αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Κι ο άνεμος ήταν τόσο δυνατός...
Shadows...
08 Νοεμβρίου 2008, 18:18
Please, be quiet in this room! This is a place of SILENCE!


 

Tell me who is next?
And who was the last one?
No word to disturb this endless beauty,
a single thought will prove me wrong!
A single thought will prove me wrong
as if it was my last one!
Come see, without the color
there..s nothing left to love.

Say good-bye to all your memories
Don..t ask me why!
I count my yesterdays.

Soul surgery, electric dream treatment,
eyes turned blind that once could see...
Es gibt kein zweites wiedersehen
im schlaf, mein bruder
Wirst du mich schon verstehen
bevor ein neuer tag vergeht, nur du...
Fangst du mir einen traum.

So please be quiet in this room,
this is a place of silence.

 

video 

 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Νοεμβρίου 2008, 18:57
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ - Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ


video 

video 

 

 (Ανοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μία ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει φως. Απ' τα δυο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα να πω ότι η γυναίκα με τα μαύρα έχει εκδώσει δυο-τρεις ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν, η Γυναίκα με τα μαύρα μιλάει στον νέο.)

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια - δε θέλω να τ' ακούσω. Σώπα.

Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως τη μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφορη κι αϋλη,
τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κ' η φθορά του.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου,
σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ' αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου - η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ' η καρδιά μου).
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει –
θέλω να πω έχει παλιώσει πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σε να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου
απ’ την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής απ’ τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, - όχι η φωτογραφία που κοιτάς με τόση δυσπιστία –
λέω για την πολυθρόνα, τόσο αναπαυτική,
μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι
και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει
- μιαν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,
πιο στιλβωμένη απ’ τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα
δίνω στο στιλβωτήριο της γωνιάς,
ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος
λικνισμένο απ’ την ίδια του ανάσα,
τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δυο
σα να μην είχε τίποτα να κλείσει
ή να κρατήσει ή ν’ ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό. Πάντα μου
είχα μανία με τα μαντίλια,
όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο,
τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο στους αγρούς
με το λιόγερμα
ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το σκουφί που φοράνε
οι εργάτες στο αντικρινό γιαπί
ή να σκουπίσω τα μάτια μου, - διατήρησα καλή την όρασή μου
ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μια απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια.

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι
ν’ απασχολώ τα δάχτυλα μου. και τώρα θυμήθηκα
πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο
με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δυο ξανθές πλεξούδες
- 8, 16, 32, 64 -
κρατημένη απ’ το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς
όλο φως και ροζ λουλούδια,
(συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια – κακή συνήθεια) – 32, 64 -
κ’ οι δικοί μου στήριζαν
μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο.
Λοιπόν, σου ‘λεγα για την πολυθρόνα –
ξεκοιλιασμένη – φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα –
έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,
μα που καιρός και λεφτά και διάθεση – τι να πρωτοδιορθώσεις; -
έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα
τα’ άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. εδώ κάθισαν
άνθρωποι που ονειρεύθηκαν μεγάλα όνειρα,
όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε,
και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ’ το χώμα
δίχως να ενοχλούνται απ’ τη βροχή ή το φεγγάρι.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή της μαρμάρινης σκάλας τ’ Αι Νικόλα,
ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις κι εγώ θα γυρίσω πίσω
έχοντας στ’ αριστερό πλευρό μου τη ζέστα
απ’ το τυχαίο άγγιγμα του σακακιού σου
κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα από μικρά συνοικιακά παράθυρα
κι αυτή την πάλλευκη άχνα απ’ το φεγγάρι
που ‘ναι σα μια μεγάλη συνοδεία ασημένιων κύκνων –
και δε φοβάμαι αυτή την έκφραση, γιατί εγώ
πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα άλλοτε με το Θεό που μου εμφανίστηκε
ντυμένος την αχλύ και τη δόξα ενός τέτοιου σεληνόφωτος,
πυρπολημένη απ’ τα’ αδηφάγα μάτια των αντρών
κι απ’ τη δισταχτικήν έκσταση των εφήβων,
πολιορκημένη από εξαίσια, ηλιοκαμένα σώματα,
άλκιμα μέλη γυμνασμένα στο κολύμπι, στο κουπί, στο στίβο,
στο ποδόσφαιρο (που έκανα πως δεν τα ‘βλεπα)
μέτωπα, χείλη και λαιμοί, γόνατα, δάχτυλα και μάτια,
στέρνα και μπράτσα και μηροί (κι αλήθεια δεν τα ‘βλεπα)
- ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς ό,τι θαυμάζεις,
σου φθάνει ο θαυμασμός σου, -
θέ μου, τι μάτια πάναστρα, κι ανυψωνόμουν
σε μιαν αποθέωση αρνημένων άστρων
γιατί, έτσι πολιορκημένη απ’ έξω κι από μέσα,
άλλος δε μου ‘μενε παρά μονάχα προς τα πάνω ή προς τα κάτω. –
Όχι, δε φτάνει.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με,
γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, έμεινα μόνη
ανένδοτη, μόνη και πάναγνη,
ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη,
γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού,
στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μείνουνε σα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο
πέρα απ’ τη ζωή μου και τη ζωή σου, πέρα πολύ. δε φτάνει.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ’ το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δεν τολμάς να τ’ ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν αντέχω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι, παρ’ όλους τους νεκρούς του, δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να απ’ τους νεκρούς του
να ζει απ’ τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του σ’ ετοιμόρροπα κρεβάτια και ράφια.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες την άχνα της βραδιάς,
είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλητη,
κάτι θα τρίξει, - ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,
κάποια βήματα ακούγονται, - δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, -
ή μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, -
κι αν κάνεις αν κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή
παρά να το κρατήσεις καθάριο κι αδιαίρετο.
Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι – πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, - πώς να το φέρω; - Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, - αυτό μου απόμεινε,
αυτό με διαβεβαιώνει ακόμη πως δε λείπω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Φορές-φορές, την ώρα πού βραδιάζει, έχω την αίσθηση
πως έξω άπ’ τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης
με την γριά βαριά του αρκούδα
με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια
σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο
ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο
και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο
και δεν τ' αφήνουν πια να βγουν έξω
μ' όλο πού πίσω απ' τούς τοίχους
μαντεύουν το περπάτημα της γριάς αρκούδας –
κ' η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της,
μην ξέροντας για που και γιατί –
έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια να χορεύει στα πισινά της πόδια
δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της
να διασκεδάζει τα παιδιά, τούς αργόσχολους τους απαιτητικούς
και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα
αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά, παίζοντας έτσι το τελευταίο παιχνίδι της, δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση,
την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων,
στους κρίκους των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της,
την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή
με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου - έστω κ' ενός αργού θανάτου-
την τελική της ανυπακοή στο θάνατο με τη συνέχεια και τη γνώση της ζωής
που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ' τη σκλαβιά της.

Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;
Κ' η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται
υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,
χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλια της στις πενταροδεκάρες
που τις ρίχνουνε τα ωραία και ανυποψίαστα παιδιά
(ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)
και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε
το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ , ευχαριστώ.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας. Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν
σα στρόγγυλα, μεγάλα μάτια πίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια και όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου
– δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν’ ανέβω πάλι στην επιφάνεια –
ο δίσκος μου πέφτει απ’ τα χέρια άηχος, - σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ’ την ανάσα μου ν’ ανεβαίνουν, ν’ ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντας τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;

Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού,
κοράλλια και μαργαριτάρια και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά και μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσασμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω – όχι, τα δίνω
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν – πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να ‘ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;

Άσε να σου κουμπώσω το πουκάμισο – τι δυνατό το στήθος σου,
τι δυνατό φεγγάρι, - η πολυθρόνα, λέω
– κι όταν σηκώνω το φλιτζάνι απ’ το τραπέζι
μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου επάνω
να μην κοιτάξω μέσα, - αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου – μην κοιτάξεις μέσα,
είναι μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει – μην κοιτάξεις, μην κοιτάχτε,
ακούστε που σας μιλάω – θα πέσετε μέσα. Τούτος ο ίλιγγος
ωραίος, ανάλαφρος – θα πέσεις, -
ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές – δεν τις ακούτε;

Βαθύ βαθύ το πέσιμο,
βαθύ βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ’ ανοιχτά φτερά του,
βαθιά βαθιά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής, -
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης,
όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, - πρόσεξε, θα πέσεις. Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα – ο εξαίσιος ίλιγγος.
Έτσι κάθε απόβραδο
έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες.

Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντι για καμιάν ασπιρίνη
άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονοκέφαλό μου
ν' ακούω μες στους τοίχους τον κούφιο θόρυβο
πού κάνουν οι σωλήνες του νερού,
ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη,
ξεχνιέμαι κ' ετοιμάζω δυο - ποιος να τον πιει τον άλλον; -
αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει
ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας
απ' το παράθυρο τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου
σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου που έρχεται να με πάρει
με τα μαντίλια μου, τα σταβοπατημένα μου παπούτσια,
τη μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματά μου,
χωρίς καθόλου βαλίτσες - τι να τις κάνεις; -
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Όχι, δε θα ‘ρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι –
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που όλους μας αντέχει στην ράχη της
με τις μικρότητές μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοια μας και τα γερατειά μας,-
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματα της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματά σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

(Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα ‘κρυβε το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μία πολύ γνώστη μουσική φράση. Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε χαμηλόφωνα η «Σονάτα του Σεληνόφωτος», μόνο το πρώτο μέρος. Ο νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κ' ίσως συμπονετικό χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα απελευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αϊ-Νικόλα, πριν κατεβεί τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, -ένα γέλιο δυνατό, ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να ‘ναι το ότι δεν είναι καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο, ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και θα πει «η παρακμή μίας εποχής». Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του. Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ' το σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνιές του δωματίου οι σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι τόσο για τη ζωή όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; το ραδιόφωνο συνεχίζει.)


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Ιανουαρίου 2008, 22:18
“Με Λένε Οδύσσεια”


Δώδεκα χρόνια περάσανε από το πρώτο βιβλίο.
Μέχρι τότε στην πολιτική, στο αλκοόλ, στην ανεργία μπλεγμένη. Την έβγαζα με τρελόχαπα και τσαμπουκάδες.
Μετά χτύπησε η πρώτη νοσοκομειακή κρίση. Ήρθανε οι απανωτές εκδόσεις, παρέα με τις Ερινύες.
Λουλούδια.
Γράμματα.
Άνθρωποι.
Λεφτά κάτω απ’ την πόρτα. Ενοχές. Δάχτυλα που με δείχνανε, φωνές που με ρωτάγανε: “Γιατί μας πούλησες;” Κι εγώ τις πίστεψα τις φωνές.
Ποια είμαι εγώ; Με ποιο, ποιος μου ‘δώσε το δικαίωμα να γράφω “εμείς”;
Όσο περνάνε και χάνονται πίσω μου τα χρόνια για μένα, να πάνε αλλού, άδειασε το αίμα μου, δοτικό για όλους και για όλα. Έβρεξα στη χώρα μου - μια χούφτα γη και τόσο πολλή η θάλασσα και ξηρασία ήρθε… Αίμα να ποτίζω όλα τα στενοσόκακα, τις έρημες εισόδους και εξόδους της φυλακής Κορυδαλλού, βαποράκι για τα γράμματα από τις στέγες των εξεγερμένων ισοβιτών, γιάφκα το σπίτι που έμενα, ταξίδια πάνε-έλα με προκηρύξεις κι αφίσες, ψαξίματα μ’ ανιχνευτές - λες νά ‘φαγα εγώ τον Πέτρου και Σταμούλη; Ύποπτη για πάντα και για όλα, διάτρητη από το κράτος.
Να τα βλέπουνε όλα, ό,τι γίνεται μέσα μου κι έξω, τρόμος και ξανά την ανάσα, την ψυχή μου, δεν τους έπαιρνε να την ελέγξουνε. Βλέπεις τα μάτια τους τους τα ‘χει βάλει ο διάολος στα όργανα τους. Ξεχνιόντουσαν χαζομένοι να τα τρίβουνε, ε, και καμιά φορά, γονατίζανε για να σκοπεύσουν σωστά τον πιτσιρικά που καινούργιος ήτανε, δεν πρόλαβε να την κάνει, να τρέξει… Τώρα τι μ’ έπιασε και θυμάμαι. Μεγάλες παρενθέσεις κάνω όσο περνάνε τα χρόνια, λοιπόν, ετοιμάζομαι να γυρίσω στον τόπο μου, από κει που ήρθα. Ερμής Τρισμέγιστος. Από τα έγκατα της ζωοδόχου γης, ταξίδι μακρινό στον Ουρανό, αγαπημένε πατέρα, φτεράκια ολοκαίνουργια μου ξανάβαλε στα πόδια, φτεράκια γερά, σφιχτά, δυνατά, άτρωτα από τις κωλόσφαιρές τους.
Πάει, έφυγε το έκτο γραφτό, γραφτό κακό, από άσυλο μέσα σε άσυλο γραμμένο. Χρέος υπέρτατο, εν σώματι, το έβδομο γραφτό στη ζωή να καταθέσω……..
Κουράστηκα. Είμαι άρρωστη. Η χημεία με τσάκισε. Θα την τσακίσω.
“Με Λένε Οδύσσεια”

 

Κ.Γ.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2008, 09:43
Δύο από τα "χειρότερα" καλύτερα τραγούδια.


Rozz Williams - Flowers

This is my favourite sad story,
Forget me not or I'll forget myself
I've got quite a few things that I'm afraid of
sometimes I just can't face myself
This is my favorite sad story,
Forget me not or I'll forget myself.
I guess I'll tuck myself away tonight,
you know it's been one of those days.

Every pretty flower,
every lovely flower,
every deadly flower
hides its light inside of shame.

I do not know why you don't know,
I cannot reap what you have sown
Beneath this blanket of loose soil,
wrapped around my mortal coil.

Well a stem is not a rose,
but that's how my garden grows.
I can't see the forest for the trees,
the stinking poison for disease
Now it's all shot to hell and back again.
I seek redemption for the
same old sins and I fall on my knees,
And I pray that all the poppies they
they will just fade away.
But fields of poppies they remain.
That's how they found me last time, dead

This is my favorite sad story,
forget me not or I'll forget myself.
I've got quite a few things that I'm afraid of,
sometimes I just won't face myself.
This is my favorite sad story,
forget me not or I'll forget myself
I guess I'll just tuck myself away tonight
you know its been one of those days.

Every pretty flower,
every lovely flower,
every deadly flower,
hides its light inside of shame.

I do not know why you don't know,
I cannot reap what you have sown,
Beneath this blanket of loose soil,
wrapped around my mortal coil.

Irises lay in spring mud,
where lovers drown each other's sorrows,
Where lovers dream about tomorrows.
As for me I drown another kind as
sadness runs course through my veins.
Posie wreaths they crown me.
My heart, My heart
I should just fade away, fade away
Like a flower...

 

The Sisters of Mercy - 1959

Living as an angel in the
Place that I was born
Living on air
Living in heaven
Giving the lie down, the line
To the
Theres my heaven

And I know
Which way the wind blows
In nineteen fifty-nine

Which way the wind blows
In nineteen fifty-nine

And the wind blows still
And the wind blows wild again
For a little child an never kill this clean
This way
And it feels like me today
Tell me
Do you feel the same?
Isabelle?
Or do you feel like nineteen fifty-nine?
...do you feel like nineteen fifty-nine?

And the wind blows wild again
And the wind blows wild

In nineteen fifty-nine
In fifty-nine
Isabelle
Do you, do you fell the same?

Come with me
Like a little child
Like another gun
Like homeless, restless, known to none, like
Way beyond the line
Like it never was
In nineteen fifty-nine


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2008, 04:02
Κανόνες Οδήγησης Ελλήνων


*Τα φλας προδίδουν την επόμενη κίνηση σου. Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός δεν τα χρησιμοποιεί ποτέ.
* Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα διότι στο κενό που αφήσατε μπορεί να «χωθεί» κάποιο άλλο όχημα φέρνοντας σας σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.
* Όσο πιο γρήγορα διασχίσετε ένα κόκκινο φανάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να συγκρουσθείτε με άλλο όχημα.
*Ποτέ μα ποτέ μην ακινητοποιήσετε το όχημα σας σε πινακίδα "STOP". Τα οχήματα που σας ακολουθούν δεν θα περιμένουν αυτή την αντίδραση σας, με αποτέλεσμα να καρφωθούν» πάνω σας.
* Ποτέ μην κλείσετε το δρόμο σε ένα σαραβαλάκι. Ο οδηγός του δεν έχει τίποτα να χάσει.
* Το φρενάρισμα πρέπει να γίνετε όσο πιο αργά μπορείτε για να σιγουρέψετε την καλή λειτουργία του ABS, το οποίο με τη σειρά του θα σας ανταμείψει με ένα χαλαρωτικό μασάζ του ποδιού σας. Για τους μη κάτοχους ABS είναι μια ευκαιρία να τεντώσουν τα πόδια τους.
* Ποτέ μην προσπερνάτε από αριστερά όταν μπορείτε να το κάνετε από δεξιά. Είναι μια ευκαιρία να γελάσετε καθώς ο οδηγός του οχήματος που μόλις προσπεράσατε τρομάζει.
*Τα όρια ταχύτητας είναι αυθαίρετοι αριθμοί που δίνονται μόνο ως πρόταση και δεν είναι προφανώς εκτελέσιμα στην Ελλάδα.
* Βρίσκεστε στην αριστερή λωρίδα με τρελό μποτιλιάρισμα και δεν υπάρχει χώρος να κινηθείτε ούτε εκατοστό. Ο οδηγός του οχήματος που βρίσκετε ακριβώς από πίσω σας, ο οποίος κορνάρει και αναβοσβήνει τα φώτα, είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τα πάει καλύτερα από εσάς, αν ήταν στην θέση σας.
* Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός, ελαττώνει πάντα ταχύτητα για να περιεργαστεί οτιδήποτε του κινήσει το ενδιαφέρον. Αυτό μπορεί να είναι από βιτρίνα μέχρι και γκόμενα (εντός πόλεως) και από ατύχημα μέχρι και αλλαγή λάστιχου (εκτός πόλεως).
* Μάθετε να αλλάζετε λωρίδες με γρήγορους χειρισμούς. Χάρις στον υπουργό συγκοινωνιών, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πίστα με τρύπες-κλειδιά οι οποίες έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά σας.
*Είναι παράδοση στην Ελλάδα να κορνάρεις μόλις ανάψει το πράσινο φανάρι ακόμα και αν είστε πρώτος σ' αυτό.
* Ποτέ μην κάνεις χώρο σε αντίθετα διερχόμενο όχημα όταν κινείσαι αντίθετα σε μονόδρομο. Ο οδηγός του θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον παράλληλο μονόδρομο, άρα για να κινείται στον ίδιο δρόμο με εσάς, μάλλον το κάνει επίτηδες.
* Θυμηθείτε ότι ο σκοπός κάθε Έλληνα οδηγού είναι να φτάσει πρώτος και θα κάνει ότι χρειαστεί γι αυτό.
*Πάντα θα υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο εσείς θα βιάζεστε. Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί των οχημάτων που θα συναντήσετε στον δρόμο σας δεν έχουν ιδέα γιατί πήραν τους δρόμους σήμερα.
* Οι Ελληνίδες γυναίκες οδηγοί, μπορούν να πλένουν, μαγειρεύουν, πλέκουν, να κάνουν sex, να μιλούν στο τηλέφωνο αλλά δεν μπορούν να οδηγήσουν.
*Το προστατευτικό κράνος φοριέται στον αγκώνα για ανεξακρίβωτους ακόμα λόγους. Σας συμβουλεύουμε να ακολουθήσετε και εσείς τη μόδα.
* Οι προστατευτικές ζώνες είναι επικίνδυνες. Έρευνες στην Ελλάδα έδειξαν ότι χιλιάδες crash test κάνουν λάθος.Άμα είναι γραφτό σου, θα πας κι ας φοράς ζώνη...
* Ανεξαρτήτως άσματος, το στερεοφωνικό του οχήματος σας πρέπει να παίζει στο φουλ. Με αυτό τον τρόπο διασκεδάζετε τους πεζούς που περιμένουν υπομονετικά πότε θα τους δώσει κάποιος προτεραιότητα να διασχίσουν την διάβαση.
* Οι πεζοί είναι οι κυριότεροι εχθροί των οδηγών, διότι καταλαμβάνουν χώρο στα πεζοδρόμια με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σταθμεύσουν αυτοκίνητα και διασχίζουν τους δρόμους αναγκάζοντας τα διερχόμενα οχήματα να ελαττώσουνε ταχύτητα.

1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Ιανουαρίου 2008, 03:14
:)


 

You're almost with me, even if you're so far away :)

 

 


- Στείλε Σχόλιο


25 Ιανουαρίου 2008, 01:34
Emo (Τι είδους ίμο είστε χεχεχε)


Δ EMO : Είναι ο ΕΜΟ - δημόσιος υπάλληλος. Σκάει Σύνταγμα κατά τις 8:30 με αθλητική και κουλούρι, μέχρι να πιει καφέ να γράψει κανένα στοίχημα πάει 14:30 και την κάνει για σπίτι.

Λ EMO: Ο ΕΜΟ που εμφανίζεται στην πλατεία Συντάγματος από την πλευρά της Μ. Βρετανίας με αμάξι πολυτελείας (limo).

e -MO : Είναι ο ΕΜΟ του internet . Έχει προφίλ στο hi5, δικιά του ιστοσελίδα και πραγματοποιεί συχνά πυκνά απόπειρες αυτοκτονίας online μέσω web cam.

ΘΑΨ ΕΜΟ : Γνωστός και ως ΕΜΟ-κοράκι. Γουστάρει να πηγαίνει σε κηδείες και μνημόσυνα. Θα τον βρείτε να υποβαστάζεται απαρηγόρητος από τη χείρα. Αξεσουάρ: μαλλί- πλερέζα, μαντήλι. Hot spots : Πρώτο, δεύτερο, Κόκκινος μύλος.

ΔΟΣ ΕΜΟ: O EMO ρουφιάνος. Φοράει κουκούλα με φράτζα. Κλαίει και χτυπιέται γιατί έφυγαν οι γερμανοί από την Ελλάδα. Θα τον βρείτε στο Γερμανό να χαζεύει κινητά.

ΣΚΥΨ ΕΜΟ: Πολύ απλά: O gay EMO.

ΚΛΑΣ ΕΜΟ: Είναι ο ΕΜΟ που δεν έχει φίλους...

ΡΕΨ ΙΜΟ: Ο ΕΜΟ των McDonald 's.

ΣΚΑΨ ΕΜΟ: Βλ. ΘΑΨΕΜΟ

Μ ΕΜΟ: Οι απόψεις των ειδικών διίστανται . Άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι ο ΕΜΟ που μιμείται τους original ΕΜΟ. Άλλοι, ότι είναι ο ΕΜΟ στέλεχος πολυεθνικής που γνωστοποιεί τις απόπειρες αυτοκτονίας του με ΜΕΜΟ...

D EMO: Οι ΕΜΟ με συγκρότημα. Κλαίνε και χτυπιούνται γιατί δεν βρίσκουν παραγωγό και δισκογραφική. Αγαπημένο spot απόπειρας . Το booth σε προβάδικο.

ΠΝΙΞ ΕΜΟ: O EMO που κάνει απόπειρα αυτοκτονίας κρατώντας την αναπνοή του.

ΠΡΟΣΤ ΕΜΟ: O EMO που παρκάρει στο πεζοδρόμιο της πλατείας Συντάγματος.

ΚΟΨ ΕΜΟ: Ο ΕΜΟ που έκανε απόπειρα αυτοκτονίας με καθαρτικό.

ΣΦΙΞ ΕΜΟ: Ο δυσκοίλιος ΕΜΟ . Αγαπημένη απόπειρα αυτοκτονίας με ρύζι λαπά.

ΚΑΘΑΡΟ ΕΜΟ: To EMO γκομενάκι . Το ψηλοκάβαλο. Σπάνιο είδος...

ΕΘ ΕΜΟ: O παραδοσιακός ΕΜΟ, ο traditional. Στην πλατεία Συντάγματος θα τον βρείτε δίπλα στον τσολιά.

ΚΡΑΞ ΕΜΟ: Αυτόν θα τον βρείτε μέσα στη Βουλή...

ΤΡΕΞ ΕΜΟ: Του φευγάτου ΕΜΟ η μάνα κλαίει συνέχεια. Όσο και να τρέξουν θα τις φάνε...

ΧΑΡΤΟΣ ΕΜΟ: O EMO που κλαίει γιατί δεν έχει να πληρώσει το νοίκι...

ΔΟΚ ΕΜΟ: Ο εκπαιδευόμενος ΕΜΟ. Θα τον αναγνωρίσετε αμέσως. Είναι αυτός που τον σφαλιαρώνουν οι άλλοι ΕΜΟ για να συνηθίσει το ξύλο.

ΦΤΙΑΞ ΕΜΟ: Είναι ο βυσματούχος ΕΜΟ . Πρώτο τραπέζι σιντριβάνι...

ΧΤΙΣ ΕΜΟ: Το πρωί οικοδομή το βράδυ Σύνταγμα...Θα τον αναγνωρίσετε από τον ασβέστη στο Vans.

ΧΩΣ ΕΜΟ: Το επόμενο στάδιο από τον ΔΟΚΕΜΟ. Είναι αυτός που πάει για καφέδες, τσιγάρα και ξυραφάκια.

ΣΤΑΣ ΕΜΟ: O αρχαιότερος ΕΜΟ στο Σύνταγμα : O Άγνωστος Στρατιώτης...

ΑΣ ΕΜΟ: Μην τον ψάχνετε στην πλατεία Συντάγματος, κοιτάξτε πλατεία Εξαρχείων. Έχει μούσι και κιθάρα.

ΕΜΒΟΛ ΕΜΟ: O άσχετος ΕΜΟ. Δεν ξέρει κανέναν δεν τον ξέρει κανείς. Και όλοι μαζί κλαίνε γι' αυτό.

ΦΙΛΟΤ ΕΜΟ: Είναι ο ΕΜΟ «Ξανθόπουλος» . Αδικημένος από τη ζωή. Ψάχνει τον πατέρα του. Οδηγεί φορτηγό αλλά σπουδάζει και ιατρική. Προμηθεύει την παρέα με νυστέρια, οινόπνευμα και γάζες.

4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιανουαρίου 2008, 18:12
Πως χωρίζουν τα ζώδια


ΚΡΙΟΣ
Το ξέρω, θα σου είναι πολύ δύσκολο. Θα σου λείπω, θα υποφέρεις και ενδεχομένως θα πέσεις και στα ναρκωτικά. Δεν γίνεται όμως αλλιώς. Φεύγω. Τώρα μπορείς να αυτοκτονήσεις.

ΤΑΥΡΟΣ
Μήπως να το ξανακοιτούσαμε; Ίσως πρέπει να το ξανασκεφτούμε. Πάμε για κάνα καφέ να το ξανασυζητήσουμε;

ΔΙΔΥΜΟΙ
Έσπαγα το κεφάλι μου να θυμηθώ τι είχα ξεχάσει. Α! Ναι. Χωρίζουμε. Φεύγω, έχω προπόνηση.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Θέλω να σου πω κάτι. Το σκέφτομαι εδώ και δύο χρόνια, αλλά δεν είμαι ακόμα σίγουρος. Νομίζω ότι θέλω να χωρίσουμε. Ποια είναι η γνώμη σου;

ΛΕΩΝ
Ακόμα εδώ είσαι εσύ; Δεν σε χώρισα πριν μια βδομάδα; Α! Δεν είσαι η Γωγώ; Sorry ρε συ, χωρίζουμε.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Χωρίζουμε. Πλύνε τα πιάτα πριν φύγεις. Και όπως φεύγεις, πέτα και τα σκουπίδια.

ΖΥΓΟΣ
Βασικά, έχω παράλληλο δεσμό εδώ και 1,5 χρόνο. Δεν θέλω όμως να σε πιέσω. Πάρε το χρόνο σου και σκέψου.

ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Μπορεί να χωρίσαμε, μπορεί να πηγαίνω με άλλες, εσύ όμως δεν θα πας με κανέναν. Ποτέ!

ΤΟΞΟΤΗΣ
Έλα βρε, που να χωρίζουμε τώρα. Άστο. Αν ξαναβρεθούμε, κάποτε, το συζητάμε τότε.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Έχω ήδη επικοινωνήσει με τον δικηγόρο μου και η αίτηση διαζυγίου είναι έτοιμη πάνω στο τραπέζι για να την υπογράψεις. Τι; Δεν είμαστε παντρεμένοι;

ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Μήνυμα στον τηλεφωνητή: "Αγάπη μου, πάω για σαφάρι στην Αφρική. Θα γυρίσω σε κάνα 6μηνο, οπότε μάλλον χωρίζουμε."

ΙΧΘΥΕΣ
Αντίο απόλυτη αγάπη. Αντίο μεγάλε έρωτα. Δεν έχω δάκρυα να κλάψω, δεν έχω λόγια να πω. Πάω για κάνα ποτό.

 


24 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2008, 19:13
ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΔΙΟΔΙΑ;


Τους ασκούς του Αιόλου άνοιξε το θέμα της κάκιστης κατάστασης που βρίσκεται η Νέα Εθνική Οδός Πατρών Κορίνθου, σε συνδυασμό με το υψηλό κόστος διέλευσης, που καλούνται να πληρώσουν μόνο οι Έλληνες οδηγοί!

Αυτή την αποκάλυψη έκανε χτες ο Νομάρχης Αχαΐας Δημήτρης Κατσικόπουλος, ο οποίος, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι οι τουρίστες που έρχονται από την Πάτρα με κατεύθυνση την Αθήνα, δεν πληρώνουν διόδια, καθώς υπάρχει Ευρωπαϊκή Νομοθεσία, σύμφωνα με την οποία, δεν επιβάλλεται κόστος διέλευσης, όταν δεν πληρούνται οι όροι ασφαλείας που έχουν θεσπιστεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση!

«Καλούμε τον κόσμο να μην πληρώνει τα διόδια για να χρησιμοποιεί αυτό τον δρόμο. Οι ξένοι, δεν πληρώνουν βάσει νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς ο δρόμος αυτός δεν πληροί καμία προδιαγραφή για Εθνικό οδικό δίκτυο. Μόνο όσοι τρώνε κουτόχορτο, πληρώνουν για να σκοτωθούν», δήλωσε φανερά φορτισμένος ο κ. Κατσικόπουλος, ο οποίος συμπλήρωσε ότι και όσοι περνούν χωρίς να πληρώσουν, δεν αντιμετωπίζουν καμία κύρωση: «Ακόμα και αν ο οποιοσδήποτε οδηγός περάσει χωρίς να πληρώσει, τον αφήνουν χωρίς να του κάνουν τίποτα. Και αυτό για να μην ανοίξει το θέμα, επειδή το γνωρίζουνε», είπε ο κ. Κατσικόπουλος.

Τα έσοδα από τα Διόδια της Πατρών Κορίνθου, όπως αναφέρουν εκτιμήσεις ειδικών, ανέρχονται καθημερινά σε 80.000 ευρώ, καθώς το κόμιστρο που καλούνται να πληρώσουν οι οδηγοί που χρησιμοποιούν τον συγκεκριμένο δρόμο είναι από τα υψηλότερα στη χώρα, καθώς αγγίζει τα 2,5 ευρώ και παρά το μεγάλο αυτό ποσό, περίπου 100 χιλιόμετρα του δρόμου από την Πάτρα μέχρι την Κόρινθο, δεν έχει φωτισμό το βράδυ, ενώ περίπου τόσα είναι και τα χιλιόμετρα χωρίς διαχωριστική νησίδα, την στιγμή που η συνολική απόσταση των δυο πόλεων είναι μόλις 150 χιλιόμετρα."

Πηγή www.patranews.gr

1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2008, 18:06
In The Forest [funny :P]


 

 

Τρέχει ο λαγός του σκοτωμού μέσα στο δάσος και ξαφνικά βλέπει το ελάφι αραχτό κάτω από ένα δένδρο, να καπνίζει χασίσι.
-Τι κάνεις εδώ; Είσαι τρελός; Είμαστε μέσα στην φύση, στον καθαρό αέρα και εσύ ρουφάς μαύρο; Εμπρός σήκω να τρέξουμε παρέα να γυμναστούμε.
-Δίκιο έχεις λέει το ελάφι, παρατάει τα τσιγαριλίκια και αρχίζει να τρέχει με το λαγό.
Εκεί που τρέχανε, συναντούν την αλεπού, να έχει πλακωθεί στην κοκαΐνη.
-Καλά ρε λέει το ελάφι, είμαστε μέσα στο δάσος στον καθαρό αέρα και εσύ σνιφάρεις κόκα; Έλα μαζί μας να τρέξουμε να γυμναστούμε να ανοίξουν τα πνευμόνια μας.
-Δίκιο έχετε ρε παιδιά λέει η αλεπού και αρχίζει να τρέχει με τους άλλους δύο.
Λίγο πιο κάτω συναντούν τον λύκο που ετοιμαζόταν να χτυπήσει ηρωίνη.
-Καλά ρε δεν ντρέπεσαι; Να είμαστε μέσα στη φύση στον καθαρό αέρα και εσύ να τρυπιέσαι; του λέει η αλεπού.
-Άντε σήκω και έλα μαζί μας να τρέξουμε να γυμναστούμε να ανοίξουν τα πνευμόνια μας.
Και ο λύκος:
-Δε μου γαμιέστε πρωί πρωί λέω εγώ. Κάθε φορά που παίρνει ο λαγός ecstasy, εμείς θα τρέχουμε σαν τους μαλάκες μέσα στο δάσος;;;


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Ιανουαρίου 2008, 19:56
And Also The Trees – (Listen For) The Rag and Bone Man


 

 

And Also The Trees – (Listen For) The Rag and Bone Man

November 2007


Τέσσερα ολόκληρα χρόνια έπρεπε να περιμένουμε μετά το “Further From The Truth” για να μας πείσουν οι And Also The Trees πως δεν τίθεται λόγος διάλυσης της βρετανικής μπάντας, καθώς κάποιοι μιλούσαν για αποχαιρετιστήρια τελευταία κυκλοφορία (live στη Γενεύη) των εκατό αριθμημένων αντιτύπων. Το διπλό μπάσο του νέου μέλους Ian Jenkins, η επερχόμενη περιοδεία τους, στης οποίας το πλάνο βρίσκεται και η Ελλάδα αυτή τη φορά, καθώς και το πλήθος των διαφορετικών μουσικών ήχων, έρχονται για να αποδείξουν ότι η μπάντα, τριάντα χρόνια μετά τη δημιουργία της, έχει ακόμα πολλά να μας δείξει.

 

Η άρπα σε συνδυασμό με την ατάραχη φωνή του Simon Huw Jones και τα jazz στοιχεία του νέου αποκτήματός τους, ταξιδεύουν όποιον τύχει να επιλέξει αυτόν το δίσκο, σε στιγμές απόλυτης ηρεμίας.

 

 

Ιδιαίτερα αρμονικά συνδεδεμένα όλα τα κομμάτια μεταξύ τους. Ακόμα και τώρα, αρκετές φορές μετά την παρθενική ακρόαση, εντυπωσιάζομαι όταν ακούω τα δυνατά φωνητικά –σε μια προσπάθεια πειθούς- διήγησης του

«Μύθου» του δίσκου.

Οι παθιασμένες συμβουλές αποφυγής του «Accordion Girl», σε συνδυασμό με τους μελαγχολικούς ήχους-κύματα, σχεδόν μετατρέπουν το χρόνο σε μια προσπάθεια διαφυγής που ξαφνικά ολοκληρώνεται με μια απότομη παύση.

Μελωδίες πρωτότυπες, γεμάτες πειραματισμούς και ιδιαίτερες ιστορίες.

Ακόμα και το εξώφυλλο του δίσκου και οι φωτογραφίες του booklet έχουν κάτι που σίγουρα θα κεντρίσει το ενδιαφέρον των λατρών της σκοτεινής μουσικής – το ίδιο και ο μοναχικός τίτλος του «σκουπιδιάρη».

 

Μετά από όλα αυτά, το μόνο που μένει είναι να μας ενθουσιάσουν και με το επερχόμενο live λίγο πριν το καλοκαίρι, και γιατί όχι, με πολλούς ακόμα δίσκους.

 

Song running order:
- Domed
- the Beautiful silence
- Rive Droite
- Mary of the woods
- Where the land lies
- the legend of Mucklow
- Untitled
- Candace
- Stay away from the accordion girl
- The Saracen's Head
- On this day
- A man with a drum
- Under the stars


- Στείλε Σχόλιο


09 Ιανουαρίου 2008, 23:20
Η Γη σε αριθμούς και εικόνες!!!







Εάν μειώναμε τον πληθυσμό της Γης στο μέγεθος μίας μικρής πόλης με 100 ανθρώπους,διατηρώντας τις αναλογίες θα ήταν ως εξής :







57 Ασιάτες



21 Ευρωπαίοι








14 Αμερικάνοι
(Βοράς...





....και Νότος)




8 Αφρικανοί








52 Αντρες


48 Γυναίκες



70 Έγχρωμοι


30 Λευκοί



89 Ετεροφυλόφιλοι


11 Ομοφυλόφιλοι







6 άνθρωποι θα κατέχουν το 59% του παγκόσμιου πλούτου και όλοι θα είναι Αμερικανοί




80 θα έχουν κακές συνθήκες διαβίωσης




70 θα είναι αγράμματοι




50 θα είναι ανειδίκευτοι




1 θα πεθάνει




2 θα γεννηθούν




1 θα έχει computer




1 μόνο θα έχει ανώτατη εκπαίδευση


Αν δεις τον κόσμο από αυτή την οπτική, θα δείς πόση ανάγκη από αλληλεγγύη, αλληλοκατανόηση,υπομονή και εκπαίδευση
Σκέψου το
Εάν αυτό το πρωινό ξύπνησες υγιής, είσαι πιο χαρούμενος από 1.000.000 ανθρώπους που δεν θα επιζήσουνε μέχρι την άλλη εβδομάδα





Εάν δεν έζησες πόλεμο




Την μοναξιά ενός κελιού, την αγωνία του βασανιστηρίου




ή την πείνα


Είσαι πιο χαρούμενος από 500.000.000 ανθρώπους αυτού του κόσμου .
Εάν μπορείς να μπεις σε μία εκκλησία χωρίς τον φόβο της φυλάκισης ή του θανάτου, είσαι πιο ευτυχισμένος από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη





Εάν υπάρχει φαγητό στο ψυγείο σου




Εάν έχεις παπούτσια και ρούχα




Εάν έχεις κρεβάτι και στέγη




Είσαι πλουσιότερος από το 75% των ανθρώπων του πλανήτη




Εάν έχεις τραπεζικό λογαριασμό,χρήματα στο πορτοφόλι σου και μερικά νομίσματα στον κουμπαρά σου




Ανήκεις στο 8% των ανθρώπων του πλανήτη που ζουν καλά




Εάν διαβάζεις αυτό το κείμενο είσαι 2 φορές τυχερός γιατί:


Κάποιος σε θυμήθηκε




Δεν ανήκεις στα δύο δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη που δεν μπορούν να διαβάσουν




Και έχεις computer


Όπως είπε κάποιος κάποτε:





Δούλεψε σαν να μην χρειάζεσαι λεφτά




αγάπα σα να μη σε πλήγωσε κανείς




χόρεψε σα να μη σε βλέπει κανείς




τραγούδα σα να μη σ΄ακούει κανείς




Ζήσε σα να ήταν η γη ένας παράδεισος





2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Ιανουαρίου 2008, 02:03
Το τραγούδι της εβδομάδας ΙΙΙ (zefuros(c))


http://www.youtube.com/watch?v=ENnQKym0htQ

 

The Cure - Primary

 

The innocence of sleeping children
Dressed in white
And slowly dreaming
Stops all time
Slow my steps and start to blur
So many years have filled my heart
I never thought I'd say those words

The further we go
And older we grow
The more we know ...
The less we show ...

The very first time I saw your face
I thought of a song
And quickly changed the tune
The very first time I touched your skin
I thought of a story
And rushed to reach the end
Too soon

Oh remember
Please
Don't change

So the fall came
Thirteen years
A shiny ring
And how I could forget your name
The air no longer in my throat
Another perfect lie is choked
But it always feels the same

So they close together
Dressed in red and yellow
Innocent forever
Sleeping children in their blue soft rooms
Still dream

The further we go
And older we grow
The more we know ...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιανουαρίου 2008, 16:24
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΡΑΣΤΩΝ

Κρεβάτια θα' χουμε άνθινα, γεμάτα αιθέρια μύρα,
ντιβάνια ολοβελούδινα σαν μνήματα βαθιά,
στις εταζέρες λούλούδα παράξενα τριγύρα,
που άνοιξαν μοναχά για μας σε μέρη μαγικά.
Και ποια την άλλη να υπερβεί στην ύστατη φωτιά τους
οι δυο καρδιές μας - σαν τρανές λαμπάδες δυο - μαζί
θα διπλοκαθρεφτίσουνε το διπλοφώτισμά τους
στα πνεύματά μας που' ναι δυο καθρέφτες αδερφοί.
Και μια βραδυά ολογάλανη, ρόδινη, μυστική,
θεν' ανταλλάξουμε άξαφνα την ίδια αναλαμπή,
σαν ένα μακροθρήνημα που φέρνει ο χωρισμός
κι αργότερα, ένας άγγελος θα' ρθεί το φώς να χύσει
- τις πόρτες μισανοίγοντας, πιστός και χαρωπός -
στους δυο καθρέφτες τους θαμπούς,
στις φλόγες που' χαν σβύσει.

Charles Baudelaire

Μου λείπεις... Αλλά τι να κάνουμε. Πάντα κάποιος πρέπει να επιλέξει το σωστό. Κάποτε θα καταλάβεις.

 

Η φωτογραφία είναι από τη διαδρομή Trieste- Monfalcone.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Ιανουαρίου 2008, 12:19
Η αγάπη άργησε...10 χρόνια.


 

Είμαι σε μια περίεργη φάση νομίζω. Μόνο η θάλασσα θα με καταλάβαινε. Μια φουρτούνα χρειάζομαι για να βγω από όλα αυτά.

Παλιοί εραστές που διεκδικούν τη ζωή σου. Παλιοί εχθροί που διεκδικούν το θάνατό σου. Παλιοί φίλοι που χάθηκαν από ζήλεια και μια απόσταση θλιμένων εραστών που δεν τους αφήνει να αφήσουν ορθάνοιχτα τα παραθύρια της καρδιάς τους.

"Θα μου λείψεις", εγώ δε λύγισα, δε δάκρυσα, πόνεσα βέβαια, θα το παραδεχτώ, και σε σένα ακόμα αν αυτό θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Και έτσι θα περνάνε οι μήνες τώρα, είναι επιλογή μου να τον περάσω αυτόν το Γολγοθά, και θα τον περάσω, είτε μαζί σου, είτε μόνη μου.

Η Ιταλία μου πέφτει μακρυά, αλλά δε μπορώ πάλι να σε αφήσω. Δέκα χρόνια μου λείπες... Θα αντέχω λίγους μήνες χωρίς εσένα πού και πού. Ο χρόνος θα δείξει όπως πάντα.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Ιανουαρίου 2008, 02:01
10 χρόνια μετά & παιδικοί έρωτες.


Αν δεν το πεις μοίρα, τότε πώς αλλιώς να το πεις? Παιδάκι ήμουν όταν σε γνώρισα και συ τότε αγχωνόσουν να γνωρίσεις τον έρωτα, να τα μάθεις όλα. Δέκα χρόνια ακριβώς περάσανε. Χριστούγενα του 97 σε γνώρισα, λίγο πριν την Πρωτοχρονιά του 2007 ξαναβρεθήκαμε. Και μάλλον ερωτευτήκαμε, ή απλά ενθουσιαστήκαμε? Τύχη ήταν... Το είπε και ο Π.

Σε όποιον κι αν λέω την ιστορία δεν το πιστεύει. Ήμουν δικιά σου για λίγες ώρες, μετά από δέκα χρόνια. Περίεργα παιχνίδια. Και μου είπες ότι μ'αγαπάς, αλλα οι ζωές μας αλλάξανε τώρα. Δε με ξέρεις καθόλου, δεν είμαι πια το κοριτσάκι που είχες γνωρίσει τότε, αλλά θα σε αφήσω να με ξαναγνωρίσεις, γιατί μάλλον το αξίζεις.

Καλώς ήρθες στη ζωή μου -και πάλι-...

Καλή χρονιά σε όλους :)


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
ladyluck
The Diary of Two Dreams
Life Seeker
από ΕΞΑΡΧΕΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/ladyluck

When we were dancing I saw the look in your eyes... Now we are strangers lost in a sea full of sighs...






Tags

muay thai Λάθη λάθη Το τέλος του κόσμου παρελθόν συναισθήματα




Επίσημοι αναγνώστες (6)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης

template design: Jorge