αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Σκόρπιες σκέψεις και ιδέες ενός ανήσυχου μυαλού
Η ζωή θέλει χαμόγελο

31 Δεκεμβρίου 2008, 16:37
2009 ευχές σε όλους!!


2009 ευχές σε όλους για ό,τι θέλει ο καθένας περισσότερο στη ζωή του.Διαφορετικοί άνθρωποι είμαστε,διαφορετικά και τα θέλω μας.Έχει να κάνει με τις προτεραιότητες που θέτει κάποιος στη ζωή του.Για άλλον είναι η οικογένεια,για άλλον η δουλειά,για άλλον ο έρωτας,για άλλον...Οτιδήποτε.Δεν θα σας πω για μένα τι είναι.Όσοι με ξέρουν λίγο καλύτερα νομίζω πως ξέρουν.Ζήτησα κι εγώ το δωράκι μου από το χαμογελαστό κυριούλη με τα άσπρα μούσια αλλά μάλλον έπαθε ...ατύχημα σαν την φωτογραφία και έχει αργήσει...Δεν πειράζει!Υπομονή έχω ανεξάντλητη.

Προς το παρόν έκανα σήμερα το δικό μου shopping therapy,πήρα καινούρια παππούτσια,πιτζαμούλες για να έχω και στο νοσοκομείο όταν πάω,πήρα δωράκι για τον μπέμπη της φίλης μου.Το βράδυ θα το περάσουμε σε φιλικό σπίτι.Ξέρω από τώρα ότι θα γελάσουμε.Θα παίξουμε και 31 και ως συνήθως ο Φώτης,ο οικοδεσπότης,θα μας σκίσει!Κάθε φορά έτσι.Πριν 2 χρόνια ήμασταν εκεί,ακόμα δεν είχε γεννηθεί ο μικρούλης τους,έχουν ένα γιό ανεμοστρόβιλο,δεν κάθεται λεπτό,ζωή να έχει!

Παίζουμε με 1,2 ευρώ,50λεπτα.Σημαντικά ποσά.χαχα!Μπορεί να παίξουμε και trivial pursuit.Χαίρομαι όταν πηγαίνουμε για αυτό το λόγο.Βρήκα έτερο δίδυμο να επικοινωνώ,κόβουμε-ράβουμε τα αστεία,το τριο της συμφοράς-εγώ-father-Φώτης-ταιριάζουν τα μουσικά γούστα μας και ακούμε ωραία μουσική όταν πάμε, και έχει και επιτραπέζια!Η καλύτερη μου.Σπίτι και να πάρω επιτραπέζιο με ποιον να παίζω;

Αυτά από μένα.

Και θυμηθείτε:

Ο Αγιος Βασίλης θα φέρει το δωράκι του σε όλους.Μπορεί να άργησε λίγο αλλά ίσως είχε κανένα ...απρόοπτο ατύχημα,σαν την φωτογραφία.Ποτέ δεν ξέρεις!χαχα!Θα έρθει.Υπομονή.Το λέω και για μένα αυτό.Θα μου φέρει το δωράκι,είμαι αισιόδοξη!Κάθε χρόνο περιμένω δωράκι αλλά με ξεχνάει πάντα.Φέτος θα με θυμηθεί γιατί ταλαιπωρήθηκα πολύ.Και δεν θα είναι ...ένα ελαφάκι,για την Αυγούλα!

Άσχετο αλλά αυτή η διαφήμιση με τον Αγιο Βασίλη και τα ελαφάκια ρίχνω πολύ γέλιο!!Ένα ελαφάκι για τον Κωστάκη!χαχαχα!

Καλή χρονιά σε όλους!!!


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Δεκεμβρίου 2008, 16:16
Πάνω στην αλλαγή του χρόνου,ήρθαν δύο μωράκια!!!!!
ζωή  χαμόγελο  

Πριν αλλάξει ο χρόνος ήρθαν δυο μωράκια!!Δυο αγοράκια!!

Το πρωί,9 η ώρα,ο γιός της φίλης μου της Μίνας,που δεν τον περιμέναμε ακόμα,πριν από τις 10 Ιανουαρίου.

Το μεσημέρι,περίπου μισή ώρα πριν,ο ανηψιός μου,ο γιός της Ελένης,της πρώτης ξαδέλφης μου!!Ο πρώτος ανηψιός που έχω από ξαδέλφια μου.Η αδελφή της,η Ντίνα έχει μια κόρη 7 μηνών,κι ο ξάδελφός μου ο Γιάννης,μια κόρη 4 χρονών,κι η ξαδέλφη μου στο Λαύριο,έχει μια κόρη 14 μηνών.Ανηψούλης όμως ένας!!!Μικρούλης και μελαχρινούλης,η μάνα μου τον είδε!!

Αύριο θα ξεκινήσω απ'το μεσημέρι να πάω σε δύο μαιευτήρια.Σήμερα δεν θέλω να πάω,όσο να 'ναι οι κοπέλες ταλαιπωρημένες θα είναι.Η ξαδέλφη μου ειδικά.

Γερά να είναι και τυχερά στη ζωή τους.Αυτό έχει σημασία.Να μεγαλώσουν και να μην κάνουν τα δικά μας λάθη.Να φτιάξουν έναν καλύτερο κόσμο γιατί αυτός που τους παραδίδουμε...Για τα μπάζα είναι αλλά τέλος πάντων.Υπάρχει ελπίδα αν εμείς την βλέπουμε.Όλα μες το μυαλό είναι.

Εννοείται ότι τη μουσική καλλιέργεια του ανηψιού μου όταν μεγαλώσει,θα την αναλάβω εγώ!!Θα του μάθω και κιθάρα.Καλά να είμαι μέχρι τότε.Μάλλον μακριά κοιτάζω και δεν το συνηθίζω,πάντα κοιτάζω το τώρα.Μέχρι να μεγαλώσει ο μικρούλης έχουμε μέλλον.Θα είμαι για χαμομηλάκια!!χαχαχα!Πλάκα κάνω!!

Να τους ζήσουν τα μωράκια!!

 

(στη φωτογραφία μουσικό τσαντάκι που λέει τραγουδάκι όταν το κουρδίζεις,ένα από τα δύο δώρα που έχω για τους μπέμπηδες)


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Δεκεμβρίου 2008, 00:06
Το soundtrack μου για αυτές τις μέρες(και γενικά)


 

video 

 

 

Το βιντεάκι που παίζει από πάνω:

1.Εκατόφυλλα στον Άδη
και μαχαίρι ακονισμένο
μ' έχεις βάλει στο σημάδι
κι όλο κλαις που δεν πεθαίνω

Μέλι στάχτη και φαρμάκι
με τ' αψέντι ανακατώνεις
με κερνάς κρυφά λιγάκι
μα ούτε έτσι με σκοτώνεις

Σε όσους πολέμους
κι αν με πας θα σε νικήσω,
αγάπησέ με
αν τόσο θες να ξεψυχήσω


Μέλι στάχτη και φαρμάκι
με τ' αψέντι ανακατώνεις
με κερνάς κρυφά λιγάκι
μα ούτε έτσι με σκοτώνεις

Σε όσους πολέμους
κι αν με πας θα σε νικήσω,
αγάπησέ με
αν τόσο θες να ξεψυχήσω.

 

 

 

 

2.Σημασία δεν μου δίνεις
και τρελαίνεσαι
παριστάνεις ότι πίνεις
αλλά φαίνεσαι.
Κι όταν βλέπω εγώ το στυλ
αυτό τ' αδιάφορο
βρε, καλώς το, λέω
το πάθος το παράφορο.

Εσύ για μένα θα πάθεις έρωτα
κι εγώ για σένα θα κινδυνέψω.
Με τα βρεμένα και τ' ασιδέρωτα
της αλητείας θα βγαίνουμε έξω.

Σημασία δε μου δίνεις
κι απευθύνεσαι
συνεχώς στον διπλανό μου
στόχος γίνεσαι.
Κι όταν βλέπω εγώ παιδί μου
αυτή την κίνηση
βρε, καλώς τη, λέω
τη νέα τη συγκίνηση.
(Χ.ΑΛΕΞΙΟΥ)

 

 

3.Τις νύχτες μπαίνεις στα όνειρά μου
λες κι ήρθες σε δικό σου κήπο
κι αν μεγαλώσαν τα φτερά μου
εγώ απ' το πλάι σου δε λείπω
Θεός αν είναι

Χιλιάδες άγγελοι με τ' άσπρα
κλωνάρια λησμονιάς μοιράζουν
κι από το σώμα μου σαν άστρα
παιδιά δικά σου ανάσες βγάζουν

Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς
κι απ' το δάκρυ μου φωτιά να πιεις
δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς

Οι φίλοι μου όλοι εδώ και χρόνια
ζευγάρια γίναν φτιάξαν σπίτια
μονάχα εμένα χάσκει ακόμα
χωρίς μια στέγη ετούτη η αλήθεια


Θεός αν είναι στις φλόγες να καείς
κι απ' το δάκρυ μου φωτιά να πιεις
δεν μπορείς μια ζωή καρδιά να συγχωρείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς
Θεός αν είναι κι αν μ' αγαπάει κανείς :

(http://www.youtube.com/watch?v=0-UiluB4cZo)

 

 

4.Λευκό χαρτί οι σκέψεις μου
Τα λόγια κι οι προβλέψεις μου
Πήγαν κι απόψε στράφι
Και τούτη η νύχτα η θολή
Μοιάζει μποτίλια αδειανή
Που ξέμεινε στο ράφι

Δε μ' ένοιαξε να χάσω
Κι είπα θα σε ξεχάσω
Μα τις σκιές φοβάμαι
Κι ακόμα σε θυμάμαι

Με αυταπάτες παιδικές
Χάνονται οι μέρες μου αργές
Κι όλα τα αρνιέμαι
Τσιγάρα και φτηνό αλκοόλ
Κι ο θρύλος να μη βάζει γκολ
Κι αποξεχνιέμαι

Δε μ' ένοιαξε να χάσω
Κι είπα θα σε ξεχάσω
Μα τις σκιές φοβάμαι
Κι ακόμα σε θυμάμαι


Κι αν ίσκιους πάλι κυνηγώ
Είναι που μ' έμαθες να ζω
Βαθιά μες στο σκοτάδι
Και κάθε ώρα που περνά
Παραμυθιάζομαι ξανά
Πως θα 'ρθεις κάποιο βράδυ

Δε μ' ένοιαξε να χάσω
Κι είπα θα σε ξεχάσω
Μα τις σκιές φοβάμαι
Κι ακόμα σε θυμάμαι(Μ.ΣΤΟΚΑΣ)

 

 

5.Ακούω γέλια να ανεβαίνουν τα σκαλιά
πάλι οι φίλοι μου χαράματα γυρνάνε
έχουν τις μπύρες τους ακόμα αγκαλιά
έξω απ' την πόρτα μου περνούν και τραγουδάνε
Κι εγώ το γέλιο το δικό σου περιμένω
μ\' ένα ποτήρι απ' την ανάσα μου θαμπό
ακούω την πόρτα να χτυπάει και σωπαίνω
γιατί απ' όλους θέλω απόψε να κρυφτώ.

Γιατί δεν τους αντέχω, ζευγαρωμένους
κι εγώ να μην έχω τα χέρια σου να γείρω
Τι θέλω εγώ με τόση αγάπη γύρω
Γιατί θα τους ζηλεύω
και το δικό σου χάδι θα γυρεύω
Κορμί στους πέντε ανέμους
τι θέλω εγώ με τους ερωτευμένους

Δεν έχω άλλα παραμύθια να σκεφτώ
τους είπα τάχα πως ταξίδι έχεις πάει
κι ενώ στη ζάλη τους ποθώ να τυλιχτώ
αφήνω τον εγωισμό να με μεθάει
Γιατί το βήμα το δικό σου περιμένω
μ' ένα ποτήρι απ' την ανάσα μου θαμπό
ακούω την πόρτα να χτυπάει και σωπαίνω
γιατί απ' όλους θέλω απόψε να κρυφτώ.

( http://www.youtube.com/watch?v=LufFApLic8w)

 

 

6.Τα ρούχα που δεν έμαθα να πλένω
τα βάζω στη σακούλα και σ' τα φέρνω.
Ρωτάς για την καριέρα μου
τη νύχτα και τη μέρα μου
κι εγώ να σου μιλάω καταφέρνω.

Και σκέφτομαι που πίνω κόκα-κόλα
για να 'ναι πάντα ίδια αλλάζουν όλα.
Κι ανοίγω το ψυγείο σου,
το "έλα" και το "αντίο" σου
ζητούσα στη ζωή μου πάνω απ' όλα.

Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.

Τα χρόνια που μεγάλωνες για μένα
να ξέρεις πως σου τα 'χω φυλαγμένα.
Και τέλειωσα με άριστα
αλλά δεν έχω ευχάριστα,
όλα στον κόσμο είναι γραμμένα.

Τριάντα καλοκαίρια και χειμώνες
τις άγριες σού φέρνω ανεμώνες.
Και κοίτα, ένα μυστήριο
του κόσμου το κριτήριο
πως μοιάζουμε μου λέει σαν δυο σταγόνες.

Μαμά, πεινάω
μαμά, φοβάμαι
μαμά, γερνάω, μαμά.
Και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς:
ωραία, νέα κι ατυχής.

( http://www.youtube.com/watch?v=-LubkUoj6tQ)

 

 

7.Σε μάλωσα, σου μίλησα βαριά
σ' αυτή τη γη,
που κολασμένη όλο γυρίζει,
τον εαυτό της, λες και ορίζει
σε μάλωσα, σου μίλησα βαριά!

Άλλο χάραμα - κι άλλο χαραυγή
άλλο άντρας και γυναίκα
τέλος κι αρχή
άλλο χάραμα - κι άλλο χρυσαυγή
τόνα είναι τ' όνομά σου
τ' άλλο η ψυχή.

Κι απόψε που μετάνιωσα κρυφά
και καρτερώ
να μας σκεπάσει αγαπημένα
το βράδυ αυτό:
σβήσε το φως στα πεπρωμένα!

Άλλο χάραμα - κι άλλο χαραυγή
άλλο άντρας και γυναίκα
τέλος κι αρχή
άλλο χάραμα - κι άλλο χρυσαυγή
τόνα είναι τ' όνομά σου
τ' άλλο η ψυχή.(ΑΡΛΕΤΑ-Τραγούδι που περιέχει το όνομά μου(!!!!)Χρυσαυγή.)

 

 

8.Όσα νιώθω να με πνίγουν
Όταν το μυαλό γυρνά
πίσω στη στροφή του χρόνου
είσαι συ ότι πονά.

Το χαμόγελο, τα χέρια
και ο τρόπος που κρατάς
το τσιγάρο που καπνίζεις
και τα λόγια που σκορπάς.


Όσα πέρασαν θυμάμαι
και όσα θα ‘'ρθουν ξαναζώ
όσο μακριά κι αν φεύγεις
να το ξέρεις πως για μένα
πάντα θα 'σαι εδώ

Πως περνάνε χίλια χρόνια
μες σε μια μικρή ζωή
δε γιατρεύει πάντα ο χρόνος
της αγάπης την πληγή.

Πάντα εγώ θα σε γυρεύω
για του λόγου το αληθές
η καρδιά μου έχει αντέξει
των σειρήνων τις φωνές(Δ.ΜΠΑΣΗΣ)

 

 

9.Δε μ' αγαπάς ειλικρινά
τα μάτια σου το λένε
γιατί γελάς και με κοιτάς
μα τα δικά μου κλαίνε

Δεν είναι φως μου η θάλασσα
ζουμπούλι να μυρίζει
είναι νερό κι είν' αρμυρό
κι ανθρώπους ξεχωρίζει.(ΧΑΙΝΗΔΕΣ)

 

 

10.Born to lose, I've lived my life in vain
Every dream has only brought me pain
All my life, I've always been so blue
Born to lose, and now I'm losing you

Born to lose, it seems so hard to bear
How I long to always have you near
You've grown tired, and now you say we're thru
Born to lose, and now I'm losing you

Born to lose, my every hope is gone
It's so hard to face an empty dawn
You were all the happiness I knew
Born to lose, and now I'm losing you

There's no use to dream of happiness
All I see is only loneliness
All my life, I've always been so blue
Born to lose, and now I'm losing you.

(http://www.youtube.com/watch?v=g3aCPzu5rgM)

 

 

 

 

11.Θα σε φιλέψω στεναγμέ
τα όχι σου να γίνουν ναι

απ΄την ψυχή μου σαν περνάς
ανάλαφρα να περπατάς.

Να τρέξει φλέβα του καημού
με την ορμή του ποταμού
σαν φτάσει η αγάπη την αυγή
να'χει στερέψει η πληγή.

Αγκάλιασέ με ουρανέ,
γέλασε κι άστραψε για με
Ρίξε φωτιά του κεραυνού
στην στράτα του αποχωρισμού...

( http://www.youtube.com/watch?v=GURghZh_agM)

 

 

12.Συλλαβίζω ακόμα το ρυθμό
αν ακούς στις μουσικές σου πετώ
φτάνουν λίγα κάρβουνα ματιές
μια ζωή να προσκυνάω δυο στιγμές

Μόνο τα σημάδια του έρωτα αγκαλιάσαμε,
στην καρδιά μια βουτιά δεν αρκεί
Τ'άλλα είναι κοράλλια που ακόμα δεν τα φτάσαμε,
είναι η αγάπη απάτητη γη

Συλλαβίζω αρώματα σκιές
αν ακούς, ακούω κι αυτά που δε λες
φτάνει ένα φιλί σου προσευχή
να 'ρθει ο ήλιος για μια βόλτα στη γη.(Χ.ΘΗΒΑΙΟΣ)

 

 

[Δήμου:]
13.Είναι βραδιές που θέλω κάπου να μιλήσω,
από ένα χέρι να πιαστώ,
να βγω έξω να ζήσω,
για ένα τσιγάρο, ένα ποτό,
να πιάσω κάποιον να του πω:
"Δώσ’ μου το χρόνο σου...
κι εγώ θα γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου."
Μα η τρομαγμένη μου καρδιά μου λέει:
Δε γίνεται.
Στου πρώτου άγνωστου το πρώτο "γεια"
δεν παραδίνεται.

[Γλυκερία:]
Εγώ δεν ξέρω αν έχω στάλα λογική.
Φτάνω στο σπίτι, λέω "μπαίνω φυλακή".
Εκείνος έρχεται κοντά μου, μ’ αγκαλιάζει
κι ύστερα μόνος στα προβλήματα βουλιάζει.
Παραπονιέται, βλαστημάει τον εαυτό του,
και λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό του
με πιάνει κρίση,
σέρνεται απάνω μου
τον έρωτα να ζήσει.

[Τσανακλίδου:]
Κι εγώ είμαι μόνη, για χρόνια έχτιζα έναν τοίχο.
Ύστερα τρόμαξα και θέλησα να φύγω.
Άρχισα τότε με αγωνία να γκρεμίζω,
να λέω "βοήθα με, Χριστέ" και να δακρύζω.
Πήρα τους δρόμους και διέξοδο ζητούσα,
χαμένα όνειρα και χρόνια κυνηγούσα.
Καπνός και σκόνη,
και όλα γύρω μου φωνάζουν
"είμαι μόνη".

[μαζί:]
Οι πιο μεγάλες νύχτες
είναι αυτές που κλαις και δε σ’ ακούν.
Θυμίζουνε γυναίκες,
μοναχικές γυναίκες που πονούν.

 

 

14. Ίσως εκείνο που ζητάς
εγώ να μην το έχω
κι απ' ό,τι ονειρεύτηκες
εγώ πολύ ν' απέχω.

Ίσως να μη σου φτάνω εγώ
γιατί πολλά ζητούσες
μα θα 'ταν όλα αλλιώτικα
αν λίγο μ' αγαπούσες.

Μη μ' αποφεύγεις μάτια μου
μη με κοιτάς σαν ξένη
ζωή που δε μοιράζεται
είναι ζωή κλεμμένη.


Ίσως να σε κρατάει εδώ
μονάχα η συνήθεια
μα όσα κι αν μου 'πες ψέμματα
σ' αγάπησα στ' αλήθεια.

( http://www.youtube.com/watch?v=PAfEacU6dZM)

 

 

15. Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές
κι ήταν η σχέση μας αυτές
χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ
Κι έπειτα το χρόνο μέτρησα να δω
αν προλαβαίνω να σου πω
Από μένα πόσα δεν μπορώ

(R)
Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
πως μ'αγαπάς χίλιες φορές
κι εγώ...εσένα
Κι αν μείνει τ'όνειρο μισό
κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό
Ένα να λες σαν να'ναι χθες
Πως μ'αγαπάς χίλιες φορές...

Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω
να μην μπορώ να τ' ανεχθώ
και δεν βρήκα ούτε ένα
Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω
αν είν'τα λάθη μου εδώ
και δεν έλειπε κανένα...

( http://www.youtube.com/watch?v=4qXG2JAhlsk)

 

ΥΓ1:Τραγούδια ναυαγίου.

Ζωής,προσωπικότητας,προσπάθειας,ελπίδας,χαμόγελου,έρωτα,αγάπης,

ζωντάνιας,υπομονής,φαντασίας,σκέψης.

Αλλά κάπου στο βάθος,αχνοφαίνεται ένα φωτάκι...Μακρινό ίσως,αλλά κάποτε θα το φτάσεις...Θα το φτάσω...Θα το φτάσουμε...

 

ΥΓ2:Ακολουθείστε τους συνδέσμους των βίντεο(όσα έχουν).Εγγυημένα,αξίζουν τα τραγούδια αυτά.

 

 

 

 





4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Δεκεμβρίου 2008, 16:38
Το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής...


Πριν λίγες μέρες τέλειωσα το διάβασμα ενός πραγματικά καταπληκτικού βιβλίου που αποτελείται από πραγματικά γεγονότα. Είναι το βιβλίο ενός άντρα, του Μίτς Αμπομ, που ζει στην Αμερική και κάνει καριέρα αθλητικού συντάκτη και αρθρογράφου και παράλληλα έχει και εκπομπή σε ραδιοφωνικό σταθμό και παλιά ήταν μουσικός. Το βιβλίο περιγράφει τις συναντήσεις του, κάθε Τρίτη, στο σπίτι του παλιού καθηγητή του, Μόρρι Σουότς, στο Πανεπιστήμιο, που τώρα πια δεν βρίσκεται στη ζωή. Ενός πολύ ξεχωριστού καθηγητή και ανθρώπου που αντιμετώπιζε με τόση υπομονή και θάρρος τη μοίρα του, αν και ήξερε ότι έπασχε από μια σπάνια ασθένεια, που σιγά-  σιγά τον έκανε να παραλύει, και είχε λίγους μήνες ζωής. Όσα ειπώθηκαν σε αυτές τις συναντήσεις, είναι αποφθέγματα ζωής, απόσταγμα πείρας.  Χρήσιμα μαθήματα για όλους μας, που τρέχουμε πίσω από τη ζωή μας χωρίς να την φτάνουμε και ποντάρουμε πάντα σε λάθος πράγματα στη ρουλέτα της ζωής.

Κράτησα κάποιες φράσεις πραγματικά σοφές. Όλο το βιβλίο είναι εξίσου σοφό και περιεκτικό. Μεγάλες αλήθειες από έναν άνθρωπο που πιστεύω ότι όμοιος του γεννιέται μια φορά στα εκατό χρόνια. Ξεκίνησε πολύ φτωχός, ορφανός από μητέρα πολύ μικρός, αλλά με τη θέληση που είχε για ζωή κατάφερε και έγινε καθηγητής πανεπιστημίου, καθηγητής κοινωνιολογίας.

Παρένθεση: Μου θύμισε πολύ έναν καθηγητή που είχα στο Πάντειο, που δεν έχω ξαναδεί καλύτερο καθηγητή και άνθρωπο από εκείνον. Γενικά είχαμε καλούς καθηγητές στο Πάντειο, φημίζεται ότι έχει μερικούς από τους καλύτερους καθηγητές, αλλά σαν εκείνον δεν ήταν κανένας. Κέρδιζε το σεβασμό με τις πράξεις του, δεν τον απαιτούσε όπως οι άλλοι, νομίζω είναι το βασικότερο, γινόταν παράδειγμα προς μίμηση. Κάναμε πάντα μάθημα στο ισόγειο, γιατί περπατούσε με μπαστούνια, έχει σκλήρυνση κατά πλάκας, μια σοβαρή ασθένεια που σταδιακά σε καθιστά ανάπηρο. Αν είχαμε μάθημα σε όροφο, αν χάλαγε το ασανσέρ δεν μπορούσε να ανέβει. Νέος άνθρωπος, πάνω κάτω στην ηλικία των γονιών μου… Δεν έχω δει τόση καλοσύνη σε άνθρωπο ποτέ  και τόση σοφία. Νιώθω τυχερή που είχα έναν τέτοιο καθηγητή έστω και μια φορά στη ζωή μου.

Κλείνω την παρένθεση.

Παραθέτω μερικές φράσεις. Πότε - πότε καλό είναι να σκύβουμε στον εαυτό μας και να προβληματιζόμαστε. Μου έδωσε αφορμή μια απαράδεκτη συμπεριφορά που βίωσα σήμερα και με ενόχλησε πολύ… Αυτά συμβαίνουν όταν μόνιμα νομίζεις ότι είσαι αλάνθαστος και φταίνε οι άλλοι. Η φιλία δεν είναι κάτι δεδομένο, κοριτσάκι, αν δεν ποτιστεί, μαραίνεται. Δεν θα διαβάσει αυτά που λέω, αλλά ελπίζω να προβληματιστεί και να καταλάβει από μόνη της. Η φιλία είναι λέξη ιερή και προφανώς δεν την ξέρει, δεν έχει καταλάβει πλήρως την έννοια της. Τέλος πάντων…

Start:

·         Η ζωή είναι μια σειρά από ωθήσεις προς τα μπρος και προς τα πίσω. Θέλεις να κάνεις κάτι, αλλά κατευθύνεσαι προς κάτι άλλο. Κάτι σου προκαλεί πόνο, ωστόσο ξέρεις ότι δεν θα ‘πρεπε. Κάποια πράγματα τα θεωρείς δεδομένα, ακόμα κι όταν ξέρεις πως δεν πρέπει να θεωρείς τίποτα σαν δεδομένο. Η τάση των αντιθέτων, κάτι σαν τέντωμα μιας ελαστικής ταινίας. Κι οι περισσότεροι από μας, ζούμε κάπου στη μέση. «ποια πλευρά κερδίζει;» -Η αγάπη κερδίζει. Η αγάπη κερδίζει πάντα.

·         Ο, τι πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή, είναι να μάθεις να δίνεις αγάπη, όπως και να την αφήνεις να μπαίνει μέσα σου.

·         Μερικές φορές δεν μπορείς να πιστέψεις αυτό που βλέπεις, είσαι υποχρεωμένος να πιστέψεις αυτό που νιώθεις. Κι αν θέλετε ποτέ να κάνετε τους άλλους να σας εμπιστευτούν, πρέπει να νιώσετε ότι μπορείτε να τους εμπιστευτείτε κι εσείς –ακόμα κι αν βρίσκετε στο σκοτάδι.

·         «Σας φαντάστηκε τους δυο μαζί μια μέρα, να μην μπορείτε να κουβεντιάσετε, ο ένας ανίκανος να μιλήσει, ο άλλος ανίκανος να ακούσει. Πως θα γινόταν;» -Θα πιαστούμε χέρι –χέρι και θα υπάρχει μεγάλη ροή αγάπης από τον έναν στον άλλο. Είμαστε τριανταπέντε χρόνια φίλοι. Δεν χρειάζεται ο λόγος ή η ακοή για να το νιώσεις αυτό.

·         Η αλήθεια είναι πως από τη στιγμή που μαθαίνει κανείς πως θα πεθάνει, μαθαίνει και πώς να ζει.

·         Οι περισσότεροι άνθρωποι κυκλοφορούμε σαν υπνοβάτες. Στην πραγματικότητα δεν βιώνουμε απόλυτα  τον κόσμο, επειδή είμαστε μισοκοιμισμένοι και κάνουμε πράγματα που μηχανικά σκεφτόμαστε ότι πρέπει να κάνουμε. «Κι αυτό αλλάζει όταν έρθουμε αντιμέτωποι με το θάνατο;» -Ναι. Τότε βγάζεις και πετάς όλα τα άλλα και επικεντρώνεσαι στα ουσιώδη. Βλέπεις τα πάντα πολύ διαφορετικά.

·         Το βλέπεις αυτό το παράθυρο; Εσύ μπορείς να βγείς εκεί έξω, οποιαδήποτε στιγμή. Μπορείς να τρέχεις γύρω από το τετράγωνο μέχρι να τρελαθείς. Εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Δεν μπορώ να βγω τρέξω. Δεν μπορώ να καθίσω έξω χωρίς να ανησυχώ ότι θα αρρωστήσω. Αλλά ξέρεις κάτι; Εκτιμώ αυτό το παράθυρο πιο πολύ από ό, τι εσύ. Κοιτάω έξω από αυτό το παράθυρο κάθε μέρα. Βλέπω τις αλλαγές στα δέντρα, πόσο δυνατά φυσάει ο άνεμος. Είναι σαν να βλέπω κυριολεκτικά το χρόνο να περνάει απ’ αυτό το παράθυρο. Επειδή ξέρω ότι οι μέρες μου έχουν σχεδόν τελειώσει, με γοητεύει η φύση σαν να την βλέπω για πρώτη φορά.

·         Όπως λέει ο μεγάλος μας ποιητής, ο Ώντεν ‘’Αγαπάτε ο ένας τον άλλο ή αφανιστείτε’’.

·         Όλη αυτή η έμφαση στα νιάτα δεν με συγκινεί. Άκουσε, ξέρω πόση δυστυχία κρύβεται στα νεανικά χρόνια, γι’ αυτό μην μου λες ότι είναι κάτι υπέροχο. Όλα εκείνα τα παιδιά που ήρθαν σε μένα με τα βάσανά τους, τις εσωτερικές συγκρούσεις, τα αισθήματα ανικανότητας, την αίσθηση ότι η ζωή είναι ένα βάσανο, σε τέτοια κατάσταση ώστε να θέλουν να αυτοκτονήσουν… Και δεν είναι μόνο η δυστυχία τους, αλλά τους λείπει και η σοφία. Έχουν τόσο μικρή αντίληψη της ζωής. Πως μπορείς να θέλεις να ζήσεις την κάθε μέρα όταν δεν καταλαβαίνεις τι γινεται; Όταν σε χειραγωγούν άλλοι, λέγοντας σου ν’ αγοράσεις αυτό το άρωμα για να είσαι ωραίος ή το τάδε τζην για να είσαι σέξι- και τους πιστεύεις! Μεγαλώνοντας δεν γερνάς απλά. Εξελίσσεσαι και αναπτύσσεσαι. Τα χρόνια που περνούν είναι κάτι παραπάνω από μια πορεία προς το θάνατο. Εμπεριέχουν και το θετικό γεγονός ότι καταλαβαίνεις πως πρόκειται να πεθάνεις και το ότι ζεις καλύτερα τη ζωή σου εξαιτίας αυτής της επίγνωσης.

·         Κάνουμε αξίες μας λάθος πράγματα. Κι αυτό οδηγεί σε μια ζωή γεμάτη απογοήτευση.

·         Όπου κι αν πήγα σ’ όλη μου τη ζωή, συνάντησα ανθρώπους που ήθελαν να αποκτήσουν κάτι καινούριο. Ν’ αποκτήσουν καινούριο αυτοκίνητο. Ένα καινούριο αντικείμενο. Ν’ αποκτήσουν το τελευταίο παιχνίδι. Και μετά ήθελαν να σου το πουν κιόλας. ’’Ξέρεις τι πήρα;’’ Ξέρεις πως το ερμήνευα πάντα αυτό; Επρόκειτο για ανθρώπους τόσο διψασμένους για αγάπη, που κατέφευγαν σε υποκατάστατα. Αγκάλιαζαν υλικά πράγματα και περίμεναν να βρουν κάποια ανταπόκριση. Αυτό όμως είναι μάταιο. Δεν μπορείς να υποκαταστήσεις την αγάπη με υλικά πράγματα ούτε την καλοσύνη ή την τρυφερότητα ή την αίσθηση συντροφικότητας.

·         Ξέρεις τι σου δίνει πραγματική ικανοποίηση; Να προσφέρεις στους άλλους αυτό που έχεις να δώσεις. Δεν μιλάω για χρήματα. Μιλάω για το χρόνο σου. Το ενδιαφέρον σου. Την κουβέντα σου. Δεν είναι τόσο δύσκολο.

·         Οι άνθρωποι γίνονται μικροπρεπείς όταν απειλούνται. Ακόμα και άνθρωποι που έχουν δουλειά, στη δική μας οικονομία απειλούνται, γιατί ανησυχούν μήπως την χάσουν. Κι όταν απειλείσαι ,αρχίζεις να κοιτάζεις μόνο τον εαυτό σου. Θεοποιείς το χρήμα. Είναι όλα απόρροια του πολιτισμού μας.

·         Έχουμε όλοι την ίδια αρχή- τη γέννηση- και το ίδιο τέλος- το θάνατο. Πόσο διαφορετικοί μπορεί να είμαστε λοιπόν;

·         Δεν πρέπει να συγχωρούμε μόνο τους άλλους, πρέπει να συγχωρούμε και τον εαυτό μας. Για όλα αυτά που δεν κάναμε. Χρειάζεται συμφιλίωση με τον εαυτό σου και με όλους τους γύρω σου.

·         Δεν υπάρχει συνταγή στις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Είναι κάτι που ρυθμίζεται με διαπραγματεύσεις αγάπης, με ελεύθερο χώρο και για τα δυο μέρη, χώρο για αυτό που θέλουν και γι’ αυτό που απαιτούν   οι ανάγκες τους.

 

 

Αυτά είναι κάποια από τα λόγια του σοφού καθηγητή. Όλο το βιβλίο από την αρχή μέχρι το τέλος είναι γεμάτο μαθήματα ζωής.

Πόσους ανθρώπους ξέρω που είναι όπως τα έλεγε αυτός  ο άνθρωπος; Που επικεντρώνονται σε λάθος πράγματα… Είναι τόσοι πολλοί… Νομίζουν ότι θα ζουν αιώνια, έχουν τα πάντα δεδομένα, τα μάτια τους κάνουν μέσα το σχήμα του δολαρίου όπως στα κινούμενα σχέδια. Που έχουν τσιγκουνιά όχι μόνο στα χρήματα, αλλά, ακόμα χειρότερο, στα συναισθήματα. Που τους δίνεις συνέχεια ευκαιρίες και τις τσαλαπατάνε. Λίγους ανθρώπους έχω γνωρίσει στη ζωή μου που ήταν εκεί και στις μπόρες και στις λιακάδες. Οι περισσότεροι στην πρώτη δική τους λιακάδα σε εγκατέλειπαν στη δική σου μπόρα. Συνήθως ο χορτασμένος δεν σκέφτεται τον πεινασμένο. Ο χορτάτος-κατά τη γνώμη του- συναισθήματα, δεν σκέφτεται τον πεινασμένο για αγάπη. Ποτέ δεν φτάνει η αγάπη, όση κι αν έχεις. Και δεν θα στη φέρει ούτε το καινούριο σπίτι, ούτε το αμάξι, ούτε αν δεν έχεις ποτέ χρόνο για τους δικούς σου ανθρώπους. Χρόνο θέλουν, ούτε δώρα, ούτε τίποτα. Χρόνο και την προσοχή σου.

Αυτά είχα να πω. Γιορτές είναι ,αλλά όλο το χρόνο πρέπει να σκύβουμε στον εαυτό μας, να τον συγχωρούμε για τα λάθη του, να τον προσέχουμε ,γιατί κανένας δεν θα το κάνει για μας, και να δίνουμε χώρο στους άλλους να μας δώσουν τα δώρα τους. Της καρδιάς. Όχι τα άχρηστα μπιμπελό που θα στολίσουν το σαλόνι, αλλά τα λόγια που θα στολίσουν τη ζωή σου…

 

 

Τραγούδι:Προσαρμοσμένα λόγια από το ''Να ζεις να αγαπάς και να μαθαίνεις'' του Λ. Μπουσκάλια. Ερμηνεία Λ. Παπαδόπουλος.

 

Θυμάσαι την ημέρα
που δανείστηκα το καινούριο σου αυτοκίνητο
και το τρακάρισα;
Νόμιζα πως θα με σκότωνες
μα εσύ δεν το έκανες

Θυμάσαι τη φορά
που επέμενα να πάμε στη θάλασσα
κι εσύ έλεγες ότι θα βρέξει
κι έβρεξε;
Νόμιζα ότι θα μου 'λεγες "στο 'χα πει"
μα δεν το έκανες
μα δεν το έκανες
νόμιζα ότι θα μου 'λεγες "στο 'χα πει"
μα δεν το έκανες
μα δεν το έκανες

Θυμάσαι τη φορά που φλερτάριζα
με όλους και όλες γύρω μου
για να σε κάνω να ζηλέψεις
κι εσύ ζήλεψες;
Νόμιζα πως θα με παρατούσες
μα δεν το έκανες
μα δεν το έκανες
νόμιζα πως θα με παρατούσες
μα δεν το έκανες

Θυμάσαι τη φορά
που λέρωσα την ταπετσαρία του αυτοκινήτου σου
με κρέμα φράουλα;
Νόμιζα πως θα με χτυπούσες
αλλά εσύ δεν το 'κανες

Θυμάσαι τη φορά
που ξέχασα να σου πω πως ο χορός ήταν επίσημος
κι εσύ ήρθες με το μπλουτζίν;
Νόμιζα πως θα 'φευγες
μα δεν το έκανες
μα δεν το έκανες
νόμιζα πως θα 'φευγες
μα δεν το έκανες

Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα
που δεν τα έκανες ποτέ
που δεν τα έκανες
αλλά με δέχτηκες και μ' αγάπησες
και με προστάτεψες
και με προστάτεψες

Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα
που ήθελα να σου τα ανταποδώσω
όταν θα γύριζες από τον πόλεμο
αλλά δε γύρισες
αλλά δε γύρισες
αλλά δε γύρισες
αλλά δε γύρισες
αλλά δε γύρισες...

 

 

ΥΓ1:Νομίζω περιγράφουν με λίγες λέξεις ό,τι είπα ως τώρα...

ΥΓ2:Δείτε το βίντεο:  

video 

 

 

 

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Δεκεμβρίου 2008, 19:00
Χρόνια πολλά,χρόνια καλά!!


Κυρίως καλά!!Με όσο το δυνατόν λιγότερες σκοτούρες,με όσο το δυνατόν λιγότερα προβλήματα.

Το βασικό:Να έχετε ό,τι αγαπάτε,αλλά κυρίως,να αγαπάτε ό,τι έχετε.

Μια ήσυχη μέρα σαν τις άλλες,στο σπίτι,στη δική μου περίπτωση.Δεν με πειράζει.Τελικά πολλές φορές το απλό είναι και το πιο δύσκολο...Έχουμε δεδομένο ότι πάντα θα είμαστε εδώ,πάντα θα έχουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε,τους γονείς μας,αλλά τίποτα δεν είναι δεδομένο σ'αυτή τη ζωή.Κρατάμε τη στιγμή για όσο αυτή διαρκεί,σε λίγο θα είναι παρελθόν.Δεν είμαι από τους ανθρώπους που συνδυάζουν την έννοια γιορτή με ασταμάτητες και συχνά ανούσιες εξόδους.Κάποιοι άνθρωποι απλά κλείνουν την πόρτα και φεύγουν,έτσι απλά για να φύγουν.Εντάξει θα κάνω τις βόλτες μου αλλά θα έχουν ένα νόημα,ένα σκοπό.Αν πας κάπου και βαριέσαι,δεν έχεις καλή παρέα,δεν έχει νόημα...Συνήθως οι άνθρωποι που απλά φεύγουν για να φύγουν,τους διώχνει το ίδιο τους το σπίτι,η ίδια τους η έλλειψη σκοπού να μείνουν,δεν έχουν βρει τις ισορροπίες τους...

Είδαμε λοιπόν μια ωραία ταινία στη δορυφορική,στο Ιταλικό mediaset channel 5.Μας καθήλωσε.Μια ωραία Χριστουγεννιάτικη ιστορία με φόντο τη χιονισμένη Ιταλία.Έκανα εξάσκηση και τα Ιταλικά μου.Δεν είναι και το πιο εύκολο να παρακολουθείς Ιταλική ταινία,μιλάνε γρήγορα.Υπότιτλοι δεν υπάρχουν.Λογικό,και εμείς στις Ελληνικές ταινίες δεν έχουμε υπότιτλους.Οι Ιταλοί όμως μεταγλωτίζουν τις ξένες ταινίες,βλέπεις Αμερικάνικη ταινία και μιλάνε Ιταλικά.Μπούρδα.

Δεν θα πω πολλά.Ήθελα απλά να ευχηθώ σε όλους.

Vi auguro a tutti, Buon Natale e auguri e felice anno nuovo!!

Να σας ευχηθώ και Ιταλικά. 

ΥΓ1:Φωτογραφία ένα δωράκι που πήρα στον εαυτό μου.Ένα μουσικό τσαντάκι που το κουρδίζεις και λέει τραγουδάκι.

ΥΓ2:Κι ένα αστείο βιντεάκι.

 

video 

8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Δεκεμβρίου 2008, 17:42
Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά(καλά αυτή είναι στο δρόμο ακόμα)!


Δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα και δεν το έχω καταλάβει ακόμα ότι έφτασαν. Αν και ποτέ δεν μου αρέσαν οι γιορτές. Ούτε τα Χριστούγεννα ούτε το Πάσχα. Σχεδόν ποτέ. Μικρή μου αρέσαν. Τα τελευταία χρόνια καθόλου. Όλο αυτό το δήθεν. Γελάμε επειδή είναι γιορτές, αγαπάμε τους άλλους επειδή είναι γιορτές, κάνουμε καλές πράξεις επειδή είναι γιορτές, ψωνίζουμε επειδή είναι γιορτές, βγαίνουμε όλοι στους δρόμους και πήζουμε επειδή είναι γιορτές. Όλο αυτό με εκνευρίζει. Χώρια όλα αυτά τα αηδιαστικά μπαλκόνια που συναγωνίζονται σε φιγούρα.

Aλλά τον λόγο που μισώ τις γιορτές τον περιγράφει απόλυτα αυτό το τραγούδι που ακολουθεί.Τα σχόλια περιττά:

Ο μοναχός ο άνθρωπος

όταν γλεντούν οι ά- άλλοι

Ντρέπεται που είναι μοναχός
και στη χαρά, και στη χαρά φαλτσάρει  

 

Όταν με φτιάξει το κρασί

Το κέφι όταν σκορπιέται

Ντρέπομαι εγώ να τραγουδώ

Κι αυτός να μη, κι αυτός να μη μιλιέται.

 

Ο μοναχός ο άνθρωπος

Όταν γλεντούν οι άλλοι

Γίνεται μόνος δυο φορές

Και σκύβει το, και σκύβει το κεφάλι...

 

 

Τα πράγματα που με στεναχωρούσαν πολύ αυτόν τον καιρό, άρχισαν να μπαίνουν σε μια σειρά. Όχι όλα, αλλά είμαι αισιόδοξη. Έρχονται αλλαγές με τον καινούριο χρόνο! Θεαματικές μπορώ να πω! Θα είναι έκπληξη! Θα τις δείτε εν καιρώ και θα απορήσετε.

Την Πέμπτη 25/12 γιορτάζω. Και επειδή σας προλαβαίνω πριν ρωτήσετε γιατί γιορτάζω(όλοι με ρωτάνε),γιορτάζω μαζί με Χρήστους, Χριστίνες και Χρύσες, βαπτίστηκα Χρυσαυγή αλλά από μικρή με φωνάζουν Αυγή όπως έλεγαν και τη γιαγιά μου.

Αυτά τα λίγα από μένα. Έτσι για αλλαγή δεν θα πω πολλά. Γιατί όταν παίρνω φόρα, μαζί παίρνω και κατηφόρα...Μετά δεν με σταματάει τίποτα.

Τραγουδάκι; Φυσικά. Το άκουγα σήμερα στο τρένο, μεταξύ πολλών άλλων.

 

 

Κάνω μια ευχή ξανά να 'ρθεις

Αν μ' αναζητήσεις θα με βρεις

Δίχως να σκεφτείς έλα πάλι κοντά

Στη δικιά μου ζωή 

στη δικιά μου αγκαλιά που ζητά...

 

Άνοιξη ξανά ακόμα τι να θυμηθώ απ' τον καιρό

που οι δυο μαζί ξεκινούσαμε εμείς

Ραντεβού στη χαρά 

ναι ο έρωτας δίνει φτερά 

 

Είμαστε παιδιά κι ήσουνα εσύ 

μέσα στ' όνειρο φλόγα ζεστή

Τώρα πως μπορείς να 'σαι σ' άλλη αγκαλιά

Πως μπορείς και γελάς, πως μπορείς και ξεχνάς τα παλιά...

 

 

ο τονισμένος στίχος ας γίνει βίωμα σε όλους μας.Έχουμε ξεχάσει να αγαπάμε.Εχουμε ξεχάσει να ερωτευόμαστε.Αν κάποιος με ρωτήσει αν προτιμώ να αγαπώ ή να αγαπιέμαι,θα πω σίγουρα ότι προτιμώ να αγαπώ...Με γεμίζει.Κι ας ξέρω ότι συχνά δεν υπάρχει ελπίδα...

Πιάστε και ένα αγαπημένο μου τραγούδι σε βιντεάκι.Πολυαγαπημένο τραγούδι,πολυαγαπημένη φωνή και με εκφράζει.Δεν θέλω σχόλια...Κάτι ξέρω για να το λέω...
  

video 

 

ΥΓ1:και να θέλω να έχω πνεύμα Χριστουγέννων,όταν 24 ώρες το 24 ωρο έχω τον ηλίθιο γείτονα να μου σπάει τα νεύρα και να βρίζω,δεν μπορώ...Έχει καταντήσει ανυπόφορη η κατάσταση...Είμαι μεσοτοιχία με ένα λάθος της φύσης...Για να με εξοντώσει...Κόλαση...Τραβάω καθημερινά μαρτύρια...Το Δαφνί είναι πιο ήσυχος τόπος...Κοντεύει να με στείλει.

ΥΓ2:Ο Θεός να βάλει το χέρι του...Έχω σωτηρία;

ΥΓ3:Καλές γιορτές σε όλους!!!Να περάσετε όμορφα και να διώξετε τις έννοιες.

 

  

8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Δεκεμβρίου 2008, 21:25
Δεν μου μιλούν τα μάτια σου


Δεν μου μιλούν τα μάτια σου

να ξέρεις πως μου λείπεις

μαύρα είναι τα σύννεφα

και με ορίζει η θλίψη.

 

Δεν μου μιλούν τα μάτια σου

δεν βρίσκω τι να κάνω

Λιώνω, πονώ και καίγομαι

Και το μυαλό μου χάνω.

 

Δεν μου μιλούν τα μάτια σου

δεν έχω πια ελπίδα

ξέρω πως τώρα σ’ έχασα

θα πεις ‘’ποτέ δεν σ’ είδα’’.

 

Δεν μου μιλούν τα μάτια σου

Και τώρα τι να κάνω

χαμόγελο να γίνω για να ζω

στα χείλη σου επάνω.

 

Δεν μου μιλούν τα μάτια σου

κι όλο παραπονιέμαι

τραγούδια γράφω συνεχώς

απ’ τον πόνο να ξεχνιέμαι.

 

(Αθήνα 15/12/2008)

 

ΥΓ1:Αυτό εδώ το blog-άκι θα κατεβάζει ρολλά όλο και συχνότερα.Αφού δεν έχω νέα ευχάριστα να πω,καλύτερα να μην σας πω κανένα, για να παραφράσω τον Αγγελο-εξάγγελο του Σαββόπουλου.Είναι μια περίοδος ναυαγίου του εαυτού μου και δεν θέλω να το μεταφέρω στους άλλους.Όχι τίποτα άλλο,και που έχω δίκιο,χίλια δίκια έχω για κάποια πράγματα,μου κολλάνε και τη ρετσινιά της γκρινιάρας οι διάφοροι ανίδεοι.Γιαυτό τα ναυάγια πάντα τα περνάω μόνη.Θρηνώ όσο μπορώ,εκτονώνομαι,σηκώνομαι και είμαι μια χαρά.

ΥΓ2:Θα επανέρχομαι για σοβαρό λόγο.Αν έχω κάτι να πω.Αυτό που παρατηρώ εδω μέσα-φυσικά και αλλού,αλλά με ανθρώπους από εδώ μέσα μιλάω αυτή τη στιγμή- είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό ατόμων αν πεις την γνώμη σου αν δεν συμφωνούν ειρωνεύονται.Αν ένα πράγμα σιχαίνομαι είναι η ειρωνεία.Αποχωρώ με αξιοπρέπεια λοιπόν,κάτι που κάποιοι-όχι μόνο εδώ μέσα αλλά και παντού,ζουν ανάμεσα μας-δεν έχουν ακούσει σαν λέξη.Θα έρχονται post μόνο για κάποια παιδιά που με διαβάζουν τακτικά και συμπαθώ πολύ και ευχαριστώ.

ΥΓ3:Τα 'χω πάρει με όλους και όλα.Θα μου περάσει.Λεπτομέρειες δεν μπορώ και δεν θέλω να δώσω για τους λόγους.Όσοι ξέρουν,ξέρουν.Αλλά υπάρχουν βαθύτερες αιτίες που δεν αποκαλύπτω ούτε με βασανισμό.Πάντα σε μια κατάσταση υπάρχουν παράπλευρες απώλειες...Δεν είναι πάντα τα πράγματα όπως δείχνουν.Μπορεί να με στεναχωρεί κάτι που οι άλλοι δεν μπορούν να διανοηθούν και για εκείνους να είναι κάτι ασήμαντο.

ΥΓ4:Στίχοι δικοί μου.Απρόσκλητοι ήρθαν.Θα κάτσω να γράψω και μουσική.Το έχω ήδη πλάσει στο μυαλό μου μουσικά,μένει να το ντύσω με συγχορδίες.

ΥΓ5:Ο κλόουν της φωτογραφίας είναι από τα λίγα στολίδια που έχω βάλει στο σπίτι.Δεν έχω στολίσει δέντρο,έχω βάλει 2-3 στολίδια και κεράκια στις βιβλιοθήκες και τα ράφια μου.Αυτός ο κλόουν παίζει και μουσική αν κουρδίσεις από κάτω.Το αγαπημένο μου στολίδι.

ΥΓ6:Νιώθω ένα μικρό θάνατο μέσα μου...

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Δεκεμβρίου 2008, 03:45
Την επόμενη μέρα...


Την επόμενη μέρα της καταστροφής… Μετράς πληγές ή μετράς δυνάμεις που σου απομείναν; Μετράς εμπειρίες ή μετράς λόγια που δεν είπες, κινήσεις που δεν έκανες, στιγμές που δεν έζησες;

Φόρτωνα καιρό και είπα να ξεσπάσω. Να αφήσω το χείμαρρο. Μάζεψα πολλά. Συναισθήματα ανάμεικτα. Ίσως και να αργήσω να ξαναγράψω. Δεν ξέρω. Ίσως αύριο να ξαναγράψω. Δεν το ξέρω. Αυτή τη στιγμή που γράφω σιχαίνομαι την ίδια μου την ύπαρξη και ό, τι με περιβάλλει. Για πολλούς, δικούς μου λόγους που ούτε μπορώ, ούτε θέλω, ούτε θα πω, ούτε θα καταλάβει κανείς αν πω. 

Είναι το αίσθημα που σου αφήνει, η πικρή γεύση όταν σου γ***** το όνειρο. Τόσο απλά. Όταν ξεφτίζει κάτι που περίμενες και έφτασες στην πηγή για να ανακαλύψεις ότι έχει στερέψει.

Πώς να πορευτείς σε έναν τόπο που σε φτύνει κατάμουτρα; Σε βάζει σε ένα τσουβάλι μαζί με χιλιάδες σαν κι εσένα, σου πετάει ένα ξεροκόμματο. Η εντολή είναι σαφής. Βγες και κολύμπα. Κι ας είσαι στον ωκεανό, κι ας κυκλοφορούν καρχαρίες γύρω σου.

 Στο καράβι που βουλιάζει ο καπετάνιος ήδη λείπει. Σε αυτό το καράβι, ο καπετάνιος ήταν ο πρώτος που το εγκατέλειψε, σε αντίθεση με τα άλλα, που ο καπετάνιος είναι ο τελευταίος που αφήνει το πλοίο που βουλιάζει. Η μπάντα ξεχασμένη στην άκρη παίζει τα δικά της τραγούδια, συμπληρώνει το ναυάγιο, δίνει το δραματικό σύνθημα της στιγμής, μήπως κάποιος δεν κατάλαβε τι συμβαίνει .Όπου καπετάνιος και μπάντα γνωστό ποιοί είναι. Οι εκλεγμένοι ανίκανοι.

Φωνές παιδιών που διεκδικούν το αυτονόητο. Από πού αρχίζει η αλλαγή; Από τους νέους. Όχι όλους τους νέους. Όσους έχουν τα κότσια. Γιατί με λύπη βλέπω ότι ανάμεσα σε νέους ανθρώπους υπάρχει σκουριά στα μυαλά και στις ιδέες, χειρότερα και από μυαλά και ιδέες παππού ενενήντα χρονών… Με λυπεί απίστευτα αυτό…

Λειτούργησε μια χαρά η πλύση εγκεφάλου. Το βόλεμα κι η προσμονή του. ‘’Μην πας κόντρα. Θα σε πολεμήσουν. Συμβιβάσου. Κάποιος μεγάλος θα βρεθεί να σε βολέψει σε μια θεσούλα, μια καρεκλίτσα θα σου βρούμε κι εσένα να κάθεσαι, να πέφτει ο μισθός. Αρκεί να έχεις και νύχια. Για να ξύνεσαι πιο εύκολα. Πως αλλιώς; Εσύ γεννήθηκες για μεγάλα πράγματα. Άσε τους άλλους να τα βγάλουν πέρα με 400, με 500 ευρώ’’.

Πώς να φωνάξεις και τι να πεις και τι να αλλάξεις; Στην ουσία το αποτέλεσμα θεραπεύεις, όχι την αιτία. Η αιτία μένει εκεί, σαπίζει και ξαναγεννάει ένα νέο τερατώδες αποτέλεσμα. Γιατί αν δεν θεραπευτεί θα ξαναγεννάει πανικό. Θα ξαναγεννάει πόνο, δάκρυ, μανία, οργή, αγανάκτηση, διχόνοια, έχθρα. Ίσως και να συμφέρει κάποιους. Να υπάρχει διχόνοια. Ποιους; Ε, τα ευκόλως εννοούμενα…Είπαμε τον καπετάνιο και την μπάντα των ανίκανων.

Μια χώρα σε αναβρασμό. Καίγεται κυριολεκτικά και μεταφορικά, αλλά κάποιους το μόνο που τους απασχολεί είναι οι περιουσίες που χάνονται, τα μεγαθήρια, οι ναοί του καπιταλισμού που προσκυνάνε οι πιστοί- καταναλωτές το χρήμα…Φυσικά οι ανθρώπινες ζωές για αυτούς είναι ψιλά γράμματα...

Ντροπή νιώθω που ανήκω σε μια τέτοια κοινωνία. Ντροπή και αποστροφή μόνο που είμαι μέρος της κι ας απέχουν έτη φωτός οι απόψεις μου από όλων αυτών που το μόνο που τους στεναχωρεί είναι που καήκαν τα μαγαζιά και πως θα ψωνίσουν. Εμένα το μόνο που με στεναχωρεί είναι οι άνθρωποι που μπορεί να μείνουν στο δρόμο, οι εργαζόμενοι που δουλεύαν σε αυτά τα μαγαζιά. Αυτό μόνο με στεναχωρεί. Το μεγαθήριο σε λίγους μήνες στη θέση του θα είναι.

Αλλά πώς να αλλάξεις και τι να αλλάξεις; Αμφιβάλλω αν έχουμε δύναμη πλέον όσοι έχουμε τη διάθεση και την ελπίδα να αλλάξουμε τον κόσμο. Με αυτό το όνειρο ξεκινήσαμε αλλά τελικά δεν αλλάζει ο κόσμος. Όσο υπάρχουν τα μικρό-συμφέροντα που καθορίζουν τις ζωές όλων. Αυτά εκλέγουν, αυτά καθορίζουν, αυτά κυβερνούν. Το βόλεμα. Το ‘’μέσο’’. Αυτό βρίσκει τις δουλειές. Αυτό πετάει τους πτυχιούχους σαν στυμμένη λεμονόκουπα για να βολέψει τους αμόρφωτους. Αυτό βόλεψε και την κοπέλα στη δημόσια υπηρεσία στο Μενίδι- που είχε πάει η μάνα μου με τη θεία μου, για μια υπόθεση της θείας μου- αυτή την κοπέλα που ρώταγε πως χρησιμοποιείται το κομπιουτεράκι που κάνει τις πράξεις!!!!!! Αν έχεις το Θεό σου!!!! Η μάνα μου ντράπηκε που είναι άνθρωπος και ξόδεψε λεφτά να σπουδάσει μια κόρη- εμένα- μια με έχει άλλωστε, αδέλφια δεν έχω- να βγάλω πανεπιστήμιο για να έρχεται την άλλη μέρα η άλλη από το χωριό της, να βρίσκει αμέσως δουλειά επειδή ο μπαμπάς της έχει φίλο το διευθυντή της υπηρεσίας, τα πίνανε στο χωριό στο ίδιο καφενείο. Απλό παράδειγμα, αλλά έτσι γίνεται σε όλα, σε όλους τους χώρους. Εγώ που πάω με το σταυρό στο χέρι και δεν καταδέχομαι να βρω δουλειά με μέσο, θα βρω του αγίου ποτέ και το ξέρω.

Ποιος φταίει για αυτό; Η νοοτροπία μας και μόνο. Αν έπαυε ο κάθε γονιός, το κάθε παιδί να σκέφτεται με αυτό τον τρόπο, θα κατέρρεε αυτό το σύστημα από μόνο του. Κάτι ανάλογο είναι τα φακελάκια στα νοσοκομεία. Εμείς έχουμε καλομάθει τους γιατρούς. Από εμάς θα καταρρεύσει αυτό. Όταν δίνει όρκο, είναι όρκος. Στον Ιπποκράτη ή σε όποιον άλλο αρχαίο θες. Είναι όρκος. Ορκωμοσία κάνεις και παίρνεις το πτυχίο.

Το έλλειμμα παιδείας φταίει. Από το σπίτι ξεκινάει και κορυφώνεται στο σχολείο. Το μόνο σίγουρο ότι ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ τα παιδιά. Ας πάψουν οι συντηρητικοί παππούδες που έχουν φέρει τη χώρα στο χείλος της καταστροφής να κατηγορούν τα παιδιά. Αν απαιτούν σεβασμό, να τον διδάξουν. Τον σεβασμό τον κερδίζεις όταν γίνεσαι παράδειγμα. Μόνο παράδειγμα δεν είναι όλοι αυτοί. Νομίζουν δεν τους βλέπουμε πως κάνουν. Τι παράδειγμα δίνουν.

Από ένα απλό θα αρχίσω. Μια συμπεριφορά που με μπριζώνει. Πας να κατέβεις το λεωφορείο και έρχεται το μπουλούκι των βαρβάρων να μπει και σε τσαλαπατάει, λες και θα τους αφήσει έξω. Κυρίως παππούδες το κάνουν αυτό. Αλλά με στεναχωρεί διπλά όταν βλέπω μανάδες με μικρά παιδιά να το κάνουν. Που δεν έχουν μάθει στα παιδιά τους να έχουν υπομονή. Να τους διδάξουν και να τους πουν ‘’΄περίμενε παιδί μου πρώτα κατεβαίνει ο κόσμος και μετά ανεβαίνουμε. Να μάθεις να έχεις υπομονή στη ζωή σου’’. Θεωρούν ότι τα παιδιά είναι χαζά και αν τους πουν αυτό το απλούστατο δεν θα το καταλάβουν. Κούνια που τους κούναγε. Το παιδί δεν είναι από άλλο πλανήτη, τα πάντα καταλαβαίνει.

Ή η άλλη συμπεριφορά που με εκνευρίζει, γονιός που επιβραβεύει το παιδί του όταν βρίζει και το παροτρύνει να βρίσει με φράσεις του στυλ ‘’τι είναι ο θείος παιδί μου;’’ Και έρχεται η απάντηση και το χειροκρότημα από τον περήφανο πατέρα που ο γιός του έμαθε και είπε μπροστά σε όλους μια νέα λέξη τη γνωστή λέξη από μ-  που χαρακτηρίζει το λαό μας και χρησιμοποιούν όλοι μεταξύ τους ως χαιρετισμό.

Ή άλλη απαράδεκτη συμπεριφορά ότι δεν μαθαίνουν στα παιδιά τους να πετάνε τα σκουπίδια στο καλαθάκι, αλλά τα πετάνε όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, κάτω. ‘’Θα έρθει ο μ****** που σκουπίζει στο δήμο, μωρέ, για να μαζέψει τη γυφτιά μου, για αυτό δεν πληρώνεται;’’

Η’ το άλλο, το χειρότερο όλων με διαφορά, αυτό που με κάνει όχι απλά εξω φρενών, αλλά να πλακώσω στα χαστούκια τους γονείς του μικρού –παιδιού- τερατο-δημιουργήματος -των –γονιών. Περνάει μπροστά τους ένας ανάπηρος, ή ένας πολύ κοντός, στυλ νάνου, ή ένας πολύ παχύς, ή ένας νέγρος, ή ένας οποιοσδήποτε τέλος πάντων που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο διαφέρει από ό, τι έχει δει και συνηθίσει σαν εικόνα το παιδί και ο περήφανος γονιός τον δείχνει στο παιδί με τη φράση στο στόμα ‘’κοίτα αυτόν ,δεν έχει χέρι, είναι χοντρός, είναι νάνος, είναι μαύρος’’. Και το παιδί αρχίζει και υιοθετεί την ρατσιστική συμπεριφορά και αυτοί όλοι οι άνθρωποι μπαίνουν στο περιθώριο-λες και πριν δεν ήταν δηλαδή- ακόμα πιο πολύ και δεν έχουν ελπίδα άλλωστε ποτέ να βγούν. Είμαι παθούσα και το λέω. Δεν έχω βιώσει ρατσισμό έχετε την εντύπωση; Επειδή έκανα το θανάσιμο λάθος να μην έχω σώμα μοντέλου. Εννοείται ότι η καταδίκη μου είναι να είμαι περιθώριο. Αν βάλεις και τις ιδέες μου… Ήρθε και έδεσε… Σε άλλες εποχές εξόριστη μπορεί να ήμουνα. Αλλά ίσως και να είναι τύχη ότι γεννήθηκα το 1976 και όχι πχ το 1956 ή το 1936 ή όποια άλλη παρελθούσα χρονιά. Ίσως πάλι και να μην είναι τύχη. Δεν ξέρω. Τότε οι κίνδυνοι και οι εχθροί είχαν όνομα. Τώρα δεν έχουν. Πάντως το ότι γεννήθηκα σε αυτή τη χώρα που λάτρευα παλιά και τώρα με έχει φτύσει, όχι μόνο εμένα αλλά χιλιάδες, εκατομμύρια  άλλους, μόνο τύχη δεν το λες.

Θα μου πει τώρα κάποιος, εδώ ο κόσμος χάνεται, υπάρχει οικονομική κρίση και εσύ ασχολείσαι με τη μηδενική διαπαιδαγώγηση των παιδιών; Ε, ναι, από εκεί ξεκινάνε όλα. Αυτός ο μικρός δικτάτορας που αναθρέφουν γονείς με ενοχικά σύνδρομα επειδή λείπουν όλη μέρα και όταν το βλέπουν το Σαββατοκύριακο δεν του χαλάνε χατήρι, αυτός λοιπόν ο μικρός δικτάτορας που δεν κοινωνικοποιήθηκε ομαλά είναι το μέλλον της χώρας. Θυμώνω πολλές φορές με κάποιους ανίδεους που νομίζουν ότι όλα ανεξαιρέτως τα μοναχοπαίδια είναι καλομαθημένα ή κακομαθημένα και οι γονείς δεν τους χαλάνε χατήρι. Τόσα ξέρουν τόσα λένε. Δεν ξέρω για τα υπόλοιπα μοναχοπαίδια αλλά εμένα οι γονείς μου μου μάθανε να σέβομαι τον άλλο, να προτιμώ να αδικηθώ παρά να αδικήσω, να προτιμώ να πάρω το μικρότερο κομμάτι της πίτας και να αφήσω το μεγαλύτερο για κάποιον που πεινάει, να λέω ευχαριστώ, να λέω συγνώμη, να είμαι ευγενική, να είμαι δίκαιη. Ό, τι είμαι το χρωστάω σε αυτούς τους ανθρώπους που με έμαθαν να είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Που με έμαθαν το εξής απλό ‘’ό, τι δεν θέλεις να σου κάνουν, μην το κάνεις και εσύ’’.

Μια απλή βόλτα στην περιοχή μου να βρω, πόσους μη- κοινωνικοποιημένους θα βρω, που την έχουν δει αφέντες, ότι μπορούν να κάνουν ό, τι θέλουν. Είχα πάει στην καλύτερη μου φίλη που γιόρταζε σήμερα το βράδυ( 15 Δεκεμβρίου), και στο γυρισμό περίμενα 25 λεπτά ένα λεωφορείο που ποτέ δεν πέρασε. Ήρθα με τα πόδια. Και λες πάει στο διάολο αυτό. Περπατάω, σιγά, τα πόδια γιατί μου τα ‘δωσε ο Θεός; Δεν είμαι καλομαθημένη, αμάξι δεν έχω, έχω μάθει να περπατάω. Έλα μου ντε όμως που κάθε τρεις και λίγο έπρεπε να βγαίνω στο δρόμο και μιλάμε για μια από τις πιο κεντρικές λεωφόρους της περιοχής μας. Είχε παρκάρει το άλλο το ζώον πάνω στο πεζοδρόμιο. Δίπλα ήταν η τέντα ενός μικρού καφέ- τυροπιτάδικου, που ήταν κλειστό και είχε γύρω – γύρω πλαστικό σκέπασμα για τη βροχή και το κρύο. Δίπλα ένα δέντρο και δεν υπήρχε ούτε μισό χιλιοστό να περάσει άνθρωπος. Στα 50 μέτρα από αυτό το αίσχος υπάρχει δημοτικό σχολείο. Είμαστε σοβαροί; Αύριο θα περάσουν παιδάκια από εκεί και θα βγούν μες τη Γαλατσίου επειδή του κυρίου ΑΝΕΥΘΥΝΟΥ του την κ****** να παρκάρει εκεί; Οι άλλοι είναι κορόιδα που ψάξανε και βρήκαν χώρο και παρκάραν κανονικά; Το ξέρουμε όλοι ότι δεν είναι εύκολο. Αν υπήρχε αστυνομία σωστή- έστω δημοτική( το άλλο με τον Τοτό το ξέρω;) και έκανε ένα γύρο στην περιοχή μου θα ξήλωνε 500 κατά μέσο όρο πινακίδες την ημέρα,αυτοκινήτων που βρίσκονται όπου μπορείς να σκεφτείς, σε πεζοδρόμιο, σε πεζόδρομους, πάνω σε διαβάσεις πεζών, σε όλες τις στάσεις λεωφορείων, παντού. Η μετακίνηση του πεζού έχει καταντήσει Οδύσσεια. Έχουμε καταντήσει να κοιτάμε όλη την ώρα κάτω στο πεζοδρόμιο επίσης για να μην πέσουμε με όλες τις σπασμένες πλάκες και τα εμπόδια. Ένα πεζοδρόμιο που ούτε στην πιο τριτοκοσμική χώρα δεν υπάρχει.

Έρχονται και Χριστούγεννα βγήκαν και τα κιτς λαμπάκια σε όλα τα μπαλκόνια να συμπληρώσουν το καρακιτσαριό της χρονιάς. Νέα μόδα. ‘’Πως θα βάλετε πιο πολλά λαμπάκια για να ξεπεράσετε το γείτονα’’ .Θα πουλάνε και βιβλίο με αυτόν τον υπότιτλο και κυρίως τίτλο ‘’Πως θα γίνετε σωστός και άξιος Ελληναρας και θα κάνετε τη φιγούρα σας’’. Σε αυτό το βιβλίο περιλαμβάνονται όλες οι συμπεριφορές που προανέφερα. Συν το εποχιακό καρακιτσαριό των πολύχρωμων καραβιών, αστεριών, Αγιο- Βασίληδων, και ό, τι άλλο θες στα μπαλκόνια θα το δεις. Και φυσικά τον κορυφαίο Αγιο- Βασίλη με τη σκάλα που διδάσκει στους κλέφτες από πιο σημείο είναι προσβάσιμο το μπαλκόνι, μήπως και τους έχει διαφύγει αυτή η λύση. Ε, να μην κάνουν κι αυτοί Χριστούγεννα όταν όλοι οι ‘’Αθηναίοι’’ θα πάνε στα χωριά τους;

Αν και δεν μου αρέσει το καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια, δεν μου αρέσει ούτε ο χειμώνας. Μπαίνεις μες το λεωφορείο και σου έρχεται λιποθυμία. Το Σάββατο που δεν είχε κανένα ιδιαίτερο κρύο, το αντίθετο θα έλεγα, στο λεωφορείο για Ζωγράφου μπαίνει η άλλη η κρυο**** και κλείνει το μοναδικό παράθυρο που ήταν μισάνοιχτο, όλα τα άλλα κλειστά. Δηλαδή όταν θα με μεταφέρουν λιπόθυμη θα καταλάβει ότι σε έναν χώρο που βρίσκονται 50 άτομα το ελάχιστο, με νοτιά έξω και υγρασία αφού είχε ρίξει ένα ψιλόβροχο, σε έναν οποιοδήποτε κλειστό χώρο, τα μικρόβια κάνουν πάρτυ. Δεν θα κρυώσεις μωρή κρυο****’’. Έλεος δηλαδή. Πότε θα βάλουν αυτό το ρημάδι μυαλό, όσο έχουν δηλαδή, να λειτουργήσει; Ήθελα να ‘ξερα το λεωφορείο περνάει από την πόρτα του σπιτιού τους και τους παίρνει και τους αφήνει εκεί πάλι; Εκδρομικό είναι; Δεν περπατάνε καθόλου; Γιατί ντε και καλά να αρρωστήσουν στο λεωφορείο μέσα από ένα και μοναδικό ανοιχτό παράθυρο και όχι στο δρόμο που-υποτίθεται φυσάει, αν και τη συγκεκριμένη μέρα κόλλαγες από τη ζέστη και την υγρασία.

Και μέσα σ’ όλα ,να σου ‘χει μείνει ένα όνειρο και να στο τσαλαπατάνε σαν να ήταν λουλουδάκι που πάτησε μια μπότα σε ένα κηπάκι…

Και δυο μαύρα μάτια που χάνεις…

Και ένα χαμόγελο που έσβησε…

Και μια χαρά που δεν ξέρεις αν θα βρείς…

Και μια ελπίδα –πύργος-από –τραπουλόχαρτα- που γκρέμισε ο αέρας…

Και ένα γιατί που δεν μπορείς να απαντήσεις…

Και κάποιος που πίστευες και είχες στο ‘’ρετιρέ’’ και βρέθηκε στο ‘’υπόγειο’’…

Παράπλευρες απώλειες…

Και να νιώθεις ότι από μια κατάσταση εσύ καταρρακώθηκες… Πιο βαθιά… Ανεπανόρθωτα…Έχασες... Κάτι που δεν είχες προλάβει να γευτεί...

Για λόγους που ξέρεις και δεν μπορείς να ομολογήσεις… Και δεν θα ομολογήσεις…

Αν ήξερε μόνο… Μόνο να ήξερε… Ίσως και να μην μάθει… Ίσως και να μην βγουν ποτέ οι λέξεις απ’ τα χείλη μου… Ίσως να μείνει στο σκοτάδι… Θα έχει καμιά σημασία; Θα αλλάξει κάτι και να ξέρει; Θα πάψω να φοβάμαι; Θα πάψω να είμαι μόνη; Θα πει αυτό που λαχταρώ να ακούσω; Αυτό που νιώθω τόσο καιρό και δεν θα του έλεγα ποτέ; Ή ίσως και να του έλεγα… Αν ήταν όλα αλλιώς… Αν αυτή τη στιγμή δεν ένιωθα ένα μικρό θάνατο μέσα μου… Αν δεν είχα τα μαύρα μάτια να με κοιτάζουν και να νιώθω πως έχω ήδη χάσει… Μόνο να ήξερε…Πόσο δύναμη μου έδωσαν αυτά τα μαύρα μάτια...Μόνο να 'ξερε...Πόσα ένιωσα...Και εξακολουθώ να νιώθω...Αλλά έχει καμία σημασία; Τον νοιάζει έστω και λίγο;

Αλλά βλέπεις εγώ είμαι από αυτούς που έλεγε ο Καρυωτάκης στο ποιήμα ‘’Ανδρείκελα’’. «άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε
παρά  όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει
».

Τώρα που σε λίγους μήνες θα αλλάξω και θα πάψω να είμαι αόρατη ως τώρα όλοι αυτοί που τώρα φτύνουν κατάμουτρα τα χάλια τους που είναι εγωιστικά και ρατσιστικά κτήνη, να κρατάνε ομπρέλα, γιατί μετά εγώ θα είμαι αυτή που θα φτύνει. Όχι από κακία. Από αγανάκτηση για τα χρόνια που μου στέρησαν επειδή- είπαμε, μην τα ξαναλέμε- έκανα το θανάσιμο λάθος να μην έχω σώμα μοντέλου.

Αλλά ‘’θα γυρίσει ο τροχός θα γ****** κι ο φτωχός’’. Εγγυημένα πράγματα.

Αυτά από έμενα. Θα τα ξαναπούμε πιστεύω.

ΥΓ1: Φωτογραφία δεν έχει. Απεργεί ο φωτογράφος(εγώ δηλαδή).

ΥΓ2: Δεν θα απαντήσω σε σχόλια- παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Ξέρω πως έχουν τα πράγματα. Κάποια πράγματα αν δεν τα έχεις ζήσει ΔΕΝ μπορείς να τα καταλάβεις. Απλά ,απλούστατα . Κανείς, ούτε καν οι γονείς μας, δεν μπορούν να καταλάβουν πως βιώνουμε μια συμπεριφορά από τους άλλους, και μια κατάσταση. Μόνο όποιος την έχει ζήσει την καταλαβαίνει. Δεν μπορώ να ακούω προτάσεις του στυλ ‘’κάνε υπομονή, θα αλλάξουν τα πράγματα, να είσαι αισιόδοξη’’. Θα αλλάξουν όταν αλλάξει η νοοτροπία του κόσμου. Αλλάζει; Όχι βέβαια… Μπορεί σε λίγο καιρό να πάψω να είμαι αόρατη αλλά ‘’πίσω έχει η αχλάδα την ουρά’’. Θα με κάνουν όλοι αυτοί να βγάλω όλη την εκδικητικότητα που δεν έχω σαν άνθρωπος… Αν δεν βάλουν μυαλό ‘’να μην κρίνουν το βιβλίο από το εξώφυλλο αλλά από το περιεχόμενο’’ . Όπου βιβλίο= ο άνθρωπος, κ. ο. κ. Έχω αισιοδοξία για 10 ανθρώπους, διαφορετικά θα τα είχα ήδη παρατήσει. Κανείς δεν ξέρει τι μπόρες έχω φάει για να μιλάω αυτή τη στιγμή... Κανείς δεν ξέρει...

ΥΓ3: Τραγουδάκι θα βάλω όμως έστω κι εδώ. Καθόλου τυχαία επιλογή το συγκεκριμένο. Υπάρχουν λόγοι. Και λόγοι και άνθρωποι που το χαρίζω. Με  όποια νοσταλγία κουβαλάει μέσα του.

 Ήτανε όμορφο θαρρώ
εκείνο τον παλιό καιρό
το καπηλειό μου
γιαλός, καημός και τσικουδιά

βαρμένα μέσα στην καρδιά
με τ' όνειρό μου.

Και κάθε μέρα από βραδύς
ντουγιουρντισμένος ο Βαρδής
με το λαούτο
με το κρασί του στον οντά
στον αμανέ του να κεντά
τον κόσμο τούτο.

Κι ο Σταύρος πέρα στη γωνιά
που για δυο χείλια βυσσινιά
τα σιγοπίνει
παίρνει νερό σαν τραγουδεί
'που το λαούτο του Βαρδή
τον πόνο σβήνει.


Κι ο Μύρος πιάνει το χορό
το χώμα μόνο έχει οχτρό
χρυσά παλάτια
σε κάποια θάλασσα πλατιά
θυμάται, κόκκινα φωτιά
τα δυο του μάτια.

Θυμούμαι κάθε χαραυγή
πού 'λεγα ο ήλιος να μη βγει
στην αγκαλιά σου
όνειρο βάρκα με πανιά
να σεργιανίζω το ντουνιά
με τα φιλιά σου.

Αργό το ζάλο μου, βαρύ
ήτανε ψεύτικος μπορεί
ο έρωτάς σου
ρωτώ διαβάτες στα στενά
αν είδαν μάτια καστανά
σαν τα δικά σου.

Πως να δικάσω μια ζωή
κι ένα αστέρι το πρωί
που τρεμοσβήνει
στο ερειπωμένο καπηλειό

ένα μου όνειρο παλιό
έχει 'πομείνει.

 

ΤΗΝ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ ΟΣΑ ΝΙΩΘΩ ΤΑ ΠΕΡΙΚΛΕΙΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ…

 

 

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Δεκεμβρίου 2008, 01:06
Χωρίς λόγια 3...


ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΟΥ

Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου
για το καλό μου

Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου

Είδα το δάσκαλο να με χτυπάει με ζήλο
είδα τα χέρια μου πρησμένα από το ξύλο
είδα τα νεύρα μου σιγά-  σιγά να σπάνε
με καλοσύνη και στοργή να με χτυπάνε

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Είδα να κόβουν τη μπουκιά για την μπουκιά μου
ρούχα να φτιάχνουν απ' τα ρούχα τα παλιά μου
για το καλό μου

Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα
είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα
για το καλό μου

Είδα τους φίλους μου να σκίζονται για μένα
είδα να θέλουν να ξεκόψω από σένα
είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα
για να γλιτώσω το κελί να πω το ποίημα

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου

 

ΒΑΡΕΘΗΚΑ

Βαρέθηκα τη μίζερη μου φύση
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
κανένας πια δε λέει να ξεκουνήσει
αναμφιβόλως
δε με χωράει ο τόπος ρε παιδιά.

Βαρέθηκα τα ίδια και τα ίδια,
τα δάκρυα να κάνω μπιχλιμπίδια,
τα λόγια, μοναχά, μας απομείναν κι οι θεωρίες
στην πράξη μας χαλάνε οι θεσμοί.

Βαρέθηκα να λέω πως θα αλλάξει
το σύστημα μας έχει επιτάξει
απόκληρα απομείναμε πουλάκια
κυνηγημένα
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Απόκληρα απομείναμε πουλάκια
με ξεπουπουλιασμένα τα φτερά

Βαρέθηκα κι αυτό το μονοπάτι
ακόμα και σαν βρω κάνα κομμάτι
πώς είναι δυνατό να μαστουριάζεις
εξήγησέ μου
άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Για πες μου ,πως μπορείς και μαστουριάζεις
άμα σου περιφράξαν την καρδιά.

Συνέχεια μου έρχεσαι από πίσω
δεν έχω πια το σάλιο να σε φτύσω
πως γίνεται στον ένα παλαβιάρη
εξήγησέ μου
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

Πως γίνεται στον κάθε παλαβιάρη
κουτόχορτο χιλιάδες να βοσκάν.

 

 

ΕΤΣΙ ΔΡΑΠΕΤΕΥΩ ΑΠ’ΤΙΣ ΠΑΡΕΕΣ

Φίλοι που απηυδήσανε με την πολιτική
το ρίξανε σε τέχνες και θρησκείες
κι άλλοι ξυπνήσαν Έλληνες τόσο φανατικοί
βρήκαν τη σωτηρία τους χωρίς αμφιβολίες

Και κάποιοι άλλοι φίλοι μου ίσως πιο πονηροί
που μένουνε για πάντα αμφσβητίες
παρ' όλη τη διάννοια το ξέρω πως μπορεί
να βρίσκονται στα πράγματα μ' όλες τις συγκυρίες

Μα εγώ δεν έχω άποψη
έχω μονάχα κάτοψη
το ξέρω πια πως πίσω απ' τις ιδέες
υπάρχουνε τα ένστικτα
που ψάχνουνε υποστήριγμα
και έτσι δραπετεύω απ' τις παρέες
Λέω να την κάνω σιγά - σιγά
Λέω να την κάνω
Λέω να την κάνω σιγά - σιγά
Λέω να την κάνω

Φίλοι που αποκτήσανε προσφάτως το παιδί
ύστερα από χρόνια αμφιβολίας
μου λένε ότι γίνεται έτσι μια νέα αρχή
και το υποστηρίζουνε μα μέχρι υστερίας

Και κάποιοι άλλοι φίλοι μου λιγάκι εγωιστές
και καλοπερασάκηδες στο βάθος
που πάντα προφητεύουνε χίλιες καταστροφές
να φέρνεις λέν' ένα παιδί στον κόσμο είναι λάθος

 

ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ' ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ' την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο

 

 

ΓΚΡΕΚΟ ΜΑΣΚΑΡΑ

Τσίρκο, παράγκα, φίρμα γκρέκα
τέμπο, μουργέλα, αγγαρεία
γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία
γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο
ράτσα μπαρούφα, ομελέτα, ιστορία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά
μασκαρά, γκρέκο μασκαρά

Μάτσο αμάκα καπιτάλε
σκάρτο, τανάλια, πολιτσία
φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο
περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία
φράγκο, ρεζέρβα, φαλιμέντο
περκέ μαντζάρε σοσιαλίστε κομπανία

Μασκαρά, γκρέκο μασκαρά...

Σβέλτα, μαντόνα, μανιβέλα
φρένο, στραπάτσο, αραμπόλα
μόδα, καβάλα, ντόλτσε βίτα
τρόμπα, φιγουρα, σαχλαμάρα κι άρπα-κόλλα

 

ΝΤΑΛΙΚΑ

Ζόρικος κρεμανταλάς ο καιρός που κουβαλάς,
η ζωή σου μια νταλίκα με μπαγάζια και με ΙΚΑ.
Τώρα απόχτησες καβούκι και αμάξι σπορ μοντέλο
τώρα σκάλωσες στο λούκι κι είσ' αλλιώτικο καπέλο.

Η ζωή σου ντούμπλε-φας, μέσα κι έξω τη φοράς,
η καρδούλα σου γκαζιέρα δίχως γκάζι και αγέρα.
Μες στο κόλπο είσαι χωμένος και γλυτώνεις παρά τρίχα,
τώρα είσαι βολεμένος και σου κόψανε το βήχα.

Κι αν θυμάσαι τα παλιά, ψέματα και μπλα μπλα μπλα,
η μαγκιά σου ναφθαλίνη με κασμίρι και λουστρίνι.
Τώρα κάνεις μαύρη πλάκα κι όλο τρως απ' την κουτάλα,
τώρα μάγκωσε η φάκα και σε κλείσανε στη γυάλα.

 

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ

Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
σ' ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω.

Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω.
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

 

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Δεκεμβρίου 2008, 01:06
Χωρίς λόγια 2...


-Το ψέμα ποτέ δεν ζει για να γεράσει. (Σωκράτης)

-Αντί να γκρινιάζεις για το σκοτάδι, άναψε ένα κερί. (Κομφούκιος)

-Όταν δίνω τροφή στους φτωχούς, με χαρακτηρίζουν άγιο. Όταν ρωτώ γιατί οι φτωχοί δεν έχουν τροφή, με χαρακτηρίζουν κουμουνιστή. (Dom Helda Camara)

-Ονειρεύτηκα χιλιάδες νέα μονοπάτια...Σήκωθηκα και περπάτησα το δικό μου.(Ταιλανδέζικη παροιμία)

-Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο.(Μαχατμα Γκάντι)

-Ένας άνθρωπος δεν είναι τελειωμένος όταν ηττάται. Είναι τελειωμένος όταν τα παρατάει (Ρίτσαρντ Νίξον)

-Κάποιος είπε ότι η ζωή είναι ένα πάρτι. Φτάνεις όταν έχει αρχίσει και φεύγεις πριν τελειώσει. Έλσα Μάξγουελ[κοσμική και συγγραφέας]

-Επανάσταση είναι να παραμένεις ο εαυτός σου σε πείσμα όσων  θέλουν να σε μετατρέψουν σε μαζικό φαινόμενο. (Ανώνυμος)

-Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ένας άχρηστος άνθρωπος λέγεται ρεζίλι, δυο, λέγονται δικηγορικό γραφείο και τρεις ή παραπάνω, λέγονται βουλή. Πίτερ Στόουν[Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας]

-Η βουλή είναι τόσο περίεργη. Σηκώνεται κάποιος να μιλήσει και δεν λέει τίποτα, κανείς δεν ακούει και μετά όλοι διαφωνούν. Μπορις Μαρασλοφ[Ρώσος ηθοποιός]

-Μην πλησιάσεις κατσίκα από μπροστά, άλογο από πίσω και βλάκα από πουθενά. (Εβραική παροιμία)

-Η μεγαλύτερη δόξα δεν είναι να μην έχεις πέσει αλλά να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις.(Κομφούκιος)

-Προσπάθησε να μην γίνεις άνθρωπος επιτυχίας αλλά άνθρωπος αξίας.(Αινστάιν)

 

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΔΙΔΑΞΕ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ:

-Οι άνθρωποι ζούμε σαν να πρόκειται να μην πεθάνουμε ποτέ, και πεθαίνουμε σαν να μην έχουμε ζήσει καθόλου.

-Ότι χάνουμε την υγεία μας προσπαθώντας να βγάλουμε λεφτά κι ύστερα χάνουμε τα λεφτά για να ξαναβρούμε την υγεία μας.

-Ότι με το να αγχωνόμαστε για το μέλλον μας, λησμονούμε το παρόν μας, κι έτσι δεν ζούμε ούτε στο μέλλον ούτε στο παρόν.

-Ότι βιαζόμαστε να αποβάλλουμε την παιδικότητα μας, θέλουμε να μεγαλώσουμε γρήγορα κι ύστερα παρακαλάμε να ξαναγίνουμε παιδιά.

-Πρέπει οι άνθρωποι να μάθουμε ότι δεν μπορούμε να αναγκάσουμε τους άλλους να μας αγαπήσουν. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να γίνουμε άξιοι να αγαπηθούμε.

-Να μάθουμε ότι δεν μετράνε περισσότερο τα πράγματα που έχουμε στη ζωή μας, αλλά οι άνθρωποι που έχουμε στη ζωή μας.

-Να μάθουμε ότι δεν ωφελεί να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους άλλους.

-Να μάθουμε ότι πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει τα περισσότερα, αλλά αυτός που χρειάζεται τα λιγότερα.

-Να μάθουμε ότι μέσα σε ελάχιστες στιγμές, μπορούμε να ανοίξουμε στον άλλο πληγές που μετά παίρνει  πολλά χρόνια να τις γιατρέψουμε.

-Να μάθουμε τη συγχώρεση συγχωρώντας.

-Να μάθουμε πως υπάρχουν άνθρωποι που μας αγαπούν πραγματικά, όμως δεν ξέρουν πως να δείξουν ή να εκφράσουν τα αισθήματα τους.

-Να μάθουμε ότι τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν τα πάντα, εκτός από την ευτυχία.

-Να μάθουμε ότι δυο άνθρωποι μπορεί να κοιτούν το ίδιο πράγμα και να βλέπουν δυο διαφορετικά πράγματα.

-Να μάθουμε ότι δεν φτάνει πάντα να συγχωρούν οι άλλοι, πρέπει να μπορείς να συγχωρέσεις ο ίδιος τον εαυτό σου.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


- Στείλε Σχόλιο


09 Δεκεμβρίου 2008, 00:26
Χωρίς λόγια...


 

video 

 

 

2.Οι μέρες είναι μαγικές  όταν μπορούμε και γελάμε δίχως φόβο

όταν δεν έχει θάνατο του πρωινού καφέ η κουβεντούλα  

Οι μέρες είναι φυλακές όταν η νύχτα πλημμυρίζει βαθμοφόρους

Οι μέρες είναι φυλακές όταν χτυπάνε κάρτα οι βασανιστές

 

Σινέ μπουλιούλε γιτζιγί σινιέ ντουμπουντού ουκ ουτσιού σβεστε γισμπί ιλιαντά
(μετ:Η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα
σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή) 

 

Ο χρόνος είναι μαγικός όταν δεν κρύβονται χαφιέδες στα ρολόγια

όταν γερνάμε σίγουροι με το κεφάλι στο λαιμό μας  

Ο χρόνος είναι πανικός όταν ανοίγουν τα ντοσιέ οι στρατοδίκες

Ο χρόνος είναι πανικός όταν σε ζώνει μία τεράστια διαταγή  

 

Σινέ μπουλιούλε...  

 

Η μέρα είναι μαγική όταν φιλιόμαστε στο πάρκο δίχως φόβο

όταν δεν γίνονται έφοδοι στα καφενεία και τους σινεμάδες  

Η πόλη είναι ασφυκτική όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη

Η πόλη είναι ασφυκτική όταν ξυπνάμε μ' εμβατήριο χακί  

 

Σινέ μπουλιούλε ...  

 

 

 

3.Eίν' ακριβός ο αέρας που φτύνεις,
ακριβό το ποτό και το πίνεις.
Tρύπιες τσέπες και μακό φανελάκι,
είν' ο κόσμος μπουκιά και φαρμάκι,
είν' ο κόσμος δροσιά κι αεράκι.

Λύσσα ο έρωτας, χάδι ο έρωτας,
κόκκινα μάτια μου μή με ρωτάς.
Στα 17 σου πηδάς το καλάμι,
στα 19 σου κανείς δεν σε πιάνει.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·
σε λίγα χρονάκια δεν ξέρεις πού πας.

Eνήλικο μούτρο ανοίγεις γραφείο.
Tα πεντοχίλιαρα μυρίζουν αιδοίο.
Γλυκά νανουρίζεις το ρήγμα π' ανοίγει,
το ξέρεις καλά η ζωή σου έχει φύγει·
συμβόλαιο στο πάθος που λήγει.

Θηλιά ο έρωτας, ανάγκη ο έρωτας,
καμμένα μάτια μου μη με ρωτάς.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·
φοβάσαι και ξέρεις πού πας.

Oλοι οι καριόληδες μια εταιρία.
Σάπια ηλικία και αδυναμία.
Γελάει ο χρόνος και λάμπει ανθισμένος
στο δρόμο σκοτώνει κι είναι κερδισμένος.
Σπάει το νήμα κι αναρωτιέσαι:
τόσα χρονάκια γιατί να τραβιέσαι;

Στάχτη ο έρωτας, μνήμη ο έρωτας,
γέρικα μάτια μου μη με κοιτάς.
Tρεκλίζεις στο δρόμο, μεθάς με τον πόνο·
σε λίγα χρονάκια το ξέρεις γερνάς.

Kαληνύχτα μαλάκα η ζωή έχει πλάκα,
έχει γούστο και φλόγα
είναι κάτι σαν ρόδα:
σε πατάει και σε παίρνει,
μόνο ίχνη σου σέρνει.

 

 

 

4.Διαταγή των θεών της εξουσίας

στο βωμό της δημοκρατίας

Καταστολή  

Ένοχοι στο όνομα της κοινωνίας

Θάνατος στα άγρια θηρία

στο περιθώριο  

Μιλώ για ελευθερία αληθινή

μου αφαιρούν την κάθε μου στιγμή

Καταστολή  

Εξόρμηση σε πολιτεία 

βίας νέκρα παιδιά θύματα εξουσίας

μιλώ για ελευθερία που να πάρει, 

ελευθερία

 

Καταστολή, λοβοτομή

καταστολή στο περιθώριο

 

Οι νόμοι γίνανε για σένα και για μένα

ενώ είναι ελεύθεροι οι έμποροι της πρέζας

στο περιθώριο

Τα νιάτα μας καλούν, μα δεν υπάρχει λύση

κάλπικη ζωή και δημόσια σήψη

τρομοκρατία κρατική ισοπεδώνουν τη ζωή.   

 

 

 

 

5.Κάντε πέρα.
Κάντε πέρα και μου τρώτε τον αέρα.
Πάτε πάσο.
Πάτε πάσο ή θα βγώ να σας χαλάσω.
Βγείτε έξω.
Βγείτε έξω δε μπορώ να σας αντέξω.
Μπείτε μέσα.
Μπείτε μέσα σας τελείωσε η μπέσα.
Μην κοιμάστε,
τη δική μας τη φωνή να τη φοβάστε.
Θέλω χώρο.
Θέλω χώρο,γκαζωμένο ασθενοφόρο,
το φανάρι,
το φανάρι να περάσω κι όποιον πάρει.
Δώστε πάσα.
Στο παιχνίδι και στη μάσα.
Είναι κι άλλοι,
είναι κι άλλοι που΄χουν στο λαιμό κερφάλι.
Μην κοιμάστε,
τη δική μας τη φωνή να τη φοβάστε.
Πάρτε δρόμο.
Πάρτε δρόμο.Τα υπάρχοντα στον ώμο
κι άντε βρείτε
κι άντε βρείτε που θα βρείτε να κρυφτείτε.
Τι κοιτάτε;
Τι κοιτάτε;Που θα βρείτε αλλού να πάτε;
Σας τυφλώνει,
Σαν κυκλώνας η αλήθεια σας κυκλώνει.
Τι κοιτάτε;
Τη δική μας τη ζωή δεν τη γαμάτε.

 

 

 

6.Εκπορνεύεσαι κουρέλι στην μπουρδελοκοινωνία

ξεπουλάς και την ψυχή σου για την υπεραφθονία

στην καρδιά σου βάλαν φρένα το μυαλό σου παίρνει βύσμα

για χιλιάδες σαν εσένα θα αρκέσει μια πρίζα  

 

Κι η πνευμονοκονίαση, κι η πνευμονοκονίαση

κι αυτή θα έχει πάψει

ρομποτανθρωπομήχανση και ξυπνοπνευματύπνωση

και χρυσωμένο χάπι  

Θα είσαι με μπαταρία να εκτελείς εργασία

με σούπερ ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση

θα πλέεις σ' ευφορία  

 

Για κοιτάξτε με σακάτη ένα έχω μόνο μάτι

μου ρουφήξατε το αίμα

μα ανυπόκριτο έχω βλέμμα  

Αποφασισμένος πάντα στην προσωπικιά μου μπάντα

την ψυχή μου δεν πουλάω και το δρόμο μου τραβάω

 

Την πνευμονοκονίαση, την πνευμονοκονίαση

εγώ τη συζητάω

ρομποτανθρωπομήχανιση και ξυπνοπνευματύπνωση

δεν θέλω να την φάω  

Ξερνάω τη μπαταρία

δεν εκτελώ εργασία

δεν θέλω ενημέρωση, τροφή και διασκέδαση

γουστάρω ελευθερία  

 

Ξερνάω τη μπαταρία

δεν εκτελώ εργασία

δεν θέλω ενημέρωση, κορσέ και διασκέδαση

γουστάρω ελευθερία.      

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Δεκεμβρίου 2008, 01:30
Συνθήματα,παροιμίες και τραγούδια:Λένε την αλήθεια


Το σύνθημα που φαίνεται στη φωτογραφία, το έγραψαν κάποιοι στην Κυψέλη, στο τοίχο μιας εκκλησίας. Τελικά τα συνθήματα στους τοίχους λένε πάντα την αλήθεια, πολύ περισσότερο από όσους προσπαθούν να μας πείσουν για αυτή.

Σήμερα ο μόνος Θεός που λατρεύεται είναι το χρήμα. Αρνούμαι να πιστέψω σ’ αυτόν. Η δική μου ιδεολογία απορρίπτει αυτόν τον Θεό. Κρατώ τις ιδέες μου και προχωράω. Προς τα πού; Θα δείξει. Δεν μ’ αρέσει να ξέρω το επόμενο βήμα, μ’ αρέσει να το μαντεύω. Έχει πιο ενδιαφέρον έτσι.

Ο λαός έχει πολλές σοφές παροιμίες. Πχ  Το καλό πράγμα αργεί να γίνει. Συμφωνώ, μπορώ να κάνω κάτι άλλο; Και να πιέσεις καταστάσεις, δεν βγαίνει τίποτα. Όλα γίνονται όταν είναι για να γίνουν, όλα γίνονται όταν θέλουν αυτά… Σωστός...

Αλλά απ’ την άλλη, όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Επίσης συμφωνώ. Όταν κάτι δεν σε καταδέχεται, μην σώσει να σε καταδεχτεί… Όχι θα κάτσουμε να σκάσουμε κιόλας… Έχω αντοχές και πολύ γερό στομάχι, και αξιοπρέπεια πάνω από όλα. Έχω αντέξει πολλά, δεν με ξέρεις καλά, κανείς δεν με ξέρει. Εκτός από τα συνθήματα και τις παροιμίες, και τα τραγούδια λένε την αλήθεια.

Πλησιάζει η ώρα που θα δείξει με ποιους θα πάω και ποιους θα αφήσω… Για να παραφράσω τον Σαββόπουλο. Και τότε θα είμαι άγγελος με τους αγγέλους, θα είμαι σκυλί με τα σκυλιά. Είπαμε τα τραγούδια λένε την αλήθεια. Θα έρθει η ώρα που θα δούνε μια άλλη Αυγή ,όσοι πρέπει να την δούνε, όσοι βάζουν τρικλοποδιά στον αντίπαλο αν και έχουν 4 φάουλ. Ας πάνε στον πάγκο λοιπόν. Δεν θα τους αρέσει, το μόνο σίγουρο. Αλλά κάποτε και το ηφαίστειο θα εκραγεί, όταν η λάβα συσσωρευτεί. Προσοχή, ο Άρης κόβει βόλτα στους διδύμους! Θα πέσουν κεφάλια! Χαχα!  

Πλησιάζουν και Χριστούγεννα. Κάποτε μου άρεσαν οι γιορτές. Τώρα πια όχι. Όλο αυτό το κλίμα ψυχαναγκασμού, του στυλ ‘’γέλα, έρχονται Χριστούγεννα’’, με εκνευρίζει. Θα γελάσω όταν θέλω εγώ και όταν υπάρχει λόγος. Επίσης με θυμώνει το γεγονός ότι μόνο αυτές τις μέρες θυμούνται όλοι ότι υπάρχουν άνθρωποι και κοινωνικές ομάδες που υποφέρουν. Δηλαδή μόνο τώρα υποφέρουν, τον υπόλοιπο χρόνο είναι λυμένα όλα τους τα προβλήματα; Γιατί τότε τους ξεχνάνε όλοι; Τέλος πάντων, με αυτό δεν βγάζεις άκρη…Η περίοδος των γιορτών είναι άσχημη για όποιον είναι μόνος...Είναι διπλά μόνος...

Ο μοναχός ο άνθρωπος
όταν γλεντούν οι άλλοι
ντρέπεται που ‘ναι μοναχός
και στη χαρά φαλτσάρει.

Σωστά τα λέει ο εορτάζων(Παπάζογλου).

Απ' την άλλη καλά τα λέει και ο μη-εορτάζων Χαίνης(Αποστολάκης)

Ωσάν το έρημο δεντρί
που 'ναι στα όρη απάνω
μ' αρέσει νά 'μαι αμοναχός
με τσι πολλούς δεν κάνω
.

Μέσες λύσεις δεν υπάρχουν άραγε;Φυσιολογικές καταστάσεις δεν υπάρχουν;Φυσιολογικές ζωές δεν υπάρχουν;Που τις δίνουν να σταθούμε στην ουρά;

Έβλεπα πριν λίγες ώρες την παλιά Ελληνική ταινία με τον Κωνσταντάρα. Τον υπουργό Μαυρογυαλούρο. Αν κάποιος έλεγε ότι το έργο αυτό γυρίστηκε πριν 43 μέρες και όχι 43 χρόνια, θα τον πίστευαν όλοι. Ακόμα και τότε, τα ίδια ίσχυαν στην πολιτική ζωή. Τότε μπορώ να πω ότι ήταν και χειρότερα, έλειπαν πράγματα και καταστάσεις που τώρα εμείς τα έχουμε δεδομένα. Διδακτική ταινία πάντως, όπως και να το κάνεις… Κάποια πράγματα μάλλον είναι γραμμένα στο DNA μας σαν λαός.

Το μόνο που περιμένω είναι ο νέος χρόνος. Μήπως φέρει αυτά που στέρησε και ο παλιός και οι προκάτοχοί του. Λίγα πάντοτε ζητούσα, αλλά ποτέ δεν τα είχα… Έβλεπα δίπλα μου όλοι να προχωράνε και εγώ να είμαι κολλημένη στο σημείο εκκίνησης. Που αρχίζει και που τελειώνει η δική μου ευθύνη και που των άλλων- όποιοι κι αν είναι αυτοί- είναι ένα σύνθετο θέμα. Άλλωστε μεταξύ δύο ανθρώπων που διαφωνούν δεν είναι απαραίτητο ότι έχουν ο ένας δίκιο και ο άλλος άδικο. Μπορεί να έχουν και οι δύο δίκιο. Συνήθως όποτε έχω δίκιο για κάτι δεν το έχω βρεί… Και δεν είναι γκρίνια. Η αλήθεια είναι. Όσοι με ξέρουν καλύτερα, όσοι με ξέρουν χρόνια, το ξέρουν. Αλλά όταν παίρνεις τη ζωή λάθος... Απλά, αλλάζεις ζωή. Λάθος έκανε κοτζάμ Σεφέρης;

Βίντεο. 6 Δεκεμβρίου απώλεια για το Ελληνικό ροκ. Δεν θα βάλω βιντεάκι να τραγουδάει αλλά το γκρουπ που κάποτε τραγούδησε. Σπυριδούλα. Αγαπημένο τραγούδι.

 ΥΓ:Χρόνια πολλά είπα στους εορτάζοντες;Χρόνια πολλά!!!

 

video 

 

 

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Δεκεμβρίου 2008, 16:44
Δημιουργία


Τις περισσότερες φορές όταν κάποια φίλη ή κάποιος φίλος μου γιορτάζει, προτιμώ αντί να αγοράσω ένα άψυχο δώρο, να φτιάξω κάτι, μια κατασκευή δική μου, κάτι χειροποίητο. Γενικά φτιάχνω διάφορα πραγματάκια, πιάνουν τα χέρια μου. Ζωγραφίζω πετρούλες, βαζάκια, κοχύλια, πίνακες, φτιάχνω διάφορες κατασκευές, ανάλογα και τα υλικά που έχω. Μια φορά είχα φτιάξει για τα πιτσιρίκια της φίλης μου της Γιώτας μια ζωγραφιά όπου κόλλησα κοχύλια και τα χρωμάτισα με ακρυλικά από πάνω και έγινε ένα όμορφο τοπίο. Έχω φτιάξει και δύο ελαιογραφίες στους γονείς μου και τις έφτιαξα κορνίζα τις έχουν κρεμάσει πάνω σπίτι τους.

Έτσι και τώρα. Γιόρταζε μια φίλη μου την περασμένη εβδομάδα και ήταν να συναντηθούμε αλλά είναι κρυωμένη χάλια. Με άδεια χέρια θα πάω όταν συναντηθούμε; Κι εκείνη πάντα μου παίρνει πολύ όμορφα δωράκια στη γιορτή και στα γενέθλια μου. Επίσης γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια, ήμασταν στην ίδια δουλειά παλιά και είναι ίσως η μοναδική φίλη μου που έχουμε τις ίδιες ιδέες σε κάποια θέματα. Είμαστε δυο μεγάλα παιδιά που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ.

 Είχα βρει λοιπόν σε ένα περιοδικό μια κατασκευή κούκλας με μπουκάλι.

Πήρα λοιπόν εχθές το βράδυ ένα γυάλινο μπουκάλι αναψυκτικού. Είχα ένα ξύλινο σελιδοδείκτη και μετά από διάφορες πατέντες έμεινε μόνο η πλευρά που δεν ήταν ζωγραφισμένη. Έπρεπε να φτιάξω ένα πρόσωπο. Ζωγράφισα πρόσωπο. Έβαλα και μαντήλι στο κεφάλι για να στερεώσω τη μακριά καφέ κοτσίδα από κορδόνι πάνινων παπουτσιών. Μετά προχώρησα στα ρούχα. Έφτιαξα το κόκκινο μπλουζάκι με κόκκινη κορδέλα. Το έραψα για να στερεωθεί. Για φούστα έφτιαξα από ροζ τούλι μπομπονιέρας βάπτισης, αφού το έραψα κι αυτό. Έραψα στη μέση και μια ζώνη, με ένα κουμπί, χρώματος μπορντό ,από αντίστοιχη κορδέλα. Έβαλα και ένα κόκκινο ζακετάκι από ένα πουγκάκι, από γάμο, από αυτά που βάζουν μέσα το ρύζι. Ήταν μάλιστα και βελούδινο απαλό.

Και να την! Η κουκλίτσα!

Πόσο όμορφα και δημιουργικά πέρασε η ώρα! Έστω για λίγο ξέφυγα από τα προβλήματα που αυτή την εποχή ειδικά πάνε να με καπακώσουν. Αλλά για δύο ωρίτσες περίπου, παρά κάτι λεπτά, ήμουνα αλλού. Είναι πολύ ωραίο και χαλαρωτικό να ασχολείσαι με κάτι δημιουργικό. Πολλές φορές απορώ με ανθρώπους που γυρίζουν απ’ τη δουλειά και δεν κάνουν απολύτως τίποτα, καρφώνονται στην τηλεόραση. Όλο αυτό το άγχος που πάει; Δεν εκτονώνεται.

Τραγουδάκι; Έφτασε! Σε βίντεο.

Είπα σήμερα να είμαι πιο αισιόδοξη. Αν και δεν βοηθάει αυτή η σκοτεινιά στον ουρανό.

Παλιό αγαπημένο  τραγούδι που έπαιξα προχθές στην κιθάρα και θυμήθηκα. Που το θυμήθηκα;Έχω αναλαμπές πότε-  πότε!Ούτε σαν ιδέα δεν υπήρχα τότε!Αγέννητη. Χαχαχαχα!

 

video 

 

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Δεκεμβρίου 2008, 01:58
Το soundtrack της βραδιάς μου


 

video 

 

Βροχή οι σκέψεις… Βροχή και οι λέξεις…

Βροχή ο πόνος… Βροχή και η χαρά…

Βροχή η συγνώμη… Βροχή και η συγχώρεση…

Βροχή η αγάπη… Βροχή και το μίσος…

Βροχή η παρέα… Βροχή και η μοναξιά…

Βροχή και στην ψυχή μου.

Βροχή τα όνειρά μου.

 Ψιχάλες η χαρά μου.

 Ωκεανός ο πόνος μου.

Πόσα τραγούδια που μυρίζει το χώμα τους βροχή…

 

Ήρθες βροχή μου κι άλλαξες
το δρόμο και το νου
και βούλιαξε το βήμα μου ποτάμι
κι άθελά μου με τραβάς αλλού

Ας ήτανε να πνιγώ σαν μια σταγόνα
μέσα στα χείλια σου εγώ
βροχή μου σκέπασε αυτή τη γωνιά
τούτο το σώμα που διψά.

ή

Η βροχή
στο δρόμο θυμώνει
σιωπή
στο σπίτι ξαπλώνει
έξω νυχτώνει,το φως τελειώνει
κι η νύχτα αγκαλιάζει
ένα παιδί.

ή

Δεν είμαι τίποτα εγώ
ένα παιχνίδι είμαι να παίζεις
και όταν ξυπνάς κάθε πρωί,
στην πιο φτηνή σου ηδονή
να με παιδεύεις

Θα παίζεις, φεύγεις, φεύγεις

ή

Βρέχει απόψε πάλι στην χαρά μου
έρημη χώρα η παρηγοριά
θα φτάσει εκεί που καίει η φλόγα τα όνειρά μου
να γίνει το νερό φωτιά

ή ακόμα

Βρέχει, σταγόνα γίνομαι μικρή
που αγγίζει απαλά το πρόσωπό σου
λίγο προτού παγιδευτεί, σε μια ρωγμή,
στην άκρη των χειλιών σου

Βρέχει και πέφτω γύρω σου παντού
μα δεν περνώ από τα ρούχα στην καρδιά σου
γίνομαι σύννεφο σε μια γωνιά ουρανού
να μην κρύβω τον ήλιο απ' τη ματιά σου.

 

 Κι εγώ να συνεχίζω σκυφτή την περιπλάνηση…

 

Μικρές περιπλανήσεις μ' εκείνους που δεν ήρθαν
στις άδειες ώρες θ' ακουμπήσεις θα χαθείς
ψεύτικα σαν στολίδια τα λόγια σου λυγάνε
πώς να σωθείς…

Φθαρμένες παραστάσεις ένας αγέρας κλαίει
σχεδία η ζωή δε θα προφτάσεις αλλού να πας
στο κρύο άδειοι δρόμοι η πόλη κρυφά γελάει
να μ' αγαπάς…

 

Περπατώ στη βροχή και δεν με πειράζει. Για πρώτη φορά. Ίσως ξεπλύνει τους φόβους μου.

Και  κάτι δάκρυα πικρά μπογιατισμένα…

Ίσως κι αυτά ξεπλυθούν.

Αφού:

Τα χρόνια φεύγουν θες δε θες
σαν των ματιών σου τις βαφές
κι εσύ φοβάσαι.

Τα χρόνια φεύγουν θες δε θες
σαν των ματιών σου τις βαφές
να με θυμάσαι να με θυμάσαι.

Οι αγάπες σου σ' αφήσαν μοναχή
σου μάθαν πως να φεύγεις μ' ένα "γεια σου"

μα κάποιο βράδυ ξέχασες μια πόρτα ανοιχτή
κι ένα σπιρτόκουτο που γράφει τ' άνομά σου.

 

 Ίσως η λιακάδα να μην μπορεί να τα ανακόψει από το να ριζώσουν μέσα μου και να μου ρίξουν το δηλητήριο τους…

 

Oh belladonna … 

 out of reach, out of touch
How you’ve learned to hate so much.

 

Η  Belladonna είναι ένα γοητευτικό και ταυτόχρονα ύπουλο φυτό. Όλα τα μέρη του φυτού είναι εξαιρετικά δηλητηριώδη. Τα ξερά φύλλα περιέχουν ατροπίνη και σκοπαλαμίνη που έχουν ναρκωτική και αντισπασμωδική δράση. Ο υψηλός βαθμός τοξικότητάς της υπάρχει σε όλα τα μέρη του φυτού και ιδιαίτερα στους σπόρους, τις ρίζες και τα φύλλα.

Ένα τέτοιο άνθισε μέσα μου και με δηλητηριάζει.

Λέγεται αλλιώς: Φόβος, ανασφάλεια, ασάφεια, μπέρδεμα, δάκρυ, πίκρα, πόνος, καχυποψία, δυσπιστία, ένταση, αγωνία, άγχος. Κόλαση…

 

Βροχή τα θέλω μου… Βροχή και τα όχι που δεν ακούω αλλά σχηματίζονται σε μάτια που κοιτάζω. Έχω μάθει να διαβάζω μάτια. Τα βλέπω τα ‘’όχι’’. Δεν χρειάζεται να τα ακούσω. Φεύγω στην ώρα μου. Πριν με διώξουν. Από αξιοπρέπεια.

Ένα όχι θα με πείραζε δε λέω
μα δεν θα μ’ έκανε νύχτες να κλαίω,
ένα όχι θα με πείραζε λιγάκι
μα δεν θα μ’ έκανε να κλαίω σαν παιδάκι.

Το όχι που ’φτιαξες με το κεφάλι σου
μαλλιά, χείλια, μέτωπο και μάτια,
το όχι αυτό, το όχι αυτό
μ’ έκανε χίλια κομμάτια.

 

Το παραμύθι τελειώνει. Δεν έχει χαρούμενο τέλος το παραμύθι μου γι’ αυτό και το πιστεύω.

Μέσα στη πόλη αριθμός
Χαράματα Τετάρτης
Τους δρόμους παίρνεις μοναχός
Σβησμένος απ' το χάρτη

Κάτι παλιά περάσματα
Σε υπόγειες διαβάσεις
Εφηβικά τεχνάσματα
Των φίλων τα φαντάσματα
Που θες να προσπεράσεις

Ένα σπουργίτι στη βροχή
Της ερημιάς ιππότης
Να τραγουδάει κάθε πρωί
Τα μπλουζ της άγριας νιότης

 

Και σαν σπουργίτι τραγουδώ τα μπλουζ της νιότης μου που περνάει σαν βιαστικό τρένο και αφήνει σημάδια. Σημάδια απουσίας. Σημάδια ήττας. Σημάδια απόρριψης.

Και λέω στα σύννεφα: Πάρτε με σύννεφα μαζί…

 

Γιατί

Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά
και συ την πήρες σοβαρά

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις

 

Κι είναι όμορφη η ζωή… Αν και πονάει… Πονάει να διαφέρεις, πονάνε οι κοροιδευτικές ματιές τους πάνω σου, πονάει η αλήθεια σου που δεν ακούγεται, πονάει η ζωή που σου στερούν την απόλαυση της, πονάνε όλα αυτά που δεν σε άφησαν να νιώσεις και στα ξερίζωσαν βίαια.

Τι πιο όμορφο; Από ένα βλέμμα, από ένα άγγιγμα, από τον έρωτα όταν γεννιέται… Αγνός… Απλός…  

Πόσο κόλαση είναι όταν δεν μπορείς να το νιώσεις… Όταν στο ποδοπατάνε… Χωρίς λόγο… Σου κλέβουν το όνειρο…

I can't sleep alone anymore
I need you here with me
Even though I closed all the doors
There's something'holdin'me

Never ending Nightmare
Always there instead of you
Never ending Nightmare
No scape this time from you

Κι αρχίζει ο εφιάλτης.

Κι όμως…

Πάντα μια νέα μέρα θα ανατέλει…

 

Κάθε τέλος μοιάζει να ‘ναι αρχή
Στο πρώτο φως το πρωί
Κι όλα όσα χάθηκαν θα βρεθούν
Στο μαύρο κάποιου βυθού
«θα σε ταξιδεύω μόνο εγώ»
θυμάμαι που μου ‘χες πει
μα από τότε έχω να σε δω
και ψάχνω ακόμα γιατί
κι όλα γύρω μοιάζουν να ‘ναι ψεύτικα
όλα γύρω μοιάζουν να ‘ναι ψεύτικα

Γιατί, ποτέ δεν είμαι, στα όνειρά σου
Γιατί, ποτέ δεν είμαι, στα σχέδιά σου
Γιατί, ποτέ δεν είμαι, μες στη καρδιά σου
Γιατί, ποτέ δεν είμαι, στα όνειρά σου, γιατί

Κάθε βράδυ σκύβει μιαν αυγή
Να μας θυμίζει γιατί
όσα μας πληγώνουν σαν περνούν
Σαν μια ανάμνηση ζουν
Κρατάω κλειδωμένη μια στιγμή
Στου χρόνου κάποιο κελί
Στο χαμόγελό σου το κλειδί
Μα δείχνει να ‘χει χαθεί
Κι όλα γύρω μοιάζουν να ‘ναι ψεύτικα
όλα γύρω μοιάζουν να ‘ναι ψεύτικα.

 

Πάντα υπάρχει χώρος για κάτι καινούριο… Αν έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά… Πάνω από όλα, την καρδιά μας.

ΤΟ ΒΑΣΙΚΌΤΕΡΟ: Ένα βιβλίο δεν κρίνεται από το εξώφυλλο, χρειάζεται να το ξεφυλλίσεις. Έτσι και οι άνθρωποι. Δεν είναι μόνο αυτό που φαίνονται, πρέπει να τους γνωρίσεις, να τους δώσεις ευκαιρία να σου χαρίσουν τα δώρα που κρύβουν. Κάποιες φορές τα πιο άσχημα περιτυλίγματα κρύβουν τα πιο όμορφα δώρα και τα πιο φανταχτερά περιτυλίγματα κρύβουν τα πιο φτηνά,(όχι από άποψη τιμής) δώρα.  

Το soundtrack της βραδιάς μου:

1.Βροχή μου- Χ. Θηβαίος/2. Η βροχή- Μ. Στόκας/3. Όταν αρχίσει η βροχή- Μ. Στόκας/ 4. Να γίνει το νερό φωτιά- Πυξ λαξ/ 5. Βρέχει- Γ. Χαρούλης/ 6. Μικρές περιπλανήσεις/ 7. Σαν των ματιών σου τις βαφές- Β. Παπακωνσταντίνου, Μ. Πασχαλίδης/ 8. Belladonna/  9. Το όχι- Ε. Αρβανιτάκη/  10. Τα  μπλουζ της άγριας νιότης- Μ. Ξυδούς, Μ. Πασχαλίδης/ 11. Πάρτε με σύννεφα μαζί- Τ. Τσανακλίδου/ 12. Απ’ το αεροπλάνο- Κ. Χατζής/ 13. Never ending nightmare/ 14. Κάθε τέλος μια αρχή- Κίτρινα ποδήλατα.

ΥΓ1: Όταν όλα βουλιάζουν, ας μείνει μόνο το τραγούδι… Η πιο όμορφη παρέα…  

ΥΓ2: Όποιος δεν κατάλαβε, δεν πειράζει… Δεν θα εξηγήσω πολλά… Σκέψεις μιας βροχερής βραδιάς… Που κάπου ψιλτραρίστηκαν και βγήκαν λίγο πιο ανώδυνες από ό, τι την ώρα που γεννήθηκαν…

ΥΓ3:15ο τραγούδι από Χαίνηδες. Προσέξτε τους όμορφους κοφτερούς στίχους. Το βιντεάκι παίζει; Δεν έχω ξαναβάλει βίντεο εδώ. Θα μου πέιτε.

 

 

 

 

 

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Δεκεμβρίου 2008, 01:25
Happy feet
σκέψεις  

Είμαι πιο παιδάκι απ’τα παιδάκια! Κάθισα και είδα απόψε το Happy Feet, δεν έχασα ατάκα! Συγκινήθηκα με το πιγκουινάκι που δεν το ήθελαν επειδή ήταν διαφορετικό και δεν μπορούσε να τραγουδήσει… Διδακτική ιστορία. Μήπως έτσι δεν συμβαίνει και στη δική μας κοινωνία; Αν διαφέρεις σε κοιτάνε κάπως, δεν σε αποδέχονται, περιμένουν στη γωνία το πρώτο στραβοπάτημα σου για να έρθουν από πάνω να σου ρίξουν την κλωτσιά που θα σε στείλει ακόμα πιο χαμηλά.

Όσοι διαφέρουν μένουν μόνοι. Αλλά κάποτε και για αυτούς έρχεται μια άσπρη μέρα. Για όλους υπάρχει στη γωνία κάτι όμορφο να τους περιμένει.

Αν και είμαστε τόσο α- π- άνθρωποι… Απόδειξη ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο πλάσμα στη γη που δεν σκοτώνει για την επιβίωση του, αλλά εξαιτίας μανιακών και άγριων ενστίκτων.

Η ταινία περνάει και οικολογικό μήνυμα. Όπου υπάρχει η ανθρώπινη παρουσία, όπου ανακατεύεται ο άνθρωπος, χαλάει η ισορροπία της φύσης. Η φύση είναι ρυθμισμένη να μην στερεύουν οι πόροι της, αλλά όταν βάζει ο άνθρωπος το χεράκι του… Τότε όλα χαλάνε.

Η φύση είναι έτσι σχεδιασμένη ώστε να υπάρχει ισορροπία. Τίποτα περιττό δεν υπάρχει, τίποτα δεν είναι αφημένο στην τύχη. Τα αρπακτικά- σαρκοφάγα τρέφονται με τα φυτοφάγα κ. ο. κ. Την αλυσίδα αυτή μόνο ο άνθρωπος έχει τη δύναμη και την σπάει.

Όπως λέει και μια Ινδιάνικη ρήση : ‘‘Μόνον όταν το τελευταίο δέντρο έχει πεθάνει και το τελευταίο ποτάμι έχει δηλητηριαστεί και το τελευταίο ψάρι έχει πιαστεί, θα καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να φάμε τα χρήματα. (Προφητεία της φυλής των Ινδιάνων Κρι.)

 

Ακριβώς έτσι είναι. Ζούμε σαν να είναι όλα γύρω μας ανεξάντλητα, με μια αλαζονία και μια σιγουριά ότι θα είμαστε αιώνιοι πάνω στη γη. Θυμώνω πολύ όταν ξοδεύονται σπάταλα αγαθά που δεν είναι ανεξάντλητα όπως το νερό. Βλέπεις πχ το μάγκα με το λάστιχο στο χέρι να πλένει το αμάξι του ή ακόμα χειρότερα, να πλένει το πεζοδρόμιο.

Η ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΊΑ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΚΑΤΟΙΚΟ ΣΕ 13 ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ(ΤΕΤΡΑΓΩΝΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΑΝΑ ΚΑΤΟΙΚΟ)

-Ουασιγκτον:50

-Βόννη:35

-Ρότερνταμ:28

-Άμστερνταμ,Χάγη:27

-Βιέννη:20

-Βερολίνο:13

-Ζυρίχη:10

-Λονδίνο, Ρώμη:9

-Παρίσι:8,54

-Θεσσαλονίκη:2,73

-Αθήνα:2,55

 

Αυτό τα λέει όλα…

 

Εδώ στην Ελλάδα, κυρίως στην Αθήνα- δεν ξέρω τι γίνεται στις άλλες πόλεις- το εγώ μας είναι παραφουσκωμένο. Νομίζουμε ότι είμαστε οι μοναδικοί πάνω στην πόλη. Πως με εκνευρίζουν συμπεριφορές όπως πχ πας να κατέβεις από το λεωφορείο και σπρώχνονται να ανέβουν λες και θα τους αφήσει έξω. Μικρό παράδειγμα αλλά η έλλειψη παιδείας είναι γενικευμένο κακό. Κύριο λόγο παίζει η οικογένεια.

Η οικογένεια θα δώσει στο παιδί τα ερεθίσματα ,θα το μάθει τρόπους. Αλλά τις περισσότερες φορές οι γονείς είναι απόντες… Κάποιες φορές λόγω συνθηκών, όταν τα οικονομικά βάρη δεν τους επιτρέπουν να έχουν ελεύθερο χρόνο και άλλες φορές μπορεί να είναι εκεί αλλά νοητικά να απουσιάζουν.

Έχω δει τραγικές ιστορίες, το ‘’τραγικές’’ όχι με την άποψη ότι έγινε κάτι ανεπανόρθωτο, αλλά όταν οι γονείς δεν ασχολούνται με τα παιδιά, σπάνια θα βγει σε καλό. Στο κοντινό περιβάλλον- όχι στο συγγενικό, στο ευρύτερο των γνωστών και φίλων- έχω γίνει μάρτυρας περιπτώσεων παιδιών που μην έχοντας άλλο τρόπο να τραβήξουν την προσοχή των γονιών ,έγιναν κλεπτομανείς, κλέβουν ασήμαντα αντικείμενα από σπίτια γνωστών και φίλων. Λένε απίστευτα ψέματα στους γονείς τους, ότι πχ δουλεύουν και στην πραγματικότητα γυρίζουν στην Αθήνα όλη μέρα στους δρόμους.

Γι’ αυτό η διαπαιδαγώγηση ενός παιδιού είναι σοβαρή υπόθεση. Δεν είναι τόσο απλό όπως το νομίζουν όλοι, που έχουν το στυλ ‘’ε, και τι έγινε, θα παντρευτούμε φέτος, του χρόνου θα κάνουμε και ένα παιδί, θα δουλεύουμε 24 ώρες, να μην του λείψει τίποτα, να μην το κοροιδεύουν στο σχολείο που δεν έχει το πιο εξελιγμένο κινητό και δεν φοράει μάρκες στα ρούχα. Θα δουλέψουμε για να πάρει το καινούριο playstation, και αν φέρει καλούς βαθμούς ,θα του αγοράσουμε και υπολογιστή’’. Τραγικό, έτσι;

Τουλάχιστον εγώ έχω αυτογνωσία και ξέρω ότι δεν μπορώ να φροντίσω ούτε τον εαυτό μου πόσο μάλλον κάποιον άλλο που με έχει ανάγκη, και δεν θέλω να κάνω οικογένεια, να φέρω στον κόσμο ένα πλάσμα που κάποτε θα με βρίζει που το καταδίκασα να ζει σε τέτοιο κόσμο. Αυτοί όλοι κάνανε την αυτοκριτική τους;

Από πού ξεκίνησα και που έφτασα… Πόσα μου γέννησε η ταινία… Και η άλλη ταινία στο άλλο κανάλι ήταν εξίσου καλή, αλλά είδα αυτή, εκείνη την είχα δει πιο παλιά. Πάλι παιδική: Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας.

Κι αυτή η ταινία τρομερά διδακτική. Σκιαγραφεί 4 χαρακτήρες παιδιών- μαριονέτα, που οι γονείς τους τα έχουν πλάσει όπως θέλουν εκείνοι. Το ένα κοριτσάκι θεωρεί ότι του ανήκει όλος ο κόσμος. Μόνο ελικόπτερο δεν έχει ζητήσει. Ο μικρός όμως το μόνο που θέλει είναι να μοιράζεται. Μια σοκολάτα για όλους.

Το μοίρασμα… Υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να μοιράζεσαι…

Ζωή που δεν μοιράζεται, είναι ζωή κλεμμένη , που λέει και το τραγούδι.

Δυστυχώς έχουμε γίνει τόσο κλειστοί, σαν χελώνες που κρύβονται στο καβούκι τους… Όλα τα εκλαμβάνουμε σαν κίνδυνο. Φοβόμαστε να ζήσουμε. Φοβόμαστε να ερωτευτούμε. Αυτό που το βάζεις; Έχουμε περάσει από κόσκινο το πιο όμορφο συναίσθημα του κόσμου… Και το χειρότερο είναι ότι και να μην έχεις αυτή τη λογική και να θες να αφεθείς, θα σε επαναφέρουν στην τάξη οι διάφοροι ‘’καλοθελητές’’, θα σε γεμίσουν ανασφάλειες, ενοχές, και θα παραιτηθείς… Από το πιο όμορφο συναίσθημα που έχει ο άνθρωπος. Αλλά για κάποιους ανθρώπους είναι  ένα όνειρο τρελό ,όνειρο απατηλό… Γιατί πάντα παραμονεύει αυτός που θα τους προσγειώσει στη μίζερη αλήθεια του στυλ ‘’που πας, εσένα θα κοιτάξει από τόσους/ες που υπάρχουν εκεί έξω; Αυτοί/ες είναι τέλειοι, με τέλεια σώματα, με τέλειες δουλειές, με τέλεια τα πάντα πάνω τους, εσύ τι είσαι; Ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Τρέχα στη γωνιά σου’’.

Παρακολουθώ συζητήσεις που γίνονται εδώ μέσα και αλλού για το ρατσισμό. Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχει.,και σε μεγάλο βαθμό μάλιστα.Προκαταλήψεις είμαστε φορτωμένοι. Αλλά το χειρότερο όλων, που έχουμε ανεπτυγμένο σαν λαός, είναι να στρεφόμαστε κατά των αδελφών μας, να τρωγόμαστε μεταξύ μας.

Αν εμείς δεν είμαστε ενωμένοι; Τότε;

Υπάρχει ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ κοινωνικός ρατσισμός. Ολόκληρες ομάδες πετιούνται σε έναν πρόχειροφτιαγμένο Καιάδα. Οι άνθρωποι μπαίνουν σε κουτάκια. Τους κολλάνε μια ταμπέλα και τους βάζουν στο περιθώριο.

Αν δεν αποδεχόμαστε τον αδελφό μας, δεν τον καταλαβαίνουμε,  τον άνθρωπο που έχει κοινή καταγωγή με εμάς, πως θα καταλάβουμε έναν άνθρωπο που μέχρι χθές δεν ξέραμε καν που ζούσε και πως ζούσε;

Έχουμε μάθει να ζούμε αφ’ υψηλού και να βλέπουμε τα πράγματα με τη ματιά του νεόπλουτου που απέκτησε όλα τα προνόμια μαζεμένα.

Αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν από κάτι χειρότερο σε κάτι που –πίστευαν- καλύτερο. Αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική.

Αυτή η χώρα –όχι ακριβώς η χώρα, σχηματικά το λέω, το κακό από ψηλά (γνωστό που)ξεκινά και φτάνει στη ρίζα- μισεί τους νέους ανθρώπους. Τους ωθεί να φύγουν.

Να πω την αλήθεια, αν είχα ευκαιρία να φύγω στην Ιταλία, θα έφευγα. Έχω και 2-3 ανθρώπους εκεί.

Τι ευκαιρίες προσφέρει  η χώρα μας;

Ο γιός μιας γνωστής της μάνας μου έφυγε και πήγε στην Αγγλία, μετά τα 30. Εδώ ήταν άνεργος. Πήγε εκεί, σπούδασε και εξειδικεύτηκε σε έναν κλάδο που είχε να κάνει με ιατρικά μηχανήματα. Μόλις τέλειωσε, σκίζονταν όλοι να τον προσλάβουν. Βρήκε αμέσως δουλειά. Δεν τους πείραξε το ότι δεν ήταν Άγγλος, φτάνει που ήταν πολύ καλός στη δουλειά του και είχε θέληση. Έκανε οικογένεια και είναι μια χαρά, τώρα έχει περάσει τα 40 και έρχεται μόνο για διακοπές στην Ελλάδα.

Εδώ; Τι θα ήταν; Άλλος ένας αριθμός. Μια στατιστική. ‘’Οι άνεργοι είναι τόσοι’’. Σαν να μιλάνε για … δεν ξέρω και εγώ τι. Αυτοί οι άνθρωποι ρώτησαν πως περνάνε το μήνα τους;

Δεν θα πω άλλα. Πήρα φόρα. Μου βγαίνει ο κοινωνιολόγος, τι να κάνω; Πέντε χρόνια γιατί σπούδαζα; Δεν είναι ρητορική ερώτηση; Ώρες-  ώρες απορώ και ρωτάω τον εαυτό μου. Για την δική μου μόρφωση και μόνο. είναι η απάντηση. Οι σπουδές δεν συνδέονται σε καμιά περίπτωση άμεσα με την εργασία. Οι δικές μου σίγουρα.

Τραγούδι κοφτερό από Ενδελέχεια.

ΕΙΜΑΙ ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ

Μες στο στόμα μου κρατάω δηλητήριο
Και της γλώσσας το λουκέτο ξεκλειδώνω,
Βγάζει πίσσα της ψυχής το καθαρτήριο,
Τα πλευρά Σου, με μια λόγχη, εγώ καρφώνω.

Είμαι τόσο αμαρτωλός, που μοιάζω μ' άγιο,
Μα θυσία στο βωμό σου δε θα γίνω.
Δεν υπάρχει θησαυρός μας στο ναυάγιο
Κι η ζωή δεν παίρνει μπρος με ένα κρίνο!

Είμαι ένα λάθος-είμαι ένα λάθος!
Είμαι σκηνή κομμένη από ταινία.
Είμαι ένα λάθος-είμαι ένα λάθος!
Είμαι μια λέξη που λερώνει τα βιβλία.
Είμαι ένας λάθος αριθμός, είμαι εικόνα δίχως φως,
Είμαι ένας κλόουν σε βαριά μελαγχολία!
Είμαι ένα λάθος-είμαι ένα λάθος...

Καλικάντζαρε Θεέ σε κλιμακτήριο,
Απ' το θρόνο σου η αλήθεια πόσο απέχει;!
ποιος βαράει νυσταγμένα σιωπητήριο;
ποιος καβάλησε το άρμα σου και τρέχει;!

Ρουμανία, Πακιστάν, Χιλή, Πρετόρια,
Στα φανάρια, στο γιαπί και στο κρεββάτι.
Πιάτα έπλενε ο παππούς μου στην Αστόρια,
Μα της ράτσας μου η μνήμη είναι σκάρτη.

Είμαι ένα λάθος-είμαι ένα λάθος!
Είμαι σκηνή κομμένη από ταινία.
Είμαι ένα λάθος-είμαι ένα λάθος!
Είμαι μια λέξη που λερώνει τα βιβλία.
Είμαι ένας λάθος αριθμός, είμαι εικόνα δίχως φως,
Είμαι ένας κλόουν σε βαριά μελαγχολία!
Είμαι ένα λάθος-είμαι ένα λάθος...

 

http://www.youtube.com/watch?v=MAIpBSKJWXM

 

Δείτε το τρειλερ της ταινίας σε αυτό το link.(αν μάθω να βάζω βιντεάκια εδώ, να με φτύσετε. Χαχαχα!)

ΥΓ:ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!

 

 

 

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Φεβρουαρίου 2008, 23:05
Σύντομη σύσκεψη με τον εαυτό μου και συμπεράσματα
σκέψεις  

Υστερα από τις εργασίες,τις διεργασίες και επεξεργασίες στο μυαλό μου και μετά από σύντομη σύσκεψη με τον εαυτό μου,κατέληξα σε διάφορα συμπεράσματα.Ζήτησα βέβαια και τη  βοήθεια του κοινού αλλά βρήκα άκρη τελικά.Η παλιά καλή και αστεία Αυγή επιστρέφει.Δεν μου πάει να είμαι σοβαρή,σοβάρεψα πολύ τις τελευταίες μέρες.Οι σκέψεις γίναν κουβάρι και την άκρη την είχα χάσει,πατούσα στο κουβάρι και έτρωγα και τούμπα από πάνω.Εγώ η ίδια δηλαδή και οι σκέψεις μου,ο μισός εαυτός μου έβαζε τρικλοποδιά στον υπόλοιπο.Μετά από τη χρήσιμη βοήθεια του κοινού, που εκφράστηκε με το στόμα της δασκάλας μου στο ωδείο,η οποία εκτός από δασκάλα και φίλη έχει γίνει και ψυχαναλύτρια-με ξέρει 11 χρόνια,και είναι ο μόνος άνθρωπος που ξέρει τα πάντα για μένα-κατάλαβα αυτά που λέω τόση ώρα,ότι ο μισός εαυτός μου βάζει τρικλοποδιά στον υπόλοιπο,η κακή και μίζερη πλευρά μου,που προσπαθώ και κοιμίζω,πολεμάει την γελαστή και ευχάριστη πλευρά.

Μου λέει συγκεκριμένα η Μάρω(η δασκάλα μου),πάτα και κανένα pause στις σκέψεις σου!Ηρέμησε λίγο,μια χαρά πάνε τα πράγματα τώρα,μην μιζεριάζεις,σταμάτα λίγο την επεξεργασία.Η αλήθεια είναι ότι έχω καταντήσει σεναριογράφος,επεξεργάζομαι τα πάντα στο μυαλό μου μέχρι τελικής πτώσεως,δικής μου(γιατί καταλήγω να στεναχωριέμαι) και του θέματος(Που από το πολύ που στριφογυρίζει στο μυαλό μου,ζαλίζεται και πέφτει).Σενάρια ολόκληρα πλάθω για κάθε κατάσταση.Για κάθε θέμα και πρόβλημα σκέφτομαι κάθε πιθανή εκδοχή.Η φαντασία μου καλπάζει με ταχύτητα φωτός.

Ετσι η παλιά Αυγή έρχεται στην θέση της.Η Αυγή που έχει ένα μυαλό γεμάτο αστεία και συχνά γελάει μόνη της.Ξαναγίνεται 365 μέρες κλοουν για να γελάνε όλοι(και εγώ φυσικά).Αφού είμαστε και σε περίοδο αποκριών,η κατάλληλη στολή θα ήταν να ντυθώ κλόουν,αλλά αυτό ειμαι ντυμένη μόνιμα.Άσχετο,αλλά έχω σκεφτεί κάτι αστείο να ντυθώ και στο πάρτυ,αρκεί να μπορέσω να το συνθέσω σωστά και να μην διαλύσει στο δρόμο.

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι η πραγματικότητα είναι δεδομένη,αυτό που αλλάζει είναι ο τρόπος που την βλέπουμε,η οπτική γωνία μας στα πράγματα.Αν λοιπόν καθίσουμε να στεναχωριόμαστε για αυτά που δεν έχουμε,τότε ίσως να χάσουμε την ευκαιρία να έρθουν στη ζωή μας νέα πράγματα.Για αυτό το λόγο πρέπει να εκτιμάμε αυτά που έχουμε στη ζωή μας και να μην έχουμε δεδομένο ότι θα τα έχουμε για πάντα.Nothing lasts forever but the earth and sky, που λέει και το τραγούδι.Μια σοφή ευχή που έκανε παλιά και ο φίλος μου ο Φίλιππας στις συναυλίες,να έχετε ό,τι αγαπάτε και να αγαπάτε ο,τι έχετε.

Όλα αλλάζουν,γυρίζει η ζωή σαν σφαίρα,άλλοι κερδίζουν,άλλοι χάνουν,άλλοι γελάνε,άλλοι κλαίνε,άλλοι μένουν μόνοι,άλλοι ζευγαρώνουν,άλλοι δουλεύουν,άλλοι κάθονται κλπ.Τίποτα δεν είναι σταθερό.Κάποιος είπε ότι η ζωή είναι ένα πάρτυ,ερχόμαστε όταν έχει αρχίσει και φεύγουμε πριν τελειώσει. Σοφή κουβέντα.

Τους τελευταίους μήνες δεν προλαβαίνω τις αλλαγές,μετά από ένα διάστημα που δεν άλλαζε τίποτα.Ομως ακόμα και να μην υπάρχουν,φροντίζω να δημιουργώ τις προυποθέσεις για να αλλάξουν τα πράγματα.Δεν κάθομαι με σταυρωμένα χέρια,βοηθάω τις καταστάσεις να αλλάξουν γιατί σαν άνθρωπος λατρεύω τις αλλαγές και προσαρμόζομαι εύκολα σ'αυτές και μισώ την ρουτίνα.Αφού στο ωδείο κάθε Δευτέρα από διαφορετικό δρόμο πάω,βαριέμαι να περάσω από τον ίδιο.Μου αρέσει επίσης να κάνω νέους φίλους,αλλά φυσικά διατηρώ τους παλιούς.Ο φίλος φαίνεται και στη χαρά και στη λύπη.Μπορώ να πω ότι πιο πολύ στη χαρά φαίνεται,όταν δεν χαίρεται με τη χαρά σου,τότε πιθανόν ζηλεύει.

Σκέφτομαι πολύ έντονα το καλοκαίρι που δεν θα δουλεύω(η νέα δουλειά που θα ξεκινήσω αύριο,θα είναι για 3 μήνες,και μετά πάλι από Οκτώβρη),σκέφτηκα λοιπόν να πάω στη Νάξο να νοικιάσω ένα σπίτι για όλο το καλοκαίρι και να κάτσω εκεί μέχρι Οκτώβρη να δω πως είναι η καθημερινότητα και αν βρω δουλειά,να μην ξαναγυρίσω Αθήνα.Βέβαια,επειδή όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια,ο Θεος γελάει,το αφήνω στην άκρη του μυαλού,και θα δούμε στην πορεία πως θα είναι τα πράγματα.Να δουλέψω και 3 μήνες,να βγάλω και τα έξοδα μου εκεί.Πάντως το έψαξα το θέμα και τα ενοίκια είναι απίστευτα χαμηλα.Εδώ στην Αθήνα είναι η εκμετάλευση.Ζούμε σαν τρελοί,αυτό είναι το μόνο σίγουρο.Όλοι μες τα νεύρα.Καλωδιώνομαι όλη μέρα με τα ακουστικά,ακούω μουσική και περπατάω στο δρόμο,βαρέθηκα να ακούω τσακωμούς,κορναρίσματα,και βρισίδια.

Ολο αυτό το διάστημα που το μυαλό μου πλημμύριζε σκέψεις,είχα κενά μνήμης,και τρομέρη αφηρημάδα,ξέχναγα απίστευτα και έχανα πράγματα ή τα έψαχνα και δεν θυμόμουνα που τα έχω βάλει στο σπίτι.Ετσι στο ψυγείο,όποιος κοιτάξει,θα δει όλο σημειώματα.Σε σημείο να σημειώνω ακόμα και αν θέλω να πάρω ένα τηλέφωνο γιατί είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα το ξεχάσω.

Τη φωτογραφία που έβαλα σήμερα,δεν την διάλεξα τυχαία.Την έχω πειράξει χρωματικά.Δεν είναι παλιά,εγώ την αποχρωμάτισα,την τράβηξα στην Νάξο πρόπερσυ.Την έβαλα για να πω ότι η πραγματικότητα έχει το χρώμα που της δίνουμε,το χρώμα που βλέπουμε εμείς και το ίδιο πράγμα αλλάζει ανάλογα την οπτική γωνία που θα το κοιτάξουμε.Η θάλασσα αυτή είναι από την άλλη πλευρά του λιμανιού,το σημείο λέγεται Γκρόττα,9 στις 10 φορές που θα δεις αυτό το σημείο στο λιμάνι,αυτό το κομμάτι είναι πάντα φουρτουνιασμένο,και το ακριβώς συμμετρικό,απέναντι κομμάτι,της ίδιας θάλασσας,από την πλευρά του λιμανιού,πάντα γαλήνιο.Ετσι κι η ζωή,9 φουρτούνες,μια γαλήνια στιγμή.Αλλά αυτή η στιγμή είναι τόσο όμορφη ώστε σε κάνει να ξεχνάς τις 9 φουρτούνες.

 

 


- Στείλε Σχόλιο


24 Φεβρουαρίου 2008, 16:20
Αδιέξοδο


Εκείνη με ένα χαμόγελο και ένα πάθος να πιστέψει,και να αλλάξει την άχρωμη ζωή που ντύθηκε σαν ξένο ρούχο που δεν της ταιριάζει.

Εκείνος με μια φλόγα στα μάτια και μια παραίτηση.Ξένο ρούχο ντύθηκε και αυτός τη ζωή του,αλλά δεν την αλλάζει,δεν ξεγυμνώνει την ψυχή του από όσα τον πληγώνουν.

Δυο κόσμοι που συναντήθηκαν.Τυχαία;Ισως και όχι.

Εκείνη παλεύει να τον κάνει να πιστέψει.Δεν είναι εύκολο.Παρά τις δυσκολίες που έχει περάσει,δεν ξέχασε ποτέ να χαμογελάει.Κλείνει το μάτι στη ζωή και της φωνάζει δεν σε φοβάμαι.Το άχρωμο ρούχο της ψυχής της το ντύνει με έντονα χρώματα.

Όταν είδε τα μάτια του,χιλιάδες πολύχρωμες πεταλούδες φτερούγισαν μπροστά της.Ήξερε πως πια είναι αργά...Στο δρόμο του γυρισμού δεν είναι ορατά πλέον τα ίχνη...Δεν προνόησε να αφήσει...Πως θα γυρίσει τώρα;Τα μάτια του κάρφωσαν την ψυχή της στο πάτωμα...

Εκείνος σκορπίζεται.Χαμόγελα απο φως,μάτια μαύρα σαν τη νύχτα.Κάρβουνα αναμένα,σπίθες που χορεύουν στα μάτια του...Βροχές που κρύβει,δάκρυα που δεν αφήνει να κυλήσουν...

Τον κοίταξε.Μια ματιά ήταν αρκετή.Ο δρόμος του γυρισμού αόρατος πια.Ξέρει ότι αυτός ο άντρας θα είναι η καταστροφή της.Για έναν παράξενο λόγο,δεν την νοιάζει.Για μια σταγόνα πιθανότητας να την σώσει,βουτάει στη θάλασσα της βεβαιότητας να την καταστρέψει.Θέλει να βάλει το χέρι της ασπίδα,να εμποδίσει τα μαχαίρια που θα του ρίξουν,κανένα να μην τον πληγώσει.Κρατάει στο χέρι κι η ίδια μαχαίρι,για να το στρέψει στον εαυτό της.Μια ζωή στρέφει πάνω της τα μαχαίρια.

Αγάπησε πολύ,δεν αγαπήθηκε.Το παράπονο της.

Σκέφτεται πως θα ήταν η ζωή αν εκείνος κοίταζε δίπλα του και δεν έψαχνε σε λάθος πράγματα την ευτυχία.Χρόνια κρατούσε μέσα της αγάπη να την χαρίσει όπου αξίζει...Τα καλύτερα δώρα της ψυχής της κρατούσε.Για εκείνον,έκρινε πως αξίζουν αυτά τα δώρα.Τα μαύρα μάτια που κρύβουν τα σκοτάδια της ψυχής του...Θυμήθηκε ένα κομμάτι του εαυτού της που ήθελε να ξεχάσει...Ξέρει πως είναι ο πόνος...Γιαυτό θέλει να σταματήσει τα μαχαίρια...

Μια γωνίτσα ζητάει στη ζωή του...Να κουρνιάσει,να χτίσει φωλιά...Δεν έχει κλειδί,για κανέναν παράδεισο.Την πρόθεση της γυμνή και ειλικρινή,το πάθος και την αλήθεια των συναισθημάτων και μια απέραντη αγάπη να του προσφέρει.

Χτίζει γέφυρα στα ποτάμια της λύπης του.Θέλει να τον βλέπει γελαστό.Αν κοίταζε δίπλα του...Μια ψυχή που λιώνει θα αντίκριζε.Γιατί όλοι ψάχνουν σε λάθος μέρη την ευτυχία;

Εκείνη ξέρει ότι δυο δυστυχίες ενωμένες κάνουν μια ευτυχία.Κουβαλάνε και οι δυο μοναξιά και δυστυχία.

Ας μπορούσε να το δει,εύχεται.

Να δει ότι δυο ενωμένες δυστυχίες φτιάχνουν τον παράδεισο...Την απόλυτη ευτυχία...

 

(όπως οι περισσότεροι άνθρωποι,όταν δεν είμαι καλά,όπως τώρα,γράφω...Δεν θέλω να κάνω άλλο σχόλιο)


- Στείλε Σχόλιο


22 Φεβρουαρίου 2008, 02:47
Γαλήνη
ιστορία  

Την κοιτούσε να περπατάει στην παραλία.Όπως κάθε μέρα,τέτοια ώρα.

Φορούσε το ίδιο λευκό φόρεμα,είχε πιασμένα τα μακριά μαλλιά της με ένα κοκκαλάκι σε σχήμα πεταλούδας.Ήταν ξυπόλητη,όπως πάντα.

Την πρώτη φορά που την είδε,νόμιζε ότι ήταν ένα δημιούργημα της φαντασίας του.Ο Άγγελος στα τριανταπέντε του χρόνια ήταν ένας ταλαντούχος και πετυχημένος συγγραφέας.

Όταν όμως την έβλεπε κάθε βράδυ,κατάλαβε ότι ήταν εκεί,ότι την έβλεπε στα αλήθεια.

Το κουδούνισμα του τηλεφώνου,διέκοψε τις σκεψεις του.Η ευθραυστη υγεία του πατέρα του,τον καλούσε για άλλη μια φορά στην Αθήνα,διακόπτωντας τις διακοπές του στο νησί που γεννήθηκε.

Όταν πια γύρισε,μια εβδομάδα αργότερα,σχεδόν είχε ξεχάσει την κοπέλα της παραλίας.Ωσπου την ξαναείδε ξαφνικά να μαζεύει κοχύλια,την ίδια ώρα,στην παραλία,κάτω από το πατρικό του σπίτι.

Την επόμενη μέρα δεν φάνηκε.Ούτε την μεθεπόμενη.Την τρίτη μέρα,μαζί με τον καλύτερο του φίλο στο νησί,τον Άρη,την αναζήτησε.Την βρήκαν να πουλάει βραχιολάκια φτιαγμένα από κοχύλια,σε πάγκο.Απ'τα κοχύλια που μάζευε στο νησί.

Την πλησιάσε.Μιλήσανε.

Γαλήνη,του συστήθηκε.

Αγγελος,της είπε εκείνος.

Το ξέρω,έχω διαβάσει τα βιβλία σου,ήταν η απάντησή της.Τον είχε γνωρίσει.

Μια δυνατή φιλία ξεκίνησε.Εκείνος κρυφά ερωτευμένος μαζί της.Εκείνη έβλεπε στα μάτια του τον παιδικό της φίλο.Μοιάζαν σαν δυο σταγόνες νερό.Ο φίλος του επίσης ερωτευμένος μαζί της.Κι εκείνη το ίδιο.Δεν θα τολμούσε ποτέ να το πει.Δεν θα έμπαινε ποτέ ανάμεσά τους.

Λίγες μέρες αργότερα ο Άγγελος γύρισε ξανά στην Αθήνα.Ο Άρης είδε την Γαλήνη στην παραλία,την κοιτούσε από το σπίτι του που ήταν κι αυτό δίπλα στην παραλία,κοντά στο σπίτι του φίλου του.Την πλησιάσε και της μίλησε.Της πρότεινε να συναντηθούν το βράδυ.Δεν περίμενε να δεχτεί κι όμως δέχτηκε.

Το βράδυ συναντήθηκαν.Ηταν πιο όμορφη από ποτέ.Επιτέλους την έβλεπε και με παπούτσια.Μετά από ένα έντονο μεθύσι,κατέληξαν στο σπίτι του.

Την άλλη μέρα,εκείνος ξύπνησε χαρούμενος,για να κοπούν τα φτερά του σαν αντίκρισε το γράμμα δίπλα του,στο κρεβάτι.

Δεν μπορώ να μπω ανάμεσα σε δυο φίλους,όσο και να σε αγαπώ,ο Άγγελος θα στεναχωρηθεί πολύ αν μάθει τι έγινε.Φεύγω όσο είναι καιρός,του έγραφε.

Από εκείνη τη μέρα,ο Άρης έπεσε σε μελαγχολία.Σε κακή κατάσταση τον βρήκε ο φίλος του όταν γύρισε.Στις ερωτήσεις αν είδε τη Γαλήνη,δεν πήρε απάντηση.Την αναζήτησε στην Αθήνα.Μετά από καιρό την βρήκε.Εκείνη του είπε τα πάντα.

Ο Άγγελος γύρισε στο νησί και πήρε μαζί του και τον φίλο του στην Αθήνα.Η μοναξιά του έκανε κακό.Στα γενέθλια του τού έκανε ένα πάρτυ έκπληξη.Ήταν και η Γαλήνη.Από εκείνη τη μέρα,έγιναν αχώριστοι.

Ο Άρης και η Γαλήνη παντρεύτηκαν.Απέκτησαν μια κόρη,την Μαργαρίτα.Ο Άγγελος γνώρισε και παντρευτηκε την ξαδέλφη της Γαλήνης,την Αρετή.Γύρισε στην Αθήνα,μετά από απουσία χρόνων,ο Φώτης,ο παιδικός φίλος της Γαλήνης.Αποδείκτηκε ότι η ομοιότητα με τον Άγγελο δεν ήταν τυχαία.Σε ένα γράμμα που άφησε η θετή μητέρα του πριν το θάνατο της,εξηγούσε τα πάντα για το διαχωρισμό των διδύμων και την παράνομη υιοθεσία.Η Γαλήνη έφερε σε επαφή τον Αρη με τον πατέρα του που τον έιχε αρνηθεί στο παρελθόν,όντας πολύ νέος και ανώριμος για να γίνει πατέρας.Οι δυο άντρες προσπάθησαν να κερδίσουν τα χαμένα χρόνια.

Αυτή η κοπέλα που έφερε τη γαλήνη στις ζωές όλων-όπως έλεγε το όνομα της-είχε το πιο άσχημο τέλος.Στο γυρισμό από μια επίσκεψη σε ένα φιλικό σπίτι,που είχε πάει με την τετράχρονη κόρη της και το σκυλάκι τους,την Ασπρούλα,η μικρή ακολουθώντας το σκυλάκι,κινδύνευσε να πέσει στο γκρεμό.Η Γαλήνη που έτρεξε πίσω της,έχασε την ισορροπία της και έπεσε,μαζί με το σκυλάκι.

Ο Άρης πήρε την μικρή και γυρίσαν στην Αθήνα.

Δεκαοχτώ χρόνια αργότερα,η Μαργαρίτα γύρισε.Στα ίδια μέρη.Ξανασυνάντησε τον παιδικό έρωτα της,τον Παναγιώτη.Εκέινος,έξι χρόνια μεγαλύτερος,είχε ερωτευτεί το κοριτσάκι τότε,στα δέκα του χρόνια,και εξακολουθούσε να την θυμάται.

Παντρευτήκαν και μείναν στην Αθήνα.

Ενα χρόνο αργότερα η Μαργαρίτα γέννησε τα δίδυμα παιδιά τους.

Ο Αρης και η Γαλήνη.

Και η ιστορία συνεχίζεται....

(Μια περίληψη της ιστορίας από ένα βιβλίο-από τα πολλά- που υπάρχει χρόνια στο συρτάρι μου.Γραμμένο από έμενα.Τα πρόσωπα και η ιστορία καθαρά της φαντασίας μου.Καμία σχέση με υπαρκτά πρόσωπα ή με κάτι που μου έχει συμβεί.)


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Φεβρουαρίου 2008, 20:54
Κατεψυγμένο τοπίο
σκέψεις  ζωή  

Ξανά εδώ μετά από μέρες.Ως συνήθως,είχε κοπεί η σύνδεση μου και η δυνατότητα πρόσβασης στο διαδίκτυο.Να είμαι τόσες μέρες αποκλεισμένη στο σπίτι και να μην έχω και ίντερνετ...Στο Galatsi City ήμασταν αποκλεισμένοι.Κατεψυγμένο τοπίο τελείως!Με τόσες ανηφόρες και κατηφόρες,όποιος γενναίος αποφάσιζε να βγεί έξω,μπορεί να βρισκόταν στον Πειραιά,να τον είχε πάρει η κατηφόρα και να τον έβγαζε εκεί.Δεν επιχείρησα να βγω ούτε στο μπαλκόνι.Γύρω γύρω βουνά έχουμε.Ούτε λεωφορεία κινηθήκαν.Ούτε οι γάτες που ταίζουμε στη γειτονιά δεν φανήκαν.

Είμαι από τους ανθρώπους που ποτέ δεν συμπάθησε το χιόνι.Ούτε μικρή το συμπαθούσα.Μόνο από φωτογραφία το συμπαθώ.Όχι επειδή κρυώνω πάντως.

Δεν το συμπαθώ γιατί σε κλείνει μέσα και δημιουργεί προβλήματα.Ο βασικός λόγος όμως είναι ότι για μένα το χιόνι είναι μια  ξένη εικόνα της καθημερινότητας μου,επειδή δεν έχω κανένα χωριό που να πηγαίνω από μικρή,οι γονείς μου γεννηθήκαν και μεγάλωσαν και οι δυο στην Αθήνα.Για την ακρίβεια η μαμά μου στο Λαυριο Αττικής γεννήθηκε,αλλά στην Αθήνα μεγάλωσε και πήγε σχολείο.Ετσι το χιόνι το έβλεπα από φωτογραφίες,μπορεί να είδα πρώτη φορά στο δημοτικό,ας πουμε,αληθινό χιόνι.

Είμαι παιδί της λιακάδας,πως να το κάνουμε...Η μόνη πατρίδα που αναγνωρίζω είναι η Νάξος.Είναι ο τόπος της ψυχής μου.Εκεί που θέλω να ζήσω κάποτε.Το νησί που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο παππούς μου.Πόσες φορές δεν έχω ευχηθεί να μην είχε φύγει από εκεί...Αλλά ήταν ο πόλεμος τότε βλέπεις και πήγε φαντάρος.

Ποτέ δεν με συγκίνησε ο χειμώνας,το χιόνι,η βροχή...Ακούω από φίλες και φίλους μου να λένε πόσο αγαπάνε τη βροχή και το χιόνι και τους κοιτάζω σαν να βλέπω φαινόμενο.Μετά όταν λέω ότι μισώ το χιόνι,με κοιτάνε αυτοί,σαν να βλέπουν εξωγήινο.Νόμιζα για μεγάλο διάστημα ότι είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στην Αθήνα που μισεί το χιόνι.Εγώ κι ο πατέρας μου.Αλλά τελικά,έχω γνωρίσει κι άλλους τώρα τελευταία που δεν το αγαπάνε.Ο πατέρας μου επίσης,μέχρι την εφηβεία,άκουγε χωριό και δεν ήξερε τι σημαίνει.Το λέει καμια φορά και ρίχνουμε τρελό γέλιο.Καλά,γενικά ο πατέρας μου είναι από τους πιο αστείους ανθρώπους.Μισή ώρα να κάτσεις μαζί του και θα λυθείς στο γέλιο.Μεγάλωσε Νέα Σμύρνη,και χωριό για εκείνον ήταν το Μπραχάμι,η Γλυφάδα,άντε κι ο Πειραιάς.Μέχρι εκεί ήξερε.Τότε είχαν ελάχιστα σπίτια,σαν χωριά ήταν.Και το Γαλάτσι που έμενε η μάνα μου,χωράφια είχε και φοβόταν να πάει στο σχολείο μόλις καλοκαίριαζε,μην βγει κανένα φίδι.

Μέσα στο γενικό κλίμα της απομόνωσης που βίωσα αυτές τις μέρες,έγινε και κάτι καλό.Μου τηλεφώνησε μια γυναίκα που δούλευα παλιά στην εταιρεία της.Η βασική μου δουλειά,που έχω κάνει τα τελευταία 6 χρόνια,είναι καταχώρηση στοιχείων σε Η/Υ,σε διάφορες εταιρίες και διάφορα αντικείμενα.Όλες αυτές οι δουλειές είχαν το κοινό γνώρισμα ότι ήταν συμβάσεις έργου,όταν τέλειωνε το έργο,εφευγες ήθελες δεν ήθελες,πληρωνόσουν επίσης με την παραγωγή που έβγαζες.Επίσης,συνδετικός κρίκος είναι αυτή η γυναίκα,εκείνη πάντα με θυμάται όταν προκύπτει δουλειά,από τους πρώτους που θα πάρει είμαι εγώ,σε φάσεις που εγώ έχω ξεχάσει ότι υπάρχει.Είναι μια δουλειά που έχω μάθει να κάνω,και μου αρέσει από την άποψη ότι δεν έχει πίεση,δεν έχεις αφεντικά πάνω από το κεφάλι σου να σε πιέζουν να βγάλεις συγκεκριμένη δουλειά,αν λείψεις μια μέρα,δεν θα σου πάρουν και το κεφάλι,το ίδιο κι αν αργήσεις πέντε λεπτά,δεν θα σε κατσαδιάσουν,σε αντίθεση πχ με το σουπερ μάρκετ που δούλεψα πέρυσι που δεν μπορούσα να αργήσω ούτε 1 λεπτό.Εχω μάθει να είμαι ελευθερη,δεν μπορώ να δουλέψω υπο πίεση.Προτιμώ να μην έχω χρήματα,παρά να αναγκαστώ να υπομένω καταστάσεις και μετά να πληρώνω τα επιπλέον λεφτά στους γιατρούς.Το άγχος μόνο αρρώστιες προκαλεί.Ετσι σήμερα έγινε μια συνάντηση,για να δούμε τι ακριβώς είναι.Συνάντησα παλιούς γνωστούς που είχα καιρό να δω.Χάρηκα πολύ!Έτσι σε λίγες μέρες θα είμαι ξανά εργαζόμενο κορίτσι και χαίρομαι απίστευτα!!

Αυτά λοιπόν τα νέα μου.Πολλές φορές όταν νομίζεις ότι έχεις βυθιστεί σε ένα σκοτεινό πηγάδι και δεν υπάρχει ούτε ένα φωτάκι να βγείς,ότι δεν έχεις ελπίδα να βγείς,μπορεί να έρθει ένας από μηχανής Θεός,ακριβώς όπως στις αρχαίες τραγωδίες,να δώσει την λύση,την κάθαρση.Δεν είναι καλό λοιπόν να τα παρατάμε,πάντα να ελπίζουμε και αυτό το χέρι βοηθείας θα έρθει εκει που δεν το περιμένουμε.Για πολύ καιρό είχα βυθιστεί σε τέλμα,τίποτα καλό δεν συνέβαινε,και τις μέρες τις ξεχώριζα όταν είχα μάθημα,τότε ήξερα τι μέρα είναι,κατά τ'αλλα η μια ήταν καρμπόν με την προηγούμενη.Το τελευταίο διάστημα,εδώ και λίγους μήνες,τα πράγματα βελτιώθηκαν,αλλά κόπιασα πολύ κι εγώ για αυτό,δεν κάθισα να έρθουν όλα ουρανοκατέβατα.Συν Αθηνά και χείρα κίνει.Μια μάχη είναι χαμένη όχι όταν πραγματικά χάσουμε,αλλά αν δεν προσπαθήσουμε και δεν δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό.Γιαυτό πάντα ελπίζουμε.Τα καλύτερα περιμένουν να τα ανακαλύψουμε!

Στη φωτογραφία,η γειτονιά μου κατεψυγμένη,χθεσινή φωτογραφία,ξεπρόβαλα δειλά-δειλά στην μπαλκονόπορτα για να φωτογραφήσω.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Φεβρουαρίου 2008, 02:52
Μια ξέγνοιαστη βραδιά
σκέψεις  περι  ζωής  χαμόγελου  

Πόσο αλλάζει η διάθεση σου αλήθεια,προς το καλύτερο,όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε αγαπημένους ανθρώπους...Επισκέπτηκα την ξαδέλφη μου και τον άντρα της.Μια ξέγνοιαστη βραδιά με πολλά αστεία,μεζεδάκια,και χαλαρή κουβεντούλα.Η ξαδέλφη μου που σε δυο μήνες θα γίνει και μαμά κι εγώ πάλι θεία.Μαζί μεγάλωσα με τα ξαδέλφια μου,οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι για τον λόγο ότι δεν έχω αδέλφια.Εχουμε και μικρή διαφορά ηλικίας.Τώρα,και τα 3 παιδιά,παντρεμένα στα σπίτια τους.Μικρά παίζαμε μαζί,εξοχή μαζί,είχαμε πάει και κατασκήνωση,καλοκαίρι έρχονταν και μέναν σπίτι μου,στο εφηβικό μου δωμάτιο με τις αφίσες των τραγουδιστών και των συγκροτημάτων...Τι ανέμελα χρόνια...Τι γέλια κάναμε...Με την ξαδέλφη μου που ακόμα και μπάνιο να έκανε θα έβγαινε με τις σαπουνάδες αν έβλεπε κατσαρίδα(μεταξύ μας,κι εγώ το ίδιο θα έκανα,χα,χα,χα!!!Το μόνο πράγμα που φοβάμαι)...Ωραίες εποχές...

Είναι όμορφο να μεγαλώνεις και να έχεις δίπλα σου ανθρώπους να μοιράζεσαι αναμνήσεις...Είναι ωραίο να έχεις αναμνήσεις...Εστω κι αν είναι κάτι που τότε σε στεναχωρούσε.Αυτά που τότε μας φαίνονταν βουνά,τώρα φαίνονται πανεύκολα και γελάμε που τότε μας στεναχωρούσε κάτι τόσο απλό.

Τελικά τι χρειάζεται ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος;Παρέα,φίλους,κουβεντούλα,καλή μουσική,αναμνήσεις,χαμόγελο...Πάνω από όλα αγάπη.

Το έχω πει και θα το ξαναπώ.Τα λεφτά δεν μου λένε κάτι.Δεν ζούμε για να δουλεύουμε,δουλεύουμε για να ζούμε.Πόσο θυμώνω όταν αγοράζω κάτι και όλοι με ρωτάνε πόσο έκανε;Εξω φρενών γίνομαι!Είναι αγένεια.Εμένα δεν μου αρέσει να ρωτάω κάποιον,ούτε τι δουλειά κάνει,ούτε πόσα λεφτά παίρνει.Ετσι μετράνε όλοι τον άνθρωπο;Τι μιζέρια!Δεν μ'αρέσει να είμαι αδιάκριτη.Γενικά δεν είμαι αδιάκριτη,δεν μ'αρέσει να ρωτάω πράγματα που μπορεί ο άλλος να μην θέλει να πει.Αν μου τα πει,από μόνος του,αλλιώς μπορεί να περάσουν 10 χρόνια και να μην ρωτήσω.Εχω φίλους χρόνια και δεν ρωτάω,πόσο μάλλον κάποιον που ξέρω λίγο.Εχω ένα φίλο 8 χρόνια,πρόσφατα μετακόμισε και πήρε και αυτοκίνητο,ούτε καν ρώτησα αν αγόρασε το σπίτι  ή το νοίκιασε,ή πόσο αγόρασε το αυτοκίνητο,που είναι και φίλος μου και συζητάμε τα πάντα,έχω θάρρος.

Η φωτογραφία δεν είναι από απόψε.Απόψε ο μάγειρας ήταν ο γαμπρός μου,μας περιποιήθηκε.Στη φωτογραφία,η μαγείρισσα ήμουνα εγώ.Στη γιορτή μου,Χριστούγεννα 2006,είχα κάνει ένα παρτυ σπίτι μου,και είχα μεγαλουργήσει(ψώνιο,χα,χα!!!).Αν περιμένω παρέα στο σπίτι,μπορεί να φτιάξω και 10 φαγητά ταυτόχρονα.Στην φωτογραφία είναι ό,τι πρόλαβα να περισώσω(!)για να φωτογραφήσω,τα άλλα είχαν καταλήξει στα στομάχια μας.Εικονίζονται,πίτσα(την φτιάχνω με δική μου ζύμη,όχι έτοιμη),τυροπιτάκια σχετικά ανάλατα με ανθότυρο και δυόσμο,και κέικ αλμυρό με 3 τυριά και ζαμπον.Υπήρχαν κι άλλα,αλλά είπαμε,άργησα να τραβήξω την φωτογραφία.Είμαι καλή μαγείρισσα.Τώρα τελευταία ψιλοβαριέμαι.Για τον εαυτό μου βαριέμαι να φτιάξω.Θέλω παρέα για να τα δοκιμάσει.

Γιαυτό να ξέρετε...Αν ποτέ τύχει να καλέσω κάποιον ή κάποια ή κάποιους από σας για φαγητό,καλύτερα να έχει φάει ελαφριά το μεσημέρι,γιατί θα φύγει με σόδα στο χέρι!!!Χα,χα!!


- Στείλε Σχόλιο


15 Φεβρουαρίου 2008, 02:13
Στα σύννεφα


Συννεφάκια στον ουρανό,συννεφάκια και στη διάθεση μου.Στα σύννεφα κι εγώ μόνιμα.Αλλά όταν πέφτω,από τόσο ύψος,πάντα σπάω τα μούτρα μου.Απόψε έχω μια διάθεση κάτι μεταξύ του βαράτε βιολιτζήδες και του βαράω το κεφάλι μου.Μόνη στο σπίτι,στην οθόνη μπροστά.Μπορεί να μην πιστεύω στον Αγιο Βαλεντίνο,δεν θεωρώ ότι υπάρχει τέτοιος άγιος.Μπορεί να ξέρω ότι οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα.Αν είσαι ερωτευμένος,κάθε μέρα γιορτή.Εκτός από ονειροπαρμένη είμαι και αιώνια ερωτευμένη.Με την ίδια τη ζωή,που δεν ξέρεις τι σου κρύβει στην επόμενη στροφή και έχω αγωνία να ανακαλύψω.Με ό,τι με περιβάλει,κάποιες όμορφες γωνιές που ξετρυπώνω μες τη γενική ασχήμια της Αθήνας.Με ένα σωρό μεγάλα και μικρά πράγματα που αποτελούν το αλατοπίπερο της ζωής.Αν είμαι και με κάποιον άντρα ερωτευμένη...Ε,τότε,η καλύτερη εποχή.Μια χαρά,και διπλά ονειροπαρμένη.

Όπως και να το κάνεις,τώρα θα ήθελα να είχα ένα χέρι να κρατήσω,μια αγκαλιά να με ζεστάνει.Αν κάποιος πει ότι αυτά δεν θα τα ήθελε,ένα τέτοιο κρύο βράδυ,μήπως να κοιτάξει αν μεγάλωσε η μύτη του;Πινόκιο.Ποιός δεν θέλει παρέα;Εστω και φίλου;Υπάρχει άνθρωπος να λατρεύει τη μοναξιά;Δεν νομίζω.Βέβαια χρειάζεται να μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας.Όταν όμως μένεις μόνος,η μοναξιά είναι κάτι που θα αντιμετωπίσεις,σχεδόν καθημερινά.Έχουμε γίνει τόσο πολυάσχολοι όλοι,πού καιρός για παρέες...Μπορεί να κάνω και δυο,και τρεις και περισσότερους μήνες να δω κάποιον φίλο...Άσχημο πράγμα.Κάπου την έχουμε χάσει τη μπάλα.

Πότε θα έρθει το καλοκαιράκι!Το λατρευω!

Τουλάχιστον τότε ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις μια βόλτα,έτσι,άσκοπα.Τώρα για να βγείς,πρέπει να βάλεις πλήρη εξάρτυση.Σαν πολεμιστής ένα πράγμα.Μπουφαν,κασκολ,σκουφάκι,παπουτσια,κάλτσες,φανέλες.Το καλοκαίρι,ένα μπλουζάκι,ενα σορτς,και πέδιλα και σε πέντε λεπτά είσαι στην πόρτα.

Να δω κι απόψε πως θα κλείσει το μάτι.Ούτε με σελοτειπ να τα κολλήσω δεν κλείνουν πριν να πάει 3.00,συχνά 4.00 π.μ.

Την φωτογραφία που έβαλα απόψε την έχω τραβήξει μέσα από αεροπλάνο,πριν χρόνια,Φεβρουάριος ήταν και τότε,μου ήρθε μες το χειμώνα να πάω στην Κω.Εντάξει,κοντά είναι,με το αεροπλάνο 35 λεπτά!Πιο γρήγορα πήγα εκεί παρά να κατέβω απ'το Γαλάτσι στο κέντρο.Ήταν πέντε καταπληκτικές μέρες,έπεσα πάνω σε αλκυονίδες μέρες,απίστευτη λιακάδα,και έμαθα τόσο καλά την πόλη σε σημείο να με ρωτήσει κάποιος μια οδό και να ξέρω να απαντήσω!

Εχω κάνει τρέλες στη ζωή μου!Πολλές.Τσουβάλια τρέλας.Ο φυσικός μου εαυτός είναι αυτός.Αυτός που παίρνει το αεροπλάνο μες το χειμώνα να πάει σε ένα νησί.Που κάνει εκπλήξεις σε φίλους που γιορτάζουν,πηγαίνει στη δουλειά τους με λουλούδια.Που ζωγραφίζει πίνακες και τους κάνει δώρο σε φίλους που έχουν γενέθλια.Που αν μπορεί να βοηθήσει,το κάνει με μεγάλη χαρα.Και πολλά άλλα.Μ'αρέσει να κάνω εκπλήξεις στους άλλους και γενικά να τους κάνω να χαμογελούν.

Ο φυσικός μου εαυτός δεν είναι ο αποψινός που μελαγχολεί.Αλλά όλοι έχουμε δικαίωμα να μελαγχολήσουμε και λίγο.Είπαμε,το συννεφάκι-συννεφάκι,αλλά όταν κατέβω,το παρκάρω και εκεί που το άφησα το βρίσκω για να ξανανέβω.Ονειροπαρμένη.Πλάθω ιστορίες και είμαι εκεί πρωταγωνίστρια.Εστώ κι εκεί,για λίγο,ζω ένα happy end.Στη ζωή,σκέτο end των καταστάσεων ζω.

Δεν είναι όμως σκέτη μαγεία να κοιτάς από το παράθυρο του αεροπλάνου;Μου θυμίζει το τραγούδι:μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα,μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι...

Από ψηλά όλα όμορφα μοιάζουν.

Στο χέρι μας βέβαια είναι να τα φτιάξουμε όμορφα και κάτω στη γη.Για να μοιάζουν κι από κοντά όμορφα,όχι μόνο από ψηλά.

 

 

 

 

 

 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Φεβρουαρίου 2008, 13:53
Μια χειμωνιάτικη μέρα


Μετά από δυο μέρες με βλάβη και αδυναμία πρόσβασης στο internet και ταυτόχρονη βλάβη στο νευρικό μου σύστημα που δεν μπορούσα να συνδεθώ και να σερφάρω με την ησυχία μου,ξανά εδώ.Μήπως παγώσαν και οι γραμμές με το κρύο και δεν μπορούσα να συνδεθώ;Όλοι οι υπόλοιποι πάντως,μαζί κι εγώ,κυκλοφορούμε σαν χιονάνθρωποι στο δρόμο.Βλέπεις ένα μαύρο σώμα(εμένα με μαύρο μπουφάν)με σκουφάκι,ίσα-ίσα να βλέπω.Δυο μάτια που κυκλοφορούν,πάνω σε ένα μαύρο σώμα.Με είδε το σκυλάκι της φίλης μου που επισκέπτηκα εχθές και νόμιζε το καημένο ότι έβλεπε εξωγήινο.Ο μόνος λόγος που προσέχω τόσο δεν είναι ότι κρυώνω τόσο πολύ,όσο ότι τραβάω τις ιώσεις σαν μαγνητάκι,ο ΩΡΛ είναι ο γιατρός που με βλέπει πιο συχνά από όλους,λόγω ιγμορίτιδας.Το μπούκωμα είναι μόνιμη κατάσταση.

Θέλω επειγόντως διακοπές και καλοκαιράκι!!Τόσα πολλά ζητάω;Αφού σκέφτομαι το ενδεχόμενο να μετακομίζω το χειμώνα στο νότιο ημισφαίριο που έχει καλοκαίρι,πχ στην Αυστραλία που στολίζουν Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην παραλία,και όταν στην Ελλάδα έχει καλοκαίρι,θα γυρίζω,φυσικά όχι στην Αθήνα,αλλά σε νησάκι.Εναλλακτική λύση,να πέφτω σε χειμερια νάρκη όπως οι αρκούδες και οι χελώνες.Μια φίλη μου έχει ένα χελωνάκι,από αυτά που είναι μέσα σε γυάλα με δεντράκια,πετρούλες και τέτοια και τώρα αυτό(το τυχερό)κοιμάται.Ενώ εμείς,βρέξει-χιονίσει,είμαστε αναγκασμένοι να βγαίνουμε έξω για τις διάφορες υποχρεώσεις.

Το μεγάλο γέλιο είναι όταν βγαίνω έξω και βρέχει.Εχω φάει κάτι ξεγυρισμένες τούμπες!Πέφτω και μετά γελάω!Ε,να είμαστε και δίκαιοι!Όταν κάποιος άλλος πέσει κι εγώ γελάω.Άρα πρέπει να γελάω και με τον εαυτό μου.Πως λένε η καμήλα δεν κοιτάζει τη δική της καμπούρα αλλά της άλλης καμήλας,εγώ,αντίθετα,πρώτα από όλα τη δική μου καμπούρα κοιτάζω.

Όταν βρέχει λίγο-για δυο ψιχάλες βαριέσαι να ανοίξεις ομπρέλα-βγάζω τα γυαλιά και κυκλοφορώ τυφλό σύστημα,κοιτάζω κάτω για να μην προσγειωθώ στο δρόμο σε καμια λακούβα.Αν φοράω τα γυαλιά νευριάζω γιατί θέλουν μίνι καθαριστήρες,για τις ψιχάλες.Όταν βρέχει πολύ,βρίζω την τύχη,την γκαντεμιά,και ό,τι άλλο έχω πρόχειρο στο μυαλό μου,που δεν είμαι μέσα να βλέπω την βροχή από το παράθυρο.

Όταν η μέρα είναι συννεφιασμένη όπως σήμερα,λες και με ψεκάζουν με σκόνη νύστας,από μαγαζί με τρυκ.Το στόμα δεν κλείνει απ'το χασμουρητό.

Αν και λέω όλα αυτά,κατα βάθος(πολύ βάθος,αλλά φτάνει ο μετροπόντικας)πιστεύω ότι όλες οι εποχές είναι όμορφες.Άλλωστε στη ζωή όλα χωράνε,όλα είναι χρήσιμα και κάθε πράγμα ορίζεται από το αντίθετο του.Θα υπήρχε ομορφιά χωρίς την ασχήμια,θα υπήρχε γέλιο χωρίς το δάκρυ,θα υπήρχε χαρά χωρίς τη λύπη;

Τι όμορφος είναι όμως ο συννεφιασμένος ουρανός!Ούτε το χέρι του πιο ταλαντούχου ζωγράφου δεν θα πετύχαινε τόσο πετυχημένους συνδυασμούς χρωμάτων...Δεν αντιστάθηκα από το να βγάλω φωτογραφία με το κινητό τον ουρανό,την προηγούμενη Τετάρτη που είχα πάει στο μάθημα ηχοληψίας.Από το μπαλκόνι φωτογράφιζα τον ουρανό.Ευτυχώς είναι η αυλή μπροστά και δεν φαίνομαι απ'το δρόμο.Ρεζίλι.Όχι ότι με νοιάζει.Η φωτογραφία είναι μεγάλη αγάπη μου.Φωτογραφίζω ακόμα και τα πετραδάκια που λέει ο λόγος.

Θυμηθείτε...

Μετά την μπόρα έρχεται πανέμορφο το ουράνιο τόξο...

Κυριολεκτικά και μεταφορικά...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2008, 23:10
Φύλλα πεσμένα στο δρόμο


Φύλλα πεσμένα στο δρόμο

Φύλλα πεσμένα στο δρόμο

χέρι που αγγίζει τον ώμο

χειμώνας στις ψυχές τρυπώνει

το κρύο την καρδιά σου παγώνει.

 

Αγγίζεις με το χέρι σου τον ώμο μου

την παγωνιά σου να γλυκάνω

χειμώνας βαρύς παγώνει το δρόμο σου

είμαι εδώ,το χέρι σου να ζεστάνω.

 

Φύλλα πεσμένα στο δρόμο,

κρύο τρυπώνει στις ψυχές

όμως δεν νιώθω μόνη,ξέρω πως υπάρχεις

το χαμόγελό σου φωτίζει τις στιγμές.

 

Πέλαγος είναι οι χαρές

σταγόνες μοιάζουν οι λύπες

γιορτάζει η καρδιά μου,γιορτή κι η ζωή μου

από τη μέρα που εσύ σ'αυτήν  ήρθες. 

 

(Μια σκαναρισμένη ζωγραφιά μου που ταιριάζει με τον καιρό,κι ένα χειμωνιάτικο ποιήμα)


- Στείλε Σχόλιο


08 Φεβρουαρίου 2008, 13:07
Απώλειες για την μουσική
περι  μουσικής  

Σαν σήμερα η Ελληνική μουσική είχε δυο μεγάλες απώλειες.Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους δυο αυτούς ανθρώπους που αλλάξαν την πορεία του τραγουδιού με την παρουσία τους.Ο Ν.Ξυλούρης και ο Μ.Βαμβακάρης.Ο Μ.Βαμβακάρης και ο Ν.Ξυλούρης.Μεγάλο το κενό που αφήσαν...Κανένας δεν βρέθηκε και ούτε θα βρεθεί να τους αντικαταστήσει επάξια...

Ο μεν Ξυλούρης με την φωνή αυτή,σαν ψαλμωδία αγγέλων...

Ο δε Βαμβακάρης με το αστείρευτο ταλέντο ενός ανθρώπου που παρά τις δυσκολίες σε μια εποχή που ήταν δύσκολη γενικά η κατάσταση στην Ελλάδα,δεδομένου ότι είχε γεννηθεί στις αρχές του περασμένου αιώνα,το 1905,έγραψε όλα αυτά τα σημαντικά τραγούδια.Κάπου διάβασα ότι περπατούσε ξυπόλητος μέχρι μια ηλικία,13 ή 14 αν δεν κάνω λάθος...

Ο Ξυλούρης που τραγούδησε σχεδόν όλους τους μεγάλους συνθέτες  και ποιητές και άφησε στις επόμενες γενιές τραγούδια-ύμνους όπως:ήτανε μια φορά,η μπαλάντα του κυρ Μέντιου,πως να σωπάσω,γεια σου χαρά σου Βενετιά,και τόσα άλλα.

Ο Βαμβακάρης που με τις ελάχιστες γνώσεις μουσικής που είχε,έγραψε τα μεγαλύτερα αριστουργήματα,με δυο ή τρεις συγχορδίες,τραγούδια όπως την Φραγκοσυριανή,που δεν υπάρχει άνθρωπος να μην ξέρει και να μην έχει τραγουδήσει.

Ο,τι άλλο και να πω,φτωχό θα είναι...Σκέφτομαι όμως πως θα ήταν τα μουσικά πράγματα, αν τόσο μεγάλα ταλέντα δεν είχαν φύγει τοσο νωρίς...Οι περισσότεροι της γενιάς μου μέσα απ'τα τραγούδια τούς τους γνωρίσαν...Ο ένας όταν έφυγε ήμουνα αγέννητη,ο άλλος μικρό κοριτσάκι,δεν είχα πάει ούτε νηπιαγωγείο.

Πάντως στον Παράδεισο,θα έχει πολύ καλύτερη μουσική από ότι στη γη...Με τόσα ταλέντα εκεί ψηλά...

Ξυλούρης,Βαμβακάρης,Τσιτσάνης,Λοίζος,Ζαμπέτας,Κουγιουμτζής,Χατζιδάκις,Μοσχολιού,Μπηθικώτσης,

Σιδηρόπουλος,Ασιμος...

Αλλά και E.Priesley,R.Gallagher,J.Lennon,C.Cobain,J.Morrison...

Χώρια ότι θα απολαμβάνουν την καλύτερη ποίηση του Καββαδία,του Καρυωτάκη,του Ελύτη...

Τις ατάκες της Ρ.Βλαχοπούλου και του Β.Αυλωνίτη...

Μακάβρια θέματα έπιασα μεσημεριάτικα.Αλλά αυτοί οι άνθρωποι σφραγίσαν γενιές και τα τραγούδια τους μείναν για άλλες τόσες.Οσο υπάρχουν άνθρωποι.Που θα πάει,κάποια στιγμή θα φανούν τα σκουπίδια και θα λάμψουν τα διαμαντάκια...Όλα χωράνε στη μουσική,από την άποψη ότι αν δεν υπάρχει το σκάρτο δεν καταλαβαίνεις το καλό.Μόνο από αυτή την άποψη εγώ δέχομαι τον τραυματισμό των αυτιών μου από ανθρώπους που μόνο στο μπάνιο τους θα έπρεπε να τραγουδάνε...

Πάντως τα ακούσματα μου πατάνε με το ένα πόδι το ροκ,το πανκ,το μεταλ και με το αλλο την παράδοση,τις λύρες και τα λαούτα.(Τα δημοτικά σαν σύνολο δεν τα ακούω,στο κλαρίνο δεν έχω συμπάθεια,λόγω νησιώτικης καταγωγής κλίνω προς το βιολί,τη λύρα,το λαούτο,και το μαντολίνο,το τελευταίο επειδή παίζω κιολας)

(Η φωτογραφία από ένα φυλλάδιο από μια συναυλία,πριν 4 ίσως 5 χρόνια,στην οποία είχα την τύχη να βρίσκομαι,ακουστήκαν ορισμένα από τα ωραιότερα τραγούδια του Ν.Ξυλούρη.Μαγικές στιγμές στο θέατρο Λυκαβητού.)

 


- Στείλε Σχόλιο


08 Φεβρουαρίου 2008, 02:55
Ένα βράδυ ως βοηθός ηχολήπτη και οι σκέψεις μου μετά
Μουσική  φιλία  

Οχι ακριβώς βοηθός...Τι να βοηθήσω και να μεταφέρω!Το κάθε ένα μηχάνημα ζυγίζει 50 κιλά!

Κάποιες φορές,ένας ένας οι συμμαθητές μου κι εγώ,πάμε για πρακτική,μαζί με τον δάσκαλο.Το τι μετέφερε και έστησε,άλλο πράγμα...Έκανα κι εγώ κάτι,έστησα τις βάσεις των ηχείων και ξεμπέρδεψα τα καλώδια!(Πολλά έκανα!!Δεν μπορείτε να πείτε!).Βασικά για να κοιτάζω τις συνδέσεις πήγα.Ηχεία,ενισχυτής,κονσόλα,equalizer,φώτα,monitor.

Ρε,παιδί μου,έχω αρχίσει να ξεχνάω,δεν εξηγείται στο ένα μάθημα να μας τα λέει,στο άλλο να τα έχω ξεχάσει!Τι να πεις...Γέρασα...Άρχισε το altzheimer.Λέω στο παιδί,(κι αυτός ο δάσκαλος μου είναι μικρότερος μου)είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι μουσικός από το να είσαι ηχολήπτης.Συμφωνεί.Με κλειστά μάτια συνδέει τα πάντα.Εγώ ούτε να σηκώσω τα μηχανήματα μπορώ,καλά καλά ούτε να τα ονομάσω...Εντάξει το DI και το equalizer,τα σηκώνω,και πρίζες και καλώδια.Α,και τα Jack.Και τα George και τα Johny(Walker)!!!

Τέλος πάντων...Πάλι καλά που δεν κάθισα και στο live,γιατί παίζουν λαικά και ψιλοβαριέμαι...Και αυτό του το είπα,με την ειλικρίνεια που με διακατέχει.Το έχω αυτό.Την ειλικρίνεια.Και να θέλω να πω ψέματα...Δύσκολο.Ασε που δεν θέλω.Βαράω στο ψαχνό.Αλύπητα.Γενικά δεν το σκέφτομαι ιδιαίτερα πριν μιλήσω και μετά τρέχω να συμμαζέψω τα ασυμμάζευτα!Αλλά πάντα ευγενική.Σφάζω με το γάντι.

Απόψε απεργούν η φωτογραφική μηχανή και το κινητό.Γιαυτό δεν έχουμε φωτογραφία.Ο ποιητής ή μάλλον η ποιήτρια(!) είναι στη θέση της και σε μεγάλα κέφια!Όπως πάντα.Ή τουλάχιστον το παλεύω.

Θέλω να αφιερώσω ένα ποιηματάκι που έγραψα πριν χρόνια,σε όλους μου τους φίλους και φίλες,παλιούς και νέους.

Φιλία...Ιερή έννοια...

Πριν το ποιηματάκι όμως μου ήρθε ένα ρητό που κάπου είχα διαβάσει(πάλι πετάγομαι σαν μελισσούλα από θέμα σε θέμα.)

Μην περπατάς μπροστά μου,μπορεί να μην σ'ακολουθήσω.Μην περπατάς πίσω μου,μπορεί να μην σε οδηγήσω.Περπάτα πλαι μου και γίνε ο φίλος μου.

Ελπίζω να το θυμάμαι σωστά.Είπαμε ότι ξεχνάω κιολας.Άρα συγχωρούμαι.

Το ποιηματάκι λοιπόν που θα γράψω ευθύς αμέσως,το είχα γράψει πριν πολλά χρόνια,γενικά για τους φίλους μου,αλλά ειδικότερα για κάποιους ανθρώπους που γνώρισα,πριν 14 χρόνια,όταν παίζαν σε ένα μαγαζάκι στην Κυψέλη(που έμενα τότε),κοντά στον Πανελλήνιο,το Καφεθέατρο,κάποιοι θα το ξέρετε.Λοιπόν εγώ ήμουνα κάθε Σάββατο εκεί,κουβέντα στην κουβέντα,γνωριστήκαμε,πολύ καλά παιδιά(τότε παιδιά ήμασταν όλοι).Η Δήμητρα,ο Φίλιππας,ο Μάνος,ο Άλκης,ο Μπάμπης,ο Κώστας και ο Γιώργος και ο Νίκος(αργότερα)Κατά κόσμον,Πυξ λαξ.Με αυτούς τους ανθρώπους πέρασα τα ενήλικα μου χρόνια.Θυμάμαι ωραίες στιγμές.Και κάμποσες αστείες.Με κάποιους επικοινωνώ ακόμα αραιά και που.

Αυτό λοιπόν το background του ποιήματος.Κάποιες φορές που συναντιόμαστε με την ξαδέλφη μου(μαζί πηγαίναμε) και τα θυμόμαστε,συμφωνούμε ότι ήταν η μόνη εποχή που δεν είχαμε σοβαρές έννοιες...Ενώ σήμερα...

Το ποιηματάκι λοιπόν...

οι φίλοι μου

οι φίλοι μου είναι το φως μες το σκοτάδι

μια φωνή μες τη σιωπή

μια φωτιά που με ζεσταίνει κάθε βράδυ

στο πέλαγο που λέγεται ζωή.

 

Οι φίλοι μου δέντρα μες το δάσος

που δεν θα κάψει η πυρκαγιά

μια φωνή που δεν μιλάει

μα συγκινεί με τη σιωπή της την καρδιά.

 

Αυτό το ποιήμα είναι

για κάποιους φίλους μου καλούς

που μ'έμαθαν να ονειρεύομαι

σ'αυτους τους δύσκολους καιρούς.

 

(Για όλους τους φίλους,τις φίλες,και για όλους εσάς που θα το διαβάσετε και για τους δικούς σας φίλους)

Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να ξέρεις ότι έχεις ανθρώπους δίπλα σου...Τα λεφτά?Τίποτα δεν μου λένε...Τα σπίτια?Το ίδιο.Τα αυτοκίνητα?Ομοίως.

Αλλά αν δεν είχα δίπλα μου ανθρώπους,φίλους,και την οικογένεια μου,θα ήμουν μισή...

Καληνύχτα σε όλους...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Φεβρουαρίου 2008, 01:09
Κόκκινο τριαντάφυλλο
αγάπη  ζωή  

Η αγάπη με τριαντάφυλλο μοιάζει

αγκάθια έχει

μα ομορφιά σκορπάει

πληγές ανοίγει στις ψυχές

μα πάντα όποιος αγαπάει

πρώτα μαθαίνει να πονάει.

 

Η αγάπη με τριαντάφυλλο μοιάζει

αγκάθια έχει και τρυπάει,

όμως σκορπίζει  ευτυχία κι ομορφιά

για όποιον ξέρει να αγαπά.

 

Κόκκινο τριαντάφυλλο αγγίζω κοντά σου

πληγώνομαι, ματώνω,θέλω να φύγω μακριά

μα πες μου πως να ξεχάσω την ματιά σου

πως να αρνηθώ την αγάπη που πλημμυρίζει την καρδιά.

 

(ποιήμα γραμμένο πριν χρόνια,1-2 ίσως.Στη φωτογραφία σκαναρισμένη ζωγραφιά μου,παλιότερη και αυτή.Η ΖΕΡΜΠΕΡΑ του musicheaven.Καμία σχέση  με το λουλούδι του ποιήματος)


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Φεβρουαρίου 2008, 23:37
Αναμνήσεις...
περι  ζωής  

Είχα πάει εχθές  το πρωί στην έκθεση βιβλίου που γίνεται κάθε χρόνο στην πλατεία Κλαυθμώνος.Εκεί βρήκα το βιβλίο το εξώφυλλο του οποίου φωτογράφησα.Συγχωρείστε μου την κακή ποιότητα φωτογραφίας,είναι τραβηγμένη από το κινητό.Αυτό το βιβλίο λοιπόν με γύρισε πίσω πάνω από 20 χρόνια,ήταν από τα πρώτα βιβλία που άρχισα να διαβάζω,παιδάκι δημοτικού τότε,μαζί με κάποια άλλα βιβλία,όπως τα "μυστικά του βάλτου","ο μάγκας" της Π.Δέλτα,τον "μικρό πρίγκηπα"λίγο αργότερα...Και πολλά άλλα.Που να θυμάμαι κιόλας,τόσα πολλά που ήταν...Αλλωστε ήταν και ...Π.Χ(προ Χριστού).Η αγάπη για το βιβλίο δεν έπαψε ποτέ...Το σπίτι είναι γεμάτο.Βιβλιοφάγος, κανονικά και με το νόμο!

Δεν θα μπορούσα λοιπόν να αντισταθώ στον πειρασμό να το αγοράσω.Μου ξύπνησε τόσες αναμνήσεις...

Είχε ήρωα έναν κτηνίατρο.Από τότε ζωόφιλη.Λατρεία για τα ζώα.Παλιά ήξερα όλα τα είδη ζώων,που ζουν,τι τρώνε,πως είναι εξωτερικά(αν έχουν φτερά,πόσα πόδια έχουν,τι χρώμα είναι κλπ),αν είναι θηλαστικά,πουλιά,έντομα.Καλά τότε ήξερα και όλα τα ποτάμια,τις λίμνες και τα βουνά της Ελλάδας,αλλά και ξένων χωρών.Η γεωγραφία ήταν το καλύτερο μάθημα μου,γιατί ταξίδευα,έστω και έτσι.Τώρα τα έχω ξεχάσει.

Αυτά λοιπόν...Τώρα θα το κρατάω και θα το προσέχω σαν τα μάτια μου.


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Φεβρουαρίου 2008, 00:32
Όταν η τύχη μου είχε απεργία...
περι  μουσικής  φιλίας  

Θα αναρωτιέστε για τον τίτλο που είναι άσχετος με τη φωτογραφία.Θα φτάσω και εκεί.Τι kithara-woman όμως θα ήμουνα αν δεν σας συστήσω την μια από τις 3 κιθάρες μου,τις κόρες μου όπως λέω?Εχθές ήμουνα με έναν καλό φίλο,που γνωριζόμαστε τα τελευταία 8 χρόνια και την κοπέλα του για καφέ,και λέω στην κοπέλα δεν σου έδειξα τις κόρες μου και κοίταζε ερωτηματικά το φίλο μου με ύφος νόμιζα οτι η Αυγή είναι ανύπαντρη...Η αλήθεια είναι αυτή,ανύπαντρη είμαι,άλλωστε είμαι μικρό κορίτσι ακόμα.(ευτυχώς μένω μόνη γιατί θα άκουγα γέλια τώρα).Αυτή λοιπόν είναι η κιθαρίτσα μου που γεννήθηκε πέρυσι,μια μέρα πριν από εμένα,4/6,και ήταν το δώρο γενεθλίων μου από εμένα προς ...εμένα.Μου αρέσει να κάνω δωράκια στον εαυτό μου,τον έχω κακομάθει.

Εχθές λοιπόν η τύχη μου απεργούσε.Γιατί το λέω αυτό.Συνειδητοποίησα με τρόμο ότι έχασα την ψηφιακή μου μηχανή με 190 φωτογραφίες μέσα!Ευτυχώς που τις είχα όλες εμφανίσει,γιατί τώρα δεν θα σας μίλαγα,θα ήμουνα στην εντατική!Έπαθα 5 απανωτά εγκεφαλικά+5 απανωτά εμφράγματα στο καπάκι!Και βιαζόμουνα να μην στήσω και την παρέα...Εντομεταξύ δεν είμαι άνθρωπος που χάνει πράγματα,δεν έχω χάσει ποτέ μου τίποτα...Ούτε ξεχνάω πράγματα κάπου...Παράξενο.Αν δεν ήθελα να την πάρω μαζί μου εχθές να φωτογραφίσω τις καρδιές στο δρόμο,μπορεί να ήμουνα ήσυχη ότι είναι στο συρτάρι...

Τελικά σήμερα αγόρασα άλλη,γιατί την χρειάζομαι άμεσα!Δυστυχώς δεν βρήκα ίδια,πήρα πάλι codak,αλλά άλλο μοντέλο,οικονομική ευτυχώς,7mpxls.Στις μικρές μηχανές compact δεν είναι καλό να πάιρνεις πχ με 10 ή 12 mpxls,δημιουργείται αστάθεια και η φωτογραφία μοιάζει ψεύτικη.Τάδε έφη ο δάσκαλος στο άλλο σεμινάριο φωτογραφίας που έκανα τον περασμένο Οκτώβρη.Η φάση είναι ότι πρέπει να φωτογραφίσω 10 ζωγραφιές για την εικονογράφηση του παραμυθιού,το σεμινάριο τέλειωσε και πρέπει να τυπώσω το παραμύθι και να βγάλω και 5-6 αντίγραφα,ένα για την δασκάλα μου,(Ελευθερία,simply the best,την συμπαθώ με 1000,λίγο μικρότερη μου,αστείο είναι,η δασκάλα πιο μικρή απ'τη μαθήτρια)για την σχολή,για μένα,και 2-3 για τα ανηψάκια μου,(μια ανηψούλα 3 χρονών και μια που είναι στο ...δρόμο,θα γεννηθεί σε 3 μήνες,αλλά θα της το φυλάξω για όταν μεγαλώσει,παιδιά ξαδελφιών μου,αδέλφια δεν έχω)και για δυο παιδάκια της  καλύτερης μου φίλης από το πανεπιστήμιο.Έχει πολύ δουλειά,θα τρέχω πανικόβλητη!Μέχρι να μάθω και τη μηχανή...Με πάει πίσω τώρα αυτό.

Μάλλον είμαι ο μόνος άνθρωπος που προσωρινά(ελπίζω) δεν δουλεύει αλλά δεν προλαβαίνει τίποτα!Μοναδικό φαινόμενο.Όλη μέρα ή στο δρόμο θα είμαι ή σπίτι και όλο με κάτι ασχολούμαι.Αυτά τα χέρια μου καμιά μέρα θα πάρουν πρωτοβουλία από μόνα τους να σηκωθούν να με μουτζώσουν!Έχω χρόνια τενοντίτιδα και αδυναμία στα χέρια,δύσκολα να σηκώσω κάτι βαρύ,πολλες φορές μου πέφτουν πράγματα απ'τα χέρια,αλλά μυαλό δεν βάζω...Ευτυχώς χειρίζομαι και το αριστερό χέρι  καλά,γράφω εξίσου καλά και με το αριστερό,μικρή πρέπει να ήμουνα αριστερόχειρας,αλλά μετά στο σχολείο που έβλεπα τα άλλα παιδιά μάλλον άλλαξα.Τα μικρά παιδιά μιμούνται.Δεν έχω ξεκάθαρη εικόνα για αυτό.

Εχθές λοιπόν γλίτωσα στο τσακ την εντατική για καλή μου τύχη είμαι προνοητική και εμφανίζω τις φωτογραφίες σχεδόν αμέσως.Είχα σημαντικό υλικό,από τον Άυγουστο και μετα.Αίγινα,Αγκίστρι,Χαλκίδα τα Χριστούγεννα,συναυλίες,και πολλά άλλα.Έχω εξάρτηση από τη μηχανή μου.Μέχρι το χορτάρι φωτογραφίζω που λέει ο λόγος!Μια φορά επιχειρούσα να φωτογραφίσω στην άκρη της παραλίας,στην Άνδρο(άλλο πολυαγαπημένο νησί),κάτι καβουράκια που ήταν κοντά στα πόδια μου σε ένα βραχάκι.Τους γλάρους που έστειλα,θα τους  περίμενα και μισή ώρα για να τους φωτογραφίσω!Σε λίγο θα έπιανε λιμάνι το καράβι και εγώ εκεί,το βιολί μου!Μιλάμε για τρέλα ...πολλών μποφορ!

Μέσα σε όλα,εχθές βράδυ πήγα και σινεμά Αστεριξ και Οβελίξ στους ολυμπιακούς αγώνες.Με άλλες φίλες μου.

Έριξα γέλιο!Πολύ πλάκα.Τι τράβηξε ο έρημος ο Καψουρίξ για να κερδίσει την καλή του...Άκου Καψουρίξ!Πολύ καλό!Μεταξύ μας,αν είσαι ερωτευμένος,τόσα κι άλλα τόσα θα τράβαγες για την αγάπη σου...Εγώ πάντως και στην άκρη του κόσμου θα πήγαινα αν κάποιος το άξιζε...Και στην άκρη του γκρεμού να κόψω ένα λουλούδι...Ως τώρα έφτασα στην άκρη του γκρεμού και έπεσα κιολας,αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση...οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο...

Απόψε λέω να κοιμηθώ νωρίς.Πήγαινα στο ωδείο το απόγευμα και δεν είχα κουράγιο.Πτώμα.Αφού δεν πήρα κιθάρα,δυο τετράδια ίσα-ίσα στην τσάντα μου...

Εις το επανιδείν λοιπόν...


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Φεβρουαρίου 2008, 02:32
Το λιμάνι της ψυχής μου
λιμάνι  σκέψεις  ψυχή  

Αυτό είναι το λιμάνι που θέλω να αράξει η ψυχή μου...Το νησί της μητέρας μου.Μπορεί να μην γεννήθηκε εκεί και ούτε να μεγάλωσε εκεί,αλλά με αυτόν τον τόπο με δένουν αναμνήσεις όμορφες.Όχι παιδικές,πρώτη φορά πήγα σε ηλικία δεκατεσσάρων χρονών,αλλά,όμορφα πράγματα έχω να θυμάμαι...Αγαπώ τόσο πολύ τη θάλασσα...Να την βλέπω να παίρνει διάφορες μορφές,πότε να κλαιει,πότε να γελάει,πότε να σωπαίνει και ίσα-ίσα να την ακούς,πότε να χτυπάει μανιασμένα στα βράχια...Αλλά πάντα πρόθυμη να σε δεχτεί στην αγκαλιά της.Ο,τι πιο όμορφο υπάρχει στην χώρα μας είναι η θάλασσα...Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τα βουνά,τα ποτάμια,τις λίμνες,τα υπέροχα ορεινά χωριά.Εχουμε πολυ όμορφη χώρα,ευλογημένο τόπο,αλλά δεν τον προσέχουμε...Καθόλου.Τον καίμε αυτόν τον ευλογημένο τόπο,τον βρωμίζουμε με τα σκουπίδια.Τι να πεις και τι να κανεις...Είμαι πολύ ευαίσθητη σε ό,τι έχει να κάνει με το περιβάλλον,λατρεύω τη φύση και τα ζωάκια.Μάλλον δεν είναι τυχαίο ότι έχω γεννηθεί την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος,5 Ιουνίου.

Από τον κάθε έναν άνθρωπο ξεχωριστά ξεκινάει μια καλή προσπάθεια και οι άλλοι θα ακολουθήσουν.Αν όμως όλοι λένε,εγώ θα σώσω τον κόσμο,τότε σίγουρα δεν θα τον σώσει το αόρατο χέρι.

 Αν κάποτε μπορούσα να ζήσω δίπλα στη φύση και δίπλα στη θάλασσα,θα ήμουνα πολύ ευτυχισμένη.Με κουράζει η Αθήνα,όλα σε υπερθετικό βαθμό,σε υπερβολή...Θόρυβος,κίνηση,νέφος,αγένεια,έλλειψη εμπιστοσύνης,έλλειψη σεβασμού,ο κατάλογος ατέλειωτος.Την σπούδασα εγώ την κοινωνία,κοινωνιολόγος,έστω στα χαρτιά.Στην κορνίζα στο δωμάτιο μου.Διάλεξα μια ωραία,να την βλέπω,να θυμάμαι ότι πέρασα 5 χρόνια και στο Πάντειο.Καλά ήταν,δεν λέω,πήρα πράγματα...Σαν άνθρωπος...Είχαμε κάποιους πολύ καλούς καθηγητές που πραγματικά χάρηκα που παρακολούθησα τα μαθήματά τους.Το σωστό και δίκιο να λέγεται.Δεν είναι όλοι οι καθηγητές δήμιοι που περιμένουν να μας κόψουν.Αλλά η ειδικότητα αυτή από δουλειά...Πάσχει.

Άτιμη κοινωνία,που άλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους ρίχνεις στα Τάρταρα(για να δανειστώ την ατάκα από την ελληνική ταινία)Τι ωραίες ταινίες...Τις έχω δει 1.000.000 φορές και πάντα γελάω.Μεταξύ μας,γελάω πολύ εύκολα.Συχνά θυμάμαι κάτι,γελάω μόνη μου και με κοιτάνε όλοι.Έχω γίνει ρεζίλι,επανειλημένα.Το γέλιο μου έχει γίνει σήμα κατατεθέν στην πολυκατοικία.Το είχα χάσει όμως για μεγάλο διάστημα...Πρόσφατα το ξανασυνάντησα.Στη θέση του ήταν,αλλά δεν το έβλεπα,έβλεπα το δάκρυ.Και να το έβλεπα κι αυτό καλά θα ήταν.Δεν είχα ούτε αυτή την πολυτέλεια.Την μαυρίλα έβλεπα.Πάνε αυτά...Θετική σκέψη.Τι θα πει ζωή,να πέφτεις 7 φορές να σηκώνεσαι 8,για να παραφράσω τα λόγια του τραγουδιού του Ο.Περίδη,ενός καλλιτέχνη που θαυμάζω.

Στεναχωριόμουνα που δεν είχα παππούτσια,μέχρι που είδα κάποιον που δεν είχε πόδια.

Σοφή παροιμία.

Γιαυτό λοιπόν,γελάμε,ελπίζουμε,κάνουμε όνειρα,αισιόδοξες σκέψεις,και ερωτευόμαστε.

Όλα έρχονται με την ώρα τους.

Που θα πάει!Νάξο,λιμάνι της ψυχής μου,θα έρθω εκεί,δίπλα στη θάλασσα...

Για όσους δεν έχουν πάει,είναι μια φωτογραφία στη Νάξο,τραβηγμένη από το νησάκι στο λιμάνι,που βρίσκεται η Πορτάρα.Η πόρτα του μισοτελειωμένου ναού.

Σ'αυτό το νησάκι,σύμφωνα με το μύθο,εγκατέλειψε ο Θησέας την Αριάδνη,γυρνώντας από την Κρήτη,την συνάντησε ο Διόνυσος και την έκανε γυναίκα του.Γυρω στο 1200,το νησί κατέλαβε ο Βενετσιάνος πειρατής Μάρκος Σανούδος.Το κάστρο του λιμανιού φέρει το όνομά του.

Στο υπέροχο μυθιστόρημα του Α.Παπαδιαμάντη "οι έμποροι των εθνών" σκιαγραφείται το προφιλ του πειρατή-κυρίαρχου,που μαγεύει την όμορφη Αυγούστα που ανυποψιάστη για όσα την περιμένουν,περιμένει τον κύρη της.Είχε γίνει και σειρά αυτό το βιβλίο,αγέννητη ήμουνα,το ξέρω από διήγήσεις μεγαλυτέρων από μένα σε ηλικία,με τα υπέροχα τραγούδια που τραγούδησε ο Ν.Ξυλούρης.

Ήτανε μια φορά μάτια μου,κι έναν καιρό

μια όμορφη κυρά αρχόντισσα,να σε χαρώ...

 

Μαγική φωνή,μαγικό τραγούδι.

Με έπιασε νοσταλγική διάθεση.

Διάθεση για ύπνο δεν βλέπω να με πιάνει.Αυπνίες.Φόρτωσα το μυαλό μου με πολλές έννοιες.Δεν πειράζει,κάποιες είναι ευχάριστες έννοιες.Υπερωρία δουλεύει το μυαλό μου.Πετάγομαι απ'το ένα θέμα στο άλλο. 

Τώρα όμως καιρός να ξεκουράστω...Ξενύχτι,ξενύχτι και ξανά ξενύχτι,τις σακούλες στα μάτια θα τις πάρω για ψώνια στο τέλος!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Φεβρουαρίου 2008, 03:35
Κάποιες σκέψεις για αρχική γνωριμία με μένα
περι  μουσικής  φιλίας  έρωτα  ζωής  χαμόγελου  

Μαζί σας λοιπόν κι εγώ από σήμερα.Ξενυχτώντας κι απόψε με παρέα την οθόνη του υπολογιστή.Ο ύπνος δεν με καταδέχεται.Μάλλον επειδή κοιμήθηκα το απόγευμα,ένα τετράωρο.Γιαυτό λοιπόν θα μοιραστώ τις σκέψεις του υπερδραστήριου μυαλού μου που δουλεύει υπερωρίες...Είμαι και σε καλή διάθεση,γιατί μέχρι πριν λίγο,έβλεπα ένα αφιέρωμα στην τηλεόραση,σε έναν άνθρωπο-καλλιτέχνη που συμπαθώ ιδιαίτερα και έχω δει σε πολλές συναυλίες,τον Λ.Μαχαιρίτσα,με μια μεγάλη παρέα καλλιτεχνών που επίσης συμπαθώ και σιγοτραγουδάω τα τραγούδια τους,Παπακωνσταντίνου,Καζούλης,κ.α.Τα νεανικά μου χρόνια τα τραγούδια τους είχαν και έχουν μουσική υπόκρουση.Η κιθάρα μου γελάει και κλαίει με τέτοια τραγούδια.Μάλλον κλαίει που την ταλαιπωρώ!Αν είχε στόμα,τι είχα να ακούσω δεν λέγεται!Την ταλαιπωρώ,αλλά αυτή εκεί,πιστός φίλος.Μια και τις φιλίες τις έχουμε-μόνοι μας-δυσκολέψει.Υπάρχει πιο ιερή λέξη...Αναρωτιέμαι.Φιλία και έρωτας.Ιερές λέξεις...Δεν θα αφήσουμε να τις ισοπεδώσει κανένας.

Κλείνοντας τις ...φιλοσοφίες για απόψε,θα 'θελα να μοιραστώ κάποιους σκόρπιους στίχους ενός ποιήματος που έγραψα σχετικά πρόσφατα,μέσα στις πρώτες 33 μέρες του 2008 δηλαδή.Οι στίχοι ήρθαν και με επισκέπτηκαν τελείως αυθόρμητα,όπως πάντα.Πολλές φορές έρχονται απρόσκλητοι και με συναντάνε στο δρόμο,στο τρένο,στο λεωφορείο,στη δουλειά,στο μάθημα.Το κινητό πιο πολύ για σημειώσεις το χρησιμοποιώ,παρά για τηλέφωνα...

Ιδού λοιπόν.

Χωρίς πυξίδα

Απόψε τ'αστέρια φωτίζουν αχνά στον ουρανό

έκλεψες την λάμψη τους,ήθελες να φωτίζεις μοναχός.

Στα μάτια σου ταξίδεψα κι ας ήξερα πως θα χαθώ

δεν γύρεψα πυξίδα,δεν ζητούσα το γυρισμό.

Εκεί ήθελα,στα μάτια σου,να καθρεπτίζομαι

να με κοιτάς,έστω φευγαλέα,κι ας ζαλίζομαι,

απ'τη λάμψη των χιλιάδων αστεριών που καρφίτσωσες στα μαλλιά,

και στα σκοτεινά μαύρα μάτια,

που όταν κοίταξα πρώτη φορά,

όταν πρωτοείδα,

ήξερα πως θα βουλιάζω στην δική τους τη στεριά

σαν καράβι που χάθηκε,ταξιδευοντας χωρίς πυξίδα.

Μπήκες στο σκοτεινό δωμάτιο

κι έλαμψε ο χώρος,

στον κόσμο μου τον βουβό και άχρωμο

η δική σου παρουσία μια αχτίδα φωτός

ίσως και να βουλιάξω,ίσως και όχι,

αλλά θα έχω έστω και λίγο ονειρευτεί

πως θα μπορούσε να ήταν η ζωή

αν όλα αυτά που τώρα γράφω

σε είχα δίπλα μου και μπορούσα να σου πω,

αν τολμούσα,γιατί δεν φημίζομαι για την τόλμη μου,

απ'το χέρι θα με κρατούσες και θα φεύγαμε μακριά,

οπουδήποτε,

τι σημασία έχει,

να φεύγω έχω τόσο συνηθίσει,

όχι από δειλία,αλλά από αξιοπρέπεια,

πριν φανεί η καταστροφή

στο δρόμο με βρίσκει μια νέα πρόκληση.

 Ταξίδι η ζωή,με βάρκα το ονειρό μας

σημαία ένα χαμόγελο,και σύμμαχο το άλλο μισό του εαυτού μας.-

 

 

Κάπου υπάρχει,δεν μπορεί...

Για όσους επιμένουν να ονειρεύονται,να ερωτεύονται,να νιώθουν τις πεταλουδίτσες στο στομάχι που δημιουργεί το μόνο συναίσθημα που μας διαχωρίζει από τους υπόλοιπους ζώντες οργανισμούς της γης,που τόσα έχει υποφέρει απ'την παρέμβασή μας...Αφιερωμένο λοιπόν σε κάθε άνθρωπο που νιώθει ζωντανός,δυνατός,ελπίζει,και χαμογελάει,παρά την δύσκολη πραγματικότητα...

(Η φωτογραφία δική μου.Καλοκαίρι 2007,στο καράβι για Αγκίστρι και Αίγινα,περιμένωντας τους γλάρους να πλησιάσουν,να τους φωτογραφήσω.)


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
kithara-woman
Αυγή
από ΚΑΤΕΡΙΝΗ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/kithara-woman

σκέψεις,ιδέες,ποιήματα,χιουμοριστικά κείμενα και σχόλια






Tags

αγάπη ελπίδα ζωή ταξίδι αλλαγή αναμνήσεις σκέψεις γνώσεις παράξενα σοφίες δημιουργία διάφορα στιγμές ευχές χαρά χαμόγελο όνειρο ιδέες νοσταλγία συμπεράσματα συνταγές συνταγή ανέκδοτα φιλία θυμός μοναξιά ιστορία λιμάνι ψυχή λέξεις Μουσική παραμύθι περι ζωής μουσικής φιλίας έρωτα χαμόγελου ποιήμα σιωπή πιστεύω συμπέρασμα χιούμορ χιουμορ ζωγραφική συμβουλές τραγούδια ταινία ταινίες γάμος μετακόμιση παρέα ευτυχία χρήσιμα site ψηφιδωτό στιγμες




Επίσημοι αναγνώστες (21)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης