω.

Ζωή που μας περίμενες μ' ορθάνοιχτη αγκαλιά,
σε φυλακές, ιδρύματα και πένθιμα σκολειά.

Ήττα μου, γλυκιά δασκάλα και σταυραϊτέ τση νιότης,
η αρρώστια του καιρού μας είναι η σοβαρότης.

Ένα κουνέλι κλέφτουμε και κάνουμε γιορτή,
κι εσείς κουνέλι γράφετε και τρώτε το χαρτί.

Θλίψη μου γλυκιά μου θλίψη, συντροφιά στην κάμαρά μου,
πως φοβούμαι μη σε χάσω, όπως τη χαρά μου.

Άμα ποθάνω ρίξτε με στα όρνια να με φαν,
να πάρουνε τα σπλάχνα μου, στα νέφη να τα παν.

 

 

 

 

8. Αγάλματα κινούμενα
σύμβολα μιας ζωής που απουσιάζει
μνημόσυνα του κόσμου των εμπόρων
τέχνη με τις σκιές
το μαύρο χρώμα γίνετ' ουρανός
ο ποταμός που φεύγει απ' την κοίτη

Έξω απ' τα μέσα τα επώνυμα
σ' ένα καινούργιο εντός, ανώνυμο,
με μια ουτοπία που τρελαίνει τους δασκάλους
η νύχτα παίζει με τα μυστικά της
ένστολοι τραβούν περίστροφα
η τράπεζα που καίγεται σας χαιρετά


Αγάλματα κινούμενα
δρόμοι της ηδονής αδιάβατοι
η μουσική της βίας δεν ορίζεται
Τέχνη με τις φωτιές
η λάμψη της αγάπης είν' εδώ
ο κόσμος δεν κερδίζεται με προσευχές
Αυτό που λένε σεβασμό
είναι μια αντίστροφη δική τους ενοχή
μολότωφ ξαγρυπνούν στου ορίζοντα το χάος

 

 

 

 

9. Κάποιο παράθυρο έχει φως
κάποιον τον καίει ο πυρετός
μας φεύγει βήμα-βήμα
Κάποιο καράβι στ' ανοιχτά
με χίλια βάσανα βαστά
να μην το πιεί το κύμα

Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο πρέφα και καφέ
Βρε δε βαριέ-, βρε δε βαριέσαι αδερφέ

Κάποιος στην άκρη του γκρεμού
κοιτάει το τέλος τ' ουρανού
μονάχος του πεθαίνει
Κάποιος στη μάχη πολεμά
η σφαίρα δίπλα μας περνά
στο στήθος του πηγαίνει


Κι εμείς οι άλλοι, μα το ναι
κάνουμε πάρτι ρεφενέ

Βρε δε βαριέ-, βρε δε βαριέσαι αδερφέ.

 

 

 

 

10. Είμαι σε μια γλάστρα στο σαλόνι
άντε το ταβάνι με πλακώνει
Το αίμα μου έχει γίνει χλωροφύλλη
άντε με ποτίζουν κάτι φίλοι

Μ' έχουνε στριμώξει στη μεσοτοιχία
μ' έχει μαραζώσει η ακινησία
Αχ, πού να τ' απλώσω τα κλαδιά μου
μου 'χουνε κλαδέψει την καρδιά μου


Μ' έχουνε φυτέψει δημοσιογράφοι
χάλαγα τη μόστρα έπεφτα απ' το ράφι
Μ' έχουνε φλομώσει ζιζανιοκτόνα
για να μη μιλάω, να μην έχω στόμα


Οι χειμερινοί οι κινηματογράφοι
κάθε καλοκαίρι μ' αγαπούν το γράφει
Τώρα που οι ταμπέλες έχουν κατέβει
χίλια ραντεβού σ' ένα Σεπτέμβρη

Οπα, όπα είπα λέω,
όπα, τραγουδάω και κλαίω

 

 

 

 

11. Σ' αυτό το χώρο κάτι μου φέρνει
ρίγη γλυκιάς αδιαφορίας
δεν τρέχει τίποτα έξω από μένα
ζω στο δικό μου μικρό παράδεισο


Σ' αυτό το χώρο όλα μας φέρνουν
ρίγη ηδονής, ρίγη ευτυχίας
δεν τρέχει τίποτα γύρω από μας
κανένα ίχνος ανησυχίας

Κλείνω τ' αυτιά μου σε κάθε ψέμα
που μου ξυπνά φόβο παράλογο
είμαι περήφανος που ζω σαν τον καθένα
στην αυτοκρατορία των ανάπηρων

 

 

 

 

12. Θάλασσα στη Λάρισα
σιδηρόδρομο στην Κρήτη
όχι τρύπες στις δεκάρες
έρχονται εκλογές

Πέσε μόνος σου αρχηγέ
απ' το προεκλογικό μπαλκόνι
κι ό,τι μας ενώνει
είναι αυτό που δε θα γίνει ποτέ

Αν δε βγείτε πρώτο κόμμα
το ίδιο βράδυ Κυριακής
θα καείτε ζωντανοί
σαν λαμπάδες στις κολώνες της ΔΕΗ
κι αν δε βγούμε πρώτοι εμείς
το ίδιο βράδυ Κυριακής
να μας τρώνε τα λιοντάρια
στον ιππόδρομο με βάρδια

Έργα στις οδούς
θέσεις και μισθοί, αυξήσεις
εντυπώσεις, υποσχέσεις
έρχονται εκλογές

Κάθε τέσσερα χρονάκια
μία Κυριακή πολίτες
κι ό,τι δεν τους είπες
γράψ'το στο ψηφοδέλτιο κι εσύ
κι όχι να λες:

Αν δε βγείτε πρώτο κόμμα
το ίδιο βράδυ Κυριακής
θα καείτε ζωντανοί
σαν λαμπάδες στις κολώνες της ΔΕΗ
κι αν δε βγούμε πρώτοι εμείς
το ίδιο βράδυ Κυριακής
να μας τρώνε τα λιοντάρια
στον ιππόδρομο με βάρδια

Κάθε τέσσερα χρονάκια
μία Κυριακή πολίτες
κι ό,τι δεν τους είπες
γράψ'το στο ψηφοδέλτιο κι εσύ

 

 

 

 

13. Να δουλεύεις τόσες ώρες,
με χαλάζια και με μπόρες,
να μετράς υπερωρίες,
να πληρώνεις αμαρτίες.

Και για να επιβιώσεις μες στην εποχή του χάους,
γίνεσαι και Καραγκιόζης, γίνεσαι και Μίκι Μάους.


Να ρωτάει τ' αφεντικό σου,
αν μεγάλωσε ο γιος σου,
να τα πάρει είπε ο μάλλης,
να δουλέψει σα χαμάλης.

Και για να επιβιώσεις μες στην εποχή του χάους,
γίνεσαι και Καραγκιόζης, γίνεσαι και Μίκι Μάους.

Και τα ρέ-, και τα ρέστα της βδομάδας,
τη φανέλα της ομάδας,
να τα ρίχνεις ρε γαμώτο,
στα λαχεία και στο λόττο.

Και για να επιβιώσεις μες στην εποχή του χάους,
γίνεσαι και Καραγκιόζης, γίνεσαι και Μίκι Μάους.

Να ρωτάει τ' αφεντικό σου,
αν μεγάλωσε ο γιος σου,
να τα πάρει είπε ο μάλλης,
να δουλέψει σαν χαμάλης.

 

 

 

14. Θα σου στείλω δωράκι φτάνει να με ψηφίσεις
και λαμπρές υποσχέσεις για να ξενυχτήσεις.
θα σου βρω και δουλειά σε δημόσια υπηρεσία
να βαριέσαι δουλεύοντας χωρίς ανησυχία.

Εσένα καλλιτέχνη μου που με ξεφωνίζεις
θα σε πάω στη κορυφή το θεό για ν' αγγίξεις.
Πιο ψηλά ακόμα πιο ψηλά.

Θα χαράξω πεζοδρόμια για τυφλούς αναβάτες,
φτάνει να 'χουν στην τσέπη
τους δικούς μου τους χάρτες.
θα ανοίξω και θέατρα με τσόντα και ελπίδα
να γκρεμίσει τους ήρωες η παλιά σου πατρίδα.


Εσένα καλλιτέχνη μου που με ξεφωνίζεις
θα σε πάω στη κορυφή το θεό για ν' αγγίξεις.
Πιο ψηλά ακόμα πιο ψηλά.

Θα διαλέξω εργάτες απ' τους μετανάστες
για να γίνουν επιστάτες οι δικοί μας εργάτες.
θα πετάξω τα κιτάπια της αστυνομίας
να ξεχάσω ότι ήσουνα παλιός αμφισβητίας.

 

 

 

15.Καυτή βροχή στα μάτια σου
Ξεπλένει την αλήθεια.
-θα ξαναρθούν μικρές χαρές-

Μικρές χαρές σαν άγγελοι-
Ρουφιάνοι για βοήθεια.
-θα ξαναρθούν μικρές χαρές-

Κλειστές ζωές σα θέατρο
που τρέμει τις αργίες.
-θα ξαναρθούν μικρές χαρές-

Μικρές χαρες σαν κυριακές
και σαν χλωμές αγίες.
-θα ξαναρθούν μικρές χαρές-

Δε φταίει κανείς-δε φταίει κανείς
όποιος κερνάει τη ζωή,
αυτός τη σεργιανάει.
Δε φταίει κανείς.

Ψευτο-ευχές,χαμόγελα
πνιγμένα στις ρυτίδες.
-θα ξαναρθούν μικρές χαρές-

Μικρές χαρές διάφανες,
με πύρινες λεπίδες.
-θα ξαναρθούν μικρές χαρές-

Δε φταίει κανείς-δε φταίει κανείς
όποιος κερνάει τη ζωή,
αυτός τη σεργιανάει.
Δε φταίει κανείς.

Δε φταίει κανείς-δε φταίει κανείς
όποιος φοβάται την αυγή,
τη νύχτα ξαγρυπνάει.

Γυμνές ακτές τα χείλη σου
με τη σιωπή παλεύουν.
-θα ξαναρθούν μικρές χαρές-

Μικρές χαρές που χάθηκαν
και τώρα σε γυρεύουν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Ιανουαρίου 2009, 15:00
Να έρχονται οι χαρές σαν καταιγίδα και οι λύπες σαν ψιχάλες!Για όλους!


Καλή χρονιά σε όλους!!Καλή χρονιά σε όποιους δεν είπα αλλά και σε όποιους είπα δεν πειράζει,οι ευχές καλές είναι,όσες φορές και να ευχόμαστε.Περισσότερα χαμόγελα να έχουμε όλοι.Να έρχονται οι χαρές σαν καταιγίδα και οι λύπες σαν ψιχάλες.Για όλους μας.

Βρήκα κάτι αστείες φράσεις και θα τις παραθέσω.Τις περισσότερες τις είχα ξανακούσει.Έχω διάφορα βιβλία με αστεία.Κάποια μέρα θα διαλέξω τα πιο αστεία και θα τα γράψω.

 

 

Να λοιπόν μερικά,με αλφαβητική σειρά:

Αθήνα πρωτεύουσα του πολιτισμού της μόλυνσης και της αντιπαροχής

Αν έχεις τύχη διάβαινε, αν έχεις χρήματα πάρε αυτοκίνητο...

Aν ο Θεός ήταν Δημοκράτης δεν θα έδινε δέκα εντολές, θα έδινε δέκα προτάσεις προς συζήτηση.

Αν τα λάθη διδάσκουν τότε έχω μια καταπληκτική μόρφωση.

Aρπαξα την ζωή μου από τα μαλλιά, αλλά φορούσε περούκα.

Αυτό που με ανησυχεί με το μέλλον είναι ότι όσο πάει και πλησιάζει.

Αυτοί που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε.

Βαρέθηκα, σταματήστε τη γη να κατέβω!

Γελάει τελευταίος όποιος δεν κατάλαβε το ανέκδοτο.

Δεν είμαι προκατειλημμένος. Απλά μισώ τους πάντες.

Δημόσιος υπάλληλος είναι εκείνος που έχει ένα πρόβλημα για κάθε λύση.

Είμαι ένα απλός συνηθισμένος άνθρωπος, μόνο που είμαι λίγο πιο ωραίος από εσάς, και λίγο πιο έξυπνος από εσάς, και λίγο πιο δυνατός από εσάς, όπως είμαι και λίγο πιο πλούσιος από εσάς και σίγουρα βέβαια είμαι πολύ καλύτερος ψεύτης από εσάς.

Έχω διαβάσει τόσα πολλά γύρω από τους κινδύνους του ποτού και του τσιγάρου, που αποφάσισα να κόψω το διάβασμα.

Ζωή είναι αυτό που μας συμβαίνει την ώρα που εμείς κάνουμε άλλα σχέδια

Η ζωή είναι ένα αγγούρι, άλλος το τρώει και ζορίζεται, άλλος το τρώει και δροσίζεται.


Η χώρα διαλύεται από την αδιαφορία αλλά τι με νοιάζει εμένα!

Κουμουνιστής είναι εκείνος που δεν έχει τίποτα και θέλει να το μοιραστεί με όλο τον κόσμο.

Μάθε από τα λάθη των άλλων γιατί η ζωή είναι πολύ σύντομη για να τα κάνεις όλα μόνος σου.

Μην ροχαλίζεις μεσ' την τάξη. Σκέψου λίγο και τον διπλανό σου που προσπαθεί να κοιμηθεί.

Όργια τέλος, φαΐ τέλος, Κάπνισμα τέλος, ποτό τέλος, ναρκωτικά τέλος, χαρτιά τέλος, ξενύχτι τέλος, κλεψιές τέλος. Αδικίες τέλος. Γαμώτο, με στενεύει το φωτοστέφανο.....

Όταν αντιγράφεις κάποιον λέγεται "κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας", όταν αντιγράφεις πολλούς μαζί λέγεται "έρευνα".

Όταν πεθάνω θα πάω στον παράδεισο γιατί την κόλαση την έζησα εδώ.

Όταν παίρνεις λάθος τηλέφωνο ποτέ δεν είναι κατειλημμένο.

Τα λεφτά είναι ακριβώς όπως το σεξ. Δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο αν δεν τα έχεις και σκέφτεσαι όλα τα άλλα αν τα έχεις.

Τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι ή ανήθικα, ή παράνομα ή παχαίνουν.

Το άσχημο με την θεωρία είναι πως σου λέει πως δουλεύει ένα σύστημα, όχι γιατί δεν δουλεύει.

Φάτε σκατά. Δεν είναι δυνατόν τόσα δισεκατομμύρια μύγες να μην ξέρουν τι
κάνουν.

Φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ, κι αν δεν φέξεις χέστηκα έχω και φακό.

 

 

Αυτά από μένα.Δεν θέλω να λέω δυσάρεστα ή να μιλάω για προβλήματα αρχή της χρονιάς,αν και δεν λείπουν.Απλά αποφάσισα φέτος ότι θα περνάνε ξυστά από δίπλα μου και δεν θα με τουμπάρουν όπως παλιά,θα τα τουμπάρω εγώ.Τέρμα σε ό,τι με πιέζει.

Τραγουδάκι;Εννοείται.

Πέφτουν τα ψέματα βροχή
μα η αλήθεια σώζει
κι η μόνη αλήθεια είσαι εσύ
η πιο γλυκιά ανταμοιβή


Εδώ οι κακίες ντύνονται
λευκό αγγέλου ντύμα
πάρε με απόψε πάρε με
ζεστό αγάπης κύμα


Και σε περιμένω
τσιγάρο αναμμένο
και σε περιμένω
στην αγκαλιά σου να σωθώ


Λυσσομανάει ο άνεμος
μα ο άνεμος δεν ξέρει
πως το κορίτσι που θα ‘ρθει
την άνοιξη θα φέρει

Και σε περιμένω
τσιγάρο αναμμένο
και σε περιμένω
σαν ακρογιάλι θα ανοιχτώ

Και σε περιμένω
τσιγάρο αναμμένο
και σε περιμένω

Πάρε με απόψε πάρε με
στα μαγικά φτερά σου
βάλε με απόψε με βάλε με
μέσα στην αγκαλιά σου.

 

 

Δείτε και το  βιντεάκι.Αγαπημένο τραγούδι που έπαιξα εχθές στην κιθάρα,μεταξύ άλλων.

 

video 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
kithara-woman
Αυγή
από ΚΑΤΕΡΙΝΗ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/kithara-woman

σκέψεις,ιδέες,ποιήματα,χιουμοριστικά κείμενα και σχόλια






Tags

αγάπη ελπίδα ζωή ταξίδι αλλαγή αναμνήσεις σκέψεις γνώσεις παράξενα σοφίες δημιουργία διάφορα στιγμές ευχές χαρά χαμόγελο όνειρο ιδέες νοσταλγία συμπεράσματα συνταγές συνταγή ανέκδοτα φιλία θυμός μοναξιά ιστορία λιμάνι ψυχή λέξεις Μουσική παραμύθι περι ζωής μουσικής φιλίας έρωτα χαμόγελου ποιήμα σιωπή πιστεύω συμπέρασμα χιούμορ χιουμορ ζωγραφική συμβουλές τραγούδια ταινία ταινίες γάμος μετακόμιση παρέα ευτυχία χρήσιμα site ψηφιδωτό στιγμες




Επίσημοι αναγνώστες (21)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης