αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Σκόρπιες σκέψεις και ιδέες ενός ανήσυχου μυαλού
Η ζωή θέλει χαμόγελο

31 Μαΐου 2009, 14:59
Summer wine...


Νότες από το ακορντεόν μου…

 

Ταιριάζουν με τη συννεφιά των ματιών μου…

 

Ταιριάζουν με τη συννεφιά του ουρανού έξω από το παράθυρο σου…

 

Τραγούδια στη σειρά…

 

Η λα πιάνει από το χέρι τη Ντο και μαζί με τη μι κάνουν παρεούλα. Φτιάχνουν μινόρε συγχορδία. Όπως το βλέμμα μου… Μινόρε συγχορδία κι αυτό. Βάφει γκρίζο όπου πέφτει.

 

 

1.Oh tonight you killed me with your smile so beautiful and wild so beautiful and wild

 

 

 

2. Strawberries cherries and an angel's kiss in spring
My summer wine is really made from all these things

Take off your silver spurs and help me pass the time
And I will give to you summer wine
Ohhh-oh summer wine

 

 

 

 

3. Γεννήθηκα στο βλέφαρο του κεραυνού,
σβήνω κυλώντας στα νερά.
Ανέβηκα στην κορυφή της συννεφιάς
σαλτάροντας με τις τριχιές
του λιβανιού,
πήρα το δρόμο της σποράς.

Κοιμήθηκα στο προσκεφάλι
του σπαθιού,
είχα τον ύπνο του λαγού.
Αγνάντευα την πυρκαγιά
της θεμωνιάς
αμίλητος την ώρα της συγκομιδής,
πήρα ταγάρι ζητιανιάς.

Αντάμωσα τον χάρο της ξερολιθιάς,
το άλογο στ' αλώνι να ψυχομαχεί,
πήρα ταγάρι ζητιανιάς.

 

 

 

4.όσο βαρούν τα σίδερά αμαν αμαν

Βαρούν τα μαύρα ρούχα

Γιατί τα φόρεσα κι εγώ, αμαν αμαν,

για μιαν αγάπη που ‘χα.

 

 

5.Και μετά δεν μιλάμε πολύ

Γιατί το όνειρο ζει στη σιωπή

με το βλέμμα στους περαστικούς

να ‘χα χίλιες σιωπές να ακούς.

 

 

6.Να αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα

Τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους

τα πουλιά, τα λουλούδια ,τα σύννεφα

και πολύ να αγαπάς τους ανθρώπους.

 

 

 

 

7.Μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται

μου πες κάποιο βράδυ με παράπονο θολό

οι έρωτες καρδιά μου δεν πεθαίνουν μα κοιμούνται

για να μπορούν κρυφά να κοροιδεύουν τον καιρό.

 

 

 

8. Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει

Σαν αερικό θα ζήσω
σαν αερικό

 

 

 

 

9. Μ' ένα όνειρο τρελό
όνειρο απατηλό
ξεκινήσαμε κι οι δυο μας
και στου δρόμου τα μισά
σβήσαν τ' άστρα τα χρυσά
ξαφνικά από τον ουρανό μας

 

 

 

10. Θάλασσα πλατιά
σ' αγαπώ γιατί μου μοιάζεις
θάλασσα βαθιά
μια στιγμή δεν ησυχάζεις
λες κι έχεις καρδιά
τη δικιά μου την μικρούλα την καρδιά

 

 

 

11. Χωματένιοι δρόμοι κλέφτες κι αστυνόμοι
κι ήσουν πάντα ο κλέφτης μάτια μου
κι όποτε σε πιάναν κλάματα με πιάναν
ράγιζε ο καθρέφτης μάτια μου

Χρόνια χελιδόνια που πετάξατε
πού ‘ναι η ευτυχία που μου τάξατε

 

 

 

12.Δεν θα δακρύσω πια για σένα

 Και μην ρωτάς για μένα…

 

 

 

13.Γιατί το τραγούδι αυτό

Πάντα να λέει δεν μπορώ

Γιατί κι εσύ με σπρώχνεις στο γκρεμό

Δεν σε συγχωρώ, δεν σε συγχωρώ.

 

 

 

14.Τι είναι αυτό που μας ενώνει

Μας χωρίζει, μας πληγώνει,

Είναι ο χρόνος που τελειώνει

Και ξανά μένουμε μόνοι…

 

 

 

15. Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι
κάποτε μου 'δινες, μόνο τη χαρά
μα τώρα πνίγεις τη χαρά στο δάκρυ
δε βρίσκω άκρη, δε βρίσκω γιατρειά.

 

 

 

 

Ο Ξυλούρης μπλέχτηκε με τους Reamonn, κι ο Θαλασσινός με τους Πυξ λαξ. Κι ύστερα ο Χατζιδάκης κι η Μελίνα δίπλα στο πιάνο, μέσα στο απατηλό όνειρο του  Κόκοτα και πιο πέρα η Αλεξίου να μετράει τα χρόνια που φεύγουν σαν  χελιδόνια. Κι η Κανά με τον Πασχαλίδη ακούν τις χίλιες σιωπές  της Τσαλιγοπούλου και πίνουν summer wine που σερβίρουν ο ville Valo με τη Natalia Avelon.

 

Εσύ άραγε τι με κέρασες; Σφηνάκια ελπίδας ή σφηνάκια καταστροφής; Σφηνάκια χαράς ή σφηνάκια καταιγίδας; Κατάρα ή ευχή; Γέλιο ή δάκρυ; ή όλα αυτά μαζί;

 

Oh,oh summer wine…

 

 

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Μαΐου 2009, 14:33
Να κοιμηθούμε αγκαλιά,να μπερδευτούν τα όνειρά μας...


Πάλι μέτρησα τ΄αστέρια κι όμως κάποια λείπουνε
μόνο τα δικά σου χέρια δε μ΄ εγκαταλείπουνε
πώς μ΄αρέσουν τα μαλλιά σου στη βροχή να βρέχονται
τα φεγγάρια στο κορμί σου να πηγαινοέρχονται

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας

Τα φιλιά σου στο λαιμό μου μοιάζουνε με θαύματα
σαν τριαντάφυλλα που ανοίγουν πριν απ΄τα χαράματα
στων ματιών σου το γαλάζιο έριξα τα δίχτυα μου
στις δικές σου παραλίες θέλω τα ξενύχτια μου

Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
και στων φιλιών τη μουσική ρυθμό να δίνει η καρδιά μας
Να κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας
για μια ολόκληρη ζωή να είναι η βραδιά δικιά μας.

 

 

 

 

 

ΥΓ1:Υπέροχο τραγούδι...

ΥΓ2:Για κάποιον που είναι μακριά...

ΥΓ3:Κι όμως...Σου το 'πα...Η απόσταση δεν μετριέται με τα χιλιόμετρα...Δεν μετριέται με την διαφορά ώρας...Δεν μετριέται με τις ώρες πτήσης...Την απόσταση οι άνθρωποι την ορίζουν...Το πόσο δίπλα ή μακριά τους νιώθουμε...

 

ΥΓ4:Και το βίντεο,για όσους τους αρέσει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

 

 

video 

10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Μαΐου 2009, 01:24
Όταν σβήσουν τα φώτα...


Τα φώτα έσβησαν...

Η σκηνή άδειασε...

Πριν  λίγο έξι άνθρωποι πάνω. Να δίνουν κομμάτια του εαυτού τους. Να δίνουν και να παίρνουν. Να αλληλοεπιδρούν. Να φωνάζουν, να σιωπούν. Να ανταλλάσουν βλέμματα, λέξεις, σκέψεις, σιωπές, στιγμές.

Χειροκρότημα.

Χαμόγελα.

Υπόκλιση.

Συγκίνηση.

Κι ύστερα...

Στο καμαρίνι.

Ανταλλαγή σκέψεων. Γέλια για τα λάθη που έγιναν.

Και μετά συνάντηση με φίλους. Πως τους φάνηκε άραγε; Περάσανε όμορφα; Αυτός ήταν κι ο σκοπός μας.

Έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος.

Άδεια Σαββατοκύριακα με περιμένουν... Σιωπηλά Σαββατοκύριακα.

Μετά από τόσους μήνες να βρίσκομαι σπίτι χωρίς καμία συνάντηση, χωρίς καμία πρόβα, χωρίς καμία παράσταση...

Όμορφες στιγμές...

Όμορφη εμπειρία.

Εμπειρία ζωής.

Συνειδητοποίησα πόσο μου άρεσε να είμαι μέλος μιας ομάδας. Να μοιραζόμαστε στιγμές, να μοιραζόμαστε τη σκηνή.

Αν ποτέ μου έλεγε κάποιος ότι θα συμμετείχα σε μια θεατρική ομάδα, θα τον κοιτούσα και θα του έλεγα ότι ''το 'χει χάσει''. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα έκανα κάτι τέτοιο.

Ίσως και να μην το είχα κάνει και ποτέ, αν δεν βρίσκονταν αυτοί οι άνθρωποι στο δρόμο μου. Που ήταν η δεύτερη οικογένεια μου για τόσους μήνες, από την άποψη ότι βλεπόμασταν τόσο πολύ, που αποκτήσαμε μια οικειότητα. Μου έδωσε τόσο μεγάλη χαρά αυτό!

Δεν θα πω ευχαριστώ, γιατί μου μοιάζει λίγο...Νιώθω πολύ πιο βαθιά συναισθήματα. Δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να τα καταλάβει. Τι ήταν για μένα όλη αυτή η εμπειρία. Για έναν άνθρωπο σαν εμένα.

Γεμάτη συννεφάκια η ψυχή μου. Γεμάτη ψιχάλες.

Γέμισαν ψιχάλες και τα μάτια μου.

Είναι αυτή η αίσθηση του κενού. Αν πριν ήταν δύσκολο, τώρα είναι ακόμα πιο δύσκολο. Κι όμως...Αξίζει να ζήσεις κάτι όμορφο, κάτι δυνατό, και να το χάσεις, παρά να μην το ζήσεις ποτέ. Δεν έχασα κάτι, απλά όλα τα όμορφα τελειώνουν γρήγορα. Ίσως όμως αν δεν τέλειωναν γρήγορα, να έπαυαν να είναι όμορφα. Να γίνονταν μετά ένα κομμάτι της συνήθειας που τρώει την μέρα μας, σαν το νερό που γλύφει τα βράχια.

Έστω για λίγο ένιωσα ότι ανήκω.

Τώρα πάλι εδώ. Μόνη με τις σιωπές μου. Με τα βλέμματα που λείπουν. Με όσα παλεύω να έχω και ξεφεύγουν.

Με άλλαξε αυτή η εμπειρία. Αλλά και πάλι. Οι ίδιοι φόβοι στη γωνία περιμένουν. Τα ίδια συννεφάκια βροχή θα φέρουν.

Κι αυτό το αντιφατικό βλέμμα. Πάλι θα σταθεί πάνω μου και θα μ' αγκαλιάσει αλλά...Ένα μεγάλο ''αλλά''...Μακάρι να 'ξερα. Μακάρι να είχα καταλάβει. Ποιος κατάλαβε με ακρίβεια τους άλλους, τις πιο βαθιές τους σκέψεις, για να το κατορθώσω εγώ;

Ανατέλλω  και δύω πάλι. Με βροχή στα μάτια και σύννεφα στην ψυχή. Με σιωπή στο δωμάτιο και κραυγή μέσα μου. Με εικόνες στη σκέψη και απουσία δίπλα μου. Βαριά, σαν κουρτίνα.

Κι όμως άξιζε...Άξιζε...Ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

ΑΞΙΖΕ.

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Μαΐου 2009, 00:19
Περιβάλλον:Ώρα να δράσουμε!


(Από mail όπως ήρθαν)

1.ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!

Όπως ανέφεραν προ ημερών οι ειδήσεις, η ΕΕ εξέδωσε ένα ψήφισμα για όλες τις μεσογειακές χώρες που επλήγησαν από φωτιές, να δεσμευτούν ότι τα δάση που κάηκαν θα ξαναγίνουν δάση, διότι αυτό αφορά όλη την περιοχή και όχι κάθε χώρα ξεχωριστά.
 Το ψήφισμα υπεγράφη από τις αντιπροσωπείες όλων των Μεσογειακών χωρών ( Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία) και όλων των
παρατάξεων... εκτός μίας.

Guess who?...


Ο κ. Ρουσόπουλος είπε ως δικαιολογία ότι αυτό είναι
παρέμβαση στο Σύνταγμα της Χώρας βλέπε Άρθρο 24,περί δασικών εκτάσεων και δασών !!!...

Εκτός, αυτού, προχτές οι ειδήσεις ακόμα και των κρατικών καναλιών ανέφεραν ότι 2.000 και πλέον στρέμματα στη Ζαχάρω παραχωρήθηκαν για ήπια τουριστική ανάπτυξη σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα.

Οφείλουμε να δείξουμε σε όλα τα κόμμα τα ότι δεν είμαστε σύμφωνοι και ότι δεν αδιαφορούμε: υπογράψτε το petition για την προστασία των δασών. Οι τωρινές 273.548 υπογραφές είναι πάρα πολύ λίγες - οφείλουμε να τις κάνουμε 2.000.000, αφού η αίτηση αυτή θα σταλεί στη Βουλή, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και στον ΟΗΕ.

 

www.petitiononline.com/forestgr

 

 

2.Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να μειώσει τις εκπομπές αερίων θερμοκηπίου και να υιοθετήσει τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης πριν να είναι πολύ αργά. Απαραίτητες προϋποθέσεις είναι η ισχυρή πολιτική βούληση και η κινητοποίηση των πολιτών. Αυτό θέλει να κάνει η εκστρατεία του WWF Ελλάς για την κλιματική αλλαγή. Να προτείνει πολιτικές λύσεις και να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες της χώρας.

Μάθετε περισσότερα για την εκστρατεία:

 http://climate.wwf.gr

 

 

 

 

Αθήνα, 01/04/09:

Αγαπητοί μας φίλοι,

Μετά την τόσο επιτυχημένη ολοκλήρωση της διοργάνωσης της Ώρας της Γης θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για την τόσο ενεργή συμμετοχή.

Μέσα από μια απλή και συμβολική κίνηση, να κλείσουμε τα φώτα μας για μια ώρα το Σάββατο 28 Μαρτίου, καταφέραμε να συμπαρασύρουμε μαζί μας:

* Ένα εκατομμύριο νοικοκυριά που σύμφωνα με μετρήσεις του ΔΕΣΜΗΕ εκτιμάται ότι έκλεισαν τελικά τα φώτα τους για μια ώρα.
* 489 Δήμους και κοινότητες, σχεδόν το ½ του συνόλου της χώρας.
* Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
* Τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.
* 70.000 πολίτες οι οποίοι «υπέγραψαν» ηλεκτρονικά τη συμμετοχή τους.
* Περισσότερους από 140.000 πολίτες που συμμετείχαν σε ανάλογα groups σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.
* 1.649 επιχειρήσεις οι οποίες μετέδωσαν το μήνυμα σε εργαζόμενους, πελάτες και προμηθευτές.
* 845 σχολεία που δίδαξαν και ευαισθητοποίησαν τα παιδιά τους για θέματα προστασίας του περιβάλλοντος και εξοικονόμησης ενέργειας.
* 325 οργανισμούς.
* 8 Υπουργεία της Κυβέρνησης.
* Την Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου ανδρών.
* Το σύνολο των χωρών που συμμετείχε στην ΩτΓ, με την ηγετική μας θέση και την ένταση της εκτέλεσης της εκστρατείας.

Ο αγώνας για την κλιματική αλλαγή συνεχίζεται! Μάθετε πώς μπορείτε να υποστηρίξετε την εκστρατεία του WWF Ελλάς «το κλίμα είναι στο χέρι σου»


http://climate.wwf.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=27&Itemid=96

 

 

Προσωπικά σχόλια:Κάθε καλοκαίρι,ο μεγάλος μου φόβος,κι η μεγαλύτερη μου στεναχωρια είναι να βλέπω δάση να καίγονται...Σαν να μου ξεριζώνουν την καρδιά...

 


- Στείλε Σχόλιο


21 Μαΐου 2009, 03:17
Διάφορα αλλά όχι αδιάφορα Νο2


1.Ζήτησα απ' Το Θεό δύναμη και μου 'δωσε δυσκολίες για να με κάνει δυνατό.

Ζήτησα σοφία και μου έδωσε προβλήματα για να επιλύσω

Ζήτησα ευημερία και μου έδωσε μυαλό και μυς για να εργαστώ.

Ζήτησα να πετάξω και μου έδωσε εμπόδια για να τα υπερβώ.

Ζήτησα διευκολύνσεις και μου έδωσε δυνατότητες και ευκαιρίες.
Ζήτησα αγάπη και μου έδωσε πρόσωπα με προβλήματα να τα βοηθήσω.

Δεν έλαβα τίποτα από όσα ζήτησα,έλαβα όμως όλα όσα είχα ανάγκη.



2.Μου άρεσε,από ένα βιβλίο που ξεκίνησα,το είχε στην αρχή,είναι από Βίους Αγιών.


3.Αγαπώ γενικά το διάβασμα και σπίτι μου είναι γεμάτο βιβλία.Κάποια μέρα θα ήθελα να εκδόσω κι εγώ κάτι...Έχω πολλά έτοιμα βιβλία στα συρτάρια μου.Αλλά...Ένα μεγάλο αλλά...Στην Ελληνική πραγματικότητα και το πιο απλό πράγμα-θεωρητικά-μπορεί να γίνει Γολγοθάς,σκέψου αυτό δηλαδή.Αλλά δεν έχω μάθει να τα παρατάω.Αντίθετα έχω μάθει να χάνω.Το αποδέχομαι και συνεχίζω.Αν ήταν να τα παρατάω...Ζήτω που καήκαμε.Ούτε εδώ θα ήμουνα τώρα να γράφω.


4.Κάποιες φορές μπορεί κάποια πράγματα να μην μπορούν να αλλάξουν,να μην υπάρχει άλλη λύση και η διέξοδος η δική μας να περνάει και να διασταυρώνεται από το δρόμο κάποιου άλλου και να του δημιουργεί πρόβλημα.

Πήγα και γνώρισα την κοπέλα που μένει στο σπίτι που θα μείνω-ελπίζω-από Σεπτέμβρη ή Οκτώμβρη.Μένει δυο χρόνια και με την αμέλεια που με δέρνει δεν την είχα γνωρίσει.Πήγα και της έκανα την καρδιά περιβόλι...Είδα ότι είχε δακρύσει κι εγώ ένιωσα ακόμα χειρότερα από εκείνη...Αν δεν ήταν τόσο καλή κοπέλα και ήταν καμία ηλίθια,δεν θα ένιωθα ένοχη...Κι όμως ένιωσα...

Δεν έχω όμως άλλο δρόμο...

Δύο είναι οι δρόμοι μου:ή φεύγω από την Αθήνα εντελώς για Νάξο ή πηγαίνω σε αυτό το σπίτι.

Στην επόμενη στροφή της σκέψης μου όμως,σκέφτηκα πως εκείνη είναι σίγουρα σε καλύτερη μοίρα από μένα,έχει σταθερή δουλειά,αυτοκίνητο και γονείς στη Ναύπακτο,όπου μπορεί να γυρίσει ανά πάσα στιγμή.Τότε άρχισα να λυπάμαι τον εαυτό μου,που ούτε σταθερή δουλειά έχω,ούτε αυτοκίνητο και ξεροσταλιάζω στη στάση του λεωφορείου,και όταν με πνίγει η Αθήνα,όπου και να πάω πρέπει να τα σκάσω χοντρά,δεν έχουμε πουθενά ένα σπίτι,ένα αποκούμπι,ούτε για τις διακοπές.

Εγωιστικό μεν,αληθινό δε.


5.Σήμερα πήγα και αγόρασα μαγιώ.Βρήκα μαγιώ με 5 ευρώ!!Απίστευτο;;Κι όμως.Αν ψάξεις βρίσκεις.Σε μαγαζί που βρίσκω και μεγάλα νούμερα,που μπορούν να φορέσουν πραγματικοί άνθρωποι και όχι οι κούκλες της βιτρίνας.Βάζω δίπλα στα link, το site της εταιρίας,για όποιον ενδιαφέρεται.Οικονομική κρίση υπάρχει-λέμε τώρα,εγώ είμαι άπιστος Θωμάς,δεν ξέρω κατά πόσο όλα αυτά είναι αληθινά ή κατασκευές των ΜΜΕ-πάντως σε κανέναν δεν περισσεύουν.Είναι καλά ρούχα,όσες φορές έχω ψωνίσει,τα έχω καταευχαριστηθεί.Μου στέλνουν και στο σπίτι κατάλογο.Γερμανικής κατασκευής ρούχα.Όχι τα Κινέζικα που είναι άχρηστα.




6.Εχθές τέλειωσα τα μαθήματα ψηφιδωτού.Κάτι θα μου λείπει τις Τρίτες...Έφτιαξα 2 ψηφιδωτά και μια κορνίζα,εδώ στο σπίτι μου.

7.Είχα πάει μια θεατρική παράσταση.Κέρδισα μια διπλή πρόσκληση.Πλάκα είχε!9 άντρες επί σκηνής που έκαναν όλους τους ρόλους,και τους γυναικείους.Είχαν και κιθάρες και τραγουδούσαν ζωντανά.Ευχάριστο έργο!


8.Τώρα που πλησιάζει και το δικό μας φινάλε στο θέατρο,τα Σαββατοκύριακα μου θα είναι άδεια...


9.Όσο κι αν λατρεύω το καλοκαίρι είναι μια απέραντα μοναχική εποχή για μένα.Όλοι φεύγουν εκδρομές,στις εξοχές και τις επαρχίες κι εγώ στο σπίτι μόνη.Δεν χωράω στις καλοσιδερωμένες,ζευγαρωμένες,ζωές τους...Εδώ,με την άσπρη οθόνη.Με την κιθάρα.Με τα βιβλία μου.Ώρες-ώρες μόνο αυτά καταλαβαίνουν τι νιώθω,δεν με κρίνουν,και με κρατάνε ζωντανή...Όταν οι άνθρωποι με απογοητεύουν κι οι φίλοι δεν με θέλουν κοντά τους.Και αυτό συμβαίνει πολύ συχνά.Όσο κι αν οι ίδιοι το αρνιούνται.Ξέρω τι μου γίνεται.Ξέρω αν νοιάζονται,ποιος νοιαζεται.Και πάντα είμαι ειλικρινής.Αλλά...Κι εδώ χωράει ένα τεράστιο αλλά...Είναι μια κουβέντα που θα μου πάρει ώρες να την αναλύσω.

Γιατί όταν ένας άνθρωπος που σου απλώνει το χέρι για βοήθεια,έστω και νοερά,έστω και σιωπηλά,και ξέρεις ότι έχει απόλυτη ανάγκη για βοήθεια,με το να αγνοείς επιδεικτικά το πρόβλημα του,τον σπρώχνεις ακόμα πιο πολύ στον πάτο,από όπου παλεύει να αναδυθεί...


10.Κάποιοι άνθρωποι πχ οι συγγενείς μου,δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο πιεστικοί και κουραστικοί γίνονται.Μιλάμε καταστάσεις που θα δημιουργούσαν άγχος στον πιο ήρεμο άνθρωπο που υπάρχει.Είναι στιγμές που κάποια άτομα απλά δεν τα αντέχω.Που δεν καταλαβαίνουν ότι έχω και προσωπική ζωή,δεν μπορώ να είμαι πάνω από ένα τηλέφωνο να λέω αερολογίες,με κάποια που είναι στο σπίτι όλη μέρα,με ένα μωρό,και δεν έχει κανένα νέο να μου πει,μόνο να ανακατεύεται στη ζωή μου και να ρωτάει αδιακρισίες.Κάποια μέρα θα γίνουμε μπίλιες γιατί μόνο έτσι θα γλιτώσω,το βλέπω.Αλλιώς μόνο η μετακόμιση θα με σώσει!!Και η σωτήρια αναγνώριση κλήσεων.Μετά θα είμαι εντελώς μόνη και δεν θα σηκώνω ΠΟΤΕ το τηλέφωνο.Ενώ τώρα χτυπάει και στους γονείς μου.Έχω καταντήσει να λέω ψέματα εγώ που το μισώ...Αλλά το τραβάει ο οργανισμός τους.Δεν φταίει πάντα ο φονιάς,όταν το θύμα είχε ξεπεράσει κάθε όριο διακριτικότητας και έγινε στενός κορσές.


11.Έβαλε προχθές αλλά είδα σήμερα με τον αποκωδικοποιητή,το 2ο μέρος της ταινίας-της τριλογίας-οι εντιμότατοι φίλοι μου.

Καλά μιλάμε έριξα πάλι γέλιο,έβαλα και στις τσέπες!!Οι φάρσες των παππούδων από τη Φλωρεντία.

Κοιτάζω μετά το Αθηνόραμα,της προηγούμενης εβδομάδας και βλέπω τυχαία,ότι έπαιζαν το 1ο μέρος,σε ένα θερινό σινεμα στο Θησείο.Κοιτάζω και αυτής της εβδομάδας και βλέπω ότι το έβγαλαν!Με πιασανε τα νεύρα μου!Γιατί μου τη σπάει η ταχύτητα που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν ταινίες,και έχει τύχει να μην προλάβω να δω κάποια,γιατί μέχρι να πάω,την έχουν πάει σε σινεμά στην άλλη άκρη της Αθήνας.Οταν όμως πρόκειται για εμπορικές ταινίες και πολυδιαφημισμένες,μας κάνουν πλύση εγκεφάλου.Δεν θα πάρω!Με τίποτα!Ούτε ''Πεφωτισμένους'' ούτε ''μισοφωτισμένους'' ούτε ''θεοσκότεινους''!!!Τα νεύρα μου!!Βάλτε και καμιά κωμωδία της προκοπής να γελάσει λίγο το χειλάκι μας που έχει ξεχάσει να γελάει!!

  (φωτογραφία το ψηφιδωτό που έφτιαξα,και βάλαμε από πάνω το τσιμέντο).

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Μαΐου 2009, 03:35
Σιωπή...


Περπατώ ξανά στους ίδιους δρόμους...

Δίπλα μου σκιές...Σκουπίδια...Άδεια βλέμματα...Βουβοί περαστικοί...

Υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα...

Μοναξιά...

Ατέλειωτη μοναξιά...

Σιωπή...

Ατέλειωτη σιωπή...

Παιχνιδάκι ήμουν στα χέρια σου...

Διασκέδασες άραγε; Θα το μάθω;

Μόνη φεύγω. Μόνη έρχομαι. Μόνη κάθομαι. Μόνη σκέφτομαι. Μόνη γυρίζω.

Στην απουσία καλύπτω την υπόσχεση που δεν κράτησες. Την σκεπάζω. Ελπίζω ακόμη κι ας ξέρω πως κάνω λάθος. Πάντα κάνω λάθος. Πάντα θολώνει η κρίση μου.

Φταίει κι αυτή η καρδιά που ελπίζει...Που δεν μπορεί να δεχτεί...Τι να δεχτεί; Τα αυτονόητα.

Υπάρχουν άραγε τέτοια; Αυτονόητα; Γιατί να υπάρχουν; Όλα δεν παίζουν σαν σενάρια στη ζωή; Γιατί μόνο ένα είναι το αληθινό; Και γιατί να είναι το δικό σου και όχι το δικό μου; Γιατί να είναι αληθινό σενάριο το ψέμα σου κι όχι η αλήθεια μου;

Διαλέγω πάντα τη σιωπή. Μπορώ να κάνω κι αλλιώς; Μου έμεινε να κάνω κάτι άλλο; Τίποτα δεν μου έμεινε...Τίποτα που να 'ναι αληθινά δικό μου.

Κοιτάζω στον καθρέπτη και δεν με κοιτάει το πρόσωπό μου. Με κοιτάει ένα άλλο. Ένα πρόσωπο μεγαλύτερης ηλικίας.

Με ρυτίδες.

Με άσπρα μαλλιά.

Με έναν πόνο στη ματιά.

Με μια απώλεια.

Με μια απουσία.

Με ένα ψέμα να κάθεται στον ώμο.

Με μια αλήθεια σαν ρυτίδα κάτω απ' τα μάτια.

Με ένα απωθημένο .Για τη ζωή που δεν έζησε. Όχι επειδή δεν μπορούσε. Μπορούσε και με το παραπάνω. Αξία είχε. Και τι μ'αυτό; Την αναγνώρισε κανείς ποτέ; Την σεβάστηκε; Την αναζήτησε; Την αλήθεια αυτή. Ποιός της έδωσε σημασία; Στο πρώτο ψέμα όλοι έτρεξαν να προσκυνήσουν αυτόν που θα το έλεγε. Όλοι έτρεξαν να προσκυνήσουν αυτό που τους έφτυνε. Κι όσο πιο πολύ τους έφτυνε, τόσο πιο πολύ θα το λατρεύαν. Τόσο πιο πολύ θα του δίνονταν. Τόσο πιο πολύ θα το πιστεύαν.

Κι η αλήθεια μου έμεινε ξεχασμένη, σκονισμένη, πάνω σ' ένα ράφι. Σαν ξεκούρδιστη κιθάρα που λείπει μια χορδή και κανείς δεν μπορεί να παίξει. Βλέπεις είναι κλειστά τα μαγαζιά. Ποιός θα αλλάξει τη χορδή; Ποιός θα ενδιαφερθεί; Δίπλα υπάρχει ένα καλογυαλισμένο στερεοφωνικό. Την ξεκούρδιστη κιθάρα θα κοιτάξουμε;

Φάλτσα συγχορδία απόψε η ματιά μου...Φάλτσα συγχορδία ήταν πάντα τα ''θέλω'' μου. Μια παραφωνία κι η ζωή μου στην αρμονία του ψέματος. Μια νότα να κάνει ό, τι της έρθει. Να χαλάει το σύνολο. Γιατί ποτέ δεν πίστεψε σ' αυτό. Στο τραγούδι που δεν βγήκε απ' την ψυχή αλλά απ' την τσέπη και σε αυτή γύριζε.

Τι να πιστέψω πια; Τι να κάνω; Τι θα αλλάξει;

Όσο κι αν άλλαξα εγώ, όλα γύρω ίδια είναι. Δεν αλλάζει τίποτα.

Τι να αλλάξει;

Ακροβάτης είμαι. Πάντα. Ακροβάτης που πετάει ανάποδα. Όπου πάνε οι άλλοι εγώ πάω από την άλλη πλευρά. Όχι από αντίδραση μόνο. Από πεποίθηση. Από ιδέα.

Για μια ιδέα ζούμε. Για πολλές δηλαδή. Για τι άλλο; Τι να πιστέψεις;

Έχω πάψει προ πολλού να πιστεύω σε μάτια...Ούτε στα δικά σου τα σοκολατένια. Αλλά πάντα έχω και την αγωνία μήπως αλλάξει κάτι, κάποτε. Μήπως για πρώτη φορά έχω άδικο...Πόσο θέλω για μια φορά να έχω άδικο...Να πω κάτι και να μην γίνει...Να σκεφτώ κάτι και να πέσω έξω...Είναι τόσο οφθαλμοφανής και προβλέψιμη η ζωή μου που μοιάζει χιλιοφορεμένο ρούχο...

Μπερδεύω επιθυμία, φαντασία και πραγματικότητα. Σε ένα κοκτέιλ. Μήπως κι η αλήθεια μου φανεί λιγότερο επώδυνη.

Αλλά αυτή στέκεται απειλητική για άλλη μια φορά. Αλήθεια-τρομοκράτης.

Κι όμως...Θέλω να την ακούω. Μην μου την κρύβεις. Πες μου...Γιατί; Γιατί όλα αυτά; Τι εξυπηρετούσαν; Γιατί να είμαι εγώ το παιχνιδάκι; Γιατί να είμαι παιχνιδάκι γενικώς; Τι έκανα; Για ποιο λόγο όλα αυτά;

Την αλήθεια...Μόνο αυτή....

Πες την. Δεν θα θυμώσω. Ούτε θα πληγωθώ. Ποιός βρεγμένος φοβάται το νερό και ποιός καμένος την φωτιά; Τίποτα δεν θα πάθω.

Όχι άλλα ψέματα...

Ακροβάτης είμαι...Κάθε μέρα...Πέφτω, σηκώνομαι.

Και ξέρω ότι κάποια μέρα μπορεί και να μην έχει από κάτω δίχτυ προστασίας...

Να πέσω στο κενό...

Μπορεί να μην είμαι πάντα τυχερή...

Μήπως υπάρχει μέρος για να πέσω; Μήπως υπάρχει αγκαλιά; Μήπως υπάρχει αλήθεια να χωρέσω;




Μια φάλτσα νότα θα έρθει κοντά μου μόνο. Γιατί κι εκείνη σαν κι εμένα είναι. Ακροβατεί εξόριστη και μόνη...

 

 

Και μου 'ρθε στο μυαλό το τραγούδι...Ταιριάζει...Στα μάτια σου...Στα σοκολατένια ψεύτικα μάτια.

 

 

 

 

 

 

Σαν είχες άλλη στην καρδιά
Τι ήθελες εμένα
Να με πληγώσεις να πονώ
Όσο να ζω, για σένα

Παίζεις με τις φτωχές καρδιές
Για να γλεντάς τα νιάτα
Κι ύστερα της ξελησμονάς
Στου χωρισμού την στράτα

Όσο κι αν παίζεις και γλεντάς
Θα’ρθεί κι εσέ η σειρά σου

Κι πίκρες κι αναστεναγμοί
Θα κάψουν την καρδιά σου.

 

 

 

 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Μαΐου 2009, 20:45
Η τελική φάση δημιουργίας του ψηφιδωτού
δημιουργία  

Εχθές στο μάθημα ψηφιδωτού ήταν η τελική φάση δημιουργίας του πρώτου ψηφιδωτού που φτιάξαμε οι συνολικά πέντε μαθήτριες. Η μια επειδή ακόμα το δούλευε, θα το φτιάξει έτσι την επόμενη φορά.

Είχα διαλέξει για πρώτο σχέδιο ένα καραβάκι. Για δεύτερο σχέδιο ένα μπουκέτο χαμομηλάκια. Είμαι η μόνη που έχω τελειώσει και το δεύτερο σχέδιο. Λογικό. Έχω περισσότερο χρόνο από τις άλλες κοπέλες. Εκτός τη μια που είναι φοιτήτρια, οι άλλες έχουν και σπίτι να φροντίσουν εκτός τη δουλειά τους.

Πάντως κάναμε πολύ όμορφα σχέδια όλες οι κοπέλες. Επίσης δέσαμε σαν τμήμα και περνάμε όμορφα, με τα αστεία μας και τα γέλια μας, την ώρα που δημιουργούμε. Κρίμα που το επόμενο μάθημα είναι το τελευταίο.

Κι η Νατάσα, η δασκάλα μας, είναι καταπληκτική! Γελαστή κοπέλα και ευγενική. Πολύ γλυκειά! Μάθαμε πολύ εύκολα δυο τεχνικές που χρειάζεται πολύ υπομονή.

Εχθές λοιπόν ήταν η στιγμή που πάνω από το έργο μας ρίξαμε τη λάσπη.

Αφού κοσκινήσαμε την άμμο, να φύγουν τα πετραδάκια, ρίξαμε άμμο, άσπρο τσιμέντο, γκρι τσιμέντο και νερό και έγινε το μείγμα. Αναλογίες πχ για 4 ποτηράκια άμμο,2 ποτηράκια άσπρο τσιμέντο και 2 γκρι τσιμέντο.

Τα έργα μας έχουν μείνει εκεί να στεγνώσουν. Στο επόμενο μάθημα θα είναι έτοιμα, όταν βγει το ξύλο και το ύφασμα.

Στις 4 Ιουνίου θα πάω να παρακολουθήσω κι ένα δωρεάν σεμινάριο ζωγραφική σε μετάξι.

Μαζεύω γνώσεις, καλλιτεχνικές, που είμαι σίγουρη πως θα μου χρειαστούν στο μέλλον. Έχω τα σχέδια μου .Δεν κάνω τα μαθήματα μόνο για να γεμίζω το χρόνο μου. Ξεκαθάρισα μέσα μου ότι σε άλλη ξενέρωτη δουλειά όπως αυτές που ήμουνα στο παρελθόν δεν πάω. Όσο κι αν με κατηγορούν ότι είμαι ψώνιο, δεν με ενδιαφέρει. Δική μου είναι η ζωή και την κάνω ό, τι θέλω. Δεν γεννήθηκα να ξυπνάω 5 το πρωί, με άγχος, να προλάβω το λεωφορείο, να πάω σε ένα γραφείο όπου θα κάνω κάθε μέρα το ίδιο πράγμα. Ρουτινιάζω τόσο εύκολα και βαριέμαι άλλο τόσο. Οι αποφάσεις μου έχουν σε εμένα αντίκτυπο, δεν εξαρτάται άλλος άνθρωπος από μένα. Γι'αυτό το λόγο διάλεξα να μην κάνω οικογένεια. Για να ορίζω όπως θέλω τη ζωή μου και να μην κάνω συμβιβασμούς εις βάρος της ψυχικής μου υγείας.

Χαίρομαι που μπορώ και κάνω αυτό που θέλω και νιώθω τυχερή για αυτό. Μακάρι να είμαστε πάντα υγιείς και να κάνουμε αυτό που θέλουμε.


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Μαΐου 2009, 01:58
Όμορφα...


Τα φώτα άναψαν...


Όλοι στη θέση μας...


Όμορφη βραδιά απόψε...


Κόσμος...Φώτα...Μουσική...Γέλια...


Αίσθηση ότι όλοι περνάνε όμορφα.


Εγώ πάντα περνάω όμορφα. Όταν νιώθεις κοντά σου τους άλλους. Περνάς όμορφα .Όταν νιώθεις κοντά τους ανθρώπους που είναι δίπλα σου. Όταν τους νιώθεις παρεούλα σου. Αφήνεσαι και πιο εύκολα.


Και όταν μετά βλέπεις γνώριμα πρόσωπα ανάμεσα στον κόσμο...Η χαρά είναι διπλή.


Όμορφα ήταν απόψε...Ίσως περισσότερο από τις προηγούμενες φορές.


Το χάρηκα. Όπως πάντα και λίγο παραπάνω σήμερα, μπορώ να πω.


Άνετη όπως πάντα. Δεν αγχώνομαι.


Μου αρέσει αυτό που κάνω. Ούτε εγώ δεν το ήξερα πόσο θα μου αρέσει όταν ξεκινήσαμε. Κι όμως. Πολύ! Το έχω καταχαρεί!


Κουβεντούλα μετά...Επικοινωνία...Χαμόγελα...Λόγια όμορφα...


Αξίζει. Ναι, χίλιες φορές αξίζει.


Κι η κούραση. Και όλα. Για αυτά τα λόγια, για αυτά τα χαμόγελα. Για όσα δίνουμε. Για όσα παίρνουμε πίσω. Για όσα νιώθουμε. Για όσα αγαπήσαμε και τα ανασύραμε ξεχασμένα από μέσα μας, δεν ξέραμε ούτε εμείς ότι υπάρχουν.


Ναι, χίλιες φορές αξίζει....


Τα φώτα έσβησαν...


Στις θέσεις μας πάλι...


Ιδρωμένοι, ξαναμμένοι.


Ικανοποιημένοι.


Συζητάμε. Τι πήγε στραβά. Τι μας άρεσε.



Επικοινωνία. Χαμόγελα. Λέξεις. Λόγια όμορφα.


Πρόσωπα γνώριμα.


Μάτια, βλέμματα.


Η ματιά μου ταξιδεύει...



Κι αυτά τα μάτια...


Τα σοκολατένια μάτια...


Σαν σοκολάτα γάλακτος...Σαν κάποιος να τα έχει βουτήξει μέσα...


Κι αυτά τα μάτια...


Χωρίς λογική...


Απουσία...


Πάντα...


Πάντα...


Απουσία...

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Μαΐου 2009, 01:54
Ψηφιδωτό


Κάθισα και έφτιαξα το ψηφιδωτό.

Το δεύτερο.

Το πρώτο ήταν ένα καραβάκι και σαλπάρισε.

Το άφησα να περιμένει την επόμενη Τρίτη να πέσει τσιμέντο πάνω του, να τελειώσει. Να ολοκληρωθεί.

Εκείνη ήταν η πρώτη, η πιο δύσκολη τεχνική. Αυτή η τεχνική δεν με παίδεψε ιδιαίτερα.

Σήμερα τέλειωσα τα χαμομηλάκια.

Όμορφα...

Μόνο όταν δημιουργώ νιώθω όμορφα. Την έχω μέσα μου την δημιουργία. Ίσως πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο.

Την έχω μέσα μου την τέχνη.






Μακρινή τώρα είναι για μας κάθε χαρά
η ελπίδα  κι η νιότη έννοια αφηρημένη
άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει...






Με εκφράζουν αυτοί οι στίχοι του Καρυωτάκη...


Κυρίως αυτοί που υπογράμμισα έντονα.




Απόψε νιώθω να με πατούν οι έννοιες.


Οι λύπες.


Τα χαμόγελα που δεν μπορώ να κάνω να ανατέλλουν...


Έτσι...Συννέφιασα...Χωρίς λόγο και για χίλιους λόγους...

Κάτι μου λείπει και κάτι περισσεύει...Κάτι υπάρχει και κάτι δεν υπάρχει...

Άλλα συναισθήματα σε αφθονία κι άλλα σε έλλειψη...

Είναι περίεργη η ζωή...

Αυτή σε πάει παρά εσύ την πας...

Κι ανοίγει τα πανιά της και σε βγάζει όπου θέλει. Σε μπλέκει με περίεργες συμπτώσεις και με γεγονότα που δεν καταλαβαίνεις.

Και κάπου εκεί έχεις χάσει τη μπάλα. Και κάπου εκεί θέλεις να κρυφτείς να γλύψεις την πληγή. Αλλά μένεις στο παιχνίδι που παίζεται.

Μένεις, επιμένεις, περιμένεις.





Για πόσο όμως; Πόση υπομονή μπορεί να έχει ένας άνθρωπος;







Κι αν έχει φτάσει στα όρια του;;

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Μαΐου 2009, 12:02
Πρεμιέρα!


Κοιτάζω δίπλα μου...

Στη σκηνή πάνω όλοι μαζί...

Άνθρωποι που πριν από λίγους μήνες δεν γνωρίζονταν...

Μέσα σε λίγο καιρό γίναμε μια παρέα...

Καθημερινές συναντήσεις, καθημερινές πρόβες...Πολύωρες.

Δέσιμο και επικοινωνία.

Παρέα και μοίρασμα.

Χαμόγελα.

Όμορφες στιγμές.

Αίσθηση ότι ο κόπος μας δεν πήγε χαμένος.

Φίλοι να μας περιμένουν. Καλοί μας φίλοι.

Χαμόγελα και ζεστές αγκαλιές.

Βλέματα γνώριμα.

Επί σκηνής άψογη επικοινωνία, όπως και άψογη ήταν η συνεργασία μας απ' την αρχή. Παρέα περισσότερο και πάνω από όλα.

Άνθρωποι που δεν ήξεραν πολλά από θέατρο αλλά το γνώρισαν και το αγάπησαν. Κι εγώ το ίδιο. Είναι πολύ όμορφη εμπειρία.

Παλιά περίμενα να μιλήσω με τους καλλιτέχνες μετά τη συναυλία, μετά την παράσταση. Πόσο εντύπωση αλήθεια μου έκανε που μου μίλαγαν μετά!

Έστω και λίγο, ντύθηκα έναν άλλο εαυτό...Πιο τρελό. Αλλιώτικο γενικά. Έστω και λίγο έμειναν στη γωνία οι φόβοι. Έστω και λίγο γέλασαν τα μάτια μου.

Κάτι μου λέει ότι είναι η αρχή...Ότι τα μάτια μου θα γελούν συχνά από δω και πέρα...

 

 

 

Είναι σχολείο λεν' της νύχτας η ζωή
κι εγώ καθόμουνα στο πρώτο το θρανίο
στο μαυροπίνακα η μοίρα είχε γραφτεί
και μ' είχε κλείσει στο κλουβί σαν το θηρίο.

Χρόνια σε δήθεν φουαγιέ και τα λοιπά
κι ύστερα πίστες με νταλκάδες και ουίσκι
ρωτά τι έμεινε για μένα τελικά
πες μου ο καθένας λίγη αγάπη που την βρίσκει.

Ένα ποτήρι βάζω και πίνω
εγώ το πίνω, με πίνει εκείνο.

Ψυχή και σώμα που πλανήθηκαν πολύ
μια περηφάνια κρατημένη με το ζόρι
ένα παιδί στην άκρη μέχρι το πρωί
κι εγώ στα στέκια που πουλούσαν οι εμπόροι.

Χρόνια σε δήθεν φουαγιέ και τα λοιπά
κι ύστερα πίστες με νταλκάδες και ουίσκι
ρώτα τι έμεινε για μένα τελικά
πες μου ο καθένας λίγη αγάπη που την βρίσκει.



Ένα ποτήρι βάζω και πίνω
εγώ το πίνω, με πίνει εκείνο.






Η παράσταση δεν θα ήταν ίδια, χωρίς την υπέροχη μουσική του Δημήτρη και τους εξίσου υπέροχους στίχους της Μαργαρίτας.



Αυτό είναι το τραγούδι της Μαριάννας. Του ρόλου μου δηλαδή. Πολυαγαπημένο μου, από την πρώτη φορά που το άκουσα.


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
kithara-woman
Αυγή
από ΚΑΤΕΡΙΝΗ
34 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/kithara-woman

σκέψεις,ιδέες,ποιήματα,χιουμοριστικά κείμενα και σχόλια








Tags

αγάπη ελπίδα ζωή ταξίδι αλλαγή αναμνήσεις σκέψεις γνώσεις παράξενα σοφίες δημιουργία διάφορα στιγμές ευχές χαρά χαμόγελο όνειρο ιδέες νοσταλγία συμπεράσματα συνταγές συνταγή ανέκδοτα φιλία θυμός μοναξιά ιστορία λιμάνι ψυχή λέξεις Μουσική παραμύθι περι ζωής μουσικής φιλίας έρωτα χαμόγελου ποιήμα σιωπή πιστεύω συμπέρασμα χιούμορ χιουμορ ζωγραφική συμβουλές τραγούδια ταινία ταινίες γάμος μετακόμιση παρέα ευτυχία χρήσιμα site ψηφιδωτό στιγμες




Επίσημοι αναγνώστες (21)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης