αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Σκόρπιες σκέψεις και ιδέες ενός ανήσυχου μυαλού
Η ζωή θέλει χαμόγελο

26 Ιουλίου 2011, 12:19
Περί κριτικής και κριτικών (όχι από την Κρήτη) και άλλων δεινών..


 

Είπα ότι δεν θα ξαναγράψω γιατί δεν έχω και πολλά να πω, όταν είσαι άνεργος, στο σπίτι ,τα οικονομικά σου χάλια και οι βόλτες ελάχιστες ως καθόλου, τι να γράψεις; Άντε να γράψω καμιά συνταγή, που κοντεύω να γίνω Βέφα και Μαμαλάκης μαζί, κάθε μέρα όλο και κάτι σκαρώνω στην κουζίνα, πάντα όμως ελαφριά, γιατί έτσι έχω μάθει.

Αλλά όταν έχεις το μικρόβιο του γραψίματος ,δεν φεύγει κι εύκολα.

Επίσης, όταν περιτριγυρίζεις σε διάφορες σελίδες στο ιντερνετ, και διαβάζεις απόψεις, θα έρθει κι η ώρα που θα βιδώσεις. Τελευταία όλο και πιο συχνά βιδώνομαι από απόψεις. Όχι εδώ μόνο, κυρίως όχι εδώ, αλλά σε ανύποπτες στιγμές διαπιστώνω πόσο ξερόλες είμαστε και πόσο έχουμε το μικρόβιο του δικαστή και μάλιστα ενός δικαστή που αν ήταν στο χέρι του θα καταδίκαζε τους πάντες σε δημόσιο απαγχονισμό.

Βλέπω μια έντονη τάση να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Να νομίζουμε ότι μόνο αυτό που πιστεύουμε είναι σωστό και ό, τι λένε οι άλλοι είναι βλακεία. Την τάση του ξερόλα, που μόνο αυτός έχει δίκιο, μόνο αυτός ξέρει το σωστό, μόνο η δική του άποψη είναι σωστή.

Εγώ, εγώ, εγώ, εγώ..

Η αγαπημένη λέξη ενός ξερόλα.

Έχω γνωρίσει τόσους πολλούς στη ζωή μου, που αν μπαίνανε στη σειρά, θα φτάνανε στο Πεκίνο.

Το πρόβλημα είναι όταν δεν μπορείς να απαλλαγείς από αυτούς, αν πχ είναι συγγενείς σου. Εκεί έχεις πρόβλημα. Απλά φροντίζεις να μην τους συναναστρέφεσαι συχνά. Χαίρομαι πολύ που έφυγα από την Αθήνα και άφησα ξερόλες πίσω, αλλά δυστυχώς έχω κι εδώ έναν μεγάλο ξερόλα. Όνομα μην πω.. Τες πα..Αυτός κάνει για 10. Και όχι, εννοείται ο Στέλιος δεν είναι έτσι. Ευτυχώς.

Η ζωή όμως δίπλα σε έναν ξερόλα είναι δύσκολη.. Εκτός κι αν το ταίρι του είναι μεγαλύτερος ξερόλας. Έχω κοντινό παράδειγμα, που δεν ξέρεις ποιος από τους δυο είναι χειρότερος..Αλλά η ζωή δίπλα σε έναν ξερόλα, είναι απίστευτα κουραστική.

Επίσης η ζωή δίπλα σε έναν κριτικό. Όχι από την Κρήτη. Δίπλα σε έναν που κρίνει τα πάντα και τα βγάζει άχρηστα. Είναι το δίδυμο αδελφάκι του ξερόλα ο κριτικός.

Μπορεί πχ να είναι μια απίστευτα ωραία ταινία, όπως έτυχε να δω προχθές στο ΝΕΤ, έβαλε το ‘’οι εντιμότατοι φίλοι μου’’ σπαρταριστή κωμωδία, παλιάς κοπής, Ιταλική, τριλογία, μεταξύ 1975-1985 γυρισμένες οι 3 ταινίες.

Κι όμως, κάπου που πήρε μετά το μάτι μου, ψάχνοντας πληροφορίες για την ταινία, για τους ηθοποιούς, σε ένα site, υπήρξαν και άτομα που την έθαψαν. Καλά, για να θάψεις αυτή την ταινία, συγνώμη που θα το πω είσαι ή αγέλαστος ή η θερμοκρασία του πίσω μέρους σου(για να μην πω κ****) πρέπει να είναι υπό του μηδενός.

Και είναι ένα από τα ελάχιστα παραδείγματα. Απλά επειδή ήταν πρόσφατο και βιδώθηκα λίγο, γιαυτό και το αναφέρω.

Δηλαδή, ας μας πούνε αυτοί οι συμπαθείς(λέμε τώρα) θεατές, τι περιμένουν να δουν από μια κωμωδία; Την υψηλή τέχνη και διανόηση; Ή μήπως αυτοί βλέπουν μόνο ταινίες με βία όπου παίζουν ναρκομανείς, βιαστές, παιδεραστές και αυτά τα αποκαλούν υψηλή τέχνη;Ή ΄μια ταινία θεωρείται υψηλή τέχνη όταν ξε-κοιλιάζονται ή ξε-κωλιάζονται στα κρεβάτια;

Ομοίως, κρίνονται και κατακρίνονται τραγούδια, τραγουδιστές, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, ταινίες, θεατρικές παραστάσεις. Και όχι μόνο. Η γκάμα ενός κριτικού και ενός ξερόλα περιλαμβάνει και κοινωνικά φαινόμενα, και κοινωνικές αναταραχές.

Πόσο θύμωσα με το κοντινό αυτό παράδειγμα ξερόλα που έχουμε εδώ(είπαμε ονόματα μη λέμε, οικογένειες μη θίγουμε…) που σε μια επίσκεψη με βίδωσε τόσο πολύ που μου ήρθε να κάνω μεγάλο τσακωμό…

Δεν μπορώ να διανοηθώ να υπάρχει άνθρωπος που να λέει ότι δικαίως τα ΜΑΤ δέρνουν τον κόσμο, επειδή ο κόσμος έκανε καταστροφές, τότε με τους αγανακτισμένους. Το θεωρώ ΝΤΡΟΠΗ και μόνο να ειπωθεί αυτή η κουβέντα.

Όπως ντροπή θεωρώ και πολλά άλλα που διάβασα εκείνες τις μέρες.

Απόψεις που θεωρώ ότι αυτές μας έχουν φέρει στο χείλος της καταστροφής.

Αλλά λογικό είναι, όταν δεν υπάρχει παιδεία. Δύσκολο να ακούσεις από κάποιον μορφωμένο τέτοιες απόψεις, αλλά αν τις ακούσεις, θα σημαίνει 2 πράγματα: ή είναι συντηρητικός μέχρι κόκκαλο ή είναι βολεψάκιας- βολεμένος- συμφεροντολόγος μέχρι κόκκαλο. Εξίσου κακά και τα δύο.

Γιατί σκόπιμα, ακόμα και μορφωμένοι άνθρωποι μπορεί να υποστηρίξουν κάτι ακραίο γιατί τους έχουν υποσχεθεί μια θεσούλα.

Σιγά μην ξεπουλιόμουνα εγώ για μια θεσούλα. Χίλιες φορές άνεργη παρά να γίνω σα να τα μούτρα τους.

Γραβατάκηδες στην ψυχή. Ξεπουλιούνται για να φτιάχνουν βίλες και να κυκλοφορούν με το αμάξι των εκατομυρίων.

Πέρα από τις απόψεις όμως, όλη αυτή η κριτική διάθεση, να κατακρίνεις τα πάντα και να τα βγάζεις άχρηστα κρύβει και κάτι άλλο. Μια ηλίθια τελειομανία. Μια τελειομανία μόνο ηλίθια μπορεί να είναι.

Τέλειος είναι ο Θεός. Μόνο.

Τώρα πως ο άνθρωπος από κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση βγήκε έτσι, αυτό χωράει συζήτηση.. Μάλλον ο άνθρωπος, συμμάχησε με την άλλη πλευρά… Τον αντίπαλο του Θεού… Ακόμα και σε αυτό ξεπουλήθηκε μήπως και ζήσει αιώνια.

Εγώ όμως επειδή δεν θέλω να είμαι με την αντίπαλη πλευρά, μόνο την τελειότητα του Θεού δέχομαι. Ανάμεσα στους ανθρώπους καμία τελειότητα δεν υπάρχει.

Δεν μπορεί να έχεις απαίτηση από κάποιον να είναι τέλειος. Δεν μπορεί ακόμα κι αν το θέλει.

Ανάμεσα πχ σε ένα τραγούδι που λατρεύουμε και σε ένα που μας φαίνεται βλακεία, ένα κοινό σημείο υπάρχει. Ο δημιουργός του έβαλε ώρες εργασίας, έμπνευσης και κατάθεσης ψυχής. Δεν μπορείς εσύ, όσες γνώσεις και να έχεις να το βγάζεις άχρηστο.

Κι εμένα κάποιοι δεν μου αρέσουν αλλά δεν θα τους βρίσω όπου βρεθώ κι όπου σταθώ. Απλά, αν βρω τραγούδι τους πχ στο ράδιο, θα αλλάξω σταθμό. Τόσο απλό.

Δεν μπορείς όμως να ακυρώνεις κάποιον επειδή εσύ τον κρίνεις ανεπαρκής.

Όλοι ανεπαρκείς είμαστε. Ασήμαντα μυρμηγκάκια μες το σύμπαν.

Μην θεωρούμε την θλιβερή μας ύπαρξη κάτι το εξαιρετικό. Σιγά τα ωά.

Ο άνθρωπος είναι ικανός για το μεγάλο καλό-κάποιοι- αλλά είναι ικανός και για το μεγάλο κακό. Δυστυχώς η δεύτερη κατηγορία συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό.. Αποδείξεις πολλές. Όσοι με τόση μανία σκοτώνουν, όσοι σκοτώνουν χωρίς λόγο ή σκοτώνουν για 10 ευρώ. Όσοι αποπλανούν παιδάκια ή σκοτώνουν παιδάκια, όσοι βιάζουν.

Ο άνθρωπος έχει τα πιο κακά ένστικτα ανάμεσα στα ζώα.Ένα ζώο θα σκοτώσει μόνο για επιβίωση. Ο φόνος μεταξύ ανθρώπων θα είχε νόημα τότε μόνο αν ήμασταν κανίβαλλοι. Άρα, τι νόημα έχει;

Είμαστε το χειρότερο είδος που δημιουργήθηκε.. Δυστυχώς.. Καμιά φορά το λέω για πλάκα ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε την 6η μέρα που ο Θεός είχε ήδη κουραστεί και έκανε προχειροδουλειά.

Είναι ώρες που με απογοητεύουν οι άνθρωποι. Μόνη όαση ο σύντροφός μου και οι γονείς μου. Οι μόνοι 3 άνθρωποι που εμπιστεύομαι στον κόσμο. Από κει και πέρα το χάος.

Οπότε αν βάλεις σε αγώνα Κριτικούς με Ξερόλες, θα είναι αμφίροπος. Είναι τόσο ίδιοι..

 

Κριτικοί-Ξερόλες=1-1  σημειώσατε  Χ.

 

Σε ένα αυτοσχέδιο δελτίο, που σκέφτηκα:

 

Κριτικοί-ξερόλες 1-1

Σπαστικοί- ήσυχοι άνθρωποι 5-0

Κατίνες- διακριτικοί 15-0

Ηλίθιοι-έξυπνοι 8-0

Αμόρφωτοι-μορφωμένοι 3-0

Κακιασμένοι-καλοί 7-0

Απατεώνες-Αθώοι 5-0

Εκμεταλευτές-Αθώοι 4-0

Βολεψάκηδες-αξιοπρεπείς 12-0

Συμφεροντολόγοι-Ιδεολόγοι 2-0

 

 

Και οι κατάλογος ατέλειωτος..

‘’Αν ξυπνήσεις μονομιάς, θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς…’’

Αλλά αν ποτέ αυτό το δελτίο αλλάξει, εμένα να με χ*****….

 

 

ΥΓ:Κοντά στην Αθήνα,στη Χασιά,υπάρχουν  ερείπια τειχών και ένα απίστευτο δάσος..Ελπίζω να γλιτώσει από τους εγκληματίες-εμπρηστές που ξέχασα πριν να αναφέρω-παράλειψη μου-γιατί πιστευω ότι για αυτούς θα έπρεπε να υπάρχει θανατική ποινή, εγκληματούν απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα και όλες τις γενιές, τωρινές και επόμενες.


- Στείλε Σχόλιο


14 Ιουλίου 2011, 00:13
Δεν θα μπορούσα να είμαι εκεί...


 

Βράδυ Τετάρτης… Στο σπίτι…

Συνειδητά απέχω…

Σκέψεις περνούν, σαν τρένα, πλησιάζουν σταθμούς και φεύγουν..

Πέρασαν 17 χρόνια… 1994-2011…

Φοιτήτρια τότε, ενήλικη, παντρεμένη γυναίκα, τώρα..

Τι άλλαξε; Όχι πολλά, αλλά ταυτόχρονα και όλα…

‘’όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν’’ ή ‘’τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά’’..

Όπως προτιμάτε. Παπάζογλου ή Κατσιμίχα..

Έχω πολλά να θυμάμαι.. Όμορφες στιγμές.. Κι εγώ ήμουνα αλλιώς τότε.. Πάντα στο ξεκίνημα είσαι αλλιώς, πιο ανάλαφρος. Στην αρχή του ταξιδιού, ξεκινάς με όρεξη. Στην πορεία, κουράζεσαι. Βαραίνεις. Δεν είναι το ίδιο να είσαι φοιτητής, στην πόλη που μένεις και το ίδιο να είσαι άνεργος, κι εσύ κι ο σύντροφος σου, σε μια άλλη πόλη.

Τίποτα δεν έχει αλλάξει για μένα και έχουν αλλάξει όλα..

Δεν ήθελα να έρθω..

Μια απουσία.. Βαραίνει..

Βιάστηκες φίλε.. Βιάστηκες.. Κι έχω τόσα να θυμάμαι.. Τι να πρωτοαναφέρω; Θα ξεχάσω πολλά αν αναφέρω έστω λίγα..

Θυμάμαι την απλότητα που είχες απαντήσει όταν είπα, 20 χρονών κορίτσι, ότι αυτό που θα ήθελα ήταν να παρακολουθήσω ηχογράφηση στο στούντιο.

‘’Την Τρίτη τι κάνεις;’’

‘’Τίποτα’’

Έλα στην πλατεία Αγίων Αναργύρων να πάμε.

‘’Άσε πρώτα, πρώτα να ξεχάσω, άσε με, άσε με να λησμονήσω..’’

Τραγούδι, ηχογράφηση, ακκουστικά, όργανα, κόσμος να μπαινοβγαίνει σε ένα παλιό διώροφο, πρώην σχολείο την εποχή που πήγαινες. Στα μάτια των 20 χρόνων μου όλα αυτά φάνταζαν μαγικά.

Θυμάμαι καφέδες στην πλατεία, μια φορά.

Θυμάμαι να σου παίζω με την κιθάρα, πρόχειρα στιχάκια και μουσικές που είχα γράψει.

Θυμάμαι… Θυμάμαι…

Συναυλίες με όλη την παρέα, να κάθομαι πίσω, μαζί σας..

Τον κιθαρίστα που μου παρείχε το ελευθέρας από τα ‘’μαντρόσκυλα’’

‘’Δικιά μας είναι’’, είπε ένας άνθρωπος που μόνο εξ’ όψεως με είχε δει, δεν είχαμε μιλήσει ποτέ.

Ο άλλος φίλος μου, ο ψηλός μακρυμάλλης… Που τον πείραζα συνέχεια, για το πόσο είχε πιεί, και για τις άδειες που είχε από το στρατό κι αυτός με πείραζε ότι πάλι είμαι εδώ, πρώτη σειρά..

Δίπλα στο ποτάμι.. Να με παίρνει το ποτάμι των τραγουδιών..

Η γλυκιά μελωδία του ακκορντεόν.. Μια γλυκιά ύπαρξη, μια χαμογελαστή κοπέλα. Αγκαλιά ζεστή και φιλική που δεν ξεχνώ.

Ένας ψηλός τυμπανιστής, χαμογελαστός..

Ένας μπασίστας, που είχε πάντα έναν καλό λόγο για μένα και μια αγκαλιά. Κεραυνοβόλος συμπάθεια. Υπάρχουν και τέτοιες. Όταν έναν άνθρωπο τον περιβάλλει θετική αύρα.

Πόσα θυμάμαι..

Φωτογραφίες.. Μελωδίες.. Λέξεις.. Αγκαλιές..Φιλιά.. Αγγίγματα..Ειλικρινές ενδιαφέρον.. Νέα.. Προγράμματα.. Συναυλίες..Ταξίδια.. Μουσικές.. Στιχάκια και σιγοτραγουδίσματα του αέρα.. Μαγική ατμόσφαιρα.. Κιθάρα και ακκορντεόν, βιολί, μπάσο, τύμπανα και πιάνο..

Μαγική φωνή..

Ξάπλωνε στις λέξεις και τις χάιδευε με την υπέροχη φωνή- χάδι..

Νότες ευχαριστημένες..

Πόσα πήρα από αυτή την παρέα.. Αναμνήσεις..

Και πόσο δίπλα μου ήταν.. Όταν το είχα ανάγκη.. Ήταν εκεί.. Έχουν περάσει ακριβώς 16 χρόνια, Ιούλιος ήταν και τότε.. Εκεί, δίπλα μου.. Σε δύσκολη στιγμή.

Πώς να ξεχάσω; Αυτή η χαρά.. Δεν μπορούσα να την συγκρίνω με άλλη.. Μεγάλη χαρά..

Οι πράξεις μετράνε..

 

Απουσία.. ‘’Σαν πέπλο θα σκεπάζει σαν μπαμπούλας τη ζωή μας..’’ Παραφράζοντας.

Ευχαριστώ.. Για όλα..

Δεν θα μπορούσα να είμαι εκεί. Τίποτα δεν θα ήταν ίδιο. Κανείς μας.

Αλλά η απουσία πιο βαριά.

Δεν θα μπορούσα να είμαι εκεί..

Δεν θα μπορούσα..

 

 

 

Είναι εδώ όμως οι αναμνήσεις…….

 


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
kithara-woman
Αυγή
από ΚΑΤΕΡΙΝΗ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/kithara-woman

σκέψεις,ιδέες,ποιήματα,χιουμοριστικά κείμενα και σχόλια






Tags

αγάπη ελπίδα ζωή ταξίδι αλλαγή αναμνήσεις σκέψεις γνώσεις παράξενα σοφίες δημιουργία διάφορα στιγμές ευχές χαρά χαμόγελο όνειρο ιδέες νοσταλγία συμπεράσματα συνταγές συνταγή ανέκδοτα φιλία θυμός μοναξιά ιστορία λιμάνι ψυχή λέξεις Μουσική παραμύθι περι ζωής μουσικής φιλίας έρωτα χαμόγελου ποιήμα σιωπή πιστεύω συμπέρασμα χιούμορ χιουμορ ζωγραφική συμβουλές τραγούδια ταινία ταινίες γάμος μετακόμιση παρέα ευτυχία χρήσιμα site ψηφιδωτό στιγμες




Επίσημοι αναγνώστες (21)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης