Αν στις 9 το πρωί είσαι ακόμα άυπνη από το προηγούμενο μεσημέρι και «βάζεις ένα ποτό» να χαλαρώσεις μπας και κοιμηθείς… Αν ακούς στο repeat ένα καταραμένο κομμάτι του Blackie και μετά τις πέντε φορές βάζεις ένα Ivory Tower... Αν δεν είσαι μόνος σου, έχεις φίλους, κολλητούς, αδερφούς, ανθρώπους γύρω σου… Αν ωστόσο πέφτεις στο κρεβάτι και στριφογυρνάς χωρίς να καταφέρεις τίποτα… Τότε τι γίνεται; «Είσαι ξεκούραστος κ*λος» θα έλεγα πριν κανένα χρόνο… Δε γίνεται αλλιώς. Κι όμως, τώρα νιώθω τόσο κουρασμένη, αλλά και τόσο χείμαρρος… Γεμάτη και άδεια συγχρόνως… Πρέπει να τα συνδυάσω για να καταφέρω να κοιμηθώ! Πρέπει! Ήρθες σπίτι μου πριν τέσσερις ώρες. Έφυγες πριν δυόμισι. Και; Τίποτα… Δεν είπες τίποτα. Σου έβαλα ένα Τζακ με λίγο πάγο. Κάθισες. Το ήπιες. Μου φίλησες το μέτωπο και έφυγες. Ούτε το καθιερωμένο «Να προσέχεις μικρή μου». Τίποτα. Όλα αδειάζουν. Όλα τα συνηθίζουμε και όλα τελειώνουν. Ακόμα και αυτά τα απλά πράγματα. Την επόμενη φορά δε θα ‘χει ούτε φιλί στο μέτωπο. Να προσέχεις… Και η κούπα ακόμα να αδειάσει… Πέμπτη φορά οι WASP, ήρθε ώρα για το A Few Days Make Eternity και μετά θα σκεπαστώ μέχρι πάνω και θα κλείσω σφιχτά τα μάτια μου. Κανέναν δε θα αφήσω να μπει στα όνειρά μου σήμερα. Σε οχτώ ώρες έχουμε πρόβα και σε σε δώδεκα δουλεύω. Κούραση!

Tell me who is next?
And who was the last one?
No word to disturb this endless beauty,
a single thought will prove me wrong!
A single thought will prove me wrong
as if it was my last one!
Come see, without the color
there..s nothing left to love.

Say good-bye to all your memories
Don..t ask me why!
I count my yesterdays.

Soul surgery, electric dream treatment,
eyes turned blind that once could see...
Es gibt kein zweites wiedersehen
im schlaf, mein bruder
Wirst du mich schon verstehen
bevor ein neuer tag vergeht, nur du...
Fangst du mir einen traum.

So please be quiet in this room,
this is a place of silence.

 (Ανοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μία ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ' τα δυο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η γυναίκα με τα μαύρα έχει εκδώσει δυο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η Γυναίκα με τα μαύρα μιλάει στον νέο.)

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα.

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως τη μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφορη κι αϋλη,
τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κ' η φθορά του.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου,
σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου - η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ' η καρδιά μου).
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει –
θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σε να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου
απ’ την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής απ’ τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, - όχι η φωτογραφία που κοιτάς με τόση δυσπιστία –
λέω για την πολυθρόνα, τόσο αναπαυτική,
μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι
και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει
- μιαν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,
πιο στιλβωμένη απ’ τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα
δίνω στο στιλβωτήριο της γωνιάς,
ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος
λικνισμένο απ’ την ίδια του ανάσα,
τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δυο
σα να μην είχε τίποτα να κλείσει
ή να κρατήσει ή ν’ ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό. Πάντα μου
είχα μανία με τα μαντίλια,
όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο,
τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο στους αγρούς
με το λιόγερμα
ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το σκουφί που φοράνε
οι εργάτες στο αντικρινό γιαπί
ή να σκουπίσω τα μάτια μου, - διατήρησα καλή την όρασή μου
ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μια απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια.

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι
ν’ απασχολώ τα δάχτυλα μου. και τώρα θυμήθηκα
πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο
με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δυο ξανθές πλεξούδες
- 8, 16, 32, 64 -
κρατημένη απ’ το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς
όλο φως και ροζ λουλούδια,
(συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια – κακή συνήθεια) – 32, 64 -
κ’ οι δικοί μου στήριζαν
μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο.
Λοιπόν, σου ‘λεγα για την πολυθρόνα –
ξεκοιλιασμένη – φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα –
έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,
μα που καιρός και λεφτά και διάθεση – τι να πρωτοδιορθώσεις; -
έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα
τα’ άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. εδώ κάθισαν
άνθρωποι που ονειρεύθηκαν μεγάλα όνειρα,
όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε,
και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ’ το χώμα
δίχως να ενοχλούνται απ’ τη βροχή ή το φεγγάρι.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή της μαρμάρινης σκάλας τ’ Αι Νικόλα,
ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις κι εγώ θα γυρίσω πίσω
έχοντας στ’ αριστερό πλευρό μου τη ζέστα
απ’ το τυχαίο άγγιγμα του σακακιού σου
κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα από μικρά συνοικιακά παράθυρα
κι αυτή την πάλλευκη άχνα απ’ το φεγγάρι
που ‘ναι σα μια μεγάλη συνοδεία ασημένιων κύκνων –
και δε φοβάμαι αυτή την έκφραση, γιατί εγώ
πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα άλλοτε με το Θεό που μου εμφανίστηκε
ντυμένος την αχλύ και τη δόξα ενός τέτοιου σεληνόφωτος,
πυρπολημένη απ’ τα’ αδηφάγα μάτια των αντρών
κι απ’ τη δισταχτικήν έκσταση των εφήβων,
πολιορκημένη από εξαίσια, ηλιοκαμένα σώματα,
άλκιμα μέλη γυμνασμένα στο κολύμπι, στο κουπί, στο στίβο,
στο ποδόσφαιρο (που έκανα πως δεν τα ‘βλεπα)
μέτωπα, χείλη και λαιμοί, γόνατα, δάχτυλα και μάτια,
στέρνα και μπράτσα και μηροί (κι αλήθεια δεν τα ‘βλεπα)
- ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς ό,τι θαυμάζεις,
σου φθάνει ο θαυμασμός σου, -
θέ μου, τι μάτια πάναστρα, κι ανυψωνόμουν
σε μιαν αποθέωση αρνημένων άστρων
γιατί, έτσι πολιορκημένη απ’ έξω κι από μέσα,
άλλος δε μου ‘μενε παρά μονάχα προς τα πάνω ή προς τα κάτω. –
Όχι, δε φτάνει.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με,
γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, έμεινα μόνη
ανένδοτη, μόνη και πάναγνη,
ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη,
γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού,
στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μείνουνε σα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο
πέρα απ’ τη ζωή μου και τη ζωή σου, πέρα πολύ. δε φτάνει.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ’ το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δεν τολμάς να τ’ ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι, παρ’ όλους τους νεκρούς του, δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να απ’ τους νεκρούς του
να ζει απ’ τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του σ’ ετοιμόρροπα κρεβάτια και ράφια.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες την άχνα της βραδιάς,
είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλητη,
κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,
κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή
παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.
Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι – πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, - πώς να το φέρω; - Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Φορές-φορές, την ώρα πού βραδιάζει, έχω την αίσθηση
πως έξω άπ’ τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης
με την γριά βαριά του αρκούδα
με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια
σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο
ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο
και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο
και δεν τ' αφήνουν πια να βγουν έξω
μ' όλο πού πίσω απ' τούς τοίχους
μαντεύουν το περπάτημα της γριάς αρκούδας –
κ' η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της,
μην ξέροντας για που και γιατί –
έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια να χορεύει στα πισινά της πόδια
δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της
να διασκεδάζει τα παιδιά, τούς αργόσχολους τους απαιτητικούς
και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα
αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά, παίζοντας έτσι το τελευταίο παιχνίδι της, δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση,
την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων,
στους κρίκους των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της,
την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή
με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου - έστω κ' ενός αργού θανάτου-
την τελική της ανυπακοή στο θάνατο με τη συνέχεια και τη γνώση της ζωής
που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ' τη σκλαβιά της.

Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;
Κ' η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται
υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,
χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλια της στις πενταροδεκάρες
που τις ρίχνουνε τα ωραία και ανυποψίαστα παιδιά
(ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)
και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε
το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ , ευχαριστώ.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας. Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν
σα στρόγγυλα, μεγάλα μάτια πίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια και όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου
– δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν’ ανέβω πάλι στην επιφάνεια –
ο δίσκος μου πέφτει απ’ τα χέρια άηχος, - σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ’ την ανάσα μου ν’ ανεβαίνουν, ν’ ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντας τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;

Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού,
κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω – όχι, τα δίνω
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν – πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να ‘ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;

Άσε να σου κουμπώσω το πουκάμισο – τι δυνατό το στήθος σου,
τι δυνατό φεγγάρι, - η πολυθρόνα, λέω
– κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ’ το τραπέζι
μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω
να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου – μην κοιτάξεις μέσα,
είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει – μην κοιτάξεις, μην κοιτάχτε,
ακούστε που σας μιλάω – θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος
ωραίος, ανάλαφρος – θα πέσεις, -
ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές – δεν τις ακούτε;

Βαθύ βαθύ το πέσιμο,
βαθύ βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ’ ανοιχτά φτερά του,
βαθιά βαθιά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, -
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης,
όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις. Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα – ο εξαίσιος ίλιγγος.
Έτσι κάθε απόβραδο
έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.

Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντι για καμιάν ασπιρίνη
άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονοκέφαλό μου
ν' ακούω μες στους τοίχους τον κούφιο θόρυβο
πού κάνουν οι σωλήνες του νερού,
ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη,
ξεχνιέμαι κ' ετοιμάζω δυο - ποιος να τον πιει τον άλλον; -
αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει
ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας
απ' το παράθυρο τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου
σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου που έρχεται να με πάρει
με τα μαντίλια μου, τα σταβοπατημένα μου παπούτσια,
τη μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματά μου,
χωρίς καθόλου βαλίτσες - τι να τις κάνεις; -
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θα ‘ρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι –
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της
με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοια μας και τα γερατειά μας,-
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματά σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

(Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα ‘κρυβε το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μία πολύ γνώστη μουσική φράση. Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε χαμηλόφωνα η «Σονάτα του Σεληνόφωτος», μόνο το πρώτο μέρος. Ο νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κ' ίσως συμπονετικό χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα απελευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αϊ-Νικόλα, πριν κατεβεί τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, -ένα γέλιο δυνατό, ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να ‘ναι το ότι δεν είναι καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο, ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και θα πει «η παρακμή μίας εποχής». Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του. Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ' το σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνιές του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; το ραδιόφωνο συνεχίζει.)

Ένα τραγούδι κορυφή για τη thrash μουσική σκηνή. (Άντε και στο live Kreator θα τα ξαναπούμε χαχαχαχα)

Alice, isn't it frightening?
Alice, aren't you scared?
Alice, isn't it wonderful?
Living life afraid
Don't look around the corner
I might be lurking there
Under the bed at night
You're up till dawn again

Alison hell, your mind begins to fold
Alison hell, aren't you growing cold?
Alison hell, you are looking blue
Alice in hell, what else can you do?

Alice

I begin my rule, life hideous in your mind
Crying out, you've lost your doll
It isn't worth a dime

Alison hell, your mind begins to fold
Alison hell, aren't you growing cold?
Alison hell, what are you looking for?
Alice in hell, soon I close the door

Sitting in the corner, you are naked and alone
No one listened to your fears, you've created me

Alice, isn't it frightening?
Alice, aren't you scared?
I was killed at birth
I shoot this final scene
You're in the basement
You're trapped insanity

Alison hell, what were you looking for?
Alison hell, as I close the door
Alison hell, here you shall dwell
Alison hell, Alice dwells in hell

Alice

Alice
Alison
Alice
In hell

Goodbye
 

Θα σου κάθομαι σου λέω, είμαι εγώ για σένα, βάρα με κι ας κλαίω...

Πες με αγάπη βρε σατράπη, αν μ'αφήσεις φεύγω, πάω να βρω αράπη...

Αν θέλεις να ανοίξουν της καρδούλας μου οι πόρτες,βγάλε όλα τα ρούχα σου κι έλα με τις μπότες...

Το βράδυ θα έλθω να σε πάρω, γι' αυτό μη φας, θα φάμε γλάρο...

Μ' αγαπάς ή τσάμπα πίνω;

Έρωτά μου τοκογλύφε, γλύφε το κορμί μου γλύφε...

-Έλα μου εδώ να σε χαρώ, να δεις το πόσο σ' αγαπώ.
-Κοντά σου εγώ δεν έρχομαι, μικράκι είμαι και ντρέπομαι.


-Δεν την αντεχω μαζι σου τη ζωη
θα σου φυγω παλιομπετατζη
-Τη μπετονιερα μη κατηγορας
αυτη σου δινει για να φας....

Παμε για τεστ, παμε για τεστ, θελω χωρις καποτα σεξ!

Η μερα μου αρχιζει δίχως χριστοπαναγιες (Καρβέλας, για να μην παρεξηγηθώ)

Κι ειχε ενα φεγγαρι σαν κομμενο νυχι, άλλο να στο λέω κι αλλο να σου τυχει (αφιερωμένο στο θέιο Στάικο)

Ι'm feeling supersonic, give me gin and tonic. (Oasis)

Αφου σου λεω δε τη βρισκω με τη ντισκο. Το ονομα μου απ’το καρνε σου σβηστο.

Τα πόδια σου τα αξύριστα είναι αχαρακτήριστα...

Πλάτσα πλάτσα πλούτσα μ'έχεις κάνει λούτσα, πλούτσα πλούτσα πλάτσα, έφαγα χλαπάτσα!!!!

Μην κλαις αγαπη μου σταματα, μην κλαις και θα σου παρω σοκολατα

Εισαι στην ζωη μου γουρι. Mες στον καυσωνα παγουρι...

Εχω φαει από σενα τοσες φολες Κι εχουν λιωσει από τα παπουτσια μου οι σολες Κάθε βραδυ σε μαζευω απ’τα μπαρακια Εχω βγαλει στο κεφαλι κερατακια Αλλου τρως, αλλου κοιμασαι Αλλου πινεις και σε οποιον στο ζηταει του το δινεις Αγαπουλα μου, σου λεω αγαπουλα Πεταξα τα πραγματα σου στην σακουλα Και σου λεω γεια χαρα και vaffanculo Τελειωσαμε και παρε και τον πουλο...

Ελα στα corner, εχει κουρου αλλα δεν εχει φετα, Γι’αυτό κι εσυ παρηγγειλε μια σοκοφρετα...

ΝΑ ΑΠΑΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΟ... ΝΑ ΑΠΑΤΑΣ ΤΟΝ ΕΡΑΣΤΗ, ΠΟΥ ΤΟ ‘ΧΕΙΣ ΔΕΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ?

Ελα να κάνουμε σεξ...Η αγάπη μας θα γίνει ανοξείδωτο πυρέξ…

Από τότε που γνώρισα εσένα... Θέ μου έπαψα να ‘μαι παρθένα…

Από τον πυργο της Βαβελ, εφυγα νυχτα με το ΚΤΕΛ

Say the magic word: s’agapo, S.A.G.A.P.O.

Γιατι μικρο μου sweetheart να με πληγωνεις τοσο hard….

Ασε πια το μακρυμαλλη για χατηρι φαλακρου (Αφιερωμένο στον capone69 -

Ζουγανέλης speaking :P )

Ερωτεύτηκα γι' αυτό κουρεύτηκα Ολοι αυτοί που βρίζανε τα ωραία μου μαλλιά

Λεν τώρα που κουρεύτηκα πως μου πετάν τ'αυτιά… (αφιερωμένο στο Χρήστο)

Το δικό μου το πουλί δεν το έχουνε πολλοί... (Κώστας Γκολέμης)

Την τρατα λεν’ Μαριτσα, την σκουνα Βαγγελη, Σουλτανα τη μαουνα, τη βαρκα Παντελη!!!



To be continued...

Ένα ενδιαφέρον αφιέρωμα στην μπίρα που δημοσιεύθηκε στα δύο τελευταία του τεύχη του περιοδικού Sorbet

Την επιμέλεια του αφιερώματος την είχε ο Ανέστης Χαϊτίδης, οινολόγος - τεχνολόγος ποτών.

Το 75% της κατανάλωσης μπύρας στη χώρα μας γίνεται από Απρίλιο μέχρι Σεπτέμβριο. Η εποχή της δηλαδή άρχισε κι εμείς καλούμαστε να σας την γνωρίσουμε καλύτερα.

Η μπύρα είναι αναμφίβολα το πιο διαδεδομένο αλκοολούχο ποτό στον κόσμο.

Η παγκόσμια παραγωγή της ξεπερνά τα 1,2 δισεκατομμύρια εκατόλιτρα, την στιγμή που το κρασί μόλις που ξεπερνά τα 0,2 δισεκατομμύρια.

Πρωταθλητές στην κατανάλωση είναι με διαφορά οι Τσέχοι με 160 λίτρα κατ’ άτομο κατανάλωση, ακολουθούμενοι από τους Γερμανούς με 115 λίτρα. Οι Έλληνες απεναντίας είναι μέτριοι καταναλωτές μπύρας, αφού καταναλώνουν κάτι λιγότερο από 40 λίτρα ανά έτος και άτομο με ανοδικές όμως τάσεις.

Ιστορικά η μπύρα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μεσοποταμία, ενώ στην Αίγυπτο ένα είδος μπύρας, που παραγόταν από την ανάμειξη ζυμωμένης ζύμης ψωμιού με νερό, ήταν ένα διαδεδομένο και θρεπτικό λαϊκό ποτό.

Στον ελλαδικό χώρο όπως και αργότερα στη Ρώμη, η μπύρα, αν και διαδεδομένη στα λαϊκά στρώματα, θεωρούνταν ένα «βαρβαρικό» ποτό, ενώ απεναντίας το κρασί ήταν το ευγενικό ποτό της εποχής.

Ωστόσο, στις πιο βόρειες περιοχές, όπου η καλλιέργεια της αμπέλου ήταν δύσκολη έως αδύνατη και οι τιμές του εισαγόμενου κρασιού απλησίαστες για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, η παραγωγή της μπύρας διαδόθηκε γρήγορα, αφού και πρώτη ύλη υπήρχε άφθονη και οι καιρικές συνθήκες ευνοούσαν την παραγωγή ποιοτικότερης μπύρας.

Η αποδοχή της μπύρας έγινε ακόμη μεγαλύτερη κατά τον μεσαίωνα, όπου πλέον έγινε ένα βασικό τρόφιμο ακόμη και για παιδιά, αφού στις δύσκολες συνθήκες τις εποχής ήταν πρώτον ένα υγιεινό συμπλήρωμα διατροφής (δεν περιείχε και τόσο οινόπνευμα όπως σήμερα) και δεύτερον ήταν πάντοτε απελευθερωμένο από επικίνδυνους μικροοργανισμούς (λόγω του βρασίματος που προηγείται της ζύμωσης, αλλά και λόγω του οινοπνεύματος), γεγονός που δεν ίσχυε πάντα για το νερό.
Επίσης μεγάλη ώθηση έδωσαν τα μοναστήρια, τα οποία εντάξανε την μπύρα στα βασικά τους τρόφιμα.

Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο ευνοϊκή για την μπύρα. Μετά το 1800 βελτιώνονται πολύ οι συνθήκες παραγωγής. Νέα είδη μπύρας αρχίζουν να εμφανίζονται και μάλιστα εξαιρετικής ποιότητας, από την στιγμή που έγινε κατανοητό, ότι χρειάζονται χαμηλές θερμοκρασίες και ταχύτητες ζύμωσης. Έτσι έγινε δυνατή η παραγωγή μπύρας χαμηλής ζύμωσης (όπου η μαγιά δεν επιπλέει κατά την ζύμωση), από την οποία ξεπήδησαν τα πιο γνωστά σήμερα είδη μπύρας, που είναι η Pilsner και η Lager.

Βέβαια η κατανάλωση της μπύρας ξεπέρασε κάθε γεωγραφικό όριο με την μαζικοποίηση της ψύξης, η οποία όχι μόνο βοήθησε στην παραγωγή ακόμη πιο ποιοτικής μπύρας, αλλά έκανε ακόμη πιο απολαυστική την κατανάλωσή της.

Στη Ελλάδα, η μπύρα ήρθε στα πρώτα κιόλας χρόνια της επανίδρυσης της, ας είναι καλά ο Βαυαρός Βασιλιάς μας Ότο. Ωστόσο, μέχρι και πριν μερικές δεκαετίες θεωρούνταν ένα προϊόν πολυτελείας, αφού για την απόλαυσή της ήταν απαραίτητη η ψύξη και επιπλέον ήταν πιο ακριβή από το κρασί.

Αν έπρεπε με λίγα λόγια να εξηγήσω σε έναν οινόφιλο τι είναι η μπύρα, θα του έλεγα ότι είναι ένας αφρώδης οίνος από κριθάρι αρωματισμένος με λυκίσκο. Ωστόσο στα αρχικά στάδιά της, η παραγωγή της μπύρας έχει περισσότερα κοινά με το ουίσκι και όλα τα αλκοολούχα που παράγονται από σιτηρά από ότι με την μπύρα.

Η κλασική μπύρα παράγεται από κριθάρι. Θα μου πείτε πως από το κριθάρι παράγεται οινόπνευμα. Λοιπόν είναι μια αρκετά επίπονη και μυστηριακή θα έλεγα διαδικασία. Το κριθάρι οδηγείται αρχικά σε υγρούς θαλάμους όπου αρχίζει και φυτρώνει, απελευθερώνοντας τα ένζυμα, τα οποία θα βοηθήσουν στη συνέχεια ώστε το άμυλο (ένας πολυσακχαρίτης) του κριθαριού να μετατραπεί σε απλά σάκχαρα (μονοσακχαρίτες). Μόλις το κριθάρι αναπτύξει κάποια βλασταράκια, αποξηραίνεται και πλέον η μορφή αυτή του κριθαριού ονομάζεται βύνη. Στην συνέχεια η βύνη αλέθεται και τοποθετείται σε καθαρό νερό 60ο C περίπου και ακολουθεί ένα ζεστό «μπανάκι» σε διάφορες θερμοκρασίες, έτσι ώστε να γίνει η μετατροπή του αμύλου σε σάκχαρα, αλλά και να εκχειλιστούν οι γευστικές ουσίες της βύνης. Ο χρόνος παραμονής και οι θερμοκρασίες που εφαρμόζονται επηρεάζουν πολύ την ποιότητα της μπύρας και είναι από τους βασικούς ποιοτικούς παράγοντες της.

Ακολούθως διαχωρίζεται το «ζουμί» αυτής της κριθαρομάζας και οδηγείται για βράσιμο, αφού πρώτα προστεθεί και μια ποσότητα λυκίσκου, ο οποίος είναι υπεύθυνος για το χαρακτηριστικό άρωμα της μπύρας. Στην συνέχεια κρυώνει και φιλτράρεται το μείγμα, προστίθεται η μαγιά (δηλαδή οι ζύμες), η οποία τρέφεται με τα σάκχαρα του μείγματος και παράγει κυρίως οινόπνευμα και διοξείδιο του άνθρακα. Η μπύρα είναι σχεδόν έτοιμη, ωριμάζει για άλλες 4-6 εβδομάδες υπό πίεση, για να διατηρήσει το διοξείδιο του άνθρακα, φιλτράρεται και εμφιαλώνεται.

Τα είδη της μπίρας χωρίζονται σε μεγάλες ομάδες σύμφωνα με:
• το είδος της μαγιάς, το οποίο μπορεί να είναι υψηλής ή χαμηλής ζύμωσης, ανάλογα με το αν επιπλέει ή κάθεται στη βάση του δοχείου ζύμωσης.
• το είδος της πρώτης ύλης, δηλαδή αν χρησιμοποιήθηκε κριθάρι, σιτάρι κτλ ή μείγμα αυτών,
• την προέλευση
• την παρουσία ή όχι ζυμών στη φιάλη,
• το βαθμό καβουρδίσματος ή καπνίσματος της βύνης (του φυτρωμένου κριθαριού), ο οποίος ρυθμίζει το χρώμα της μπίρας (ξανθιά, κόκκινη ή μαύρη).

ALE (Έιλ), στην Αγγλία σχεδόν συνώνυμο με την λέξη μπίρα. Ο όρος περιλάμβανε παλαιότερα όλα τα ποτά, που ήταν προϊόντα ζύμωσης, στα οποία όμως δεν είχε προστεθεί λυκίσκος. Ωστόσο εδώ και αρκετές εκατοντάδες χρόνια και στην ALE χρησιμοποιείται λυκίσκος. Η ALE είναι μπίρα υψηλής και γρήγορης ζύμωσης, περιέχει συνήθως περισσότερο οινόπνευμα από τις συνηθισμένες μπίρες, είναι πιο σύνθετες στη γεύση και το άρωμα και πίνεται σε υψηλότερες θερμοκρασίες. Υπάρχουν περισσότερα είδη ALE, τα βασικότερα είναι: Mild (αρκετά γλυκιά και αρκετά σκούρη), Pale (πιο ξανθωπή και ξηρή), Imperial Pale (η μπίρα με το μεγαλύτερο εκχύλισμα και το περισσότερο οινόπνευμα).

LAGER, ονομασία η οποία στα γερμανικά σημαίνει αποθήκη, λόγω του ότι για να πάρει τα επιθυμητά χαρακτηριστικά περνάει από μια διαδικασία ωρίμανσης (αποθήκευσης). Είναι το πιο διαδεδομένο είδος μπίρας τόσο σε ότι αφορά την γεωγραφική της εξάπλωση, αφού παράγεται σχεδόν σε όλο τον κόσμο, όσο και σε ότι αφορά την παραγόμενη ποσότητα. Είναι μπίρα υψηλής ζύμωσης σε χαμηλές θερμοκρασίες με έντονη την παρουσία του λυκίσκου, άρα και της πικρής γεύσης. Καταναλώνεται κρύα, αλλά όχι παγωμένη. Σε αυτή τη μεγάλη κατηγορία ανήκουν πολύ γνωστές μπίρες όπως Μύθος, Amstel, Heineken, Βεργίνα, Foster’ s, Bud.

PILSΕNER (ή PILS), είναι αναμφίβολα η βασίλισσα της μπίρας. Είναι μια μπίρα ωρίμανσης (άρα LAGER) από κριθάρι με ακόμη μεγαλύτερη ποσότητα λυκίσκου. Για την παραγωγή της χρησιμοποιείται μαγιά χαμηλής ζύμωσης και η ζύμωση πραγματο-ποιείται σε χαμηλές θερμοκρασίες. Χαρακτηριστικά της, ότι είναι εύπεπτη και ευκολόπιοτη, γεγονός που οφείλεται στην χρήση αρκετά αλκαλικού νερού. Την ονομασία της την πήρε από την τσέχικη πόλη Pilsen, η οποία θεωρείται και η γενέτειρα της μπίρας αυτής. Μερικές από τις πιο γνωστές PILSΕNER, τις οποίες μπορείτε να βρείτε και στην Ελλάδα είναι η Kaiser, Beck’s, Warsteiner, Carlsberg, Budvar ή Budweiser, Veltins.

STOUT, άλλη μία μπίρα υψηλής ζύμωσης, η οποία όμως προέρχεται από πολύ καβουρδισμένη βύνη (μόνο κριθάρι). Έχει αρκετό οινόπνευμα, είναι πικρή, με μία υπόγλυκη γεύση και σχεδόν κρεμώδη αφρό και υφή. Αν ο όρος STOUT δεν σας λέει πολλά, τότε σίγουρα θα ξέρετε την μπίρα Guinness, η οποία είναι αναμφίβολα ο μεγαλύτερος και πιο γνωστός εκπρόσωπος STOUT.

WEISSBIER (Βάισμπυρ), η μπίρα που πίνεται σε ψηλά και λεπτά ποτήρια για να μπορεί κανείς να θαυμάσει την ροή των φυσαλίδων. Είναι μπύρα υψηλής ζύμωσης, στην οποία τουλάχιστον η μισή ποσότητα της βύνης πρέπει να προέρχεται από σιτάρι. Για τον λόγο αυτό την ονομάζουν πολύ συχνά και WEIZEN (= σιτάρι στα γερμανικά). Παράγεται και καταναλώνεται κυρίως στην Βαυαρία.

Τα είδη της WEISSBIER είναι: Kristal, την οποία ειδικά παλαιότερα την ονόμαζαν και την μπίρα-σαμπάνια, διότι έχει φρουτώδη αρώματα, κρυστάλλινη διαύγεια και εξαιρετικά «κορδόνια» (είναι η νοητή γραμμή που καθορίζεται από την ροή των φυσαλίδων). Θα δείτε πολλούς να την απολαμβάνουν με την προσθήκη μιας φέτας λεμόνι, ενώ αρκετά συχνά προσθέτουν 1-2 κόκκους ρυζιού, οι οποίοι δημιουργούν πιο έντονα «κορδόνια». Hefe, είναι ουσιαστικά μια μπίρα Kristal, η οποία λόγω της παρουσίας ζυμών (μαγιάς) μέσα σε αυτήν είναι θολή. Παράγεται όπως και οι αφρώδη οίνοι είτε με επαναζύμωση (δεύτερη ζύμωση μετά την βασική) σε φιάλη (είναι η πιο ακριβή και καλή μέθοδος), είτε σε δεξαμενή. Αν χρησιμοποιηθεί ένα μέρος καβουρδισμένης βύνης τότε η Hefe αποκτά σκούρο χρώμα και ονομάζεται Dunkles Hefe. Στην ελληνική αγορά θα βρείτε αρκετές WEISSBIER με κυριότερες τις Franziskaner, Paulaner και Erdinger.

Τα παραπάνω είδη είναι μερικά από τα εκατοντάδες που υπάρχουν. Ακόμη και σε ένα σούπερ μάρκετ μπορείτε να βρείτε μια μεγάλη ποικιλία από μπίρες, με τις οποίες μπορείτε να πειραματιστείτε.

ΕΤΣΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ

Έχει το ποίημα ζωή πριν από εμάς;
Μήπως το ποίημα είναι αρχέγονος σπόρος
που με τη γέννησή μας
ελπίζει κάποτε να σπαρθεί σε γόνιμο έδαφος;
Έχουμε εξουσία ζωής ή θανάτου επί του ποιήματος;
Εμείς διαλέξαμε το ποίημα ή αυτό εμάς;

Δια βίου μοχθούμε για την ανάπτυξη του ποιητικού δέντρου
Τις εποχές της ανομβρίας σταλάζουμε στις ρίζες του
το νάμα των δακρύων μας
Συλλέγουμε και γευόμαστε τους καρπούς του
Πλην κάποιων που για την απόκτηση μάταιου πλούτου
ενίοτε τους εκθέτουν προς πώληση

Κι όταν μας αγγίζουν οι μέρες των παγετών
οι αδύναμοι της αντοχής
τσακίζουν τα κλαδιά του
και τα καίνε για να ζεσταθούν

Τότε μόνο πεθαίνει το ποίημα

Υ.Γ.
Για να μάθεις να νοιώθεις, πρέπει η ποίηση να σε έχει σκοτώσει
και να σε έχει αναστήσει χίλιες φορές.

από το Σωτήρη

Και κάτι τελευταίο από μένα :)

Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα
κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα
σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι
σε κρατούσα απ'το χέρι ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν
χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν

μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω

Σιδερένια η σκάλα και μου 'λεγες θα μείνουμε λίγοι
πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει
Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη
Σκέψου να ΄ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σου το πιόνι
μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω

Κάποτε πήγα κι εγώ,
μια τρελλή να παντρευτώ,
μια γυναίκα ουρλιαχτό.

Που στο γάμο εμφανίστη,
με μαύρο νυφικό κι ουΐσκι,
κόντεψα να τρελλαθώ.

Με έκανε να νιώθω,
σαν μπάσταρδο παιδί και νόθο,
μα την αγαπώ τρελλά.

Φορούσε πάντα μαύρα,
κι έμοιαζε με μαύρη γάτα,
ήταν ίδια η συμφορά.

Η νύφη που φορούσε μαύρα,
και αγαπούσε τα σκοτάδια,
αλλά μπορούσε να σε βοηθήσει,
μ' ένα φιλί της να σ' αναστήσει.

Έλα πίσω τώρα,
μ' έχει πάρει η κατηφόρα,
και μπροστά μου είν' ο γκρεμός.

Μ' έχει πάρει από κάτω,
σήκωσέ με από τον πάτο,
τώρα όσο είναι καιρός.

Σε μισώ μα και σε θέλω,
το κεφάλι μου φουρνέλο,
που μου καίει το μυαλό.

Θέλω τα φτερά μου πίσω,
θα 'ρθω να σε κυνηγήσω,
δε σταματάω, πριν να σε βρω.

Η νύφη που φορούσε μαύρα,
και αγαπούσε τα σκοτάδια,
αλλά μπορούσε να σε βοηθήσει,
μ' ένα φιλί της να σ' αναστήσει.

Κάποτε πήγα κι εγώ,
μια τρελλή να παντρευτώ,
μια γυναίκα ουρλιαχτό.

Με έχει "πιάσει" απόλυτα το καλοκαίρι. Διάφοροι κολλητοί και κολλητές έχουν γυρίσει στα νησιά τους (το κακό του να έχεις νησιώτες φίλους) και οι υπόλοιποι ετοιμάζονται. Κοινώς υπάρχουν προτάσεις για Ρόδο, Ζάκυνθο, Κω, Μυτιλήνη, Κέρκυρα, Σαντορίνη και Χανιά... Θα μου πεις, έχεις σπίτι και δεν πας τρέχοντας????? Άδεια ποιος θα μου δώσει? Ποιος θα μείνει στην Αθήνα να δουλέψει? Θα το κλείσουμε το μαγαζί έτσιιιιιιιιιιιιι...

Θα περιμένω ακόμα λίγο, αντέχω μέχρι να μου σαλέψει τελείως... Και μόλις μου την βαρέσει απόλυτα, άντε να με μαζέψετε από κανένα νησί!!!

(Άλλο που δε θέλετε εσείς! Θα πάρω και το laptop δε γλιτώνετε!)

Για να ευθυμήσ(ω)ουμε λιγάκι τώρα που πιάσαν και οι ζέστες...

1. Ο Θετικός Οργασμός:
“Ναι… Ναι… Ναι…”

2. Ο Αρνητικός Οργασμός:
“Όχι… Όχι… Όχι…”

3. Ο Χριστιανικός Οργασμός:
“Παναγιά μου! Παναγιά μου! Παναγιά μου!”

4. Ο Οθωμανικός Οργασμός:
“Αμάν… Αμάν… Αμάν…”

5. Ο Οθωμανικός και Χριστιανικός μαζί:
“Αμάν Παναγιά μ’… Αμάν Παναγιά μ’… Αμάν Παναγιά μ’…”

6. Ο Χρονικός Οργασμός:
“Τώρα… Τώρα… Τώρα…”

7. Ο Επίπονος Οργασμός:
“Ωχ! Ωχ! Ωχ!”

8. Ο Γεωγραφικός Οργασμός:
“Εκεί… Εκεί… Εκεί…”

9. Ο Τροπικός Οργασμός Νο1:
“Πιο δυνατά… Πιο δυνατά… ”

10. Ο Τροπικός Οργασμός Νο2:
“Πιο γρήγορα / αργά… Πιο γρήγορα / αργά… Πιο γρήγορα / αργά…”

11. Ο Μουγκός Οργασμός:
“…..”

12. Ο Βουκολικός Οργασμός:
“Αχ Μήτσουμ! Αχ,Μήτσουμ! Αχ Μήτσουμ!”

13. Ο Indoor Οργασμός:
“Πιο μέσα! Πιο μέσα! Πιο μέσα!”

14. Ο Οργασμός της Αγελάδας:
“Μμμμ… μμμμ… μμμμ”

15. Ο Πρακτικός Οργασμός:
“Τι σου κάνω; Τι σου κάνω;”

16. Ο Οργασμός της Ασθενούς:
“Παρ’ τα μωρή άρρωστη!!!”

17. Ο Αποτελειωτικός Οργασμός:
“Τελειώνωωωωωωω!!!”

18. Ο Οργασμός του Θεού:
“Oh God! Oh God!”

19. Ο Καταχρηστικός Οργασμός:
“Κι άλλο!!! Κι άλλο!!!”

20. Ο Ασύγκριτος Οργασμός:
“Ήταν καλύτερος από τον προηγούμενο. Πάμε κι άλλο;”

21. O Δολοφονικός Οργασμός:
“Έτσι και τελειώσεις μέσα, σε σκότωσα”

Μια ιδέα της Βάμπυ και αυτή:

1988: Κάτι είπα... Δε θυμάμαι και πολλά όμως.

1989: Αποφάσισα ότι μπορώ να παίζω με τα άλλα παιδάκια χωρίς να μαλώνουμε.

1990: Ο Βαγγέλης μου ζήτησε να τον παντρευτώ. Ήταν τότε που έγινα ψηλομύτα.

1991: Την πρώτη μέρα στο σχολείο έπεσα στα χαλίκια της πίσω αυλής και έσκισα λίγο τα ρούχα μου. Δεν ένιωθα ντροπή ποτέ και για τίποτα

1992: Σκέφτηκα ότι αν είναι να μετακομίζουμε συνέχεια, σε καμιά πενταετία θα μπορώ να κατέβω στις εκλογές...

1993: ιδρύουμε συμμορία και με βάζουν αρχηγό γιατί μπορούσα να πιάνω τους σκορπιούς με τα χέρια.

1994: σχολικοί έρωτες

1995: ομαδική αποβολή από την τάξη

1996: κάθε βράδυ το σκάω από το σπίτι και κοιμάμαι σε μια γέρικη ελιά.

1997: Η πρώτη δεκαετία μου φάνηκε εύκολη... Πίστευα ότι και οι επόμενες θα είναι ίδιες...

1998: Κι άλλες μετακομίσεις. Δεν κατέβηκα στις εκλογές όμως.

1999: Δύσκολοι καιροί για τους γονείς μου...

2000: Κι άλλοι σχολικοί έρωτες...

2001: : Φωνές, αντιδράσεις σε όλα και γκρίνια... Τώρα που έχουμε και τους εξωσχολικούς έρωτες και νιώθουμε "μεγάλοι"... Ποιος μας πιάνει.

2002: Πενταήμερη, πανελλήνιες, είμαι φοιτήτρια!

2003: Επιστροφή στην Αθήνα.

2004: Ο μεγάλος έρωτας, οι απαγορευμένες ουσίες και εγώ να σκέφτομαι ότι πρέπει να τα κάνω όλα.

2005: την πρώτη μου επίσημη, κανονική δουλειά. Πήγα στο interview με το σκουλαρίκι στη μύτη, κι όμως κάτι είδαν σε μένα. Με το πρώτο μου μισθό μου έκανα δώρο ένα τατουάζ.

2006: ...δεν πρέπει να περάσει κι άλλη μέρα σκεπτόμενη τι θέλω να κάνω. Ζω την κάθε στιγμή όσο τρελά μου έρχεται.

2007: ...η κηδεία. Τα αφήνω όλα πίσω μου, τα ξαναφτιάχνω από την αρχή.

2008: ... ΖΩ ...

...πράγμα που έχω να κάνω πολύ καιρό... Για ώρες ολόκληρες εννοώ... Δε με καλύπτει πια το να ακούω ένα κομμάτι που μου αρέσει και μετά πάλι κάτι άσχετο. Τη Δευτέρα για να πω πήγα κάπου που ήταν καθαρά δικό μου μουσικό πρόγραμμα. Αλλά Δευτεριάτικα τι να πρωτοκάνεις? Να πιεις κουρασμένη ένα ποτό? Να χορέψεις? Να μιλήσεις με τους φίλους που σας έβγαλε η τύχη εκεί και είχατε χαθεί? Να δικαιολογηθείς που έχεις να πατήσεις πέντε μήνες? Ένα καλό πάρτυ ρε παιδιά... Και βάλτε μου και ένα cocteau twins τώρα που μου ήρθε η αναλαμπή λόγω panagiotis1981. Παίζω από το πρωί όλο το Blue Bell Knoll του '88. Κάποτε ακούγαμε το ομώνυμο κομμάτι πού και πού. Τώρα, ο καθένας ό,τι θυμάται χαίρεται...

Κοίτα ρε κάτι djs που προσπαθούν να βρούνε την πρόβα της πρόβας (και b side :P) του συγκροτήματος του 84 (κι ας γεννήθηκαν αυτοί καμιά 5ετία αργότερα) για να το παίξουνε ψαγμένοι... Όπως είπε και ο Πάνος (κυκλοφορεί ως dj σε κάποια συμπαθητικά προς εμένα μαγαζιά) "Το είπε και ο μόνος του ο ______ "Αν έχει βγει σε περιορισμένο αριθμό (γιατί δε θα το παίρναν περισσότεροι, οπότε ποιος ο λόγος να τα κυκλοφορήσουν[δικό μου σχόλιο]) και αν δεν έχει περάσει 20ετία από την τελευταία εμφάνιση του group, τότε δεν αξίζει"". Και οι Mani Deum σε 15 χρόνια θα είναι ψαγμένο συγκρότημα (όχι ότι δεν τους θεωρώ τώρα, απλά τότε θα είναι αποδεκτό από όλους τους δήθεν "παλιούς"). Αν θέλετε παλαιότητα, να πάτε στα νεκροταφεία ή στο στρατό, μη μπερδεύετε τα κόμπλεξ σας με τη μουσική.

Ας χορέψω...

Each is not my love, moan I for what
I make up hundreds so I know how to make love
There, you can have my youth, I know I have loved
Started to see him, 'till when I married him

To yearn admits you're outside to me
Grow up

I have seen these all my life, perhaps a lot more
And I have been so naive
All move and try he knew not
And your spangle, how it hurts, and I have feelings

To yearn admits you're outside to me
Grow up

Τα Ζώδια μετά το σεξ�

Κριός : Ωραία, πάμε πάλι από την αρχή...
Ταύρος : Καλό ήτανε... Να κοιμηθούμε τώρα;
Δίδυμοι : Μήπως είδες πουθενά το τηλεκοντρόλ;
Καρκίνος : Πότε παντρευόμαστε;
Λέων : Καλά ε; Δεν παίζομαι...
Παρθένος : Πρέπει να πλύνω τα σεντόνια...
Ζυγός : Μου άρεσε, αν σου άρεσε...
Σκορπιός : Έχω την αίσθηση πως πρέπει να σε «λύσω»...
Τοξότης : Μη με πάρεις τηλέφωνο, θα σε πάρω εγώ
Αιγόκερως: Α! Έχεις και πιστωτικές;
Υδροχόος : Τώρα ας το δοκιμάσουμε και χωρίς τα ρούχα μας!
Ιχθείς : Πως είπαμε πως σε λένε; Σίγουρα δεν σας θυμίζει κάτι ;

Τα ζώδια μπροστά σε μια καμένη λάμπα�

ΚΡΙΟΣ
Προσπαθώντας να βγάλει την λάμπα, ξεχαρβαλώνει και το ντουί. Αγανακτισμένος ξεριζώνει το καλώδιο και φεύγει.
ΤΑΥΡΟΣ
Πόσο κάνει μια λάμπα;
ΔΙΔΥΜΟΙ
Θα ανάψει ένα φακό και θα συνεχίσει να μιλάει στο τηλέφωνο.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Όταν πεισθεί ότι η λάμπα είναι οριστικό παρελθόν, θα την αφήσει στη θέση της για να του θυμίζει τις έντονες στιγμές που πέρασαν μαζί.
ΛΕΩΝ
Πρώτα παίρνοντας το κατάλληλο ύφος θα βγάλει ένα λογύδριο για το δράμα της καμένης λάμπας. Ύστερα, και μέσα σε μια επιβλητική τελετή εγκαινίων, θα φωνάξει έναν Παρθένο για να κάνει την αλλαγή, ενώ αυτός, από μακριά για να μη σκονίζεται, θα εποπτεύει.
ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Θα κλείσει τον γενικό και θα πάρει μια καρέκλα, αφού πρώτα βάλει εφημερίδες για να μη λερώσει. Στη συνέχεια θα καθαρίσει το ντουί με οινόπνευμα και βαμβάκι και την λάμπα με υγρό πανί που δεν αφήνει χνούδια. Ακολουθεί πιάσιμο της λάμπας με χαρτομάντιλο και βίδωμα. Τελειώνοντας: απολύμανση της λάμπας εκ νέου, φύλαγμα της παλιάς για πιθανή αξιοποίησή της, η καρέκλα στη θέση της και μετά από δυο ώρες όλα είναι στην εντέλεια.
ΖΥΓΟΣ
Ακόμα συσκέπτεται γιατί δεν έχει αποφασίσει το σχήμα και το χρώμα της λάμπας.
ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Θα βγάλει επιτέλους τα μαύρα γυαλιά του
ΤΟΞΟΤΗΣ
Αφού διαβάσει τα πάντα για τις λάμπες φθορισμού, τα ευγενή αέρια, τα φωτόνια, τα Θεοφάνεια και τον Φλάς Γκόρντον, θα προεκτείνει το καλώδιο της λάμπας του διπλανού δωματίου.
ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Πρώτα θα περιμένει το πόρισμα της πραγματογνωμοσύνης. Ύστερα θα υποβάλει γραπτή αίτηση ? δήλωση με χαρτόσημο, αριθμό πρωτοκόλλου κ.λ.π. Θα περιμένει δυο τρεις μέρες για να την εγκρίνει και τελικά θα αναθέσει την εργασία σε ειδικό τεχνικό.
ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Θα ζητήσει την συγκατάθεση της λάμπας για την αλλαγή. Μετά την άρνησή της, θα συντάξει ? το μανιφέστο του ηλεκτρολόγου? και θα την καταργήσει.
ΙΧΘΥΣ
Ποια λάμπα; Δεν βλέπω τίποτα

Ζώδια και δώρα

Ο κριός αγοράζει το πρώτο πράγμα που πιάνει το μάτι του. Σιγά μην χάσει χρόνο για να ψάξει για κάτι καλύτερο�

Ο ταύρος θα ψάξει για καμία ευκαιρία σε κανένα ξεχασμένο μαγαζί ή το πολύ πολύ να σας πάρει κάτι από το «ότι πάρεις 1�» αν είναι δε το δώρο για παιδάκι, ένα γουρούνι κουμπαράς είναι ότι πρέπει. ’σε που από μικρό πρέπει να μάθει την αποταμίευση�.

Ο δίδυμος θα ξανατυλίξει το δώρο που του έκαναν πέρυσι και δεν χρησιμοποίησε ποτέ�Θα το έδινε κι έτσι αλλά είναι αρκετά έξυπνος για να σκεφτεί ότι μπορεί να έχει κάρτα μέσα και θα γίνει ρεζίλι�

Ο καρκίνος θα σας πλέξει κανένα πουλόβερ ή θα σας φέρει το γλυκό φτιαγμένο απ' τα χεράκια του. Αν είστε τυχερός μπορεί και να μαγειρεύει καλά�

Ο Λέων θα κάνει μια φιλανθρωπική δωρεά στο όνομά σας. Δώρο άδωρον μιας και νομίζει ότι όλος ο κόσμος ζει για την υστεροφημία του όπως κι αυτός�

Τα δώρα του Παρθένου είναι συνήθως άχρηστα αλλά έχουν άψογο περιτύλιγμα�δεν πειράζει έτσι κι αλλιώς κι αυτοί άχρηστοι είναι οπότε καλύτερα να μην τους έχετε και φίλους.

Ο Ζυγός το πιο πιθανόν είναι να μην σας κάνει δώρο επειδή δεν μπορεί να αποφασίσει�Μέχρι του χρόνου θα έχει βρει�

Ο σκορπιός πάλι θα σας κάνει δώρο μια αξέχαστη νύχτα�Εγώ που έχω ασθενική μνήμη πειράζει που θέλω κάτι χειροπιαστό;

Ο τοξότης θα σας κάνει δώρο ένα σουβενίρ από καμία χώρα ή νησί που επισκέφτηκε για να σας θυμίζει πως είναι πολυταξιδεμένος.. Λες και μας χρειάζεται η χαβανέζα χορεύτρια πάνω στο κομοδίνο

Ο Αιγόκερος θα σας χαρίσει καμία πένα με τα αρχικά σας χαραγμένα�Χρήσιμο δώρο αν σκεφτεί κανείς ότι τους έχουμε γραμμένους�.

Ο Υδροχόος δεν θα ψάξει πολύ. Θα αγοράσει δώρα on-line. ’ντε να μη σου κάνει και να θες να το αλλάξεις�

Ο ιχθύς θα φυτέψει ένα δέντρο προς τιμήν σας ή θα σας πάρει καμιά γλαστρούλα�Θα τον θυμάστε όμως κάθε φορά που θα βρίζετε γιατί πρέπει να την ποτίσετε�

Ζώδια και κεράκια

Ο Κριός δεν χρειάζεται να κάνει ευχή γιατί νομίζει ότι τα έχει όλα

Ο ταύρος εύχεται να του κάνουν κάθε μέρα δώρα. Είναι αδικία να έχουμε μόνο μια φορά γενέθλια.

Ο Δίδυμος εύχεται να γράψει ένα Best seller. Και λεφτά θα βγάλει και θα γίνει γνωστός.

Ο Καρκίνος πάλι θέλει υγεία και ευτυχία για την οικογένειά του. Οι υπόλοιποι ας πάνε να πνιγούνε.

Ο Λέων σβήνει τα κεράκια και φαντασιώνεται ότι παίρνει Όσκαρ. Εμ βέβαια τέτοιες ψωνάρες που είναι�.

Ο Παρθένος εύχεται να μην γίνει τίποτα και αναστατώσει τη ζωούλα τους. Έτσι όπως φοβούνται αυτοί και τη σκιά τους και το Λόττο να τους κάτσει δεν θα ξέρουν τι να κάνουνε�.

Ο Ζυγός θα ευχηθεί να έρθει επιτέλους το ιδανικό τους ταίρι. Μόνοι τους δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα�.

Οι Σκορπιοί είναι τόσο κουτσομπόληδες που εύχονται να μάθουν τα μυστικά των υπολοίπων�

Οι τοξότες εύχονται να αποκτήσουν σοφία, γαλήνη και φυσικά ένα ολοκαίνουργιο, πανάκριβο ζευγάρι αθλητικά παπούτσια�μην ξεχνιόμαστε κιόλας�

Ο Αιγόκερως θα ευχηθεί αύξηση στη δουλειά. Λες και ξέρουν τι να τα κάνουν τα λεφτά�

Οι Υδροχόοι εύχονται να γίνει επιτέλους γνωστό πόσο διάνυες είναι και να σωθεί η χελώνα καρέττα-καρέττα�

Οι Ιχθείς τέλος εύχονται παγκόσμια ειρήνη έτσι κι αλλιώς αυτοί τα έχουν όλα�

Ζώδια και εμπόδια�

Ο Κριός θ' αρχίσει να κουτουλάει το εμπόδιο... θα μπουκάρει σαν οδοστρωτήρας! Χτύπα - χτύπα θα ρίξει το εμπόδιο και θα ασχολείται μετά με το καρούμπαλο μπαίνοντας σ' έναν φαύλο και ατέρμονο κύκλο χτύπων του κεφαλιού στον τοίχο.

Ο Ταύρος, θα περιμένει το εμπόδιο να φύγει μόνο του πίνοντας φραπέ σταυροπόδι. Το εμπόδιο δε θα φύγει, ο καφές όμως σίγουρα θα τελειώσει.

Ο Δίδυμος, θα ψάξει για άλλο δρόμο...

Ο Καρκίνος θα επιχειρήσει να τα φτιάξει με το εμπόδιο: Είναι ο σταθμός του προορισμού του, θα το πιάσει με τις δαγκάνες του και θα το κουβαλάει με απίστευτη προσκόλληση και με κίνδυνο να πάθει ασφυξία το εμπόδιο... Στο τέλος όταν το εμπόδιο ξεπεραστεί, θα μελαγχολήσει.

Ο Λέων, θ' αρχίσει να βρυχάται στο εμπόδιο, να κάνει στην άκρη... αν φυσικά το εμπόδιο αξίζει τον κόπο ν' ασχοληθεί μαζί του.

Η Παρθένος, θα αρχίσει να γκρινιάζει στο εμπόδιο, μέχρι αυτό να το βάλει στα πόδια.

Ο Ζυγός θ' αρχίσει διπλωματικές συναλλαγές με το εμπόδιο... Στην προσπάθεια να το ξεπεράσει, θα δημιουργήσει πολλαπλά επιπλέον εμπόδια και μετά θα φρικάρει.

Ο Σκορπιός, θα κάτσει ήσυχα, θα επισημάνει τα αδύνατα σημεία του εμποδίου, αλλά δε θα του αρκεί να το εξουδετερώσει. Θα κολλήσει με εμμονή, μέχρι να το καταστρέψει εντελώς ή να καταστραφεί...

Ο Τοξότης, θ' αρχίσει να φιλοσοφεί την ύπαρξη του εμποδίου, μετά θ' αρχίσει να νευριάζει, διότι του στερεί την ελευθερία, και του κόβει το δρόμο, μετά θα ξεχαστεί και θ' αρχίσει να παίζει με το εμπόδιο κι όταν βαρεθεί, κάτι που του συμβαίνει πολύ εύκολα, θα αρχίσει να το κλωτσάει, χωρίς να λογαριάζει πού βαράει...

Ο Αιγόκερως όταν δει ένα εμπόδιο, θα κοιτάξει να βρει ένα σημείο κατάλληλο για να το πηδήξει και θα φύγει...

Ο Υδροχόος, θα βρει στο εμπόδιο κάτι πρωτοποριακό, κάτι θετικό, μετά θ' αρχίσει διάλεξη στο εμπόδιο, για το αντιδεοντολογικό της ύπαρξής του, και στο τέλος θα εφεύρει ένα καλύτερο εμπόδιο, για να το αντικαταστήσει.. οπότε θα το έχει εξουδετερώσει.

Ο Ιχθύς, θα προσπαθήσει να περάσει, ή να γλιστρήσει απ' το εμπόδιο όσο πιο ανώδυνα γίνεται. Υπάρχει περίπτωση να το ερωτευτεί, λόγω έμφυτης τάσης μαζοχισμού, ή να μην το θεωρήσει εμπόδιο, διότι δεν ξέρει πού πηγαίνει, οπότε μάλλον δε θα ενοχληθεί.