αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Περγαμηνές Συναισθημάτων..
Και τί γίνεται όταν ζεις το στίχο;
 
28 Ιουνίου 2018, 03:08
΄ Γιατί ; ΄


Ζητώ ένα γιατί,
ένα γιατί για μια χώρα που ξεπουλιέται, χωρίς να ζητά εγγυήσεις.
Για μια χώρα που απλόχερα χαρίζεται, σε όσους την σκοτώνουν.
Για μια χώρα που δε ρωτά, δε νιώθει, δε βουλεύεται -δε βούλεται- ,πριν αφανιστεί.
Για μια χώρα που αγαπά την ειρήνη, και σήμερα ευχερώς αφήνεται στον πόλεμο.
Για μια χώρα που ήξερε να παλεύει για τη λευτεριά της, μα τώρα παραδίδεται η ίδια άνευ όρων.
Για μια χώρα που ελευθέρωσε τον άνθρωπο, μα σήμερα σκλαβώνεται απ' τον ίδιο.
Ένα γιατί για μια χώρα λουσμένη από πλούτη, που σήμερα μοιρολατρεί αγκαλιασμένη με την ανέχεια.
Ένα γιατί για μια χώρα που εφηύρε το μύθο, μα μέρα με τη μέρα απομυθοποιείται.
Ένα γιατί για μια χώρα που η ιστορία της είναι μεγαλύτερη απ' την ίδια, μα σήμερα σβήνεται μέσα στις μελανές της σελίδες.
Ένα γιατί για μια χώρα που δίδαξε τις πανανθρώπινες αξίες, μα τώρα έχει ξεχἀσει πια τον άνθρωπό της.
Ένα γιατί για μια χώρα που γέννησε την τέχνη, αλλά σήμερα άτεχνα ζωγραφίζει τη δυστυχία της.
Ένα γιατί για μια χώρα που πάντοτε αγωνιζόταν με την ευγένεια της άμιλλας,
μα τώρα στεφανώνεται από τα φθονερά αδελφικά της μίση.
Ζητώ ένα γιατί,
για μια χώρα που ελευθέρωσε τον λόγο και τώρα τον κλείνει μέσα στα στόματα των λἰγων.
Για μια χώρα που μαχόταν για δικαιοσύνη, και τώρα συναγωνίζεται στην αδικία.
Για μια χώρα που πάντοτε εγκάρδια φιλοξενούσε, μα ποτέ δεν φιλοξενήθηκε δίχως ανταλλάγματα.
Για μια χώρα που ζητωκραύγαζε την ελπίδα, και τώρα χαροπαλεύει στην αιώρα του θανάτου.
Για μια χώρα που σκούπισε το αίμα απ' τις πληγές της, μα ακόμα αιμορραγεί, και τώρα περισσότερο.
Για μια χώρα που σκόρπισε το φως, και τώρα σιωπηλά χάνεται μες το σκοτάδι.
Ένα γιατί για μια χώρα που γέννησε τη ζωή μέσα απ' τον πολιτισμό της, μα τώρα αργοπεθαίνει μέσα σε κίτρινες φλόγες υλισμού και στάχτες απαξίας.
Ένα γιατί για μια χώρα που εξήγησε την ύπαρξη, μα τώρα δηλώνει ανυπαρξία.
Ένα γιατί για μια χώρα που έκλεψε τη φωτιά από τους ουράνιους θεούς, και τώρα ισόβια πληρώνει ακριβό το αντίτιμο στον Άδη.
(Μα, τη φωτιά την έκλεψε ημίθεος.)
Ἐνα γιατί για την αλήθεια που φώτισε η σοφία της, αυτή που τώρα οικειοθελώς παραχωρείται στο ψέμμα και την αχρειότητα.
Ἐνα γιατί για την ευσέβεια και την ταπεινοφροσύνη που καλλιέργησε η θρησκεία της,
γι' αυτές που σήμερα λυγίζουν από την αλαζονεία και τη χυδαιότητα.
Ένα γιατί για μια αξιοπρέπεια και μια γενναιοψυχία, για μια ευδαιμονία και μια ευημερία,
για ένα φιλότιμο και λίγα ιδανικά, για μια λεβεντιά και ένα χαμόγελο που της στερήσανε,
αλλά η ίδια είχε προνοήσει, και μόνο αυτή, να κληρώσει στα λεξικά των απογόνων της.
Ζητώ ένα γιατί,
που να εξηγεί πού πήγαν οι ήρωές της, αυτοί, που στα δύσκολα πάντα της κρατούσαν το χέρι.
Ένα γιατί από όσους την παράτησαν, άθυρμα σε παγωμένα χέρια ξένων.
Ένα γιατί που να μου πει πού πήγαν οι σύγχρονοι Αλέξανδροι,
πού είναι η 'Αριστοτέλεια' των ηθών,
σε ποια νησιά αποδήμησε εσαεί η πλατωνική Ιδέα..
Ένα γιατί που κι ο Σωκράτης θα ζητούσε,
για να εκμαιεύσει την αλήθεια από τα θεογέννητα μητρικά της σπλάχνα.
Ένα γιατί που πολλοί ρωτάνε, μα κανείς τους δεν παίρνει απάντηση.
Γιατί;
                                        
                                                                     ~
 Μ.Α.


- Στείλε Σχόλιο


15 Μαρτίου 2018, 18:22
' Ό,τι έχω κι ό, τι έχεις΄


Μια σχέση, ένα έχω και ένα έχεις.
Σφιχταγκαλιάζονται οι λέξεις.
Μεγάλες κλείνουν υποσχέσεις.
Τα "έχω και δεν έχεις" δεν ακούγονται, αντέχεις.
Μαζί κλειδώνουνε οι σκέψεις;

Σχέσεις, σιωπές και υποσχέσεις.
Ξέχασα ό,τι μου 'λεγες πως έχεις.
Με κολακέψαν οι ανέσεις.
Σου ζητιάνεψα τις λέξεις.
-Είναι αυτές και άλλες δεν έχεις;
Μου λες, ό,τι θέλεις, θα το έχεις.
Σου στερήσαν ό,τι έιχες να κατέχεις.
Και τώρα έχω, μα εσύ αντέχεις;
-Είναι μεγάλες οι υποσχέσεις.
Άλλες μου λες δεν κάνω σχέσεις.
..ανάμεσα σε έχω και δεν έχεις.

Ξέρεις, ξέχασα ό,τι έχεις.
Γίναν τώρα κατασχἐσεις.
"Xρεώθηκα" μου λες και "φεύγω",
δεν αντέχεις.
Παλιές θαμμένες υπο-σχέσεις.
Μπέρδεψες θωρώ τις λέξεις,
εγώ ζητώ ό,τι δεν έχεις.
Τέτοιες μου λες δεν ξέρω σχέσεις.
-Δικές σου ειν' αυτές οι σκέψεις;
Να ψάξω μήπως γι' άλλες λέξεις;
ή μήπως γι΄άλλες υπο-σχέσεις;

Φεύγεις, λες "δώσε μου πίσω ό, τι έχεις".
-Δεν ξέρω τι έχω πια, κι εσύ τι έχεις;
-Εσύ το ξέρεις, το κατέχεις.
-Για ό,τι δεν έχεις, δεν αντέχεις.
Όταν το έχεις, το κατέχεις;
Ξέχασα λέω τις υποσχέσεις.
Και τότε θυμάσαι ό,τι δεν έχεις.
Το θες, πιστεύεις το αντέχεις.

Παλιές θαμμένες υποσχέσεις.
Μαζί κλειδώνουνε οι σκέψεις.
Σφιχταγκαλιάζονται οι λέξεις.
Μια σχέση, σιωπές και υποσχέσεις.
Ό,τι έχω κι ό,τι έχεις.
Παλιές και νέες κατασχέσεις.
-"Δε θα αλλάξω και θα μ' έχεις.
 Εδώ θα μέινω, να μ' αντέχεις."

Να ξέρεις, άλλες εγώ δεν κάνω σχέσεις.
Τέτοιες μου λες δεν κάνεις σκέψεις.

Τώρα θυμήθηκα δυο λέξεις.
Να ξέρεις πάντα θα τις έχεις.


                    ~

Μ.Α.


- Στείλε Σχόλιο


03 Νοεμβρίου 2017, 00:30
'Εμείς έχουμε ήρωα;'


 28/10/87

- Τι να φορέσω πάλι φέτος; Μήπως έπρεπε να εχω πάει για ψώνια πιο πριν; Και ποιος τρεχει τωρα έξω με τέτοιο κρύο και μες τη βροχή; Δεν εχω και ομπρέλα που να ταιριάζει με...επρεπε να το έχω φροντισει αυτό. Ωχ, τι ειναι αυτό εκει εξω; Δεν το πιστεύω..εγω το ειπα πριν μερες να βγάλουμε την καινούρια σημαία στο μπαλκόνι. Ό γείτονας πάλι μας πρόλαβε φέτος. Τι ώρα πήγε; Πρέπει να ξεκινήσω για να προλάβω τα παιδιά στην παρέλαση.. Από το ηρώο δεν περνάω, περιττή η ενός λεπτου σιγή. Κι εκεί φασαρία γίνεται ετσι κι αλλιως. Αχχ, το τηλέφωνο.
- Ναι, ελα. Εκει θα ειμαστε κι εμεις. Τώρα ξεκιναω. Ναι, για τον καφέ εκεί κανονίσαμε. Θα ερθετε τελικά; Οκ, τα λεμε από κοντά.

Φεύγοντας ξέχασε να βγάλει τη σημαία στο μπαλκονι και τη στιγμη που άνοιξε το πορτοφόλι να πληρώσει τον καφε, ο μικρός που παρελασε φέτος περηφανος για πρώτη φορά, εδειξε με το δάχτυλο τη φωτογραφία ενός παλαιμαχου στρατιώτη του '40,-φαινόταν να ανηκει στην οικογένεια, γιατί μοιάζανε λιγακι και στο προσωπο-, και με το λαμπερο του βλεμμα ρώτησε φωναχτά:
"ποιος ειναι αυτός; τον ξερεις; μοιάζει με αυτούς τους κύριους που στεκόταν μπροστά στο ηρώο σιωπηλοι με το ένα χέρι σηκωμενο στο κεφάλι τους. Ό κύριος μας, μας φωναξε να κανουμε ησυχία γιατί ειναι, λεει, η στιγμη που χαιρεταμε τους ήρωες. Και αν, λεει, έχουμε καποιον ήρωα στην οικογενεια μας, σημερα να κάνουμε παρέλαση γι' αυτόν. Εμείς μαμά, μπαμπα, έχουμε ήρωα;"
....
(Ενός λεπτου σιγη.)
Πλήρωσαν τον καφέ τους και έφυγαν για το σπιτι, αλλά γιατι αισθανονταν ακόμα πως χρωστούσαν;
Τα ρέστα τα κρατησε ο μικρος μαζί με το σημαιακι του και τη φωτογραφία του στρατιωτικού.

Τριάντα χρόνια μετά, 28/10/17

-..έλα, ετοιμασου να φυγουμε. Τη σημαια την έβγαλες στο μπαλκονι;
-Όχι, το ξεχασα.
-Καλά, τέλος παντων..πάμε τώρα να τον προλάβουμε τουλάχιστον.
-Καλα πάμε. Και μη μου πεις οτι έχεις κανονίσει πάλι για καφέ. Κοιτα μην πάθουμε τα ίδια. Την προηγουμενη φορα ψάχναμε άδεια θέση σε μαγαζί για ώρες.Και στο τέλος δεν ειχα και που να παρκάρω το αμαξι. Τρέχαμε και μες τη βροχή..
-Γι αυτό κάνε γρήγορα για να προλάβουμε μετά να πάμε απευθειας. Έχω κανονισει, δεν ειναι σωστο..
-Μα είπαμε φετος..Θα μας περιμενει και ο...
-............

Στο μεταξυ ο μεγάλος πια "μικρος" χαιρετα ενστολος στο ηρώο. Απο πίσω ακουγεται ο ήχος της φυλαρμονικης να παιζει τον Εθνικό ύμνο. Στο "απ'τα κοκκαλα βγαλμενη" ξανακοιτά το ηρώο και τα στεφάνια που είναι ριγμενα απο πανω. Φέρνει στο νου τη φωτογραφία του στρατιωτικού συγγενη του που ακόμα κρατά φυλαγμενη στην εσωτερικη τσεπη της στολης του. Ξαναρίχνει ένα βιαστικο και ανησυχο βλέμμα τριγύρω του, όπως τότε που ήταν μικρός και περιμενε τους δικούς του που θα ερχόταν να τον δουν. "Ούτε τώρα πρόλαβαν", σκέφτηκε. Ξαναγυρνα μπροστά με το βλέμμα προσηλωμένο στα στεφανια.

Ένός λεπτού σιγή. Θυμάται το δάσκαλο. Όρθώνεται περήφανος στη γη με τα αρβυλα καρφωμένα στο παγερο μαρμαρο. Ένα διαπεραστικο κρύο αεράκι τον μετακινεί για λίγο. Ένα δάκρυ τον διαπερνά μαζί με το κρύο. Συγκινείται. Ξαναθυμαται το δάσκαλο. "Ναι σήμερα ας παρελασουμε για τους ήρωες. Οφείλουμε τουλάχιστον να τους τιμήσουμε. Αυτή είναι η τιμή μας", είπε μέσα του. Και σήκωσε ψηλά τη σημαία προχωρώντας με βήμα ηχηρό και σταθερό στην πρώτη γραμμή.


Kαι αν ρωτάτε ακόμα κύριε λοχαγε, αφηστε με να απαντήσω εγώ:

"Μαμά, μπαμπά, ΝΑΙ, εμεις εχουμε ήρωα."

                                                          ~

Μ.Α.


- Στείλε Σχόλιο


25 Σεπτεμβρίου 2017, 19:31
'H μουσική μας Μούσα'


..εξομολογήσεις

Η αλήθεια είναι πως σε εποχή γενικευμένης κρίσης, ο πολιτισμός είναι αυτός που υφίσταται το πρώτο σοκ. Έτσι και η μουσική, σημαντικό κομμάτι της τέχνης και του πολιτισμού έχει δεχθεί τα αλύπητα χτυπήματα της μαζοποιημένης παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας που θέτει τους δικούς της νόμους και κανόνες στο σημερινό πολιτισμικό «γίγνεσθαι» και κατ’ επέκταση στο μουσικό «είναι» μας. 

Δεν μπορώ να πετάξω λοιπόν και πολύ ψηλά -από τη χαρά μου-, όταν μαθαίνω ότι η Πάολα έχει μόνο μια ζωή, όταν υπάρχει μόνο μια ωραία σε όλη την Ελλάδα και της φωνάζουν όλοι, μες τον τρελό ενθουσιασμό τους, να βγάλει το μαντήλι από τα μαλλιά, όταν βλέπω κύματα χεριών μιας λαοθάλασσας ξενύχτηδων να κάνουν dub στα club–παραδόξως έχω να επισημάνω πως όλοι συγχρονίζονται απόλυτα στην αρρυθμία του τραγουδιού-, όταν η Μαλού με το ελληνικότατο όνομα της δε μου λέει τι τους είπε και με αφήνει να απορώ μόλις από τον τίτλο, όταν κάποιος μαδάει μανιωδώς τις μαργαρίτες αλλά στο τέλος κανείς δεν είναι κανενός.

Και ναι, γίνομαι έξω φρενών κάθε φορά που τίθενται θέματα για μουσική που δεν είναι μουσική, αλλά τίποτε άλλο από ηλεκτρονικά συμπλέγματα ήχων, εκκεντρικοί και σκόπιμα εκκωφαντικοί θόρυβοι που ηχορυπαίνουν τον φυσικό και αβίαστα μελωδικό παλμό των ψυχών μας. Δεν μπορώ να δεχτώ ως δείγμα μουσικής τέχνης οτιδήποτε δεν έχει μελωδία, ρυθμό, αρμονία, ΣΚΟΠΟ. Αντιμετωπίζω πράγματι μεγάλη δυσκολία στο να αναγνωρίσω κάτι που αντιλαμβάνομαι-ή έστω διαισθάνομαι- πως δεν το σέβεται ούτε ο ίδιος ο δημιουργός του και δεν το αντιμετωπίζει όπως του αρμόζει και του αναλογεί : με σεβασμό, ταπεινοφροσύνη, θαυμασμό και αξιοπρέπεια. Δεν το κάνει ίσως γιατί στέκεται αδύναμος στο να το αναγνωρίσει ή δεν αισθάνεται καθόλου την ανάγκη να του επισυνάψει το πρόσημο που αναλογεί στη θετική και μεγάλη «θρεπτική» του αξία.

Η μουσική, η πραγματική μουσική, είναι κάτι ανώτερο από εμάς τους ίδιους, κάτι που ξεκινά από εμάς, αλλά εξυψώνεται και ανεβαίνει ψηλά, στους ουρανούς, σε τελική ανάλυση μας υπερβαίνει. Αυτός είναι και ο σκοπός της: να σπάσει τα τοιχώματα της ανθρώπινης υπόστασης και διαπερνόντας την, να ανέβει εκεί, ψηλά, στο βάθρο που της πρέπει, και από εκεί να απλώσει τα σχοινιά της και να μας τραβήξει και εμάς όλους στο ουράνιο σύννεφο που την καθίζει, να μας προσκαλέσει στο μεγαλείο της μαγείας της και να μας κάνει κοινωνούς της αξιοσύνης και της υψηλοπρέπειας που εκπροσωπεί, της ακεραιότητας και της ενάργειας που εκπέμπει, της γαλήνης και της αρμονίας που σκορπά απλόχερα και χαρίζει.

Και μετά από όλα αυτά, είναι αυτονόητο πλέον πιστεύω, το γιατί τα μουσικά γούστα ενός ανθρώπου, μπορούν, εμένα προσωπικά, να μου πουν και κάτι για τον ίδιο. Η μουσική που τους εκφράζει στο βαθμό που αποκαλείται, είναι, ερμηνεύεται ή γίνεται αποδεκτή τέλος πάντων ως μουσική, λειτουργεί ως φωτεινός σηματοδότης που υποδεικνύει για κάθε άνθρωπο ποια είναι εκείνα τα συναισθήματα και οι σκέψεις που τον συνεπήραν στο άκουσμά της. Ποιες ήταν εκείνες οι σταγόνες της βροχής που θαύμασε και περισυνέλεξε όταν δάκρυζε το σύννεφο που την αγκάλιαζε. Η μουσική είναι σαν ένα κλειδί, άλλοτε του σολ, άλλοτε του φα, άλλοτε του ντο, που ξεκλειδώνει σε κάθε άνθρωπο ό, τι πολυτιμότερο κρατά κρυφό και φυλαγμένο μέσα του. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται σε μένα.

Γιατί δεν είναι τυχαίο που πολλές φορές ταυτίζουμε ολόκληρο το «είναι» μας (να γιατί παραπάνω μίλησα για "πολιτισμικό γίγνεσθαι", αλλά "μουσικό είναι") και τις πολυτιμότερες, εντονότερες, τις μεγαλύτερες ίσως σε σπουδαιότητα και αξία, στιγμές της ζωής μας, με τραγούδια και μελωδίες που μας μιλούν απευθείας σε μια άλλη γλώσσα, πολύ αληθινή, πολύ μακρινή για να την φτάσει και να την αντικρύσει κανείς. Δεν είναι τυχαίο που κάθε φορά που βλέπουμε ένα ουράνιο τόξο να ανατέλλει, ηχούν στα αυτιά μας γλυκόηχοι παλμοί που μοιάζουν να ανήκουν σε ένα λίγο γνωστότερο τραγούδι, το 'what a wonderful world', ούτε τυχαίο πάλι είναι που στις στιγμές της πιο βαθιάς υπαρξιακής αγωνίας μας, η απεγνωσμένη μοναξιά μας αναζητεί διέξοδο σε μερικές μουσικές συλλαβές που μας σιγοψιθυρίζουν ότι τίποτε άλλο δεν είμαστε, παρά σκόνη στον άνεμο..

                                                                 ~ 

Μ.Α.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Σεπτεμβρίου 2017, 21:30
'Πείτε μου ποιον'


Και ποιον ονομάζουμε αληθινό καλλιτέχνη;
Πείτε μου ποιον.

‘Αυτόν που αφιερώνει τη ζωή του στη διαρκή αναζήτηση του ωραίου, που ονειρεύεται και αγωνίζεται για τη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου, καταθέτοντας όλο το ταλέντο του και τη μαεστρία του σε αυτό το σκοπό’, θα μου πείτε.

‘Αυτόν που δεν βλέπει τον εαυτό του ως έναν εαυτό και μόνο, αλλά έναν εαυτό ανάμεσα σε χίλιους άλλους δυο, και διψά τη μέθεξη μαζί τους.’

‘Αυτόν που δεν σταματά να αυτοδημιουργείται, να αναπλάθεται και να αναδιαμορφώνεται, αυτόν που δε συμβιβάζεται με την σταθερότητα της μιας του μόνο ύπαρξης, αλλά αναζητά διαρκώς και διακαώς την αστάθεια της αέναης εξέλιξης της.’

‘Αυτόν που παραμένει διαρκώς ανασφαλής με τους στόχους και τις δημιουργίες του, αυτόν που βρίσκεται σε συνεχή ανεπάρκεια αισιοδοξίας, πνευματικής ολοκλήρωσης και ψυχικής τελείωσης’, θα μου πείτε πάλι.

‘Αυτόν που προτιμά να ακροβατεί σε σκοινί του πόνου που λυτρώνει απ’ το να ισορροπεί σε ζυγούς χαράς που στο βάθος ματώνει.’

‘Αυτόν που ξυπνά ζαλισμένος από νότες, μουσικές, χρώματα, ήχους, παλμούς, αρώματα, εικόνες, αισθήσεις, λέξεις, συναισθήματα, σκέψεις και θλίψεις, χαρές και συνθλίψεις..

αυτόν που κοιμάται ξάγρυπνα, καθώς φυλά σκοπιά στων ονείρων τις επάλξεις, με το ένα του πόδι να κρέμεται απ’ την άκρη του μαξιλαριού.’

Και ποιον ονομάζουμε αληθινό καλλιτέχνη;
Θα σας πω.
Σε απλά ελληνικά.

Αυτόν που βρίσκει κάθε τρόπο ξεχωριστά και συνάμα όλους μαζί, να μας αποστωμώσει.
Κι είναι τότε που λέμε: ‘Τα είπε όλα ρε φίλε.’

Και μετά αισθανόμαστε λες και κάποιος μας έκλεψε τις λέξεις, τις πήρε μαζί του σε ένα κουτί και μέσα του έκλεισε μαζί τον κόσμο όλο. Τον κόσμο αυτόν που έπλασε με την τέχνη και το ταλέντο του, με αυτή τη μαεστρία που ‘λέγαν οι φιλόλογοι πιο πάνω. Τον κόσμο αυτόν που ονειρεύτηκε κι ύστερα έσφιξε στο χέρι του μια πένα ή ένα πινέλο να τον ζωγραφίσει.

Και μένουμε έπειτα εμείς μετέωροι, να απορούμε: ‘ Άραγε, περίσσεψε κανένα κόμμα να πούμε κάτι κι εμείς; Να συνεχίσουμε την πορεία αυτού του κόσμου; Θα απομείνουμε απλώς ιχνηλάτες, και ανυποψίαστα θα βαδίζουμε, χαράσσοντας στο χώμα τα σχήματα εκείνα που κάποτε εκείνοι είχαν γεμίσει με χρώμα;’. Για πείτε.

Αλλά, στο τέλος δε λέμε τίποτα . Ζητάμε μόνον κάτι αποσιωπητικά που μας γίνονται αρεστά μες την δήθεν αυτάρκειά τους. Είναι αυτή η ατελής τελειότητα που κρύβει το τριπλό τους στίγμα και μας κάνει να συνταυτιζόμαστε μαζί τους.

Και πάλι σε απλά ελληνικά:
Είναι αυτό το 'δεν έχω τίποτα να πω, αλλά θέλω να τα πω όλα'.
'Μα και τώρα πάλι δεν θέλω τίποτα να πω, γιατί τα είπε όλα'

Και φυλάμε με τα αποσιωπητικά όλες τις τελείες των καλλιτεχνών που κάποτε υπήρξαν ατελείς υπάρξεις. Δεν θέλουμε να καταστρέψουμε αυτό στο οποίο κατά βάθος υποκλινόμαστε. Γιατί;

..γιατί μας συνεπήρε αυτή η άτιμη, η σπάνια μαγεία του.

Και κάθε φορά που γίνεται αυτό,
ένας καλλιτέχνης σφραγίζει, λιώνοντας βουλοκέρι σε φλόγες ελπίδας,
τον φάκελο του κόσμου.

Κι απ’ έξω;
Το αυθεντικό της υπογραφής του.

                       ~

Μ.Α.

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Σεπτεμβρίου 2017, 01:21
Για τους μουσικούς του δρόμου..


Αφιέρωμα

…για τους μουσικούς του δρόμου


~..για όλους εκείνους που αφήνουν στους δρόμους,
κάτι παραπάνω από τον ανάλαφρο και ζωηρό βηματισμό τους,
για αυτούς που περπατάνε ψιθυρίζοντας στίχους,
για εκείνους που γίνονται βηματοδότες του ονείρου για έναν κόσμο ομορφότερο,
για όσους δεν αφήνονται στη δυστυχία τους,
γι’ αυτούς που δεν συμβιβάζονται με τίποτε λιγότερο από αυτό που νιώθουν.


Για όλους εκείνους που δεν παραδίδονται,
αλλά ευσεβώς απλώνουν το καπελάκι τους χάμω,
για να σε προσκαλέσουν σε ακρόαση των πλούσιων αντηχήσεων
της παλλόμενης ψυχής τους.

Για όσους δε διστάζουν να εκθέσουν τη φτώχεια τους
σε μια μαρμαροστρωμένη πλατεία,
γιατί ακριβώς αισθάνονται πάμπλουτοι από τη γενναιόδωρη προσφορά
όλης της πολύτιμης γνώσης και σοφίας τους
σε κάθε περαστικό που τυχαίνει να διαβαίνει το μουσικό τους μονοπάτι..


Γι ’ αυτούς που δεν ταπεινώνονται από την ανέχεια
και συνεχίζουν να σεργιανούν στους δρόμους
με ένα μαδημένο δοξάρι βιολιού,
με μια σκουριασμένη φυσαρμόνικα,
με ένα κιτρινισμένο παλιό ντέφι,
με μια πεντάχορδη μισοκουρδισμένη κιθάρα,
για αυτούς,
τους ίδιους,
που χρωματίζουν την αέρινη σιωπή με τις αχνές φωνές τους
και τους γλυκούς μουσικούς τους παλμούς και ήχους..


Για εκείνους που αναγνωρίζουν την ομορφιά
ακόμα κι ανάμεσα στις παύσεις,
και για τους ίδιους πάλι,
τους εκείνους,
που απειλούνται απ' τη συγκίνηση μπροστά σε μια χοντροκομμένη κλωστή
που μπορεί κι αυτή, «τρεμάμενη», να βγάλει τη δική της φωνή.


Για όλους όσους έχουν την τύχη να μοιράζονται
ένα κομμάτι αυτού του κόσμου αντικρίζοντάς τον, ολόκληρο,
από την αντίστροφη και, παραδόξως, όμορφη πλευρά του..

Για εκείνους που έχουν μάθει να εναρμονίζουν το ρυθμό της ζωής,
με τη μελωδία της.


Για τους ίδιους πάλι λέω,
εκείνους που αξίζουν κάθε σεβασμό,
αυτούς τους υπέροχους μουσικούς του δρόμου..~

Μ.Α.                       

 #street_musicians #music #art


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
maryal


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/maryal

Εικόνες, λέξεις και αισθήσεις, λόγια μπλεγμένα στη σιωπή, περγαμηνές συναισθημάτων, των ονείρων προσευχή..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (2)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης