αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Το Πνευμα και το ...Οινοπνευμα!
-
13 Απριλίου 2017, 13:20
Καλή Ανά(σ)ταση!
Ανάταση  Ανάσταση  Ανά(σ)ταση  Καλή  

Καλή Ανά(σ)ταση!



1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Απριλίου 2017, 11:11
R.I.P. Αλέκο...
Αλέξανδρος Καρακαντάς  Γλέζου  Ιατρόπουλος  Καραμουσαλής  Κρασούδης  Μαστοράκη  Μπενέτου  Παπαθανασίου  Πατσιφάς  Πετρίδης  Ρούσσος  Ρωμανός  Σαλιάρης  Σουγιούλ  Σπανουδάκης  Στασινόπουλος  Τρούσας  Aphrodite’s Child  Axis  Charms  Forminx  Igloo  Juniors  

Περίμενα τη φίλη μου την Κατερίνα να έρθει στο σπίτι μου, αλλά δεν ήρθε μόνη της. Έφερε μαζί της έναν τύπο με μούσια και μου τον σύστησε.

     «Γιώργο, να σου συστήσω από δω τον Αλέκο Καρακαντά».

Έμεινα χωρίς φωνή. Το θυμάσαι Αλέκο; Ήταν ένα καλοκαιρινό βράδυ που ήρθες και καθίσαμε στην αυλή κάτω απ' την κληματαριά. Ήσουν στην Ελλάδα ένας θρύλος για το rock, ήσουν ένα από τα ινδάλματά μου και σε είχα μπροστά μου. Είχες αφήσει γενειάδα Αλέκο και δεν σε γνώρισα. Δεν ασχολήθηκες καθόλου με τις κιθάρες μου και αυτό με εντυπωσίασε. Γνώριζα φυσικά για το δυστύχημα που είχε συγκλονίσει τότε το πανελλήνιο, αλλά δεν γνώριζα ότι μετά απ’ αυτό και αφού είχες συνέλθει και είχες ξαναβρεί τον εαυτό σου είχες περάσει στα πλήκτρα όπως με πληροφόρησες. Εν μέσω λοιπόν κρασιού και μεζέδων, ήταν λογικό να ασχολείσαι με τα 4 synthesizers μου.

Αυτό το επαναλαμβάναμε κατά διαστήματα και χαιρόμουν πάρα πολύ να έχω στο σπίτι μου τη συντροφιά σου και να σε ακούω "να με δασκαλεύεις".  Ήσουν πάντα σεμνός και ευγενικός Αλέξανδρε Καρακαντά που χόρευα -πιτσιρίκος ων- με τα ηλεκτρικά σου κιθαρίσματα στους Juniors που ήταν και το αγαπημένο μου συγκρότημα. Τον συνδημότη μου Θάνο Σουγιούλ δεν τον γνώρισα. Δεν πρόλαβα ίσως. Γνώρισα ομως τον μετέπειτα τραγουδιστή που είχατε στη μπάντα των Juniors, τον Γιώργο Πετρίδη.     

Και μέσα σε λίγες μέρες Αλέκο μου, ο θάνατος χτύπησε κοντά μου για δεύτερη φορά. Μετά τον θάνατο της αδελφής μου στις 20 Μαρτίου, έφυγες προχθές κι εσύ.  

Και δεν το ήξερα. Σε χτύπησε -έμαθα- ένα αυτοκίνητο στην Πατησίων και ο οδηγός του σε εγκατέλειψε και έφυγε. Σε μετέφεραν στο Λαϊκό Νοσοκομείο και εκεί υπέκυψες στα τραύματά σου. Το έμαθα χθες και δεν προλαβαίνω Αλέκο μου να σου γράψω τώρα κάτι. Η ιστορία σου είναι εξ άλλου γνωστή και …παγκόσμια.  Δανείζομαι λοιπόν το κείμενο του φίλου Φώντα Τρούσα  που δημοσιεύτηκε στη σελίδα www.lifo.gr

(Με πλάγια γραφή το κείμενο του Φώντα).


Κάτι για τον μαγικό κιθαρίστα Αλέκο Καρακαντά που έφυγε από τη ζωή χθες

Έκανε μεγάλη καριέρα στα 60’s με τους Juniors, στα 70’s με τους Axis στη Γαλλία, έπαιξε σπουδαία μουσική στις συνεργασίες του με τους Σταμάτη Σπανουδάκη και Ντέμη Ρούσσο.

Δεν θα πω πως ο Αλέκος Καρακαντάς, που έφυγε από τη ζωή στα 70 του χρόνια, ήταν ο μεγαλύτερος Έλληνας ηλεκτρικός κιθαρίστας –αυτό θα το πουν οι συνάδελφοί του– θα πω όμως τούτο. Κανένας δεν είχε τον ήχο του, έναν ήχο trademark, φτιαγμένο από τη μεγάλη δεξιοτεχνία του κατά πρώτον και βεβαίως από το fuzzbox και τις πατέντες του κατά δεύτερον. Αυτός ο ήχος, έστω και μία φορά να τον άκουγες, κόλλαγε στη μνήμη σου για πάντα. Και είναι τούτη η απόλυτη μαγκιά των μεγάλων κιθαριστών – να μπορεί να τους ξεχωρίσει ο καθείς, ακόμη και ο πιο αδαής, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους. Αυτό το σπάνιο προσόν το είχε στον απόλυτο βαθμό ο Καρακαντάς.  

Η καριέρα του παιδιού αυτού άνοιξε νωρίς στα 60’s, όταν μπήκε σ' ένα από τα πρώτα αθηναϊκά γκρουπ της εποχής, τους Bellmonds. Εκείνη η παρέα ήταν που εξελίχτηκε αργότερα σε Juniors, σημαδεύοντας την πρώτη φάση του ροκ στην Ελλάδα. Ήταν ακριβώς στα μέσα της δεκαετίας του '60, όταν το άστρο του Καρακαντά αρχίζει να φωτίζει σιγά-σιγά, στα κλαμπ της εποχής (Quinta, Igloo κ.λπ.) και στις πρώτες επιτυχίες του συγκροτήματος ("Ladys' talk", "Special yanka 65", "Babies' yanka", "It's so easy"). Δυστυχώς όμως για 'κείνον, αλλά και για το δυνατό συγκρότημα τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν καλά.  

Το απόγευμα της Κυριακής 10 Οκτωβρίου 1965 ένα φοβερό αυτοκινητικό δυστύχημα στην Εθνική Αθηνών-Λαμίας, εκεί κοντά προς τις εργατικές κατοικίες της Νέας Φιλαδέλφειας, θα σημαδέψει για πάντα την πορεία των Juniors, αλλά κι εκείνη του Αλέκου Καρακαντά. Ένα φορτηγό, λόγω ολισθηρότητας του οδοστρώματος, θα περάσει στο αντίθετο ρεύμα και θα πέσει πάνω στο αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν φίλοι και μουσικοί του συγκροτήματος. Από τη σφοδρή σύγκρουση θα ανασύρονταν νεκροί ο Γιάννης Κρασούδης, μάνατζερ της μπάντας, η σύζυγός του Ελένη ετών 26, ο Θάνος Σουγιούλ οργανίστας και «ψυχή» των Juniors ετών 22 (γιός του μεγάλου συνθέτη τού ελαφρού τραγουδιού Μιχάλη Σουγιούλ), η μνηστή του Νανά Μπενέτου 18 ετών (χορεύτρια στο μπαλέτο του Μεταξόπουλου), ενώ θα τραυματιζόταν βαριά ο 19χρονος Αλέκος Καρακαντάς.  

Το δυστύχημα συγκλονίζει την Αθήνα της εποχής, γίνεται πρώτο θέμα στα μέσα και τον Τύπο, όπως ευρύτερο θέμα γίνεται και η ανύπαρκτη οδική ασφάλεια, που στέλνει στον τάφο κάμποσους νέους, ή λιγότερο νέους, κάθε βδομάδα.  

Για τον χώρο του ελληνικού ροκ το δυστύχημα αυτό συνδέεται με πολλά. Φυσικά, συνδέεται με το θάνατο του Θάνου Σουγιούλ και των υπολοίπων νέων ανθρώπων, όπως και με τον σοβαρό τραυματισμό του Αλέκου Καρακαντά, δηλαδή με την ανακοπή της επιτυχημένης πορείας των Juniors, σχετίζεται όμως και με κάτι άλλο... παγκοσμίου ροκ ενδιαφέροντος. Με την αντικατάσταση του κιθαρίστα Καρακαντά από τον Eric Clapton στη σύνθεση των Juniors, για καμιά δεκαριά μέρες!

Ο Clapton, που βρισκόταν στην Ελλάδα με τους Glands, δηλαδή την Greek Loon Band, που μετονομάστηκαν σε Faces (με ντράμερ τον Μάκη Σαλιάρη) έπαιζαν support στους Juniors στο Igloo της Κυψέλης. Μετά όμως το δυστύχημα της 10ης Οκτωβρίου, ο  ιδιοκτήτης τού κλαμπ Γιώργος Καραμουσαλής ζήτησε από τον -άσημο τότε-  Clapton να πάρει τη θέση του ευρισκόμενου στο νοσοκομείο Καρακαντά, ώστε το ελληνικό συγκρότημα να μη διακόψει τις εμφανίσεις του στο κλαμπ. Έτσι συνέβη.  

Ο Eric Clapton ποζάρει ως μέλος των Juniors σε δύο τουλάχιστον φωτογραφίες, αμφότερες τραβηγμένες μετά το δυστύχημα. Η μία από το Igloo με τα μέλη των Juniors να φορούν άσπρες μπλούζες και μαύρα περιβραχιόνια… (Ο Clapton δεξιά)



…και η δεύτερη από τη συναυλία-μνημόσυνο στον κινηματογράφο Τερψιθέα στον Πειραιά, την 17/10/1965, εκεί όπου ο Clapton εμφανίζεται μαυροντυμένος.



Και η Τζένη Μαστοράκη στο βιβλίο της “Μπητλς Και Σία” αφιερώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο για την περίπτωση του δυστυχήματος και τα όσα ακολούθησαν. Διατηρώντας την ορθογραφία της εποχής, το παραθέτω:

Είχε ξεκινήσει όπως χιλιάδες άλλα παιδιά στον κόσμο, γεμάτος όνειρα και φιλοδοξίες. Ήθελε να «φτάση», να γίνη ένας μεγάλος καλλιτέχνης. Και το κατόρθωσε, ήταν ήδη στο σωστό δρόμο που ωδηγούσε προς τα πάνω, όταν το ανέβασμά του κόπηκε ξαφνικά μια μέρα. Και μαζί μ’ αυτό κι’ η ζωή του… Ήταν ο Θάνος Σουγιούλ, ένα 25χρονο γελαστό παιδί…

Ήταν ένα μουντό κυριακάτικο απόγευμα, ψυχρό, συννεφιασμένο, φθινοπωρινό, που μια παρέα από νέα παιδιά ξεκινούσε για μια μικρή βόλτα με το αυτοκίνητο. Ο Θάνος, η Νανά, ο Γιάννης, η Ελένη κι ο Αλέκος, που την τελευταία στιγμή αποφάσισε να πάη μαζί τους. Ήταν μια βόλτα που ο ίδιος ο Θάνος τη ζητούσε επίμονα εδώ και μερικές μέρες, και που στάθηκε η τελευταία της ζωής του. Οι αναμνήσεις μιας αξέχαστης βραδιάς στο «Ωμπέρζ» (σ.σ. στο Τατόι), τον έσπρωξαν και πάλι προς τα εκεί το απόγευμα εκείνο, και οι φίλοι του τον ακολούθησαν. Την τελευταία στιγμή, όμως ο Λάκης κι ο Γιώργος αρνήθηκαν, και είπαν πως ίσως πήγαιναν αργότερα. Ο Τζίμμης ήταν αποφασισμένος να πάη μαζί τους, αλλά επειδή θα αργούσε λίγο να ετοιμαστή, οι άλλοι έφυγαν χωρίς να τον περιμένουν. Λίγο αργότερα, το «Πεζώ» και η κεφάτη παρέα μέσα του, ταξίδευαν πάνω στην βρεγμένη άσφαλτο χωρίς να υποψιάζωνται πως ύστερα από λίγο όλα τους τα όνειρα, οι ελπίδες, το γέλιο κι η χαρά τους θα κατέληγαν πάνω στα κρύα μαρμάρινα τραπέζια του νεκροτομείου.  

Ύστερα από μισή ώρα περίπου, ένα δεύτερο αυτοκίνητο ξεκίνησε με τα υπόλοιπα παιδιά του συγκροτήματος που πήγαιναν να συναντήσουν τους άλλους. Κανείς φυσικά απ’ όλους δεν ήξερε, ούτε και μπορούσε να φαντασθή την τραγωδία που είχε παιχθή πάνω στο δρόμο πριν λίγα λεπτά. Προσπέρασαν το κατεστραμμένο αυτοκίνητο που πριν από λίγο είχε πάρει τους φίλους τους, απόρησαν με τον τρόπο που είχε συντριβή στη σύγκρουσί του με το φορτηγό που βρισκόταν «τσαλακωμένο» λίγα μέτρα πιο κει, και άρχισαν να μιλούν στην υπόλοιπη διαδρομή για το δυστύχημα χωρίς να υποπτευθούν πως ο άμορφος όγκος από τις λαμαρίνες ήταν το αυτοκίνητο του Γιάννη Κρασούδη, και πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι τέσσερις φίλοι τους ήταν νεκροί, και ο ένας βαριά τραυματισμένος.  

Οι πρώτες ανησυχίες τους γεννήθηκαν λίγο αργότερα, όταν δεν βρήκαν κανέναν στην «Ωμπέρζ», αν και είχε περάσει πολλή ώρα από τότε που έφυγε το πρώτο αυτοκίνητο. Έτσι, σκέφθηκαν να γυρίσουν πίσω, στον τόπο που είχε γίνει το δυστύχημα για να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες και να ρωτήσουν στοιχεία. Όλοι τους όμως, εύχονταν μέσα τους να μην είχε συμβή τίποτα κακό, και όλα να είναι άσχετα με τους δικούς τους. Όμως τα γεγονότα δεν μπορούσαν ν’ αλλάξουν. Ο Θάνος, η Νανά, ο Γιάννης και η γυναίκα του η Ελένη ήταν ήδη νεκροί και ο Αλέκος βρισκόταν βαριά τραυματισμένος στον Σταθμό Πρώτων Βοηθειών.  

Η νύχτα που ακολούθησε ήταν φριχτή. Για πρώτη φορά από τότε που σχηματίστηκε το συγκρότημα των Τζούνιορς, ο Τζίμμης, ο Λάκης, ο Εύρης κι ο Γιώργος βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον θάνατο. Ο Θάνος ήταν από τους καλύτερούς τους φίλους, τον ζούσαν κάθε μέρα και τον αγαπούσαν περισσότερο κι από αδελφό τους. Ο μάνατζέρ τους ο Γιάννης Κρασούδης και η γυναίκα του η Ελένη, φίλοι τους κι αυτοί, και αχώριστοι από την συντροφιά τους, και η Νανά, η μνηστή του Θάνου, ένα αξιαγάπητο κεφάτο και χαριτωμένο κορίτσι.  

Τώρα, όμως, κανείς από αυτούς δεν βρισκόταν στη ζωή.  

Η ώρα πέρασε ανάμεσα στα μαρμάρινα τραπέζια του νεκροτομείου, και πλάι στο κρεβάτι του Αλέκου, που βαριά χτυπημένος, είχε πέσει σε κώμα. Την άλλη μέρα οι εφημερίδες δημοσίευσαν με μεγάλους τίτλους την είδησι του δυστυχήματος.  

Όλοι οι δημοσιογράφοι, φίλοι του Θάνου, που, μέχρι τότε, είχαν ασχοληθή μόνο με την δημοτικότητα και τις εκδηλώσεις του δημοφιλούς συγκροτήματος, είχαν το θλιβερό καθήκον να γράψουν για τον θάνατο τού «γελαστού παιδιού» που πέθανε χαμογελώντας, αγκαλιά με την αγαπημένη του. Χιλιάδες θαυμάστριες των Τζούνιορς πένθησαν για τον χαμό του «ωραίου του συγκροτήματος», που τελείωσε έτσι απότομα την ζωή του και την άνοδό του.  

Όμως, όλοι είχαν να μοιράσουν την λύπη τους για τον χαμό του Θάνου, και των φίλων του με την αγωνία για το τι θα γίνη ο Αλέκος. Η κατάστασί του ήταν κρίσιμη, οι γιατροί ήλπιζαν μόνο σ’ ένα θαύμα… Το απόγευμα της άλλης μέρας, ήταν Δευτέρα φθινοπωρινή, συννεφιασμένη, έγινε η κηδεία του Θάνου. Ανάμεσα σε αγκαλιές λουλουδιών, και στα κλάματα των φίλων του, κοιμήθηκε για πάντα, κάτω από το βρεγμένο κρύο χώμα. Ένα χειροκρότημα σκέπασε τα κλάματα και τις φωνές όλων. Ήταν η τελευταία «τιμή» στον καλλιτέχνη, που πέθανε έτσι ξαφνικά, τόσο πρόωρα και αναπάντεχα.  

Ανάμεσα σ’ αυτούς που τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία, μπορούσε να διακρίνη κανείς όλες τις φίρμες του πενταγράμμου, που ήρθαν να χαιρετήσουν για στερνή φορά έναν από τους πιο θαυμάσιους συναδέλφους τους. Οι Φόρμιγξ, οι Στόρμις, οι Τσαρμς, οι Άγγλοι Faces (σ.σ. το γκρουπ τού  Eric Clapton), όλοι με μαύρα πένθιμα κοστούμια και με δακρυσμένα μάτια. Ένα πλήθος από μαυροφορεμένες θαυμάστριές του που είχαν έρθη να κλάψουν στον τάφο του, κορίτσια με τις ποδιές του σχολείου, φίλοι και θαυμαστές, συγγενείς…  

Μέσα στην γενική θλίψι που βάραινε τα πάντα, όλοι θυμήθηκαν να ρωτήσουν για τον Αλέκο. «Είναι καλά;», «Θα ζήση;»,. Ακόμα δεν ήξερε κανείς. Ούτε κι οι ίδιοι οι Τζούνιορς που, συντετριμμένοι από το αναπάντεχο, μοίραζαν τη μέρα τους ανάμεσα στα νεκροταφεία και τα νοσοκομεία. Οι γιατροί είπαν πως αν ζούσε εκείνη την ημέρα, θα μπορούσαν να τον σώσουν…  

Την ίδια ώρα που στον Κόκκινο Μύλο, έξω από την Νέα Φιλαδέλφεια, οι τελευταίοι φίλοι του Θάνου άφησαν δακρυσμένοι το νεκροταφείο, σε ένα άλλο νεκροταφείο, αρκετά μακριά από κει, γινόταν η κηδεία της Νανάς, χωρίς προσωπικότητες ανάμεσα στους φίλους που πήγαν να κλάψουν για τον χαμό της. Οι άλλοι κηδεύτηκαν απλά και ήσυχα, μέσα στην λύπη των δικών τους και των φίλων…  

Την άλλη μέρα το πρωί μάθανε πως ο Αλέκος είχε περάσει τις κρίσιμες ώρες του, και πως θα ζούσε. Έχει αρχίσει πια γι’ αυτόν το στάδιο της αναρρώσεως. Ήδη γνώρισε τους δικούς του, τους φίλους που πήγαν να τον δουν, αλλά ακόμη δεν ξέρει τίποτα.  

Ο Αλέκος θα ζήση, θα ξαναπαίξη κιθάρα μαζί με τους Τζούνιορς, και θα είναι ο μοναδικός αυτόπτης μάρτυς μιας τραγωδίας που στοίχησε την ζωή τεσσάρων νέων παιδιών, που έκοψε τόσο πρόωρα τα όνειρά τους, τις ελπίδες και την ζωή τους, κάτω από τις ρόδες του ακυβέρνητου «Βόλβο», μια κρύα φθινοπωρινή μέρα…

Και συνεχίζει ο Φώντας:

Μέσα στην ατυχία του ο Καρακαντάς θα αποδειχθεί τυχερός. Θα βγει ζωντανός εννοούμε απ' αυτή την τρομακτική περιπέτεια και θα μπορέσει να ξαναπαίξει κιθάρα, στήνοντας ξανά σε μια τροχιά την καριέρα του.  

Θα συνεχίσει με τους Juniors, θα μπει στους We Five, ένα από τα σούπερ γκρουπ της εποχής, «βαραίνοντας» σιγά-σιγά τον ήχο του και οδηγώντας τον σε άλλες σφαίρες.  

Μαρτυρούν γι' αυτό οι ηχογραφήσεις του με τον Γιώργο Ρωμανό στο κλασικό πλέον LP για το χώρο του ελληνικού ροκ «Δυο Μικρά Γαλάζια Άλογα» [Zodiac, 1970]



και στο πολύ ωραίο τραγούδι (επίσης του Ρωμανού, σε στίχους Δημήτρη Ιατρόπουλου) που είπε η Δέσποινα Γλέζου «Στις 15 Ιουλίου θα γίνει έκλειψις ηλίου» [Zodiac, 1970].  

 
(Όπως δήλωσε ο Δημήτρης Ιατρόπουλος, ο αρχικός τίτλος του τραγουδιού ήταν "Στις 16 Δεκεμβρίου", αλλά επειδή στις 13 Δεκεμβρίου του ‘67 έγινε το "Αντικίνημα" του Γλίξμπουργκ, η Χούντα το απέρριψε για να μην θυμίζει το τραγούδι εκείνα τα γεγονότα. Αργότερα ο αείμνηστος Αλέξανδρος Πατσιφάς, το ηχογράφησε με τη Δέσποινα, αλλαγμένο!»).

Ήταν οι τελευταίες εγγραφές του Αλέκου Καρακαντά πριν φύγει για Γαλλία, συναντώντας εκεί τους Ντέμη Βισβίκη, Δημήτρη Κατακουζηνό και Γιώργο Χατζηαθανασίου, σχηματίζοντας τους Axis.  



Είχαν προϋπάρξει βεβαίως οι Aphrodite's Child με την τεράστια επιτυχία τους, κι έτσι, σ' ένα έδαφος κάπως προετοιμασμένο να το πούμε, έρχεται ένα δεύτερο ελληνικό συγκρότημα στο Παρίσι, για να ξεσηκώσει τα πλήθη. Οι Axis αποκτούν τεράστια φήμη, ο Καρακαντάς αντιμετωπίζεται σαν «ήρωας» στα live του γκρουπ, την ώρα που το "Ela-Ela" τούς τοποθετεί και στην εμπορική κορυφή.  



Εδώ, σ' αυτές τις πρώτες ηχογραφήσεις των Axis, ο Καρακαντάς σπέρνει κιθαριστικό πανικό, αφήνοντας σπάνια progressive παιξίματα ("Bad times gone", "Thought", "Bad trip", "Shine lady shine", "Dedicated", "Days can be better"...).    

Εσωτερικές διαφωνίες σε σχέση με την πορεία του γκρουπ θα φέρουν τον Αλέκο Καρακαντά εκτός Axis. Οι πενιές του όμως (ηλεκτρικές και κλασικές) δεν θα σβήσουν, καθώς τον συναντάμε να παίζει (πάντα φοβερά) στον πρώτο δίσκο του Σταμάτη Σπανουδάκη "Beautiful Lies" [Philips, 1972], που βγήκε κι εκείνος στη Γαλλία,



καθώς και στο παγκόσμιο "Forever and Ever" [Philips, 1973] του Ντέμη Ρούσσου.    



Τέλος, μιαν ακόμη δισκογραφική συμμετοχή του, ως μέλος χορωδίας(!) αυτή τη φορά καταγράφεται και στο πολύ ωραίο LP του Claudio Baglioni "E Tu..." [RCA Victor, 1974], στο οποίο τη γενικότερη επιστασία είχε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου.  

Από 'κει και πέρα η καριέρα του Αλέκου Καρακαντά παίρνει άλλη τροπή. Εν τω μεταξύ έχει αλλάξει και η μουσική πια, καθώς το ροκ στα μέσα των seventies, δεν ήταν πια εκείνο που ήταν στα sixties και στις αρχές της δεκαετίας, με αποτέλεσμα όλα να γίνονται πλέον δύσκολα.  

Μέσα κι έξω από τα πράγματα, για πολλά χρόνια, ο Αλέκος Καρακαντάς, θα παρατήσει σταδιακά την κιθάρα, θα ασχοληθεί περισσότερο με τα πλήκτρα, και προς αυτή την κατεύθυνση, του κιμπορντίστα πια, θα προσπαθήσει να επιβιώσει καλλιτεχνικά παίζοντας και σε λαϊκά μαγαζιά.  

Τα τελευταία κάμποσα χρόνια βλέπαμε τον Αλέκο Καρακαντά (στα πλήκτρα πάντα) να εμφανίζεται με τα progressive-jazz-rock σχήματα τού φίλου του ντράμερ (από την εποχή των Axis) Χρήστου Στασινόπουλου, μαζί με παλιούς και νεότερους μουσικούς.  

Πάντα αγαπητός από τους συναδέλφους του, και πάντα άψογος, ευγενής και αξιοπρεπής στις δημόσιες παρουσίες του, ο Αλέκος Καρακαντάς υπήρξε ένας τεράστιος μουσικός, που του έπρεπε πολύ μεγαλύτερη τύχη στη ζωή.  

Θα τον θυμόμαστε, πάντα, όλοι όσοι είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε από κοντά (ή από μακριά μέσω των δίσκων του).

Πηγή: www.lifo.gr

Τελικά Αλέκο μου…
Γλίτωσες από ένα αυτοκίνητο και ένα άλλο σε έστειλε μακριά μας.

R.I.P. φίλε μου…


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Μαρτίου 2017, 22:29
Πάμε Πάτρα!
Γιώργος Μπιλικάς  Κ  Πάτρα  Πρωταπριλιάτικο  Ψέμα  Bar  Ghetto  

Δεν Είναι Πρωταπριλιάτικο Ψέμα!


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Φεβρουαρίου 2017, 00:33
Ένα Γράμμα Που Δεν Έστειλα Ποτέ!
Αποφρακτική  Γράμμα  Έστειλα  Πνευμονοπάθεια  Ποτέ  Χρόνια  Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια  ΧΑΠ  

Να με συμπαθάς, αλλά…
…παραιτήθηκες νωρίς από τα πάντα. Έστειλες τα ενδιαφέροντά σου περίπατο, δεν ασχολήθηκες ποτέ με την ουσία των πραγμάτων, ήσουνα πάντοτε λάτρης του “δεν μπορώ” και του “εύκολου” και δεν έβαλες ποτέ το μυαλό σου να δουλέψει. Έχασες όλους τους φίλους σου από επιλογή σου και έζησες μιαν ανύπαρκτη ζωή, κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους. Σε ένα δωμάτιο μέρα-νύχτα με κλειστά παράθυρα και δεν έκανες ποτέ καμία προσπάθεια να βγεις από τον βούρκο της “μη ζωής” σου.  Μια κινούμενη μιζέρια ήσουνα πάντα, χωρίς χαμόγελα. Εσύ κι ο εαυτός σου. Ο εαυτός σου που διαρκώς τον ξεγελούσες με ατάκες όπως “εγώ τα έχω καλά με τον εαυτό μου”. Μα το μεγάλο πρόβλημα με εσένα είναι ότι δεν τα είχες ποτέ καλά με τον εαυτό σου. Δεν αγάπησες ποτέ τον εαυτό σου και από κει προήλθαν όλα σου τα προβλήματα με τους γύρω σου. Δυστυχώς για σένα, ήσουνα τόσο βαθιά νυχτωμένη, τόσο ανεπεξέργαστη και τόσο άσχετη, που ούτε αυτό δεν αντιλήφθηκες.  Παραμυθιαζόσουνα με το “εγώ τα έχω καλά με τον εαυτό μου” και πίσω από αυτό έκρυβες όλα σου τα κόμπλεξ. Ήσουνα πάντοτε επιθετική, εκνευριζόσουνα με το παραμικρό και δεν έκανες ποτέ διάλογο. Ε μα ναι, αυτός που εκνευρίζεται είναι αυτός που δεν έχει επιχειρήματα και εσύ δεν είχες ποτέ. Και τι χάρηκες δηλαδή εσύ από τη ζωή σου; Στέρησες τον εαυτό σου από όλες τις χαρές της ζωής. Από όλες. (“Να φοβάσαι –μου είπε κάποιος- τον στερημένο άνθρωπο“. Και τότε σε κατάλαβα περισσότερο, γιατί μπορούσα να εξηγώ την κακή συμπεριφορά σου). Ποτέ δεν χάρηκες με τη χαρά του άλλου, γιατί πολύ απλά, ζήλευες. Πού ήταν οι φίλοι σου όλα αυτά τα χρόνια; Πού είναι τώρα; Γιατί εξαφανίστηκαν όλοι από τη ζωή σου; Μα ούτε αυτό δεν στάθηκε ικανό να σε βάλει να σκεφθείς: “Μα γιατί έμεινα μόνη; Μήπως κάτι δεν έκανα καλά;“.

Ειλικρινά με εξοργίζεις. Με εξοργίζεις και την ίδια στιγμή δεν υπάρχεις για μένα. Δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Αισθάνομαι έναν βαθύ οίκτο και λυπάμαι πολύ γι’ αυτό. Λυπάμαι, γιατί έφυγε η ζωή μέσα από τα χέρια σου από δική σου επιλογή, λυπάμαι, γιατί όλα όσα σου έλεγα κατά καιρούς, τα πέταξες από δική σου επιλογή, λυπάμαι, γιατί η “μη ζωή“ σου είναι δική σου επιλογή. Δεν άντεξες ποτέ να μιλήσεις με τον εαυτό σου ουσιαστικά. Δεν άντεξες ποτέ να σε δεις γυμνή και αληθινή και να σε αποδεχθείς έτσι όπως είσαι φτιαγμένη, και αυτό ήταν το μεγάλο σου πρόβλημα. Μ’ ακούς;

Δεν σε κοίταξες ποτέ αληθινά και δεν μίλησες ποτέ με σένα. Το μόνο που ήξερες να κάνεις –και το έκανες πολύ καλά- ήταν κριτική στους άλλους για τη δική τους τη ζωή και αυτό το έκανες επειδή ήσουν ανίκανη να κοιτάξεις την ανύπαρκτη δική σου.  

Δυστυχώς όμως για σένα τα παραμύθια τελείωσαν. Βρίσκεσαι τώρα κατάκοιτη σε ένα κρεβάτι, αναπνέεις μόνο με μάσκα οξυγόνου και τι κάνεις δηλαδή; Περιμένεις να έρθει το φινάλε; Λυπάσαι για τον εαυτό σου που τον κατάντησες έτσι; Μετανιώνεις που δεν άκουγες ποτέ κανέναν και έκλεινες την πόρτα σε όλους; Έρχομαι και σε βλέπω που και που. Άλλες φορές κοιμάσαι και άλλες φορές με κοιτάζεις με βλέμμα γεμάτο απόγνωση:

     «Έχω οξυγόνο Γιώργο;».

Τι να κάνω όμως τώρα; Δεν είναι κάτι που περνάει από το χέρι μου για να το διορθώσω. Ότι μου λένε οι γιατροί κάνω κι εγώ.  Μου είπαν ότι είσαι πολύ βαριά και κάνουν ότι μπορούν. Η ζωή σου είναι στο χέρι σου και εξαρτάται από σένα. Αν εσύ δεν προσπαθήσεις, δεν θα βγεις ποτέ από αυτή τη φουρτούνα που περνάς. Θα βουλιάζεις όλο και περισσότερο μέχρι  να “φύγεις“.  

Η ζωή δεν γυρίζει πίσω για να διορθώσεις καταστάσεις και συμπεριφορές, και δεν ξέρω –δεν μπορώ να ξέρω- τι είδους σκέψεις περνάνε τώρα μέσα από το κεφάλι σου.

Δεν είμαι μεσσίας, για να κάνω ένα θαύμα και να σε γλιτώσω από τον θάνατο και δεν μου αρέσει καθόλου η ιδέα ότι θα έρθω μια μέρα να σε δω και θα έχεις “φύγει“.  Ναι, σύμφωνοι, όλοι θα περάσουμε από αυτό αλλά όποτε το σκέφτομαι, εύχομαι να φεύγουν γρήγορα οι άνθρωποι χωρίς ταλαιπωρία. Να φεύγουν πάνω στον ύπνο ή πάνω στον έρωτα και όχι με βάσανο όπως το δικό σου.

     «Τι έκανα και βασανίζομαι έτσι;».

Έτσι με ρώτησες κάποια στιγμή. Το θυμάσαι; Την απάντηση όμως δεν θα σου τη δώσω εγώ. Την απάντηση θα τη βρεις μόνη σου αν κοιτάξεις στα ίσια τον εαυτό σου, σαν ίσος προς ίσο και όχι σε στυλ “τα ‘χω καλά μαζί σου“ για να τον καλοπιάσεις. Εγώ δεν μπορώ να σου πω τίποτα. Εγώ μάτια μου είμαι ένα πνεύμα ανήσυχο, ένα αερικό, ένας μποέμ και ένας καλλιτέχνης. Εμένα τα ξωτικά που με μαγέψανε και μου κυριέψανε την ψυχή, μου μάθανε κάποια πράγματα μέσα από στίχους οργισμένους που τους γράφανε πάνω σε όποιο χαρτί βρίσκανε μπροστά τους. Οι τυραννημένες ψυχές που ακουμπάω, όταν η ζωή με ρίχνει, είναι οι ψυχές των φίλων μου των ποιητών, που με δύο στίχους, με αγγίζουν φιλικά στον ώμο  και μου λένε να μη φοβάμαι γιατί όλα είναι ζωή. Και το κλάμα και η χαρά. Και θα βουτήξουμε στη θάλασσα –μου είπαν- και θα παλέψουμε, γιατί όλα είναι ζωή και όλα θα τα προσπεράσουμε, αρκεί να κυλάμε και να μη χορταριάζουμε. Δεν θα κερδίσουμε τίποτα με τη στασιμότητα και την αδράνεια. Αντίθετα, θα χάσουμε αυτό που λέγεται ζωή. Αλλά εγώ τα δέχτηκα όλα αυτά, γιατί έχω πάντα τις πόρτες μου ανοιχτές για να διδάσκομαι και να μαθαίνω. Εγώ θέλω δραστήρια άτομα δίπλα μου και όχι μούχλες και σαπίλες. Αυτό όμως δεν έχει σημασία. Εσύ θα βρεις άλλους που θα ταιριάξουν μαζί σου και άσε με εμένα.

Ήθελα από πολύ καιρό να σου τα πω όλα αυτά και άλλα πολλά που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό, αλλά δεν με άφησες ποτέ να σε πλησιάσω. Ήσουνα πάντοτε απότομη και η συμπεριφορά σου με έδιωχνε. Ε τα παίρνω κι εγώ στο κρανίο εύκολα. Τι νόμισες; Ότι είμαι άγιος; Σου τα γράφω όμως τώρα, και βέβαια δεν ξέρω αν ποτέ θα τα διαβάσεις, και δεν ξέρω τι να σου ευχηθώ. Είναι οξύμωρο αυτό το πράγμα. Να ευχηθώ να ζήσεις για να τα διαβάσεις αλλά να βασανίζεσαι; Να ευχηθώ να “φύγεις“ για να μη βασανίζεσαι; Θα μου πεις, πως ότι είναι να γίνει θα γίνει. Ναι… “Ο θεός –μου είπε η διπλανή σου- ξέρει“. Τι ξέρει ο θεός δηλαδή; Το γιατί έφτασες εσύ στην κατάσταση να κινδυνεύει η ζωή σου ή το πότε θα “φύγεις“; Την τύφλα του ξέρει ο θεός (συμπάθα με θεέ, αλλά έτσι είναι). Εσύ και μόνο εσύ είσαι υπεύθυνη για τον εαυτό σου –όπως είναι δηλαδή ο καθένας μας για τον εαυτό του-, γιατί όπως λέει ο σοφός λαός “όπως έστρωσες, έτσι θα κοιμηθείς“. Άρα τι θεός και κουραφέξαλα…

Η κατάστασή σου είναι τέτοια, που πραγματικά δεν ξέρω τι να σου ευχηθώ. Είναι κρίμαι και άδικο που "φεύγεις" έτσι, αλλά εύχομαι ότι είναι καλύτερο για σένα. Ότι είναι καλύτερο.       

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Φεβρουαρίου 2017, 14:26
Στη Λάρισα και στον Βόλο με το "Κ."
Βιβλίο  Βόλος  Γιώργος Μπιλικάς  Κ.  Κανάρια  Κυριακή  Λάρισα  Όψεις  Όψεις του Φανταστικού  Παρουσίαση  Πολυχώρος  Σάββατο  Φανταστικό  Φουντούλης  Ωδείο  

Παρουσίαση του βιβλίου "Κ."

Σάββατο 4 Μαρτίου στη Λάρισα
"Κανάρια"
Παναγούλη 12
17:30 - 20:00

Κυριακή 5 Μαρτίου στον Βόλο
"Πολυχώρος Ωδείου Φουντούλη"
Αντωνοπούλου 17
17:30 - 20:00


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Φεβρουαρίου 2017, 10:20
Α.Π.Κ. (Άντρας Παλαιάς Κοπής)
Ανθοπωλείο  Άντρας  Αρειανός  Άρης  Διάλειμμα  Ευνουχισμός  Θάλασσα  Θέατρο  Ιδρώτας  Καρέκλα  Κιθάρα  Κοπή  Κόρνα  Κρασί  Λογαριασμός  Παλαιά  Πάλκο  Πόρτα  Ποτήρι  Ταμπούρλο  Τιτανικός  Τριαντάφυλλο  

Δώσαμε ραντεβού στο γνωστό μας μπαράκι. Της είπα να έρθει στις 10:30, αλά εγώ -ως συνήθως- έφτασα λίγο νωρίτερα. Δεν είναι σωστό για μια κυρία να περιμένει, αλλά πέραν αυτού, δεν αρέσει και σ’ εμένα αυτό το πράγμα. Προτιμώ λοιπόν να πηγαίνω πιο νωρίς.

Ήθελα να της προσφέρω ένα τριαντάφυλλο, αλλά τα δύο ανθοπωλεία που είναι κοντά στο μπαράκι ήταν κλειστά και αυτό για να είμαι ειλικρινής με στεναχώρησε.  

     «Σωτήρη –ρώτησα τον μπαρμαν- έχουμε κανένα άλλο ανθοπωλείο εδώ κοντά;».
     «Ναι. Πάρε δεξιά τη λεωφόρο και θα το βρεις δίπλα στο θέατρο».
 
Η Ε. δεν άργησε να έρθει. Άλλωστε, δεν έχει αργήσει ποτέ μέχρι τώρα. Με πήρε μάλιστα και τηλέφωνο.

     «Ψάχνω να παρκάρω».

Γνωριστήκαμε σε ένα rock club που έπαιζα κάθε Παρασκευή και ήταν τώρα λίγος καιρός που βγαίναμε. Περιμένοντάς τη, πέρασε σαν ταινία από το μυαλό μου η βραδιά της γνωριμίας μας. Είχα ανέβει στο πάλκο όταν μπήκε μέσα. Μόλις την είδα, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν ταμπούρλο, έγινα μούσκεμα στον ιδρώτα, ξέχασα τα λόγια του τραγουδιού που έλεγα και παρά λίγο να μου φύγει η κιθάρα από τα χέρια.

     «Όπα ρε Γιώργο!». Είπα στον εαυτό μου.
     «Τι όπα;». Μου απάντησε.
     «Ε όχι και τι όπα. Δεν την είδες τη γυναίκα;».

Προτίμησα να κάνω διάλειμμα μέχρι να ξαναβρώ τους ρυθμούς μου και δεν θυμάμαι καθόλου ποιος πλησίασε ποιον. Αυτό που θυμάμαι, είναι ότι μετά από λίγο είχαμε πιάσει την κουβέντα και όταν τελείωσα το πρόγραμμά μου, της πρότεινα  να τσιμπολογήσουμε σε ένα κοντινό μεζεδοπωλείο. Εκεί είχε την ευκαιρία να με δει να της ανοίγω την πόρτα για να περάσει, να τραβάω την καρέκλα για να καθίσει, να της ζητήσω να παραγγείλει πρώτη, να επιλέξω και να δοκιμάσω το κρασί, να σερβίρω πρώτα στο ποτήρι της, να πληρώσω ολόκληρο τον λογαριασμό...

     «Δεν έχω συνηθίσει έτσι».
     «Τι εννοείς; Από πού είσαι δηλαδή και δεν έχεις συνηθίσει έτσι; Από τον Άρη;».
     «Μάλλον εσύ είσαι από τον Άρη».

Να αυτά είναι. Κατάλαβες τώρα; Να της φέρεσαι με το γάντι, να της φέρεσαι όπως αρμόζει σε μία κυρία, και να σου λέει ότι είσαι από τον Άρη.

Συχνά οι γυναίκες όταν συζητάνε “τα δικά τους” διατυπώνουν  παράπονα ότι σήμερα δεν υπάρχουν άντρες και είναι μάλιστα σίγουρες γι αυτό. Το συμπεραίνουν με βεβαιότητα.

     «Δεν υπάρχουν χρυσή μου άνδρες σήμερα! Πίστεψέ με. Κάτι ξέρω εγώ που σου το λέω».
     «Ναι, ναι! Τέλος! Τους πάτησε το τρένο!».

Ρε δεν πάτε καλά. Άκου δεν υπάρχουν άντρες. Λοιπόν ακούστε  κορίτσια. Επινοείτε βολικές θεωρίες για να καλύψετε τη μοναξιά σας και μιλάτε με τις ώρες στο τηλέφωνο σε στυλ:

    «Ε ναι χρυσή μου. Είμαι μόνη μου όχι από επιλογή, αλλά επειδή σήμερα δεν υπάρχουν άντρες. Να σου πω τι έπαθα προχθές που βγήκα με κάποιον να τρελαθείς».
     «Εγώ να δεις τι έπαθα…».

Δεν θέλω ούτε με ενδιαφέρει να ανατρέψω τις βολικές σας θεωρίες πίσω από τις οποίες εκτός από τη μοναξιά, κρύβετε και ένα σωρό διάφορες γυναικείες ανασφάλειες, αλλά σας πληροφορώ ότι άντρες υπάρχουν!

Τρομάξατε; Κι όμως υπάρχουμε και είμαστε εδώ! Εσείς είσαστε που μας βάλατε στο περιθώριο. Το σκεφθήκατε ποτέ αυτό; Υπάρχουμε και είμαστε εδώ, αλλά με το σύγχρονο lifestyle που μπλέξατε, έχετε χάσει τα αυγά και τα πασχάλια. Για ποιον βαφόσαστε στα φανάρια και ξεχνιέστε και ανάβει πράσινο και σας τρελαίνουμε στην κόρνα;

     «Για τον τύπο με τους κοιλιακούς που θα τον σέρνουμε από τη μύτη».

Ε όχι κυρίες μου. Τον ευνουχισμό δεν το σηκώνει εμάς το πετσί μας. Έχουμε ανοίξει τα μαύρα πανιά στα καράβια μας και ταξιδεύουμε μόνοι μας. Ταξιδεύουμε σε θάλασσες που δεν τις γνωρίζετε γιατί δεν υπάρχουν στους χάρτες σας. Ταξιδεύουμε σε θάλασσες που δεν τολμάτε να ταξιδέψετε γιατί δεν μπορείτε ούτε καν να τις φανταστείτε. Ταξιδεύουμε σε θάλασσες που αρνηθήκατε να γνωρίσετε, γιατί προτιμήσατε να κάνετε τη ζωή σας Τιτανικό.

Εδώ είμαστε και μπορείτε να μας δείτε καθισμένους στο παγκάκι ενός πάρκου με μια θλίψη στο βλέμμα. Μπορείτε να μας δείτε να περπατάμε μέσα στη βροχή χωρίς ομπρέλα. Όπου όμως και να μας συναντήσετε, να ξέρετε ότι εμείς δεν θέλουμε να γίνουμε ένα κομμάτι για τη συλλογή σας. Εμείς θέλουμε να είμαστε τα πάντα σας. Γουστάρετε; Αν όχι, τότε καλύτερα να είμαστε το τίποτά σας. Αντιμετωπίστε μας με ειλικρίνεια και σας υπόσχομαι ότι θα εκπλαγείτε ευχάριστα!

Όλα αυτά σκεφτόμουν καθώς την περίμενα και δεν ένιωθα καθόλου Αρειανός. Το σημερινό μας ραντεβού ήταν άλλωστε διαφορετικό αλλά και πιο σημαντικό από τα προηγούμενα γιατί σήμερα είχα αποφασίσει να της κάνω ερωτική εξομολόγηση για να πάρει το πράγμα τον δρόμο του και το “σινιάλο” για να ξεκινήσω, θα ήταν το τριαντάφυλλο. Το έδαφος έδειχνε να έχει προλειανθεί και εκτιμούσα ότι η θετική εξέλιξη ήταν αναμενόμενη. Μέσα μου ένιωθα μία τρελή χαρά και η καρδιά μου άρχισε να χοροπηδάει μόλις την είδα να έρχεται από την απέναντι πλευρά του δρόμου. Μπήκε μέσα στο μπαρ και χώθηκε στην αγκαλιά μου, λες και της τα είχα πει όλα, λες και τα είχε δεχτεί, λες και ήμασταν ήδη ζευγάρι.

     «Αχ! Ζέστανέ με λίγο. Πού θα βρω καλύτερα από δω;».
     «Αυτό το τριαντάφυλλο είναι για σένα».
     «Εσύ αγάπη μου είσαι Άντρας Παλαιάς Κοπής. Εσένα έψαχνα!».



17 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2017, 00:38
Κούφια η Ώρα...
Κηλαηδόνης  Κούφια  Λουκιανός  Λουκιανός Κηλαηδόνης  Ώρα  

Λουκιανός Κηλαηδόνης: Κούφια η Ώρα...


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Φεβρουαρίου 2017, 22:48
Νύχτα Καταστροφής
Καταστροφή  Κηλαηδόνης  Λουκιανός  Λουκιανός Κηλαηδόνης  Νύχτα  



Λουκιανός Κηλαηδόνης: Νύχτα Καταστροφής



1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Φεβρουαρίου 2017, 12:48
Καλό Δρόμο Λουκιανέ...
Δρόμος  Καλός  Κηλαηδόνης  Λουκιανός  Λουκιανός Κηλαηδόνης  

Πέθανε σήμερα (07/02/2017) τα ξημερώματα, σε ηλικία 73 ετών, ο σπουδαίος τραγουδοποιός Λουκιανός Κηλαηδόνης.


Η σύζυγός του και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Άννα Βαγενά επιβεβαίωσε τη μεγάλη απώλεια μέσω του λογαριασμού της στο Facebook, γράφοντας:


«Ο Λουκιανός έφυγε σήμερα, 7 Φεβρουαρίου 2017, τα ξημερώματα από κοντά μας.


Ευχαριστούμε πολύ όλους τους γιατρούς, τις νοσηλεύτριες και τους νοσηλευτές που τον φρόντισαν σε όλες του τις νοσηλείες.

Ευχαριστούμε όλους εσάς που τον αγαπήσατε και ξέρουμε ότι θα τον αγαπάτε για πάντα.


Η τελετή θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο.


Στη μνήμη του Λουκιανού όσοι θέλετε μπορείτε να καταθέσετε χρήματα στον λογαριασμό GR8501101130000011395450502 της Εθνικής Τράπεζας βοηθώντας μία αγαπημένη μας οικογένεια που το έχει ανάγκη.

Οικογένεια Λουκιανού Κηλαηδόνη».



6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Φεβρουαρίου 2017, 23:06
Ντάμα Καρό!
Καρό  Ντάμα  After  Belongs  Daddy  Get  Heart  Marilyn  Monroe  Want  What  

Υπάρχει καλύτερη; Κλείσαμε!






9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Φεβρουαρίου 2017, 12:42
Ντάμα Σπαθί!
Μαίρη  Ντάμα  Σπαθί  Ana  Ana Moura  Case  Do  Fadista  Fado  Fados  Joni  Joni Mitchell  Mitchell  Moura  Sou  You  

Ψηλή και μελαχρινή η εξαιρετική fadista Ana Moura (της οποίας είμαι θαυμαστής), αφιερώνω δύο πανέμορφα τραγούδια (το πρώτο είναι διασκευή) στη Μαίρη που ζήτησε μία Ντάμα Σπαθί.

Ελπίζω να έκανα σωστή επιλογή όσον αφορά στα "σκούρα" τραγούδια. Τα Fados άλλωστε, δεν ανήκουν στην κατηγορία του ... "νταχτιρντί".    




11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Φεβρουαρίου 2017, 17:28
Ντάμα Μπαστούνι!
Cibelle  Green  Grass  Μπαστούνι  Ντάμα  

Cibelle - Green Grass


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2017, 21:47
Koop
Koop  Island  Blues  

Koop Island Blues


20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2017, 20:44
R.I.P. Sir...
Hurt  John  John Hurt  Sir  

Sir John Hurt: 22 Ιανουαρίου 1940 - 27 Ιανουαρίου 2017


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιανουαρίου 2017, 12:24
Πόσα Παίρνουν οι Παπάδες;
Αμβρόσιος  Άνθιμος  Άρθρο  Ασήμαντα  Βατικανό  Δημόσιο  Δυνατός  Εκκλησία  Επικρατούσα  Επίσημη  Ευρώ  Θεοφάνης  Θρησκεία  Ιερώνυμος  Ιταλία  Μεσαίωνας  Παπάδες  Παπάς  Ποσά  Προνόμιο  Σεβασμός  Συγγνώμη  Σύνταγμα  

Αφορμή γι αυτή τη δημοσίευση στάθηκε το post του παπα-Θεοφάνη όπου ανάμεσα σε άλλα που γράφει, θεωρεί ασήμαντα τα ποσά των 10, 20 & 50 ευρώ.

[QUOTE]
Το μέλος p-theofanis στις 17.01.2017, 03:45 έγραψε...

[...]

Ακόμη και για ασήμαντα ποσά των  1, 2, 5, 10, 20 και 50€.

[...]

[QUOTE]

Μήπως τελικά δεν ζούμε στην ίδια χώρα; Δεν πας καλά παπά. Για σύνελθε και πάρτο αλλιώς.   

Αυτό που με αφήνει άναυδο είναι ότι σε συνθήκες πολυετούς κρίσης, πληρώνουμε "δημοσία δαπάνη", κοντά 10.000 παπάδες της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας για να ...μεσολαβούν στον θεό εξ ονόματος των ποιος ξέρει πόσων πιστών τους! Μεσολαβούν στον …θεό!!! Αν είναι δυνατόν!!!

Χρηματοδοτούμε δηλαδή μέσω των φόρων που καταβάλλουμε, "δαπάνες προσηλυτισμού" πολιτών σε μια συγκεκριμένη μάλιστα θρησκεία που τα μέλη της δεν έχουν ποτέ καταγραφεί, παρότι είναι γνωστό ότι ΚΑΙ έσοδα έχει ως νομικό πρόσωπο, ΚΑΙ αφορολόγητο έχει, ΚΑΙ ακίνητη περιουσία έχει, ΚΑΙ οι παπάδες υπάλληλοί της έχουν ΚΑΙ τα αφορολόγητα τυχερά τους εφόσον εκτός του κηρύγματος, δεν παρέχουν στους πιστούς τους καμία "ουσιώδη" υπηρεσία δωρεάν. ΚΑΜΙΑ λέμε. ΚΑΜΙΑ. Σας έτυχε ποτέ να θέλετε να κάνετε τρισάγιο και να μην έχετε λεφτά; Σας έτυχε; Δοκιμάστε το και αν έρθει ο παπάς να μου τρυπήσετε τη μύτη. Θα γίνετε …παπατζήδες. Εδώ παπάς, εκεί παπάς πού ‘ν’ ο παπάς;  

Παγκόσμια πρωτοτυπία; Καθεστώς θεοκρατίας; Συνδιοίκηση του κράτους από την θρησκεία; Μεροληπτική χρηματοδότηση της διάδοσης της θρησκευτικής αφήγησης ορισμένων; Χρηματοδότηση του μεσαιωνικού δογματισμού;  Χρηματοδότηση του φανατισμού;

Ότι και να ‘ναι, θα έπρεπε να γίνει σεβαστό κάποια στιγμή ΚΑΙ σε αυτήν την χώρα ότι το "τοπικό Βατικανό" πρέπει να αυτοχρηματοδοτείται όπως γίνεται στην γειτονική μας θρησκευόμενη Ιταλία.

Να πληρώνει η ίδια η Εκκλησία-νομικό πρόσωπο/ΑΕ τους υπαλλήλους της, τους προσηλυτιστές της, τη διάδοση της φαντασιοπληξίας της ή της πίστης της, τους Άνθιμους, τους Αμβρόσιους, τους Ιερώνυμους και τους Θεοφάνηδες, που μισθοδοτούμενοι από το Δημόσιο, παρεμβαίνουν στον δημόσιο βίο υβρίζοντας απόψεις ή τρόπους ζωής πολιτών και του καθορίζουν μάλιστα και ποια είναι τα ασήμαντα ποσά.

Δεν είναι δυνατόν το κράτος να χρηματοδοτεί θρησκείες - δεν είναι δυνατόν το κράτος να καταπατά το δικαίωμα στην ανεξιθρησκεία, την αθεΐα, την ελευθερία επιλογής του πολίτη - δεν είναι δυνατόν να δαπανά δημόσιο πλούτο για να στηρίζει την διάδοση θρησκευτικών αφηγήσεων μιας συγκεκριμένης θρησκείας και που σύμφωνα μάλιστα με το σύνταγμα, ΔΕΝ είναι επίσημη αλλά επικρατούσα (Τμήμα Β’ Άρθρο 3).  

Στην χώρα μας σκανδαλωδώς, ο μη ορθόδοξος χριστιανός πολίτης χρηματοδοτεί υποχρεωτικά ένα δόγμα που δεν συμμερίζεται! Αλλά και ο ορθόδοξος χριστιανός πολίτης δεν ερωτάται καν αν επιθυμεί οι παπάδες της θρησκείας του να είναι έμμισθοι ή άμισθοι εθελοντές.

Πρόκειται για ένα μεσαιωνικό υπόλειμμα για την ακρίβεια για ένα μεσαιωνικό ρουσφέτι: Διορισμός στο δημόσιο μελών ιδιωτικής εταιρείας, όπως είναι η ορθόδοξη εκκλησία και κάθε εκκλησία. Κρατική επιδότηση ιδιωτικής εταιρείας με πρόσληψη των υπαλλήλων της από το κράτος!

Ο θρησκευτικός μεσαίωνας κάποτε πρέπει να τελειώσει σε αυτήν την χώρα. Όπως τελείωσε ο πολιτικός και κομματικός μεσαίωνας του κράτους της δεξιάς, όπως αρχίζει να τελειώνει και ο μεσαίωνας της διαπλοκής κράτους-ΜΜΕ. Οι παπάδες δεν έχουν κανένα λόγο να μισθοδοτούνται από το Δημόσιο, ούτε από πιστούς ούτε από μη πιστούς χωρίς καν να ερωτηθούν!

Η Εκκλησία είναι νομικό πρόσωπο, έχει περιουσία και έσοδα, και οφείλει να πληρώνει εκείνη τους υπαλλήλους της.

Οι υπόλοιποι πολίτες έχουν το δικαίωμα να κατευθύνουν τους φόρους τους στην ανάπτυξη της χώρας, στην παραγωγική της ανασυγκρότηση.

Η εκκλησία έπρεπε να είναι τυπική Μη Κυβερνητική Οργάνωση, όχι ημίαιμη ιδιωτική επιχείρηση με έσοδα και περιουσία και ταυτόχρονα μισθοδοτούμενους από το κράτος υπαλλήλους!

Αν η "αποστολική", τελετουργική και προσηλυτιστική θρησκευτική δραστηριότητα είναι επάγγελμα, τότε όπως όλα τα επαγγέλματα οφείλει να μισθοδοτείται/χρηματοδοτείται από την εταιρεία στην οποία "εργάζεται" και στην οποία προσκομίζει κέρδη από την πώληση ιδεών, τελετουργικών και ιερών αντικειμένων.

Αν είναι εθελοντική προσφορά, τότε είναι ζήτημα των ωφελουμένων από αυτήν να ενισχύουν προαιρετικά τους λειτουργούς αυτής της δραστηριότητας.

Κι αν οι ρόλοι κράτους και εκκλησίας είναι "διακριτοί", πως δικαιολογείται η "αδιακρίτως" καταβαλλόμενη δημόσια μισθοδοσία σε περίπου 10.000 υπαλλήλους της ορθόδοξης εκκλησίας;

Και έχει το θράσος να βγαίνει και να λέει ότι το πενηντάρικο είναι ασήμαντο ποσό. Για να μη σου πω δηλαδή ότι και τα 5 ευρώ είναι για μένα το ψωμί μιας εβδομάδας (0,70 Χ 7 = 4.90 ευρώ).

Όπα ρε μεγάλε! Όπα! Από τους φόρους μας πληρώνεσαι ρε μεγάλε. Και δεν έχεις τα “γκατς” να βγεις και να ζητήσεις συγγνώμη. Τα ‘χεις; Στη μούγκα είσαι εδώ και μέρες και κάνεις την πάπια! Αλλά όπως είπαμε, η συγγνώμη είναι το προνόμιο των δυνατών. Αν απαιτείς σεβασμό –λέμε τώρα- πρέπει να τον εμπνέεις. Όμως παπά, ο σεβασμός δεν απαιτείται. Κερδίζεται!

Τροποποιημένο (από εμένα) κείμενο του Γιώργου Παπασπυρόπουλου.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
orfeus
Γιώργος Μπιλικάς
Storyteller...
από Valley Below



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/orfeus

-











Tags

Bob Dylan Leonard Cohen Έζρα Πάουντ Τ. Σ. Έλιοτ Αρθούρος Ρεμπώ Κάρολος Μπωντλαίρ Ουίλιαμ Μπλέικ Νόμπελ Φαινόμενο Έβερεστ Γιώργος Μπαμπασάκης Μεταίχμιο Cibelle Green Grass Μπαστούνι Ντάμα Greg Lake ELP Emerson Lake and Palmer Keith Emerson Carl Palmer Robert Fripp King Crimson From the Beginning Hurt John John Hurt Sir Koop Island Blues Thousand Kisses Deep Love Rolling Rolling Stones Stones We We Love You You Άρης Βασίλης Γερμανός Γκαϊφύλλιας Γλέζος Δημητριάδη Διονύσης Ζιώγαλας Ιατρόπουλος Ισιδώρα Κατερίνα Κωχ Λεττονός Μαρία Μαρίζα Μαρίνα Μάτσας Μοναξιά Μοναχικότητα Ντάλας Ξενουδάκη Σαββόπουλος Τασούλης Τσιλογιάννης Χρήστος Ψαριανός Αγάπη Αδελφή Ακατάλληλη Βιβλίο Γιώργος Γιώργος Μπιλικάς Διαδρομές Ε Ζάνη Κ. Μπιλικάς Νεφέλη Νεφέλη Πόπη Ζάνη Πρόλογος Πόπη Στιγμή Συμπαντικές Συμπαντικές Διαδρομές Υπερβατική Ψυχή Support Ανάγκη Αποδοχή Ασφάλεια Βασίλισσα Βουτιά Δεσμός Δεσμά Δύσκολη Έκθεση Ελευθερία Εμπιστοσύνη Ζητιάνος Μοίρασμα Οδοντόβουρτσα Ομορφιά Παράδοση Περίπτωση Πραγματικότητα Σιγουριά Συμφωνία Συναλλαγή Σχέση Αθήνα Αίγυπτος Αϊνστάιν Βαστίλη Βιετνάμ Γαλλία Δαρβίνος Διαμάντια Ηλίθιος Ηλιθιότητα Ινδιάνοι Ιράκ Κάστερ Κόρινθος Κουασιμόδος Λιβύη Λουδοβίκος Ναπολέων Ντοστογιέφσκι Παντοτινός Ρωσία Σιου Σεγιέν Συρία Τσιπόλλα Chiquentcento Αθηναίων Πολιτεία Ανατολή Βοηθοί Δύση Ηθοποιοί Ήλιος Θεός Θησείο Κ Κώστας Καζανάς Κύρα Μυθιστόρημα Όψεις Πυγολαμπίδα Σελήνη Σκαθάρι Σοφία Παναηλίδου Σοφοί Συμβούλιο Φανταστικό Αλέξανδρος Καρακαντάς Γλέζου Καραμουσαλής Κρασούδης Μαστοράκη Μπενέτου Παπαθανασίου Πατσιφάς Πετρίδης Ρούσσος Ρωμανός Σαλιάρης Σουγιούλ Σπανουδάκης Στασινόπουλος Τρούσας Aphrodite’s Child Axis Charms Forminx Igloo Juniors Αμβρόσιος Άνθιμος Άρθρο Ασήμαντα Βατικανό Δημόσιο Δυνατός Εκκλησία Επικρατούσα Επίσημη Ευρώ Θεοφάνης Θρησκεία Ιερώνυμος Ιταλία Μεσαίωνας Παπάδες Παπάς Ποσά Προνόμιο Σεβασμός Συγγνώμη Σύνταγμα Ανεπάρκεια Ανοχή Γιάννα Γραμματέας Διαφορετικότητα Εγωκεντρισμός Ευθιξία Ιατρείο Κάμψεις Κατωτερότητα Καφές Κομπλεξικός Κριτική Μητσοτάκης Μισογύνης Ορισμός Πληρότητα Πρόβλημα Ραντεβού Σύλλογος Ψυχολόγος Ανάταση Ανάσταση Ανά(σ)ταση Καλή Ανθοπωλείο Άντρας Αρειανός Διάλειμμα Ευνουχισμός Θάλασσα Θέατρο Ιδρώτας Καρέκλα Κιθάρα Κοπή Κόρνα Κρασί Λογαριασμός Παλαιά Πάλκο Πόρτα Ποτήρι Ταμπούρλο Τιτανικός Τριαντάφυλλο Απιστία Κόλυβα Αποφρακτική Γράμμα Έστειλα Πνευμονοπάθεια Ποτέ Χρόνια Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια ΧΑΠ Βόλος Κανάρια Κυριακή Λάρισα Όψεις του Φανταστικού Παρουσίαση Πολυχώρος Σάββατο Φουντούλης Ωδείο Καλαμάτα Λογοτεχνία Bodega Γιώργος Βασιλείου Καλό Μάχη Σκληρή Ταξίδι Πάτρα Πρωταπριλιάτικο Ψέμα Bar Ghetto Δρόμος Καλός Κηλαηδόνης Λουκιανός Λουκιανός Κηλαηδόνης Εννέα Εύα Κολοκοτρώνη Νο. 9 Στυλάντερ Ευτυχισμένος Πόρνη Τυχερός Χαρούμενος Ωριμότητα Χρονιά 2017 Happy New Year Καρό After Belongs Daddy Get Heart Marilyn Monroe Want What Καταστροφή Νύχτα Κούφια Ώρα Μαίρη Σπαθί Ana Ana Moura Case Do Fadista Fado Fados Joni Joni Mitchell Mitchell Moura Sou Κρήτη Σοφία Ζαρκαλή Heaven Adventures No. 9 Al-Andalus Προφήτες Λυπημένα Μάτια Ηράκλειο Ρέθυμνο Πολύκεντρο Νεολαίας Arokaria Cafe Φεγγάρι Adventures Blame Irish Moon Φιλοσοφία Δημήτρης Αθανίτης Νίκος Ζωιόπουλος Νίκος Χατζόπουλος Ταινία Φεστιβάλ Δράμα Βραβείο Κινηματογράφος Φρικιό Λαμόγιο Υπάλληλος

Γίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης

    template design: Jorge