αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Σκόρπιες σκέψεις και ιδέες ενός ανήσυχου μυαλού
Η ζωή θέλει χαμόγελο

22 Νοεμβρίου 2010, 17:30
Νοσταλγικό post(δεκαετία 80)για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι
ζωή  νοσταλγία  

Τις τελευταίες μέρες, δεν ξέρω γιατί, με έχει κυριεύσει μια νοσταλγική διάθεση… Πάντα την είχα μέσα μου βέβαια, αλλά αυτή τη φορά κάθισα και θυμήθηκα, με αναζητήσεις στο διαδίκτυο, διάφορα παλιά παιδικά προγράμματα, παλιές εικόνες, παλιές συνήθειες, παλιές τηλεοπτικές σειρές, στη δεκαετία που έκανα τα πρώτα μου βήματα, και άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο, τη δεκαετία του 1980. Μπορεί να ήταν ελαφρώς .. κιτς κάποια από αυτά, με τα δεδομένα του σήμερα, μπορεί να επικρατούσε η ντίσκο, που σήμερα δεν προτιμώ σίγουρα, μπορεί τα τότε ακούσματα μου σήμερα να μου φαίνονται ξεπερασμένα, αλλά δεν παύει να είναι η δεκαετία των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων και την αγαπώ ξεχωριστά. Κάποια από αυτά που θυμήθηκα βέβαια απλώνουν και στις δυο δεκαετίες, την πριν και την μετά, του ’70 και του ’90 δηλαδή.

Σκόπιμα θα παραλείψω αρκετά, αλλιώς αυτό εδώ το post θα βγει τεράστιο…

Ξεκινάμε την αναδρομή.. Δέστε τις ζώνες και …. Φύγαμε!!

 

Πρώτα από όλα, δικό μου αγαπημένο παιδικό, ήταν ο ''Νιλς Χόλγκερσον'', που ταξίδευε πάνω στη χήνα.

Τα στρουμφάκια. Ο Αστυνόμος Σαίνης. Η Κάντυ- Κάντυ. Η Μάγια η μέλισσα. Ο ''Σπόρτ- Μπίλι'' με το βαλιτσάκι του. Η Χάιντι. Η σκυλίτσα ''Λάσυ''.

Υπήρχαν και σειρές για όλη την οικογένεια, με ηθοποιούς, όχι καρτούν, όπως ‘’το μικρό σπίτι στο Λιβάδι’’.

Γελούσαμε με τον ''Χοντρο- Λιγνό''  και τον ''Μπένι- Χίλ''.

Παρακολουθούσαμε τον ''Μαγκάιβερ'' να γλιτώνει πάντα με τα τρικ του από τις κακοτοπιές. Πολυμήχανος.

Παρακολουθούσαμε τη ''Δυναστεία'' και την ''τόλμη και γοητεία'', που τότε ήταν τα πρώτα της επεισόδια, ενώ τώρα κοντεύουν να γίνουν παππούδες ακόμα και οι πιο νέοι ηθοποιοί.

Βλέπαμε τον  ''ιππότη της Ασφάλτου'', με το μαγικό αμάξι του, τον Κίτ.

Άλλη μια οικογενειακή σειρά, με σχολεία, ήταν το ''Πριν χτυπήσει το κουδούνι''. Κωμική σειρά.

Άλλη μια σειρά που μου άρεσε πολύ και την έβλεπα πολύ μικρή ήταν ''το μυστήριο του Χρυσού πιθήκου'', με ένα υδροπλάνο και πολλά όμορφα τοπία. Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες, πήγαινα στο νηπιαγωγείο τότε, ίσως και στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, αλλά μου έχει εντυπωθεί στη μνήμη η εικόνα να παρακολουθώ σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση αυτή τη σειρά την ώρα του μεγάλου σεισμού του 1981, και μικρό παιδάκι τότε, να πέφτω στο σκοτάδι από την καρέκλα από το κούνημα. Ύστερα βγήκαμε έξω όλοι.

Άλλη μια ωραία σειρά με ένα κρουαζιερόπλοιο ήταν το ''πλοίο της αγάπης''.

Από Ελληνικές σειρές θυμάμαι το ''Ορκιστείτε Παρακαλώ'', με τον Γιάννη Μιχαλόπουλο στο ρόλο του προέδρου, θυμάμαι το ''Μινόρε της αυγής'', θυμάμαι τη Τζοβάνα Φραγκούλη και το ''πες το και θα γίνει'' που πραγματοποιούσε ευχές παιδιών, θυμάμαι ''το κάμπινγκ'' , θυμάμαι και ''τα μπακούρια'' με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη νεαρό, μια σειρά που έχει σταθεί αδύνατον να βρω έστω και ένα επεισόδιο της να παρακολουθήσω στο ιντερνετ…

Είμαστε η γενιά που είδαμε για πρώτη φορά τους ''Απαράδεκτους'', τους ''Μεν και Δεν'', τις ''τρείς Χάριτες'' ,όταν προβληθήκανε και όχι σε επανάληψη.

Θυμάμαι και κάποια τηλεπαιχνίδια, Τον ''τροχό της Τύχης'', τη ''Μέγκα Μπάνκα'', το ''Κόντρα Πλακέ''.

Κάπου τότε βγήκαν και τα τυχερά παιχνίδια, αρχικά το ΛΟΤΤΟ και ύστερα το ΤΖΟΚΕΡ, που όλοι έπαιζαν μετά μανίας και κανένας ποτέ δεν κέρδιζε.

Τα κοριτσάκια, αλλά και τα αγοράκια είχαν τα δικά τους αντίστοιχα, είχαμε άλμπουμ και κολλάγαμε αυτοκόλλητα που αγοράζαμε. Θυμάμαι με τι χαρά πήγαινα στο ψιλικατζίδικο και αγόραζα με το χαρτζιλίκι μου αυτοκόλλητα και ανυπομονούσα να τα ανοίξω και σιγά μην περίμενα να πάω σπίτι, τα άνοιγα στο δρόμο. Όσα είχαμε διπλά τα ανταλλάζαμε με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες μας συνήθως.

Τότε είχαμε κασετόφωνα και κασέτες, τις οποίες τις γράφαμε από άλλους, από το ραδιόφωνο, από τους δίσκους, γιατί τότε είχαμε και πικάπ και δίσκους. Οι δίσκοι ήταν κάτι πολύ πιο εύθραστο σε σχέση με το ανθεκτικό cd ,χωρούσαν σαφώς λιγότερα τραγούδια  και έπρεπε να γυρίζεις τις πλευρές και όμως ο ήχος τους, με τα παράσιτα που έκαναν κάποιες φορές από τη σκόνη, ήταν πολύ πιο ζεστός και πλούσιος από τον ξερό ήχο του cd.

Είχαμε και φορητές συσκευές με κασέτα, τα walkman. Κάποια είχαν και ραδιόφωνο αργότερα.

Τότε χορεύαμε στις ντίσκο, αρκετές φορές πηγαίναμε και με το σχολείο, αργότερα, με το λύκειο οργανώναμε χορούς για να μαζέψουμε λεφτά για την πενταήμερη. Ένας από τους χορούς που επικρατούσαν τότε ήταν το ''Labada'' με τις κοντές φουστίτσες.

Εκτός τις κασέτες του κασετοφώνου για τη μουσική, για τις ταινίες, είχαμε κασέτες του βίντεο. Αυτή τη δεκαετία άνθισε η παραγωγή βιντεοκασέτας, Ελληνικών ταινιών, όπου έπαιζαν γνωστοί ηθοποιοί, όπως ο Ψάλτης, ο Πάνος Μιχαλόπουλος, η Ελένη Φιλίνη, ο Φωτόπουλος, ο Μουστάκας κ.α. Υπήρχαν και βιντεοκλαμπ, και νοικιάζαμε βιντεοκασέτες.

Τότε παίζαμε και πολλά ομαδικά παιχνίδια που τείνουν να εκλείψουν, αν δεν το έχουν κάνει ήδη, σήμερα στην εποχή των Η/Υ, του φόβου και της ατομικότητας που δημιουργεί, θέλοντας και μη. Τότε οι γονείς μας χωρίς δισταγμό μας άφηναν στο δρόμο να παίζουμε, εκτός βέβαια κι από παιχνίδια που παίζαμε όλα τα παιδάκια, τα πλαίσια του σχολείου. Παιχνίδια όπως τα μήλα, το κρυφτό, το κυνηγητό ήταν στην ημερησία διάταξη. Τα κοριτσάκια παίζαμε και λάστιχο, κάποιες φορές στις πιλοτές και τους ακάλυπτους των πολυκατοικιων.

Αγαπημένο μου παιχνίδι, στις κατ’ ιδίαν ώρες παιχνιδιού ήταν τα playmobil. Ποτέ δεν έπαιξα με μανία με κούκλες σαν άλλα κοριτσάκια. Είχα όμως την κλασική bibibo και το ταίρι της , τον John- John. Είχα και το Μικρό μου Πόνυ και άπειρα κουκλάκια. Από εκείνη την εποχή έχει επιζήσει ο Σνουπυ, που τον έχω από 8 χρονών και έχει κάνει μετακομίσεις μεταξύ Γαλατσίου- Κυψέλης- Νέας Σμύρνης και τώρα Κατερίνης. Κοσμογυρισμένος Σνουπυ. Στην κοιλιά του διατηρεί ένα μαύρο σημάδι, είχε πέσει μέσα σε μαύρη μπογιά που είχε ο πατέρας μου τότε και έβαφε κάτι κάγκελα, αν θυμάμαι καλά.

Τότε γράφαμε με στυλο bic, είχαμε στο σχολείο παγουρίνο και ένα πλαστικό ποτηράκι διαφανές που όλο έτρεχε, αγοράζαμε περιοδικά όπως η ''Μανίνα'', η ''Κατερίνα'', η ''Πάττυ'',  το ''Μπλεκ''-τα αγόρια- το ''Σεραφίνο'', τη ''Βαβούρα'', τρώγαμε κουκουρουκου και σοκοφρέτες, ειχαμε τσίχλες με ψεύτικα τατουάζ που κάναμε στα χέρια μας, τρώγαμε φουντούνια, δρακουλίνια και τα βάζαμε να τρομάζουμε τους άλλους αλλά κανένας δεν τρόμαζε.

Φορούσαμε παπούτσια All star, μπλούζες με τον  Fido Dido και τον  Bart Simpson.

Αλλά ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα ήταν ότι υπήρχαν ακόμα παρέες. Υπήρχαν ακόμα πάρτυ όπου καλούσες και σε καλούσαν, ο ένας στο σπίτι του άλλου, με μουσική, χορό, παρεούλα, ποτά, αναψυκτικά. Τα παιδιά παίζανε ακόμα. Τώρα μόνα τους πάντα, μπροστά σε μια οθόνη. Στο δρόμο; Ούτε για αστείο. Τότε είχαμε και ποδηλατάκια, τώρα ποιο παιδί μπορεί να βγει με ποδήλατο και να μην κινδυνεύει;

Βέβαια τώρα που μένω επαρχία, μπορώ να πω ότι το ποδήλατο είναι κάτι συχνό, δεν προκαλεί εντύπωση. Στην Αθήνα σίγουρα προκαλεί.

Ήταν όμορφες εποχές… Τότε δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι μέσα σε 30 χρόνια- και πολύ λιγότερο φυσικά, οι αλλαγές έχουν γίνει πολύ πριν, σταδιακά άλλοτε, απότομα άλλες φορές- θα νοσταλγούσαμε εκείνα τα χρόνια. Από τη μια, επειδή ήταν τα νεανικά μας χρόνια, αλλά όχι τόσο για αυτό… Ήταν πολύ πιο αθώα και μας απασχολούσαν προβλήματα που τώρα γελάμε με αυτά, πολύ απλά σε σχέση με όλα αυτά που μας απασχολούν σήμερα.. Τα σημερινά αδιέξοδα που μοιάζουν άλυτα..

Ευχή μου ,σε 30 χρόνια, τα σημερινά προβλήματα να μην μας μοιάζουν εξίσου απλά και απλοιικά γιατί αυτό θα σημαίνει ότι η ζωή εξακολουθεί να δυσκολεύει και να προστίθενται προβλήματα, πολύ πιο σύνθετα.

Πάντα ο νους μου όμως θα γυρίζει πίσω και αυτό το ταξίδι με χαροποιεί…


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Νοεμβρίου 2010, 16:37
Μήπως να μετακομίσω στο διάστημα; (ακολουθεί Θυμωμένο post)
ζωή  

Πως λέμε ''ακολουθεί πολιτική διαφήμιση''... Καμία σχέση.

Είναι φορές που πλημμυρίζεις τόσο από θυμό που θες να ουρλιάξεις… Αλλά και να ουρλιάξεις; Τι θα βγει; Θα εξοντωθεί η αιτία του κακού; Δεν νομίζω.

Χρόνια τώρα αυτή η χώρα έχει ένα μαζικό σχέδιο εξόντωσης των νέων. Να τους βγάλει εκτός παραγωγικής διαδικασίας, να τους βυθίσει στην ανεργία, στην απελπισία, στα ναρκωτικά-σε πολλές περιπτώσεις, για να πάψουν να σκέφτονται. Εκεί είναι το κλειδί. Να πάψουν να σκέφτονται. Κάθε άνθρωπος που σκέφτεται είναι επικίνδυνος. Τρέμουν οι βίδες της καρέκλας τους. Κινδυνεύουν να πάνε σπίτι τους.

Έχω τόσο πολύ συγχυστεί… Όχι απλά με πνίγει το δίκιο, κάτι παραπάνω. Βλέπω όλους αυτούς και νιώθω ταύρος που βλέπει ένα κόκκινο πανί μες την αρένα.

Έχω να δουλέψω ακριβώς δύο χρόνια. Η τελευταία μου δουλειά ήταν στο ερευνητικό πρόγραμμα, που δούλεψα για 5 μήνες, ανοίξαμε βιβλία στην εφορία για τους 5 μήνες και τα κλείσαμε όταν έληξε το πρόγραμμα. Ναι μεν πήρα καλά λεφτά, αλλά δεν είχα ούτε ένσημα, και φυσικά μόλις τέλειωσε το πεντάμηνο ήξερα ότι δεν θα συνεχιστεί η δουλειά.

Και έρχεται σήμερα το πανέξυπνο κράτος μας, η πανέξυπνη εφορία μας και όλοι όσοι εμπλέκονται στη διαδικασία με κωδική ονομασία ‘’δράκουλας’’ (που ρουφάει το αίμα του απλού κόσμου, που προσπαθεί όχι να ζήσει αλλά να επιβιώσει) και στέλνει χαρτί περαίωσης σε έναν άνθρωπο που έχει να δουλέψει 2 χρόνια και δεν έχει φράγκο στην τσέπη… Δηλαδή πραγματικά σε αυτή την περίπτωση δεν ξέρεις τι να κάνεις… Να βρίσεις; Να πας με καμία καραμπίνα έξω από τη βουλή; Να πας με ζώνη ζωσμένος με εκκρηκτικά; Δεν ξέρω πια τι να πω.. Και να πεις ότι επρόκειτο για ένα ασήμαντο ποσό, να πω. Ναι, σιγά.. 250 ευρώ!!!

Καλά, εννοείται ότι πάνω από το πτώμα μου θα πάρουν όχι 250 ευρώ, ούτε 50 λεπτά δεν παίρνουν… Αντί να μου δίνουν που είμαι άνεργη, θα μου παίρνουν κιόλας; Ο Στέλιος είναι 2 μήνες άνεργος και ακόμα ούτε το επίδομα δεν βγήκε να πάρει. Κάθε φορά που ψωνίζω σκέφτομαι ότι μπορεί να είναι και η τελευταία. Και θα έρθουν αυτοί να μου πάρουν τα λεφτά που δεν έχω, για κάτι που δεν έχει όχι απλά καμία λογική αλλά σε κάνει εξω φρενών;

Πρώτα θα με σκοτώσουν και μετά θα μου πάρουν ένα ευρώ. Τελεία και παύλα. Είναι το γαμώτο της υπόθεσης. Είμαστε σε άθλια κατάσταση. Νιόπαντροι και αντί να χαιρόμαστε τον έρωτα μας( καλά αυτόν τον χαιρόμαστε έτσι κι αλλιώς, μια χαρά είμαστε κι αυτό δεν το χαλάει κανένας ηλίθιος) είμαστε γεμάτοι ανασφάλεια τι θα γίνει την επόμενη μέρα. Ούτε ο Θεός δεν το θέλει.

Σκέφτομαι σοβαρά, εδώ και πολύ καιρό, πολύ πριν γνωρίσω το Στέλιο, να την κάνω για εξωτερικό. Εκεί όπου υπάρχει αξιοκρατία και ο άξιος βρίσκει τη θέση που του αξίζει.

Εδώ στην Ελλάδα όσα πιο πολλά ξέρεις τόσο θα σου φωνάξουν να σκύψεις το κεφάλι, να μην σκέφτεσαι. ‘’Σκάσε και κολύμπα’’΄κοινώς. Έ, όχι, δεν θα σας κάνω και τη χάρη να μην σκέφτομαι. Να μην βλέπω τι γίνεται γύρω μου. Και δεν γίνεται τώρα, γίνεται χρόνια ολόκληρα. Δεκαετίες ολόκληρες.

Σαν κοινωνιολόγος, ένα λόγο παραπάνω, να θεωρούμαι επικίνδυνη. Ο νοών νοείτο.

Αρνούμαι να έρχεται κάποιος να μου κλέβει τη μπουκιά απ’ το στόμα. Έχουμε καταντήσει ρατσιστές εναντίον των Ελλήνων. Ούτε ήμουνα ούτε θα γίνω ρατσίστρια. Αλλά δεν μπορώ να μην θλίβομαι για τη μάνα μου που δουλεύει 40 χρόνια και δεν θα πάρει σύνταξη γιατί δεν έχει ένσημα, για τον πατέρα μου που -τάχα μου- θεωρείται προνομιούχος εφόσον δουλεύει στον δήμο και θα βγει στη σύνταξη σε 7-8 χρόνια και θα πάρει σκατούλες μετά συγχωρήσεως, για μένα που έχω ένα πτυχίο που θεωρείται άχρηστο, από το 1999 και δεν έχω δουλέψει σε μια σοβαρή δουλειά, για τον Στέλιο ,ο οποίος στα 34 είναι άνεργος. Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος πραγματικά. Είμαστε λίγοι από τους πολλούς που τρώνε φρίκη. Όχι οι μόνοι και υπάρχουν και άλλοι σε χειρότερη μοίρα.

Όταν όμως από την άλλη, βλέπεις άτομα που μέχρι χθες ήταν κάπου αλλού, έρχονται εδώ και σε πέντε  χρόνια το πολύ με τα λεφτά που βγάζουν και στέλνουν στην πατρίδα τους αγοράζουν σπίτια και αυτοκίνητα, ε, τότε, μπορείς να μην γίνεσαι εξω φρενών; Ξέρω πάρα πολλά παραδείγματα, δεν μιλάω στον αέρα, γεγονότα είναι αυτά, όχι εικασίες δημοσιογράφων.

Αυτή η χώρα, μετά συγχωρήσεως, αλλά έχει ήδη βουλιάξει. Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τον χαρακτηρισμό που χρησιμοποίησα πριν λίγο και είπα στον Στέλιο, παραείναι βαρύς και βρωμοκουβέντα. Αλλά πραγματικά, θέλεις να είσαι αισιόδοξος και κάνουν τα αδύνατα δυνατά να στο καταστρέψουν.

Μια άδεια παλεύουμε να πάρουμε εγώ κι ο Στέλιος από την πρωην νομαρχία, νυν περιφέρεια, μας στέλνουν στο δήμο. Από κει, στη δημοτική αστυνομία και ξανά στη νομαρχία και ξανά στο δήμο. Έχει λιώσει σόλες παπουτσιών να τρέχει ο Στέλιος και άκρη δεν έχει βρει. Κι όλα αυτά για έναν πάγκο μικροπωλητή. Στο τέλος θα τον βάψω, όπως βλέπουμε στις ταινίες, με μαύρο χρώμα τη μούρη του, και είμαι σίγουρη,αύριο θα του την έχουν δώσει.Κι όλα αυτά για έναν πάγκο, στην πλατεία,να πουλάμε 5-10 πραγματάκια, τα χειροποιήτα δικά μου, κι ο Στέλιος δεν ξέρω τι, πιθανόν κουλούρια. Νόμιμα.Με όλα τα απαραίτητα χαρτιά.

Από την  άλλη όμως θα νομιμοποιήσουν το παρεμπόριο που κάνει ζημιά στα μαγαζιά. Γιατί ο μαγαζάτορας που έχει να πληρώνει ενοίκιο, εφορία, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, δημοτικά τέλη και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλα σκατά -sorry- την τσάντα που ο Ινδός και ο μαύρος και ο Κινέζος την πουλάνε 10 ευρώ, θα την πουλήσει 50, αν δεν θέλει να βάλει λουκέτο. Όταν όμως παίρνουν όλοι την τσάντα των 10 ευρώ( και ποιος μπορεί να τους κακολογήσει ,με τόση ακρίβεια και ανεργία) αργά ή γρήγορα το μαγαζί θα κλείσει, θα απολύσει τους εργαζόμενους και πόσες οικογένειες θα μείνουν στο δρόμο. Είναι απλά λοιπόν τα πράγματα; Φαύλος κύκλος είναι. Η μείωση της αγοραστικής δύναμης φέρνει τα δεινά στην αγορά. Δεν κινείται τίποτα. Και ύστερα πρέπει να λυπηθώ, εγώ και ο κάθε ‘’εγώ’’ τον φουκαρά που πουλάει την τσάντα 10 ευρώ; Μπορώ να το κάνω; Τον εαυτό μου λυπάμαι. Συγνώμη.

Είμαι ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος. Αν καταφέρουν να με λυγίσουν ,τότε τι θα κάνουν χιλιάδες άλλοι που με δυσκολία τα καταφέρνουν έστω να χαμογελάσουν;

Μήπως να μετακομίσουμε στο διάστημα; Εκεί σίγουρα θα είναι καλύτερα από την Ελλάδα. Παντού είναι καλύτερα από την Ελλάδα.

Πραγματικά αν είχα άκρες να πάω κάπου αλλού, θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Προσαρμόζομαι παντού. Δεν θα μου έλειπε η Ελλάδα. Το λέω με πλήρη συνείδηση. Τι να μου λείψει; Θα ερχόμουνα μόνο για διακοπές. Μόνο τότε πιστεύω ότι θα την αγαπούσα. Μόνο σαν τουρίστας μπορείς να αγαπήσεις αυτή τη χώρα που παλεύει να σε εξοντώσει. Όχι η χώρα φυσικά, όσοι την διοικούν. Αλλά φυσικά σε αυτό εμείς φταίμε. Εμείς τους φέραμε σε αυτές τις θέσεις. Αυτοί δεν μπορούν να διοικήσουν ούτε το σαλόνι τους, αν θα κάτσει η οικογένεια στον καναπέ ή στην τραπεζαρία, θα διοικήσουν το καράβι ‘’Τιτανικός’’ που λέγεται Ελλάδα;

Πάντως αυτά τα 250 ευρώ θα τα πάρουν πάνω από το πτώμα μου. Το μόνο σίγουρο. Ακόμα και να τα είχα, δεν θα τα έδινα. Ας με πάνε χειροπόδαρα. Εχω όλα τα δίκια με το μέρος μου.Με ρώτησε κανείς όλα αυτά τα χρόνια πως περνάω; Θα έλεγα τι να έρθετε να πάρετε.

Και στον γείτονα μας, τον διαχειριστή της πολυκατοικίας έστειλαν τέτοιο ραβασάκι, ο οποίος είναι παντρεμένος, έχει ένα μωρό ενός χρόνου, και δουλεύει στο δήμο του Βόλου ο άνθρωπος, στο απορριμματοφόρο, κάθε μέρα πάει και έρχεται τόσα χιλιόμετρα για να ζήσει την οικογένεια του. Σιγά τον εκατομμυριούχο δηλαδή για να  του τα πάρουν. Θα τρελαθούμε μου φαίνεται.

Τι να πω… Δηλαδή αυτοί όλοι κοιτάζονται στον καθρέπτη; Θα έπρεπε να ρίχνουν ροχάλα στον εαυτό τους.. Και όχι φυσικά για να μην ματιαστούν για τις μ%^&*&%& που λένε και κάνουν.

ΥΓ1: Ήθελα να τα πω, να ξεθυμάνω. Κάθε προσπάθεια να πειστώ ότι δεν έχω δίκιο, δεν με πείθει. Ξέρω ότι έχω αν και θα προτιμούσα να μην έχω και όλα αυτά που λέω να ήταν παραλογισμοί. Ειλικρινά, θα προτιμούσα να είμαι φαντασιόπληκτοι και όλα αυτά να είναι βλακείες. Αλλά δυστυχώς δεν είναι…

ΥΓ2: Αν ήμουνα τίγρη, θα τους έβλεπα μεζεδάκι, όλους αυτούς.


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Νοεμβρίου 2010, 16:35
Μαγειρεύω συνταγές και εξελίξεις
ζωή  συνταγή  ελπίδα  

Εδώ και αρκετό καιρό, τόσο εγώ όσο και ο Στέλιος είμαστε άνεργοι.Ευτυχως ο Στελιος θα πάρει και το επίδομα ανεργίας την άλλη εβδομάδα(ελπίζω).Και λέω ελπίζω,γιατί εδώ οι ρυθμοί ειναι τόσο αργοί που για κάποιον μεγαλωμένο στην Αθηνα,που δεν έχει υπομονή(ευτυχώς διαθέτω τόνους) δεν θα άντεχε να ζήσει.Όλα κινούνται με τους ρυθμούς που πέφτουν οι φελλοί στο βαρέλι της διαφήμισης με τον Τζόνυ τον περιπατητή(το ουίσκι).

Πας σε ένα γραφείο και σε στέλνουν στο άλλο,για να σε ξαναστείλουν απο το άλλο,στο πρώτο γραφείο.Ρωτάς και δεν έχουν ιδέα αν αυτο που τους λες ειναι δική τους αρμοδιότητα.Πέσαμε και στο μπάχαλο της κατάργησης στην ουσία των νομαρχιών και την διευρυνση σε περιφέρειες,οπότε,ένας λόγος παραπάνω να μας βγάλουν την ψυχή.

Τι ζητάμε;Ε,αυτό είναι το μυστικό μας!Η μαγειρική εξελίξεων που λέω στον τίτλο!

Ευχηθείτε μόνο καλή επιτυχία και καλή τύχη!Ίσως να είμαι κοντά σε κάτι καλό,κι εγώ και ο Στέλιος.Κυρίως εγώ είναι δύσκολο να βρω δουλειά,θέλω να πιστεύω ότι ο Στέλιος θα βρει πιο εύκολα,με τα τουριστικά που έχει σπουδάσει.Έστω και σαν σερβιτόρος.Εγω με ένα πτυχίο Κοινωνιολογίας,είμαι από περιττή έως άχρηστη,όχι με την αρνητική έννοια της λέξης.Άχρηστη για τους εργοδότες που και θα πρέπει να με πληρώσουν σαν πτυχιούχο(λέμε τώρα που θα με πληρώσουν παραπάνω,σύντομο ανέκδοτο είναι αυτό) και στην ουσία δεν ξέρω να κάνω κάτι,δεν έχω ειδικευτεί σε κάτι.

Μην παραμυθιάζεστε-για τα νέα παιδιά το λέω,που ξεκινάνε τώρα,δίνουν πανελλήνιες ή διαλέγουν τι θα σπουδάσουν-ότι τα πτυχία είναι χρήσιμα για την αγορά εργασίας.Σε μια άλλη χώρα σίγουρα είναι.Στο Παραλογιστάν που ζούμε είναι απο ελάχιστα εως καθόλου.Ειναι χρήσιμα για εμας τους ίδιους,για να μας ανοίξουν τους ορίζοντες,να μας διδάξουν έναν τρόπου σκέψης,που αυτό φυσικά εξαρτάται απο το πόσο δεκτικοί είμαστε εμείς σαν άνθρωποι.Αν έχουμε μάθει να έχουμε κριτική σκέψη.Αν δεν το έχουμε μάθει και μαθαίνουμε να υιοθετούμε τις σκέψεις και τις απόψεις των ριάλιτι,δεν θα μας διδάξει κριτική σκέψη κανένα πανεπιστήμιο,δυστυχώς.

Στην πραγματικότητα,στο Παραλογιστάν,οι τέχνες χρειάζονται,τα εργατικά χέρια.Αυτά λείπουν,γιαυτό ψάχνεις έναν μάστορα για μια ζημιά στο σπίτι μήνες και δεν βρίσκεις,δεν παίρνουν ανάσα από την πολλή δουλειά.

Έτσι λοιπόν-για να επανέλθω-ετοιμάζω διάφορες χειροτεχνίες,στον πάγκο εργασίας που έχω κάνει στο σπίτι,στο ένα απο τα δύο μικρά δωμάτια.

Ανακατεύω χρώματα.Βάφω.Κολλάω ψηφίδες.Και ξανά απ'την αρχή.

Μαγειρεύω χειροτεχνίες.Μαγειρεύω εξελίξεις.

Μαγειρεύω και φαγητά βέβαια.χαχα!

Σημερα έφτιαξα κανελλόνια!Έγιναν Θ-Ε-Ι-Κ-Α!

Παραθέτω τη συνταγή,την βρήκα σε ένα site,δεν θυμάμαι ποιο.Τες πα,ας με συγχωρέσει ο φίλος ή η φίλη,για το c(l)opyright.

 

ΚΑΝΕΛΛΟΝΙΑ ΜΕ ΚΙΜΑ

-ένα πακέτο κανελλόνια

-μισό κιλό κιμάς

-1 κρεμμύδι

-1 κουτί ντοματάκια

-λάδι

-αλάτι και πιπέρι

-ό,τι άλλο μπαχαρικό θέλετε(προαιρετικά)[εγω έβαλα πάπρικα,κανέλα και μαιντανό]

 

Για τη σάλτσα:

-1 κουτί χυμό ντομάτας

-σκόρδο

-λάδι

-αλάτι και πιπέρι

 

Εκτέλεση:

Σωτάρουμε το κρεμμύδι με το λάδι και ύστερα ριχνουμε τον κιμά,να μαραθεί καλά και να σωταριστεί.Προσθέτουμε το κουτί με τα ντοματάκια,αλάτι,πιπέρι,και μισό ποτηρι νερό.Αφήνουμε να βράσει,ώσπου να πιεί τα υγρά του,πρέπει να μείνει στεγνός ο κιμάς.Προαιρετικά βάζουμε ό,τι άλλο θέλουμε στον κιμά,μπαχαρικό ή και βασιλικό,μαιντανό κλπ.

Οταν ο κιμάς έχει πιεί τα υγρά του,τον κατεβάζουμε απο τη φωτιά και ετοιμάζουμε τη σάλτσα.

Σωτάρουμε σκόρδο αυτή τη φορά,σε λάδι,ρίχνουμε μετά το χυμό ντομάτας,αλάτι,πιπέρι και βάζουμε 1,5 ποτήρι νερό.Βράζουμε λίγο ώστε η σάλτσα να είναι αραιή.Εγω έβαλα και ένα φύλλο δάφνης στη σάλτσα αυτή.

Γεμίζουμε τα κανελλόνια με τον κιμά και τα βάζουμε σε πυρέξ χωρίς να αφήνουμε κενά.

Περιχύνουμε αρχικά με τη σάλτσα και μετά με κρέμα γάλακτος.

Ψήνουμε για 40-45 λεπτά,στους 180-200 βαθμούς,σκεπασμένο το ταψί με αλουμινόχαρτο.Μετα το βγάζουμε και αφήνουμε να ροδίσει για 10-15 λεπτά(ανάλογα το φούρνο και το πόσο γρήγορα ψήνει,το βλέπουμε).

 

Δοκιμάστε το,είναι τέλειο!!

 

Αυτά λοιπόν μέχρι στιγμής.Πάω να απλώσω,έγινε και το πλυντήριο που είχα βάλει.

Τα λέμε!

ΥΓ:Στη φωτογραφία ο πάγκος εργασίας μου,με τα μισοτελειωμένα έργα.


- Στείλε Σχόλιο


12 Νοεμβρίου 2010, 09:39
Παρεξηγημένες γεύσεις
διάφορα  

Σερφάροντας στο διαδίκτυο,κάποιες ελεύθερες ώρες που συνήθως βαρίεσαι απίστευτα,μπορεί να βρεις ενδιαφέροντα άρθρα.

Κάποια απο αυτά βρήκα στην δική μου αναζήτηση και είπα να μπω στον πειρασμό της κοπής πάστας,ή copy-paste,κάτι που δεν κάνω συχνά παρά μόνο αν υπάρχει λόγος.

Έτσι για να πάψουμε κάποτε να δαιμονοποιούμε γεύσεις,απολαύσεις,εμπειρίες,πρόσωπα κλπ,ένας ατέλειωτος κατάλογος προσώπων και πραγμάτων που αποφεύγουμε,ενώ υπάρχουν λόγοι να ερχόμαστε σε επαφή,έστω και λίγο ή με μέτρο.

 

ΣΟΚΟΛΑΤΑ

Η ιστορία της σοκολάτας στην Ευρώπη, ξεκινάει με την ανακάλυψη της Αμερικής, πριν από 500 περίπου χρόνια.


Οι πρώτες πληροφορίες που έχουν για την καλλιέργεια κακαόδεντρων είναι από την εποχή του πολιτισμού των Mάγια κάπου στο 600 μ.Χ.

Η σοκολάτα όμως δεν ήταν τότε γνωστή με την σημερινή στερεά μορφή της. Οι Αζτέκοι χρησιμοποιούσαν τους καρπούς του κακάο - αφού πρώτα τους έτριβαν μεταξύ τους και τους έκαναν σκόνη - για την παρασκευή ενός ροφήματος που το ονόμαζαν .

Ο πρώτος Ευρωπαίος που θεωρείται ότι ανακάλυψε και έφερε το κακάο στην Ευρώπη είναι ο Hernado Cortez, ο οποίος το Πάσχα το 1519 προσάραξε με το στόλο του στη χερσόνησο Γιουκατάν.Εκεί τον υποδέχθηκε ο βασιλιάς των Αζτέκων, Μοντεζούμα, που του πρόσφερε χρυσάφι, πολύτιμους λίθους και ένα καλάθι γεμάτο κόκκους κακάο.

Κατά την επιστροφή του στην Ισπανία το 1528, ο Cortez, έφερε μαζί του τους πρώτους καρπούς του κακάο και τα απαραίτητα σύνεργα για την προετοιμασία του ροφήματος.

Το δέντρο του κακάο είναι ένα τροπικό φυτό που ευδοκιμεί αποκλειστικά σε τροπικά κλίματα, εκεί που υπάρχει ζέστη και πολύ υγρασία.Είναι δέντρο ύψους 6-8 μέτρων με πυκνή φυλλωσιά και χρειάζεται περίπου 4 (τέσσερα) χρόνια από τη στιγμή που φυτεύεται για να αποδώσει καρπούς. Κάθε δέντρο παράγει κατά μέσο όρο 20 με 30 καρπούς το χρόνο, από τους οποίους συλλέγονται 2 κιλά κόκκοι κακάο.

Η συγκομιδή των ώριμων καρπών γίνεται με τη βοήθεια μιας λεπίδας προσαρμοσμένης σε ένα μακρύ κοντάρι. Οι καρποί ανοίγονται στη μέση από όπου ξεπροβάλλουν οι κόκκοι του κακάο, τυλιγμένοι μέσα σε ένα άσπρο πολτό. Οι κόκκοι του κακάο αποχωρίζονται από το εξωτερικό περίβλημα του καρπού και τοποθετούνται σε μεγάλα καλάθια για να υποστούν τη ζύμωση που είναι απαραίτητη για να αποβληθεί ο πολτός και να ξεχωρίσουν οι κόκκοι. Τα καλάθια σκεπάζονται με πλατιά φύλλα μπανανιάς. Αναπτύσσεται έτσι θερμοκρασία 50 βαθμών Κελσίου, ο πολτός λειώνει και παραμένουν καθαροί οι κόκκοι του κακάο.

Στη συνέχεια απλώνονται σε μεγάλες ψάθες πάνω στο έδαφος και εκτίθενται στον ήλιο, προκειμένου να ξεραθούν. Εκεί παίρνουν το καφέ χρώμα τους και αρχίζει να αναπτύσσεται το λεπτό άρωμα τους. Έτοιμοι πια συσκευάζονται σε σάκους και παίρνουν το δρόμο για εξαγωγή.

 

Η σοκολάτα δίνει ενέργεια, είναι τονωτική και αποτελεί πλούσια πηγή ζωτικότητας για τον ανθρώπινο οργανισμό.

Η σοκολάτα:

- Δίνει δύναμη.
- Χαρίζει ευεξία.
- Ενισχύει την πνευματική διαύγεια.
- Βοηθά τους αθλητές σε κάθε τους άσκηση.
- Βοηθά τους μαθητές κατά τη διάρκεια του διαβάσματος.

Η σοκολάτα έχει ξεχωριστές διατροφικές ιδιότητες καθώς περιέχει υδατάνθρακες, λίπη, πρωτεΐνη φυτικής προέλευσης, μεγάλες ποσότητες καλίου και μαγνησίου, αξιοσημείωτες ποσότητες ασβεστίου, νατρίου και χαλκού, μικρές ποσότητες βιταμίνης Α, θειαμίνης, ριβοφλαβίνης, βιταμίνης D, βιταμίνης Ε, σιδήρου, αλκαλοειδή, πολυφαινόλες κ.α.

Το ασβέστιο, μαγνήσιο και κάλιο που περιέχει η σοκολάτα έχει βρεθεί ότι παίζουν σημαντικό ρόλο στην πρόληψη της υπέρτασης και στη μείωση καρδιαγγειακών νοσημάτων, προσδίδοντας έτσι στη σοκολάτα επιπλέον διατροφική αξία. Επίσης, η σοκολάτα περιέχει αλκαλοειδή, δηλαδή οργανικές ουσίες που βρίσκονται στα φυτά, οι οποίες είναι ιδιαίτερα ευεργετικές για τον οργανισμό. Η πιο σημαντική είναι η θεοβρωμίνη (μεταβολίτης της καφεΐνης), η οποία διεγείρει το κεντρικό νευρικό σύστημα και τα νεφρά δρώντας ως ελαφρύ διουρητικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι η μαύρη σοκολάτα περιέχει περίπου τριπλάσια ποσότητα θεοβρωμίνης συγκριτικά με τη σοκολάτα γάλακτος. Η καφεΐνη, αντιθέτως, βρίσκεται σε πολύ μικρότερες ποσότητες στη σοκολάτα σε σχέση με τον καφέ, τσάι και αναψυκτικά τύπου cola. Μια σοκολάτα μετρίου μεγέθους περιέχει περίπου 6 mg καφεΐνης, ενώ 1 φλιτζάνι καφέ περιέχει 100-150 mg!!!

H σοκολάτα έχει ψυχοδιεγερτικές ιδιότητες λόγω της φαινυλαιθυλαμίνης που περιέχει. Επίσης, μετά την κατανάλωσή της απελευθερώνονται από τον εγκέφαλο οι ενδορφίνες, φυσικά οπιοειδή, τα οποία έχουν αναλγητικές ιδιότητες και βελτιώνουν τη διάθεση. Αξίζει ακόμη να σημειωθεί ότι η σοκολάτα περιέχει το απαραίτητο αμινοξύ τρυπτοφάνη, η οποία μεταβολίζεται στη βιταμίνη Β3 (νιασίνη) και στη σεροτονίνη (νευροδιαβιβαστής με αντικαταθλιπτική δράση).

 

 

 

Πηγή(και το πλήρες άρθρο) :

http: //www.mednutrition.gr/content/view/1075/128/

 

 

ΠΑΓΩΤΟ

Το 1851 δημιουργήθηκε η πρώτη βιομηχανία παραγωγής παγωτού στη Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών από τον Jacob Fussell. Έπειτα άρχισαν τα εργοστάσια παραγωγής παγωτού να εξαπλώνονται, με ιδιαίτερη «άνθισή» τους μετά το 1900.

Η σύσταση και οι πρώτες ύλες που χρησιμοποιούνται για την παρασκευή του παγωτού εξαρτώνται από την ποιότητα και τον τύπο του. Γενικά, οι πρώτες ύλες που χρησιµοποιούνται είναι: γάλα, αβγά, κακάο, βούτυρο, κρέμα γάλακτος, γλυκαντικές ουσίες, χυμοί φρούτων, σταθεροποιητές, γαλακτωματοποιητές, χρώματα, αρώματα. Επιπλέον, χρησιμοποιούνται διάφορα πρόσθετα, όπως κομμάτια σοκολάτας, σιρόπι σοκολάτας, απομίμηση σοκολάτας, ξηροί καρποί, σιρόπια φρούτων, καραμέλα, κομμάτια φρούτων κ.α.

Είναι λανθασμένη η άποψη ότι το παγωτό δεν έχει διατροφική αξία. Αντιθέτως, χάρη στα συστατικά που περιέχει, μπορεί να θεωρηθεί ότι το παγωτό αποτελεί πηγή λήψης πολλών θρεπτικών συστατικών.

Περιέχει σε ισόρροπη σχέση πρωτεΐνες (µε υψηλή βιολογική αξία 95%), λίπη (0-13γρ/100γρ), υδατάνθρακες (20-25γρ/100γρ), άλατα, ασβέστιο (σε υψηλή βιοδιαθεσιμότητα), φώσφορο, και βιταμίνες Α και Β1, Β2, Β12. Θερμιδικά καλύπτει το 5- 10% των ημερήσιων αναγκών σε ενέργεια (75-240 θερµ/100γρ), το 5-10% των αναγκών σε πρωτεΐνες, το 8-10% των αναγκών σε υδατάνθρακες, το 10-15% των αναγκών σε λίπη, το 15-20% των αναγκών σε βιταμίνη Α, το 20% των αναγκών σε βιταμίνη Β12, και το 40% των αναγκών σε ασβέστιο και φώσφορο.

Ακόμα το παγωτό περιέχει κακάο, ξηρούς καρπούς και φρούτα. Το κακάο και οι ξηροί καρποί περιέχουν πολυφαινολικές ενώσεις, οι οποίες ανήκουν στην κατηγορία των λειτουργικών συστατικών και είναι γνωστές για την αντιοξειδωτική τους δράση στον ανθρώπινο οργανισμό. Κατά τη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού, συμβαίνει οξείδωση των κυτταρικών του μεμβρανών και των λιποπρωτεΐνών του, κάτι που οδηγεί τελικά στην καταστροφή της δομής του DNA του ατόμου. Τα αντιοξειδωτικά (π.χ. πολυφαινολικές ενώσεις, βιταμίνη Ε, βιταμίνη C, κ.λ.π.) εμποδίζουν την παραπάνω οξείδωση και συντελούν πιθανότατα στην προστασία του οργανισμού από διάφορες χρόνιες παθήσεις, όπως του καρκίνου, των καρδιοπαθειών, της θρόμβωσης.

Όλες οι βιταμίνες που κρίνονται απαραίτητες για τον ανθρώπινο οργανισμό, εντοπίζονται στο γάλα, το βασικό συστατικό του παγωτού. Ακόμα, βιταμίνες εντοπίζονται στα φρούτα και τους ξηρούς καρπούς (βιταμίνη C και βιταμίνη Ε, αντίστοιχα), που αποτελούν επίσης συστατικά του παγωτού.

Ρόλος των βιταμινών: Η βιταμίνη Α παίζει σημαντικό ρόλο στην όραση και την ανάπτυξη. Η βιταμίνη D, η οποία συντελεί στην απορρόφηση του ασβεστίου και του φωσφόρου, είναι υπεύθυνη για έναν υγιή σκελετό. Η βιταμίνη Ε παίζει το ρόλο αντιοξειδωτικού, ενώ η βιταμίνη Β12, είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη και τη συντήρηση των νευρικών ινών. Τέλος η βιταμίνη C (ασκορβικό οξύ), η οποία περιέχεται κυρίως στο πορτοκάλι και τις φράουλες , δρα ως αντιοξειδωτικό για τον οργανισμό. Σύμφωνα με έρευνα έχει βρεθεί ότι οι βιταμίνες Ε και C επηρεάζουν την απόδοση του ατόμου και ίσως μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης διαταραχών του εγκεφάλου.

Από τα σημαντικότερα μεταλλικά στοιχεία που περιέχονται στο γάλα και κατά συνέπεια στο παγωτό, είναι το ασβέστιο, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου (99%) βρίσκεται στα οστά και τα δόντια. Το ασβέστιο εκτός από τη πολύ σημαντική του επίδραση στα οστά του σώματος, συμμετέχει και σε διάφορες άλλες λειτουργίες του οργανισμού, όπως η σωστή λειτουργία του μυοκαρδίου. Αυτό συνεχώς απομακρύνεται από τον οργανισμό και έτσι θα πρέπει να αντικαθίσταται. Απουσία επαρκούς ποσότητας ασβεστίου οδηγεί στην οστεοπόρωση.

Το γάλα, το οποίο περιέχεται στο παγωτό, αποτελεί, επίσης, μία άριστη πηγή φωσφόρου, ο οποίος παίζει σημαντικό ρόλο στο μεταβολισμό και την απορρόφηση του ασβεστίου . Ακόμα το γάλα περιέχει σίδηρο, ψευδάργυρο και κάλιο, που είναι υπεύθυνο για τη μετάδοση των νευρικών σημάτων.

Τέλος το μαγνήσιο που περιέχει το παγωτό και το οποίο προέρχεται από το γάλα και τους ξηρούς καρπούς , συμμετέχει στη σύνθεση των πρωτεϊνών.

 

Πηγή(και το πλήρες άρθρο) :

http://www.mednutrition.gr/content/view/1079/128/


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιανουαρίου 2010, 13:37
Αξίες ζωής...
ζωή  ιδέες  

Αν και δεν συμπαθώ τις κοπες-πάστας(κοινώς copy-paste) κάποιες φορές κάποια κείμενα που μπορεί να πέσεις κατά σύμπτωση πάνω τους,μπορεί να σε εκφράσουν,να νιώσεις ότι συμφωνείς.Να έχουν εσωτερική δύναμη.

Μια αποχαιρετιστήρια επιστολή που οι γνώμες διχάζονται αν είναι τελικά του Γκαμπριελ Γκαρσια Μαρκες ή κάποιου άλλου,το όνομα του μου διαφεύγει αυτη τη στιγμή...Αν κάποιος γνωρίζει επι τούτου,ας μας διαφωτίσει.

Όταν όμως διάβασα το κείμενο,ένιωσα να με εκφράζει.Γιατί ο άνθρωπος στην πραγματικότητα λίγα πράγματα χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένος και ψάχνει όλα τα υπόλοιπα να αποκτήσει,εκτός από αυτά που έχουν πραγματική αξία.

 

 

Η ζωή είναι αγάπη...

Η ζωή είναι ταξίδι...

Είναι να μοιράζεσαι...

Να μην μισείς,να μην ζηλεύεις,να είσαι δίπλα σε ανθρώπους που αγαπάς και σε χρειάζονται.

Να μην κρίνεις αυστηρά,να μην κατακρίνεις,να μην απορρίπτεις για λόγους που δεν έχουν σημασία.

Να κοιτάς το ''είναι'' κάποιου,όχι το ''εχειν'' ούτε το ''φαίνεσθαι'' με την πρώτη ματιά,κι αν δεν σε ικανοποιει,να φευγεις...Μεγάλο λάθος...Όπως και το να μην δίνεις ευκαιρία για λόγους μηδαμινούς,στον εαυτό σου να ευτυχήσει και στους άλλους να δείξουν την αξία τους...

ΑΥΤΑ είναι ΖΩΗ για μένα.

 

 

 

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του :

“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα “σ’αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”

 

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2010, 16:00
Κατερίνη
αγάπη  ελπίδα  ταξίδι  

Όταν χάνεις την ελπίδα σου και ξαφνικά γίνεται ένα θαύμα και την βρίσκεις ξανά, τα λόγια είναι φτωχά να περιγράψουν πόσο γεμάτη είναι η ψυχή σου…Όσα και να πω,θα είναι λίγα...Νιώθω πολύ περισσότερα...Πλημμυρίζω συναισθήματα...

Αυτές οι  λίγες μέρες  ήταν πολύτιμες…

 

Ταξίδευα σε δυο μάτια που με κοιτούσαν με αγάπη…

Άκουγα λόγια τρυφερά που τόσο μου είχαν λείψει όλα αυτά τα χρόνια…

Σχεδίαζα ένα  μέλλον με σένα, μαζί με σένα…

Περπατούσα με το χέρι μου να χάνεται μες το δικό σου…

Ζέσταινα την αγκαλιά μου τις κρύες Βορειοελλαδίτικες νύχτες…

 

Μοίρασμα στιγμών…

Κρατάμε την εικόνα ο ένας του άλλου…Δεν χορταίνουμε… Πάντα διψασμένη…Πάντα διψασμένος… Πάντα ο χρόνος θα τελειώνει… Δεν θα αρκεί…

 

Μοιάζει σαν όνειρο…

Λες ότι ακόμα σου φαίνεται πως ζεις ένα όνειρο… Που με έχεις δίπλα σου… Που αποφάσισα μες το χειμώνα να έρθω… Που υπάρχω στη ζωή σου…

 

Τσουχτερό κρύο…

Ζεστή η αγκαλιά μας…

 

Τώρα πια ξέρω, μου λες…

Τώρα πια ξέρω, κι εγώ…

 

Μαγικές στιγμές…

Θα τις θυμάμαι όσο ζω. Αυτό το πρώτο ταξίδι.

 

Θα ‘ρθει όμως η στιγμή που δεν θα φεύγω…

Το υπόσχομαι μάτια μου πως θα έρθει… Σύντομα, θέλω να ελπίζω…

 

Θα έρθει η στιγμή που κανένα τρένο δεν θα με πάρει. Που θα ζω δίπλα σου.

 

Στην παγωμένη πόλη του Βορρά,

στη ζεστή καρδιά σου,

θα χάνομαι στην καστανή ματιά,

θα πάψω να φοβάμαι μες την αγκαλιά σου…

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Ιανουαρίου 2010, 01:18
Εδώ είναι το ταξίδι.....
ταξίδι  ψυχή  αγάπη  ελπίδα  

Μην ψάχνεις πια αλλού

αφού το ξέρεις ήδη

μην ψάχνεις πια αλλού,

εδώ είναι το ταξίδι...

 

Που λέει και το τραγούδι.

 

 

Εδώ είναι το ταξίδι.

 

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ...

Στο είπα μάτια μου...

 

Τέτοια ώρα αύριο θα είσαι στην αγκαλιά μου ήδη.Δεν θα βγεις ποτέ από εκεί.

Θα φύγω πάλι.Το ξέρεις.Το ξέρω.Ο χρόνος ποτέ δεν θα φτάνει όταν θα είμαστε μαζί.Πάντα διψασμένοι θα μένουμε...

Σημασία έχει που έρχομαι.Σημασία έχει που κι εσύ ήρθες.Που βλεπόμαστε.

Την απόσταση οι άνθρωποι την ορίζουν καρδιά μου...Το ξέρουμε και οι δυο.Εμείς δεν έχουμε .Είναι επειδη ζούμε ο ένας μες τον άλλο...

 

 

Έχουμε μια ζωή ολόκληρη να είμαστε αγκαλιά.Θα κρυώσει για λίγο η αγκαλιά μας,θα ζεσταθεί σύντομα και πάλι.

Αφού το ξέρεις,μάτια μου.Αφού το ξέρω κι εγώ.

Δεν είμαστε παιδιά να παίζουμε.Ξέρουμε.Όταν κοιταχτήκαμε στα μάτια ξέραμε.

Ότι από εκείνη την ώρα...

Εδώ είναι το ταξίδι...

Στα μάτια μας...

 

 

Ταξιδεύουμε ο ένας στα μάτια του άλλου.

Βγάζω εισιτήριο διαρκείας για τα μάτια σου.Για να ταξιδεύω πάντα εκεί.

Κι εσύ...Ταξιδεύεις πρώτη θέση στα δικά μου.Εισιτήριο διαρκείας επίσης.

Ανοιχτές ημερομηνίες.

 

Πάντα ο χρόνος τελειώνει...Δεν φτάνει...Δεν ξεδιψάμε...Πάντα ο ένας θα λείπει στον άλλο...Αλλά δεν έχει σημασία.

Τώρα πια δεν έχει.

Δεν έχει τίποτα άλλο σημασία.

Παρα μόνο αυτό το ταξίδι...

Των ματιών...Των χειλιών...Των σωμάτων...Των ψυχών...

 

 

Εδώ είναι το ταξίδι...

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιανουαρίου 2010, 12:25
Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ...
στιγμές  ζωή  αγάπη  

Πως μπορεί να αλλάξει η ζωή μας ξαφνικά… Όταν όλα μοιάζουν ίδια, άχρωμα, μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να γίνει κάτι και να πλημμυρίσουν χρώματα…

 

Κοίταξα τα μάτια σου… Είχαν τόση αλήθεια…

 

Δεν μπορούσες να χορτάσεις… Δεν μπορούσα να χορτάσω…

 

Την εικόνα μου κρατάς… Την εικόνα σου κρατώ…

Πολύτιμη εικόνα…

 

Φιλί από μέλι και ματιά από χρυσό… Καθρέπτης της ψυχής σου από χρυσό…

 

Η αγκαλιά μας ο κόσμος όλος…

 

Να κοιμηθούμε αγκαλιά, να μπερδευτούν τα όνειρα μας…

 

 

Κουβάρι έγιναν τα όνειρα.. Δυο νύχτες…

 

Μέρες που περνούν σαν νερό…

 

Τόσο ταξίδι μάτια μου… Δεν το σκέφτηκες… Το ήθελες… Έστω για μια μέρα… Δεν θέλω άλλη απόδειξη… Τώρα ξέρω…

Την επόμενη εβδομάδα η σειρά μου…

Θα περπατώ στις πλατείες και στους δρόμους της πόλης σου.

 

Τα μάτια σου τα πιστεύω… Πρώτη φορά που πιστεύω μάτια… Πρώτη φορά που λένε αλήθεια δυο μάτια, που δεν φοβούνται να δακρύσουν από αγάπη… Που με κοιτάνε με αλήθεια… Να μου χαρίσουν ζεστασιά…

 

Ταξίδεψα στην καστανή ματιά…

 

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ…

 

 

Τα τρένα που φύγαν
αγάπες μού πήρανε.

Αγάπες και κλαίνε,
ποια μοίρα τις μοίρανε;

Δώς μου χέρι να πιαστώ
να πιαστώ, να κρατηθώ,
ένα γέλιο, μια ματιά
κι ανασταίνετ' η καρδιά.


Το τρένο σε πήρε
πουλί, χελιδόνι μου.

Σε τύλιξ' η νύχτα
κι ορφάνεψα μόνη μου.

 

 

 

Μόνο προσωρινά,το τρένο σε πήρε…

 

Ένα άλλο τρένο θα φέρει εμένα κοντά σου…

 

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Ιανουαρίου 2010, 13:07
Καλή χρονιά!!Πάνω από όλα υγεία και αγάπη!!
ευχές  αγάπη  χαρά  ελπίδα  

Πρώτο post του 2010.

Εύχομαι σε όλους καλή χρονιά! Ο νέος χρόνος να φέρει τα δώρα του. Το σημαντικότερο όλων η υγεία. Ύστερα η αγάπη. Η κινητήριος δύναμη, που δίνει ελπίδα και ζωή. Όλα τα άλλα κενά αν δεν υπάρχει. Όσο κι αν κανείς δεν το ξέρει, δεν το πιστεύει ή δεν το παραδέχεται, η αγάπη μας κινητοποιεί και μας κάνει να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Εύχομαι να φέρει σε όλους εστω κι ένα κομμάτι από όσα νιώθω...Έτσι κι αλλιώς κι οι λέξεις αδυνατούν να τα περιγράψουν επακριβως...

Είχα πει ότι για όσο διάστημα θα είμαι στεναχωρημένη, όπως ήμουν τον τελευταίο καιρό, δεν θα γράφω. Κράτησε αρκετές μέρες αυτή η κακή διάθεση, αλλά έδωσε τη θέση της σε μια διάθεση όχι απλά καλή, σε μια διάθεση τόσο ανεβασμένη, που νιώθω δυνατή και έτοιμη να κατακτήσω τη ζωή.

Έφυγε ο παλιός χρόνος και μας άφησε το καλύτερο δώρο, μάτια μου… Τον έναν στη ζωή του άλλου…

Είχα πάψει να πιστεύω στην δύναμη της αγάπης… Το ίδιο κι εσύ… Μέχρι που την συναντήσαμε… Έστω κι έτσι… Με τόσα εμπόδια. Μαζί θα τα ξεπερνάμε…

Όλα όσα ζήσαμε τις τελευταίες μέρες και νομίζουμε πως ζούμε σε όνειρο, αυτά μας δίνουν δύναμη να συνεχίσουμε… Το νιώθεις κι εσύ και το ξέρω.

Πρώτη φορά που νιώθω τόσο δυνατή και έτοιμη να αντιμετωπίσω τα πάντα… Η δύναμη της αγάπης σου με κάνει δυνατή. Αυτά τα δάκρυα που κύλησαν για μένα. Αυτές οι λέξεις που δείχνουν τόση αγάπη… Αυτά που πλημμυρίζουν την ψυχή σου…

Μέσα σε μια πόλη εκατομμυρίων δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να καταλάβει και να εκτιμήσει τον εσωτερικό μου κόσμο και να θέλει να σταθεί δίπλα μου, να μπλέξει τη ζωή του με τη δική μου και ήρθες εσύ, για να το κάνεις…

Η απόσταση μάτια μου δεν μετριέται με τα χιλιόμετρα… Το ξέρεις… Το νιώθεις… Εμείς δεν έχουμε απόσταση… Ζούμε ο ένας μέσα στον άλλο… Τα δικά σου μάτια κοιτάζουν την Αθήνα. Τα δικά μου κοιτάζουν στην πόλη σου… Η δική μου καρδιά χτυπάει μέσα σου κι η δική σου μέσα μου. Είμαστε ένα.

Αυτά τα δάκρυα, τα δάκρυα της αγάπης σου… Μην τα φοβάσαι.. Κι οι άντρες κλαίνε μάτια μου όταν το νιώθουν…

Πίστευα ότι η αγάπη είναι μια κενή λέξη που υπάρχει μόνο στα μυθιστορήματα ,στα τραγούδια, ένα συναίσθημα που γεννήθηκε για να αφορά μόνο τους άλλους και όχι εμένα, γιατί δεν την είχα συναντήσει.

Και τώρα, στην τρίτη δεκαετία της ζωής μας, στα 33 μας χρόνια, τη συναντήσαμε. Περνώντας από μπόρες, βγήκαμε δυνατοί και άξιοι να την ζήσουμε.

Όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Αφού πιστέψαμε στον εαυτό μας, στην αγάπη, όλα τα εμπόδια μοιάζουν αστεία πλέον.

Έχουμε μια ζωή να μοιραστούμε. Τόσα χρόνια… Που οι στιγμές μας είναι απλά σταγόνες. Όλα θα έρθουν στην ώρα τους.

Τώρα πια δεν φοβάμαι. Αναθεώρησα και για θέματα που σου είχα πει στην αρχή ότι με φοβίζουν. Θα το δοκίμαζα μαζί σου. Εφόσον ξέρω ότι κι εσύ το θέλεις.

Κάποια στιγμή θα σε ξυπνώ με μια γλυκιά καλημέρα και ένα φιλί. Όταν θα μένουμε μαζί.

Το είχα πει ότι η επόμενη μετακόμιση μου θα αφήσει πίσω μια πόλη που μισώ. Θα με φέρνει πίσω μόνο εδώ η παρουσία των γονιών μου και κάποιων λίγων αληθινών φίλων.

Όπου και να έμενες θα ερχόμουνα. Και στα σύνορα θα ερχόμουνα αν χρειαζόταν.Ε,δεν πειράζει...Θα λοξοδρομήσω... Αντί για νότια που έλεγα θα πάω, θα πάω Βόρεια...Μαζί σου να είμαι και όπου να 'ναι.

Πλησιάζουν οι μέρες μάτια μου που θα βρεθούμε… Που θα σε σφίξω στην αγκαλιά μου.

Δεν ζούμε σε όνειρο ,δεν θα ξυπνήσουμε, είμαστε ξύπνιοι, μην φοβάσαι. Η πραγματικότητα μοιάζει με όνειρο.

Έχουμε μια ολόκληρη ζωή μπροστά μας. Να την φτιάξουμε όπως θέλουμε.

Τι απρόβλεπτη που είναι η ζωή…

Έτσι ξαφνικά σου χαρίζει τα δώρα της. Εμάς τα χάρισε λίγο πριν φύγει ο παλιός χρόνος να αφήσει τη θέση για τον καινούριο. Τον πρώτο χρόνο της κοινής μας ζωής. Τον πρώτο χρόνο της ευτυχίας.

Από δω και πέρα τα χρόνια μας θα είναι ευτυχισμένα. Έχουμε ο ένας τον άλλο.

Είσαι ό, τι πιο όμορφο μου έχει συμβεί και ξέρω πως είμαι ό ,τι πιο όμορφο έχεις νιώσει. Δεν έχω αμφιβολία για σένα και δεν έχεις για μένα. Αυτό είναι τόσο ακριβό… Όλα αυτά που νιώθουμε… Τόσο αληθινά που δεν μας λυγίζει τίποτα. Μαζί θα τα περνάμε.

Αγάπη…

Μια λέξη μικρή, ένα συναίσθημα μεγάλο… Κάτι που νόμιζα ότι δεν υπάρχει αλλά εσύ με την παρουσία σου μου έδειξες ότι ο κόσμος δεν είναι και τόσο χάλια τελικά, υπάρχουν και άνθρωποι με αισθήματα, που δεν φοβούνται και δεν ντρέπονται να τα δείξουν.

Πίστευα ότι ένας άντρας στα 33 του  θα φοβόταν να δείξει και να εκφράσει την αγάπη του… Θα ντρεπόταν να κλάψει… Δεν θα παραδεχόταν την αγάπη που πλημμυρίζει μέσα του… Δεν θα τσαλακωνόταν μπροστά σε μια γυναίκα, δεν θα έδειχνε την αδυναμία που της έχει… Δεν θα παραδεχόταν ότι αν την χάσει θα πεθάνει…

 Φαίνεται ως τώρα λάθος άντρες είχα συναντήσει και επιτρέψει να μπουν στη σκέψη μου… Που δεν είχαν τίποτα να δώσουν, αλλά γύρευαν να πάρουν.

Σε σένα εκτίμησα και σεβάστηκα την διαφορετική ματιά σου. Όλα αυτά που έχεις στην ανεκτίμητη ψυχούλα σου… Το ότι δεν ήσουν σαν τους άλλους που γύρευαν μόνο να πάρουν… Και ξέρεις τι να πάρουν μάτια μου…

Μπορούμε και συζητάμε τα πάντα. Δεν κρίνεις τα λάθη μου. Ούτε εγώ τα δικά σου. Είναι πολύ σημαντικό.

Από δω και πέρα μόνο ουράνιο τόξο θα υπάρχει στον ουρανό μας, μόνο λιακάδα. Μόνο ευτυχία στην ζωή μας. Όσα εμπόδια κι αν παρουσιαστούν, ήδη περάσαμε το πρώτο, δεν θα μας λυγίσει.

Μα εγώ έχω εσένα, κι εσύ εμένα
Κι είν' η αγάπη μας χρυσό πουλί
Μα εγώ έχω εσένα, κι εσύ εμένα
Δυο π' αγαπιούνται είναι πολλοί….

 

Μην το ξεχάσεις ποτέ…

 

 

Δε ζω χωρίς εσένα ούτε λεπτό
Αγάπη μου της μοίρας ήταν γραφτό.

Θέλω κοντά σου να μείνω
Θέλω σκιά σου να γίνω
Κάθε πληγή ν' απαλύνω
Που σε πονά...

Τα βλέφαρά μου να κλείνω
Να με φιλάς και να σβήνω
Θέλω κοντά σου να μείνω
Παντοτινά...!

Σε νιώθω, σε λατρεύω και σε ποθώ
Κι αν κάποτε σε χάσω θα τρελαθώ.

Θέλω κοντά σου να μείνω
Θέλω σκιά σου να γίνω
Κάθε πληγή ν' απαλύνω
Που σε πονά...

Τα βλέφαρά μου να κλείνω
Να με φιλάς και να σβήνω
Θέλω κοντά σου να μείνω
Παντοτινά...!

 

 

 

ΥΓ1: Στο αφιερώνω…

ΥΓ2: Τι νόμιζες; Η φωτογραφία θα μπορούσε να ‘ναι άλλη εκτός από την πόλη σου που θα γίνει και δική μου κάποια μέρα;

ΥΓ3:Και παραφράζοντας τον ποιητή... ''το τρένο θα 'ρθει στις 8,ταξίδι προς την Κατερίνη,Γενάρης μηνας δεν θα μείνει...'' Ξέρεις εσύ μάτια μου...

 

 

 


18 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
kithara-woman
Αυγή
από ΚΑΤΕΡΙΝΗ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/kithara-woman

σκέψεις,ιδέες,ποιήματα,χιουμοριστικά κείμενα και σχόλια






Tags

αγάπη ελπίδα ζωή ταξίδι αλλαγή αναμνήσεις σκέψεις γνώσεις παράξενα σοφίες δημιουργία διάφορα στιγμές ευχές χαρά χαμόγελο όνειρο ιδέες νοσταλγία συμπεράσματα συνταγές συνταγή ανέκδοτα φιλία θυμός μοναξιά ιστορία λιμάνι ψυχή λέξεις Μουσική παραμύθι περι ζωής μουσικής φιλίας έρωτα χαμόγελου ποιήμα σιωπή πιστεύω συμπέρασμα χιούμορ χιουμορ ζωγραφική συμβουλές τραγούδια ταινία ταινίες γάμος μετακόμιση παρέα ευτυχία χρήσιμα site ψηφιδωτό στιγμες




Επίσημοι αναγνώστες (21)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης