αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Bloq δίχως τίτλο
Διότι όλα τα ωραία αλλάζουνε όνομα και μορφή.

27 Φεβρουαρίου 2007, 18:18
Ντριν, άγνωστος καλεί για άσχετα ανούσια θέματα.


Είμαι Κύπρο και το παίζω νοικοκυρά. Δηλαδή, όχι ακριβώς νοικοκυρά, αλλά να, μένω σπίτι όλο το πρωί, κάτι παράξενο για μένα. Ξεσκόνισμα, καθάρισμα, πλυντήριο πιάτων και ρούχων (η φεμινίστρια μέσα μου, μου έκοψε την καλημέρα), μαγείρεμα ,  ’σε, νιώθω να βουλιάζω στην παγίδα με το δευτερόλεπτο. Η ποδιά μου λείπει και η πετσέτα να κρέμεται από την τσέπη της. Και το λουλουδάτο φόρεμα. Και η κατάλληλη κόμμωση. Ποτέ πια ξανά, παλιές ταινίες.

 

Στις πέντε μέρες άρχισα και το διάβασμα ξανά. Ε, μα πόσες ώρες να ξεσκονίζει το πλάσμα; ’σε που ακόμα και το τηλέφωνο μου έσπασε τα νεύρα. Κάθε λίγο και λιγάκι να χτυπάει, όχι για να ζητάει κάποιο μέλος της οικογένειας αλλά για ο,τιδήποτε άλλο.

 

Μα για ο,τιδήποτε άλλο, σοβαρά!

 

-          Καλημέρα σας. Θα μπορούσαμε να σας προτείνουμε κάτι;

-          Καλημέρα, όχι, ευχαριστώ.

-          Μα, έχουμε μια καταπληκτική σειρά από ηλεκτρικά είδη.

-          Δεν ενδιαφερόμαστε, έχουμε. (Αυτός ο πληθυντικός δεν ξέρω πως μου βγήκε, στο μεταξύ)

-          Δεν έχετε κουραστεί από την απλή κατσαρόλα;

-          Είπατε πουλάτε ηλεκτρικά είδη.

-          Ναι, αλλά….

-          Λυπάμαι, βιάζομαι, Καλή σας ημέρα.

  

Αυτό στις εννέα το πρωί. Στις έντεκα, ντριν, πάλι. Σκέφτηκα θα είναι μια φίλη. Όια!!  που λέμε και στην Κύπρο.

 

-          Ναι, καλημέρα σας, κάνουμε μια έρευνα, σχετικά με τα τηλεοπτικά προγράμματα που…

-          Καλημέρα σας αλλά δεν έχω χρόνο τώρα.

-          Πότε μπορούμε να σας ξαναπάρουμε;

-          Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ με το θέμα, λυπάμαι.

-          Μα όλοι βλέπουμε τηλεόραση.

-          Καλημέρα σας, συγγνώμη αλλά δεν ενδιαφέρομαι.

-          Θα μπορούσα να μιλήσω με κάποιον άλλον ίσως;

-          Όχι, είμαι μόνη στο σπίτι.

-          Πόσο χρονών είστε;       (ε; Που κολλάει αυτό;)

-          Καλημέρα σας.

 

Κλείνω λίγο απότομα. Σε πέντε λεπτά ξανά το ντριν. Η μαμά αυτή τη φορά, πάλι καλά.

 

-          μα πόση ώρα μιλάς στο τηλέφωνο;

-          Δεν μίλησα στο τηλέφωνο.

-          Και τόσες φορές που πήρα γιατί ήταν κρατημένο;

-          Α, ε κάτι έρευνες και διαφημίσεις.

-          Ναι, πιάνουν όλη μέρα τηλέφωνο. Ελπίζω να τους το έκλεισες. Ξέρεις, ότι πολλές φορές με τούτες τις έρευνες και τις διαφημίσεις, πληρώνουμε εμείς και όχι αυτές οι εταιρείες.

-          Ναι, μάμα, ξέρω το.

-          Εντάξει.

  

Το απόγευμα, έτυχε να είμαι πάλι μόνη στο σπίτι. Για μισή ώρα μόνο. Ντριν, άκουσα, «η Μαρία θα είναι» σκέφτηκα, πάλι έξω έπεσα.  Όμως αυτή τη φορά, έψαχναν κάποιο άτομο συγκεκριμένο. Και πιο συγκεκριμένα τον αδερφό μου.

 

-          ναι, καλημέρα σας, θα ήθελα να μιλήσω με τον κύριο …..

-          Ναι, καλό σας απόγευμα, απουσιάζει τώρα. Ποια τον ζητάει;

-          Είμαι από την Εταιρεία τάδε και κάνουμε μια έρευνα που αφορά τους νεαρούς αγοραστές καινούριων αυτοκινήτων.

-          Α, δουλεύετε και το απόγευμα;

-          Συγγνώμη;

-          Τίποτα, κάτι δικά μου. Ε, απουσιάζει τώρα. Είναι σημαντικό;

-          Ναι, βεβαίως και είναι. Πότε μπορώ να τον βρω στο σπίτι;

-          Τέτοια ώρα, αν δεν τυγχάνει να απουσιάζει.  

-          Καλά, θα τον ξαναδοκιμάσω αύριο τότε.

-          Γεια σας. (αυτά του τύπου είναι που θα με φάνε)

 

Δεν πρόλαβε να κλείσω, ξαναχτύπησε. Πάλι τα ίδια.

 

-          Ναι, καλό σας απόγευμα. Είμαι από την εταιρεία Τάδε και σας συγχαίρω, έχετε κερδίσει ένα σετ για τον λαιμό.

-          Καλό σας απόγευμα. Μη μου πείτε! Σχοινί με μαχαίρι;

-          Δεν κατάλαβα.

-          Ναι, δεν ενδιαφερόμαστε για δώρα σε αυτό το σπίτι.

-          Μα πως, ξέρουμε ότι, στο σπίτι κατοικούνε δύο κυρίες.

-          Καλό σας απόγευμα!

  

Το κλείνω απότομα. Δεν με φτάνει η φακελοματοφοβία που έχω, να μου λέει ότι γνωρίζουνε πόσες γυναίκες κατοικούνε στο σπίτι μας. Έλεος δηλαδή! Έλα όμως που το ντριν ξανάρχισε.

 

-          Παρακαλώ;

-          Ναι, εγώ είμαι πάλι. Μα είναι δυνατόν να μην θέλετε ένα σετ μαργαριτάρια για το λαιμό;

-          Γίνονται τα μαργαριτάρια σετ;

-          Ναι, μενταγιόν και σκουλαρίκια.

-          Τότε δεν είναι μόνο για τον λαιμό.

-          Ε, όχι, σίγουρα. Έχουμε και ….

-          Σας παρακαλώ, σταματήστε. Δεν ενδιαφερόμαστε, Καλό σας απόγευμα.

 

Το έκλεισα και ξανασήκωσα το ακουστικό. Ναι, θα αρχίσει τις γκρίνιες ο γνωστός κόσμος, πως είμαστε κρατημένοι όλη την ώρα, αλλά τουλάχιστον θα γλυτώσω από το ενδιαφέρον του άγνωστου κόσμου. Και αυτό είναι ιερό δικαίωμα του κάθε ανθρώπου.

 

Ουφφούξιξ δηλαδή. Ανάσανα.


- Στείλε Σχόλιο


26 Φεβρουαρίου 2007, 22:44
Σαν να μην πέρασε μια μέρα... Καληνύχτα!
τραγούδια για καληνύχτα  

Απόψε θα σας καληνυχτίσω με μια ... επιτυχία. Ένα τραγούδι, που όταν κυκλοφόρησε, έκανε μπαμ στις παρέες των παιδιών του λυκείου.Μπορεί και στους μεγαλύτερους, δεν ξέρω.

Για τους περισσότερους της ηλικίας μου, όμως, είναι ένα τραγούδι, γεμάτο αναμνήσεις. Ίσως άσχετες με το στίχο. Αλλά ήταν εκεί μαζί μας πολλές φορές στα τελευταία 2-3 χρόνια του σχολείου, συνοδεία πολλών σταθμών της ηλικίας.

Τιτλοφορεί ως " Σαν να μην πέρασε μια μέρα", σε μουσική του Γ.Δημητριάδη και στίχους του Κ.Λειβαδά.

 Σαν να μη πέρασε μια μέρα

Σε είδα ξανά, ήσουν στα μαύρα ντυμένη
Πλατεία Μαβίλη, τεσσερις παρά
Μαζί μ' ένα ψώνιο κι οι δύο χαμένοι
Τρώγατε σάντουιτς, θολή ματια

Περίμενα λίγο πίσω απο μια στάση
Φόβόμουνα βλέπεις μη μ' αντιληφθείς
Αν κι ήσουν χλωμή, ξενυχτισμένη
θεε μου είχες μια λάμψη μαγική

Σ' ένιωσα μέσα μου παντου
Σαν να μη πέρασε μια μέρα
Από το ναι του χωρισμου
Σαν να μη πέρασε μια μέρα

Σε είδα ξανά του κρατούσες το χέρι σφιχτά
Κι όμως έμοιαζες να ψάχνεις κάτι για να πιαστείς
Θυμήθηκά τότε που μου έδειχνες ένα αστέρι
Και μου 'λεγες φέρ' το εδώ κάτω αν μπορείς

Και ξέρεις εγώ προσπάθησα, ξέρεις
Να το φέρω κοντά να τ' αγγίξεις κι εσύ
Μα τρόμαξες τόσο απ' το φως και τη σκόνη
Κι έτρεξες γρήγορα κάπου να κρυφτείς

Πέρίμενα ακόμα πίσω απο τη στάση
Μου φάνηκαν χρόνια μα ήταν μια στιγμή
Πετώ το τσιγάρο, τελευταίο πλάνο
Θεε μου είχες μια λάμψη μαγική

Σ' ένιωσα μέσα μου...

Σ' ένιωσα μέσα μου...

Σ' ένιωσα μέσα μου...
... κι είδα το φως του γυρισμού
Σαν να μη πέρασε μια μέρα

Τα ρα τα τα τα τα ...

 

Καληνύχτα σας.

Μάκια!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Φεβρουαρίου 2007, 10:20
Το γιασεμίν... Καλό σας Σαββατοκύριακο!
τραγούδια για καληνύχτα  

Ένα λουλουδάκι αθώο στην όψη, παρθενικό, μα στην αύρα, στο άρωμα, μεθυστικό. Σαν ένα κορίτσι των δεκαπέντε χρόνων, που παλιά, στην Κύπρο, θεωρείτο η ηλικία του «χαρτώματος».

Ένα από τα πιο όμορφα παραδοσιακά ερωτικά τραγούδια του νησιού, λοιπόν, φέρει το όνομα «Το γιασεμίν». Μπορείτε να το βρείτε στο άλμπουμ της ’ννας Βίσση με τα παραδοσιακά κυπριακά τραγούδια, ή στο αντίστοιχο του Αλκίνοου Ιωαννίδη.  

   

Το γιασεμίν

  Το γιασεμίν στην πόρτα σου, γιασεμίν μου,
ώ! κι' ήρτα να το κλαδέψω, ώ! καλή μου

Κι ενόμισεν η μάνα σου, γιασεμίν μου,
ώ!πως ήρτα να σε κλέψω, ώ! ψυχή μου

Το γιασεμίν στην πόρταν σου, γιασεμίν μου,
ώ! που αθθεί το Καλοκαίριν, ώ! καλή μου

Μουσκολοά και χαίρονται, γιασεμίν μου,
ώ! παίδκοι και νιοί και γέροι, ώ! ψυχή μου.    

 

Καλό σας Σαββατοκύριακο και αν κατά το βραδάκι, σε μια γειτονιά, έστω και μέσα στην πόλη, νιώσετε ζαλισμένοι από το φίνο άρωμα του, χαρείτε το.  

 

Πολλά φιλούθκια!


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Φεβρουαρίου 2007, 09:53
Υγρές απόπειρες πτήσης.


Πριν είκοσι μέρες, στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης. Πτήση προς Θεσσαλονίκη. Κάνω τσεκ ιν, θυμάμαι τελευταία στιγμή να ρωτήσω τι δικαιούμαι να έχω στις χειραποσκευές. Το είχα κοιτάξει και στην ιστοσελίδα του αεροδρομίου την προηγούμενη νύχτα, αλλά το να ξαναρωτήσω, δεν με χαλούσε. Έτσι, αναγκάστηκα να χώσω το αποσμητικό στο βαλιτσάκι και την κρέμα σώματος να την πετάξω στο καλάθι. Πήρα και την διαφανή, πλαστική σακουλίτσα μου και κάθισα εκνευρισμένη σε ένα καφέ. ’δειασα το περιεχόμενο της τσάντας στο τραπέζι και άρχισα να σκέφτομαι να παίζω «πούντο το υγρό;». Διότι, μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά δεν είναι. Το αποσμητικό, ενώ είναι σπρέι, μετρά ως υγρό. Η πούδρα, ενώ είναι σε μορφή σκόνης, μετράει ως υγρό. Το κοκκινάδι επίσης. Ε, στο παιχνίδι μπήκε και μια κοπέλα από το διπλανό τραπέζι και τελικά, καταλήξαμε να κακοχαρακτηρίζουμε, όχι τους τρομοκράτες αλλά τους νόμους, που δημιουργούν την πραγματική αναστάτωση.

Έφτασα στον έλεγχο χειραποσκευών. Πέρασα χωρίς πρόβλημα. Η μαυροντυμένη Ελληνίδα γριά πίσω μου, ταλαιπωρήθηκε αφάνταστα. Της κάνανε χίλιες δύο ερωτήσεις για τα φάρμακα που κουβαλούσε μαζί της, 75 χρονών γιαγιά, σε σημείο, που την τρομάξανε και φαινότανε να έχει ανάγκη το χάπι της πίεσης. Της αδειάσανε όλες τις τσάντες και την αφήσανε μόνη της να τις μαζέψει. Αγανάκτησα, και φυσικά τους την είπα. Μια αστυνομικός, ένιωσε άσχημα και με βοήθησε να συγυρίσουμε τις τσάντες της γιαγιάς, που στο μεταξύ, είχε ακουμπήσει στην κολώνα και έφτιαχνε το μαντήλι στο κεφάλι της. Σκούπιζε κρυφά και κάποια δάκρυα.

Ένα λεπτό, μετά που πήρα τα πράγματα μου να φύγω, άκουσα φασαρία και φωνές. Κατασχέσανε ολόκληρο το νεσεσέρ μιας μεσήλικης, και μάλλον αρώματα και κρέμες εκατοντάδων ευρώ καταλήξανε στο καλάθι για τα άχρηστα. Μα έτσι είναι οι νόμοι, βλέπεις.

Στα Αδασμολόγητα, μπορούσες να αγοράσεις ότι υγρό ήθελες, Από κρασί μέχρι άρωμα. Έμπαιναν κι αυτά όμως σε κλειστή, διαφανή σακούλα. Διαφήμιση του τι αγόρασε ο καθένας.

Φτάνοντας στη Θεσσαλονίκη, ανακάλυψα στην τσέπη μου, την κρέμα χεριών. Πως ξέφυγε από τον έλεγχο; Έλεος! Τόσο κακό αλλά η κρέμα κυρία, πέρασε πρώτη θέση στην τσέπη και όχι σαν σαρδέλα μέσα στο πλαστικό σακούλι. Ε, μα έτσι είναι!

  

Στο ταξίδι της επιστροφής, από Θεσσαλονίκη προς Φρανκφούρτη δηλαδή, μπροστά από την αστυνομικό, στον έλεγχο χειραποσκευών, αγόρασα το γνωστό πλαστικό σακουλάκι και ένα μπουκάλι νερό. Με είδε, αλλά το νερό δεν μου επέτρεψε να το περάσω, παρόλο που ήξερε πως το είχα μόλις αγοράσει. Μπαμ μπαμ μπουμ!

  

Κυριακή, 18 του μήνα, πάλι στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης. Αυτή τη φορά για Λάρνακα. Δύο έλεγχοι χειραποσκευών. Στον πρώτο, τρόμαξα λίγο γιατί μου άνοιξαν τη τσάντα με τα βιβλία. Τελικά, είχαν φοβηθεί ένα βιβλίο. Έβλεπαν ένα μεγάλο πρίσμα και δεν ήξεραν τι ήταν. Ναι, το μέγεθος του, είναι όντως τρομακτικό. Που να βλέπανε και το πυκνογραμμένο του περιεχόμενο. Στον δεύτερο, μου επέτρεψαν να μεταφέρω το μπουκάλι νερό, που είχα αγοράσει. Πάλι καλά. Φτάνοντας στο σπίτι, ανακάλυψα πως είχα ξεχάσει το αποσμητικό (175ml) στην τσάντα. Ναι, σε αυτήν που είχανε ανοίξει, γιατί τους ανησύχησε το βιβλίο.

Αλήθεια, αν πρέπει να βάζουμε όλα αυτά τα υγρά (δηλαδή ό,τιδήποτε υγρό έχουμε σε συσκευασίες άνω των 100μλ) στις αποσκευές, τότε γιατί να μην έχουμε το δικαίωμα αύξησης του βάρους που φέρουν; Όχι, πείτε μου!

 

Στο τέλος, θα μας βάζουν και μας στις αποσκευές. Σε κλουβιά, παρέα με τα σκυλιά. ’ραγε θα μας κοιμίζουνε κιόλας;

...................................................................................

Απομεσήμερο, στις ειδήσεις της ΝΕΤ, είδα ότι η συνέχεια έχει ήδη γραφτεί με πιλοτικό έλεγχο ακτίνων Χ, στο αεροδρόμιο του Φοίνιξ. Μέσω αυτού του ελέγχου, θα έχουνε την ... άδεια να βλέπουνε όλους τους επιβάτες γυμνούς. Αν επιτραπεί ποτέ, δηλαδή αυτό το μέτρο. Ας ελπίσουμε πως όχι.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Φεβρουαρίου 2007, 18:21
Παίζω Παίζω! :)


Πέντε! Στο παιχνίδι με έβαλε η Γιώτα (yokor) και την ευχαριστώ πολύ! Όσο για το πεντάρι μου,  έγραψα όσα ήρθαν στο μυαλό μου τώρα, μπορεί αύριο να αλλάξουνε.

  

1)      Λατρεύω τα ντοκιμαντέρ  κάθε είδους. Από την αναπαραγωγή της μύγας, μέχρι το ταξίδι την πορεία της ηρωίνης από το Αφγανιστάν στην Αμερική μέσω Ρωσίας. Ταξιδιωτικοί προορισμοί, ιστορικά και αρχαιολογικά, αφιερώματα σε διασημότητες, ταξίδια στον κόσμο της ιατρικής και της τεχνολογίας, τα θαύματα της σύγχρονης μηχανικής και αρχιτεκτονικής, τι άλλο έχει; Πολλά φαντάζομαι. Ε, άμαν τα πετύχω, δεν τα χάνω.

2)      Ακούω τα πάντα. Ανάλογα με τη διάθεση μου. Ή την περίοδο γενικότερα.  

3)      Όταν βαριέμαι να στέκομαι τόση ώρα στην ουρά, ζηλεύω τα παιδάκια, που επίσης βαριούνται, αλλά αν κάνουνε και καμιά τούμπα, αν αρχίσουνε να πηγαίνουνε γύρω από τον εαυτό τους, αν τραγουδάνε, όλοι λένε «παιδάκι είναι!». Και χαμογελάνε. Εεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!! Κι εγώ θέλω να τα κάνω αλλά ακούω τη φωνή της λογικής να μου λέει « πάνε κάτι αιώνες από τότε που ήσουνα πέντε χρονών, κάτσε έναν τόπο.» η φωνή αυτή της συνειδητής ωριμότητας, είναι ίδια με τη φωνή της μητέρας μου.

4)      Είμαι κοινωνικότατη, γνωρίζω κόσμο «όπου σταθώ τζιόπου βρεθώ», αλλά μετά δεν φροντίζω να διατηρήσω δυνατή την επαφή. Όμως δεν σημαίνει ότι διαγράφω και τα άτομα αυτά από τη μνήμη μου. Για την ακρίβεια δεν ξεχνώ ποτέ κανένα, και νοιάζομαι να ξέρω ότι είναι καλά.  Κι αυτό μου βγαίνει καμιά φορά σε κακό, διότι δεν μπορούνε όλοι να κατανοήσουνε το αγνό ενδιαφέρον και μπλέκομαι σε ιστορίες ευτράπελες, για αγρίους και καχύποπτους.

5)      Έχω το μικρόβιο «φοβία προς μυστικές συνωμοσίες κυβερνήσεων και στοών» ή αλλιώς «φακελλοματοφοβία». Για αυτό και αποφεύγω να δίνω και το διαβατήριο μου, όταν μένω σε ξενοδοχείο ή τα προσωπικά μου στοιχεία στο διαδύχτιο.  Και εννοείται ότι μου τη δίνει η ολοένα αναπτυγμένη εμφύτευση καμερών στους δημόσιους χώρους.

  

Για να συνεχίσει αυτό το πενταροτραλαλά, το έστειλα στους mprizas, avgi, sunwing, Astron και maspa.

Καλό παιχνίδι!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Φεβρουαρίου 2007, 04:05
Στο επανειδήν.


Λείπω από το σπίτι. Όταν πλησιάζει, δύο φορές το χρόνο ο καιρός να έρθω πίσω, έστω και για λίγες μέρες, χαίρομαι. Διότι θα δω όλους όσους μου λείπουν αφάνταστα. Και θεωρώ αυτονόητο ότι θα τους δω.

Όμως αυτός ο καταρραμένος χρόνος που άρχισε πέρσι τον Μάρτη, δεν λέει να τελειώσει. Όλο και φεύγουνε οι αγαπημένοι. Για αλλού.

Και με πιάνει το παράπονο, που περνάνε τα χρόνια, που περνάει η ζωή.

Και τώρα έφυγε αυτός που πάντα ήτανε μέσα στην καθημερινότητα μου από τότε που γεννήθηκα. Έφυγε και δεν επέτρεψε να τον ακούσω αδύναμο. Όχι, ήθελε να τον έχω δυνατό, με το κουστουμάκι του και την ευγένεια του, να χαμογελάει σε όλους. Προστατευτικός, γεμάτος αγάπη και κύρος, όπως πάντα.

Σε αποχαιρέτησαν όλοι αυτοί οι άγνωστοι κι εγώ το έμαθα 72 ώρες μετά. Στο αεροδρόμιο. Και νιώθω λειψή.

Σε αγαπώ.

Εις το επανειδήν.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Φεβρουαρίου 2007, 23:53
Μισό φεγγάρι... Καλή....
τραγούδια για καληνύχτα  

Ένα τραγούδι ποιημένο από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη.Αγαπημένο από πολλούς, ίσως γιατί αναγνωρίζουμε πως όλοι βρισκόμαστε συνήθως τυτόχρονα στο φως αλλά και στο σκοτάδι. ’νθρωποι που φαίνονται μισοί, εικόνες λειψές, φαντασία και μυαλό σε υπερδιέγερση, να παράγει συνεχώς τα υπόλοιπα. Όσα μπορούμε να αγγίξουμε με τα χέρια και όσα μπορούμε να τραγουδήσουμε με την καρδιά.

Μισό φεγγάρι

Μισό φεγγάρι σε φώτισε κάποια φορά,
γι' αυτό τη γη δεν έχεις περπατήσει.
Με δυο φτερά μ' ανοιγμένα τα πανιά,
θα περιμένεις για πάντα να φυσήξει.

Κόκκινο χρώμα στα σύννεφα και στα μαλλιά,
ποz σου 'χα πλέξει μια μέρα μια πλεξίδα
κι είπες σιγά „το τέλος να κοιτάς
να 'χω το βλέμμα σου στον άνεμο πυξίδα“.

Είναι μέρες που δεν έχω στίχο να κρυφτώ.
Είναι νύχτες πληγωμένες, μυστικές κι απελπισμένες,
που δε βρίσκω παραμύθι να σου πω.

Μέσα σε λίμνες και θάλασσες σε είχα δει
το ένα σου μέρος το κρυφό να καθρεφτίζεις
και με μαχαίρι τρίκοπο, μαβί,
το πρόσωπό σου μέσα στο νερό να σκίζεις.

Είναι μέρες που δεν έχω στίχο να κρυφτώ.
Είναι νύχτες πληγωμένες, μυστικές κι απελπισμένες,
που δε βρίσκω παραμύθι να σου πω.

Μισό φεγγάρι σε φώτισε κάποια φορά,
Τ' άλλο μισό το πήρε το σκοτάδι.
Κι έτσι το βλέμμα σου στέλνεις μακριά,
σαν ουρλιαχτό
και σαν ευχή
και σαν σημάδι.

Καληνύχτα σας...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Φεβρουαρίου 2007, 22:08
Κατόπιν Εορτής.


Ναι, χθες γιόρταζαν όλοι οι ερωτευμένοι, τα ζευγαράκια κάθε είδους. Σε όλο τον κόσμο, γονάτισαν οι τσέπες μπροστά από μια μεγάλη σοκολατένια καρδιά, με τριαντάφυλλα για ντεκόρ. Ήμαρτον. 

Η τηλεόραση έκανε τα αδύνατα δυνατά να μας πείσει ότι είναι η μέρα της Αγάπης. Εορταστικές (;) εκπομπές, ρομαντικές ταινίες, αφιερώματα σε διαδυχτιακά ανθοπωλεία. Πόνεσε το δάχτυλο μου από το ζάπινγκ. 

Στην Ιαπωνία, τυχεροί είναι οι άνδρες, διότι λαμβάνουν από τις γυναίκες (από όλες γύρω τους όμως) σοκολατάκια. Ευτυχώς που δεν είμαι Ιαπωνέζα, δεν θα τα πήγαινα καθόλου καλά με τους άνδρες. ’κου να τους αγοράζουμε σοκολατάκια. Όταν μάλιστα η επιστήμη απέδειξε ότι η σοκολάτα φέρνει «ευτυχία» στις γυναίκες και όχι στους άνδρες. Όλα ανάποδα τα κάνουνε οι Ασιάτες τελικά. Κάπου αλλού στην Ασία, δεν ξέρω σε ποια χώρα ακριβώς, μπήκανε χιλιάδες ζευγάρια σε βάτους, όπου το αρρενωπό μέρος του κάθε ζευγαριού, πρέπει να φυτέψει και από ένα λουλούδι. Πρόσεξα ότι ήταν όλοι ντυμένοι στα λευκά. Ήταν θαυμάσια εικόνα, οφείλω να ομολογήσω.

Οι Γερμανοί πάντως, χθες, ήταν ως επί τω πλείστω σε τρυφερά τετ-α-τετ. Συμφοιτητές ζευγαράκια, που δώσανε κάτι παραπάνω για να δειπνήσουν σε εστιατόριο και όχι στην καφετέρια του πανεπιστημίου. Αυτό μάλιστα, είναι αγάπη!

Το παγκόσμιο, αντιπολεμικό και φιλειρηνικό κλίμα αγάπης, αγκάλιασε και το Ιράκ, βεβαίως βεβαίως. Εκεί όμως ο κόσμος επέλεξε τη συντηρητική απόδειξη της αγάπης του, με 12δα τριαντάφυλλων και καρδούλες με  σοκολατάκια.

Στην Κύπρο, ο μέσος μεσήλικας κυπραίος, δεν γιορτάζει τέτοιες αμερικανιές, εκτός αν έκανε καμιά λαθκιά ή γκάφα στη γυναίκα του και πρέπει να επανορθώσει. Όμως τέτοιες μέρες, πολλές στον χρόνο, όχι μόνο στις 14 του Φλεβάρη. Αλλά αν πρόκειται να του κάνει η γυναικούλα του ή η μητερούλα του μαχαλεπί, τότε, όσο τριαντάφυλλο θέλει, θα της αγοράσει. Σε υγρή μορφή, φυλαγμένο σε μπουκάλι. Πώς είναι το σκουός λεμονιού, που το πίνεις αραιωμένο με νερό; Έτσι, αλλά με γεύση (λέμε τώρα)κι άρωμα  τριαντάφυλλου. Το λατρεύουνε τα παιδιά, να το πίνουνε με γάλα. Και οι μεγάλοι το προσθέτουν στο μαχαλεπί.   

Όπως και να 'χει, μπορεί να έχουμε την ευχέρεια να λέμε κάθε μέρα «σ’ αγαπώ» σε αυτούς που αισθανόμαστε την ανάγκη να το πούμε αλλά το ότι υπάρχει και ειδική μέρα για όλους τους υπόλοιπους, είναι περίφημο. Διότι η γιορτή του Αγίου, που λέτε, είναι όντως μέρα Αγάπης(της καθολικής εκκλησίας), αλλά όχι η καταναλωτική σοκολατένια εξύμνηση του τριανταφυλλένιου έρωτα, που έχει καταλήξει. Ο κόσμος αντάλλαζε ευχές αγάπης με τους δικούς του ανθρώπους, κάτι σαν παρατεταμένη μέρα Χριστουγέννων.  

Για να είμαι ειλικρινής, έστειλα κι εγώ την καρτούλα μου. Την έφτιαξα μόνη και μου βγήκε λίγο πολύ κοριτσίστικη αλλά όταν θα φτάσει, η γιορτή θα έχει προ πολλού λήξει.

Συγγνώμη πάντως που χθες ήσουνα μόνος.


- Στείλε Σχόλιο


10 Φεβρουαρίου 2007, 23:32
ocean soul... dreams
τραγούδια για καληνύχτα  

Θα σας καληνυχτίσω με ένα τραγούδι που δεν άκουσα ακόμα, αλλά μου άρεσε ο τίτλος και ο στίχος. Από τους Nightwish.  

Ocean Soul (Century Child)

One more night
To bear this nightmare
What more do I have to say

Crying for me was never worth a tear
My lonely soul is only filled with fear

Long hours of loneliness
Between me and the sea

Losing emotion
Finding devotion
Should I dress in white and search the sea
As I always wished to be - one with the waves
Ocean Soul

Walking the tideline
I hear your name
Is angels wispering
Something so beautiful it hurts

I only wished to become something beautiful
Through my music, through my silent devotion


- Στείλε Σχόλιο


10 Φεβρουαρίου 2007, 22:25
Κυριακή νύχτα, πριν μια βδομάδα.


Η πρώτη μου λέξη για αυτό το κείμενο, ήταν «Παρασκευή», έλεος! Ναι, είναι Σάββατο και οι προηγούμενες μέρες πέταξαν μακριά, χωρίς να πάρουνε την άδεια μου… 

Για ένα σαββατοκύριακο που μεγάλωσε στην πορεία, Θεσσαλονίκη. Θάλασσα, θάλασσα! Πέρασα υπέροχα. Τέλεια! Είπα θα κάνω πολλά, μα τα ανέβαλα άθελα και σκόπιμα.

 Όμως τον Αλκίνοο τον είδα. Και αυτόν και την αξιοθαύμαστη μπάντα του. Τους «τρεις και τον κούκο» δηλαδή. Κούκος ήταν ο Γιώργος, ο οποίος έπαιζε κυρίως κρητική λύρα, που δεν πρόλαβε μάλλον να παραπονεθεί όταν οι άλλοι τρεις μάχονταν για το ποιος Δεν είναι ο κούκος. Τέλοσπάντων.

Το μέρος όπου έλαβε χώρα το λάιβ, γέμισε. Τραπεζάκια και μπαρ φίσκα. Απαράδεκτη η αναλογία χώρου και θεατών. Και η εκμετάλλευση  των φανς από τη διεύθυνση των κλαμπς. Κλείσαμε δέκα μέρες πριν, τραπέζι για δύο, και ενώ πήγαμε από τους πρώτους, καταλήξαμε σε τραπέζι για δύο αλλά με άλλα δύο άτομα. Παντελώς άγνωστα σε μας. Που εννοείται ότι ένιωθαν το ίδιο άβολα και αδικημένοι, όσο εμείς. Έτσι παραπονεθήκαμε. Η αίθουσα ήτανε ακόμα άδεια. Όμως η απάντηση που πήραμε για μετακίνηση, ήταν αρνητική. Αρχικώς. Δεν είχαμε πρόβλημα να μετακινηθούμε και οι τέσσερεις μαζί. Απλά σε μεγαλύτερο τραπέζι. Εξάλλου, είχαμε προτεραιότητα, μιας και είχαν γίνει κρατήσεις από μέρους μας και είχαμε έρθει νωρίς. Μας πρότειναν το τελευταίο τραπέζι για τέσσερις πίσω, δίπλα από το μπαρ. Αρνήθηκα. Πείτε με στριμμένη, αλλά μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι να βλέπω άδεια την αίθουσα και την ταυτόχρονη επιμονή τους να μας παραγκωνίσουνε στο τέρμα. Ζήτησα συγκεκριμένο τραπέζι. Για κάποιο λόγο, μας το δώσανε. Χωρίς φωνές, απλά με ένα χαμόγελο και μια ευγενική παρατήρηση. Κι έτσι μπορέσαμε να καθίσουμε κάπου, όπου θα είχαμε και μια οπτική επαφή με την σκηνή. Στο μεταξύ γνωριστήκαμε και με τα άλλα δύο παιδιά.  Τα φώτα έκλεισαν, ακόμα και μερικά που ξεχάστηκαν, κάπου, έκλεισαν με παράκληση του Αλκίνοου. Και ξεκίνησε η βραδιά που τόσες μέρες, περίμενα.

Μια μεγάλη γκάμα τραγουδιών, κυρίως δικά του. Αλλά και του Σωκράτη Μάλαμα, του Μάνου Λοΐζου και δύο κυπριακά παραδοσιακά. Παρουσιάστηκαν και τρία από την νέα του δουλειά. Που παραδόξως, πολλοί, γνώριζαν. Πως;  

Αχ, ο Αλκίνοος!!!! Κάθε φορά που τον παρακολουθώ, μαγεύομαι. Και δεν μου προκαλεί αυτή την αίσθηση κανένας άλλος καλλιτέχνης. Δεν έχει την τέλεια, θεία φωνή. Όμως διακατέχεται από απλότητα κι αμεσότητα. Κι αυτό λατρεύεται από κάθε είδους ακροατή. Και ας έχει αυτός ο ακροατής-θεατής, την κάμερα του σε εκστατική λειτουργία. Καλά, γιατί ήταν όλοι με τις κάμερες ρε παιδιά; Ξαπλώστε στην καρέκλα σας ν' απολαύσετε τη μουσική και τη βραδιά. Βαλθήκατε όλοι με ακροβατικά φωτογράφου να μας τρελλαίνετε. Να πιαστεί και η μέση και ο λαιμός σας από το πολύ πέρα δώθε και τις απίστευτες πόζες! Ξέρω, είναι ο Αλκίνοος! Τον βλέπω κι εγώ. Μα προτιμώ να τον κρατήσω ως ανάμνηση παρά ως εικόνα σε χαρτί ή στον υπολογιστή. Απλή ανάμνηση.

 Με τα αστεία του, την κουβέντα με τα υπόλοιπα μέλη της σκηνής, με τους ίδιους τους θεατές, που ζητούσανε όλοι μαζί πενήντα τραγούδια ταυτόχρονα, κύλησε γρήγορα η νύχτα. Υπήρξε και αλλαγή θέσεων-ρόλων.  Κατέβηκαν και ανέβηκαν ξανά για ένα τελευταίο τραγούδι, που έγιναν τουλάχιστον πέντε τελευταία τραγούδια.  Πλησίαζε μία και μισή το πρωί.  

Ως συνήθως, άξιζε και με το παραπάνω.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
movflower
Χάρις
πολύχρωμη



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/movflower

Μπλοκάκι με σημειώσεις. Λίγο από όλα. Μπλαμπλαμπλά, μουρμουρμούρ, τραλαλά. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Ok,το παραδέχομαι. Ενίοτε και γκρινγκριν. Ανθρώπινη είναι και μερική γκρίνια.





glitter-graphics.com







Tags

αρτικ grow-ups as in push-ups Απορίες Απορίες εκτός τόπου και χρόνου αρτίκ επέτειος ημερολογιακά ημερολογιακα ιδεογραφικά Κύπρου εικόνες Κύπρου είκονες μεταφράσεις της Μωβ μορφές Μορφές Παράφωνοι διάλογοι Σκέψεις σΤίχΟι συνείδηση συνταγές Σφηνάκια σφηνάκια Σφηνάκια! τραγούδια για καλημέρα τραγούδια για καληνύχτα τσάγια Τσάγια! τσάγια! Τσάγια Χαμόγελα




Επίσημοι αναγνώστες (29)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης