αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Το Πνευμα και το ...Οινοπνευμα!
-
29 Ιουλίου 2019, 19:49
Οι Δύστυχες Πουτάνες Της Ζωής Μου
Δύστυχες  Πουτάνες  Ζωή  Γκαμπριέλ  Γκαρσία  Μάρκες  Έρωτας  Χρόνια  Χολέρα  Δαιμόνια  Χρονικό  Προαναγγελθέντος  Θάνατος  Σπίτι  Κοιμισμένα  Κορίτσια  Γιασουνάρι  Καουαμπάτα  Απίστευτη  Θλιβερή  Ιστορία  Αθώα  Ερέντιρα  Άσπλαχνη  Γιαγιά  

Οι Δύστυχες Πουτάνες Της Ζωής Μου

Αναντίλεκτα, ο αφηγηματικός πυρήνας αυτού του μικρού έργου που πρωτοκυκλοφόρησε το 2004, δέκα χρόνια πριν από τον θάνατο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και επανεκδίδεται σε νέα μετάφραση της Μαρίας Παλαιολόγου από τις εκδόσεις Ψυχογιός, δεν είναι ο τόσο αταίριαστος έρωτας του ενενηντάχρονου προς την δεκατετράχρονη Ντελγαδίνα, αλλά η αβάσταχτη μοναξιά μπροστά στο τέλος που πλησιάζει, και η συναίσθηση των ενοχών, ενδεχομένως, απέναντι στο μέλλον. 

Για τον κεντρικό ήρωα αυτό που έχει μεγάλη σημασία είναι ο ανυπολόγιστος καημός ενός ατομικού κραδασμού που συνταράζει τη συνείδησή του, όταν πλέον διαπιστώνει ότι ο έρωτας δεν μπορεί να φέρει όλες εκείνες τις λεπταίσθητες αποχρώσεις της εφηβικής ορμής, ούτε να εγγυηθεί τη νεότητα. Επιπλέον, η συνειδητοποίηση του χρέους μπροστά στο μέλλον που έρχεται, και η συναίσθηση της ατομικής του ευθύνης για όλα όσα δεν κατάφερε να αλλάξει, τον φέρνουν προ των ευθυνών του σε μια χώρα που μαστίζεται από την κοινωνική ανισότητα.

Είναι σαφές ότι στο σύνολο του έργου του Μάρκες ο έρωτας είναι ένα κραταιό θέμα. Δεξιοτεχνικά δημιουργεί έρωτες ανεκπλήρωτους και δονκιχωτικούς, χιμαιρικούς και βασανιστικούς, και μετουσιώνει εμπειρίες σε λογοτεχνικούς θρύλους. Από το εξαιρετικό Ο Έρωτας Στα Χρόνια Της Χολέρας μέχρι το Περί Έρωτος Και Άλλων Δαιμονίων και το εμβληματικό Χρονικό Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου, ο Μάρκες σκηνοθετεί κόσμους στους οποίους οι ήρωες πεθαίνουν και ανασταίνονται, λυτρώνονται ή κατακρημνίζονται, ακόμα κι όταν ο έρωτας θριαμβεύει. Σε τούτο όμως το μυθιστόρημα δημιουργεί έναν έρωτα αγνό, αντιστύλι απέναντι στον θάνατο που καραδοκεί να σβήσει την ύπαρξη. Έναν έρωτα που θα λυτρώσει από τη θλίψη της συνειδητής αντίληψης πως ο θάνατος είναι ο μόνος τελικά αδιαφιλονίκητος νικητής της υπαρκτικής μας εξέλιξης. 

Όλα αρχίζουν όταν ένας ενενηντάχρονος δημοσιογράφος αποφασίζει την ημέρα των γενεθλίων του να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του. Να κοιμηθεί δίπλα σε μια παρθένα. Για τον σκοπό αυτό επισκέπτεται το πορνείο της Ρόζας Καμπάρκας –ύστερα από είκοσι χρόνια– για να «αγοράσει» μια κοπέλα. Άλλωστε, όπως μας εξηγεί, πάντα πλήρωνε τις γυναίκες με τις οποίες κοιμόταν, ακόμα και όταν αυτές πήγαιναν μαζί του επειδή το ήθελαν.

Πολύ σύντομα θα βρεθεί με τη Ντελγαδίνα στο ίδιο κρεβάτι για να ανακαλύψει ότι η κουρασμένη έφηβη παρθένα θα αποκοιμηθεί και ο ίδιος θα παραμείνει δίπλα της να παρατηρεί το σώμα της προτού κοιμηθεί, για να φύγει το επόμενο πρωί, πριν ακόμα ξυπνήσει εκείνη. Μια σκηνή που θα επαναληφθεί αρκετές φορές και θυμίζει αρκετά το εμβληματικό Το Σπίτι Των Κοιμισμένων Κοριτσιών του Γιασουνάρι Καουαμπάτα. 

Ο Μάρκες όμως δε γράφει το βιβλίο αυτό για να μιλήσει μόνο για έναν παράδοξο έρωτα, και να ξενίσει τον αναγνώστη, ούτε υπεκφεύγει σε κάποιο πορνογράφημα, για να ελκύσει το ενδιαφέρον, και σίγουρα δεν τον ενδιαφέρει να γράψει για τα γηρατειά και τη σχέση τους με τον έρωτα. Το μοτίβο, άλλωστε, της νεαρής κόρης που αγοράζεται από μεγάλους άντρες το έχει ξαναχρησιμοποιήσει πριν από χρόνια, όταν έγραφε το Η Απίστευτη Και Θλιβερή Ιστορία Τής Αθώας Ερέντιρα Και Της Άσπλαχνης Γιαγιάς Της, παρόλο που οι ιστορίες των δύο κοριτσιών παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές. Αυτό που θέλει να στηλιτεύσει είναι η κοινωνική εξαθλίωση της Κολομβίας. Συμπάσχει για τη χώρα του και θέλει να καταδείξει τις τραγικές συνθήκες που αναγκάζουν ένα νεαρό κορίτσι να μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο είδος στα πορνεία της χώρας. Παρουσιάζει τις άθλιες συνοικίες των οίκων ανοχής, τις φτωχογειτονιές, τα θλιβερά σπίτια από φοινικόφυλλα, και την κατάσταση που επικρατεί στις οικογένειες που τα κατοικούν, όπου ένα παιδί συχνά εργάζεται –ακόμα και σε πορνεία– για να επιβιώσει μια πολυμελής οικογένεια. 

Η ηλικιακή διαφορά ανάμεσα στον ηλικιωμένο και στην έφηβη Ντελγαδίνα και ο σεβασμός που τελικά δείχνει εκείνος απέναντι σ’ αυτό το κορίτσι, συμβολίζει τη σχέση ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον της Κολομβίας που παραμένει το ίδιο άθλιο. Μπροστά στο μέλλον ο ενενηντάχρονος αντιπαραβάλλει το παρελθόν και την αγιάτρευτη μοναξιά που του κληροδότησε, επειδή δεν κατάφερε να αλλάξει κάτι, να κινητοποιήσει τους μηχανισμούς εκείνους που θα πυροδοτούσαν μια εξέλιξη στη ζωή της Κολομβίας. Ο ενενηντάχρονος αντιλαμβάνεται πια ότι το μέλλον αξίζει κάτι καλύτερο. Την αξιοπρέπεια που του στερεί η ταξική ανισότητα. Και αποφασίζει να τη χαρίσει στη νεαρή Ντελγαδίνα δείχνοντάς της τον σεβασμό του για όλα όσα στερεί η δική του γενιά από τη δική της. Αυτό θα είναι το έσχατο έργο της ζωής του, μήπως και καταφέρει με αυτόν τον τρόπο να αλλάξει όσα δεν κατάφερε σε όλη του τη ζωή. 

Για μια ακόμα φορά ο Μάρκες ξετυλίγει τη συγγραφική του δεινότητα. Είναι, άλλωστε, ένας συγγραφέας με κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες που πρωταρχικό στόχο του έργου του είχε να αναδείξει τον λατινοαμερικανικό κόσμο μέσα στο αφηγηματικό του σύμπαν. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν αποτελεί εξαίρεση. Αποτελεί σίγουρα ένα σημαντικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Της Τέσυς Μπάιλα

Πηγή:
https://www.bookpress.gr/kritikes/xeni-pezografia/marquez-gabriel-garcia-nobel-1982-psuchogios-oi-dustuches-poutanes-tis-zois-mou-mpaila?utm_source=Newsletter&utm_medium=email





1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Ιουλίου 2019, 19:13
Το Μασάζ
Μασάζ  Αεροπειρατεία  Καφεδάκι  Αεροσυνοδός  Αεροδρόμιο  Τενοντίτιδα  Μασέρ  Θεσσαλονίκη  Κιθάρα  Νεπάλ  Καλάσνικοφ  Σουτιέν  Φούστα  Κουκουλοφόρος  Φερμουάρ  Εντριβή  Κύκλοι  Ζύμωμα  Χτυπήματα  Άγγιγμα  Έγκαυμα  Ευφορία  Πτήση  Επιβίβαση  Απογείωση  



     Ο Ίωνας δεν άργησε να φτάσει στο αεροδρόμιο. Το μετρό τον μετέφερε στο Ελ. Βενιζέλος σε είκοσι περίπου λεπτά. Η πτήση θα αναχωρούσε σε 45 λεπτά και με λύπη του διαπίστωσε ότι δεν είχε χρόνο για να απολαύσει ένα καφεδάκι, γιατί τα μεγάφωνα καλούσαν ήδη από ώρα την πτήση για επιβίβαση.
          «Χμμμ… θα ζητήσω έναν καφέ από την αεροσυνοδό. Γιατί όχι άλλωστε;».
Άφησε την κιθάρα του στο γκισέ των αποσκευών, επιβιβάστηκε και καθώς το αεροπλάνο έπαιρνε θέση στον διάδρομο απογείωσης, μία αεροσυνοδός βγήκε για την καθιερωμένη επίδειξη των σωστικών μέσων, ενώ μία άλλη περνούσε στο διάδρομο ανάμεσα στους επιβάτες και τσεκάριζε αν όλοι έχουν δέσει την ζώνη ασφαλείας. 
          «Σας παρακαλώ, μπορώ να σας πω;».
          «Βεβαίως. Πείτε μου».
          «Είναι εύκολο να έχω ένα espresso lungo;».
          «Και βέβαια είναι. Θα σας το φέρω εγώ αμέσως μετά την απογείωση».
          «Σας ευχαριστώ».
Και πραγματικά, όταν σταθεροποιήθηκε το αεροπλάνο, η αεροσυνοδός φάνηκε να πλησιάζει  από το βάθος του διαδρόμου με έναν δίσκο στα χέρια, αλλά ο Ίωνας διέκρινε μία γκριμάτσα πόνου στο πρόσωπό της.
          «Έχετε σας παρακαλώ την καλοσύνη να πάρετε τον δίσκο με τον καφέ; Δεν μπορώ να απλώσω το χέρι μου».
          «Πονάτε κάπου;».
          «Μμμ…».
          «Πού;». 
          «Ο ώμος μου με έχει πεθάνει».
          «Τι έχει ο ώμος σας;».
          «Τενοντίτιδα».
          «Ααα… πρέπει να κάνουμε μερικές συνεδρίες».
          «Συνεδρίες;».
          «Ναι. Μασάζ».
          «Είστε επαγγελματίας μασέρ;».
          «Δεν χρειάζεται να είναι κανείς επαγγελματίας για να βοηθήσει κάποιον. Αρκεί να το θέλει».
          «Ναι, αλλά ξέρετε πώς γίνεται;».
          «Ναι τυχαίνει να ξέρω και πιστεύω ότι μπορώ να σας βοηθήσω. Αν θέλετε μπορούμε να ξεκινήσουμε αμέσως».
          «Τι εννοείτε αμέσως;».
          «Αμέσως, εννοώ αμέσως».
          «Εδώ;».
          «Εδώ».
          «Α πα πααα…».
          «Το γοργόν και χάριν έχει».
          «Μα δεν γίνεται αυτό. Δηλαδή θέλω να πω… Πώς θα…».
          «Τι πώς θα;».
          «Ε πώς θα… μα θα χρειαστεί να περάσετε μέσα. Αυτό λέω. Πώς θα…».
          «Ε ναι αγάπη μου. Μέσα θα περάσω. Δεν γίνεται διαφορετικά. Εδώ δεν μας βολεύει να το κάνουμε».
          «Το μασάζ;».
          «Για το μασάζ δεν συζητάμε;».
          «Χμμμ… μμμ… ναι».
          «Θα χρειαστεί μια κρέμα… λίγο λάδι έστω…».
          «Μμμμ… θα πρέπει όμως να το κάνουμε να φανεί πιστευτό για τους άλλους. Δεν μπορώ να σας αφήσω να περάσετε στα ιδιαίτερα έτσι στα καλά καθούμενα».
          «Σωστά».
          «Αφήστε το σε μένα».
Η αεροσυνοδός αποσύρθηκε, αλλά σε λίγα λεπτά εμφανίστηκε ξανά στο βάθος του διαδρόμου.
          «Μήπως μεταξύ των επιβατών υπάρχει κάποιος μασέρ; Πρακτικός έστω; Είναι απόλυτη ανάγκη».
          «Αν είναι απόλυτη ανάγκη ίσως μπορέσω να σας εξυπηρετήσω εγώ -πετάχτηκε ο Ίωνας από τη θέση του- έπαθε τίποτα ο πιλότος;».
          «Όχι ο πιλότος αλλά σας χρειαζόμαστε. Ελάτε σας παρακαλώ».
Η αεροσυνοδός τον οδήγησε στα ιδιαίτερα των αεροσυνοδών.
          «Εδώ σας βολεύει;».
          «Εμένα;».
          «Ναι».
          «Πρέπει να μας βολεύει και τους δύο. Δεν έχει πιο μέσα;».
          «Θέλετε πιο μέσα;».
          «Λογικό δεν είναι; Όσο πιο βαθιά…».
          «Ελάτε λοιπόν πιο μέσα. Εδώ πώς σας φαίνεται; Καλά είναι;».
          «Καλά είναι αλλά δεν γίνεται στο όρθιο. Δεν βολεύει. Κουνιέται και το αεροπλάνο και…».
          «Πρέπει να ξαπλώσουμε ε;».
          «Χμμμ… εεεε… δεν… δηλαδή ναι… αλλά… εεε… τουλάχιστον εσύ πρέπει να ξαπλώσεις».
          «Τουλάχιστον εγώ… μμμ… αυτό το ντιβάνι μας κάνει;».
          «Θα στριμωχτούμε βέβαια αλλά δεν είναι κακό».
          «Το στρίμωγμα;».
          «Ναι! Εεε… όχι… το… το ντιβάνι».
          «Να ορίστε, ξάπλωσα κι όλας».
          «Ανάσκελα; Ααα… κατάλαβα. Θέλετε να ξεκινήσουμε από μπροστά ε;».
          «Δεν ξέρω, εσείς θα μου πείτε».
          «Όπως και να ‘χει, πρέπει να γδυθείτε».
          «Να γδυθώ;».
          «Ναι. Δηλαδή από τη μέση και πάνω θέλω να πω. Βγάλε το πουκάμισό σου και το…».
          «Το;».
          «Το… το σουτιέν σου».
          «Α πα πααα…».
          «Μα πάνω από τα ρούχα θα το κάνουμε;».
          «Α πα πααα…».
          «Καλά… άστο. Μην ασχολείσαι εσύ. Θα σε γδύσω εγώ».
          «Μμμμ…».
          «Εσύ κλείσε τα μάτια, χαλάρωσε και άσε σε μένα τα υπόλοιπα. Αυτό είναι. Μπράβο το καλό κορίτσι. Έλα να βγάλουμε το πουκάμισο».
          «Μα δεν μπορούμε να το κάνουμε έτσι. Από μπροστά ξεκουμπώνει».
          «Α ναι… από μπροστά… γκουχ… γκουχ…».
          «Μα τι πάθατε; Να σας φέρω λίγο νερό…».
          «Όχι… όχι… αφήστε… θα το…».
          «Τι θα το;».
          «Εσείς γυρίστε ανάσκελα και εγώ θα το…».
          «Πάλι θα το;».
          «Για το πουκάμισο λέω. Θα το… εεε θα το… θα το ξεκουμπώσω εγώ. Πού… πού είχαμε μείνει;».
          «Στο ξεκούμπωμα».
          «Α ναι… στο… από μπροστά… ναι».
          «Μου είπατε να χαλαρώσω με κλειστά τα μάτια».
          «Ε χαλάρωσε λοιπόν για να το ξεκουμπώσω. Πώς είναι το όνομά σου;».
          «Μάτα».
          «Μάτα; Πολύ όμορφο».
          «Έλα χρυσέ μου. Κάνε αυτό που ξέρεις».         
Ο Ίωνας άρχισε να ξεκουμπώνει ένα-ένα τα κουμπιά από το πουκάμισο της αεροσυνοδού με απαλές κινήσεις.
          «Μμμμ… Μια χαρά τα πας. Μμμ…».
          «Ξέρεις όμως…».
          «Μμμμ… Ξέρω τι;».
          «Πρέπει να κατεβάσω το… έστω λίγο…».
          «Το ποιο;».
          «Το… το φερμουάρ της φούστας…».
          «Κάνε αγάπη μου αυτό που ξέρεις. Τέλειωνε επιτέλους…».
          «Βιαζόμαστε;».
          «Ε δεν βιαζόμαστε; Θα φτάσουμε στη Θεσσαλονίκη  και ακόμα δεν θα με έχεις γδύσει».
          «Το φερμουάρ ναι… το… το κατεβάζω…».
          «Δόξα σοι Θεέ μου».
          «Ωραία. Βγάλαμε το πουκάμισο. Τώρα ξάπλωσε μπρούμυτα για να βγάλουμε και το σουτιέν».
          «Μμμμ…».
          «Πάρε μερικές βαθιές αναπνοές σε παρακαλώ… Έεετσι… Έεετσι μπράβο… χαλάρωσε τώρα…».
          «Μμμμ… έχεις άνεση βλέπω στο σουτιέν».
          «Έχω ναι. Το βγάζω και με κλειστά τα μάτια».
          «Για  κλείστα να σε δω».
          «Τώρα πρέπει να τα έχω ανοιχτά. Το επιβάλλει η περίπτωση. Στο μεταξύ θέλω να σε ρωτήσω. Τι άρωμα είναι αυτό που φοράς;».
          «Σου αρέσει;».
          «Μου φέρνει μία ευφορία».
          «Euforia είναι. Αλλά τι συμβαίνει; Σε δυσκολεύει το σουτιέν; Εσύ τώρα μου έλεγες ότι…».
          «Μα δεν έχω πρόβλημα. Είναι που κουνάει το αεροπλάνο. Έλα να… τα κατάφερα…».
          «Τη φούστα;».
          «Τι εννοείς τη φούστα;».
          «Δεν θα τη βγάλουμε;».
          «Τολμηρή σε βρίσκω».
          «Μα ή θα το κάνουμε σωστά, ή δεν θα το κάνουμε καθόλου αυτό που πρέπει να κάνουμε».

          «Ναι, αλλά εγώ θα…».
          «Τι εσύ; Θα έχεις πρόβλημα; Έλα… βγάλε μου τη φούστα και ρίξε αυτή την πετσέτα επάνω μου».
          «Και νομίζεις τώρα ότι έλυσες το πρόβλημα;».
          «Μμμμ… έλα… άστα τώρα αυτά και πες μου…».
          «Τι να σου πω;».
          «Τι θα μου κάνεις;».
          «Ότι προλάβω».
          «Ότι προλάβεις;».
          «Ε ναι. Κανονικά θα έπρεπε να είχαμε περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μας».
          «Και τι θα μου έκανες αν είχαμε περισσότερο χρόνο;».
          «Εντριβή, κύκλους, ζύμωμα, χτυπήματα και …άγγιγμα».
          «Και άγγιγμα;».
          «Ναι και άγγιγμα».
          «Μμμμ… και τώρα; Τι θα μου κάνεις τώρα; Τι από όλα αυτά;».
          «Τώρα μόνο άγγιγμα θα κάνουμε. Κλείνεις τα μάτια και χαλαρώνεις».
          «Μμμμ… Αχ… τι όμορφα που είναι… Μα πόσο ζεστά είναι τα χέρια σου… ζεματάνε… μμμ…».
          «Αλήθεια λες;».
          «Ναι. Μα είναι υπέροχο… μμμ…».
          «Οπότε λοιπόν να μη σε αγγίξω, μη μου πάθεις και κανένα έγκαυμα».
          «Τι εννοείς να μη με αγγίξεις; Τόση ώρα τι κάνεις δηλαδή;».
          «Μα δεν σε έχω αγγίξει ακόμα».
          «Σοβαρολογείς;».
          «Φυσικά. Το χέρι μου είναι βέβαια πάρα πολύ κοντά στο δέρμα σου, αλλά απέχει. Απέχει μερικά χιλιοστά».
          «Και δεν είσαι επαγγελματίας;» .
          «Όχι. Μάλλον βρίσκομαι σε …φόρμα». 
          «Μμμμ… Και κάθε πότε είσαι σε φόρμα γλυκέ μου; Μμμμ….».
          «Ε καλά δεν είναι μόνο αυτό. Είσαι και εσύ δεκτική και…».
          «Μόνο δεκτική με βρίσκεις δηλαδή; Μμμμ…».
          «Ε τέλος πάντων, θέλω να πω… με εμπνέεις και…». 
          «Και; Μμμμ… ξέρεις κάτι; Νιώθω πολύ καλύτερα».
          «Μα πώς; Αφού δεν πρόλαβα να κάνω τίποτα. Και ούτε προλαβαίνω δηλαδή γιατί όπου να ΄ναι θα προσγειωθούμε».
          «Νομίζεις».
Η φωνή ακούστηκε πίσω τους και καθώς γύρισαν να δουν ποιος μίλησε, είδαν μπροστά τους έναν άντρα με κουκούλα στο πρόσωπο που κρατούσε στα χέρια του ένα καλάσνικοφ. 
          «Μείνετε στις θέσεις σας –συνέχισε ο κουκουλοφόρος-. Κάνουμε αεροπειρατεία και πάμε για Νεπάλ. Έχουμε ακόμα 9 ώρες ταξίδι».
          «Μμμμμμμμμμμμμ…».


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Ιουνίου 2019, 23:05
Αλύπα
Αλύπα  Ταίναρο  Ποσειδώνας  Ιερό  Πύλη  Άδης  Μάνη  Βαθύ  Κοκκινόγεια  Σπηλιά  Φάρος  Νύφι  Καταιγίδα  Τρικυμία  Vittorio Gassman  John Cassavetes  Gena Rowlands  Susan Sarandon  Βασίλης Γκλεζάκος  Λουκιανός  Καρακαντάς  Τζονιχάκης  Χρόνος  Ανάσταση  

    
     Χρόνια και χρόνια, μακριά σε έναν τόπο σκληρό αλλά αγνό, ο άνθρωπος με το πολυμήχανο μυαλό του, στέριωσε στην άκρη του Ταίναρου, ένα Ιερό του Ποσειδώνα, για να κατευνάσει τα ξωτικά της θάλασσας. Για να δεις αυτό το Ιερό, πρέπει να αφήσεις τους θορύβους, τους δρόμους και την τεχνολογία και να πας κοντά στα αερικά και στις νεράιδες. Για να φτάσεις όμως ως εκεί, και να δεις και την Πύλη του Άδη, πρέπει να διασχίσεις όλη τη Μάνη, και η διαδρομή είναι δύσκολη. Πέτρα, πολεμόπυργοι και ξεμόνια από δω, πέτρα, πολεμόπυργοι και ξεμόνια από κει, και ένας ήλιος που είτε δύει είτε ανατέλλει, να σ’ αγγίζει όπου και να βρίσκεσαι. Μία αίσθηση απόκοσμη, αλλά αυτό τον τόπο, αν τον αφουγκραστείς με αγάπη, σου χαρίζει τα πάντα.

     Όχι, δεν κατάγομαι από τη Μάνη, αλλά την έχω αγαπήσει μέσα στα χρόνια, από τις πάμπολλες φορές που την έχω επισκεφθεί. Ιδιαίτερα το Βαθύ και έναν μικρό παραδεισένιο όρμο, την Αλύπα. Από την Αλύπα μέχρι την Πύλη του Άδη θέλεις περίπου 50 λεπτά με το αυτοκίνητο που θα σε πάει μέχρι τα Κοκκινόγεια και μετά έχεις 5-10 λεπτά πεζοπορία για να φτάσεις στη Σπηλιά του Άδη. Αν θέλεις να πας ακόμα πιο νότια και να φτάσεις μέχρι το Φάρο που βρίσκεται στη μύτη του Ταίναρου, θα περπατήσεις περίπου μισή ώρα. Όλα αυτά όμως, πρέπει να τα κάνεις νωρίς και να φροντίσεις να μη σε πιάσει η νύχτα όταν θα επιστρέφεις. Αυτό αφορά στα σημεία της πεζοπορίας.

Αλύπα

     Θέλω να περπατήσω πάνω στα κύματα και κάνω πρόβα. Προς το παρόν, δεν καταφέρνω τίποτα. Μόλις βάζω το πόδι μου μέσα στο νερό βουλιάζω. Το καλοκαίρι θα ορμήσει όπου να ‘ναι για τα καλά και εγώ γράφω. Χορογραφώ τα γράμματα πάνω στο χαρτί. Ο θαλασσινός αέρας με χτυπάει στο πρόσωπο σαν χάδι. Βρίσκομαι στο Νύφι της Μάνης και όλα είναι μαγικά.

     "Ω Θεοί! Ποια κοραλένια μάτια κοίταξαν τη θάλασσα και της έδωσαν αυτό το χρώμα; Ποια αιθέριο πλάσμα περπάτησε πάνω στην άμμο και χρυσαφίζει τόσο;".

     Ξαφνικά η ράχη της θάλασσας ραπίζεται από βροχή. Όμορφη απαλή και καλοδεχούμενη βροχή που όταν οι σταγόνες της, αγγίζουν τη θάλασσα, εκείνη ανυψώνεται στιγμιαία, σε μια ενστικτώδη ικεσία. Είναι η στιγμή που η θάλασσα δοκιμάζει να πετάξει προς τον ουρανό.

     "Όταν άραγε περπατήσω επάνω της τι θα κάνει;".

    
Ένα καΐκι που το λένε “Καταιγίδα” μπαίνει στον όρμο και δένει σχεδόν δίπλα μου. Είναι του Καπετάν-Βασίλη του Γκλεζάκου που είχε παίξει και στην ταινία "Τρικυμία" με τους Vittorio Gassman, John Cassavetes, Gena Rowlands & Susan Sarandon που γυρίστηκε εδώ στην Αλύπα το 1981-82. Κάπως έτσι έμπαιναν και οι πειρατές στα πιο παλιά χρόνια.

     Η αντάρα στο βάθος του όρμου, είναι τα χνώτα των ανθρώπων που αγάπησα και έχουν “φύγει”. Να… τους βλέπω… εκεί είναι ο Δάνος, πιο πέρα ο Μπάμπης, ο Ανδρέας, ο Νίκος, ο Λουκιανός, ο Καρακαντάς, ο Τζονιχάκης, και η Λία που είχα έρθει εδώ μαζί της έντεκα φορές. Έντεκα χρόνια ερχόμασταν εδώ κάθε καλοκαίρι, κάθε χρόνο. Αλύπα… όνομα μαγικό και παράξενο. Σπάνιο. Μοναδικό. Ο Δάνος, ο Μπάμπης, ο Ανδρέας, ο Νίκος, ο Λουκιανός, ο Καρακαντάς, ο Τζονιχάκης, και η Λία. Το λίκνισμα των δέντρων είναι η ανάσα τους, και τα χνάρια των βημάτων τους είναι μέσα μου. Με κατοικούν και με διαβαίνουν, και μερικές φορές με πιάνουν αδιάβαστο. Ναι, πιάνουν αδιάβαστο εμένα τον ...αδιάβατο!
     "Αλλά όταν θέλω, είμαι κι απ’ αυτό! Ξέρεις πόσες φορές έχει σταυρωθεί στους δείκτες του ο Χρόνος; Κι ούτε μια ...ανάσταση ρε γαμώτο;".

 

 

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Μαΐου 2019, 20:02
Λαβύρινθος
Δημήτρης Αθανίτης  Κώστας Καζανάς  Γιώργος Μπιλικάς  Στέλλα Κάλτσου  Λαβύρινθος  Γιάννης Φώτου  Σταμάτης Μαγουλάς  Τούλα Ακρίβου  Μιχάλης Σαρημανώλης  DNA  Films  

Λαβύρινθος


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Απριλίου 2019, 20:32
George Harrison, Monty Python & Life of Brian
Jesus  Christ  Lust  Glory  Holly  Grail  George  Harrison  Handmade  Films  Monty  Python  Life  Brian  John  Gleese  Terry  Jones  Gilliam  Graham  Chapman  Keith  Moon  Michael  Palin  Peter  Sellers  Spike  Milligan  Eric  Idle  Always  Look  Bright  

«Το Life of Brian δεν είναι βλάσφημο, είναι αιρετικό. Δεν είναι βλάσφημο επειδή ακολουθεί κατά γράμμα τη βιβλική ιστορία. Στην ουσία, πρέπει να πιστεύεις στη Βίβλο, πρέπει να καταλαβαίνεις και να γνωρίζεις τη βιβλική ιστορία για να καταλάβεις την ταινία. Είναι αιρετική επειδή γελοιοποιεί τον τρόπο με τον οποίο την ερμηνεύει η εκκλησία. Αίρεση κατά βάση σημαίνει να πηγαίνεις κόντρα στην ερμηνεία της εκκλησίας κι όχι κόντρα στο βασικό πιστεύω”. (Terry Jones)


Η ιδέα για το Life of Brian προέκυψε στη διάρκεια μιας διαφημιστικής περιοδείας των Monty Python για την προβολή της πρώτης ταινίας τους Monty Python and the Holy Grail στο Άμστερνταμ, όταν ο Eric Idle και ο Terry Gilliam σκέφτηκαν ότι το επόμενο φιλμ θα έπρεπε να ονομαστεί «Jesus Christ – Lust for Glory», μόνο και μόνο για να δίνεται μια απάντηση στην επιμονή των δημοσιογράφων που ρωτούσαν συνεχώς για τον τίτλο της επόμενης ταινίας. Εντούτοις, η ιδέα ενθουσίασε τους υπόλοιπους Pythons και έτσι βάλθηκαν να σκαρώσουν μια κωμωδία βασισμένη στη θρησκεία, με έντονες πολιτικές αναφορές. Είχαν ήδη αφήσει πίσω την επιτυχία της πρώτης τους ταινίας Monty Python and the Holy Grail.


Ωστόσο, χωρίς τη συμβολή του George Harrison των Beatles, μέγα θαυμαστή του ανατρεπτικού θιάσου, ίσως η ιδέα να μην είχε πραγματοποιηθεί ποτέ και το κοινό να έχανε την ευκαιρία να παρακολουθήσει μια από τις καλύτερες και πιο εμπνευσμένες κωμωδίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Και όταν λίγες μόλις μέρες πριν την αναχώρηση του συνεργείου για την Τυνησία η ΕΜΙ, που αρχικά θα χρηματοδοτούσε την ταινία, αρνήθηκε να συμμετάσχει λόγω του σεναρίου, οι Pythons στράφηκαν στον George. Ο πρώην Beatle δέχτηκε με χαρά να προσφέρει τα χρήματα και μάλιστα αποφάσισε να ιδρύσει την HandMade Films, μια εταιρεία παραγωγής μόνο και μόνο επειδή ήθελε να δει την ταινία. Μια και μόνο ανάγνωση του σεναρίου ήταν αρκετή για να του πάρει τα μυαλά. Μάλιστα, δεν δίστασε να βάλει σε υποθήκη το σπίτι του στο Χένλεϊ και το γραφείο του στο Λονδίνο, προκειμένου να δανειοδοτηθεί από την τράπεζα. Αργότερα, οTerry Jones θα έλεγε ότι αυτό ήταν το ακριβότερο εισιτήριο στην ιστορία του κινηματογράφου. Η «αμοιβή» του Harrison ήταν ένα πέρασμα δευτερολέπτων σε μια σκηνή της ταινίας (στη μια ώρα και 9 λεπτά): εμφανίζεται στη σκηνή όπου η μητέρα του Brian (δηλαδή ο Terry Jones) γυρίζει στο δωμάτιο από το παράθυρο, (έχοντας προσπαθήσει μάταια να πείσει το πλήθος από κάτω ότι ο γιος της δεν είναι ο Μεσσίας) και βρίσκει μέσα ένα σωρό κόσμο να ψάχνει το γιο της. Ο Harrison διακρίνεται μέσα στον αχταρμά φορώντας ψεύτικη γενειάδα.


«Πάντοτε έβλεπε την παράλογη πλευρά των πραγμάτων και για αυτό ακριβώς του άρεσαν οι Monty Python», θα έγραφε ο Michael Palin μετά το θάνατο του Harrison τον Νοέμβριο του 2001. «Όταν σε έχουν θεοποιήσει όπως συνέβη με τους Beatles, ο κόσμος μπορεί να σου φαίνεται παράλογος. Νομίζω ότι είδε τους Pythons σαν μια μορφή λογικής».


Για την ιστορία, το σενάριο άρχισε να γράφεται τον Δεκέμβριο του 1976 και το προσχέδιο για την προπαραγωγή ήταν έτοιμο τον Ιανουάριο του 1978. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στο Μοναστήρι της Τυνησίας (μερικές σκηνές κινηματογραφήθηκαν στην Ιερουσαλήμ, στην τυνησιακή πόλη Σους και στην αρχαία Καρχηδόνα), ενώ οι Pythons χρησιμοποίησαν μέρος από τα σκηνικά που είχε εγκαταλείψει ο Franco Zeffirelli όταν ολοκλήρωσε τον Ιησού από τη Ναζαρέτ. Ο θίασος χρησιμοποίησε πολλούς ντόπιους σαν κομπάρσους. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν ανάμεσα στις 16/9 και τις 12/11 του 1978 και η πρώτη ιδιωτική προβολή διάρκειας δυο ωρών έγινε τον Ιανουάριο του 1979. Τους επόμενους μήνες οι Pythons ασχολήθηκαν με το μοντάζ.


Τη σκηνοθεσία ανέλαβε κατά κύριο λόγο ο Terry Jones και ο ρόλος του Brian ανατέθηκε στον Graham Chapman – αρχικά ήταν να τον αναλάβει ο John Cleese, αλλά υποχώρησε μπροστά την επιμονή του Chapman. Ο τελευταίος ήταν ήδη αλκοολικός, αλλά θα φρόντιζε να αποτοξινωθεί προκειμένου να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του και τελικά θα πέθαινε δέκα χρόνια αργότερα, τον Οκτώβριο του 1989, έχοντας χάσει τη μάχη με τον καρκίνο.


Το Life of Brian θα προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις και έντονες διαμαρτυρίες εκ μέρους διαφόρων θρησκευτικών οργανώσεων, χριστιανικών, εβραϊκών, ακόμα και μουσουλμανικών, αλλά αυτό βοήθησε ακόμα περισσότερο την προβολή του. Απέφερε κέρδη 20 εκατομμυρίων δολαρίων μόνο στις ΗΠΑ, πενταπλάσια από τον αρχικό προϋπολογισμό.


ΜΕΡΙΚΑ TRIVIA ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

-          Αρχικά, ο Eric Idle ηχογράφησε το τραγούδι «Always Look at the Bright Side of Life» με την κανονική του φωνή, αλλά τελικά αποφάσισε ότι δεν του καθόταν καλά κι έτσι το ξαναηχογράφησε με προφορά cockney στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, χρησιμοποιώντας σαν μόνωση στρώματα που στερεώθηκαν στους τοίχους.


-          Η ταινία παρέμεινε υπό απαγόρευση στην Ιρλανδία μέχρι το 1987 λόγω «βλάσφημου περιεχομένου». Μια πόλη στη Νότια Ουαλία απαγόρευσε την προβολή της χωρίς να διαθέτει καν… κινηματογραφική αίθουσα! Μια άλλη πόλη στη Σκωτία επέτρεψε την προβολή της μόλις το 2009, κρίνοντάς την ωστόσο ακατάλληλη κάτω των 18 ετών. Στη Νορβηγία το Life of Brian παρέμεινε απαγορευμένο για ένα χρόνο και οι Σουηδοί δεν έχασαν την ευκαιρία να διαφημίσουν την ταινία υποστηρίζοντας ότι «είναι τόσο αστεία, ώστε απαγορεύτηκε στη Νορβηγία»


-          Στη σκηνή που ο Michael Palin ως Πόντιος Πιλάτος προκαλεί τους φρουρούς του σχετικά με το όνομα «Biggus Dickus» είναι αληθινή. Οι κομπάρσοι που υποδύονται τους στρατιώτες είχαν ενημερωθεί ότι δεν έπρεπε να γελάσουν στη διάρκεια του γυρίσματος αλλά δεν τους είχαν ενημερώσει για το τι θα έλεγε ή τι θα έκανε ο Palin.


-          Στη σκηνή όπου το πλήθος ακολουθεί τον Brian μετά την ομιλία του στη σκηνή, ο κομπάρσος που μένει πίσω λέγοντας «ας προσευχηθούμε… ας προσευχηθούμε», είναι ο σπουδαίος Ιρλανδο-βρετανός κωμικός Spike Milligan, συνεργάτης του Peter Sellers στη βρετανική κωμική ραδιοφωνική εκπομπή The Goon Show. Εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε διακοπές στην Τυνησία.


-          Σύμφωνα με μια από τις αρχικές ιδέες του σεναρίου, ο Brian θα ήταν ο δέκατος τρίτος Απόστολος που θα έχανε όλες τις κρίσιμες στιγμές από τη ζωή του Χριστού.


-          Ο Graham Chapman ήταν πτυχιούχος της Ιατρικής και έτσι στο τέλος των γυρισμάτων πρόσφερε ιατρικές υπηρεσίες στο συνεργείο και στους ηθοποιούς.


-          Αρκετές σκηνές της ταινίας περιλάμβαναν μια ομάδα Εβραίων Ζηλωτών με επικεφαλής έναν ψυχοπαθή ονόματι Ότο, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν ως σύμβολό τους κάτι ανάμεσα στη χιτλερική σβάστικα και το εβραϊκό άστρο του Δαβίδ. Τελικά, οι σκηνές αυτές κόπηκαν στη διάρκεια του post-production επειδή αρκετοί από τους ηθοποιούς αποφάσισαν ότι μια τέτοια σύγκριση ανάμεσα στο ναζισμό και τον ακραίο σιωνισμό, ακόμα κι αν επρόκειτο για σάτιρα, ήταν πολύ εμπρηστική για μια ταινία που ήξεραν πολύ καλά ότι θα προκαλούσε αντιδράσεις. Ο Terry Gilliam πάντως θεωρούσε ότι οι σκηνές έπρεπε να παραμείνουν λέγοντας  χαρακτηριστικά, «Εντάξει, αποξενώσαμε τους Χριστιανούς, τώρα ας πιάσουμε τους Εβραίους».


-          Το μεγαλύτερο μέρος του σεναρίου γράφτηκε στα νησιά Barbados, όπου κατέφυγαν οι Monty Python για να καταστρώσουν τα σχέδιά τους. Ο Κeith Moon, ο ντράμερ των Who, τους ακολούθησε για παρέα και τους περίμενε αραχτός στην παραλία μέχρις ότου τελειώσουν την καθημερινή τους δουλειά, καθώς τηρούσαν ωράριο γραφείου. Ο Moon προσπαθούσε να αποτοξινωθεί από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ και ο Terry Jones τον είδε για τελευταία φορά τον Σεπτέμβριο του 1978, μια μέρα πριν το θάνατό του (7/9/78).


-          Για να προβληθεί η ταινία ως «κατάλληλη» κάτω των 18 στη Βρετανία, η λέξη «μουνί» αφαιρέθηκε από τη σκηνή όπου ο Reg (ο αρχηγός των επαναστατών Gleese) κατηγορεί τον Brian ότι εξαιτίας του οι Ρωμαίοι παρά λίγο να ανακαλύψουν το κρησφύγετό τους. Αντικαταστάθηκε με τη λέξη «klutz» (αδέξιος), ωστόσο το κοινό έπιασε αμέσως το νόημα.


-          Για τη σκηνή του γκραφίτι, κατασκευάστηκαν ψεύτικα τείχη μπροστά από τα κανονικά. Ωστόσο, έμεινε ένα ίχνος μαύρης μουτζούρας πάνω στα πραγματικά και η παραγωγή υποσχέθηκε ότι θα την αφαιρούσε, πράγμα που τελικά δεν έγινε. «Χρειάστηκε να γυρίσουμε νύχτα και να ξαναβάψουμε τις πέτρες στο κανονικό τους χρώμα. Ακόμα δεν ξέρουμε αν το πήρε χαμπάρι κανείς».


-          Ο Terry Gilliam δεν ήξερε πού να ταιριάξει τα κινούμενα σχέδια, όταν του προέκυψε η ιδέα με το διαστημόπλοιο και την απαγωγή του Brian από εξωγήινους. «Ο Brian προσπαθεί να ξεφύγει από μια ανέφικτη κατάσταση κι εγώ του πρόσφερα μια ανέφικτη λύση. Ήταν πολύ μέσα στα πλαίσια των Python… Συνήθως τα διαστημόπλοια δεν έχουν ταχύτητες, αλλά σκέφτηκα πως θα ήταν μια ωραία ανατροπή. Οι ηχολήπτες νόμισαν ότι είχα παλαβώσει. Για τον ήχο χρησιμοποιήσαμε μια μοτοσικλέτα. Οι εκρήξεις ήταν εφέ που έγιναν στο τέλος της ταινίας. Χρησιμοποιήσαμε τάσια τροχών αυτοκινήτου για το διαστημόπλοιο. Μας είχαν τελειώσει τα χρήματα».


-          Γνωρίζοντας την ενδεχομένως βλάσφημη φύση του σεναρίου, οι Pythons το έστειλαν σε έναν καθηγητή της Θεολογίας για να το τσεκάρει. Εκείνος συμφώνησε ότι το έργο δεν είναι βλάσφημο, απαντώντας ωστόσο ότι «εκμαιεύει το μέγιστο της κωμωδίας από την ψευτοθρησκεία και τις θρησκευτικές ψευδαισθήσεις».

Πηγή: https://merlins.gr/index.php/blog/599-monty?fbclid=IwAR1iEQ-19UD5rRDa6mbGK7EcoYjPy4Mwl-ycEnkExND82ba1emWLZN_dBjM

 



- Στείλε Σχόλιο


18 Απριλίου 2019, 15:05
Στο Λονδίνο ο "Λαβύρινθος"
Δημήτρης Αθανίτης  Κώστας Καζανάς  Γιώργος Μπιλικάς  Στέλλα Κάλτσου  Λαβύρινθος  Γιάννης Φώτου  Σταμάτης Μαγουλάς  Τούλα Ακρίβου  Μιχάλης Σαρημανώλης  DNA  Films  Λονδίνο  Πρεμιέρα  London Greek Film Festival  Odysseus  Cosmocinema Awards  

Στο Λονδίνο θα κάνει πρεμιέρα ο Λαβύρινθος!
Η ταινία μας, μια κατάδυση στην καρδιά της πόλης, στις στοές της Αθήνας και τους απίστευτους ανθρώπους τους, ένα ιδιότυπο ντοκυμαντέρ με οδηγό τον Κώστα Καζανά, θα κάνει την πρώτη της προβολή τον Μάϊο στο Λονδίνο, επίσημη συμμετοχή στο London Greek Film Festival και υποψήφια για τα Odysseus and Cosmocinema Awards.



2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Απριλίου 2019, 11:39
"Η Xαμηλοβλεπούσα"
Xαμηλοβλεπούσα  Μουσική  Eρμηνεία  Βασίλης Σαλταγιάννης  Στίχοι  Γιώργος Μπιλικάς  Αντονία Τσολάκη  Κόντρα μπάσο  Μαρία Παντελάκη  Κρουστά  Μπουζούκι  Κιθάρες  Πιάνο  Ηχοληψία  Κώστας Παρίσσης  Studio  Praxis  Μίξη  Παραγωγή  Καθρέφτης  

"Η Xαμηλοβλεπούσα"

Μουσική, Eρμηνεία: Βασίλης Σαλταγιάννης

Στίχοι: Γιώργος Μπιλικάς


Έπαιξαν: Αντονία Τσολάκη: Κόντρα μπάσο
Μαρία Παντελάκη: Κρουστά
Βασίλης Σαλταγιάννης: Μπουζούκι, κιθάρες, πιάνο

Ηχοληψία: Κώστας Παρίσσης (Studio Praxis), Βασίλης Σαλταγιάννης
Μίξη - Παραγωγή: Βασίλης Σαλταγιάννης

Θα κυκλοφορήσει ψηφιακά από την εταιρία "Καθρέφτης"




1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Μαρτίου 2019, 21:26
Λαβύρινθος
Δημήτρης Αθανίτης  Κώστας Καζανάς  Γιώργος Μπιλικάς  Στέλλα Κάλτσου  Λαβύρινθος  Γιάννης Φώτου  Σταμάτης Μαγουλάς  Τούλα Ακρίβου  Μιχάλης Σαρημανώλης  DNA  Films  

Ο "Λαβύρινθος" ξεκινάει το ταξίδι του.



2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Δεκεμβρίου 2018, 12:28
Η Παράδοξη Εποχή μας!
Σπίτι  Οικογένεια  Άνεση  Χρόνος  Πτυχία  Γνώση  Κρίση  Ειδήμων  Πρόβλημα  Φάρμακα  Ποιότητα  Ζωή  Δρόμος  Αντίληψη  Κτίρια  Προδιαγραφή  Υπάρχοντα  Αξία  Φεγγάρι  Γείτονας  Διάστημα  Πλανήτης  Άτομο  Προκατάληψη  Εισόδημα  Ηθική  Κέρδη  Τρόφιμα  Διατροφή  

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια, αλλά μικρότερες οικογένειες.
Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο.
Περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερους λογικούς ανθρώπους.
Περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη κρίση.
Περισσότερους ειδήμονες, αλλά και περισσότερα προβλήματα.
Πλεόνασμα φαρμάκων, αλλά έλλειμμα ποιότητας ζωής.
Πλατύτερους δρόμους, αλλά στενότερες αντιλήψεις.
Ψηλότερα κτίρια, αλλά χαμηλότερες προδιαγραφές.
Αγοράζουμε πολλά, αλλά έχουμε λίγα.
Ξοδεύουμε πολλά, αλλά απολαμβάνουμε λίγα.
Πολλαπλασιάζουμε τα υπάρχοντά μας, αλλά ελαττώνουμε τις αξίες μας.
Μιλάμε πολύ και ακούμε λίγο.
Αγαπάμε σπάνια και μισούμε συχνά.
Μάθαμε πώς να εξασφαλίζουμε τα προς το ζειν, αλλά δεν μάθαμε πώς να ζούμε.
Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή μας, αλλά αφαιρέσαμε ζωή από τα χρόνια μας.
Φτάσαμε στο φεγγάρι, αλλά δυσκολευόμαστε να περάσουμε το δρόμο για τον γείτονά μας.
Κατακτήσαμε το διάστημα, αλλά χάνουμε τον πλανήτη μας.
Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι τις προκαταλήψεις μας.
Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα, αλλά χαμηλότερες ηθικές αξίες.
Έχουμε υψηλά κέρδη, αλλά ρηχούς ανθρώπους.
Έχουμε περισσότερα τρόφιμα, αλλά χειρότερη διατροφή.
Χτίζουμε πολυτελή σπίτια, αλλά διαλύουμε την οικογένεια.
Η βιτρίνα της ζωής φαίνεται πλούσια και γεμάτη, αλλά η αποθήκη είναι έρημη και άδεια.

Όμως …υπάρχει ελπίδα!

Δαλάϊ Λάμα


- Στείλε Σχόλιο


19 Νοεμβρίου 2018, 15:24
Η Πόλη των Πηγαδιών!
Πόλη  Άνθρωποι  Πηγάδια  Στόμιο  Εξωτερικό  Επικοινωνία  Μόδα  Εσωτερικό  Επιφάνεια  Περιεχόμενο  Αντικείμενα  Κοσμήματα  Νομίσματα  Τέχνη  Πίνακες  Ζωγραφική  Πιάνο  Γλυπτά  Βιβλία  Μανιφέστα  Επιστημονικά  Περιοδικά  Χωρητικότητα  Jorge Bucai  

Μια φορά ήταν μια πόλη στην οποία δεν κατοικούσαν άνθρωποι όπως σ’ όλες τις άλλες πόλεις του κόσμου, αλλά κατοικούσαν πηγάδια. Ζωντανά πηγάδια, αλλά πάντως πηγάδια. Τα πηγάδια αυτά, διέφεραν μεταξύ τους όχι μόνο ως προς το μέρος που είχε γίνει η εκσκαφή τους, αλλά και από το στόμιο που τα συνέδεε με το εξωτερικό. Υπήρχαν πηγάδια πλούσια και πολυτελή με στόμια μαρμάρινα και ακριβά μεταλλικά στοιχεία, πηγάδια ταπεινά από τούβλα και ξύλο, κι άλλα ακόμη πιο φτωχικά – απλές τρύπες στο χώμα. Η επικοινωνία μεταξύ των κατοίκων της πόλης γινόταν από στόμιο σε στόμιο και τα νέα διαδίδονταν γρήγορα, από το ένα σημείο του οικισμού στο άλλο.

Μια μέρα όμως, έφτασε στην πόλη μια νέα μόδα που όριζε ότι κάθε ζωντανός οργανισμός που σεβόταν τον εαυτό του θα έπρεπε να φροντίζει το εσωτερικό πολύ περισσότερο από το εξωτερικό. Αυτό που είχε σημασία δεν ήταν η επιφάνεια, αλλά το περιεχόμενο. Έτσι λοιπόν, τα πηγάδια άρχισαν να γεμίζουν το εσωτερικό τους με αντικείμενα. Κάποια γέμισαν με κοσμήματα, χρυσά νομίσματα και πολύτιμους λίθους, ενώ άλλα, πιο πρακτικά, γέμισαν με ηλεκτρικές οικιακές συσκευές και μηχανήματα. Άλλα, επέλεξαν να στραφούν στην τέχνη και γέμισαν με πίνακες ζωγραφικής, πιάνα με ουρά και περίτεχνα μεταμοντέρνα γλυπτά ενώ, τέλος τα διανοούμενα πηγάδια γέμισαν βιβλία, ιδεολογικά μανιφέστα και επιστημονικά περιοδικά.

Πέρασε όμως ο καιρός, και τα περισσότερα πηγάδια γέμισαν σε οριακό σημείο. Κάποια συμβιβάστηκαν με αυτό, ενώ μερικά άλλα σκέφτηκαν ότι έπρεπε να βρουν κάποια μέθοδο για να συνεχίσουν να στοιβάζουν πράγματα. Το πρώτο απ’ αυτά, αντί να συμπιέσει το περιεχόμενό του, σκέφτηκε να αυξήσει τη χωρητικότητά του διευρύνοντας το πλάτος του. Δεν πέρασε πολύς καιρός, και η ιδέα του βρήκε μιμητές. Όλα τα πηγάδια ξόδεψαν πολλή από την ενέργειά τους για να διαπλατυνθούν και να κερδίσουν περισσότερο χώρο στο εσωτερικό τους.

Ένα πηγάδι μικρό και απομακρυσμένο από το κέντρο της πόλης, είδε τους συντρόφους του να επεκτείνονται υπέρμετρα και σκέφτηκε πως αν συνέχιζαν να φουσκώνουν έτσι, πολύ σύντομα τα όριά τους θα μπερδεύονταν και θα έχαναν την ταυτότητά τους. Ξεκινώντας ίσως απ’ αυτή την ιδέα, σκέφτηκε ότι ένας άλλος τρόπος για ν’ αυξήσει κάποιος τη χωρητικότητά του, ήταν ν’ αναπτυχθεί όχι οριζοντίως, αλλά καθέτως. Να γίνει, δηλαδή, πιο βαθύς αντί πιο πλατύς. Αμέσως κατάλαβε ότι αν ήθελε να εμβαθύνει, όλα αυτά που είχε μέσα του το εμπόδιζαν. Έπρεπε λοιπόν, πρώτα να ξεφορτωθεί όλο του το περιεχόμενο. Στην αρχή φοβήθηκε το κενό, μετά όμως όταν είδε ότι δεν γινόταν αλλιώς, το έκανε.

Άδειο από πράγματα, το πηγάδι άρχισε να γίνεται πιο βαθύ, ενώ τα άλλα πηγάδια άρπαζαν τα πράγματα που εκείνο ξεφορτωνόταν. Μια μέρα, εντελώς ανέλπιστα, το πηγάδι που αναπτυσσόταν προς τα μέσα δοκίμασε μια μεγάλη έκπληξη. Μέσα-μέσα και βαθιά-βαθιά, βρήκε νερό! Ποτέ πριν άλλο πηγάδι δεν είχε βρει νερό. Μόλις ξεπέρασε την έκπληξη άρχισε να παίζει με το νερό, να βρέχει τα τοιχώματά του, να πιτσιλάει το στόμιό του και, τέλος να βρέχει και το χώμα ολόγυρα. Η πόλη δεν είχε ποτιστεί ποτέ με άλλον τρόπο εκτός από τη λιγοστή βροχή που έπεφτε που και που, κι έτσι η γη γύρω από το πηγάδι, αναζωογονημένη από το νερό, άρχισε ν’ αφυπνίζεται. Ο σπόροι από τα σωθικά της βλάστησαν κι έγιναν χορτάρι, τριφύλλι, λουλούδια κι αδύναμα βλαστάρια που μετά έγιναν δέντρα. Ήταν μια έκρηξη ζωής γύρω από το απομακρυσμένο πηγάδι, που άρχισαν όλοι να το αποκαλούν: “Περιβόλι” και να το ρωτούν πως είχε καταφέρει αυτό το θαύμα.

“Κανένα θαύμα” απαντούσε το Περιβόλι. “Φτάνει να ψάξει κανείς στο εσωτερικό του, μέχρι κάτω, βαθιά”. Πολλά πηγάδια ήθελαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Περιβολιού, αλλά εγκατέλειπαν την ιδέα μόλις καταλάβαιναν ότι για να εμβαθύνουν θα έπρεπε να ξεφορτωθούν ό,τι είχαν μέσα τους, και συνέχιζαν να διευρύνονται πάντα οριζοντίως, σε πλάτος, για να χωρέσουν τα όλο και περισσότερα πράγματά τους.

Στην άλλη άκρη της πόλης, άλλο ένα πηγάδι πήρε την απόφαση να ρισκάρει και ν’ αδειάσει κι άρχισε κι αυτό να εμβαθύνει, κι έφτασε κι αυτό στο νερό, κι έριχνε κι αυτό νερό απ’ έξω, δημιουργώντας μια δεύτερη καταπράσινη όαση στην περιοχή.
“Τι θα κάνεις όταν τελειώσει το νερό;” το ρωτούσαν.
“Δεν ξέρω” απαντούσε, “για την ώρα, πάντως, όσο περισσότερο νερό βγάζω, τόσο περισσότερο υπάρχει”.

Πέρασαν αρκετοί μήνες από τη μεγάλη ανακάλυψη, μέχρι που μια μέρα, σχεδόν τυχαία, τα δύο πηγάδια συνειδητοποίησαν ότι το νερό που είχαν βρει βαθιά μέσα τους, ήταν το ίδιο. Το ίδιο υπόγειο ποτάμι που περνούσε απ’ το ένα, πλημμύριζε και το άλλο. Συνειδητοποίησαν τότε ότι ανοιγόταν γι’ αυτά ένα καινούργιο κεφάλαιο. Δεν επικοινωνούσαν μόνο από στόμιο σε στόμιο, επιφανειακά όπως τ’ άλλα πηγάδια, αλλά η αναζήτησή τους, τους είχε χαρίσει ένα νέο, μυστικό σημείο επαφής. Τη βαθιά επικοινωνία που καταφέρνουν να έχουν μεταξύ τους όσοι έχουν τη δύναμη να ξεφορτωθούν τα αντικείμενα και ν’ αναζητήσουν στο βάθος του είναι τους, αυτό που έχουν να δώσουν στ’ αλήθεια.

Όπως υπαινίσσεται η ιστορία, υπάρχουν κάποια πράγματα που έχουμε ανάγκη και τα οποία, αν και δεν καταλαμβάνουν φυσικό χώρο, απαιτούν ελεύθερο χώρο. Είναι πράγματα που δεν έχουν σχέση ούτε με την ύλη, ούτε με την επίτευξη στόχων, ούτε με προσωπικές επιτυχίες. Είναι πράγματα που ανήκουν στη σφαίρα του πνευματικού επιπέδου και δεν είναι αναγκαία κανενός είδους λογική γνώση, καθόλου πλούτη και καμία προσωπική δύναμη για να προσεγγίσει κανείς το πνευματικό αυτό επίπεδο.

Πράγματι, η αφύπνιση σχεδόν πάντα έρχεται όταν νομίζει κανείς ότι έχει σχεδόν όλα όσα κάποτε ονειρεύτηκε, και παρ’ όλ’ αυτά, εξακολουθεί να νιώθει ανικανοποίητος. Αν προσθέσουμε ότι είναι σχεδόν αδύνατο να μπούμε σ’ αυτό το επίπεδο γεμάτοι προκαταλήψεις, υπερπλήρεις ιδεών ή φορτωμένοι με εξαρτήσεις και εντολές, τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι το μόνο που μπορεί να μας βοηθήσει, είναι να μπορέσουμε να ξαλαφρώσουμε απ’ όλα αυτά τα τετριμμένα πράγματα που μονίμως κουβαλάμε χωρίς λόγο. Ο δρόμος της πνευματικότητας είναι μια διαδρομή στο τέλος της οποίας δεν μας περιμένουν επιδοκιμασίες ή δάφνες αναγνώρισης, αλλά μόνο εκείνη η εσωτερική γαλήνη την οποία ψάχναμε εκτός μας, αλλά τη βρήκαμε μόνο εντός μας.

Jorge Bucai


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Οκτωβρίου 2018, 17:32
Ξέρεις τι Είσαι;
Αγάπη  Βιβλίο  Βόλτες  Γέλιο  Επιθυμία  Έρωτας  Μουσική  Ξενύχτια  Όνειρα  Πάθος  Παιχνίδια  Πόθος  Ποίημα  Σημαντικά  Στιγμές  Συναισθήματα  Ταξίδι  Τραγούδι  Φίλος  Χρόνος  

Ξέρεις Τι Είσαι;

Είσαι ο Χρόνος που αφιέρωσες στους άλλους και ο Χρόνος που οι άλλοι αφιέρωσαν σε σένα.

Γι αυτό, προσπάθησε να γίνεις Έρωτας, Αγάπη και Φίλος.
Να γίνεις Γέλιο, Τραγούδι, Ποίημα και Βιβλίο.
Να γίνεις Μουσική, Παιχνίδι, Όνειρα, Βόλτες και Ξενύχτια.
Να γίνεις Ταξίδι, Πάθος, Πόθος και Επιθυμία.
Να γίνεις Στιγμές και Συναισθήματα.
Να φροντίσεις όμως, να είσαι πάντοτε από αυτά που έχουν αξία.
Τα Σημαντικά.


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Οκτωβρίου 2018, 09:45
Παιδεία
Άγνωστος  Αδύναμος  Αισθητική  Άνθρωπος  Αξίες  Αξιοπρέπεια  Απάντηση  Γενναιότητα  Διακριτικότητα  Δρόμος  Δύσκολος  Δώρα Μαργέλη  Ελευθερία  Επιμονή  Ερώτηση  Ευθύνη  Θηρίο  Μεγαλοψυχία  Μοναξιά  Παιδεία  Πτυχία  Σύστημα  Σωτηρία  Ταπεινότητα  

"Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στον δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ. 

Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά. 

Παιδεία είναι η ταπεινότητα, αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα τον σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο.

Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας. 

Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο.

Παιδεία είναι να τα βάζουμε με το θηρίο. 

Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και τους συστημικούς.

Παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη. 

Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεσαι μέσα σου για το κοινό καλό". 

(Το κείμενο είναι της Δώρας Μαργέλη)

"Όποια κι αν είναι η ερώτηση για το ωραίο και τη σωτηρία του, ο άνθρωπος είναι η απάντηση".

André Breton


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Οκτωβρίου 2018, 10:37
Η Πιθανότητα!
Πιθανότητα  Πραγματικότητα  Όνειρο  Ενδιαφέρουσα  

Η Πιθανότητα!



1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Αυγούστου 2018, 10:56
R.I.P. Blackbird!
Aretha  Aretha Franklin  Flash  Franklin  Goldberg  Jack  Jumping  Jumping Jack Flash  Keith  Keith Richards  Richards  Whoopi  Whoopi Goldberg  

Aretha Franklin: 25 Μαρτίου 1942 - 16 Αυγούστου 2018


- Στείλε Σχόλιο


30 Ιουλίου 2018, 23:08
Ο Ποιητής Είναι Ένας Ψεύτης Που Λέει Πάντα Την Αλήθεια!
Αγαπημένη  Αιώνιο  Αλήθεια  Απλά  Άφθαρτο  Ερωτήματα  Καθημερινότητα  Καθρέφτης  Μαγεμένη  Μέρα  Μόνος  Νύχτα  Ολοκλήρωση  Ομορφιά  Όνειρο  Πικρή  Ποιητής  Πορτραίτο  Πραγματικότητα  Πρόσωπο  Στόμα  Συναισθήματα  Ταπεινά  Ύπαρξη  Φτεροκόπημα  Ψεύτης  Ψυχή  

"Μακριά από μένα φεύγεις τώρα
και το φτεροκόπημά σου με πληγώνει ακόμα.
Μόνος, τι να το κάνω πια το στόμα;
τι τη μέρα μου να κάνω τώρα;
Μόνος, τι να το κάνω πια το στόμα;
τι τη νύχτα μου να κάνω τώρα;

Δεν έχω φίλους, δεν έχω αγαπημένη,
γωνιά δεν έχω η ζωή μου ν’ ακουμπήσει.
Το κάθε τι που του δίνομαι πλουταίνει
και θα με σπαταλήσει.
Το κάθε τι που του δίνομαι πλουταίνει
και θα με σπαταλήσει".

Δες γύρω σου τους ερωτευμένους. Δες τους που ορκίζονται αιώνια πίστη ο ένας στον άλλον: “Θα σ’ αγαπώ για πάντα”, “Δεν θα χωρίσουμε ποτέ” και διάφορα τέτοια, αλλά το “πάντα“ και το “ποτέ“ δεν συμβιβάζονται με τη ροή του χρόνου που τρέχει και παρασέρνει τα πάντα. Το “πάντα“ και το “ποτέ“ είναι λέξεις πλανεύτρες γιατί όλα αλλάζουν συνεχώς και τίποτα δεν μένει ίδιο. Ο άνθρωπος όμως, αισθάνεται ανασφαλής έτσι. Μόλις κερδίσει κάτι, πρέπει να ετοιμαστεί να το χάσει απ’ τη μια στιγμή στην άλλη. Κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να είναι σίγουρος ότι θα ζει αύριο και αφού λοιπόν δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για αυτό, τότε για τίποτα δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Έτσι δεν είναι; Πού κολλάει λοιπόν το “πάντα” και το “ποτέ”; 

Μέσα σ’  αυτή την τυραννική ανασφάλεια που σου τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια, ο ποιητής, νιώθει την ανάγκη να σταματήσει τη ροή του χρόνου. Σκύβει λοιπόν μέσα στους βυθούς της μνήμης του, και επιλέγει τις στιγμές που αξίζουν να τους χαρίσει αιωνιότητα, ομορφιά και δικαίωση. Έτσι ακινητοποιεί τον χρόνο πάνω στο άσπρο χαρτί που έχει μπροστά του, και τον κάνει δικό του. Με τον στίχο του επαναφέρει τις μνήμες και τις ξαναζεί. H ζωή όμως κυλάει και τον συνεπαίρνει -γιατί όντως είναι συναρπαστική- και κυλάει κι αυτός μαζί της και βυθίζεται σε τοπία άλλα, και σε κλίματα καινούργια και αλλιώτικα. Στην ποίηση του, κρύβει μια θάλασσα από συναισθήματα και ποτέ του δεν εφησυχάζει.

Εκεί θα δεις το αληθινό του πρόσωπο και εκεί θα τον βρεις να μετράει με στίχους, τα όνειρα, τις ελπίδες και τις διαψεύσεις.

Εκεί θα τον βρεις με μια εκ βαθέων εξομολόγηση να κρατάει την ανάμνησή της αγάπης, γιατί ο λόγος σκιαγραφεί το πορτραίτο μας και είναι καθρέφτης της ψυχής μας.

Εκεί θα τον βρεις να πλάθει όνειρα γιατί είναι μια πονεμένη ψυχή, που θέλει να προσφέρει την ομορφιά των συγκινήσεων, και αγωνίζεται να μας κοινωνήσει τα συναισθήματα που τον φορτίζουν, με σκοπό όχι μόνο να λυτρωθεί, αλλά και να λυτρώσει.

Εκεί θα τον βρεις να καταθέτει μέσα στους στίχους του τα πιστεύω του,  και να εναποθέτει τις ελπίδες του για τα αναπάντητα αιώνια ερωτήματα του έρωτα και της μοναξιάς της ανθρώπινης ύπαρξης.

Εκεί θα τον βρεις να ανιχνεύει στα βάθη της ψυχής του τα αισθήματα, τη ρευστότητα της ζωής και την πικρή πραγματικότητα, που αλλοιώνει το όνειρο.

Μόνο μέσα από την ποίηση μπορεί ο ποιητής να αντισταθεί στη φθορά, γιατί μόνο η μαγεία της ποίησης μπορεί να μετουσιώσει  την ανιαρή καθημερινότητα σε στιγμές μοναδικές. Τα πιο απλά και τα πιο ταπεινά πράγματα, κλείνουν μέσα τους το άφθαρτο και το αιώνιο που ο στοχασμός αποκαλύπτει. Το μυστικό της ευτυχίας και της ολοκλήρωσης της ύπαρξής μας, βρίσκεται εκεί.

Ο ποιητής δεν είναι απλά μια ψυχή. Ο ποιητής είναι μια μαγεμένη ψυχή.

Γ.Μ.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
orfeus
Γιώργος Μπιλικάς
Storyteller...
από Valley Below



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/orfeus

-




Το περιεχόμενο του ιστοτόπου αυτού, μπορεί να αναπαραχθεί ελεύθερα, εφόσον αναφέρεται η πηγή. Το περιεχόμενο που υπόκειται στους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας, ανήκει στον αξιότιμο ιδιοκτήτη του. (Ποιό είναι αυτό; ...βρείτε το)




Tags

Al-Andalus Heaven Adventures Άννα Αγγελική Αθηνά Αλεξάνδρα Αντώνης Βάσω Βίκυ Γιώργος Γιάννα Δημήτρης Ειρήνη Ελένη Ερίκα Ζωή Ηρώ Θωμάς Θανάσης Κώστας Λίντα Μυρτώ Μίμης Μαρία Νίκος Νεφέλη Ορφέας Πάνος Ρένα Ρούλα Σπύρος Σοφία Τάσος Τζούλια Χρήστος K. No. 9 Aretha Aretha Franklin Flash Franklin Goldberg Jack Jumping Jumping Jack Flash Keith Keith Richards Richards Whoopi Whoopi Goldberg Bob Dylan Leonard Cohen Έζρα Πάουντ Τ. Σ. Έλιοτ Αρθούρος Ρεμπώ Κάρολος Μπωντλαίρ Ουίλιαμ Μπλέικ Νόμπελ Φαινόμενο Έβερεστ Γιώργος Μπαμπασάκης Μεταίχμιο Cibelle Green Grass Μπαστούνι Ντάμα Cigarettes After Sex Sweet Greg Lake ELP Emerson Lake and Palmer Keith Emerson Carl Palmer Robert Fripp King Crimson From the Beginning Hurt John John Hurt Sir Jesus Christ Lust Glory Holly Grail George Harrison Handmade Films Monty Python Life Brian Gleese Terry Jones Gilliam Graham Chapman Moon Michael Palin Peter Sellers Spike Milligan Eric Idle Always Look Bright Koop Island Blues Thousand Kisses Deep Love Rolling Rolling Stones Stones We We Love You You Xαμηλοβλεπούσα Μουσική Eρμηνεία Βασίλης Σαλταγιάννης Στίχοι Γιώργος Μπιλικάς Αντονία Τσολάκη Κόντρα μπάσο Μαρία Παντελάκη Κρουστά Μπουζούκι Κιθάρες Πιάνο Ηχοληψία Κώστας Παρίσσης Studio Praxis Μίξη Παραγωγή Καθρέφτης Άγνωστος Αδύναμος Αισθητική Άνθρωπος Αξίες Αξιοπρέπεια Απάντηση Γενναιότητα Διακριτικότητα Δρόμος Δύσκολος Δώρα Μαργέλη Ελευθερία Επιμονή Ερώτηση Ευθύνη Θηρίο Μεγαλοψυχία Μοναξιά Παιδεία Πτυχία Σύστημα Σωτηρία Ταπεινότητα Άη-Γιώργης Δράκος LSD Άρης Βασίλης Γερμανός Γκαϊφύλλιας Γλέζος Δημητριάδη Διονύσης Ζιώγαλας Ιατρόπουλος Ισιδώρα Κατερίνα Κωχ Λεττονός Μαρίζα Μαρίνα Μάτσας Μοναχικότητα Ντάλας Ξενουδάκη Σαββόπουλος Τασούλης Τσιλογιάννης Ψαριανός Αγάπη Αδελφή Ακατάλληλη Βιβλίο Διαδρομές Ε Ζάνη Κ. Μπιλικάς Νεφέλη Πόπη Ζάνη Πρόλογος Πόπη Στιγμή Συμπαντικές Συμπαντικές Διαδρομές Υπερβατική Ψυχή Support Ανάγκη Αποδοχή Ασφάλεια Βασίλισσα Βουτιά Δεσμός Δεσμά Δύσκολη Έκθεση Εμπιστοσύνη Ζητιάνος Μοίρασμα Οδοντόβουρτσα Ομορφιά Παράδοση Περίπτωση Πραγματικότητα Σιγουριά Συμφωνία Συναλλαγή Σχέση Απομεινάρια Ηλιοσκόταδο Κ Καρυάτιδα Λόφος Μορφή Μυθιστόρημα Ντουλάπι Νύχτα Σκοτάδι Σκοτεινιά Σύμπαντα Φεγγάρι Φως Χάρη Βόλτες Γέλιο Επιθυμία Έρωτας Ξενύχτια Όνειρα Πάθος Παιχνίδια Πόθος Ποίημα Σημαντικά Στιγμές Συναισθήματα Ταξίδι Τραγούδι Φίλος Χρόνος Αγαπημένη Αιώνιο Αλήθεια Απλά Άφθαρτο Ερωτήματα Καθημερινότητα Μαγεμένη Μέρα Μόνος Ολοκλήρωση Όνειρο Πικρή Ποιητής Πορτραίτο Πρόσωπο Στόμα Ταπεινά Ύπαρξη Φτεροκόπημα Ψεύτης Αγία Δημήτρης Αθανίτης Διάβολος Εκδήλωση Κώστας Καζανάς Καμία Κινηματογραφική Λένα Κιτσοπούλου Λέσχη Παρασκευή Συμπάθεια Ταινία Devil No Sympathy Αθήνα Αίγυπτος Αϊνστάιν Βαστίλη Βιετνάμ Γαλλία Δαρβίνος Διαμάντια Ηλίθιος Ηλιθιότητα Ινδιάνοι Ιράκ Κάστερ Κόρινθος Κουασιμόδος Λιβύη Λουδοβίκος Ναπολέων Ντοστογιέφσκι Παντοτινός Ρωσία Σιου Σεγιέν Συρία Τσιπόλλα Chiquentcento Αθηναίων Πολιτεία Ανατολή Βοηθοί Δύση Ηθοποιοί Ήλιος Θεός Θησείο Κύρα Όψεις Πυγολαμπίδα Σελήνη Σκαθάρι Σοφία Παναηλίδου Σοφοί Συμβούλιο Φανταστικό Αλέξανδρος Καρακαντάς Γλέζου Καραμουσαλής Κρασούδης Μαστοράκη Μπενέτου Παπαθανασίου Πατσιφάς Πετρίδης Ρούσσος Ρωμανός Σαλιάρης Σουγιούλ Σπανουδάκης Στασινόπουλος Τρούσας Aphrodite’s Child Axis Charms Forminx Igloo Juniors Αλύπα Ταίναρο Ποσειδώνας Ιερό Πύλη Άδης Μάνη Βαθύ Κοκκινόγεια Σπηλιά Φάρος Νύφι Καταιγίδα Τρικυμία Vittorio Gassman John Cassavetes Gena Rowlands Susan Sarandon Βασίλης Γκλεζάκος Λουκιανός Καρακαντάς Τζονιχάκης Ανάσταση Αμβρόσιος Άνθιμος Άρθρο Ασήμαντα Βατικανό Δημόσιο Δυνατός Εκκλησία Επικρατούσα Επίσημη Ευρώ Θεοφάνης Θρησκεία Ιερώνυμος Ιταλία Μεσαίωνας Παπάδες Παπάς Ποσά Προνόμιο Σεβασμός Συγγνώμη Σύνταγμα Ανεπάρκεια Ανοχή Γραμματέας Διαφορετικότητα Εγωκεντρισμός Ευθιξία Ιατρείο Κάμψεις Κατωτερότητα Καφές Κομπλεξικός Κριτική Μητσοτάκης Μισογύνης Ορισμός Πληρότητα Πρόβλημα Ραντεβού Σύλλογος Ψυχολόγος Ανασφάλεια Αρνητικό Δότης Δραστήριος Δυσοίωνο Ελπίδα Ενεργός Θετικό Κεφάλι Κοιλιά Κρίση Μέλλον Οικονομικά Παραλήπτης Παρελθόν Παρόν Προβλήματα Φροντίδα Ανάταση Ανά(σ)ταση Καλή Ανθοπωλείο Άντρας Αρειανός Διάλειμμα Ευνουχισμός Θάλασσα Θέατρο Ιδρώτας Καρέκλα Κιθάρα Κοπή Κόρνα Κρασί Λογαριασμός Παλαιά Πάλκο Πόρτα Ποτήρι Ταμπούρλο Τιτανικός Τριαντάφυλλο Απιστία Κόλυβα Βασιλική Βασιλική Μπούζα Θεματοφύλακες Μπούζα Παρουσίαση Βόλος Κανάρια Κυριακή Λάρισα Όψεις του Φανταστικού Πολυχώρος Σάββατο Φουντούλης Ωδείο Καλαμάτα Λογοτεχνία Bodega Γιώργο Εσένα Ζήσω Μπορώ Χωρίς. Γιώργος Βασιλείου Καλό Μάχη Σκληρή Έξω Μέσα Όμορφη Συνέντευξη Λυπημένα Μάτια Προφήτες Adventures Heaven Πάτρα Πρωταπριλιάτικο Ψέμα Bar Ghetto Στέλλα Κάλτσου Λαβύρινθος Γιάννης Φώτου Σταμάτης Μαγουλάς Τούλα Ακρίβου Μιχάλης Σαρημανώλης DNA Λονδίνο Πρεμιέρα London Greek Film Festival Odysseus Cosmocinema Awards Καλός Κηλαηδόνης Λουκιανός Κηλαηδόνης Δύστυχες Πουτάνες Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες Χρόνια Χολέρα Δαιμόνια Χρονικό Προαναγγελθέντος Θάνατος Σπίτι Κοιμισμένα Κορίτσια Γιασουνάρι Καουαμπάτα Απίστευτη Θλιβερή Ιστορία Αθώα Ερέντιρα Άσπλαχνη Γιαγιά Ελευθερίου Μάνος Μάνος Ελευθερίου Νέο Ψυχικό Νέο Ψυχικό Πεντάγωνο Τρέξιμο Περπάτημα Πατρικό Παράδεισος Γείτονες Μετακόμιση Περισσός Εννέα Εύα Κολοκοτρώνη Νο. 9 Στυλάντερ Ευτυχισμένος Πόρνη Τυχερός Χαρούμενος Ωριμότητα Λιμάνι Πλοίο Θοδωρής Θοδωρής Παυλάκος Παυλάκος Strega Χρονιά 2017 Happy New Year Καρό Belongs Daddy Get Heart Marilyn Monroe Want What Καταστροφή Κούφια Ώρα Μαίρη Σπαθί Ana Ana Moura Case Do Fadista Fado Fados Joni Joni Mitchell Mitchell Moura Sou Μασάζ Αεροπειρατεία Καφεδάκι Αεροσυνοδός Αεροδρόμιο Τενοντίτιδα Μασέρ Θεσσαλονίκη Νεπάλ Καλάσνικοφ Σουτιέν Φούστα Κουκουλοφόρος Φερμουάρ Εντριβή Κύκλοι Ζύμωμα Χτυπήματα Άγγιγμα Έγκαυμα Ευφορία Πτήση Επιβίβαση Απογείωση Οδηγός Αναβλητικότητα User Manual Πιθανότητα Ενδιαφέρουσα Πόλη Άνθρωποι Πηγάδια Στόμιο Εξωτερικό Επικοινωνία Μόδα Εσωτερικό Επιφάνεια Περιεχόμενο Αντικείμενα Κοσμήματα Νομίσματα Τέχνη Πίνακες Ζωγραφική Γλυπτά Βιβλία Μανιφέστα Επιστημονικά Περιοδικά Χωρητικότητα Jorge Bucai Πρόσκληση Αθηναίων Πολιτεία Οικογένεια Άνεση Γνώση Ειδήμων Φάρμακα Ποιότητα Αντίληψη Κτίρια Προδιαγραφή Υπάρχοντα Αξία Γείτονας Διάστημα Πλανήτης Άτομο Προκατάληψη Εισόδημα Ηθική Κέρδη Τρόφιμα Διατροφή Blame Irish Φιλοσοφία Νίκος Ζωιόπουλος Νίκος Χατζόπουλος Φεστιβάλ Δράμα Βραβείο Κινηματογράφος Φρικιό Λαμόγιο Υπάλληλος

Γίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης

    template design: Jorge