αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Κι ο άνεμος ήταν τόσο δυνατός...
Shadows...
29 Νοεμβρίου 2014, 22:59
Φίλοι που δε γερνάνε, σε ρόλους μπαλαντέρ.


Είχα μία κουβέντα πρόσφατα με μία φίλη... 40άρα, χωρίς παιδιά και μόνιμη σχέση. Χωρίς σχέση βασικά, πέρα από κάποια περιστασιακά κρεβάτια. Σε "καλή κατάσταση", όπως δηλώνει η ίδια. Με γκόμενους που απεγνωσμένα διαφημίζει ότι είναι κατά -τουλάχιστον- μία δεκαετία μικρότεροί της. Συζητούσαμε για έναν φίλο που παντρεύεται.

- Θα καταλάβει τη δυστυχία του κι αυτός...

- Είναι μαζί τόσο καιρό, γιατί όχι;

- Γιατί μετά θα κάνουν και παιδί ρε Χαρά.

- Ε, πού το πρόβλημα;

- Η Εύα θα γίνει μία κλασσική Ελληνίδα μάνα. Όταν η Ελληνίδα γίνεται μάνα, ξεχνάει ότι είναι και γυναίκα. Θα ασχολείται μόνο με το μωρό, θα είναι το μόνιμο πράγμα για το οποίο θα μιλάει και δε θα έχει κανένα άλλο ενδιαφέρον. 

Η αλήθεια είναι ότι η συζήτηση αυτή με "άγχωσε" (αν και δεν είναι πολύ σωστή η επιλογή της λέξης) λίγο. Ναι, σίγουρα ένα παιδί τρώει πολύ χρόνο από την ζωή σου, αλλά σίγουρα δεν την σταματάει. Μία γυναίκα θα είναι πάντα όσο γυναίκα θέλει. Αν μία γυναίκα, ξαφνικά παρατήσει τελείως έναν ρόλο και αρπαχτεί από έναν άλλο, σημαίνει εξ αρχής ότι ο πρώτος της ρόλος, ήταν εκεί, μόνο σαν ένα κομμάτι low badget τηλεοπτικής σαπουνόπερας. Αν το να περιποιείσαι τον εαυτό σου, σταματήσει με το που θα έρθει ένα παιδί στην ζωή σου, σημαίνει πολύ απλά ότι ποτέ δεν είχες όρεξη να το κάνεις, απλά καταπιεζόσουν για να το καταφέρεις. Και η δική μου η μάνα έτρεχε από το πρωί ως το βράδυ για δουλειά, έχοντας και ένα παιδί στη μέση, αλλά ποτέ της δε σταμάτησε να είναι γυναίκα. Ίσως γι αυτό να είναι και ο πατέρας μου ακόμα δίπλα της. Γιατί τους ρόλους της τους έκανε ένα μεγάλο σύνολο στο πρόσωπό της, δεν τους παρατούσε για να γίνει κάτι άλλο. Όλο αυτό, ήταν η προσωπικότητά της, με διαφορετικές προτεραιότητες κάθε φορά, αλλά τους ίδιους πάντα ρόλους... Γυναίκα, σύντροφος και μάνα... 

- Τι θα κάνεις αν σου ζητήσει να τον παντρευτείς; Ο Μ. είναι σε ηλικία γάμου... Γιατί να μην το κάνει;

- "Ηλικία γάμου" χαχαχαχα! Ε τότε θα τον παντρευτώ.

- Είσαι σοβαρή ρε Χαρά;

- Ποια η διαφορά ρε Κ.; Μένουμε μαζί, κοιμόμαστε μαζί, ζούμε μαζί και έχουμε κρατήσει και τις προηγούμενες συνήθειές μας, χωρίς να έχει κανένας από τους δύο πρόβλημα. Επειδή δηλαδή τώρα θα λέει "εδώ με τη γυναίκα μου" αντί να λέει "εδώ με την κοπέλα μου"; Ποια σκατά είναι η διαφορά;

- Αυτή ακριβώς! Ότι τώρα έχετε και τις προηγούμενες συνήθειές σας! Εσύ βγαίνεις με μένα... Ο Κ. βγαίνει με τον Ν.... Αν παντρευτείτε τι θα γίνει;

- Ό,τι γίνεται και τώρα... (?)

- Και αν κάνετε ένα παιδί; 

- Ό,τι γίνεται και τώρα, αλλά εναλλάξ για να κρατάει κάποιος και το παιδί... (???)

Κακά τα ψέματα, δε βγαίνω όπως έβγαινα, δεν περνάω τόσο χρόνο με φίλους, όπως πέρναγα, αλλά οι σχέσεις των ανθρώπων δεν έχουν καμία σχέση με αυτό. Πλέον δε με γεμίζει το να πάω σε ένα ημιάδειο μαγαζί και να ακούσω ένα μουσικό πρόγραμμα, πιο δεδομένο και από εκείνο το CD "Berlin 2003", το οποίο θυμάμαι και πότε πηδάει... Ίσως να φταίει η εποχή, ή το γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν μιζεριάσει πολύ περισσότερο. Ίσως να φταίει το ότι προτιμώ να κάτσω στο σπίτι μερικές φορές, να σκεπαστώ μέχρι τη μύτη και να δω μία καλή ταινία. Ίσως φταίει ότι θεωρώ μερικά ξενύχτια άσκοπα και εσύ καλή μου Κ. δεν έχεις την όρεξη να ανταλλάξεις το μισό μπουκάλι ποτό με έναν αραχτό καφέ κάποια ηλιόλουστη μέρα. Είσαι 40 χρονών και φοβάσαι μήπως βγει το συμπέρασμα ότι μεγάλωσες. Πρέπει να βγαίνεις για ποτό τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα, να προσπαθείς να ρίξεις τον -το πολύ- τριαντάχρονο γκόμενο, να γκρινιάζεις για το πώς και πού ζεις και να λες στην 30χρονη κολλητή σου ότι γέρασε, επειδή δουλεύει 08.00-20.00 και στη 01.00 θέλει να κοιμηθεί, αντί να πάτε για ποτά. 

Η ζωή προχωράει με τρελούς ρυθμούς και καλό θα είναι να το αποδεχτούμε όλοι. Γνωρίζεις πράγματα, τα οποία σε γεμίζουν και αναγκάζεσαι να βγάλεις κάποια από την καθημερινότητά σου. Αυτό δε σημαίνει ότι θα βγάλεις και τους ανθρώπους που έχεις γύρω σου. Όχι αυτούς που αξίζουν τουλάχιστον. 

Μία γυναίκα 40 ετών, που έχοντας χωρίσει εδώ και μία 5ετία από μία μακρόχρονη σχέση, υποστηρίζει ότι δε θέλει γάμους και παιδιά και πως όποια γυναίκα καταλήγει σε κάτι τέτοιο, θα καταστραφεί και θα μιζεριάσει. Μιλάς για τον εαυτό σου σαν κάποιο υπεράνθρωπο που έχει καταφέρει και έχει βρει τη χρυσή τομή, την ανώτατη φιλοσοφική ιδέα. Είσαι μόνη σου και σου αρέσει. Μαγκιά σου... Αλλά το να μιλάς τόσο απαξιωτικά για οποιονδήποτε επιλέγει να περάσει ένα κομμάτι της ζωής του με κάποιον άλλον, δείχνει ματαιοδοξία και όχι ικανοποίηση. 

Χθες στις 23.30 χτύπησε το τηλέφωνο...

- Έλα, πού είσαι;

- Σπίτι...

- Ωραία, να έρθω σε κανά δύωρο να πάμε για ποτά;

- Δεν το έλεγες πιο πριν... Μόλις βάλαμε ταινία και σε λίγο με κόβω να αποσύρομαι.

- Χριστέ μου! Πόσο γέρασες!!! Κάτσε εκεί να το παίζεις καλή νοικοκυρά... 

Πόσο ματαιόδοξα όλα... Αλλά κάποια στιγμή, από εκεί που λυπάσαι τον άλλον και δε μιλάς, θα γίνει το μπαμ και αυτό δεν ξέρω πώς θα το αντιμετωπίσει η ματαιοδοξία σου. Είναι επιλογή σου να ζεις όπως ζεις. Είναι επιλογή όλων μας να ζούμε όπως ζούμε. Δε θέλω να σε χάσω, αλλά δεν μπορώ να σηκώνομαι όποτε θες και να τρέχω να καλύψω τα κενά που μόνη σου δημιούργησες. Θέλω να είσαι καλά και σε όλες αυτές τις στιγμές που έρχονται στην ζωή μου, να είσαι δίπλα μου και να τις χαρούμε μαζί, όχι να είσαι δίπλα μου και να σχολιάζεις αρνητικά το οτιδήποτε συμβαίνει, μόνο και μόνο επειδή δεν (θα) το έκανες εσύ. Είσαι φίλη μου και σ'αγαπάω όπως είσαι, αλλά σε παρακαλώ, μη μου καταστρέφεις τις ωραίες στιγμές που επιλέγω να ζω, απλά και μόνο γιατί δεν είσαι η πρωταγωνίστρια...


- Στείλε Σχόλιο


21 Ιανουαρίου 2014, 00:18
No more bad news.


Και το είπα την Πρωτοχρονιά... Το 2014 θα είναι η καλύτερη χρονιά! Ξέχασα να πω για ποιον όμως... 

Το τέλος άλλης μίας εποχής... Ας τα κρεμάσω κι εγώ λοιπόν :(


- Στείλε Σχόλιο


21 Ιανουαρίου 2014, 00:12
Για όσους αγαπάμε από μακριά…


Σήμερα δε γράφω εγώ... Γράφει η Βάσω Μυρογιάννη‏...

…Είναι εκείνοι που «συνταξιδέψαμε» ένα διάστημα λόγω συνθηκών ή κοινών στόχων, που βλεπόμασταν κάθε μέρα, ανταλλάσαμε «καλημέρες», απόψεις. Άλλοτε είχαμε ένταση, νεύρα αμφότεροι και δεν αντέχαμε ούτε την σιωπή ο ένας του άλλου. Και μετά κάποιος “κατέβηκε” σε μία στάση, άλλαξε διαδρομή… Άλλος ακολούθησε την ίδια πορεία… Με εκείνα και με τα άλλα… χαθήκαμε…

Κάποιοι αποχαιρετισμοί “πόνεσαν”... Άλλοι ήταν τελείως αδιάφοροι… Και οι μέρες περνούν και τα χρόνια περνούν… Και έρχεται κάποια στιγμή που αναπολείς, νοσταλγείς αυτούς τους περαστικούς-συγκυριακούς;- “συνταξιδιώτες”… Θυμάσαι ατάκες τους που “αποθηκεύτηκαν” βαθιά μέσα σου, βλέμματα που “μίλησαν” στον κατάλληλο χρόνο, συνήθειές τους που τους χαρακτήριζαν “γραφικούς”, χαμογελαστά στιγμιότυπα του τότε…

… Και ναι, καταλήγεις ότι για κάποιο λόγο πέρασαν από την ζωή σου… Κάτι έδωσαν, κάτι πήραν! Σε “δίδαξαν” και τους “δίδαξες”! Σου έτειναν το χέρι τους και εσύ έδωσες το δικό σου! Και ΝΑΙ(δυνατό!), συνειδητοποιείς ότι τους αγαπάς… Έστω από απόσταση. Είναι μέρος των αναμνήσεών σου, κομμάτι μιας εποχής που μπορεί να έφυγε ανεπιστρεπτί…, “έγραψε” όμως το δικό της “κεφάλαιο”. Μέσα από εκείνους θυμάσαι εσένα… Πως ήσουν, πως συμπεριφερόσουν, τι σε απασχολούσε, τι προσδοκούσες…

Και έτσι εύχεσαι “να είναι καλά όπου κι αν είναι, ό,τι κι αν κάνουν”! Παίρνεις βαθιά ανάσα. Συνεχίζεις…

 


- Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2014, 20:46
Πειθαρχία τέλος - Ζωή Μαγική


«Όλα ήταν στη θέση τους.

Οι πεινασμένοι στην Αφρική.

Οι ειδικοί στην τηλεόραση.

Οι κακοί στη φυλακή.

Οι αναρχικοί στα Εξάρχεια.

Αυτοί που αποφασίζουν στη Βουλή.

Τα λεφτά μας στα δάνεια.

Η αστυνομία στην επόμενη γωνία.

Τα σπίτια μας στις τράπεζες.

Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία.

Τα πάρκινγκ μας στα πάρκα.

Η ψυχαγωγία μας στα bar.

Τα παιδιά μας στο σχολείο.

Οι φίλοι μας στο Facebook.

Η ……τέχνη στα μουσεία.

Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις.

Τα δέντρα μας Χριστούγεννα στο Σύνταγμα.

Η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος.

O έρωτας στις 14 Φλεβάρη.

Εμείς στους τέσσερις τοίχους.

Πειθαρχία τέλος – Ζωή Μαγική

Η αστυνομία στην Αφρική.

Οι πεινασμένοι στις τράπεζες.

Τα Εξάρχεια στη Βουλή.

Οι αναρχικοί στην καρδιά μας.

Οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος.

Οι φίλοι πλάι μας.

Τα bar στις φυλακές.

Αυτοί που αποφασίζουν στο σχολείο.

Τα λεφτά μας στα πάρκα.

Τα πάρκα στα πάρκινγκ τους.

Οι εχθροί μας στο facebook.

Οι ειδικοί στα σπίτια τους.

Η τηλεόραση στα σκουπίδια.

Η ψυχαγωγία στα σχολεία.

Η τέχνη παντού.

Οι διαφημίσεις στα μουσεία.

Τα παιδιά μέσα μας.

Τα μπαλέτα στους δρόμους.

Ο έρωτας στην επόμενη γωνία.

Τα σπίτια στα δέντρα.

Τα δέντρα στους δρόμους.

Η ομορφιά στους δρόμους .

Οι επιθυμίες μας στους δρόμους.


- Στείλε Σχόλιο


08 Ιανουαρίου 2014, 00:50
Απαγόρευση συγκεντρώσεων.


Είμαι φευγάτη...

Για πολλοστή φορά τα τελευταία δύο χρόνια απαγορεύονται  οι δημόσιες συναθροίσεις και οι πορείες στο μεγαλύτερο μέρος της Αθηνάς μετά από απόφαση του Γενικού Αστυνομικού Διευθυντή Αττικής για λόγους δημόσιας ασφάλειας όπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση της ΕΛΑΣ.

Αύριο Τέταρτη 8 Ιανουαρίου από τις 06:00 το πρωί μέχρι και τις 24:00 το βράδυ δεν επιτρέπεται καμία δημόσια υπαίθρια συνάθροιση ή πορεία στους παρακάτω οδούς:

Στην περιοχή της Αθήνας που περικλείεται από τις οδούς – Λεωφόρους: Αθηνάς (από τη συμβολή της με την Πλατεία Ομονοίας, εξαιρουμένων των χώρων της Πλατείας Ομονοίας), δεξιά Ερμού (μέχρι Αγίων Ασωμάτων), πεζόδρομος από συμβολή Ερμού και Αγίων Ασωμάτων μέχρι Αποστόλου Παύλου, αριστερά Αποστόλου Παύλου μέχρι Ροβέρτου Γκάλλι, Ροβέρτου Γκάλλι, Χατζηχρήστου, Βούρβαχη, αριστερά Παρασκευοπούλου, δεξιά Καρέα, αριστερά Υμηττού, Ούλωφ Πάλμε, αριστερά Στρατάρχου Παπάγου, δεξιά Παπαδιαμαντοπούλου, αριστερά Θηβών, Φειδιππίδου, Λ. Αλεξάνδρας, αριστερά Χ. Τρικούπη, δεξιά Ακαδημίας, αριστερά Θεμιστοκλέους, δεξιά Πανεπιστημίου, αριστερά Αιόλου, δεξιά Σταδίου μέχρι τη συμβολή της με την Πλατεία Ομονοίας, ως και κατά μήκος των τμημάτων των ανωτέρω οδών που αποτελούν τα όρια της εν λόγω περιοχής,

Στο τμήμα της Αττικής Οδού από το Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών «Ελ. Βενιζέλος» έως τον κόμβο της Περιφερειακής Υμηττού με τη Λ. Κατεχάκη, στο τμήμα της Λ. Κατεχάκη από την έξοδο της Περιφερειακής Υμηττού έως τη συμβολή της με τη Λ. Μεσογείων, στη Λ. Μεσογείων από τη συμβολή της με τη Λ. Κατεχάκη έως τη συμβολή της με την οδό Φειδιππίδου και σε βάθος ακτίνας εκατό -100- μέτρων, ένθεν και ένθεν προαναφερόμενων τμημάτων οδών (Αττική Οδός – Λ. Κατεχάκη – Λ. Μεσογείων), ως και επί των γεφυρών, ανισόπεδων κόμβων, διαβάσεων που υφίστανται κατά μήκος αυτών και τέλος στους χώρους του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών «Ελευθέριος Βενιζέλος».

 

Σιγά μην ακυρώσουμε τα τσιπουράκια στη Θεμιστοκλέους... Σόρρυ μάστορα, οικονομική κρίση... Έχουμε πάθει ανοσία πια!


- Στείλε Σχόλιο


03 Ιανουαρίου 2014, 17:39
Φταίει η Μουσική...


«Φταίει η μουσική!». Η πρώτη κουβέντα που άκουσα το 2014. Φέτος δεν είχε πολυσύχναστα bar, ούτε ταξίδια στο εξωτερικό μες στις γιορτές. Φέτος ήταν η πρώτη χρονιά μετά από πολλά χρόνια που πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των διακοπών διαβάζοντας, μιας που το Καποδιστριακό άνοιξε μία βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα και τώρα τους έπιασε η μανία να μη χαθεί το εξάμηνο. Φοιτήτρια πάλι... Δεν είναι κακό, νιώθω πάλι 20 χρονών έτσι. Εξάλλου, τι καλύτερο θα μπορούσα να κάνω μένοντας ακόμα μία χρονιά στην Ελλάδα;

«Φταίει η μουσική!». Ούτε «Καλησπέρα», ούτε «Καλή Χρονιά». Τίποτα! Απλά αυτό. Στο ότι έμεινα στο σπίτι για την αλλαγή του χρόνου συνέβαλε και το γεγονός ότι όλοι οι φίλοι ήταν άρρωστοι με 40 πυρετό στην αλλαγή της χρονιάς. Μόνο ο Α. δεν αρρώστησε, αλλά κι αυτός ήταν 2.038 χιλιόμετρα μακριά... Και μάλλον δε θα ήθελε να με δει. Κι εκεί που λες ότι επιτέλους θα κάνεις Πρωτοχρονιά με την οικογένειά σου και θα κοιμηθείς κατά τις δύο παρά... Τσουυυυπ! Να, το τηλέφωνο χτυπάει και μία άγνωστη φωνή στην άλλη άκρη ψιθυρίζει, φανερά θολωμένη από το αλκοόλ...

«Φταίει η μουσική!». Και τότε κατάλαβα! Όλα τα λάθη του 2013 εκεί τα ρίχνουμε! Δε φταίμε εμείς... Αλλά όταν ακούς «Love me forever or not at all...» πρέπει να το νιώθεις... Όταν ακούς  «When I get drunk, you take me home...» είσαι σίγουρος ότι μπορείς να πιεις αυτό το ένα ποτό ακόμα... Όταν ακούς τους DeVision να σιγοτραγουδάνε «Waste your precious life on me...» και να ξέρεις ότι σε κοιτάει αυτός ο ένας και μοναδικός, είναι δεδομένο ότι πρέπει να τα καταστρέψεις όλα. Να τους βάλεις φωτιά! Ξέρεις ότι αξίζει τον κόπο. Είναι που κοντεύεις τα 30 και νομίζεις ότι έμαθες τα μυστικά της ζωής. Ξέρεις ότι έχεις ερωτευτεί τόσους λάθος άντρες, που είσαι σίγουρη πως δε γίνεται να κάνεις μεγαλύτερα λάθη. Και έτσι παραδίδεσαι σε όποια φωτιά καίει την ψυχή σου. Θες να ακούσεις τις υποσχέσεις που θα ξεθωριάσουν το πρωί και να έχεις μία μικρή ελπίδα ότι όλα θα είναι όπως πρέπει, όπως τα θες... Το ‘χει πει και ο Eldritch όμως... «Love is always over in the morning…». Στα αγγλικά δεν υπάρχει διαφορετική  λέξη για τον έρωτα και για την αγάπη... Το μεγαλύτερο φάουλ αυτής της γλώσσας. Έχουν όμως ένα καλό... Η έκφραση «falling in love» ήταν πάντα από τις αγαπημένες μου... Γιατί όταν ερωτεύεσαι, πέφτεις σε μία κατάσταση. Είναι παθητικό αυτό που συμβαίνει, δεν μπορείς να το επηρεάσεις.

«Φταίει η μουσική!» Κι εμείς που την ακούμε; Που την διαλέγουμε; Ή μήπως αυτή διαλέγει εμάς. Όχι! Η μουσική είναι δική μου... Μόνο δική μου! Τη διαλέγω μόνη μου. Την βάζω στη διαπασών, γεμίζω την κούπα μου το ποτό που εγώ, μόνη μου διάλεξα να ταυτίσω με τον εαυτό μου και χορεύω. Και ο χορός αυτός είναι και αυτός δικός μου! Και δε θέλω να βάλω κανέναν σε αυτό. Κανείς δε θα με δει να χορεύω έτσι ποτέ. Και αυτό που βλέπετε εκεί έξω, όταν συναντιόμαστε τυχαία ή μη, δεν είμαι εγώ, είναι αυτό που επέλεξα να σας αφήσω να δείτε. Μόνο μία φορά... Μία φορά, μου ξέφυγε για κάποια δευτερόλεπτα. Ένιωθα τόσο γεμάτη, που μόνο ο χορός μου έλειπε. Και ήσουν εκεί και το είδες! Για λίγα δευτερόλεπτα μόνο, είδες την αληθινή LadyLuck. Την ερωτεύτηκες και έφυγες μακριά να σωθείς από τη φωτιά που τα καίει όλα στο πέρασμά της. Και τώρα, μόνο κάτι γράμματα έρχονται... Και δεν απαντάω στα γράμματα... Όταν γράφω, πονάω... Και φαίνεται κι εκεί η αληθινή LadyLuck. Δε θέλω να τρομάξεις κι άλλο. Και το είχα γράψει κάπου μες στο 2011... Ότι εγώ θα ερωτευτώ και θα πεθάνω για τον άντρα που θα μου στέλνει γράμματα... Το είχα γράψει τόσο βέβαιη και ειρωνικά πεπεισμένη, ότι δε θα υπάρξει τέτοιος άντρας για μένα...

«Φταίει η μουσική!» Εγώ ό,τι αγάπησα σε εκείνη το χρωστώ...


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
ladyluck
The Diary of Two Dreams
Life Seeker
από ΕΞΑΡΧΕΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/ladyluck

When we were dancing I saw the look in your eyes... Now we are strangers lost in a sea full of sighs...






Tags

muay thai Λάθη λάθη Το τέλος του κόσμου παρελθόν συναισθήματα




Επίσημοι αναγνώστες (6)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης

template design: Jorge