αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Το Πνευμα και το ...Οινοπνευμα!
-
25 Ιουλίου 2017, 21:09
Συνέντευξη!
Γιώργος Μπιλικάς  Έξω  Μέσα  Όμορφη  Συνέντευξη  Λυπημένα  Μάτια  Προφήτες  Adventures  Al-Andalus  Heaven  Heaven Adventures  K.  No. 9  

Γιώργο, καλωσόρισες στο blog "Όμορφη μέσα έξω". Διαβάζοντας το βιογραφικό σου παρατηρεί κανείς ότι είσαι μια πολύπλευρη προσωπικότητα που ασχολείται με τη μουσική, τον κινηματογράφο, την αρθρογραφία και τη συγγραφή βιβλίων. Σε ποιες μορφές τέχνης αφιερώνεις πλέον τον χρόνο σου; 

     Κατ’ αρχήν σε ευχαριστώ και εγώ Μαρία, για τη φιλοξενία στο όμορφο blog σου. Ναι, το βιογραφικό μου, δίνει την εντύπωση σ’ αυτόν που θα το διαβάσει, ότι κάνω πολλά πράγματα μαζί, αλλά δεν είναι έτσι. Το θέμα για μένα είναι να υπάρχει σχετικότητα σ’ αυτό που κάνω. Δυστυχώς είμαι παλιό μοντέλο και δεν διαθέτω κάποιον διακόπτη (χιούμορ) που να τον ανοιγοκλείνω και να λέω: "Τώρα ασχολούμαι με τη μουσική, στοπ η συγγραφή" ή "τώρα ασχολούμαι με τη συγγραφή, στοπ η μουσική". Είναι βλέπεις διαφορετικό το mood για το κάθε concept και το να μεταβαίνεις από το ένα στο άλλο είναι απίστευτη ταλαιπωρία. Έτσι τουλάχιστον το βλέπω εγώ και το εφαρμόζω και στη ζωή μου γενικώς. Αφιερώνομαι σ’ αυτό που κάνω, στο οτιδήποτε κάνω, και άρα -για μένα- δεν γίνεται αυτό που κάνω να είναι δύο πράγματα ταυτόχρονα, γιατί νιώθω να κόβομαι στη μέση και δεν μπορώ να αποδώσω πουθενά. Μπορεί λοιπόν να ασχολούμαι ή να έχω ασχοληθεί με όλα αυτά, αλλά ασχολούμαι με το καθένα κατά περιόδους και σε κάθε περίοδο το αντικείμενο είναι πάντοτε ένα. Από το 2012 λοιπόν που προέκυψε στη ζωή μου η συγγραφή έχω αφιερωθεί σ’ αυτήν. Ήταν βλέπεις για μένα μία  καινούργια εμπειρία που μου χτύπησε την πόρτα, την άνοιξα και με πήρε μαζί της. Δεν ξέρω πως θα καταλήξει όλο αυτό, ούτε κάνω μακρόπνοα σχέδια. Απλώς έχω αφεθεί στο ταξίδεμα και το απολαμβάνω.


Ποια από όλες αυτές τις μορφές πολιτισμού, τις οποίες υπηρετείς, σε γεμίζει περισσότερο ως άνθρωπο ή σε ποια ενδεχομένως θα ήθελες να δώσεις όλο σου το είναι;

     Έτσι κι αλλιώς, κάθε φορά δίνω όλο μου το είναι σε ό, τι κάνω. Για μένα δεν γίνεται διαφορετικά, γιατί αλλιώς πώς θα απολαύσω αυτό που κάνω; Τώρα, όπως είπα και πριν, έχω ανέβει στο τρένο της συγγραφής, ταξιδεύω, και τα βαγόνια είναι …αρκετά!


Περίπου από ποια ηλικία και μετά άρχισες να νιώθειςτην ανάγκη να εξωτερικεύσεις τις καλλιτεχνικές σου ανησυχίες και ποιο ήταν το πρώτο είδος που σε τράβηξε;

     Από τα σχολικά μου χρόνια θα έλεγα, γιατί ήρθα σε επαφή με τον γραπτό λόγο μέσα από το μάθημα των Ελληνικών και τις εκθέσεις που έγραφα. Όμως τα πάντα κινούνται σε έναν ρυθμό έτσι δεν είναι; Ακόμα και ο λόγος είτε είναι γραπτός, είτε είναι προφορικός, έχει κι αυτός έναν ρυθμό, και ο ρυθμός είναι μουσική. Μπορεί λοιπόν ασυνείδητα να είχα ήδη μπει στον κόσμο της συγγραφής αφού είχα αρχίσει να γράφω, συνειδητά όμως, η μουσική ήταν αυτή που με τράβηξε πρώτη.  


Όσοι σε γνωρίζουν από κοντά, σε περιγράφουν ως έναν αθεράπευτα ρομαντικό, ευγενή, με αίσθηση δικαιοσύνης και μετριόφρονα χαρακτήρα. Πιστεύεις ότι ένας καλλιτέχνης θα μπορούσε να διαπρέψει στο είδος του, όποιο κι αν είναι αυτό, αν δεν διέθετε τα παραπάνω χαρακτηριστικά;

     Μα… τα χαρακτηριστικά αυτά, είναι ανθρώπινα και το θέμα είναι να διαθέτεις ήθος ως άνθρωπος. Από κει και πέρα, σε ό,τι κι αν κάνεις, αυτό θα βρει τρόπο να εκφραστεί. Αν όμως δεν το διαθέτεις, τότε  αυτό που θα βρει τρόπο να εκφραστεί θα είναι η άρνηση που θα εκπέμπεις.  


Υπήρξε κάποιο ξεχωριστό γεγονός που σε έστρεψε στη συγγραφή βιβλίων ή ήταν φυσική εξέλιξη των πραγμάτων;

     Μπορεί να ήταν η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, ή μπορεί κάποια μυστική δύναμη να ετοίμαζε το έδαφος χωρίς εγώ να το ξέρω. Η συγγραφή του πρώτου μου μυθιστορήματος, του "Heaven Adventures"   προέκυψε μέσα από μία διαδικτυακή φιλοσοφικο/θρησκευτική συζήτηση και τα θέματα που πραγματεύεται το μυθιστόρημα αυτό, είναι προϊόν δεκαετούς μελέτης. Η αιτία λοιπόν -που ήταν η μελέτη- υπήρχε, αλλά έλλειπε η αφορμή, την οποία μου την έδωσε αυτή η συζήτηση.


Σε ποια είδη του γραπτού λόγου έχεις εξασκηθεί μέχρι τώρα; Υπάρχει κάποιο είδος που σε εκφράζει περισσότερο και για ποιο λόγο;

     Σε κανένα είδος δεν έχω εξασκηθεί. Γράφω αυθόρμητα. Όσο για το είδος που με εκφράζει, αυτό είναι το φανταστικό και με γοητεύουν τα χωρο-χρονικά ταξίδια. 


Τι σημαίνει η συγγραφή για σένα;

     Η συγγραφή είναι για μένα πολλά πράγματα. Είναι εκτόνωση, είναι ψυχοθεραπεία, αυτογνωσία, είναι προσωπική βελτίωση και βέβαια είναι και επικοινωνία.


Έχεις δεχτεί επιρροές από κάποιον ή κάποιους συγγραφείς/ποιητές, και ποιος είναι ο αγαπημένος σου συγγραφέας/ποιητής;

     Το να έχω δεχτεί επιρροές το θεωρώ φυσικό, αλλά δεν ξέρω από ποιον ή από ποιους. Αυτό ίσως να μπορέσουν να το διακρίνουν οι κριτικοί βιβλίων. Ξέρεις… αυτοί που λένε: "Χμ… εδώ διακρίνω επιρροές από τον τάδε, αλλά θα μπορούσα να πω πως μοιάζει και με τον τάδε". Αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι οι Tom Robbins & Stephen King. 

Συμμερίζεσαι την άποψη ότι η λογοτεχνία του φανταστικού έχει συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, κι αν ναι, για ποιο λόγο πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;

     Δεν έχω λόγο να διαφωνήσω με αυτή την άποψη. Νομίζω άλλωστε ότι ο καθένας μας έλκεται από κάποιο είδος. Παντού συμβαίνει αυτό. Και σε όλο τον κόσμο, αλλά και σε κάθε τέχνη. Είτε πρόκειται για ταινίες είτε για βιβλία, άλλος προτιμάει τα αστυνομικά, άλλος τα ερωτικά, άλλος τα τρομακτικά, έτσι είναι αυτά τα πράγματα. Για την Ελλάδα όμως, θα έπρεπε η λογοτεχνία του φανταστικού να βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα. Και λέω "θα έπρεπε", επειδή στη λογοτεχνία του φανταστικού είμαστε οι πρώτοι διδάξαντες και εννοώ βέβαια τα Ομηρικά έπη "Ιλιάδα" και "Οδύσσεια". Τι πιο κορυφαία λογοτεχνία του φανταστικού απ’ αυτά; Ας μην ξεχνάμε άλλωστε, ότι χωρίς "Ιλιάδα" και "Οδύσσεια", δεν θα είχαμε ούτε την "Αινειάδα" του Βιργίλιου. Έχουμε δηλαδή ένα ολόκληρο σχολείο μέσα στα πόδια μας και τολμάμε να διαβάζουμε …Άρλεκιν; 


Έχεις εκδώσει ως τώρα τέσσερα μυθιστορήματα αλλά και αρκετές συλλογές διηγημάτων. Υπάρχει κάποια λογοτεχνική αλληλουχία μεταξύ των τεσσάρων βιβλίων σου; Μίλησέ μας λίγο για το καθένα από αυτά τα μυθιστορήματα.

    
Τα τέσσερα μυθιστορήματα έχουν κοινό ήρωα τον Ορφέα, αλλά είναι αυτοτελή και εντελώς διαφορετικά στη θεματική τους.

      Αυτό που συμβαίνει στο  "Heaven Adventures" (2012), είναι η αντιπαράθεση του αρχαιοελληνικού τρόπου σκέψης και του εβραϊκού, πράγμα  που σημαίνει ότι κατ’ ανάγκην αγγίζονται  και θέματα που αφορούν στις πατρώες θρησκείες των δύο λαών. Οι δύο πρωταγωνιστές (Ορφέας & Ιησούς), γίνονται περιπατητικοί φιλόσοφοι συζητώντας, αλλά όλο αυτό συμβαίνει μέσα από απίστευτο χιούμορ και σε άκρα φιλική ατμόσφαιρα.

      Η περιπέτεια του "Νο. 9" (2013), μπαίνει σε ενέργεια από τη στιγμή που συμβαίνει ένα δυστύχημα στον ήρωα και η πλοκή αφορά σε ένα αδιάκοπο πήγαινε-έλα ανάμεσα σε δύο παράλληλους κόσμους. Επίσης εδώ, θα συναντήσουμε τη συνύπαρξη των αντιθέτων (καλό-κακό, σκοτεινό-φωτεινό, θετικό-αρνητικό κλπ, αλλά και τα τέσσερα στοιχεία της φύσης: Γη, Νερό, Αέρας, Φωτιά).

      Στο "Al-Andalus" (2014), ο Ορφέας κάνει ένα χωροχρονικό ταξίδι. Πηγαίνει στην Ισπανία του 10ου αιώνα μ.Χ., γίνεται Reconquistador και επιδιώκει την επανάκτηση της λύρας του από τον Χαλίφη Αμπντ Αλ-Ραχμάν Γ’. 


Το πιο πρόσφατο βιβλίο σου έχει ως τίτλο "Κ.". Ποια είναι η πηγή έμπνευσης του και τι μηνύματα θέλεις να περάσεις στους αναγνώστες του;

    
Το "Κ." (2016) που είναι το τέταρτο μυθιστόρημα είναι κι αυτό ένα χωρο-χρονικό ταξίδι, μόνο που αυτή τη φορά δεν προσδιορίζεται ούτε ο τόπος, ούτε ο χρόνος. Η πλοκή αφορά σε ένα ζευγάρι που συναντιέται πολλές φορές μέσα στους αιώνες και που αν θέλω να την κλείσω μέσα σε ελάχιστες λέξεις, θα σε παραπέμψω Μαρία, στο κείμενο που γράφω στο οπισθόφυλλο:

      "Το Σύμπαν δεν μας στέλνει τους ανθρώπους που θέλουμε. Μας στέλνει αυτούς που χρειαζόμαστε για να μας βοηθήσουν, να μας αγαπήσουν, να μας αφήσουν, να μας πληγώσουν, να μας διδάξουν και να μας κάνουν αυτό που είμαστε προορισμένοι για να γίνουμε"

      Εμπνέομαι από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου, από όλα όσα βιώνω ή έχω βιώσει  και γενικώς στα μυθιστορήματά μου, αλλά και στη συλλογή των μικρών ιστοριών που έχω εκδώσει με τίτλο "Οι Προφήτες με τα Λυπημένα Μάτια" (2015), πραγματεύομαι τις ανθρώπινες σχέσεις χωρίς να σκοπεύω να περάσω κάποια μηνύματα. Θέλω να πω ότι αυτό δεν είναι ούτε στόχος ούτε αυτοσκοπός. Είναι καλύτερα να αφήνουμε κάποια πράγματα να συμβαίνουν αντί να τα προκαλούμε. Όπως στη μουσική είμαι πρώτα ακροατής και μετά μουσικός, έτσι και στη λογοτεχνία είμαι πρώτα αναγνώστης και μετά συγγραφέας. Πιστεύω ότι με την ανάγνωση βελτιώνουμε τους εαυτούς μας, και άρα, αυτό που συμβαίνει σε εμένα με την ιδιότητα του  αναγνώστη, ευελπιστώ να συμβαίνει και σε όσους με διαβάζουν. 


Τι είναι εκείνο που σε γοητεύει περισσότερο, όταν αρχίζεις να γράφεις κάτι καινούργιο; Με άλλα λόγια από πού αντλείς έμπνευση;

     Βασικά με γοητεύει η ιδέα ότι ξεκινάω ένα καινούργιο ταξίδι και σε πληροφορώ ότι ταξιδεύω απίστευτα. Η έμπνευση είναι η συνάντηση του τυχαίου με την επιθυμία για δημιουργία και αντλείται από τα πάντα. Από μία ματιά, από ένα άγγιγμα, από μία λέξη… από οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς.


Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει ολοκληρωμένο κάποιο υπό έκδοση έργο σου και γιατί;

     Καλό είναι να υπάρχει κάποιος που να έχει αυτόν το ρόλο, γιατί ενδεχομένως να σου επισημάνει κάτι που σου έχει ξεφύγει. Εγώ έχω έναν Φύλακα-Άγγελο που κάνει αυτή τη δουλειά.


Θα μας αποκαλύψεις κάτι από τα επόμενα συγγραφικά σου σχέδια;

    
Ναι, έχω έτοιμη μία συλλογή με πεζά ποιήματα, και αυτές τις ημέρες τελειώνω κάτι πολύ σημαντικό που είναι για μένα έργο ζωής και έχω αρχίσει να το γράφω από το 2004. Θα ήθελα όμως να μην αποκαλύψω περί τίνος πρόκειται. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι ότι αφορά στη μουσική.


Τι θα συμβούλευες κάποιον που σκέφτεται να εκδώσει για πρώτη φορά λογοτεχνικό του έργο, αλλά ενδεχομένως διστάζει λόγω της οικονομικής κρίσης; Τελικά κατά τη γνώμη σου η κρίση μάς έκανε καλό ή όχι, όσον αφορά στη λογοτεχνική παραγωγή;

    
Αν περιμένει να βγάλει πολλά λεφτά και να γίνει πλούσιος κάνει πολύ καλά που διστάζει, διότι θα απογοητευθεί (χιούμορ). Η κρίση, μας έκανε καλό στις τέχνες γενικώς, γιατί βλέπεις, κλειστήκαμε και το κλείσιμο ζητάει εκτόνωση. Με τα όπλα που διαθέτει λοιπόν ο καθένας εκτονώνεται. Με συναυλίες, με ταινίες, με βιβλία, με ζωγραφικές… όπως ο καθένας μπορεί να εκφραστεί και να εκφράσει αυτό που μας συμβαίνει και όχι μόνο.

      Όσο για τη συμβουλή, δεν ξέρω αν είμαι σε θέση να δίνω συμβουλές. Μάλλον τη γνώμη μου θα πω, κααι η γνώμη μου λοιπόν είναι, ο οποιοσδήποτε μελλοντικός  "συνάδελφος" να μη διστάζει καθόλου. Η συγγραφή δεν είναι μόνο εκτόνωση και  ψυχοθεραπεία. Είναι και επικοινωνία, και δεν έχει κανένα νόημα για κάποιον να γράφει και να τα κλείνει στο συρτάρι. Απολύτως κανένα. Άλλωστε, τις πένες τις χρειαζόμαστε ειδικά σε τέτοιους δύσκολους καιρούς, διότι όπως και να το κάνεις το πράγμα, η δημιουργία, από τα δύσκολα γεννιέται. 


Γιώργο, σε ευχαριστώ θερμά για την τιμή να απαντήσεις στις ερωτήσεις μου δαπανώντας από τον πολύτιμο χρόνο σου! Εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία με ό,τι καταπιάνεσαι και να έχεις πάντα έμπνευση και δημιουργικότητα!

      Η τιμή είναι δική μου Μαρία. Σε ευχαριστώ για τη φιλοξενία και εύχομαι καλή συνέχεια στο blog σου.

Η Συνέντευξη: Εδώ!

 


- Στείλε Σχόλιο


07 Ιουλίου 2017, 19:50
Cigarettes After Sex: Sweet
Cigarettes  After  Sex  Sweet  

Cigarettes After Sex: Sweet

?


- Στείλε Σχόλιο


02 Ιουλίου 2017, 10:17
K. - Cigarettes After Sex
Cigarettes  After  Sex  

K. - Cigarettes After Sex

?


- Στείλε Σχόλιο


30 Μαΐου 2017, 22:40
Η Παρουσίαση του "Κ." από τους Θεματοφύλακες Βιβλίων
Βασιλική  Βασιλική Μπούζα  Βιβλίο  Γιώργος  Γιώργος Μπιλικάς  Διαδρομές  Θεματοφύλακες  Κ.  Μυθιστόρημα  Μπιλικάς  Μπούζα  Ορφέας  Παρουσίαση  Συμπαντικές  Συμπαντικές Διαδρομές  

Αγαπημένοι βιβλιόφιλοι…

Σήμερα θα κάνουμε ένα φανταστικό ταξίδι συντροφιά με το συγγραφικό έργο "Κ." του Γιώργου Μπιλικά από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Θα το αποκαλούσα περιπέτεια φαντασίας, αλλά και μέσο αυτοβελτίωσης, διότι καθώς εξελίσσεται η ροή της ιστορίας, μέσω των εμπειριών αλλά και των σκέψεων των χαρακτήρων, σκοπό έχει να ψυχαγωγήσει τον αναγνώστη,  αλλά και -με έξυπνο τρόπο- να τον προβληματίσει για τις αρετές και τα πάθη αυτού του κόσμου.

Πρωταγωνιστής της ιστορίας ο Ορφέας. Ένας τραγουδοποιός με πνευματικές αναζητήσεις αλλά και μεταφυσικές ανησυχίες. Γρίφος, η ταυτότητα του φύλακα αγγέλου του, ενώ οι απορίες ή οι επευφημίες της συνείδησης αντηχούν στο νου του ως ηχώ εκφράζοντας τα ερωτήματα του βαθύτερου εαυτού του. Οι αναγνώστες έρχονται αντιμέτωποι με έναν χείμαρρο συναισθημάτων όταν η αγάπη χτυπά την πόρτα αλλά και όταν τους στοιχειώνει η οδύνη και ο πόνος της απώλειας.

Η ύπαρξη της μνήμης ενός αγαπημένου προσώπου και η "συγκίνηση" των διδαγμάτων της ζωής. Ένα μαγικό ταξίδι τον μεταφέρει στην υπέροχη  Όαση και μαζί με τον πιστό του φίλο  Μπροντ ξεκινούν για τη Βαλένθια με σκοπό την ανασύνταξη του στρατού του Βασιλιά Φανγκ  ώστε να πολεμήσει στη μυθική Λάσα εναντίον του σφετεριστή του Θρόνου, Σάλβα.

Μυστικά έρχονται στην επιφάνεια, και ανατροπές ταράζουν την ισορροπία παγιωμένων καταστάσεων. Μέσω παιχνιδιών της μοίρας, αποκαλύπτεται ο χαρακτήρας της "Κ.". Σκευωρίες γκρεμίζονται και οι ήρωες οδεύουν προς την ανάδειξη της αλήθειας. Το ταξίδι σφυρηλάτησης της προσωπικότητας ξεκινά και συμβάλει με τον τρόπο του στην ανατροπή του ψεύτικου κυρίαρχου.

Το εξώφυλλο αυστηρό και αινιγματικό σαν τις όψεις ενός νομίσματος. Τι είναι το "Κ. ";

Το "Κ." είναι μια ιστορία με κινηματογραφική ροή που θα σας συναρπάσει και σίγουρα θα εμπλακείτε στα δίχτυα της ιστορίας, αδημονώντας να ανατρέξετε στα επόμενα κεφάλαια. Οι βαρύγδουπες λέξεις αποφεύγονται. Έξυπνο χιούμορ και καυστικές καθημερινές ατάκες χωρίς κουραστικές μα αξιόλογες λογοτεχνικές περιγραφές.

Χείλη επτασφράγιστα κρύβουν μυστικά, ενώ η καρδιά ψιθυρίζει ανείπωτες επιθυμίες πέρα από τα δεσμά της καθημερινότητας. Η αστροφεγγιά καθρεφτίζεται στα νερά της κρυστάλλινης λίμνης. Υπόγειες σπηλιές, παραμυθένιες πόλεις, αλλά κι από τα βάθη μιας σκοτεινής έρημου αναδύονται οι χειρότεροι φόβοι του νου. Συγκρούσεις βασιλείων και σφετεριστές του Θρόνου. Ο έρωτας εύθραυστος με την αγάπη να ανθίζει  προσεχτικά κατά την διάρκεια του χρόνου και να φλογίζεται υπό το λαμπερό φως των αστεριών. Κόκκινο το χρώμα του πάθους και "γρίφος" του πρωταγωνιστή.

Εξυμνεί τη ζωοφιλία και τον δεσμό ανθρώπου και ζώου. Μια επιλογή που ίσως και να προκαλούσε φόβο λόγω των άγριων ενστίκτων του ζώου ή της όψης του, που με σεβασμό, αγάπη και καθοδήγηση μετατρέπεται σε έναν πιστό σύμμαχο στη ζωή αλλά και στις ατέρμονες μάχες.

Ελάτε να ψηλαφίσουμε ψήγματα μαγείας νιώθοντας την ενέργεια του χώρου, αλλά και να βιώσουμε μικρά θαύματα ανάμεσα μας. Να μάθουμε για τις πτυχές της μαγείας ως κινητήρια δύναμη, που καθρεφτίζεται στο είδος των δραστηριοτήτων μας, λαμπερή σαν τον Ήλιο ή ζοφερή σαν την Σελήνη. Για τους κύκλους ακμής και παρακμής μέσα από λαϊκές δοξασίες!

Να μάθουμε για την αίσθηση του χρόνου που παρασέρνει τους ανθρώπους και πως το "πάντα" και το "ποτέ" δεν συμβιβάζονται στη ροή του. Για τις στιγμές χαράς και αγαλλίασης που σημαδεύουν την αιωνιότητα σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση. Πως η ρευστότητα της ζωής αλλοιώνει τα όνειρα της ύπαρξης. Για τις διαφορές μεταξύ μοναξιάς και μοναχικότητας.

Αλήθεια εσείς, έχετε συναντήσει την αδερφή ψυχή σας; Μέσα στο "Κ." θα ανακαλύψετε την ωραιότερη έκφραση θαυμασμού για εκείνον τον θεόσταλτο  άνθρωπο που ολοκληρώνει την ύπαρξη μας, που γεφυρώνει τα χάσματα λόγω της ψυχικής επικοινωνίας και στέκεται βράχος στις δυσκολίες της ζωής  σας.

Το βιβλίο αποτελείται από ευδιάκριτα και ευανάγνωστα κεφάλαια με αρίθμηση και τιτλοφόρηση. Στο μυθιστόρημα εμπεριέχονται στίχοι τραγουδιών του συγγραφέα δίνοντας μια μελωδική τονικότητα.

Κατάλληλο για όλες τις ηλικίες που θέλουν να ταξιδέψουν σε μια επική περιπέτεια φαντασίας και να απολαύσουν μηχανορραφίες, επικές μάχες, σαγηνευτικές σκηνές, αλλά και να ταξιδέψουν μέσα από τις λέξεις σε φιλοσοφημένα ερωτήματα της ζωής.

Κλείνοντας αυτή την παρουσίαση, θα ήθελα να σας αποχαιρετήσω με μια έκφραση που χαρακτηρίζει το βιβλίο: "Αγάπη και Φως".


                                                                                                                   Βασιλική Μπούζα

 

 


- Στείλε Σχόλιο


16 Μαΐου 2017, 06:50
Ευχαριστώ!
Al-Andalus  Heaven Adventures  Άννα  Αγγελική  Αθηνά  Αλεξάνδρα  Αντώνης  Βάσω  Βίκυ  Γιώργος  Γιάννα  Δημήτρης  Ειρήνη  Ελένη  Ερίκα  Ζωή  Ηρώ  Θωμάς  Θανάσης  Κώστας  Λίντα  Μυρτώ  Μίμης  Μαρία  Νίκος  Νεφέλη  Ορφέας  Πάνος  Ρένα  Ρούλα  Σπύρος  Σοφία  Τάσος  Τζούλια  Χρήστος  K.  No. 9  

Ευχαριστώ θερμά τους φίλους μου, που το Σάββατο 13 Μαίου με τίμησαν με την παρουσία τους στην παρουσίαση της "Τετραλογίας του Ορφέα" (Heaven Adventures, No. 9, Al-Andalus & K.).


- Στείλε Σχόλιο


11 Μαΐου 2017, 13:17
Πρόσκληση:
Πρόσκληση  Κ  Γιώργος Μπιλικάς  Αθηναίων  Πολιτεία  Θησείο  Συμπαντικές  Διαδρομές  

Πρόσκληση


- Στείλε Σχόλιο


11 Μαΐου 2017, 12:39
Μπαρκάρησα στο πλοίο της ζωής...
Ζωή  Λιμάνι  Μάτια  Πλοίο  

...μα όσα νησιά κι αν πέρασα, λιμάνι σαν τα Μάτια Σου δεν βρήκα!

Γ. Μ. 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Μαΐου 2017, 08:41
Strega
Θοδωρής  Θοδωρής Παυλάκος  Παυλάκος  Strega  

Θοδωρής Παυλάκος: Strega


- Στείλε Σχόλιο


08 Μαΐου 2017, 11:41
Γι Αυτό δεν σου Ξανάγραψα...
Θοδωρής  Θοδωρής Παυλάκος  Παυλάκος  

Θοδωρής Παυλάκος: Γι αυτό δεν σου Ξανάγραψα...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Μαΐου 2017, 14:34
R.I.P. Θοδωρή Παυλάκο
Θοδωρής  Θοδωρής Παυλάκος  Παυλάκος  

Δεν τολμάω να το πιστέψω, αλλά είναι δυστυχώς αλήθεια. 

R.I.P 
Θοδωρής Παυλάκος: 1960-2017 

Αύριο Δευτέρα στις 2.15 στο Γ' Νεκροταφείο αποχαιρετάμε τον φίλο μας.

Έτσι που ήρθες κι 'εφυγες...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Απριλίου 2017, 13:20
Καλή Ανά(σ)ταση!
Ανάταση  Ανάσταση  Ανά(σ)ταση  Καλή  

Καλή Ανά(σ)ταση!



1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Απριλίου 2017, 11:11
R.I.P. Αλέκο...
Αλέξανδρος Καρακαντάς  Γλέζου  Ιατρόπουλος  Καραμουσαλής  Κρασούδης  Μαστοράκη  Μπενέτου  Παπαθανασίου  Πατσιφάς  Πετρίδης  Ρούσσος  Ρωμανός  Σαλιάρης  Σουγιούλ  Σπανουδάκης  Στασινόπουλος  Τρούσας  Aphrodite’s Child  Axis  Charms  Forminx  Igloo  Juniors  

Περίμενα τη φίλη μου την Κατερίνα να έρθει στο σπίτι μου, αλλά δεν ήρθε μόνη της. Έφερε μαζί της έναν τύπο με μούσια και μου τον σύστησε.

     «Γιώργο, να σου συστήσω από δω τον Αλέκο Καρακαντά».

Έμεινα χωρίς φωνή. Το θυμάσαι Αλέκο; Ήταν ένα καλοκαιρινό βράδυ που ήρθες και καθίσαμε στην αυλή κάτω απ' την κληματαριά. Ήσουν στην Ελλάδα ένας θρύλος για το rock, ήσουν ένα από τα ινδάλματά μου και σε είχα μπροστά μου. Είχες αφήσει γενειάδα Αλέκο και δεν σε γνώρισα. Δεν ασχολήθηκες καθόλου με τις κιθάρες μου και αυτό με εντυπωσίασε. Γνώριζα φυσικά για το δυστύχημα που είχε συγκλονίσει τότε το πανελλήνιο, αλλά δεν γνώριζα ότι μετά απ’ αυτό και αφού είχες συνέλθει και είχες ξαναβρεί τον εαυτό σου είχες περάσει στα πλήκτρα όπως με πληροφόρησες. Εν μέσω λοιπόν κρασιού και μεζέδων, ήταν λογικό να ασχολείσαι με τα 4 synthesizers μου.

Αυτό το επαναλαμβάναμε κατά διαστήματα και χαιρόμουν πάρα πολύ να έχω στο σπίτι μου τη συντροφιά σου και να σε ακούω "να με δασκαλεύεις".  Ήσουν πάντα σεμνός και ευγενικός Αλέξανδρε Καρακαντά που χόρευα -πιτσιρίκος ων- με τα ηλεκτρικά σου κιθαρίσματα στους Juniors που ήταν και το αγαπημένο μου συγκρότημα. Τον συνδημότη μου Θάνο Σουγιούλ δεν τον γνώρισα. Δεν πρόλαβα ίσως. Γνώρισα ομως τον μετέπειτα τραγουδιστή που είχατε στη μπάντα των Juniors, τον Γιώργο Πετρίδη.     

Και μέσα σε λίγες μέρες Αλέκο μου, ο θάνατος χτύπησε κοντά μου για δεύτερη φορά. Μετά τον θάνατο της αδελφής μου στις 20 Μαρτίου, έφυγες προχθές κι εσύ.  

Και δεν το ήξερα. Σε χτύπησε -έμαθα- ένα αυτοκίνητο στην Πατησίων και ο οδηγός του σε εγκατέλειψε και έφυγε. Σε μετέφεραν στο Λαϊκό Νοσοκομείο και εκεί υπέκυψες στα τραύματά σου. Το έμαθα χθες και δεν προλαβαίνω Αλέκο μου να σου γράψω τώρα κάτι. Η ιστορία σου είναι εξ άλλου γνωστή και …παγκόσμια.  Δανείζομαι λοιπόν το κείμενο του φίλου Φώντα Τρούσα  που δημοσιεύτηκε στη σελίδα www.lifo.gr

(Με πλάγια γραφή το κείμενο του Φώντα).


Κάτι για τον μαγικό κιθαρίστα Αλέκο Καρακαντά που έφυγε από τη ζωή χθες

Έκανε μεγάλη καριέρα στα 60’s με τους Juniors, στα 70’s με τους Axis στη Γαλλία, έπαιξε σπουδαία μουσική στις συνεργασίες του με τους Σταμάτη Σπανουδάκη και Ντέμη Ρούσσο.

Δεν θα πω πως ο Αλέκος Καρακαντάς, που έφυγε από τη ζωή στα 70 του χρόνια, ήταν ο μεγαλύτερος Έλληνας ηλεκτρικός κιθαρίστας –αυτό θα το πουν οι συνάδελφοί του– θα πω όμως τούτο. Κανένας δεν είχε τον ήχο του, έναν ήχο trademark, φτιαγμένο από τη μεγάλη δεξιοτεχνία του κατά πρώτον και βεβαίως από το fuzzbox και τις πατέντες του κατά δεύτερον. Αυτός ο ήχος, έστω και μία φορά να τον άκουγες, κόλλαγε στη μνήμη σου για πάντα. Και είναι τούτη η απόλυτη μαγκιά των μεγάλων κιθαριστών – να μπορεί να τους ξεχωρίσει ο καθείς, ακόμη και ο πιο αδαής, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους. Αυτό το σπάνιο προσόν το είχε στον απόλυτο βαθμό ο Καρακαντάς.  

Η καριέρα του παιδιού αυτού άνοιξε νωρίς στα 60’s, όταν μπήκε σ' ένα από τα πρώτα αθηναϊκά γκρουπ της εποχής, τους Bellmonds. Εκείνη η παρέα ήταν που εξελίχτηκε αργότερα σε Juniors, σημαδεύοντας την πρώτη φάση του ροκ στην Ελλάδα. Ήταν ακριβώς στα μέσα της δεκαετίας του '60, όταν το άστρο του Καρακαντά αρχίζει να φωτίζει σιγά-σιγά, στα κλαμπ της εποχής (Quinta, Igloo κ.λπ.) και στις πρώτες επιτυχίες του συγκροτήματος ("Ladys' talk", "Special yanka 65", "Babies' yanka", "It's so easy"). Δυστυχώς όμως για 'κείνον, αλλά και για το δυνατό συγκρότημα τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν καλά.  

Το απόγευμα της Κυριακής 10 Οκτωβρίου 1965 ένα φοβερό αυτοκινητικό δυστύχημα στην Εθνική Αθηνών-Λαμίας, εκεί κοντά προς τις εργατικές κατοικίες της Νέας Φιλαδέλφειας, θα σημαδέψει για πάντα την πορεία των Juniors, αλλά κι εκείνη του Αλέκου Καρακαντά. Ένα φορτηγό, λόγω ολισθηρότητας του οδοστρώματος, θα περάσει στο αντίθετο ρεύμα και θα πέσει πάνω στο αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν φίλοι και μουσικοί του συγκροτήματος. Από τη σφοδρή σύγκρουση θα ανασύρονταν νεκροί ο Γιάννης Κρασούδης, μάνατζερ της μπάντας, η σύζυγός του Ελένη ετών 26, ο Θάνος Σουγιούλ οργανίστας και «ψυχή» των Juniors ετών 22 (γιός του μεγάλου συνθέτη τού ελαφρού τραγουδιού Μιχάλη Σουγιούλ), η μνηστή του Νανά Μπενέτου 18 ετών (χορεύτρια στο μπαλέτο του Μεταξόπουλου), ενώ θα τραυματιζόταν βαριά ο 19χρονος Αλέκος Καρακαντάς.  

Το δυστύχημα συγκλονίζει την Αθήνα της εποχής, γίνεται πρώτο θέμα στα μέσα και τον Τύπο, όπως ευρύτερο θέμα γίνεται και η ανύπαρκτη οδική ασφάλεια, που στέλνει στον τάφο κάμποσους νέους, ή λιγότερο νέους, κάθε βδομάδα.  

Για τον χώρο του ελληνικού ροκ το δυστύχημα αυτό συνδέεται με πολλά. Φυσικά, συνδέεται με το θάνατο του Θάνου Σουγιούλ και των υπολοίπων νέων ανθρώπων, όπως και με τον σοβαρό τραυματισμό του Αλέκου Καρακαντά, δηλαδή με την ανακοπή της επιτυχημένης πορείας των Juniors, σχετίζεται όμως και με κάτι άλλο... παγκοσμίου ροκ ενδιαφέροντος. Με την αντικατάσταση του κιθαρίστα Καρακαντά από τον Eric Clapton στη σύνθεση των Juniors, για καμιά δεκαριά μέρες!

Ο Clapton, που βρισκόταν στην Ελλάδα με τους Glands, δηλαδή την Greek Loon Band, που μετονομάστηκαν σε Faces (με ντράμερ τον Μάκη Σαλιάρη) έπαιζαν support στους Juniors στο Igloo της Κυψέλης. Μετά όμως το δυστύχημα της 10ης Οκτωβρίου, ο  ιδιοκτήτης τού κλαμπ Γιώργος Καραμουσαλής ζήτησε από τον -άσημο τότε-  Clapton να πάρει τη θέση του ευρισκόμενου στο νοσοκομείο Καρακαντά, ώστε το ελληνικό συγκρότημα να μη διακόψει τις εμφανίσεις του στο κλαμπ. Έτσι συνέβη.  

Ο Eric Clapton ποζάρει ως μέλος των Juniors σε δύο τουλάχιστον φωτογραφίες, αμφότερες τραβηγμένες μετά το δυστύχημα. Η μία από το Igloo με τα μέλη των Juniors να φορούν άσπρες μπλούζες και μαύρα περιβραχιόνια… (Ο Clapton δεξιά)



…και η δεύτερη από τη συναυλία-μνημόσυνο στον κινηματογράφο Τερψιθέα στον Πειραιά, την 17/10/1965, εκεί όπου ο Clapton εμφανίζεται μαυροντυμένος.



Και η Τζένη Μαστοράκη στο βιβλίο της “Μπητλς Και Σία” αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο για την περίπτωση του δυστυχήματος και τα όσα ακολούθησαν. Διατηρώντας την ορθογραφία της εποχής, το παραθέτω:

Είχε ξεκινήσει όπως χιλιάδες άλλα παιδιά στον κόσμο, γεμάτος όνειρα και φιλοδοξίες. Ήθελε να «φτάση», να γίνη ένας μεγάλος καλλιτέχνης. Και το κατόρθωσε, ήταν ήδη στο σωστό δρόμο που ωδηγούσε προς τα πάνω, όταν το ανέβασμά του κόπηκε ξαφνικά μια μέρα. Και μαζί μ’ αυτό κι’ η ζωή του… Ήταν ο Θάνος Σουγιούλ, ένα 25χρονο γελαστό παιδί…

Ήταν ένα μουντό κυριακάτικο απόγευμα, ψυχρό, συννεφιασμένο, φθινοπωρινό, που μια παρέα από νέα παιδιά ξεκινούσε για μια μικρή βόλτα με το αυτοκίνητο. Ο Θάνος, η Νανά, ο Γιάννης, η Ελένη κι ο Αλέκος, που την τελευταία στιγμή αποφάσισε να πάη μαζί τους. Ήταν μια βόλτα που ο ίδιος ο Θάνος τη ζητούσε επίμονα εδώ και μερικές μέρες, και που στάθηκε η τελευταία της ζωής του. Οι αναμνήσεις μιας αξέχαστης βραδιάς στο «Ωμπέρζ» (σ.σ. στο Τατόι), τον έσπρωξαν και πάλι προς τα εκεί το απόγευμα εκείνο, και οι φίλοι του τον ακολούθησαν. Την τελευταία στιγμή, όμως ο Λάκης κι ο Γιώργος αρνήθηκαν, και είπαν πως ίσως πήγαιναν αργότερα. Ο Τζίμμης ήταν αποφασισμένος να πάη μαζί τους, αλλά επειδή θα αργούσε λίγο να ετοιμαστή, οι άλλοι έφυγαν χωρίς να τον περιμένουν. Λίγο αργότερα, το «Πεζώ» και η κεφάτη παρέα μέσα του, ταξίδευαν πάνω στην βρεγμένη άσφαλτο χωρίς να υποψιάζωνται πως ύστερα από λίγο όλα τους τα όνειρα, οι ελπίδες, το γέλιο κι η χαρά τους θα κατέληγαν πάνω στα κρύα μαρμάρινα τραπέζια του νεκροτομείου.  

Ύστερα από μισή ώρα περίπου, ένα δεύτερο αυτοκίνητο ξεκίνησε με τα υπόλοιπα παιδιά του συγκροτήματος που πήγαιναν να συναντήσουν τους άλλους. Κανείς φυσικά απ’ όλους δεν ήξερε, ούτε και μπορούσε να φαντασθή την τραγωδία που είχε παιχθή πάνω στο δρόμο πριν λίγα λεπτά. Προσπέρασαν το κατεστραμμένο αυτοκίνητο που πριν από λίγο είχε πάρει τους φίλους τους, απόρησαν με τον τρόπο που είχε συντριβή στη σύγκρουσί του με το φορτηγό που βρισκόταν «τσαλακωμένο» λίγα μέτρα πιο κει, και άρχισαν να μιλούν στην υπόλοιπη διαδρομή για το δυστύχημα χωρίς να υποπτευθούν πως ο άμορφος όγκος από τις λαμαρίνες ήταν το αυτοκίνητο του Γιάννη Κρασούδη, και πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι τέσσερις φίλοι τους ήταν νεκροί, και ο ένας βαριά τραυματισμένος.  

Οι πρώτες ανησυχίες τους γεννήθηκαν λίγο αργότερα, όταν δεν βρήκαν κανέναν στην «Ωμπέρζ», αν και είχε περάσει πολλή ώρα από τότε που έφυγε το πρώτο αυτοκίνητο. Έτσι, σκέφθηκαν να γυρίσουν πίσω, στον τόπο που είχε γίνει το δυστύχημα για να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες και να ρωτήσουν στοιχεία. Όλοι τους όμως, εύχονταν μέσα τους να μην είχε συμβή τίποτα κακό, και όλα να είναι άσχετα με τους δικούς τους. Όμως τα γεγονότα δεν μπορούσαν ν’ αλλάξουν. Ο Θάνος, η Νανά, ο Γιάννης και η γυναίκα του η Ελένη ήταν ήδη νεκροί και ο Αλέκος βρισκόταν βαριά τραυματισμένος στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών.  

Η νύχτα που ακολούθησε ήταν φριχτή. Για πρώτη φορά από τότε που σχηματίστηκε το συγκρότημα των Τζούνιορς, ο Τζίμμης, ο Λάκης, ο Εύρης κι ο Γιώργος βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον θάνατο. Ο Θάνος ήταν από τους καλύτερούς τους φίλους, τον ζούσαν κάθε μέρα και τον αγαπούσαν περισσότερο κι από αδελφό τους. Ο μάνατζέρ τους ο Γιάννης Κρασούδης και η γυναίκα του η Ελένη, φίλοι τους κι αυτοί, και αχώριστοι από την συντροφιά τους, και η Νανά, η μνηστή του Θάνου, ένα αξιαγάπητο κεφάτο και χαριτωμένο κορίτσι.  

Τώρα, όμως, κανείς από αυτούς δεν βρισκόταν στη ζωή.  

Η ώρα πέρασε ανάμεσα στα μαρμάρινα τραπέζια του νεκροτομείου, και πλάι στο κρεβάτι του Αλέκου, που βαριά χτυπημένος, είχε πέσει σε κώμα. Την άλλη μέρα οι εφημερίδες δημοσίευσαν με μεγάλους τίτλους την είδησι του δυστυχήματος.  

Όλοι οι δημοσιογράφοι, φίλοι του Θάνου, που, μέχρι τότε, είχαν ασχοληθή μόνο με την δημοτικότητα και τις εκδηλώσεις του δημοφιλούς συγκροτήματος, είχαν το θλιβερό καθήκον να γράψουν για τον θάνατο τού «γελαστού παιδιού» που πέθανε χαμογελώντας, αγκαλιά με την αγαπημένη του. Χιλιάδες θαυμάστριες των Τζούνιορς πένθησαν για τον χαμό του «ωραίου του συγκροτήματος», που τελείωσε έτσι απότομα την ζωή του και την άνοδό του.  

Όμως, όλοι είχαν να μοιράσουν την λύπη τους για τον χαμό του Θάνου, και των φίλων του με την αγωνία για το τι θα γίνη ο Αλέκος. Η κατάστασί του ήταν κρίσιμη, οι γιατροί ήλπιζαν μόνο σ’ ένα θαύμα… Το απόγευμα της άλλης μέρας, ήταν Δευτέρα φθινοπωρινή, συννεφιασμένη, έγινε η κηδεία του Θάνου. Ανάμεσα σε αγκαλιές λουλουδιών, και στα κλάματα των φίλων του, κοιμήθηκε για πάντα, κάτω από το βρεγμένο κρύο χώμα. Ένα χειροκρότημα σκέπασε τα κλάματα και τις φωνές όλων. Ήταν η τελευταία «τιμή» στον καλλιτέχνη, που πέθανε έτσι ξαφνικά, τόσο πρόωρα και αναπάντεχα.  

Ανάμεσα σ’ αυτούς που τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία, μπορούσε να διακρίνη κανείς όλες τις φίρμες του πενταγράμμου, που ήρθαν να χαιρετήσουν για στερνή φορά έναν από τους πιο θαυμάσιους συναδέλφους τους. Οι Φόρμιγξ, οι Στόρμις, οι Τσαρμς, οι Άγγλοι Faces (σ.σ. το γκρουπ τού  Eric Clapton), όλοι με μαύρα πένθιμα κοστούμια και με δακρυσμένα μάτια. Ένα πλήθος από μαυροφορεμένες θαυμάστριές του που είχαν έρθη να κλάψουν στον τάφο του, κορίτσια με τις ποδιές του σχολείου, φίλοι και θαυμαστές, συγγενείς…  

Μέσα στην γενική θλίψι που βάραινε τα πάντα, όλοι θυμήθηκαν να ρωτήσουν για τον Αλέκο. «Είναι καλά;», «Θα ζήση;»,. Ακόμα δεν ήξερε κανείς. Ούτε κι οι ίδιοι οι Τζούνιορς που, συντετριμμένοι από το αναπάντεχο, μοίραζαν τη μέρα τους ανάμεσα στα νεκροταφεία και τα νοσοκομεία. Οι γιατροί είπαν πως αν ζούσε εκείνη την ημέρα, θα μπορούσαν να τον σώσουν…  

Την ίδια ώρα που στον Κόκκινο Μύλο, έξω από την Νέα Φιλαδέλφεια, οι τελευταίοι φίλοι του Θάνου άφησαν δακρυσμένοι το νεκροταφείο, σε ένα άλλο νεκροταφείο, αρκετά μακριά από κει, γινόταν η κηδεία της Νανάς, χωρίς προσωπικότητες ανάμεσα στους φίλους που πήγαν να κλάψουν για τον χαμό της. Οι άλλοι κηδεύτηκαν απλά και ήσυχα, μέσα στην λύπη των δικών τους και των φίλων…  

Την άλλη μέρα το πρωί μάθανε πως ο Αλέκος είχε περάσει τις κρίσιμες ώρες του, και πως θα ζούσε. Έχει αρχίσει πια γι’ αυτόν το στάδιο της αναρρώσεως. Ήδη γνώρισε τους δικούς του, τους φίλους που πήγαν να τον δουν, αλλά ακόμη δεν ξέρει τίποτα.  

Ο Αλέκος θα ζήση, θα ξαναπαίξη κιθάρα μαζί με τους Τζούνιορς, και θα είναι ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυς μιας τραγωδίας που στοίχησε την ζωή τεσσάρων νέων παιδιών, που έκοψε τόσο πρόωρα τα όνειρά τους, τις ελπίδες και την ζωή τους, κάτω από τις ρόδες του ακυβέρνητου «Βόλβο», μια κρύα φθινοπωρινή μέρα…

Και συνεχίζει ο Φώντας:

Μέσα στην ατυχία του ο Καρακαντάς θα αποδειχθεί τυχερός. Θα βγει ζωντανός εννοούμε απ' αυτή την τρομακτική περιπέτεια και θα μπορέσει να ξαναπαίξει κιθάρα, στήνοντας ξανά σε μια τροχιά την καριέρα του.  

Θα συνεχίσει με τους Juniors, θα μπει στους We Five, ένα από τα σούπερ γκρουπ της εποχής, «βαραίνοντας» σιγά-σιγά τον ήχο του και οδηγώντας τον σε άλλες σφαίρες.  

Μαρτυρούν γι' αυτό οι ηχογραφήσεις του με τον Γιώργο Ρωμανό στο κλασικό πλέον LP για το χώρο του ελληνικού ροκ «Δυο Μικρά Γαλάζια Άλογα» [Zodiac, 1970]



και στο πολύ ωραίο τραγούδι (επίσης του Ρωμανού, σε στίχους Δημήτρη Ιατρόπουλου) που είπε η Δέσποινα Γλέζου «Στις 15 Ιουλίου θα γίνει έκλειψις ηλίου» [Zodiac, 1970].  

 
(Όπως δήλωσε ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, ο αρχικός τίτλος του τραγουδιού ήταν "Στις 16 Δεκεμβρίου", αλλά επειδή στις 13 Δεκεμβρίου του ‘67 έγινε το "Αντικίνημα" του Γλίξμπουργκ, η Χούντα το απέρριψε για να μην θυμίζει το τραγούδι εκείνα τα γεγονότα. Αργότερα ο αείμνηστος Αλέξανδρος Πατσιφάς, το ηχογράφησε με τη Δέσποινα, αλλαγμένο!»).

Ήταν οι τελευταίες εγγραφές του Αλέκου Καρακαντά πριν φύγει για Γαλλία, συναντώντας εκεί τους Ντέμη Βισβίκη, Δημήτρη Κατακουζηνό και Γιώργο Χατζηαθανασίου, σχηματίζοντας τους Axis.  



Είχαν προϋπάρξει βεβαίως οι Aphrodite's Child με την τεράστια επιτυχία τους, κι έτσι, σ' ένα έδαφος κάπως προετοιμασμένο να το πούμε, έρχεται ένα δεύτερο ελληνικό συγκρότημα στο Παρίσι, για να ξεσηκώσει τα πλήθη. Οι Axis αποκτούν τεράστια φήμη, ο Καρακαντάς αντιμετωπίζεται σαν «ήρωας» στα live του γκρουπ, την ώρα που το "Ela-Ela" τούς τοποθετεί και στην εμπορική κορυφή.  



Εδώ, σ' αυτές τις πρώτες ηχογραφήσεις των Axis, ο Καρακαντάς σπέρνει κιθαριστικό πανικό, αφήνοντας σπάνια progressive παιξίματα ("Bad times gone", "Thought", "Bad trip", "Shine lady shine", "Dedicated", "Days can be better"...).    

Εσωτερικές διαφωνίες σε σχέση με την πορεία του γκρουπ θα φέρουν τον Αλέκο Καρακαντά εκτός Axis. Οι πενιές του όμως (ηλεκτρικές και κλασικές) δεν θα σβήσουν, καθώς τον συναντάμε να παίζει (πάντα φοβερά) στον πρώτο δίσκο του Σταμάτη Σπανουδάκη "Beautiful Lies" [Philips, 1972], που βγήκε κι εκείνος στη Γαλλία,



καθώς και στο παγκόσμιο "Forever and Ever" [Philips, 1973] του Ντέμη Ρούσσου.    



Τέλος, μιαν ακόμη δισκογραφική συμμετοχή του, ως μέλος χορωδίας(!) αυτή τη φορά καταγράφεται και στο πολύ ωραίο LP του Claudio Baglioni "E Tu..." [RCA Victor, 1974], στο οποίο τη γενικότερη επιστασία είχε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου.  

Από 'κει και πέρα η καριέρα του Αλέκου Καρακαντά παίρνει άλλη τροπή. Εν τω μεταξύ έχει αλλάξει και η μουσική πια, καθώς το ροκ στα μέσα των seventies, δεν ήταν πια εκείνο που ήταν στα sixties και στις αρχές της δεκαετίας, με αποτέλεσμα όλα να γίνονται πλέον δύσκολα.  

Μέσα κι έξω από τα πράγματα, για πολλά χρόνια, ο Αλέκος Καρακαντάς, θα παρατήσει σταδιακά την κιθάρα, θα ασχοληθεί περισσότερο με τα πλήκτρα, και προς αυτή την κατεύθυνση, του κιμπορντίστα πια, θα προσπαθήσει να επιβιώσει καλλιτεχνικά παίζοντας και σε λαϊκά μαγαζιά.  

Τα τελευταία κάμποσα χρόνια βλέπαμε τον Αλέκο Καρακαντά (στα πλήκτρα πάντα) να εμφανίζεται με τα progressive-jazz-rock σχήματα τού φίλου του ντράμερ (από την εποχή των Axis) Χρήστου Στασινόπουλου, μαζί με παλιούς και νεότερους μουσικούς.  

Πάντα αγαπητός από τους συναδέλφους του, και πάντα άψογος, ευγενής και αξιοπρεπής στις δημόσιες παρουσίες του, ο Αλέκος Καρακαντάς υπήρξε ένας τεράστιος μουσικός, που του έπρεπε πολύ μεγαλύτερη τύχη στη ζωή.  

Θα τον θυμόμαστε, πάντα, όλοι όσοι είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε από κοντά (ή από μακριά μέσω των δίσκων του).

Πηγή: www.lifo.gr

Τελικά Αλέκο μου…
Γλίτωσες από ένα αυτοκίνητο και ένα άλλο σε έστειλε μακριά μας.

R.I.P. φίλε μου…


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Μαρτίου 2017, 22:29
Πάμε Πάτρα!
Γιώργος Μπιλικάς  Κ  Πάτρα  Πρωταπριλιάτικο  Ψέμα  Bar  Ghetto  

Δεν Είναι Πρωταπριλιάτικο Ψέμα!


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Φεβρουαρίου 2017, 00:33
Ένα Γράμμα Που Δεν Έστειλα Ποτέ!
Αποφρακτική  Γράμμα  Έστειλα  Πνευμονοπάθεια  Ποτέ  Χρόνια  Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια  ΧΑΠ  

Να με συμπαθάς, αλλά…
…παραιτήθηκες νωρίς από τα πάντα. Έστειλες τα ενδιαφέροντά σου περίπατο, δεν ασχολήθηκες ποτέ με την ουσία των πραγμάτων, ήσουνα πάντοτε λάτρης του “δεν μπορώ” και του “εύκολου” και δεν έβαλες ποτέ το μυαλό σου να δουλέψει. Έχασες όλους τους φίλους σου από επιλογή σου και έζησες μιαν ανύπαρκτη ζωή, κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους. Σε ένα δωμάτιο μέρα-νύχτα με κλειστά παράθυρα και δεν έκανες ποτέ καμία προσπάθεια να βγεις από τον βούρκο της “μη ζωής” σου.  Μια κινούμενη μιζέρια ήσουνα πάντα, χωρίς χαμόγελα. Εσύ κι ο εαυτός σου. Ο εαυτός σου που διαρκώς τον ξεγελούσες με ατάκες όπως “εγώ τα έχω καλά με τον εαυτό μου”. Μα το μεγάλο πρόβλημα με εσένα είναι ότι δεν τα είχες ποτέ καλά με τον εαυτό σου. Δεν αγάπησες ποτέ τον εαυτό σου και από κει προήλθαν όλα σου τα προβλήματα με τους γύρω σου. Δυστυχώς για σένα, ήσουνα τόσο βαθιά νυχτωμένη, τόσο ανεπεξέργαστη και τόσο άσχετη, που ούτε αυτό δεν αντιλήφθηκες.  Παραμυθιαζόσουνα με το “εγώ τα έχω καλά με τον εαυτό μου” και πίσω από αυτό έκρυβες όλα σου τα κόμπλεξ. Ήσουνα πάντοτε επιθετική, εκνευριζόσουνα με το παραμικρό και δεν έκανες ποτέ διάλογο. Ε μα ναι, αυτός που εκνευρίζεται είναι αυτός που δεν έχει επιχειρήματα και εσύ δεν είχες ποτέ. Και τι χάρηκες δηλαδή εσύ από τη ζωή σου; Στέρησες τον εαυτό σου από όλες τις χαρές της ζωής. Από όλες. (“Να φοβάσαι –μου είπε κάποιος- τον στερημένο άνθρωπο“. Και τότε σε κατάλαβα περισσότερο, γιατί μπορούσα να εξηγώ την κακή συμπεριφορά σου). Ποτέ δεν χάρηκες με τη χαρά του άλλου, γιατί πολύ απλά, ζήλευες. Πού ήταν οι φίλοι σου όλα αυτά τα χρόνια; Πού είναι τώρα; Γιατί εξαφανίστηκαν όλοι από τη ζωή σου; Μα ούτε αυτό δεν στάθηκε ικανό να σε βάλει να σκεφθείς: “Μα γιατί έμεινα μόνη; Μήπως κάτι δεν έκανα καλά;“.

Ειλικρινά με εξοργίζεις. Με εξοργίζεις και την ίδια στιγμή δεν υπάρχεις για μένα. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Αισθάνομαι έναν βαθύ οίκτο και λυπάμαι πολύ γι’ αυτό. Λυπάμαι, γιατί έφυγε η ζωή μέσα από τα χέρια σου από δική σου επιλογή, λυπάμαι, γιατί όλα όσα σου έλεγα κατά καιρούς, τα πέταξες από δική σου επιλογή, λυπάμαι, γιατί η “μη ζωή“ σου είναι δική σου επιλογή. Δεν άντεξες ποτέ να μιλήσεις με τον εαυτό σου ουσιαστικά. Δεν άντεξες ποτέ να σε δεις γυμνή και αληθινή και να σε αποδεχθείς έτσι όπως είσαι φτιαγμένη, και αυτό ήταν το μεγάλο σου πρόβλημα. Μ’ ακούς;

Δεν σε κοίταξες ποτέ αληθινά και δεν μίλησες ποτέ με σένα. Το μόνο που ήξερες να κάνεις –και το έκανες πολύ καλά- ήταν κριτική στους άλλους για τη δική τους τη ζωή και αυτό το έκανες επειδή ήσουν ανίκανη να κοιτάξεις την ανύπαρκτη δική σου.  

Δυστυχώς όμως για σένα τα παραμύθια τελείωσαν. Βρίσκεσαι τώρα κατάκοιτη σε ένα κρεβάτι, αναπνέεις μόνο με μάσκα οξυγόνου και τι κάνεις δηλαδή; Περιμένεις να έρθει το φινάλε; Λυπάσαι για τον εαυτό σου που τον κατάντησες έτσι; Μετανιώνεις που δεν άκουγες ποτέ κανέναν και έκλεινες την πόρτα σε όλους; Έρχομαι και σε βλέπω που και που. Άλλες φορές κοιμάσαι και άλλες φορές με κοιτάζεις με βλέμμα γεμάτο απόγνωση:

     «Έχω οξυγόνο Γιώργο;».

Τι να κάνω όμως τώρα; Δεν είναι κάτι που περνάει από το χέρι μου για να το διορθώσω. Ότι μου λένε οι γιατροί κάνω κι εγώ.  Μου είπαν ότι είσαι πολύ βαριά και κάνουν ότι μπορούν. Η ζωή σου είναι στο χέρι σου και εξαρτάται από σένα. Αν εσύ δεν προσπαθήσεις, δεν θα βγεις ποτέ από αυτή τη φουρτούνα που περνάς. Θα βουλιάζεις όλο και περισσότερο μέχρι  να “φύγεις“.  

Η ζωή δεν γυρίζει πίσω για να διορθώσεις καταστάσεις και συμπεριφορές, και δεν ξέρω –δεν μπορώ να ξέρω- τι είδους σκέψεις περνάνε τώρα μέσα από το κεφάλι σου.

Δεν είμαι μεσσίας, για να κάνω ένα θαύμα και να σε γλιτώσω από τον θάνατο και δεν μου αρέσει καθόλου η ιδέα ότι θα έρθω μια μέρα να σε δω και θα έχεις “φύγει“.  Ναι, σύμφωνοι, όλοι θα περάσουμε από αυτό αλλά όποτε το σκέφτομαι, εύχομαι να φεύγουν γρήγορα οι άνθρωποι χωρίς ταλαιπωρία. Να φεύγουν πάνω στον ύπνο ή πάνω στον έρωτα και όχι με βάσανο όπως το δικό σου.

     «Τι έκανα και βασανίζομαι έτσι;».

Έτσι με ρώτησες κάποια στιγμή. Το θυμάσαι; Την απάντηση όμως δεν θα σου τη δώσω εγώ. Την απάντηση θα τη βρεις μόνη σου αν κοιτάξεις στα ίσια τον εαυτό σου, σαν ίσος προς ίσο και όχι σε στυλ “τα ‘χω καλά μαζί σου“ για να τον καλοπιάσεις. Εγώ δεν μπορώ να σου πω τίποτα. Εγώ μάτια μου είμαι ένα πνεύμα ανήσυχο, ένα αερικό, ένας μποέμ και ένας καλλιτέχνης. Εμένα τα ξωτικά που με μαγέψανε και μου κυριέψανε την ψυχή, μου μάθανε κάποια πράγματα μέσα από στίχους οργισμένους που τους γράφανε πάνω σε όποιο χαρτί βρίσκανε μπροστά τους. Οι τυραννημένες ψυχές που ακουμπάω, όταν η ζωή με ρίχνει, είναι οι ψυχές των φίλων μου των ποιητών, που με δύο στίχους, με αγγίζουν φιλικά στον ώμο  και μου λένε να μη φοβάμαι γιατί όλα είναι ζωή. Και το κλάμα και η χαρά. Και θα βουτήξουμε στη θάλασσα –μου είπαν- και θα παλέψουμε, γιατί όλα είναι ζωή και όλα θα τα προσπεράσουμε, αρκεί να κυλάμε και να μη χορταριάζουμε. Δεν θα κερδίσουμε τίποτα με τη στασιμότητα και την αδράνεια. Αντίθετα, θα χάσουμε αυτό που λέγεται ζωή. Αλλά εγώ τα δέχτηκα όλα αυτά, γιατί έχω πάντα τις πόρτες μου ανοιχτές για να διδάσκομαι και να μαθαίνω. Εγώ θέλω δραστήρια άτομα δίπλα μου και όχι μούχλες και σαπίλες. Αυτό όμως δεν έχει σημασία. Εσύ θα βρεις άλλους που θα ταιριάξουν μαζί σου και άσε με εμένα.

Ήθελα από πολύ καιρό να σου τα πω όλα αυτά και άλλα πολλά που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό, αλλά δεν με άφησες ποτέ να σε πλησιάσω. Ήσουνα πάντοτε απότομη και η συμπεριφορά σου με έδιωχνε. Ε τα παίρνω κι εγώ στο κρανίο εύκολα. Τι νόμισες; Ότι είμαι άγιος; Σου τα γράφω όμως τώρα, και βέβαια δεν ξέρω αν ποτέ θα τα διαβάσεις, και δεν ξέρω τι να σου ευχηθώ. Είναι οξύμωρο αυτό το πράγμα. Να ευχηθώ να ζήσεις για να τα διαβάσεις αλλά να βασανίζεσαι; Να ευχηθώ να “φύγεις“ για να μη βασανίζεσαι; Θα μου πεις, πως ότι είναι να γίνει θα γίνει. Ναι… “Ο θεός –μου είπε η διπλανή σου- ξέρει“. Τι ξέρει ο θεός δηλαδή; Το γιατί έφτασες εσύ στην κατάσταση να κινδυνεύει η ζωή σου ή το πότε θα “φύγεις“; Την τύφλα του ξέρει ο θεός (συμπάθα με θεέ, αλλά έτσι είναι). Εσύ και μόνο εσύ είσαι υπεύθυνη για τον εαυτό σου –όπως είναι δηλαδή ο καθένας μας για τον εαυτό του-, γιατί όπως λέει ο σοφός λαός “όπως έστρωσες, έτσι θα κοιμηθείς“. Άρα τι θεός και κουραφέξαλα…

Η κατάστασή σου είναι τέτοια, που πραγματικά δεν ξέρω τι να σου ευχηθώ. Είναι κρίμαι και άδικο που "φεύγεις" έτσι, αλλά εύχομαι ότι είναι καλύτερο για σένα. Ότι είναι καλύτερο.       

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Φεβρουαρίου 2017, 14:26
Στη Λάρισα και στον Βόλο με το "Κ."
Βιβλίο  Βόλος  Γιώργος Μπιλικάς  Κ.  Κανάρια  Κυριακή  Λάρισα  Όψεις  Όψεις του Φανταστικού  Παρουσίαση  Πολυχώρος  Σάββατο  Φανταστικό  Φουντούλης  Ωδείο  

Παρουσίαση του βιβλίου "Κ."

Σάββατο 4 Μαρτίου στη Λάρισα
"Κανάρια"
Παναγούλη 12
17:30 - 20:00

Κυριακή 5 Μαρτίου στον Βόλο
"Πολυχώρος Ωδείου Φουντούλη"
Αντωνοπούλου 17
17:30 - 20:00


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
orfeus
Γιώργος Μπιλικάς
Storyteller...
από Valley Below



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/orfeus

-











Tags

Al-Andalus Heaven Adventures Άννα Αγγελική Αθηνά Αλεξάνδρα Αντώνης Βάσω Βίκυ Γιώργος Γιάννα Δημήτρης Ειρήνη Ελένη Ερίκα Ζωή Ηρώ Θωμάς Θανάσης Κώστας Λίντα Μυρτώ Μίμης Μαρία Νίκος Νεφέλη Ορφέας Πάνος Ρένα Ρούλα Σπύρος Σοφία Τάσος Τζούλια Χρήστος K. No. 9 Bob Dylan Leonard Cohen Έζρα Πάουντ Τ. Σ. Έλιοτ Αρθούρος Ρεμπώ Κάρολος Μπωντλαίρ Ουίλιαμ Μπλέικ Νόμπελ Φαινόμενο Έβερεστ Γιώργος Μπαμπασάκης Μεταίχμιο Cibelle Green Grass Μπαστούνι Ντάμα Cigarettes After Sex Sweet Greg Lake ELP Emerson Lake and Palmer Keith Emerson Carl Palmer Robert Fripp King Crimson From the Beginning Hurt John John Hurt Sir Koop Island Blues Thousand Kisses Deep Love Rolling Rolling Stones Stones We We Love You You Άρης Βασίλης Γερμανός Γκαϊφύλλιας Γλέζος Δημητριάδη Διονύσης Ζιώγαλας Ιατρόπουλος Ισιδώρα Κατερίνα Κωχ Λεττονός Μαρίζα Μαρίνα Μάτσας Μοναξιά Μοναχικότητα Ντάλας Ξενουδάκη Σαββόπουλος Τασούλης Τσιλογιάννης Ψαριανός Αγάπη Αδελφή Ακατάλληλη Βιβλίο Γιώργος Μπιλικάς Διαδρομές Ε Ζάνη Κ. Μπιλικάς Νεφέλη Πόπη Ζάνη Πρόλογος Πόπη Στιγμή Συμπαντικές Συμπαντικές Διαδρομές Υπερβατική Ψυχή Support Ανάγκη Αποδοχή Ασφάλεια Βασίλισσα Βουτιά Δεσμός Δεσμά Δύσκολη Έκθεση Ελευθερία Εμπιστοσύνη Ζητιάνος Μοίρασμα Οδοντόβουρτσα Ομορφιά Παράδοση Περίπτωση Πραγματικότητα Σιγουριά Συμφωνία Συναλλαγή Σχέση Αθήνα Αίγυπτος Αϊνστάιν Βαστίλη Βιετνάμ Γαλλία Δαρβίνος Διαμάντια Ηλίθιος Ηλιθιότητα Ινδιάνοι Ιράκ Κάστερ Κόρινθος Κουασιμόδος Λιβύη Λουδοβίκος Ναπολέων Ντοστογιέφσκι Παντοτινός Ρωσία Σιου Σεγιέν Συρία Τσιπόλλα Chiquentcento Αθηναίων Πολιτεία Ανατολή Βοηθοί Δύση Ηθοποιοί Ήλιος Θεός Θησείο Κ Κώστας Καζανάς Κύρα Μυθιστόρημα Όψεις Πυγολαμπίδα Σελήνη Σκαθάρι Σοφία Παναηλίδου Σοφοί Συμβούλιο Φανταστικό Αλέξανδρος Καρακαντάς Γλέζου Καραμουσαλής Κρασούδης Μαστοράκη Μπενέτου Παπαθανασίου Πατσιφάς Πετρίδης Ρούσσος Ρωμανός Σαλιάρης Σουγιούλ Σπανουδάκης Στασινόπουλος Τρούσας Aphrodite’s Child Axis Charms Forminx Igloo Juniors Αμβρόσιος Άνθιμος Άρθρο Ασήμαντα Βατικανό Δημόσιο Δυνατός Εκκλησία Επικρατούσα Επίσημη Ευρώ Θεοφάνης Θρησκεία Ιερώνυμος Ιταλία Μεσαίωνας Παπάδες Παπάς Ποσά Προνόμιο Σεβασμός Συγγνώμη Σύνταγμα Ανεπάρκεια Ανοχή Γραμματέας Διαφορετικότητα Εγωκεντρισμός Ευθιξία Ιατρείο Κάμψεις Κατωτερότητα Καφές Κομπλεξικός Κριτική Μητσοτάκης Μισογύνης Ορισμός Πληρότητα Πρόβλημα Ραντεβού Σύλλογος Ψυχολόγος Ανάταση Ανάσταση Ανά(σ)ταση Καλή Ανθοπωλείο Άντρας Αρειανός Διάλειμμα Ευνουχισμός Θάλασσα Θέατρο Ιδρώτας Καρέκλα Κιθάρα Κοπή Κόρνα Κρασί Λογαριασμός Παλαιά Πάλκο Πόρτα Ποτήρι Ταμπούρλο Τιτανικός Τριαντάφυλλο Απιστία Κόλυβα Αποφρακτική Γράμμα Έστειλα Πνευμονοπάθεια Ποτέ Χρόνια Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια ΧΑΠ Βασιλική Βασιλική Μπούζα Θεματοφύλακες Μπούζα Παρουσίαση Βόλος Κανάρια Κυριακή Λάρισα Όψεις του Φανταστικού Πολυχώρος Σάββατο Φουντούλης Ωδείο Καλαμάτα Λογοτεχνία Bodega Γιώργος Βασιλείου Καλό Μάχη Σκληρή Ταξίδι Έξω Μέσα Όμορφη Συνέντευξη Λυπημένα Μάτια Προφήτες Adventures Heaven Πάτρα Πρωταπριλιάτικο Ψέμα Bar Ghetto Δρόμος Καλός Κηλαηδόνης Λουκιανός Λουκιανός Κηλαηδόνης Εννέα Εύα Κολοκοτρώνη Νο. 9 Στυλάντερ Ευτυχισμένος Πόρνη Τυχερός Χαρούμενος Ωριμότητα Λιμάνι Πλοίο Θοδωρής Θοδωρής Παυλάκος Παυλάκος Strega Χρονιά 2017 Happy New Year Καρό Belongs Daddy Get Heart Marilyn Monroe Want What Καταστροφή Νύχτα Κούφια Ώρα Μαίρη Σπαθί Ana Ana Moura Case Do Fadista Fado Fados Joni Joni Mitchell Mitchell Moura Sou Κρήτη Σοφία Ζαρκαλή Ηράκλειο Ρέθυμνο Πολύκεντρο Νεολαίας Arokaria Cafe Πρόσκληση Αθηναίων Πολιτεία Φεγγάρι Blame Irish Moon Φιλοσοφία Δημήτρης Αθανίτης Νίκος Ζωιόπουλος Νίκος Χατζόπουλος Ταινία Φεστιβάλ Δράμα Βραβείο Κινηματογράφος Φρικιό Λαμόγιο Υπάλληλος

Γίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης

    template design: Jorge