Τα OrFaνά  (OrFeus, PramateFtis & Faltsoo) Live στο La Minore



Είσοδος  Ελεύθερη
Ποτό: 7 ευρώ
Μπύρα: 5 ευρώ

(Ελάτε στο La Minore να το κάνουμε ....Blue Note)

Χάρτης: http://www.ploigos.gr/?sessionid=8b6b5e573f6d7bf570e45f1736de794f

- Κάτσε να στείλω ένα περιστέρι.

- Σώπα μωρέ που θα στείλεις περιστέρι. Θα πάω εγώ έξω να δω.

- Οκ.

Και ο Ορφέας βγήκε από την Κιβωτό. Τα πάντα ήταν μέσα στη λάσπη και σε πολλά σημεία το νερό σκέπαζε τα πάντα τόσο πολύ που δεν μπορούσες να δεις τι ήταν από κάτω. Περπατούσε πολύ προσεκτικά αλλά ξαφνικά καθώς πήρε ένα λασπωμένο κατηφορικό μονοπάτι γλίστρησε και τον πήρε η κατηφόρα. Ούτε ήξερε πού θα τον βγάλει. Ήταν σα να έκανε σκι και φαινόταν να το διασκεδάζει.

- Πω πω… Ούτε στο χιονοδρομικό κέντρο να ήμουνα.

Η κατηφόρα όμως συνεχιζόταν και ο Ορφέας δεν μπορούσε να σταματήσει με τίποτα. Ξαφνικά βυθίστηκε μέσα σε μία λίμνη που είχε σχηματιστεί από το νερό της βροχής. Έμπλεξε μέσα στα δέντρα και τους θάμνους και οι προσπάθειές του για να βγει ήταν άκαρπες.

**************

Οι δύο υπάλληλοι της New Memory Install που –καθώς είχαν εντολή- τα παρακολουθούσαν όλα αυτά από κοντά, ανησύχησαν.

- Ρε συ… αυτός πνίγηκε.

- Ε και; Δικό του είναι το σενάριο.

- Σωστά, αλλά…

- Τι θα πει αλλά;

- Ε να θέλω να πω ότι αφού πνίγηκε δεν θα έχει συνέχεια.

- Εμάς δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει αυτό. Άσε δηλαδή που είναι καλύτερα που πνίγηκε.

- Γιατί είναι καλύτερα;

- Ε μα δεν βλέπεις πού μας έφερε; Τι δουλειά έχουμε εμείς εδώ;

- Ναι αλλά στη μυθολογία δεν λέει πουθενά ότι στην πλημμύρα πνίγηκε κάποιος Ορφέας.

- Μα δεν καταλαβαίνεις ότι δεν μας ενδιαφέρει αυτό; Δικό του λέμε ότι είναι το σενάριο.

- Θα πάρω τηλέφωνο τον διευθυντή.

- Ε τι να σου πω… πάρε.

**************

- Κύριε διευθυντά…

- Ναι παιδί μου σε ακούω. Πώς πάει ο νέος μας πελάτης;

- Πνίγηκε.

- Τίίίίίίίίίίίίίίίίί; Μα καλά πώς; Πού; Γιατί;

- Έμπλεξε με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και βγήκε να δει αν υποχώρησαν τα νερά. Ε και…

- Τι και μωρέ; Και εσάς γιατί σας έστειλα εκεί; Γιατί σας πληρώνω; Για να χάνουμε πελάτες; Δεν καταλαβαίνετε ότι άμα τον χάσουμε θα χάσουμε και την εξέλιξη του νέου σεναρίου; Θα σας απολύσω αμέσως.

- Κύριε διευθυντά σας παρακαλώ… μην το κάνετε αυτό. Έχω οικογένεια να θρέψω. Έχω παιδάκια…..

- Και τι μπορούμε να κάνουμε τώρα; Έχεις καμιά ιδέα;

- Να κάνετε επανεκκίνηση του προγράμματος.

- Έ;

- Επανεκκίνηση λέω. Να κάνετε restart.

- Εμ βέβαια. Πάντα το έλεγα εγώ ότι τους υπαλλήλους μου τους διαλέγω έναν-έναν. Εεεε… να περάσεις σε παρακαλώ από το λογιστήριο να πάρεις ένα bonus. Λοιπόν κάνω restart.

**************

Ο Ορφέας έφτασε στο ισόγειο, κατευθύνθηκε προς στην πόρτα, την άνοιξε και ήταν σα να μη συνέβη τίποτα. Σα να μην είχε πάει για μνήμες, σα να μην είχε ζητήσει υπνο-ενημέρωση, σα να μην υπήρχε τίποτα από όλα αυτά. Ήταν σα να σβήσανε μονομιάς όλα από το μυαλό του μόλις άνοιξε την πόρτα. Είχε σουρουπώσει και ο δήμος της πόλης είχε ανάψει τις δάδες στις γωνίες των δρόμων. Κάποιοι είχαν στήσει ένα πηγαδάκι και συζητούσαν. Ο Ορφέας τους προσπέρασε και μπήκε στο γνωστό του στέκι.

- Καλώστονε…

- Καλησπέρα…

- Μπυρίτσα;

- Σταθερά.

- Τα νέα σου;

- Μπα… τίποτα σπουδαίο. Εξ άλλου… με βλέπεις σχεδόν κάθε βράδυ οπότε τα γνωρίζεις.

Ξαφνικά ένα νοσοκομειακό έσπασε με τη σειρήνα του τη σιωπή της νύχτας που σιγά-σιγά σκέπαζε την πόλη.

- Να τα μας…. Τον τρέχουνε πάλι τον Προμηθέα.

- Για μεταμόσχευση ήπατος;

- Ε μα τι άλλο βρε Ορφέα; Ρουτίνα κατάντησε πια.

- Κι όλα αυτά για μια φλόγα.

- Λίγο είναι;

- Δεν είναι λίγο, αλλά αν ο Δίας το σκεφθεί σοβαρά θα του κοστίσει το συκώτι, bypass. Εντάξει κύριε Δία, αρκετά τον τιμώρησες. Δεν βαρέθηκες; Μήπως πρόκειται να πάρεις τη φλόγα πίσω; Αμ δε που θα την πάρεις… πριτς….

Ένας ψηλός ξανθός και ηλιοκαμένος άντρας μπήκε μέσα στο μπαράκι.

- Καλησπέρα σας….

- Μπα… μπα… καλώς τον Δευκαλίωνα. Έλα… κάτσε στην παρέα μας… Συννεφιασμένο σε βλέπω.

- Ε πώς να μην είμαι; Ο πατέρας μου πάλι για μεταμόσχευση πήγε.

- Ναι είδαμε το νοσοκομειακό που πέρασε. Έλα μη στεναχωριέσαι. Θα τα καταφέρει όπως πάντα.

- Ναι θα τα καταφέρει μέχρι να τον ξαναφέρουνε. Τι θα γίνει μ’ αυτή την ιστορία; Κάποιος πρέπει να μιλήσει του Δία. Αμάν πια…

- Πιστεύω ότι θα το ξανασκεφτεί.

- Είναι όμως πεισματάρης.

- Τι θα πιεις;

- Βάλε μου ένα οινόμελο. Δεν θα κάτσω πολύ.

- Γιατί;

- Πρέπει να πάω στο νοσοκομείο για τον πατέρα μου.

- Πότε θα του κάνουν την μεταμόσχευση;

- Αύριο το πρωί. Θέλω όμως να πάω να του κάνω παρέα. Πώς θα βγάλει τη νύχτα;

- Ελπίζω να μην την πάθει σαν τον Rory Gallagher. Μπορείς να πιεις όμως κάνα-δυο ποτά. Δεν είναι μακριά το νοσοκομείο από δω.

- Μακριά δεν είναι, αλλά θα οδηγήσω τον Κένταυρο και φοβάμαι για αλκοτέστ.

- Πού τον έχεις παρκάρει;

- Ακριβώς απ’ έξω. Τι θα γίνει ρε παιδιά με τα καύσιμα;

- Πήρανε τα ύψη ε;

- Μη συζητάς. Φουλάρισα τώρα τον Κένταυρο με Αμβροσία αμόλυβδη και πλήρωσα σχεδόν τα διπλάσια. Άσε πια και τις διακοπές φλόγας.

- Με περικοπές θα είναι.

- Ναι αλλά ξεκίνησαν. Όπου να ‘ναι θα σας έρθει κι από δω. Ο Όλυμπος όμως μια χαρά φωτίζεται. Ε ρε ξύλο που τους χρειάζεται… Πρέπει να φύγω όμως.

- Να έρθω μαζί σου; Θέλεις παρέα;

- Το ρωτάς Ορφέα; Έλα.

Το νοσοκομείο είχε μία έντονη μυρωδιά από μούχλα. Οι διάδρομοι και οι θάλαμοι ήταν σκοτεινοί χωρίς αναμμένες δάδες. Μία μόνο δάδα ήταν αναμμένη κι αυτή βρίσκονταν στην εντατική όπου νοσηλευόταν ο Προμηθέας.

- Μπορούμε να τον δούμε γιατρέ;

- Μα φυσικά.

Ο θάλαμος είχε μόνο ένα κρεβάτι και σ’ αυτό ήταν ξαπλωμένος ο Προμηθέας.

- Βρε καλώς τους. Δευκαλίωνα ποιος είναι ο φίλος σου;

- Ο Ορφέας πατέρα.

- Α μάλιστα. Είναι έμπιστος;

- Μα βέβαια. Δικός μας είναι.

- Ωραία. Έχω νέα να σας πω. Ο Δίας θα με συγχωρήσει που έδωσα τη φλόγα στους ανθρώπους.

- Και τότε γιατί είσαι εδώ;

- Είναι η τελευταία φορά. Μου είπε ότι δεν θα ξανάρθω. Μου είπε όμως και κάτι άλλο.

- Για πες…

- Επειδή οι άνθρωποι έχουν παρεκτραπεί, θα τους τιμωρήσει. Θα κάνει έναν κατακλυσμό άνευ προηγουμένου.

- Δηλαδή;

- Θα βρέχει 40 μέρες και 40 νύχτες. Θα πλημμυρίσουν τα πάντα και θα πνιγούν όλοι. Άνθρωποι και ζώα θα εξαφανιστούν.

- Όλοι; Όλα;

- Όλοι και όλα! Μου είπε ότι είναι πολύ απογοητευμένος και μάλιστα σε τέτοιο σημείο που έχει μετανιώσει για τη δημιουργία του ανθρώπινου είδους.

- Και τι θα κάνουμε; Μπορούμε να κάνουμε κάτι;

- Ακούστε με. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλιτώσετε από τον κατακλυσμό. Θα φτιάξετε ένα μεγάλο πλοίο θα βάλετε μέσα όλα τα ζώα και θα την κοπανήσετε.

- Προλαβαίνουμε;

- Προλαβαίνετε. Αρκεί να στρωθείτε στη δουλειά αμέσως. Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και μην το πάρετε για αστείο. Οκ?

- Οκ!

- Άντε να πάτε τώρα γιατί θα με βάλουνε για εγχείρηση σε λίγο. Να κανονίσετε και το φακελάκι με τον γιατρό.

**************

- Δευκαλίωνα…

- Για λέγε Ορφέα…

- Πώς θα τα μαζέψουμε τα ζώα;

- Εσύ θα τα μαζέψεις. Εγώ θα πάω για το πλοίο.

- Κατσαρίδες και σαύρες δεν μαζεύω με τίποτα. Σου το λέω και να το ξέρεις.

- Και πώς θα γίνει; Αφού πρέπει να σωθούν…

- Έλα ρε Δευκαλίωνα τώρα που πρέπει να σωθούν. Σκοτίστηκα…

- Η εντολή του Προμηθέα ήταν σαφέστατη.

- Ε να πάει να τις μαζέψει αυτός.

- Ορφέα.. Η συλλογή πρέπει να είναι πλήρης. Αλλιώς η φύση θα ανατραπεί.

- Ναι αλλά από ότι ξέρω, αυτά τα είδη σώθηκαν. Οπότε;

- Είδες που λες κι εσύ "οπότε"; Τι εννοείς όμως όταν λες ότι σώθηκαν;

- Δευκαλίωνά μου, εννοώ ότι στα χρόνια μου υπάρχουν –μπλιαχ- αυτά τα είδη. Που θα πει ότι σώθηκαν. Που θα πει κι αυτό με τη σειρά του ότι δεν χρειάζεται να τα μαζέψω.

**************

Οι μέρες περνούσαν, ο Δευκαλίωνας έφτιαχνε το καράβι, ο Ορφέας παιδευόταν να μαζέψει τους δεινόσαυρους και η γυναίκα του Δευκαλίωνα η Πύρρα, βοηθούσε κι αυτή όπως μπορούσε την κατάσταση. Η βροχή δεν άργησε να αρχίσει. Ο Δευκαλίωνας ξεμπέρδεψε με το καράβι, ο Ορφέας μάζεψε τα ζώα, τα έκλεισε στα αμπάρια και είχαν μαζευτεί τώρα οι τρεις τους στο κατάστρωμα και χάζευαν τη βροχή που σιγά-σιγά δυνάμωνε και σε λίγο καθώς άρχισε η στάθμη του νερού να ανεβαίνει, το καράβι άρχισε κι αυτό με τη σειρά του να επιπλέει. Η βροχή κράτησε 40 μέρες και ακριβώς την 40στή ημέρα σταμάτησε. Η κιβωτός έπλεε ακυβέρνητη ώσπου σε μια στιγμή χτύπησε κάπου κάνοντας έναν μεγάλο θόρυβο και σταμάτησε.

- Κάπου βρήκε.

- Ξέρα θα είναι.

- Ωχ… Τώρα θα μας βγάλουν και στα κανάλια και θα έχουν να ασχολούνται. Δεν τη γλυτώνουμε με τίποτα.

- Πού είμαστε άραγε;

- Στον Παρνασσό νομίζω.

- Πού το ξέρεις ρε Ορφέα;

- Έτσι λέει η μυθολογία. Η Κιβωτός του Δευκαλίωνα άραξε στον Παρνασσό.

- Α ωραία. Θα πάμε και στο χιονοδρομικό κέντρο για σκι.

- Και στην Αράχωβα για κοκορέτσι.

- Αχ Δευκαλίωνα στο Γαλαξίδι κάναμε το μήνα του μέλιτος. Το θυμάσαι;

- Το θυμάμαι αγάπη μου.

- Βρε δεν αφήνετε τις γλύκες τώρα να δούμε τι θα κάνουμε;

- Ορφέα προς το παρόν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Πρέπει να περιμένουμε να υποχωρήσουν τα νερά.

- Δεν έχω υπομονή.

- Κάτσε να στείλω ένα περιστέρι.

- Σώπα μωρέ που θα στείλεις περιστέρι. Θα πάω εγώ έξω να δω.

- Οκ.

Και ο Ορφέας βγήκε από την Κιβωτό. Τα πάντα ήταν μέσα στη λάσπη και σε πολλά σημεία το νερό σκέπαζε τα πάντα τόσο πολύ που δεν μπορούσες να δεις τι ήταν από κάτω. Περπατούσε πολύ προσεκτικά αλλά ξαφνικά καθώς πήρε ένα λασπωμένο κατηφορικό μονοπάτι γλίστρησε και τον πήρε η κατηφόρα. Ούτε ήξερε πού θα τον βγάλει. Ήταν σα να έκανε σκι και φαινόταν να το διασκεδάζει.

- Πω πω… Ούτε στο χιονοδρομικό κέντρο να ήμουνα.

Η κατηφόρα όμως συνεχιζόταν και ο Ορφέας δεν μπορούσε να σταματήσει με τίποτα. Ξαφνικά βυθίστηκε μέσα σε μία λίμνη που είχε σχηματιστεί από το νερό της βροχής. Έμπλεξε μέσα στα δέντρα και τους θάμνους και οι προσπάθειές του για να βγει ήταν άκαρπες.

**************

Οι δύο υπάλληλοι της New Memory Install που –καθώς είχαν εντολή- τα παρακολουθούσαν όλα αυτά από κοντά, ανησύχησαν.

- Ρε συ… αυτός πνίγηκε.

- Πάλι;

- Ναι.

- Πάρε τηλέφωνο.

- Κύριε διευθυντά…

- Ναι παιδί μου σε ακούω.

- Restart.

Το νοσοκομείο είχε μία έντονη μυρωδιά από μούχλα. Οι διάδρομοι και οι θάλαμοι ήταν σκοτεινοί χωρίς αναμμένες δάδες. Μία μόνο δάδα ήταν αναμμένη κι αυτή βρίσκονταν στην εντατική όπου νοσηλευόταν ο Προμηθέας.

- Μπορούμε να τον δούμε γιατρέ;

- Μα φυσικά.

Ο θάλαμος είχε μόνο ένα κρεβάτι και σ’ αυτό ήταν ξαπλωμένος ο Προμηθέας.

- Βρε καλώς τους. Δευκαλίωνα ποιος είναι ο φίλος σου;

- Ο Ορφέας πατέρα.

- Α μάλιστα. Είναι έμπιστος;

- Μα βέβαια. Δικός μας είναι.

- Ωραία. Έχω νέα να σας πω. Ο Δίας θα με συγχωρήσει που έδωσα τη φλόγα στους ανθρώπους.

- Και τότε γιατί είσαι εδώ;

- Είναι η τελευταία φορά. Μου είπε ότι δεν θα ξανάρθω. Μου είπε όμως και κάτι άλλο.

- Για πες…

- Επειδή οι άνθρωποι έχουν παρεκτραπεί, θα τους τιμωρήσει. Θα κάνει έναν κατακλυσμό άνευ προηγουμένου.

- Δηλαδή;

- Θα βρέχει 40 μέρες και 40 νύχτες. Θα πλημμυρίσουν τα πάντα και θα πνιγούν όλοι. Άνθρωποι και ζώα θα εξαφανιστούν.

- Όλοι; Όλα;

- Όλοι και όλα! Μου είπε ότι είναι πολύ απογοητευμένος και μάλιστα σε τέτοιο σημείο που έχει μετανιώσει για τη δημιουργία του ανθρώπινου είδους.

- Και τι θα κάνουμε; Μπορούμε να κάνουμε κάτι;

- Ακούστε με. Είναι ο μόνος τρόπος για να γλιτώσετε από τον κατακλυσμό. Θα φτιάξετε ένα μεγάλο πλοίο θα βάλετε μέσα όλα τα ζώα και θα την κοπανήσετε.

- Προλαβαίνουμε;

- Προλαβαίνετε. Αρκεί να στρωθείτε στη δουλειά αμέσως. Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και μην το πάρετε για αστείο. Οκ?

- Οκ!

- Άντε να πάτε τώρα γιατί θα με βάλουνε για εγχείρηση σε λίγο. Ok? See you… Keep in touch…

- Δευκαλίωνα ο πατέρας σου μιλάει Αγγλικά;

- Ημίθεος είναι βρε Ορφέα.

- Σωστά… Δηλαδή ο Δίας που είναι Θεός…

- Ο Δίας τα μιλάει όλα.

- Δία μου… Δευκαλίωνα ξέρεις πώς το λένε οι Ιταλοί το "Δία μου";

- Όχι.

- Mio Dio!

- Οι Γάλλοι;

- Όχι.

- Mon Dieu!

- Ναι βέβαια τώρα που το λες… Οι Άγγλοι όμως λένε My God.

- Αυτό έχει άλλη ρίζα.

- Βρε δεν πάτε να φτιάξετε το πλοίο που σας είπα και να αφήσετε τις ξένες γλώσσες;

- Ok boss…

- Παιδιά… μισό λεπτό…

- Τι συμβαίνει;

- Να κανονίσετε το φακελάκι με τον γιατρό.

**************

- Δευκαλίωνα…

- Για λέγε Ορφέα…

- Πώς θα τα μαζέψουμε τα ζώα;

- Εσύ θα τα μαζέψεις. Εγώ θα πάω για το πλοίο.

- Οκ. Με κάνα-δυο δεινόσαυρους και κάνα-δυο μαμούθ είμαστε οκ.

- Γιατί είμαστε οκ?

- Πρώτα από όλα, δεν προλαβαίνω να πάω στις Ινδίες για τίγρεις, ούτε στον Βόρειο Πόλο για Πολικές αρκούδες.

- Σωστό κι αυτό. Οπότε;

- Οπότε θα αφήσουμε τη φύση να κάνει τη δουλειά της. Από τη μετάλλαξη των δεινοσαύρων και των μαμούθ θα οικονομήσουμε ελέφαντες, ιπποπόταμους, στρουθοκάμηλους και ένα σωρό άλλα ζώα.

- Λες;

- Λέω… Κοίταξε κάτι Δευκαλίωνα…

- Κοιτάζω…

- Όλοι οι λαοί έχουν στη μυθολογία τους από μία πλημμύρα.

- Και τι σημαίνει αυτό;

- Σημαίνει ότι οι Ινδοί θα φροντίσουν για τις τίγρεις, οι Εσκιμώοι για τις πολικές αρκούδες, οι Αφρικάνοι για τα λιοντάρια και πάει λέγοντας.

- Κι αυτό σωστό. Οπότε;

- Κόλλησες με το “οπότε”; Τώρα δεν σου το εξήγησα; Α και κάτι άλλο.

- Τι άλλο;

- Κατσαρίδες και σαύρες δεν μαζεύω με τίποτα. Σου το λέω και να το ξέρεις.

- Και πώς θα γίνει; Αφού πρέπει να σωθούν…

- Έλα ρε Δευκαλίωνα τώρα που πρέπει να σωθούν. Σκοτίστηκα…

- Η εντολή του Προμηθέα ήταν σαφέστατη.

- Ε να πάει να τις μαζέψει αυτός.

- Ορφέα.. Η συλλογή πρέπει να είναι πλήρης. Αλλιώς η φύση θα ανατραπεί.

- Ναι αλλά από ότι ξέρω, αυτά τα είδη σώθηκαν. Οπότε;

- Είδες που λες κι εσύ "οπότε"; Τι εννοείς όμως όταν λες ότι σώθηκαν;

- Δευκαλίωνά μου, εννοώ ότι στα χρόνια μου υπάρχουν –μπλιαχ- αυτά τα είδη. Που θα πει ότι σώθηκαν. Που θα πει κι αυτό με τη σειρά του ότι δεν χρειάζεται να τα μαζέψω.

**************

Οι μέρες περνούσαν, ο Δευκαλίωνας έφτιαχνε το καράβι, ο Ορφέας παιδευόταν να μαζέψει τους δεινόσαυρους και η γυναίκα του Δευκαλίωνα η Πύρρα, βοηθούσε κι αυτή όπως μπορούσε την κατάσταση.

- Ρε γυναίκα…

- Ναι αγάπη μου…

- Δεν ρίχνεις κάνα-δυο ποτήρια στην κατάψυξη να πιούμε καμιά παγωμένη μπύρα με τον Ορφέα;

- Δεν χωράει τίποτα στην κατάψυξη.

- Γιατί;

- Μου έστειλε η μάνα μου από το χωριό ένα σωρό κρεατικά και ψάρια και είναι φίσκα. Κάτι τσιπούρες μούρλια.

- Σοβαρά;

- Ε βέβαια. Τι θα τρώμε 40 μέρες; Πού είναι αλήθεια ο Ορφέας;

- Κυνηγάει τους δεινόσαυρους.

- Μια βδομάδα δεινόσαυρους κυνηγάει; Ορφέαααααααααα…..

- Τι τον θέλεις;

- Θέλω να μου ψιλοκόψει μερικά κρεμμύδια για να σας φτιάξω μπάμιες. Ορφέαααααααα………

- Τι φωνάζετε ρε παιδιά; Πάνω που τους είχα καταφέρει.

- Καλά τόσο δύσκολο είναι να πιάσεις δύο δεινόσαυρους;

- Μωρέ τους πιάνω. Το θέμα είναι ότι τσακώνονται ποιος θα έρθει.

- Τσακώνονται;

- Ναι. Όλοι θέλουν να γλυτώσουν και τσακώνονται. Κάτι πρέπει να κάνω. Θα τους μοιράσω νούμερα και θα κάνω κλήρωση. Δεν γίνεται διαφορετικά. Το απόγευμα θα έχω ξεμπερδέψει. Εσύ πώς πας με το καράβι;

- Κοντεύω να τελειώσω.

- Άντε γιατί ο ουρανός έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει.

**************

Η βροχή δεν άργησε να αρχίσει. Ο Δευκαλίωνας ξεμπέρδεψε με το καράβι, ο Ορφέας έκανε την κλήρωση και μάζεψε τα ζώα, τα έκλεισε στα αμπάρια και είχαν μαζευτεί τώρα οι τρεις τους στο κατάστρωμα και χάζευαν τη βροχή που σιγά-σιγά δυνάμωνε και σε λίγο καθώς άρχισε η στάθμη του νερού να ανεβαίνει, το καράβι άρχισε κι αυτό με τη σειρά του να επιπλέει.

- Ποιος ξέρει πού θα καταλήξουμε.

- Θα το αφήσουμε να πάει μόνο του.

- Ναι οκ αλλά κουνάει πολύ ρε γμτ. Δευκαλίωνα δεν πας να δεις τι κάνουν τα ζώα κάτω;

- Τα είδα προηγουμένως. Άστα…

- Τι;

- Οι δεινόσαυροι έπαθαν ναυτία και κάνουν συνέχεια εμετό.

- Κάτσε μισό λεπτό… να πάρε να τους δώσεις.

- Τι είναι αυτά;

- Χαπάκια για τη ναυτία. Άντε όμως να μαζευτούμε κι εμείς γιατί αν μείνουμε έξω δεν μας βλέπω καλά.

**************

Η βροχή κράτησε 40 μέρες και ακριβώς την 40στή ημέρα σταμάτησε. Η κιβωτός έπλεε ακυβέρνητη ώσπου σε μια στιγμή χτύπησε κάπου κάνοντας έναν μεγάλο θόρυβο και σταμάτησε.

- Κάπου βρήκε.

- Ξέρα θα είναι.

- Ωχ… Τώρα θα μας βγάλουν και στα κανάλια και θα έχουν να ασχολούνται. Δεν τη γλυτώνουμε με τίποτα.

- Πού είμαστε άραγε;

- Στον Παρνασσό νομίζω.

- Πού το ξέρεις ρε Ορφέα;

- Έτσι λέει η μυθολογία. Η Κιβωτός του Δευκαλίωνα άραξε στον Παρνασσό.

- Α ωραία. Θα πάμε και στο χιονοδρομικό κέντρο για σκι.

- Και στην Αράχωβα για κοκορέτσι.

- Αχ Δευκαλίωνα στο Γαλαξίδι κάναμε το μήνα του μέλιτος. Το θυμάσαι;

- Το θυμάμαι αγάπη μου.

- Βρε δεν αφήνετε τις γλύκες τώρα να δούμε τι θα κάνουμε;

- Ορφέα προς το παρόν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι. Πρέπει να περιμένουμε να υποχωρήσουν τα νερά.

- Δεν έχω υπομονή.

- Είστε βέβαιος κύριε διευθυντά ότι το λάθος μου ήταν αξιολάτρευτο;

- Φυσικά. Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι χάρισες στην εταιρία μας έναν πολύτιμο συνεργάτη;

- Μα εκείνος δεν ξέρει τίποτα.

- Γι’ αυτό ακριβώς είναι πολύτιμος. Δεν θα κάνει τίποτα επιτηδευμένο.

- Είναι και κάτι άλλο κύριε διευθυντά.

- Τι άλλο;

- Μόλις βγει θα ξεχάσει όλα όσα έγιναν εδώ και θα βρίσκεται σε έναν κόσμο που θα νομίζει ότι τον ξέρει πολύ καλά. Θα βρίσκεται σε μια πραγματικότητα που θα είναι μεν δική του, αλλά θα ανήκει σε μια εποχή χιλιάδων χρόνων πίσω.

- Ακόμα καλύτερα. Αγαπητή μου να περάσεις από το λογιστήριο. Θα σου δώσω αύξηση. Πάντα έλεγα ότι είσαι εξαιρετική στη δουλειά σου.

- Ξέρετε…

- Τι πράγμα;

- Είναι και κάτι άλλο….

- Ε μα πες τα όλα…. Με έπρηξες τόση ώρα…

- Όταν κοιμήθηκε, του έβαλα το τσιπάκι sequence και δεν πρόλαβα να το βγάλω. Έφυγε βλέπετε τόσο ξαφνικά…

- Sequence?

- Ναι κύριε διευθυντά… Ζητώ συγνώμη.

- Μα τι λες παιδί μου τώρα; Αυτό είναι καταπληκτικό. Θα σου δώσω και bonus.

- Μα ξέρετε τι συμβαίνει με το sequence?

- Φυσικά και ξέρω. Πώς νομίζεις ότι έγινα διευθυντής της εταιρίας; Παρακολουθεί τις εξελίξεις όντας παρών και τις βιώνει χιλιετία με τη χιλιετία. Αυτό θα πει ενημέρωση. Ενημέρωση ….live!!! Τελικά η εταιρία μας, η New Memory Install είναι σπουδαία. Είναι η πιο σπουδαία από όλες. Ξέρεις όμως κάτι;

- Πείτε μου κύριε διευθυντά.

- Θα πρέπει να τον έχουμε από κοντά για να καταγράφουμε τα γεγονότα.

- Αυτό θα το αναλάβετε εσείς. Έτσι δεν είναι; Δεν είναι δική μου αρμοδιότητα.

- Μα ναι… ναι… θα το φροντίσω. Φώναξε σε παρακαλώ τη γραμματέα μου να το τακτοποιήσω.

Ο Ορφέας στο μεταξύ, κατεβαίνοντας προς το ισόγειο σχεδόν παραμιλούσε.

- Μα να μου πουν ότι οι Έλληνες φάνηκαν στην Ευρώπη το 2000 μ.Χ.; Σα δεν ντρέπονται λιγάκι… Δεν φτάνει που τους δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού μιλάνε κι από πάνω…. Ακούς εκεί…. Νομάδες από τη Γροιλανδία….

Έφτασε στην πόρτα, την άνοιξε και ήταν σα να μη συνέβη τίποτα. Σα να μην είχε πάει για μνήμες, σα να μην είχε ζητήσει υπνο-ενημέρωση, σα να μην υπήρχε τίποτα από όλα αυτά. Ήταν σα να σβήσανε μονομιάς όλα από το μυαλό του μόλις άνοιξε την πόρτα.

Είχε σουρουπώσει και ο δήμος της πόλης είχε ανάψει τις δάδες στις γωνίες των δρόμων. Κάποιοι είχαν στήσει ένα πηγαδάκι και συζητούσαν.

- Είπαν για περικοπές στην παροχή φλόγας.

- Ε μα κι αυτοί τι θέλουν πια; Πάλι απεργία θα κάνουν;

- Δεν φταίνε αυτοί.

- Και τότε γιατί θα γίνουν περικοπές;

- Επειδή δεν βρέχει και δεν ποτίζονται τα δάση, τα δέντρα ξεραίνονται και η υλοτομία μειώνεται επικίνδυνα. Η παραγωγή για δάδες είναι αυξημένη και δεν φτάνει για να καλύψει τις υπάρχουσες ανάγκες. Θα κάνουν λοιπόν περικοπές για να αποφύγουν  πιθανό black-out.

- Ο Προμηθέας φταίει.

- Μα τι λες τώρα; Είσαι σοβαρός; Δεν φτάνει που μας έδωσε ο ημίθεος τη φλόγα και είδαμε μια άσπρη μέρα θα του την πούμε κι από πάνω; Άσε δηλαδή που είναι δεμένος στον Καύκασο και το πληρώνει με το συκώτι του.

Ο Ορφέας τους προσπέρασε και μπήκε στο γνωστό του στέκι.

- Καλώστονε…

- Καλησπέρα…

- Για να είμαι ειλικρινής, σε περίμενα.

- Έτσι ε;

- Ε μα είναι η ώρα σου. Σε έχω μάθει πια.

- Σωστά. Αλλιώς τι μπάρμαν θα ήσουνα;

- Μπυρίτσα;

- Σταθερά.

- Τα νέα σου;

- Μπα… τίποτα σπουδαίο. Εξ άλλου… με βλέπεις σχεδόν κάθε βράδυ οπότε τα γνωρίζεις.

- Σκέφτεσαι ακόμα να φύγεις;

- Δεν το έχω αποφασίσει. Αυτή η γη απέναντι από τον ωκεανό με γοητεύει.

- Μα δεν την ξέρεις για να σε γοητεύει.

- Μου προκαλεί την περιέργεια τέλος πάντων…

Ξαφνικά ένα νοσοκομειακό έσπασε με τη σειρήνα του τη σιωπή της νύχτας που σιγά-σιγά σκέπαζε την πόλη.

- Να τα μας…. Τον τρέχουνε πάλι τον Προμηθέα.

- Για μεταμόσχευση ήπατος;

- Ε μα τι άλλο βρε Ορφέα; Ρουτίνα κατάντησε πια.

- Κι όλα αυτά για μια φλόγα.

- Λίγο είναι;

- Δεν είναι λίγο, αλλά αν ο Δίας το σκεφθεί σοβαρά θα του κοστίσει το συκώτι, bypass. Εντάξει κύριε Δία, αρκετά τον τιμώρησες. Δεν βαρέθηκες; Μήπως πρόκειται να πάρεις τη φλόγα πίσω; Αμ δε που θα την πάρεις… πριτς….

Εκείνη τη στιγμή, ένας ψηλός ξανθός και ηλιοκαμένος άντρας μπήκε μέσα στο μπαράκι.

- Καλησπέρα σας….

- Μπα… μπα… καλώς τον Δευκαλίωνα. Έλα… κάτσε στην παρέα μας… Συννεφιασμένο σε βλέπω.

- Ε πώς να μην είμαι; Ο πατέρας μου πάλι για μεταμόσχευση πήγε.

- Ναι είδαμε το νοσοκομειακό που πέρασε. Έλα μη στεναχωριέσαι. Θα τα καταφέρει όπως πάντα.

- Ναι θα τα καταφέρει μέχρι να τον ξαναφέρουνε. Τι θα γίνει μ’ αυτή την ιστορία; Κάποιος πρέπει να μιλήσει του Δία. Αμάν πια…

- Πιστεύω ότι θα το ξανασκεφτεί.

- Είναι όμως πεισματάρης.

- Τι θα πιεις;

- Βάλε μου ένα οινόμελο. Δεν θα κάτσω πολύ.

- Γιατί;

- Πρέπει να πάω στο νοσοκομείο για τον πατέρα μου.

- Πότε θα του κάνουν την μεταμόσχευση;

- Αύριο το πρωί. Θέλω όμως να πάω να του κάνω παρέα. Πώς θα βγάλει τη νύχτα;

- Ελπίζω να μην την πάθει σαν τον Rory Gallagher. Μπορείς να πιεις όμως κάνα-δυο ποτά. Δεν είναι μακριά το νοσοκομείο από δω.

- Μακριά δεν είναι, αλλά θα οδηγήσω τον Κένταυρο και φοβάμαι για αλκοτέστ.

- Πού τον έχεις παρκάρει;

- Ακριβώς απ’ έξω. Τι θα γίνει ρε παιδιά με τα καύσιμα;

- Πήρανε τα ύψη ε;

- Μη συζητάς. Φουλάρισα τώρα τον Κένταυρο με Αμβροσία αμόλυβδη και πλήρωσα σχεδόν τα διπλάσια. Άσε πια και τις διακοπές φλόγας.

- Με περικοπές θα είναι.

- Ναι αλλά ξεκίνησαν. Όπου να ‘ναι θα σας έρθει κι από δω. Ο Όλυμπος όμως μια χαρά φωτίζεται. Ε ρε ξύλο που τους χρειάζεται… Πρέπει να φύγω όμως.

- Να έρθω μαζί σου; Θέλεις παρέα;

- Το ρωτάς Ορφέα; Έλα.

- Τι έχει σήμερα το μενού γυναίκα;

- Σήμερα αγάπη μου σου έχω τον Πλούτωνα.

- Ωραία. Βγάλε και καμιά μπύρα από το ψυγείο.

- Μα τις ήπιες όλες όταν έφαγες τη Δήμητρα.

Η υπνο-ενημέρωση του Ορφέα συνεχιζόταν, αλλά η προϊσταμένη που επέβλεπε την πρόοδο ανησύχησε και φώναξε τον διευθυντή.

- Τι συμβαίνει;

- Η επεξεργασία που κάνει είναι περίεργη.

- Δηλαδή;

- Δεν μπορώ να καταλάβω… Δεν αλλάζει ακριβώς τα δεδομένα, αλλά τα επεξεργάζεται με έναν δικό του τρόπο. Να κοιτάξτε εδώ: Έχει βάλει τον Κρόνο να πίνει μπύρες.

- Τι μάρκα;

- Αστειεύεστε κύριε διευθυντά; Το θέμα είναι σοβαρό.

- Χμμμ….

- Σκέφτομαι….

- Πείτε μου…

- Σκέφτομαι να του κάνω ένα παιχνίδι.

- Τι παιχνίδι;

- Να του αλλάξω τα δεδομένα για να δω τι θα κάνει.

- Έχετε καμιά ιδέα;

- Θα δοκιμάσω αυτό.

Ο Ορφέας άρχισε ξαφνικά να βήχει ασταμάτητα.

- Βλέπετε κύριε διευθυντά; Αντιδρά.

- Μήπως κάπνισε πολύ;

- Θα επιμείνω ακόμα λίγο.

Ο Ορφέας άρχισε να ανασαίνει βαριά σα να είχε δύσπνοια και σχεδόν αμέσως πετάχτηκε από το κρεβάτι.

- Ω Δία! Τι εφιάλτης ήταν αυτός;

- Τι πάθατε;

- Είδα ένα εφιαλτικό όνειρο.

- Θα το διορθώσω μην ανησυχείτε. Ξαπλώστε.

- Μπα… Αφήστε… Δεν χρειάζεται.

- Μα θα σας εξηγήσω τι συνέβη. Ίσως έγινε κάποιο λάθος στον προγραμματισμό. Ξαπλώστε.

- Όχι…όχι… αρκετά. Δεν χρειάζεται. Μήπως υπάρχει καμιά μπύρα;

- Τι μάρκα;

- Απ’ αυτές που έπινε ο Κρόνος.

- Είστε αδιόρθωτος. Ελάτε μαζί μου στο παράθυρο. Βλέπετε εκεί;

- Ναι.

- Μέσα σε εκείνη τη στοά υπάρχει ένα μπαράκι που λέγεται "Hidden".

- Είναι καλό;

- Καλό είναι.

- Εντάξει σας ευχαριστώ.

- Θα επιστρέψετε για την ενημέρωση;

- Μπα… Σας είπα… αφήστε… Κάτι δεν κάνετε καλά εσείς εδώ.

- Μα έχετε κλείσει ραντεβού για να φορτώσετε μνήμες.

- Στα ραντεβού μου είμαι συνεπής δεσποινίς. Αλλά με τέτοια ενημέρωση που κάνετε, θα προτιμήσω να κρατήσω τις μνήμες που ήδη έχω.

- ………………………

Στο μεταξύ ο διευθυντής ήταν έξω φρενών με την προϊσταμένη.

- Θα σας απολύσω.

- Μα κύριε διευθυντά….

- Κερί και λιβάνι. Αυτό που κάνατε ήταν δυσφήμιση για την εταιρία μας. Θα τιμωρηθείτε παραδειγματικά. Θα σας φορτώσω μνήμες από την εποχή των δεινοσαύρων και θα σας στείλω να περάσετε το υπόλοιπο της ζωής σας στα σπήλαια. Τι φαεινή ήταν αυτή να πειράξετε το πρόγραμμα; Να το διορθώσετε αμέσως.

- Μάλιστα κύριε διευθυντά… Ωχ!!!!

- Τι ώχ;

- Αμάν!

- Μα τι πάθατε;

- Δεν πρέπει να βγει έξω ο πελάτης. Σταματήστε τον.

- Γιατί;

- Γιατί μαζί με την επεξεργασία της ενημέρωσης ήταν κατά λάθος πατημένο και το πλήκτρο "Move".

- Ε και;

- Μα δεν καταλαβαίνετε; Από λάθος δεν πάτησα το "Edit/Info", αλλά πάτησα το "Edit/Move". Αυτό σημαίνει ότι ο πελάτης ταυτόχρονα με την ενημέρωση μεταφέρεται και στην ανάλογη εποχή. Ο Ορφέας δηλαδή θα έφτανε στο σήμερα σταδιακά καθώς η ενημέρωση θα εξελισσόταν, αλλά αφού η ενημέρωση διακόπηκε….

- Θα μείνει στους …..Τιτάνες;

- Ναι, αλλά σε μία μπερδεμένη κατάσταση.

- Εξηγήστε μου σας παρακαλώ.

- Σύμφωνα με την επεξεργασία που έκανε στις πληροφορίες που δεχόταν, θα βρεθεί στην εποχή των Τιτάνων, αλλά μπερδεμένη με τις δικές του μνήμες. Δηλαδή Τιτάνες και Θεοί που θα συχνάζουν στα μπαράκια, θα πίνουν μπύρες κλπ…κλπ…

- Χμμμ….

- Σταματήστε τον σας λέω….

- Δεν νομίζω. Ίσως μας φανεί χρήσιμος.

- Χρήσιμος; Πού;

- Στην κατασκευή σεναρίων για τη μελλοντική μας πελατεία. Πότε θα μπει σε εφαρμογή όλο αυτό το σκηνικό;

- Μόλις ανοίξει την πόρτα και βγει έξω.

- Πολύ ενδιαφέρον. Τελικά δεν θα σας απολύσω αγαπητή μου. Το λάθος σας ήταν αξιολάτρευτο.

Ο Ορφέας στο μεταξύ, έφτασε στο ισόγειο, κατευθύνθηκε προς στην πόρτα και την άνοιξε.

Την επόμενη μέρα το πρωί, ο Ορφέας πέρασε την πόρτα της New Memory Install. Το κτίριο ήταν πολυόροφο και επιβλητικό.

- Καλημέρα σας. Τι επιθυμείτε παρακαλώ;

- Εεεε… μνήμες!

- Έχετε κάποιο ραντεβού;

- Όχι. Θα έπρεπε να κλείσω;

- Θα είναι καλύτερα για σας. Αν όμως προτιμάτε να περιμένετε, τότε θα πρέπει να πάρετε ένα χαρτάκι με αριθμό προτεραιότητας.

- Πριν κάνω οτιδήποτε, θα προτιμούσα μία ενημέρωση. Είναι εύκολο;

- Πολύ ευχαρίστως. Περάστε στην αίθουσα 3 εκεί στο βάθος.

Η υπάλληλος μίλησε στο μικρόφωνο που είχε μπροστά της: "Παρακαλείται ο Δρ. Almo να προσέλθει στην αίθουσα ενημέρωσης" ενώ ο Ορφέας μπήκε στην αίθουσα 3. Σε λίγο ένας κοντός ανθρωπάκος με ελαφρό "τικ" στους ώμους φάνηκε μπροστά του.

- Είστε για ενημέρωση;

- Ναι.

- Χμμμ…. Τι ακριβώς σας ενδιαφέρει;

- Μα σας είπα. Η ενημέρωση.

- Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Ένα τσιπάκι είναι όλη η δουλειά.

- Η διαδικασία;

- Αν εννοείται σε χρόνο, γίνεται σε δύο φάσεις και κρατάει περίπου 30 λεπτά της ώρας.

- Ωραία και τι γίνεται δηλαδή; Πώς γίνεται αυτό;

- Στην πρώτη φάση αδειάζουμε τις υπάρχουσες μνήμες από τον εγκέφαλό σας και στη δεύτερη, σας εμφυτεύουμε τις καινούργιες που έχετε διαλέξει.

- Μπορώ να διαλέξω ότι θέλω;

- Φυσικά. Υπάρχει στη διάθεσή σας μία τεράστια βιβλιοθήκη από μνήμες και διαλέγετε ότι θέλετε. Θα πρέπει όμως να ενημερωθείτε σωστά.

- Δηλαδή;

- Θα πρέπει να αφιερώσετε χρόνο για να μελετήσετε όλα τα κείμενα της βιβλιοθήκης, εκτός αν προτιμάτε την ταχεία μέθοδο.

- Ποια είναι αυτή;

- Θα κοιμηθείτε για λίγες ώρες και όταν ξυπνήσετε θα γνωρίζετε τα πάντα. Λοιπόν τι προτιμάτε;

- ….νυστάζω!!!

Ο Ορφέας οδηγήθηκε στην αίθουσα της υπνο-ενημέρωσης.

- Θα ήθελα να χαλαρώσετε. Νοιώστε όπως νοιώθετε όταν ξαπλώνετε για να κοιμηθείτε. Άλλωστε δεν διαφέρει αυτή η διαδικασία από τον πραγματικό ύπνο.

- Οκ.

- Κλείστε τα μάτια σας και σε λίγο ένα σωρό πληροφορίες θα αρχίσουν να έρχονται στο μυαλό σας για εγκατάσταση.

- Θα μπορώ όμως να τις επεξεργάζομαι ή θα πρέπει να τις δέχομαι όπως θα μου τις δίνετε εσείς;

- Αυτό είναι επιλογή σας. Θέλετε να ενεργοποιήσω την επεξεργασία;

- Ναι βέβαια.

- Ωραία. Είμαστε έτοιμοι. Οι πληροφορίες θα επεξεργάζονται από σας κατά τη διάρκεια της λήψης και η εγκατάσταση θα γίνεται μετά. Διαλέξτε απλά έναν τομέα.

- Χμμμ… Με ενδιαφέρει η ιστορία του ανθρώπου. Ας πούμε ότι στην παρούσα φάση, ενδιαφέρομαι περισσότερο για την Ευρωπαϊκή ιστορία.

- Πολύ ωραία. Το ρυθμίζω στην Ευρωπαϊκή ιστορία και με ένα σας "οκ" ξεκινάμε.

- Οκ!

- Enter.

Οι πληροφορίες άρχισαν να καταφθάνουν στο μυαλό του Ορφέα και η εγκατάσταση γίνονταν σχεδόν ταυτόχρονα με την επεξεργασία.

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε στα παράλια της Φοινίκης μία όμορφη γυναίκα που την έλεγαν Ευρώπη. Ο Δίας που βρισκόταν στο μεταξύ στο κρεβάτι με την Ήρα, περνούσε δύσκολες στιγμές επειδή η Ήρα δεν ήθελε να κατεβάσει το θεϊκό βρακί της.

- Έλα βρε πουλάκι μου τώρα…

- Άσε με Άκη μου σε παρακαλώ… Έχω πονοκέφαλο.

- Θέλεις ένα Depon?

- Πήρα αλλά δεν περνάει. Είναι οι ημικρανίες μου.

- Περνάνε με το σεξ.

- Ναι καλά. Εσύ όλα τα ξέρεις πια;

Είδε κι αποείδε ο Δίας, δεν γινόταν τίποτα. Κάνει μια έτσι το μάτι του πάνω από τον Όλυμπο και βλέπει στα παράλια της Φοινίκης την Ευρώπη να φοράει ένα πολύ τολμηρό μπικίνι και να κάνει μπάνιο στη θάλασσα.

- Ώρε πούστη μου… Ποια είναι αυτή η θεογκόμενα; Για κάτσε να γίνω ταύρος.

Με ταχύτητα φωτός –όπως όλοι οι θεοί όλων των εποχών- βρίσκεται στη Φοινίκη. Η Ευρώπη, μόλις είδε τον ταύρο τον ερωτεύθηκε αμέσως.

- Θα "μου κάτσεις";

- Αφού είναι θέλημα θεού, θα "σου κάτσω".

Και το θέλημα του θεού ήταν το θεϊκό πήδημα που έγινε στα παράλια της Φοινίκης και όπως κάθε γυναίκα διαλέγει το άρωμα που της πάει και άλλες μυρίζουν τον κρίνο, η Ευρώπη διάλεξε το άρωμα του ταύρου και έγινε "μοσχομύριστη". Ο Δίας, σαν ρομαντικός θεός που ήτανε, πήρε την Ευρώπη από το χέρι για να την πάει στον Όλυμπο, αλλά το ξανασκέφτηκε.

- Μα καλά πού στο διάολο πάω οικογενειάρχης θεός; Θα μου τα βγάλει τα μάτια η Ήρα.

Έτσι λοιπόν, αποφάσισε να αφήσει την Ευρώπη στην Κρήτη -για να μην προκαλέσει την Ήρα και τρέχει μετά στα διαζύγια- και την παρέδωσε στα χέρια του βασιλιά Αστερίωνα.

- Να μου την προσέχεις σε παρακαλώ.

- Ναι θεέ μου. Μην ανησυχείς. Πέρνα όμως και για κάνα καφεδάκι που και που. Να μη σε χάσουμε.

- I ‘ll keep in touch.

Μετά από εννέα μήνες η Ευρώπη γέννησε τα παιδιά που συνέλαβε στη Φοινίκη από τον Δία. Γέννησε τον Μίνωα και τον Ραδάμανθυ και έτσι δημιουργήθηκε ο Μινωικός πολιτισμός που ήταν ο πρώτος Ευρωπαϊκός πολιτισμός και μπορούμε με όλη μας την άνεση να πούμε ότι αυτός ο πολιτισμός είναι θεϊκός και ότι οι Ευρωπαίοι είναι ράτσα θεϊκή.

Η φαντασία του ανθρώπου ονειρεύεται μία καλύτερη ζωή. Όταν όμως δεν την βρίσκει, τότε κατασκευάζει πάλι με τη φαντασία του έναν θεό για να τον πάει στον άλλο κόσμο μήπως και τη βρει εκεί. Το γεγονός πάντως είναι, ότι η Ευρώπη ήρθε από την Ασία. Η Ευρώπη και η Ασία είναι δίδυμες αδελφές αλλά εκτός αυτού, η Ευρώπη είναι προέκταση της Ασίας.

Επικρατεί η άποψη ότι η ζωή πρωτοεμφανίστηκε στην Αφρική. Αν λοιπόν πάρω το θέμα από τη θεολογική πλευρά, τότε ο θεός εγκατέστησε το εργαστήριό του στην Αφρική και εκεί άρχισε με τη λάσπη να μαστορεύει τον άνθρωπο. Του πήρε βέβαια λίγο καιρό μέχρι να καταλήξει στο σχήμα που θα του δώσει.

- Χμμ… πώς τον έκανα έτσι γμτ; Έξη πόδια του ‘χω βάλει. Για κάτσε να το αλλάξω….εδώ!!! Τέσσερα πόδια μήπως; Χμμμ… Σαν καλός μου φαίνεται… Για να δω όμως πώς θα είναι με δύο…

- Ωωωωωχ!!!

- Τι έγινε;

- Σιγά ρε θεέ…. Μου στραμπούληξες το χέρι ρε γμτ… δεν προσέχεις λίγο;

Όταν τέλειωσε η κατασκευή του ανθρώπου και άρχισε αυτό το δίποδο να ψάχνει για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, πήγε μετανάστης στην Ασία.

- Θα φύγεις;

- Ναι γυναίκα. Πρέπει να φύγω. Θα πάω να δουλέψω, να κάνω λεφτά και θα σου στείλω πρόσκληση να έρθεις κι εσύ.

Και όταν άρχισε να καταλαβαίνει τι του γίνεται, μετακόμισε ξανά, αυτή τη φορά προς την Ευρώπη.

- Πάλι θα φύγεις;

- Ναι γυναίκα. Πάω να βρω ένα καλύτερο μέρος για να στήσω πλέον τη δική μου επιχείρηση.

Έτσι ο άνθρωπος ήρθε στην περιοχή της Μεσογείου και στο τρίγωνο Μέσης Ανατολής, Μικράς Ασίας και Ελλάδας έστησε τα κεντρικά γραφεία της επιχείρησής του.

Αυτή λοιπόν είναι η κοιτίδα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Χωρίς όμως τους Φοίνικες που περιφέρονταν εδώ κι εκεί και έκαναν τις ιδέες να μετακινούνται μαζί με τα εμπορεύματα δεν θα είχε γίνει τίποτα ούτε στην Ελλάδα, ούτε γενικότερα στην περιοχή της Μεσογείου. Οι Φοίνικες που ήταν θαλασσινοί έμποροι, ένωσαν με τα θαλασσινά τους ταξίδια τέσσερις πολιτισμούς. Τον Βαβυλωνιακό, τον Ασσυριακό, τον Αιγυπτιακό και τον πολιτισμό του Αιγαίου που αργότερα εξελίχθηκε σε Ελληνικό. Τίποτα για τους Έλληνες δεν ήταν ευκόλως εννοούμενο ή παραλειπόμενο όπως πολύ αργότερα έκαναν και κάνουν ακόμα και σήμερα οι χριστιανοί που απεχθάνονται τη λογική και όταν δεν μπορούν να εξηγήσουν κάτι, βουλώνουν την τρύπα με έναν βολικό μύθο. Ο Ελληνικός πολιτισμός και ο Ελληνικός τρόπος Σκέψης, είναι αποτέλεσμα της σύγκλησης όλων των προγενέστερων πολιτισμών που εμφανίστηκαν στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου.

Όλο αυτό πάντως το χρωστάμε στο θεϊκό βρακί της Ήρας που δεν το κατέβασε και δεν "του ‘κατσε" του Δία. Έτσι αναγκάστηκε να γίνει ταύρος και να πάει στη Φοινίκη να πηδήξει την Ευρώπη.

Ποιος όμως μπορεί να ξέρει πώς θα ήταν ο κόσμος σήμερα, αν η Ήρα είχε κατεβάσει το θεϊκό της βρακί;

Συνεχίζεται…

- Φρανκ…

- Λέγε…

- Θέλω να πάω στα Βόρεια.

- Στους ανυπότακτους;

- Ναι.

- Τι να κάνεις; Τι δουλειά έχεις εσύ εκεί;

- Για έρευνα ρε παιδί μου….

- Θα πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός.

- Γιατί; Θα με φάνε;

- Τίποτα δεν αποκλείεται.

- Αστειεύεσαι φυσικά.

- Άκουσε… Θεωρητικά αυτοί είναι εχθροί μας. Έχουν βαλθεί να σταματήσουν την πρόοδο και τον χρόνο.

- Τον ….χρόνο; Πώς;

- Τους διοικεί ένας τρελός επιστήμονας ο οποίος προσπαθεί να κατασκευάσει μία μηχανή που θα σταματήσει το μέλλον.

- Δεν το καταλαβαίνω.

- Γι’ αυτό σου λέω. Τι δουλειά έχεις εσύ εκεί; Θα πατήσει λέει ένα κουμπί και θα σταματήσει το μέλλον. Τον χρόνο δηλαδή.

- Έλα Δία μου. Και γιατί να το κάνει αυτό;

- Αφού σου είπα. Είναι τρελός.

- Έχει ένα ενδιαφέρον όμως. Αλλά….

- Αλλά τι;

- Αν σταματήσει το μέλλον, τότε οι επόμενες γενιές τι μνήμες θα έχουν;

- Το έχει προβλέψει. Θα τους φυτεύει μνήμες.

- Δηλαδή;

- Αρκετές ιδιωτικές εταιρίες έχουν ήδη δημιουργήσει τα κατάλληλα εργαστήρια και προς το παρόν λειτουργούν δοκιμαστικά.

- Και πώς γίνεται;

- Πας εκεί και διαλέγεις τι μνήμες θέλεις. Σου παρουσιάζουν μία τεράστια λίστα και διαλέγεις.

- Καλό!

- Τι καλό; Καλό είναι αυτό; Μακάβριο είναι.

- Ενδιαφέρον είναι.

- Μπορείς βέβαια να κάνεις και συνδυασμούς και να φτιάξεις το δικό σου σενάριο.

- Για λέγε…

- Να πάρεις ας πούμε τον Μάρκο Αντώνιο, να τον τοποθετήσεις στην εποχή του Ναπολέοντα, η δράση να εκτυλίσσεται στην εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο του 2008 και όλο αυτό μαζί με σένα να το βάλεις ας πούμε στο 3000 μ.Χ. στον Πλανήτη Άρη.

- Και το λες αυτό μακάβριο; Αυτό είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον. Με φαντάζεσαι στον Άρη του 3000 μ.Χ. παρέα με τον Μάρκο Αντώνιο;

- Άντε φέρε εκείνη τη μπύρα που λέγαμε για να μπορέσω να σε φανταστώ.

- Θα τη φέρω. Μπορώ να πάω λες εκεί;

- Αν ήσουν μέσα στον θόλο θα ήθελες ειδική άδεια. Βίζα δηλαδή από την πρεσβεία που έχουν οι Βόρειοι στη Valley Below.

- Άρα εδώ που είμαι δεν χρειάζεται αυτό;

- Όχι. Είσαι ελεύθερος να πας, αλλά θα πρέπει για λίγο καιρό να προσέχεις.

- Γιατί;

- Θα σε παρακολουθούν για να δουν τι ρόλο παίζεις. Μπορεί να είσαι κατάσκοπος ας πούμε.

- Χμμμ…. Αυτό λες να μου δυσκολέψει την έρευνα;

- Μπορεί. Το να έρχεσαι σε επαφή με κόσμο και να καταγράφεις τις συνομιλίες δεν νομίζω ότι θα τους αρέσει. Καλύτερα να είσαι αραχτός για λίγο.

- Οκ. Θα το κάνω. Θα είμαι αραχτός και θα επεξεργάζομαι ένα δικό μου σενάριο για τις μνήμες που θα πάρω.

- Σίγουρα είσαι τρελός.

- Και τόσο καιρό που δεν ήμουνα τι κατάλαβα; Θα το κάνω. Εσύ από ότι αντιλαμβάνομαι μάλλον δεν ενδιαφέρεσαι ε;

- Νοιώθω λίγο περίεργα για όλο αυτό. Δεν λέω… είναι προκλητικό σαν εμπειρία, αλλά….

- Δεν έχει αλλά…. Τι θα πει αλλά;

- Βρε θα φέρεις εκείνη τη μπύρα να τελειώνουμε καμιά φορά; Μ’ έσκασες.

- Καλά ντε… Για να δω τι έχω στο ψυγείο… Χμμμ…. Μόνο από τα Ολλανδο/Βελγικά σύνορα έχω Φράνκ. Ενδιαφέρεσαι; 10 βαθμούς αλκοόλ έχει.

- Ουάου!!! Φέρτη…

- Έλα πάρε…

- Πώς πας με τη Νεφέλη;

- Μια χαρά. Γιατί ρωτάς;

- Ε…. πατέρας της είμαι.

- Ναι σωστά. Μόνο που εγώ σε βλέπω σαν φίλο. Ένα παράπονο έχω μόνο.

- Τι παράπονο;

- Δεν μπορούμε να δούμε μαζί dvd.

- Γιατί;

- Την παίρνει ο ύπνος.

- Ποιος διαλέγει dvd?

- Εγώ.

- Ε γι’ αυτό κοιμάται.

- Τι υπαινίσσεσαι;

- Ε… τίποτα… να….

- Μα κάτσε ρε παιδί μου μισό λεπτό…. Μόνο ένας μαύρος ηθοποιός της αρέσει. Δεν λέω, καλός είναι, αλλά όλο αυτόν θα βλέπουμε; Έχω μάθει όλες του τις ταινίες απ’ έξω. Άσε δηλαδή που τις μπερδεύω και δεν θυμάμαι ποια είναι ποια…

- Ε να της μάθεις και κάτι άλλο…

- Μπα; Και τόσα χρόνια που την είχες εσύ τι της έμαθες; Έχουμε ένα σωρό καλούς ηθοποιούς.

- Έχουμε; Είπες έχουμε;

- Ναι.

- Όχι έχουμε. Είχατε. Τώρα δεν κάνουμε ταινίες. Εννοώ δεν κάνουμε με τη μορφή που τις κάνατε εσείς.

- Πώς τις κάνετε δηλαδή;

- Μπαίνεις μέσα σε έναν θάλαμο, φοράς κάτι ειδικά γυαλιά με ενσωματωμένα ακουστικά, φτιάχνεις ένα δικό σου σενάριο και το βλέπεις.

- Κάτι σαν κι αυτό δηλαδή που ετοιμάζει ο τρελός επιστήμονας;

- Όχι. Αυτό που κάνουμε εμείς είναι ταινία. Το βλέπεις και σε δύο ώρες είσαι νορμάλ στο σπιτάκι σου. Αυτός επεμβαίνει στο μυαλό σου. Σου βάζει στον εγκέφαλο ένα τσιπάκι με μνήμες που σε ακολουθούν παντού. Το κατάλαβες;

- Πότε μπορώ να φύγω;

- Όποτε θέλεις. Καλύτερα όμως να προετοιμαστείς. Ψυχολογικά εννοώ.

- Ναι θα το κάνω. Υπολογίζω να φύγω την άλλη βδομάδα. Θα φυτέψω μνήμες και θα γυρίσω.

Συνεχίζεται…

Μου άρεσε πολύ η έρευνα που έκανα στην κοινωνία της Valley Below. Αποκόμισα πολύ σπουδαία (βάσει στατιστικής πάντα) συμπεράσματα, τα οποία δεν διέφεραν καθόλου από τα συμπεράσματα που αποκόμιζαν οι ερευνητές/μελετητές από τις έρευνές τους στην ανθρώπινη κοινωνία του 2000 μ.Χ.

Όποτε είχα καιρό και διάθεση για να διασκεδάσω με τις απαντήσεις που μου έδιναν (αρκετές φορές οι απαντήσεις ήταν όχι μόνο απρόβλεπτες, αλλά και άσχετες) έπαιρνα το φορητό μου recorder και διάλεγα μια περιοχή για να ερευνήσω.

- Η σημερινή μου έρευνα έχει να κάνει με την κινητή τηλεφωνία και τη σχέση μας μαζί της. Σε ποια εταιρία είστε εσείς;

- Στη Vodavalley.

- Εσείς;

- Στη Windvalley.

- Εσείς;

- Στην Cosmovalley.

- Πείτε μου τώρα… Αν η Vodavalley ήταν άνθρωπος τι άνθρωπος θα ήταν;

- Μία έξυπνη, μοντέρνα και πολύ όμορφη γυναίκα 20-30 ετών.

- Η Cosmovalley?

- Μια συντηρητική 45άρα γεροντοκόρη.

- Εγώ λέω πώς είναι πάνω από 50.

- Η Windvalley?

- Α πα...πα...πα… Δεν είναι να της έχεις εμπιστοσύνη.

- Γιατί;

- Ε μα δεν τη βλέπεις; Όλο αλλάζει ονόματα. Κάθε λίγο τσουπ… την παίρνει άλλος.

- Δηλαδή τι προφίλ σας βγάζει;

- Είναι πολύ άστατη γυναίκα αυτή.

- Τι άλλο σας βγάζει;

- Να σου πω… Για να περνάς τον καιρό σου καλή είναι.

- Αν η Vodavalley συναντούσε την Windvalley θα έκαναν παρέα;

- Αστειεύεσαι;

- Όχι. Σοβαρά μιλάω. Δεν θα είχαν να πουν τίποτα;

- Η Windvalley ζηλεύει τη Vodavalley.

- Γιατί;

- Γιατί θέλει να της πάρει τα πρωτεία, αλλά δεν τα καταφέρνει.

- Γιατί δεν τα καταφέρνει;

- Σου είπα είναι άστατη.

- Ενώ η Vodavalley?

- Η Vodavalley είναι σταθερή στη σχέση της.

- Αν η Cosmovalley τις συναντούσε σε ένα πάρτυ θα τις έκανε παρέα;

- Θα τις σνομπάριζε.

- Γιατί;

- Ε γιατί είναι πιο παλιά και το παίζει γνώστης.

- Ξέρει δηλαδή να συμπεριφέρεται καλύτερα μέσα στη σχέση;

- Σαφώς. Έχει όμως δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία και αυτό τη φρενάρει. Της χρειάζεται λίγο τσαγανό.

- Πείτε μου την άποψή σας.

- Κοίταξε… Η Cosmovalley προσπαθεί να φλερτάρει αλλά της διαφεύγει ένα πολύ σημαντικό πράγμα.

- Ποιο είναι αυτό που της διαφεύγει;

- Όσο η γυναίκα είναι νέα και έχει ζήτηση δεν χρειάζεται να κατέχει σώνει και καλά την τέχνη του φλερτ.

- Γιατί;

- Γιατί αυτό είναι κάτι που το κάνουν οι άντρες και έτσι η δουλειά των γυναικών είναι πιο εύκολη. Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να δεχτούν ή να απορρίψουν την πρόταση. Όσο όμως μεγαλώνουν και η ζήτηση μειώνεται, αποφασίζουν να πάνε στο βουνό, αφού το βουνό παύει σιγά-σιγά να έρχεται από μόνο του. Κατάλαβες;

- Προσπαθώ.

- Αυτό κάνει τώρα και η Cosmovalley και έχει επιτυχία στις μικρές ηλικίες.

- Γιατί;

- Γιατί η Vodavalley και η Windvalley καθ’ ότι νέες, τους αρέσουν οι μεγαλύτεροι άντρες. Άρα οι νέοι σε ηλικία άντρες είναι διαθέσιμοι μόνο για την Cosmovalley και την προτιμούν γιατί……

- Γιατί;

- Γιατί η γριά η κότα έχει το ζουμί.

- Χμμμ…

- Είπα κάτι που δεν έπρεπε;

- Όχι…όχι… Εσείς καλά τα λέτε. Εγώ να δω τι θα κάνω με τα συμπεράσματά μου…. Θα κάνατε δηλαδή σχέση με μία γυναίκα μεγαλύτερή σας σε ηλικία;

- Ναι αλλά κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις.

- ‘Όπως;

- Πρώτα από όλα πρέπει να είναι διαθέσιμη όπως η Cosmovalley ας πούμε.

- Μετά;

- Μετά πρέπει να μου αρέσει.

- Σας αρέσει;

- Χμμμ… δεν θα έλεγα όχι. Νομίζω ότι ξέρει πώς να προσέχει τη σχέση της.

- Κάποιος άλλος έχει να πει κάτι;

- Εγώ τα ‘χω φτιάξει με τη Vodavalley και είμαι πολύ ικανοποιημένος.

- Θα την άλλαζες;

- Με τίποτα.

- Κάποιος άλλος; Εσείς;

- Εγώ… να σας πω… δεν… εγώ με την Windvalley περνάω τον καιρό μου. Όταν αποφασίσω να αποκατασταθώ θα τα φτιάξω μάλλον με την Vodavalley.

- Γιατί όχι με την Cosmovalley?

- Ε δεν ξέρω μπορεί… Βασικά μου αρέσει η Vodavalley επειδή είναι νέα και ωραία.

Κάτι τέτοια καθόμουν και απομαγνητοφωνούσα και μετά προσπαθούσα να βγάλω τα συμπεράσματά μου για τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από μία συζήτηση “παιχνίδι” που κάθε φορά σκαρφιζόμουν, ώσπου ένα απόγευμα δέχθηκα την επίσκεψη του Φρανκ. Πολύ τον εκτιμούσα αυτόν τον άνθρωπο.

- Τι κάνεις νέε μου;

- Απομαγνητοφωνήσεις.

- Ε το ξέρω αυτό. Και πώς τα πας;

- Δεν σου μιλάω για τις έρευνες της Va-Be Research. Σου μιλάω για τις έρευνες που κάνω μόνος μου.

- Δηλαδή;

- “Την ψάχνω” με τις ανθρώπινες σχέσεις.

- Μπα; Και πώς σου ήρθε;

- Ε μου ήρθε. Θέλεις να ακούσεις λίγο; Άκου…

- Χμμμ… Σε διαβεβαιώνω ότι η δουλειά που κάνεις θα μας βοηθήσει πάρα πολύ στη βελτίωση της κοινωνίας μας. Είσαι αξιέπαινος. Και τι συμπεραίνεις από όλα αυτά;

- Συμπεραίνω ότι οι ανθρώπινες σχέσεις εξακολουθούν να βρίσκονται σε πολύ χαμηλό επίπεδο παρά τις όποιες εξελίξεις του συστήματός σας.

- Καταλαβαίνω. Αυτό όμως είναι ένα θέμα που ταλαιπωρεί την ανθρωπότητα χιλιετίες τώρα.

- Σα να λείπει κάτι.

- Θα σου πω εγώ τι λείπει. Λείπουν οι Συνθήκες Διαμόρφωσης ενός Θεραπευτικού Κλίματος.

- Για κάντο πιο λιανά…

- Κατ’ αρχήν χρειάζεται η Θετική Άνευ Όρων Θεώρηση και μετά η…..

- Όπα…όπα… μη βιάζεσαι. Ένα-ένα που θα μου λες θα μου το εξηγείς. Τι είναι η Θετική Άνευ Όρων Θεώρηση;

- Χρειάζεται δηλαδή η αποδοχή να είναι αυθόρμητη και όχι να οφείλεται σε στημένη από τον άλλον συμπεριφορά.

- Ωραία. Και μετά;

- Δεύτερη συνθήκη είναι η Συναίσθηση. Να βαδίζεις δηλαδή συναισθηματικά μαζί του.

- Αυτά τα δύο όμως Φρανκ μου, για να έχουν αξία πρέπει να είναι αληθινά και όχι προσποιητά.

- Σαφώς. Και αυτό που λες Ορφέα μου, μας δημιουργεί την προϋπόθεση για την τρίτη συνθήκη.

- Που είναι η;

- Που είναι η Αυθεντικότητα.

- Μάλιστα. Και αυτές οι τρεις συνθήκες είναι αρκετές για αυτό το Θεραπευτικό Κλίμα;

- Χμμμ… Αυτές οι τρεις, μας υποχρεώνουν να συλλογιστούμε ότι χρειάζεται και κάτι ακόμα. Χρειάζεται η Ανιδιοτελής Προσφορά.

- Κατάλαβα.

- Τι κατάλαβες;

- Ότι οι άνθρωποι είναι δύσκολο να αγαπήσουν.

- Μην το λες.

- Το λέω.

- Κοίταξε… Θα πρέπει να είμαστε σε θέση να ξεχωρίζουμε τα πράγματα.

- Πες μου.

- Όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκες. Για να είναι όμως η συμπεριφορά μου απέναντί σου ανιδιοτελής, δεν πρέπει να καθορίζεται από τις ανάγκες μου. Δεν πρέπει δηλαδή σώνει και καλά να περιμένω ανταπόδοση από σένα, γιατί αν κάνω ότι κάνω περιμένοντας να πάρω, τότε η συμπεριφορά μου είναι ιδιοτελής.

- Πολύ σωστά. Γιατί όμως δεν τα καταφέρνουμε;

- Γιατί πολλές φορές, πέφτουμε στην παγίδα της Εκλογής.

- Για πες το μου κι αυτό.

- Κάθε άνθρωπος θέλει και προσπαθεί να έχει τη δυνατότητα να διαλέγει ο ίδιος τη συμπεριφορά του. Όταν όμως η ένταση των αναγκών είναι μεγάλη, μας αφαιρεί τη δυνατότητα της Εκλογής και πολλές φορές η συμπεριφορά μας είναι αποτέλεσμα της εκλογής μας. Άλλες φορές είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας μας. Γινόμαστε έτσι ευάλωτοι συναισθηματικά και η συμπεριφορά μας είναι ιδιοτελής.

- Εσύ δεν έπρεπε να είσαι εδώ.

- Γιατί;

- Γιατί αυτά που λες είναι….

- Το ξέρω. Όταν τους τα λέω με κοιτάζουν σα να βλέπουν εξωγήινο.

- Λοιπόν Φρανκ τώρα θα συνοψίσω όλο αυτό που είπες για να δω αν το κατάλαβα σωστά.

- Ακούω.

- Η βασική προϋπόθεση για να αγαπήσουμε, είναι να μην είμαστε συναισθηματικά ευάλωτοι. Η αγάπη μας δηλαδή, να είναι αποτέλεσμα ελεύθερης εκλογής και όχι αδυναμίας.

- Μια χαρά τα πας. Για συνέχισε…

- Δεν είναι λοιπόν η ύπαρξη μιας ανάγκης, αλλά η έντασή της είναι που καθορίζει πότε ή πόσο ευάλωτοι γινόμαστε.

- Πολύ ωραία.

- Άλλο είναι λοιπόν να δημιουργούμε μία σχέση επειδή το διαλέγουμε και άλλο επειδή δεν μπορούμε να ισορροπήσουμε συναισθηματικά από μόνοι μας. Άρα στην επιτακτική μας ανάγκη να ισορροπήσουμε συναισθηματικά, γινόμαστε ευάλωτοι στη συναισθηματική εκμετάλλευση είτε εις βάρος μας, είτε εις βάρος του άλλου.

- Έκτακτα…έκτακτα…

- Θέλεις να καθίσουμε λίγο στη βεράντα;

- Γιατί όχι; Έχεις κάτι να πιούμε;

- Ναι. Θα φτιάξω τζιν με τόνικ. Θέλεις;

- Προτιμώ μπύρα.

- Τι μπύρα;

- Τι έχεις;

- Θέλεις μία La Trappe?

- Από ποια σύνορα;

Βγήκα λοιπόν έξω την άλλη μέρα το πρωί, έκανα μία αρκετά μεγάλη βόλτα, μάζεψα αρκετά στοιχεία και όταν γύρισα στο σπίτι έκανα την απομαγνητοφώνηση.

- Μπορείτε να μου πείτε πότε νοιώθετε αισθηματική έλξη για το άλλο φύλο και πότε σεξουαλική;

- Εγώ τις παραμυθιάζω όλες για να μου κάθονται.

- Προσποιείστε δηλαδή;

- Δεν γίνεται διαφορετικά. Είμαι μεγάλος τριπλαδόρος. Τύφλα να ‘χει ο Τζώρτζεβιτς, ο Μπελούτσι, ο Γκαλέτι και ο Κοβάσεβιτς μαζί.

Ένας άλλος μου είπε ότι δεν πρόκειται για προσποίηση.

- Δεν προσποιούμαι καθόλου. Μετά όμως από την πρώτη φορά, το ενδιαφέρον μου, πέφτει. Μου φαίνεται ότι δεν μπορώ να ερωτευτώ. Έχω πρόβλημα;

Ένας άλλος με ρώτησε για ποιον κάνω την έρευνα.

- Για την Valley Below καλέ μου άνθρωπε.

- Ποια εταιρία την κάνει;

- Η O.R.Co.

- Ποια είναι αυτή;

- Η Orfeus Research Company.

- Πρώτη φορά την ακούω.

- Κι εγώ!!!

Να μην σας τα πολυλογώ, η έρευνα μου έδειξε ότι υπάρχει πρόβλημα στις ανθρώπινες σχέσεις. Θα μου πείτε για νέο μας το λες ρε Ορφέα αυτό; Όχι δεν σας το λέω για νέο, αλλά νόμιζα ότι ο άνθρωπος του 4000 μ.Χ. θα είχε λύσει αυτό το τεράστιο πρόβλημα. Τελικά, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι άντρες δυσκολεύονται να ξεχωρίσουν την αισθηματική έλξη από τη σεξουαλική. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Και αιτία γι’ αυτό, είναι η στέρηση που λέγαμε που αλλοιώνει την αντίληψη. Το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς, όταν ξεστομίζει το περίφημο “σ’ αγαπώ”, είναι να κάτσει αμέσως και να αναλογιστεί το γιατί. Γιατί τον αγαπάς τον άλλον; Για ποιο λόγο;

Οι γυναίκες βέβαια σκέφτονται διαφορετικά και ξέρουν να ξεχωρίζουν πολύ καλά τι νοιώθουν για έναν άντρα. Άρα, βάσει της έρευνας που έκανα και εξακολουθώ να κάνω, βρίσκω ότι υπάρχει μία μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα και αυτό είναι θέμα ….μεταβολισμού. Δηλαδή, ο τρόπος που εμείς οι άντρες βιώνουμε την αισθηματική έλξη μοιάζει πολύ με τον τρόπο που βιώνουμε τη σεξουαλική επιθυμία και είναι δύσκολο να το ξεχωρίσουμε. Αν λοιπόν η έλξη είναι μόνο σεξουαλική, τότε μετά την πρώτη επαφή, το ενδιαφέρον πέφτει κατακόρυφα και άντε μετά να της εξηγήσεις ότι δεν την εξαπάτησες, αλλά εξαπατήθηκες και εσύ ο ίδιος και μάλιστα από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Στη συνέχεια της έρευνας, ανακάλυψα ότι οι άντρες σε ποσοστό 10% θεωρούν αποδεκτό το σεξ χωρίς συναίσθημα, ενώ στις γυναίκες το ποσοστό αυτό είναι 1%. Εντάξει αυτό το γνωρίζουμε, όπως γνωρίζουμε και ότι αυτό είναι θέμα διαπαιδαγώγησης.

Ε οκ!!! Οι άντρες μπερδεύουν το είδος της έλξης που νοιώθουν. Οι γυναίκες δεν έχουν κάποιο αντίστοιχο ….πρόβλημα;

Μου φαίνεται ότι έχουν. Ένα ποσοστό γυναικών μπερδεύει τη σεξουαλική πείνα με τη στομαχική. Όταν τους λείπει το σεξ, το ρίχνουν στο …..φαγητό!!!

Αυτό δεν ξέρω αν είναι θέμα μεταβολισμού. Χρειάζεται πάντως μια επιστημονική έρευνα και ας το αναλάβει η Va-Be Research.

Κάτι πάρα πολύ σημαντικό που ανακάλυψα στην κοινωνία της Valley Below του 4000 μ.Χ. είναι ότι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα, βρίσκεται στην Ηθική -του καθενός- θεώρηση του σεξ. Στο χώρο των απόψεων και των ηθικών αξιών γίνεται της ….μουρλής. Υπάρχουν μέσα μας βαθιά ριζωμένα στοιχεία που δεν είναι εύκολο να πάνε στον κάδο. Το πολύ-πολύ να πάνε στην ανακύκλωση και αυτό βέβαια σημαίνει ότι θα τα βρούμε ξανά μπροστά μας.

Είχα την εντύπωση ότι 2000 χρόνια μετά, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα, αλλά δυστυχώς έπεσα έξω! Η μαγνητοταινία του γυναικείου μυαλού επαναλαμβάνει συνεχώς φράση “πρόσεξε μη σε πηδήξει”, “πρόσεξε μη σε πηδήξει”, ενώ του αντρικού επαναλαμβάνει τη φράση “πρόσεξε μη σε τυλίξει”, “πρόσεξε μη σε τυλίξει”. Και μετά μου λέει ο Φρανκ ότι η κοινωνία της Valley Below είναι προηγμένη και τρίχες κατσαρές.

Έχουμε χωριστεί σε δύο μεγάλα αντιμαχόμενα στρατόπεδα. Το ένα είναι των Αντρών και το άλλο είναι των Γυναικών. Αυτό τον διαχωρισμό μόνο στις τουαλέτες τον κατάλαβα. Εξακολουθώ να είμαι ρομαντικός και να μην καταλαβαίνω γιατί να μην είμαστε όλοι μας ένα στρατόπεδο των Ανθρώπων.

Όταν από την αρχή ξεκινάμε με δεδομένη ανάμεσά μας την καχυποψία και τη δυσπιστία, τότε πώς θα τα βρούμε γλυκιά μου;

Όσο θα εξακολουθούμε να είμαστε διαχωρισμένοι σε στρατόπεδα Αντρών και Γυναικών, τόσο θα δυσκολευόμαστε να δημιουργήσουμε σχέσεις που να βασίζονται στην εμπιστοσύνη. Ψάχνουμε λέμε, έναν σύντροφο από το άλλο φύλο και ταυτόχρονα αντιμετωπίζουμε το άλλο φύλο καχύποπτα. Δηλαδή ψάχνουμε να εμπιστευθούμε έναν άνθρωπο από το αντίπαλο στρατόπεδο. Αυτό κι αν είναι αντίφαση. Πριν ακόμα η σχέση αρχίσει να υφίσταται, έχουμε βάλει στα θεμέλιά της μία ωρολογιακή βόμβα που όπως καταλαβαίνετε, το πότε θα εκραγεί είναι θέμα χρόνου. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε, είναι να σταματήσουμε να χωρίζουμε τους Ανθρώπους σε Άντρες και Γυναίκες σε ότι αφορά στην προσωπικότητα και στη συμπεριφορά.

Δεν υπάρχουν Άντρες και Γυναίκες. Υπάρχουν Άνθρωποι με προτερήματα και με μειονεκτήματα. Όσο είμαστε απρόθυμοι να το δεχτούμε αυτό, τόσο οι σχέσεις των δύο φύλων θα βασίζονται στη δυσπιστία και στον ανταγωνισμό.

Σαφώς και υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα που επιδρούν στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας. Αυτές όμως έχουν να κάνουν με τη βιολογική μας υπόσταση και είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Εμείς εδώ διαβάζουμε το ……..“Κατά Ορφέα”.

Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο και στην τεράστια οθόνη που έπιανε έναν ολόκληρο τοίχο, φάνηκε η Νεφέλη.

- Λέω να έρθω απόψε.

- Σου έλειψα; Έλα. Εδώ θα είμαι.

- Θέλεις να φέρω κάτι;

- Ναι.

- Πες μου.

- Ένα κιβώτιο Μοναστηριακής La Trappe τριπλής ζύμωσης σε περιεκτικότητα αλκοόλ 8% και σε ποσότητα 0,50 cl από την περιοχή των Ολλανδοβελγικών συνόρων.

- Σου βρήκα δουλειά.

Ο Φρανκ μπήκε φουριόζος, με βρήκε με την τσίμπλα στο μάτι και μου το ανακοίνωσε χαρούμενος.

- Τι δουλειά;

- Θα σου εξηγήσω αμέσως.

- Αν πρόκειται να ξυπνάω πρωί, ξέχασέ το.

- Άκουσέ με.

- Για λέγε όσο θα φτιάχνω τον καφέ μου.

- Εμείς εδώ, σαν προηγμένη κοινωνία που είμαστε κάνουμε συνεχώς έρευνες που αποσκοπούν στην….

- Λέγε βρε Φρανκάκο μου τώρα…. Μην πλατιάζεις…

- Δεν πλατιάζω καθόλου. Μα μη με διακόπτεις….

- Οκ.

- Σου έλεγα λοιπόν ότι….

- Σαν προηγμένη κοινωνία που είσαστε, κάνετε έρευνες.

- Ναι.

- Αυτό το κάναμε κι εμείς.

- Ε μα άκουσέ με σε παρακαλώ….

- Ουφ!!! Λέγε….

- Κάθε φορά που θέλουμε να προωθήσουμε ένα καινούργιο προϊόν, κάνουμε μία έρευνα για να δούμε αν έχει αποδοχή στον κόσμο ή αν ο κόσμος προτιμάει να γίνουν μερικές αλλαγές σ’ αυτό το προϊόν, ώστε όταν κυκλοφορήσει να είναι αποδεκτό από πιο μεγάλη μάζα και να είναι επιτυχημένο.

- Αυτό μου θυμίζει τη Δανία.

- Δηλαδή;

- Οι δύο πιο μεγάλες εταιρίες παραγωγής μπύρας, η Carlsberg και η Tuborg όταν πρόκειται να κυκλοφορήσουν μία καινούργια συνταγή μπύρας, την κυκλοφορούν για έξη μήνες δοκιμαστικά σε αρκετές παραλλαγές και διανέμουν στους αγοραστές δελτία για να ψηφίσουν ποια θεωρούν πιο επιτυχημένη συνταγή. Στο τέλος του εξαμήνου, συγκεντρώνουν τα δελτία, βλέπουν ποια είναι η δημοφιλέστερη και την κυκλοφορούν στην αγορά κανονικά.

- Χμμμ…..

- Εντυπωσιάστηκες Φρανκ;

- Ε καλά… Να πάρεις ένα βραδάκι τη Νεφέλη και να πάτε στο guiTAR.

- Τι είναι το guiTAR?

- Μία σπέσιαλ μπυραρία.

- Και τι σπέσιαλ έχει εκεί δηλαδή;

- Στις πρόσφατες ανασκαφές που έκανε η Αρχαιολογική Υπηρεσία της Valley Below, ανακάλυψε τεράστιες ποσότητες από μπύρες του 2000 μ.Χ.

- Μπα;

- Ναι βέβαια. Υπάρχει λοιπόν στη διάθεσή των πολιτών μας μία τεράστια ποικιλία από τις μπύρες της εποχής σου και αξίζει νομίζω τον κόπο να την επισκεφθείτε. Θα σου αρέσει.

- Εντάξει θα το φροντίσω. Για συνέχισε λοιπόν.

- Κάνουμε λοιπόν σου έλεγα μία έρευνα που την αναλαμβάνει η Κεντρική Εταιρία της Valley Below Va-Be Research. Μαζεύονται σε μία αίθουσα εκατοντάδες άτομα σε ομάδες των δέκα και γίνεται μία συζήτηση που διευθύνεται από έναν συντονιστή και που κάθε φορά αφορά στο συγκεκριμένο προϊόν που πρόκειται να κυκλοφορήσει.

- Κι εγώ τι θα κάνω;

- Η συζήτηση ηχογραφείται.

- Μάλιστα!

- Μπορείς να γράφεις κείμενο στον υπολογιστή;

- Νομίζω ότι τα καταφέρνω.

- Νομίζεις ή μπορείς;

- Νομίζω ότι μπορώ!

- Ωραία. Αυτό που πρέπει να κάνεις, είναι να απομαγνητοφωνείς τη συζήτηση.

- Α!

- Έτσι θα κάνεις ΚΑΙ τη θητεία της εργασίας σου ΚΑΙ θα έχεις και ένα ας πούμε χαρτζιλίκι.

- Χμμμ….

- Δεν σου άρεσε;

- Δεν είπα τίποτα. Καλό το ακούω.

- Ωραία. Από σήμερα μπορείς να πας όποτε θέλεις στα κεντρικά γραφεία της Va-Be Research και να ξεκινήσεις. Α δεν σου είπα….

- Τι πράγμα;

- Θα δουλεύεις εδώ στο σπίτι σου. Θα σου στείλω μάλιστα με τη Νεφέλη έναν υπολογιστή, οπότε θα είσαι οκ. Α να μην ξεχάσω…

- Τι πράγμα;

- Θα πρέπει να σου πω ότι όλοι οι σερβιτόροι της μπυραρίας αυτής που σου έλεγα, είναι Αρχαιολόγοι με άριστες πληροφορίες σχετικά με τις μπύρες της εποχής σου. Να πας οπωσδήποτε.

Καλό το είδα αυτό που μου πρότεινε ο Φρανκ. Ξεκίνησα λοιπόν τη συνεργασία μου με την Va-Be Research και έπηξα στο γράψιμο. Οι έρευνες ήταν τσούρμο. Πότε για αυτοκίνητα, πότε για είδη be-be, πότε για μπύρες, πότε για τράπεζες, δόξα τω Δία η καταναλωτική κοινωνία εξακολουθούσε καλά να κρατεί. Άνοιξα και έναν λογαριασμό στην Va-Be Bank για να μπορούν να καταθέτουν εκεί το μηνιάτικο που μου αναλογούσε και όλα κυλούσαν νορμάλ. Τα σαββατοκύριακά μου τα περνούσα πότε στο δικό μου σπίτι έξω από τον θόλο και πότε στο σπίτι της Νεφέλης μέσα στον θόλο. Είχα συνηθίσει πια να οδηγώ και το ιπτάμενο αυτοκίνητο και πηγαινοερχόμουνα μ’ αυτό. Τις πρώτες μέρες της συνεργασίας μου με την Va-Be Research και θέλοντας να το “γιορτάσω”, σκεφτόμουνα να πάρω τη Νεφέλη και να πάμε στο guiTAR, αφού και ο Φρανκ μου την είχε συστήσει σαν καλή. Η Νεφέλη όμως πρόλαβε τη σκέψη μου με ένα sms.

- Μπορείς να έρθεις να με πάρεις με το αυτοκίνητο και να πάμε στο guiTAR για μία μπύρα;

- Και βέβαια. Το σκεφτόμουν κι εγώ άλλωστε να πάμε για να γιορτάσουμε την έναρξη της θητείας της εργασίας μου.

Και πήγαμε. Βρήκαμε ένα σχεδόν ήσυχο γωνιακό τραπεζάκι και ένας σερβιτόρος μας έφερε έναν κατάλογο. Τον άνοιξα για να δω τι μπύρες είναι αυτές που ανακάλυψαν στις ανασκαφές. Τον άνοιξα και βρέθηκα μπροστά σε ένα ….βιβλίο.

- Μα τι είναι αυτό; Εδώ πρόκειται για ολόκληρο βιβλίο. Θα διαβάζω μία βδομάδα. Νεφέλη τι θα πάρεις; Μπορώ αν θες να σου συστήσω την Duvel. Σκέφτεσαι μήπως κάτι άλλο;

- Θα προτιμήσω μία Guinness.

- Ok. Μία Guinness λοιπόν για την κυρία.

- Εσείς κύριε τι προτιμάτε;

- Θα προτιμήσω την αγαπημένη μου McFarland.

- Θα πρέπει όμως κύριε να σας ενημερώσω ότι το βαρέλι της McFarland έχει εξαντληθεί και μέχρι να γίνουν νέες ανασκαφές υπάρχει μόνο εμφιαλωμένη McFarland σε 0,33 cl.

- Χμμμ…. Φέρτε μου τότε μία La Trappe.

- Επειδή η ευχαρίστησή μας είναι πάντοτε η δική σας ικανοποίηση, θα πρέπει να σας πω ότι το όνομα αυτό δικαιούνται να το φέρουν μόνο μπύρες από μοναστήρια Τραππιστών καλογήρων -πέντε στο Βέλγιο και ένα στην Ολλανδία. Παρόμοιες μπύρες σχετιζόμενες με άλλα μοναστήρια φέρουν το χαρακτηρισμό Abbaye. Πρόκειται για μπύρες αφροζύμωτες, δυνατές (6-10% αλκοόλ), συνήθως σκούρου χρώματος (βαθύ χρυσό έως σκούρο καφέ), με έντονη φρουτώδη γεύση και έντονο άρωμα, χωρίς πικράδα λυκίσκου. Μεταζυμώνονται στη φιάλη με μαγιά, η οποία σχηματίζει χαρακτηριστικό ίζημα. Υφίστανται απλή, διπλή ή τριπλή ζύμωση, οπότε στα φλαμανδικά χαρακτηρίζονται αντίστοιχα ως Dubbel ή Tripel. Ανακαλύφθηκαν στις ανασκαφές που έγιναν στα Γαλλοβελγικά, στα Γερμανοβελγικά και στα Ολλανδοβελγικά σύνορα. Έχετε παραγγείλει λοιπόν μία Μοναστηριακή La Trappe. Την προτιμάτε σε απλή, διπλή ή τριπλή ζύμωση;

- Τριπλή σας παρακαλώ.

- Ωραία. Έχετε παραγγείλει μία Μοναστηριακή La Trappe τριπλής ζύμωσης. Τι θα προτιμήσετε σε περιεκτικότητα αλκοόλ;

- Τι επιλογές έχω;

- Στις ανασκαφές ανακαλύψαμε περιεκτικότητα 6%, 8% και 10%.

- Θα προτιμήσω την 8% επειδή θα οδηγήσω.

- Ωραία. Έχετε παραγγείλει μία Μοναστηριακή La Trappe τριπλής ζύμωσης σε περιεκτικότητα αλκοόλ 8%. Σε τι ποσότητα την προτιμάτε;

- Τι ανακαλύψατε στις ανασκαφές;

- Ανακαλύψαμε La Trappe σε 0,33 cl, σε 0,50 cl, και σε 1 l.

- Σε 0,50 cl σας παρακαλώ.

- Ωραία. Έχετε παραγγείλει μία Μοναστηριακή La Trappe τριπλής ζύμωσης σε περιεκτικότητα αλκοόλ 8% και σε ποσότητα 0,50 cl. Από ποια σύνορα την προτιμάτε;

- Τι μου προτείνετε;

- Έχετε παραγγείλει μία Μοναστηριακή La Trappe τριπλής ζύμωσης σε περιεκτικότητα αλκοόλ 8% και σε ποσότητα 0,50 cl. Σας προτείνω την περιοχή των Γαλλοβελγικών συνόρων.

- Θα προτιμήσω τα Ολλανδοβελγικά.

- Ωραία. Έχετε παραγγείλει μία Μοναστηριακή La Trappe τριπλής ζύμωσης σε περιεκτικότητα αλκοόλ 8%, σε ποσότητα 0,50 cl, σας πρότεινα τα Γαλλοβελγικά σύνορα και προτιμήσατε τα Ολλανδοβελγικά.

- Ναι.

- Η ικανοποίηση του πελάτη είναι η δική μας ευχαρίστηση κύριε.

- Δόξα τω Δία. Έχω παραγγείλει μία Μοναστηριακή La Trappe τριπλής ζύμωσης σε περιεκτικότητα αλκοόλ 8%, σε ποσότητα 0,50 cl, μου προτείνατε τα Γαλλοβελγικά σύνορα και προτίμησα τα Ολλανδοβελγικά. Θα την πιω καμιά φορά;

- Θα πιείτε μία Μοναστηριακή La Trappe τριπλής ζύμωσης σε περιεκτικότητα…….

- Ξέρω….ξέρω….

Η La Trappe είναι πολύ όμορφη μπύρα. Για να το επιβεβαιώσω (για πολλοστή φορά στη ζωή μου), ζήτησα άλλη μία ξεπερνώντας έντεχνα το “σεμινάριο” του σερβιτόρου.

- Θα ήθελα να μου φέρετε άλλη μία Μοναστηριακή La Trappe τριπλής ζύμωσης σε περιεκτικότητα αλκοόλ 8% και σε ποσότητα 0,50 cl από την περιοχή των Ολλανδοβελγικών συνόρων.

- Αμέσως κύριε.

Εκείνο το βράδυ με τη βοήθεια της La Trappe πήρα τη Νεφέλη αγκαλιά και κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια. Όσο για την άλλη μέρα το πρωί, η Νεφέλη πήγε να προσφέρει τις υπηρεσίες της στο Γενικό Νοσοκομείο της Valley Below και εγώ για να συνεχίσω το θέμα μου, αποφάσισα να πάρω το ψηφιακό μου recorder και να βγω στους δρόμους για να ερευνήσω το θέμα των σχέσεων στην ανθρώπινη κοινωνία του 4000 μ.Χ

Συνεχίζεται…

Λοιπόν που λέτε, το σπίτι “μου” ήταν πολύ όμορφο. Το φρόντιζα βέβαια όσο μπορούσα (εδώ γελάμε), αλλά για να πω και τη μαύρη μου αλήθεια, αν δεν ερχόταν η Νεφέλη να το συγυρίζει κάθε λίγο και λιγάκι, θα ήταν χάλια. Οι ημέρες μου κυλούσαν ήσυχα χωρίς τίποτα το σπέσιαλ. Συνηθισμένα και καθημερινά δηλαδή πράγματα. Από τις νύχτες μου όμως δεν είχα κανένα παράπονο. Ρε παιδί μου πώς να σου το πω να το καταλάβεις; Μόλις σουρούπωνε, άνοιγε το μάτι μου και όταν ερχόταν η ώρα για να κοιμηθώ η στενοχώρια μου ήταν ανείπωτη. Μου ήταν πολύ βαρετό να κοιμάμαι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να….Το να κοιμάσαι μόνος σου δεν είναι εδώ που τα λέμε και τόσο ….εποικοδομητικό. Για να περνάει η ώρα και να νυστάζω, αποφάσισα να γράφω κάθε βράδυ ότι μου ερχόταν στο μυαλό μέχρι να αρχίζουν τα μάτια μου να κλείνουν. Και που λέτε, έγραφα…..

Χμμ….. Η έλξη που νοιώθει ένας άνθρωπος για έναν άλλο. Άλλες φορές είναι αμοιβαία και άλλες φορές είναι μονομερής. Άμα είναι όμως μονομερής, βράσε ρύζι. (παρεμπιπτόντως, η Νεφέλη μου έφτιαξε χθες το βράδυ μπριζόλες με ρύζι και ήταν ένα υπέροχο φαγητό). Τι σας έλεγα; Α ναι!!! Για το ρύζι. Εεε….για τον έρωτα ήθελα να πω. Η έλξη λοιπόν αυτή, μπορεί να είναι συναισθηματική, σωματική ή και τα δύο μαζί. Το άτομο που είναι ερωτευμένο, νοιώθει επιτακτική ανάγκη να εκφράσει τον έρωτά του και να εκτονωθεί με όποιο τρόπο. Άλλος μπορεί να θέλει να το πει στα ίσια, άλλος μπορεί να γράψει ένα ποίημα ή ένα τραγούδι, γιατί αλλιώς θα τον πνίξει ο ….βήχας!!!! Ναι καλά το έγραψα. Ο βήχας!!!! Γιατί άμα έχεις να πεις πράγματα και μπλοκάρει το επικοινωνιακό σου κέντρο, πνίγεσαι στο βήχα.

- Κρύωσες;

- Όχι!!!

- Πώς όχι; Αφού βήχεις.

- Ε ναι βήχω αλλά….

Άντε τώρα να της εξηγήσεις ότι δεν είσαι κρυωμένος, αλλά έχεις αποφασίσει να της κάνεις απόψε την ερωτική εξομολόγηση και δεν σου βγαίνει!!!

- Να σου κάνω ένα τσάι;

- Να μην πιω καλύτερα κάνα δυο τζινάκια μπας και λυθεί η γλώσσα μου;

- Κάπνισες πολλά απόψε. Μην καπνίσεις άλλο.

Δεν πάει το μυαλό της με τίποτα εκεί που είναι το δικό σου. Με τίποτα λέμε. Για εκείνη, θα φταίει το κρύωμα ή τα τσιγάρα.

Πού οφείλεται όμως αυτή η αυθόρμητη έλξη του ενός για τον άλλον;

Είναι που λέτε και θέμα αισθητικής του καθενός. Η όλη εικόνα του άλλου δηλαδή. Η φωνή, η κίνηση και γενικά ο “αέρας” του άλλου και βέβαια εδώ τα πράγματα είναι υποκειμενικά, διότι “η ομορφιά βρίσκεται στα μάτια εκείνου που τη βλέπει”. Και δεν κατάλαβα ποτέ μου γιατί μερικοί άνθρωποι θεωρούν την αισθητική σαν κάτι ρηχό. Γιατί ρε παιδιά είναι ρηχό; Όπως μας συγκινεί αισθητικά ένας ζωγραφικός πίνακας, το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με ένα άλλο πρόσωπο και τα αισθητικά ερεθίσματα που δεχόμαστε είναι ένα πολύ ισχυρό κίνητρο για να πλησιάσουμε τον άλλον.

Άσε δηλαδή που μερικές φορές ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο επειδή μας θυμίζει κάποιον άλλο. Αυτό όμως μπορεί να μην το ….ξέρουμε. Θέλω να πω δηλαδή ότι αυτό μπορεί να συμβεί χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει.

Όσο περισσότερο στερημένος νοιώθει ένας άνθρωπος, τόσο πιο ευάλωτος γίνεται. Και η στέρηση αυτή, ανεξάρτητα από τη μορφή που μπορεί να έχει, αλλοιώνει την αντίληψη. Ναι βέβαια έτσι είναι. Μερικές φορές ερωτευόμαστε βάσει των αναγκών μας που είναι αποτέλεσμα παρατεταμένης στέρησης και νομίζουμε ότι ο άλλος θα μας τα καλύψει όλα.

- Μα γιατί χρυσή μου να σου τα καλύψω όλα; Εγώ ήρθα στη βρύση να δροσιστώ. Πού να ξέρω ότι εσύ έφερες μαζί σου ένα ολόκληρο ….βυτίο;

Η στέρηση μπορεί να είναι συναισθηματική ή σεξουαλική. Την ανάγκη μας για στοργή και τρυφερότητα τη μάθαμε από μικρά παιδιά και τη συνδέσαμε με το χάδι. Δεν είναι εύκολο να βιώνεις στοργή και τρυφερότητα από κάποιον που δεν σε αγγίζει. Δημιουργείται ένα κενό που σε σφάζει και μεγαλώνεις, μεγαλώνεις, μεγαλώνεις και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι αντί να ψάχνεις για τη γυναίκα της ζωής σου, ψάχνεις για τη ….μάνα σου!!! Δυστυχία!!! Πώς να ταιριάξει τώρα αυτό το ζευγάρι; Γίνεται; Δεν γίνεται. Εκείνη λαχταράει να νοιώσει γυναίκα και εκείνος λαχταράει το μητρικό χάδι. Έλα Δία μου και Αθηνά μου....

Η βασική επίπτωση που προκαλείται σε μία τέτοια σχέση -που έρχεται στη ζωή μας σαν έλξη προς τον άλλον και που αυτή η έλξη είναι αποτέλεσμα παρατεταμένης συναισθηματικής στέρησης- είναι η σύγχυση.

Η στέρηση αλλοίωσε την αντίληψή μας και δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε ότι ο άνθρωπος αυτός έψαχνε για λίγη δροσιά και εμείς του ζητήσαμε να μας γεμίσει το .....βυτίο!!!

Αν η στέρηση είναι σεξουαλική, τότε το πράγμα είναι διαφορετικό. Πάει αλλού. Προς το παρόν νοιώθω τα μάτια μου να βαραίνουν. Πράγμα που σημαίνει ότι αυτό που σκέφτηκα -το να γράφω δηλαδή λίγες γραμμές για να νυστάξω- είναι αποδοτικό. Θα συνεχίσω λοιπόν με το επόμενο γραφτό μου.

See you……..

Ένα απόγευμα που καθόμουνα στη βεράντα του σπιτιού, ήρθε ο Φρανκ και μου ανακοίνωσε ότι είχε εξασφαλίσει ένα σπίτι για μένα. Ένα δικό μου σπίτι που θα μου το διέθετε το σύστημα, αλλά επειδή ήμουν ακόμα “υπό δοκιμή”, το σπίτι αυτό βρίσκονταν έξω από το θόλο.

- Τι είναι έξω από το θόλο Φρανκ;

- Στις κοντινές πολιτείες, βρίσκονται οι πολίτες “υπό δοκιμή”. Μακρύτερα όμως προς το βορρά, βρίσκονται όσοι δεν αποδέχονται το σύστημα της Valley Below.

- Υπάρχουν και τέτοιοι;

- Φυσικά. Δεν υποχρεώνουμε κανέναν να αποδεχθεί το κοινωνικό μας σύστημα.

- Και πώς είναι τα πράγματα εκεί στο βορρά;

- Χμμμ… Εκεί τα πράγματα είναι ….χύμα!!!

- Δηλαδή;

- Δηλαδή υπάρχουν αξιωματούχοι που πέφτουν από τα μπαλκόνια, υπάρχουν δημοσιογράφοι που ανταλλάσσουν dvd με χρήματα, υπάρχουν βουλευτές εμπλεκόμενοι σε σκάνδαλα που δεν παραιτούνται, υπάρχουν αρχηγοί κομμάτων που νομίζουν ότι είναι αρχηγοί, υπάρχουν πρωθυπουργοί που δεν ιδρώνει το αυτί τους, υπάρχουν…. Τι να σου λέω τώρα… Γενικώς υπάρχει ένα μπάχαλο.

- Και πότε θα πάω κι εγώ στο ….μπάχαλο;

- Εσύ δεν θα πας στο μπάχαλο. Εσύ είπαμε θα πας λίγο έξω από τον θόλο. Θα περάσουμε μαζί το σαββατοκύριακο και τη Δευτέρα με το καλό θα πας. Μπορείς να πάρεις και το ιπτάμενο αμάξι αν θες. Είναι στη διάθεσή σου. Να προσέχεις όμως τους καθρέφτες. Τους άλλαξα προχθές και είναι καινούργιοι.

Το χιόνι όμως που έπεσε έξω απ’ το θόλο ήταν τόσο πολύ, που η μετακίνησή μου ήταν αδύνατη. Το weekend έγινε τετραήμερο και την Τετάρτη το πρωί μπήκα στο ιπτάμενο αμάξι και ξεκίνησα για το σπίτι που μου είχαν διαθέσει. Μου είπαν ότι έξω από τον θόλο δεν χρειάζεται να πετάω με το αυτοκίνητο. Μπορώ να κατεβώ χαμηλά και να το λειτουργήσω σαν ένα αμάξι από αυτά που υπήρχαν στην εποχή μου. Επί τέλους δηλαδή, γιατί μου αρέσει πολύ να οδηγώ. Βγήκα λοιπόν έξω από τον θόλο και πάτησα στον θάλαμο πλοήγησης κάτι κουμπιά που μου έδειξαν. Το αμάξι άρχισε να κατεβαίνει σιγά-σιγά προς το έδαφος και όταν ακούμπησε κάτω, δεν διέφερε καθόλου από τα αυτοκίνητα που ήξερα, παρά μόνο στην αεροδυναμική του εμφάνιση. Έφτασα περίπου σε μισή ώρα στην πολιτεία που ήταν το καινούργιο μου σπίτι και το εντόπισα με τη βοήθεια του GPS. Προτίμησα όμως να κάνω μία μεγάλη βόλτα. Κάτι σαν εξερεύνηση του νέου τοπίου. Τα χιόνια είχαν σχεδόν λιώσει. Υπήρχαν όμως αρκετοί ακόμα εργάτες που έκαναν τη θητεία της εργασίας τους και στοίβαζαν τα χιόνια στις άκρες δεξιά και αριστερά των δρόμων. Στο μυαλό μου, ήρθε μία συζήτηση που είχα με τον Φρανκ.

- Μα γιατί η θητεία να σταματάει στα 20; Γιατί αφήνετε να πάνε χαμένα τα πιο παραγωγικά σας χρόνια;

- Ο σκοπός μας δεν είναι τα πλούτη. Είναι πολύ λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την άνεση και την επάρκεια από τη σπατάλη και τη χλιδή. Το να ξέρεις πού να σταματήσεις, είναι σοφία. Δεν θέλουμε ποτέ να βρεθεί κάποιος να μας πει ότι ευνοούμε τη σκληρή εργασία και εμποδίζουμε την πνευματική επίδοση. Γιατί όπως και να το κάνουμε, η εργασία δεν είναι η έμφυτη ανάγκη της ψυχής ούτε η δίψα του νου.

- Και αυτό είναι λόγος να αφήνετε τα εργοτάξια στα χέρια παιδιών 17 και 20 χρονών; Δεν θα είχατε καλύτερα αποτελέσματα αν χρησιμοποιούσατε πιο μεστωμένα μυαλά;

- Τα δικά μας όμως 17άρικα παιδιά, δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που είχατε εσείς στη δική σου εποχή. Εξ άλλου, οι δουλειές στα εργοτάξια γίνονται περισσότερο μηχανικά. Οι δημιουργικές δουλειές βγαίνουν από ανώτερους ανθρώπους που έχουν κάνει τις φυσικές επιστήμες έργο της ζωής τους. Μη νομίζεις ότι την πνευματική ελευθερία τη χρειάζονται μόνο οι μουσικοί και οι ποιητές και γενικά οι καλλιτέχνες. Ιδιοφυίες βγάζουμε και στις φυσικές επιστήμες.

- Εμείς άραγε δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό;

- Αν δεν φτιάξουν πρώτα οι άνθρωποι, όλοι αυτοί οι θεσμοί, θα μένουν γραμμένοι στα χαρτιά αιωνίως. Μην ξεχνάς άλλωστε, ότι για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε, χρειάστηκαν 20 αιώνες.

- Σωστά. Έχεις δίκιο.

- Πάντα έχω δίκιο.

Του άρεσε να το λέει αυτό και το έλεγε συχνά. Εντάξει, παραδέχομαι ότι το έλεγε για να με πειράξει, αλλά πέρα από όλα αυτά, είχα διακρίνει ότι οι άνθρωποι της Valley Below, ήταν ωριμότεροι από τους ανθρώπους του δικού μου καιρού. Σκεπτόμενος όλα αυτά τα πράγματα, αποφάσισα ότι ήταν πια ώρα να πάω στο σπίτι. Παρκάρισα το αυτοκίνητο και καθώς έφτασα στην πόρτα βρήκα τον Φρανκ απ’ έξω.

- Μα τι κάνεις εδώ;

- Ήρθα να δω πώς θα τακτοποιηθείς, αλλά βλέπω ότι άργησες πολύ. Συνέβη κάτι;

- Όχι. Απλά, προτίμησα να κάνω μία μεγάλη βόλτα πριν έρθω στο σπίτι.

- Έχω φροντίσει να μοιάζει όσο γίνεται περισσότερο με τα σπίτια της εποχής σου για να νοιώθεις άνετα.

Μπαίνοντας μέσα, παρατήρησα ότι δεν απείχε πολύ από το σπίτι που είχα πίσω στο 2000 μ.Χ. Υπήρχε ένα καθιστικό με μαύρους καναπέδες, ένα γραφείο με έναν υπολογιστή, μία κρεβατοκάμαρα και όλοι οι απαραίτητα βοηθητικοί χώροι. Υπήρχε ακόμα μία βιβλιοθήκη με αρκετές μουσικές εγκυκλοπαίδειες, ένα στερεοφωνικό και πολλά cd’s.

- Σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα αυτά. Μέχρι και cd’s μου έφερες. Και τι βλέπω… όλοι οι αγαπημένοι μου εδώ είναι… Bob Dylan, Nick Drake… μα καλά… πού τα βρήκες αυτά;

- Αααα… δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Τα δανείστηκα από τη δημοτική βιβλιοθήκη. Πήγα στο μουσικό τμήμα της δεκαετίας του 1970 και τα πήρα. Πιστεύω να μάντεψα σωστά.

- Έπεσες διάνα. Ένας Nick Drake τώρα είναι ότι πρέπει για να χαλαρώσουμε. Για κάτσε να το βάλω να παίζει. Α… μπράβο Φρανκ. Έφερες βλέπω σύστημα με τηλεκοντρόλ.

- Τι πράμα;

- Το σύστημα λέω… έχει και τηλεκοντρόλ.

- Τι τηλεκοντρόλ;

- Μα καλά με δουλεύεις; Εσύ δεν το έφερες αυτό;

- Αααα… τον επικοινωνητή λες;

- Επικοινωνητής;

- Ναι. Έτσι το λέμε.

- ……………….

Τον πρώτο καιρό στη σχέση μου με τη Νεφέλη, ήμουν συχνά αφηρημένος και αυτό την ανησυχούσε. Της εξήγησα ότι δεν υπάρχει λόγος να ανησυχεί για κάτι. Και τώρα που σκέφτομαι όλο αυτό μου το “αφηρημένο τριγύρισμα”, τη βλέπω μπροστά μου και είναι σα να της μιλάω.

- Αγαπημένη μου Νεράϊδα με τις χρυσοπράσινες λίμνες στα μάτια, είναι το μυαλό μου που μου κάνει παιχνίδια και μπορεί την ώρα που ακούω ένα τραγούδι, να φτιάξω ένα ολόκληρο σενάριο από μια φράση του. Έπειτα είναι και το άλλο. Γνωρίζοντας ότι βρέθηκα στη ζωή σου προερχόμενος από έναν “άλλο κόσμο” και από μία “άλλη εποχή”, νοιώθω πολλές φορές σαν …..αρχαίος!!!!

Γιατί άραγε να μη μπορούμε να πάμε κάπου που να μη μας ξέρει κανείς; Με ρώτησε αν θέλω να πάμε το Σάββατο μια ημερήσια βόλτα σε μία άλλη πόλη πέρα από το δάσος.

- Εκεί –μου είπε- βρίσκεται ένας μάντης που ήξερε πως ένα ατύχημα θα γίνει αιτία να έρθει κάποιος στον κόσμο μας από άλλη εποχή. Γι’ αυτό όταν σε είδα στο θεραπευτήριο κατάλαβα ότι είσαι εσύ. Θυμάσαι τίποτα;

- Και βέβαια θυμάμαι. Βγήκα από το μπάνιο τρέχοντας να προλάβω το τηλέφωνο και γλίστρησα. Βρέθηκα κάτω φαρδύς-πλατύς. Χτύπησα με πολλή δύναμη την πλάτη μου στο δάπεδο και μου κόπηκε η αναπνοή. Ευτυχώς όμως, πέφτοντας είχα τη φαεινή να ανασηκώσω το κεφάλι μου και δεν το χτύπησα πολύ. Ευτυχώς γιατί αν χτύπαγε κάτω με τη δύναμη που χτύπησε η πλάτη μου, νομίζω ότι δεν θα τη γλίτωνα.

- Κάτι άλλο;

- Ε και τον εαυτό μου στο νοσοκομείο μέχρι κάποια στιγμή. Μετά…

- Μετά;

- Μετά….άνοιξα τα μάτια μου και είδα εσένα.

Καταλάβαινα πολύ καλά ότι είχα γίνει θέμα συζητήσεων επί συζητήσεων στους κύκλους της Νεφέλης, αλλά δεν μου καιγόταν καρφί για το τι θα μπορούσαν να λένε οι άλλοι.

- Ποιος είναι;

- Πώς βρέθηκε έτσι ξαφνικά εδώ;

- Μας τάραξε την ηρεμία.

- Θα καταφέρει άραγε να εγκλιματιστεί;

- Βρίσκεται σίγουρα στον κόσμο του.

Εγώ πάντως ορκίζομαι ότι δεν έκανα απολύτως τίποτα για να ταράξω την ηρεμία κανενός. Άνοιξα απλά τα μάτια μου και είδα ένα ξανθό κεφάλι πάνω από το δικό μου και θα έπαιρνα ακόμα έναν όρκο ότι εγώ είμαι αυτός που ταράχτηκε όταν είδα το ημερολόγιο στον τοίχο.

- Έχουμε πρόβλημα. Μήπως να πιάσουμε τη Νεφέλη να της πούμε μερικά πράγματα;

- Ίσως θα πρέπει να της γνωρίσουμε κάποιον άλλο, από τη δική μας εποχή.

- Ε βέβαια από τη δική μας. Όχι από την …..προϊστορία!!!!

Ε καλά τώρα…. Δεν είμαι και από την …..προϊστορία. Μην υπερβάλλουμε. Είμαι του λίγο πιο …..μετά! Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα δεν είναι να ρυθμίζεις τη ζωή του άλλου, αλλά τη δική σου. Ενδιαφέρονται για τη Νεφέλη; Και πώς δείχνουν το ενδιαφέρον τους; Ρυθμίζοντας τη ζωή ΤΗΣ με τα δικά ΤΟΥΣ μέτρα; Μα καλά είμαστε σοβαροί; Επιβάλλοντας της κάποιον που εγκρίνουν αυτοί; Και με ποια κριτήρια τον εγκρίνουν; Με τα δικά ΤΟΥΣ; Σίγουρα δεν είμαστε σοβαροί. Ανοησίες. Αν θέλουν να με βλέπουν ξένο και αλλόκοσμο, πρόβλημά τους. Για μένα το θέμα είναι να μη δημιουργούν πρόβλημα στη Νεφέλη.

Αυτό που ξέρω και βιώνω, είναι ότι το σπίτι δίπλα στη λίμνη χαρίζει υπέροχες στιγμές σ’ εκείνη του 4000 μ.Χ. και σε μένα του 2000 μ.Χ.

Δεν γράφω άλλο σήμερα. Νευρίασα.

Η βόλτα μας κράτησε περίπου δύο ώρες. Της κρατούσα το χέρι μέχρι που καθίσαμε κάτω από ένα πεύκο και ούτε που καταλάβαμε τη στιγμή που δώσαμε το πρώτο μας φιλί. Έγινε αυθόρμητα χωρίς κανείς να το επιδιώξει. Ύστερα κλείσαμε τα μάτια θαμπωμένοι από το εξαίσιο πνευματικό φως και δεν είπαμε λέξη, παρά μόνο όταν πλησιάζαμε στο σπίτι.

- Θα πεις κάτι στον πατέρα σου;

- Το ξέρει.

- Το υποψιαζόμουνα ότι το ξέρει. Όλη μου αυτή την αφηρημάδα τον τελευταίο καιρό, κάπως θα την εξηγούσε.

- Νοιώθεις δύσκολα;

- Μπα… καθόλου. Θα ‘πρεπε;

- Όχι βέβαια.

Φτάσαμε στο σπίτι και βρήκαμε τον καθηγητή να κάθεται στην βεράντα.

- Πώς ήταν η βόλτα σας λοιπόν;

- Μια χαρά κύριε καθηγητά.

- Νομίζω ότι πρέπει επιτέλους να πάψεις να με λες “κύριο καθηγητή”. Δεν νομίζεις;

- Μου είναι λίγο δύσκολο ….Φρανκ!

- Έτσι μπράβο. Πώς ήταν λοιπόν η βόλτα σας;

- Πολύ όμορφη και ενδιαφέρουσα.

- Πήγατε και στον καταρράκτη;

- Στον καταρράκτη; Α ναι… πως…. Δηλαδή δεν…

- Καλά… κατάλαβα. Άλλη φορά να πάτε, γιατί αξίζει. Ήρθε όμως η ώρα να πάω να ξαπλώσω. Εσείς τι θα κάνετε;

- Κάτι θα βρούμε να κάνουμε πατέρα. Μην ανησυχείς για μας.

- Οκ. Καληνύχτα παιδιά μου.

Μείναμε για λίγο με τη Νεφέλη και δεν με ένοιαζε που αύριο θα γυρνούσα πίσω. Τώρα ήθελα να ζήσω τη στιγμή.

- Κοίταξε τον Ουρανό. Δεν είναι υπέροχος;

- Ναι είναι Νεφέλη…. Αλλά γιατί οι όμορφες στιγμές να μη διαρκούν περισσότερο; Ποιος θα διηγηθεί μετά τις μαγικές σιωπές και τα κοιτάγματα;

Οι πρώτες ηλιαχτίδες πέρασαν από τις γρίλιες του παραθύρου και μαζί με τα τιτιβίσματα των πουλιών που είχαν αρχίσει πολύ νωρίτερα, μου χάρισαν ένα γλυκό ξύπνημα. Η Κυριακή όμως πέρασε γρήγορα. Ήταν ίσως το άγχος που είχε κατασκηνώσει μέσα μου, επειδή ήξερα ότι προς το απόγευμα θα γύριζα πίσω. Ούτε λοιπόν που κατάλαβα πότε ψήλωσε ο ήλιος και πότε άρχισε να γέρνει προς τη δύση του. Η Νεφέλη με πλησίασε.

- Τι έχεις και είσαι έτσι;

- Έχει κάνει camping μέσα μου.

- Ποιος; Δεν καταλαβαίνω.

- Το άγχος λέω. Έχει κάνει camping μέσα μου.

- Α.. Καταλαβαίνω. Πρέπει όμως να επιστρέψουμε.

- Ναι το ξέρω.

- Σου άρεσε που ήρθαμε στο σπίτι μου;

- Πάρα πολύ. Θα ξανάρθουμε;

- Μα βέβαια.

- Και πότε θα βγω επιτέλους από το θεραπευτήριο; Αφού νοιώθω μια χαρά.

- Δεν αργεί η ημέρα που θα βγεις.

Καθόμουνα στην πισίνα του θεραπευτηρίου και συλλογιζόμουνα αυτό το υπέροχο σαββατοκύριακο που πέρασα στο σπίτι της Νεφέλης, ώσπου ένοιωσα ένα σκούντημα στον ώμο. Ήταν ο Φρανκ.

- Το πέτυχα. Τα κατάφερα.

- Τι κατάφερες;

- Φεύγεις από δω.

- Οριστικά;

- Οριστικά.

- Μια χαρά το ακούω. Και πού θα πάω;

- Σε πήρα υπό την προστασία μου.

- Δηλαδή;

- Θα μείνεις στη βίλλα της λίμνης. Έτσι θα σε έχω κοντά μου και θα σου μάθω τα πάντα εδώ. Κάποια στιγμή θα πρέπει να είσαι έτοιμος για τη “θητεία εργασίας”.

- Θα κάνω θητεία;

- Αν αποδεχθείς το σύστημά μας, θα πρέπει να κάνεις. Στο κάτω-κάτω θα εξασφαλίσεις μία άνετη ζωή.

- Πώς γίνεται να είναι όλα τόσο όμορφα εδώ; Δεν έχετε προβλήματα;

- Όπως;

- Χμμμ… ξέρω γω; Λέω…. Όλα τα έχετε τακτοποιημένα;

- Είναι θέμα αυτοπειθαρχίας. Δικαιούμαστε μία όμορφη ζωή έτσι δεν είναι; Γιατί να μην την έχουμε; Στο χέρι μας είναι. Για πες μου όμως…. Έριξες καμία ματιά στα βιβλία που σου έδωσα;

- Για να είμαι ειλικρινής, δεν κατάλαβα και πολλά πράγματα. Διψάω για γνώση, αλλά οι πληροφορίες είναι πάρα πολλές για να τις συγκρατήσω.

- Έχεις δίκιο. Σε φόρτωσα. Μη νομίζεις όμως ότι έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα.

- Έτσι νομίζαμε στην εποχή μου. Νομίζαμε ότι στο μέλλον ο άνθρωπος θα τα έχει ανακαλύψει όλα και θα ζει πιο άνετη ζωή.

- Έχουμε ανακαλύψει πολλά πράγματα, αλλά όχι όλα!!!! Πώς μπορείς να σκέφτεσαι ότι τα έχουμε ανακαλύψει όλα; Η πραγματικότητα είναι πάρα πολύ μεγάλη, για να τη συλλάβει το μυαλό του ανθρώπου. Τουλάχιστον μάθαμε να το γνωρίζουμε αυτό και αυτό είναι κάτι. Είναι αλήθεια ότι έχουμε πιο άνετη ζωή από τον άνθρωπο των περασμένων αιώνων, γιατί είδαμε και μελετήσαμε λάθη και έτσι σιγά-σιγά, εξαλείψαμε την επανάληψή τους. Οι κοινωνικές αλλαγές που έγιναν, είναι πολύ σημαντικές και επιτέλους ήταν καιρός. Θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι το επίπεδό σας ήταν πολύ χαμηλό. Έως και ανύπαρκτο.

- …………………

- Εσείς κάθε λίγο και λιγάκι σφαζόσασταν μεταξύ σας. Για ποιο λόγο; Για τη φιλοδοξία και τα συμφέροντα των μεγάλων; Για το καπρίτσιο και τον εγωισμό του κάθε ηγέτη; Γιατί;

- Εδώ τι συμβαίνει μ’ αυτό το θέμα;

- Εδώ και αρκετούς αιώνες, έχουμε εξασφαλίσει αιώνια ειρήνη με τις γειτονικές πολιτείες. Αν μη τι άλλο, μας ενδιαφέρει –και το έχουμε πετύχει- να εξαλείφουμε το άγχος από τους πολίτες μας. Μας ενδιαφέρει η ποιότητα ζωής. Εργαστήκαμε φυσικά για να το πετύχουμε. Δεν το κάναμε από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε μας το χάρισε κανείς. Το κερδίσαμε με τη μελέτη των πληροφοριών που είχαμε από τις περασμένες γενιές και με σκληρή εργασία. Αυτό όμως δεν πρέπει να σε εντυπωσιάζει. Είναι απολύτως φυσιολογικό.

- Δηλαδή εκείνα τα μεγάλα πνεύματα δεν κάνανε και δεν είπανε τίποτα σωστό;

- Δεν είπα αυτό. Όσα έγιναν και όσα ειπώθηκαν ήταν απαραίτητα και τα τιμάμε όπως τους αξίζει. Εξ άλλου αυτή είναι η βάση μας. Παίρνει κανείς τα δεδομένα και τα εξελίσσει. Έτσι θα κάνουν και οι μετέπειτα γενιές, προκειμένου να γίνεται συνεχώς καλύτερος ο κόσμος που ζούμε.

- Σε ζάλισα με τις ερωτήσεις μου. Μα θέλω να μάθω όλο και περισσότερα.

- Τίποτα δεν χάνεται. Να το ξέρεις αυτό. Τίποτα δεν χάνεται και οι φυσικοί νόμοι το ξέρουν αυτό. Και αν ακόμα νεκρωθούν τα πάντα, το πνεύμα θα βρει να εκδηλωθεί αλλού και η δημιουργία το ξέρει αυτό.

- Το ότι “τίποτα δεν χάνεται” είναι κάτι που το έχετε δει, ή είναι γενικά ένα νόημα;

- Στα χρόνια σου, έτσι χώριζαν τα πράγματα. Λέγανε “αυτή η ζωή και η άλλη ζωή, αυτός ο κόσμος και ο άλλος ο κόσμος”. Τώρα όμως ξέρουμε ότι η ζωή είναι ΜΙΑ. Ο κόσμος είναι ΕΝΑΣ, η πραγματικότητα είναι ΕΝΙΑΙΑ και όλοι εμείς βρισκόμαστε μέσα σ’ αυτή. Η αλήθεια ότι “τίποτα δεν χάνεται”, είναι ένα εξαίσιο πνευματικό νόημα. Η πραγματικότητα δεν είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της ανθρώπινης νόησης και τώρα το ξέρουμε αυτό. Με την ίδια γαλήνη που κοιτάζουμε τη μοίρα των ανοιξιάτικων λουλουδιών που μαραίνονται, έτσι με την ίδια γαλήνη αντιμετωπίζουμε και τη δική μας μοίρα.

- Όλα είναι δοσμένα λοιπόν; Όλα είναι προκαθορισμένα;

- Ως ένα σημείο εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε το πεπρωμένο μας και ο λαός έχει χίλιους τρόπους για να το εκφράζει. Όταν σου έλεγε η γιαγιά σου “όπως έστρωσες θα κοιμηθείς” τι άλλο απ’ αυτό εννοούσε;