για να μην πλήξω στις 7 μέρες αναρρωτικής ελέω τενοντίτιδας δικεφάλου βραχιονίου (γιατί έχω μια υποψία ό,τι θα κάτσω κ άλλες...).

Υπόψιν λειτουργώ μόνο με το αριστερό, το δεξί κάθεται στα αυγά του.

Εκτός από βιβλία, σειρές, ταινίες και ξεσκόνισμα τα οποία έχω ήδη σκεφτεί. Τηλεόραση δεν βλεπω.

ΥΓ: συγχωρείστε με αν δεν απαντήσω άμεσα σε σχόλια, ας μην ξεκάνω και το αριστερό...

Κυριακή 17 Απριλίου 2011, Κυριακή των Βαϊων - Έφυγε ο Νίκος Παπάζογλου. Έκλαιγα όλη τη Μ. Εβδομάδα πέρσι. Και σήμερα το πρωί με τη σκέψη του χαμού του ξύπνησα.

Τρίτη 17 Απριλίου 2012. Η συνάδελφος δέχεται τηλεφώνημα στα μισά του οχταώρου και μας λέει για το χαμό του Μητροπάνου.

"Μ΄αρέσει στα κρυφά κι ο Μητροπάνος..." λέει σε ένα στίχο του ο Πανούσης στο Νεοέλληνα.

Και αναρωτιέμαι γιατί να σου αρέσει στα κρυφά ο Μητροπάνος, γιατί φτάσαμε να είναι το in οι κοιλιακοί του Σάκη και το Lifestyle στα μπουζούκια παράλληλα με τον νεοκομπλεξισμό των συνομιλίκων μου που δεν ακούνε ελληνικά γιατί δεν έχουν κάτι να τους πούνε. Ε όχι ρε φίλε, εμένα μ'αρέσει φανερά ο Μητροπάνος.

Στην αυριανή εκπομπή δεν θα κάνω αφιέρωμα. Υπάρχουν άλλοι παραγωγοί που θα κάνουν και έχουν κάνει εξαιρετικά προετοιμασμένες εκπομπές και για τον Μητροπάνο και για τον Παπάζογλου.

Στην αυριανή εκπομπή θα ακούσω μαζί σας το δικό μου Μητροπάνο και το δικό μου Παπάζογλου, αυτούς που μίλησαν στην καρδιά μου χωρίς την παράλληλη ανάγνωση μια βιογραφίας ή μελετώντας το βιβλιαράκι ενός cd.

Στην αυριανή εκπομπη θα ακούσουμε παρέα όλα αυτά που μας κάναν να ανοίξουμε τέρμα το ραδιόφωνο στο αμάξι, όλα αυτά που μας κάναν να σταματήσουμε το πλύσιμο των πιάτων γιατί ο στίχος μας θύμησε έναν άνθρωπό μας που έφυγε και να ξεσπάσουμε σε κλάμματα που μας το θύμησε, όλα τα τραγούδια που είπαμε στο ταβερνάκι του Σπήλιου με την κιθάρα του Αρχηγού, αυτά που τραγουδούσε όλο το κατάμεστο θέατρο Γης πριν 3 χρόνια, αυτά που μας κάνουν να λέμε "Ναι ρε ΠΑΟΚ", το ζειμπέκικο που χόρεψα παραμονές 17 Νοέμβρη για την πιο όμορφη ιστορία που κάποτε πρόδωσες και το ζειμπεικο που μιλά στην ψυχή μου και που με κάνει να μην σταματάω σε τίποτα.

Η αυριανή εκπομπη θα είναι για την αγάπη, τον πόνο, τον θάνατο, την απώλεια, τη φιλία, τον έρωτα, τη λύπη, τη μουσική. Σας περιμένω να τα πούμε και να τα ακούσουμε παρέα.

Γιατί ο Παπάζογλου και ο Μητροπάνος μιλήσαν στις ψυχές μας. Αλίμονο σ' αυτούς που δεν το ζήσανε...

Σε αυτούς τους κάλπικους καιρούς, που μας αφήνουν μόνους μας τέτοιοι ωραίοι αυθόρμητοι άνθρωποι που απλά προσφέραν τραγούδια και μουσικές με την ψυχή τους, δεν χρειάζεται να λέμε ό,τι μας έφυγε ακόμη ένας καλός, αλλά να βρούμε νέους που θα μας εμπνεύσουν έτσι. Οι ψυχές μας τους χρειάζονται.

ΥΓ: Πόσο ξενέρωμα μπορεί να είναι η έκφραση R.I.P. Δημήτρη Μητροπάνο;

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκαντήθη, ο υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Ο Θάνατος Του τιμωρία για τις δικές Μας Aμαρτίες.

Τα Πάθη Του μαρτύριο με δική Mας Kαταδίκη.

Η Θυσία Του για τη δική Μας Συγχώρεση.

Η Ανάσταση Του για τη δική Μας Ζωή.

Το Πάσχα πάντα ήταν σημαντικό για τους Έλληνες. Με όλα όσα συμβαίνουν, ας σκεφτούμε όλοι, χριστιανοί και μη, το μήνυμά του και ας επιδιώξουμε τη δική μας Ανάσταση, Ανάσταση πραγματική στις καρδιές μας, τις ψυχές μας και το νου μας.

Σας εύχομαι Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!

Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες. Ακόμη μερικά πράγματα είναι σε εξέλιξη, όμως η φράση με την οποια κλείνει αυτός ο φανταστικός Μάρτιος είναι μία: EAT MY DUST

Για κάτι που δεν έγινε γρήγορα, αλλα έγινε σωστά και όπως έπρεπε. Για όλα αυτά που ήρθε η ώρα να γίνουν.

Ναι ρε, φάτε τη σκόνη μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Πηγή: National Geographic

Είναι περασμένες 2 και το μπαρ Limani είναι ασφυκτικά γεμάτο. Νεαροί και νεαρές μαζί με τον Κανάκη και μερικούς ηντάρηδες που βρέθηκαν καταλάθος ως φανατικοί τηλεθεατές του Ράδιο Αρβύλα κουνιούνται στους ρυθμούς της μουσικής.

Εκεί που τα δίνω όλα στο Think της Aretha μαζί με την κολλητή, ένα μπουκάλι μπύρας μπαίνει στο οπτικό μου πεδίο εκ δεξιών. Κάνω μια διακριτική στροφή και είναι μια παρέα νεαρών κάπου εκεί πίσω. Συνεχίζω το λίκνισμα και το μπουκάλι ξαναεμφανίζεται δις σαν θυμιατό στο κυρ ελέησον.

Τελειώνει η Aretha (είπαμε, χορεύαμε...) και γυρνάω σε ένα χαμογελαστό τριαντάρη νεαρό. Πέφτουν τα εισαγωγικά εκατέρωθεν χαμογελάκια και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

pastella (χαμογελαστή): “Θεωρείς δηλαδή ότι αυτός είναι ένας ελκυστικός τρόπος για να με προσεγγίσεις;” αναφερόμενη στην κίνηση με το μπουκάλι.
Νεαρός (όλο αυτοπεποίθηση): “Έπιασε όμως, έ; Μου μιλάς.”
pastella (χαμογελαστή): “Άρα το 'χεις ξανακάνει!”
Νεαρός (σβήνει το χαμόγελο και παίρνει ύφος χάνου): “Είναι η δεύτερη φορά...”
Pastella (χαμογελαστή):" Ό,τι πεις..!"

Ο νεαρός κατεβάζει μούτρα και επανέρχεται:

Νεαρός: “Εσύ μας βγήκες έξυπνη!”
pastella: “Επειδή είμαι ξανθιά το λες?”
Νεαρός (κάνει το χάνο): ...
pastella (χαμογελαστή): “Και τι έπρεπε να κάνω δηλαδή;”
Νεαρός (με ύφος λέω σοφιστία): “Να κάθεσαι εκεί χαριτωμένη απλά!!!”
pastella: (πιο λάιτ χαμόγελο): “Και τι να κάνουμε, η μανούλα μου με έκανε ξανθιά, χαριτωμένη και έξυπνη!”
Νεαρός: “Με συγχωρείς!”

Τα επόμενα 10 λεπτά ζάλισε την κοριτσοπαρέα πίσω μου. Στη συνέχεια πήγε σε μια παρέα στην άλλη άκρη του μπαρ και μετά δεν τον ξαναείδα.

Γιατί τα διηγούμαι όλα αυτά; Γιατί θέλω τη βοήθειά σου αγαπητό αναγνωστικό κοινό. Δεν έχω καταφέρει εδώ και μια εβδομάδα πάντως να δώσω απάντηση σε ένα ερώτημα που γεννήθηκε έκτοτε και με βασανίζει ανελλιπώς:

Ο συγκεκριμένος νεαρός είναι:

1. Νεάντερταλ που ξεπάγωσε.

2. Η κακή εκδοχή του Καλ Ντρόγκο από το Game of Thrones

3. Ο απόλυτος μαλάκας

4. Μια αποτυχημένη συνέπεια ανάγνωσης ενός άρθρου “Πως να ρίξετε γυναίκα με 3 κινήσεις”

5. Φανατικός οπαδός του Μάρκου Σεφερλή

6. άλλη απάντηση (συμπληρώστε και αιτιολογείστε)

Παρακαλώ πολύ για τις απαντήσεις σας γιατί θα σπάσω το κεφάλι μου μέχρι να καταλήξω.

ΥΓ: Ήθελα να ήξερα οι μαμάδες τι τάιζαν τα αγόρια τότε...

Δεν είναι κάποιο κείμενο με χαρακτήρα δημοσίου ευχαριστώ. Ούτε πρόκειται να μπω σε λεπτομέρειες για την φιλοξενία που μου πρόσφερε απλόχερα μια οικογένεια στην Πάτρα. Αυτό είναι προσωπικό και θα έχει και συνέχεια στη Χαλκιδική θέλω να πιστεύω.

Απλά μερικά highlights από μια εκδρομή που προέκυψε τελείως ξαφνικά και συγκαταλέγεται στις καλύτερες που έχω κάνει. Και μέσα στην εκδρομή βάζω και τις 11 ώρες στο τιμόνι συνολικά σε μια διαδρομή που θα μείνει αξέχαστη.

• Η παρθενική θέαση της γέφυρας Ρίου Αντίρριου στην τελευταία στροφή της Ε.Ο. Πάτρας – Αγρινίου πριν βγει ο δρόμος στον Πατραϊκό κόλπο. Τα φάγαμε αλλά τουλάχιστον μας έμεινε το γιοφύρι.

• Η καλή μαυροδάφνη που σε ζαλίζει γλυκά – και δεν μου αρέσουν καθόλου τα γλυκά κρασιά.

• Το Group73 “Αγαπούλα Πούλα” της παρέλασης στο καρναβάλι Πάτρας 2012. Ο εγκάρδιος τρόπος της Χριστιάνας και η εξυπηρέτησή της σε μια ξαφνική επίδοξη καρναβαλίστρια της τελευταίας στιγμής με κάνουν να θέλω να ξαναπάω στο γκρουπ της του χρόνου.

• Οι καφέδες και τα σουβλάκια στο παραδοσιακό καφενείο “Ερρίκος” στην οδό Κολοκοτρώνη.

• Ο Ι.Ν. Αγίου Ανδρέα και η πρωινή ηρεμία σε μια ολιγόλεπτη προσευχή.

• Το σπιτικό φαγητό και γλυκό σε απεριόριστες ποσότητες από την φοβερή κα Βούλα.

• Τα μπουρεκάκια στο “Παντοπωλείο” της Πάτρας. Και τα λουκάνικα από παστουρμά, ξεχνιέται τέτοιο κάψιμο..;

• Η στολή σούμο του Κυριάκου.

• Τα μικρά καρναβαλάκια στο “Σινιάλο”.

• Η απρογραμμάτιστη συνάντηση μελών στη Ζαΐρα.

• Ο χαβαλές της παρέλασης.

• Τα ατελείωτα λίτρα κρασιού τη μεθυστική Καθαρή Δευτέρα.

• Ο espresso στο χωριό Κερασώνας 40 χιλιόμετρα μετά τον κόμβο Ιωαννίνων.

• Η μακαρονάδα στα Ιωάννινα με τον κολλητό και οι καφέδες για το δρόμο.

• Το πόσο βαρύ μου ακουγόταν το 'λ' του συνοδηγού στην επιστροφή μιας και 4 μέρες ξεσυνήθισα τον σαλονικιώτικο ήχο του.

• Τα χιονισμένα βουνά της Ελλάδας. Ακαρνανικά όρη, Ζαγόρι, Τζουμέρκα, Άσκιον, οι σήραγγες στην Εγνατία Οδό και τα κάτασπρα Γρεβενά στην επιστροφή.

Όταν ένα μουσικό site γίνεται κάτι περισσότερο από ένας χώρος συνεύρεσης ανθρώπων που αγαπάνε τη μουσική απλά. Όταν γίνεται αφορμή να γνωρίσεις μέρη και ανθρώπους. Τότε είναι κομμάτι της καθημερινότητάς σου και όχι απλά χόμπι.

Και του χρόνου να είμαστε καλά :)

Εκείνο το βράδυ σκέφτηκα πάλι εσένα. Εμάς. Όλα αυτά που θέλαμε και δεν μπορούσαμε. Αν θες όλα τα μπορείς λένε. Μα θέλαμε και οι δύο αλλά δεν μπορέσαμε. Σκέφτηκα πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα σήμερα αν εμείς είμαστε λίγο διαφορετικοί. Μα κάποιοι άλλοι.

Θυμήθηκα πολλά, ακόμη θυμάμαι. Αλλά τα 2 αυτά κομμάτια παζλ δεν ταίριαξαν ποτέ καλά όσο κι αν γυρόφερναν το ένα το άλλο.

Μετά παρατήρησα τη μαμά που έστιβε χυμό για τον γριπωμένο μπαμπά και γκρίνιαζε (πάλι) γιατί δεν προσέχει όταν κάνει δουλειές στο μπαξέ. Θυμήθηκα τον παππού που διαβάζει τους υπότιτλους της τηλεόρασης στην γιαγιά γιατί αυτή είναι αγράμματη.

Και κατάλαβα ότι το δικό μου παζλ είναι μισοτελειωμένο, με κομμάτια να λείπουν και άλλα να μην ταιριάζουν ακριβώς, αλλά τα έβαλα εκεί “γιατί έτσι”. Τα λάθος κομμάτια πρέπει να βγουν. Ο καθρέφτης λέει επίμονα εδώ και καιρό “Βρες τα σωστά”.

Στη θεωρία η αγάπη έχει χρώμα κόκκινο και φως και χαμόγελο. Στην πράξη μπορεί να τα βλέπεις στην αρχή και κάποια στιγμή τρως ένα χαστούκι. Στην πράξη η αγάπη έρχεται μετά το χαστούκι. Αν υπάρχει.

Στην πράξη, κάνεις θυσίες για αυτούς που αγαπάς. Αφήνεις, παραιτήσαι, μαλώνεις, γκρινιάζεις, σπας, κλαις, στενοχωριέσαι, αγωνιάς, αγχώνεσαι, νευριάζεις, θυμώνεις. Και άλλα πολλά.

Αξίζει το χαστούκι;

Όταν η αγάπη κάνει τις θυσίες να παραμερίζουν, τότε αξίζει.

Το βράδυ της Παρασκευής πέρασε ήσυχα στον καναπέ, έχοντας εξαιρετική συντροφιά το δίωρο 23.00-01.00 την Ιφιγένεια του Μιχάλη Κακογιάννη στην ΕΤ1. Ένα διάλειμμα με την Ελλάδα του λαμπρού αρχαιοελληνικού πνεύματος. Ευρυπίδης, Ιλιάδα, Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Κακογιάννης, Παππά, Καζάκος.

Μετά κοιμήθηκα και ξύπνησα στην Ελλάδα του σήμερα.

Αντί να τις πετάξουν και να τις καταστρέψουν, παραγωγοί της Δράμας μοίρασαν τις απούλητες πατάτες.

432.000 επιτηδευματίες παρέδωσαν βιβλία τη διετία 2010-2011. Το ετήσιο τέλος επιτηδεύματος (φόρος δηλαδήγ επειδή έχεις μαγαζί ή έισαι ελεύθερος επαγγελματίας) ανέρχεται σε 500 ευρώ ετησίως με το μεσοπρόθεσμο.

Η Ελλάδα των πολλών ταχυτήτων. Των προνομιούχων, των μαφιόζων, των καλοπερασάκηδων, των αφεντικών, των δημοσίων υπαλλήλων, των συνταξιούχων, των φορτηγατζήδων. Τα καρότα έκαναν καλά τη δουλειά τους. Όταν ξαναγίνουμε μια Ελλάδα, τα ξαναλέμε για να δούμε προκοπή.

Όταν κάποτε η μαμά μου έλεγε πως "αυτά είναι η προίκα σου" αναφερόμενη στα πτυχία, δεν πίστευα πως θα έβλεπα σήμερα κάποιους να το κάνουν πράξη. Οι νέοι φεύγουν, δεν αντέχουν. Και οι γονείς δεν ξέρουν τι να κάνουν για να κρατήσουν τα παιδιά εδώ. Οι μισοί μου φίλοι ψάχνουν δουλειά, οι υπόλοιποι αγωνιούμε να την κρατήσουμε και εσύ με το πτυχίο σου στο χέρι ετοιμάζεις βαλίτσα για τη Γερμανία.

Οι άνθρωποι ανησυχούν, αγωνιούν, περνούν δύσκολα - και όχι απαραίτητα γιατί ξεβολεύονται αλλά γιατί είναι έτσι- καθημερινά αναρωτιούνται τι μέλλει γενέσθαι σε τούτο το ριμαδιασμένο τον τόπο που μπορεί αλλα προκοπεί δεν βλέπει.

Ίσως γιατί δεν το θέλουμε, ίσως γιατί δεν μας αφήνουν, ίσως γιατί τελικά είμαστε καλοπερασάκηδες μεγάλοι.

Η Ελλάδα συνεχίζει να πληγώνει τα παιδιά της. Θα επιβιώσουμε, αλλά θα μπορέσουμε τελικά να σωθούμε;

Μάλλον δεν είμαστε έτοιμοι ούτε για την καταστροφή ούτε για την σωτηρία μας.

Οι δικές σας σκέψεις;

Συνέλαβαν τον Θέμη Αδαμαντίδη (πρωτότυπο) και ήρθε η Στανίση να καλυψει τις Παρασκευές στις εμφανίσεις του στο Cinema (πρώην Παρασκήνιο) εδώ στη Θεσσαλονίκη.

Και φυσικά κυκλοφόρησαν εδώ και λίγες μέρες οι νέες αφίσες του Μάκη που έχει πρεμιέρα την Παρασκευή στο Theama.

Εγώ πάντως δεν τον αναγνώρισα.

Η μόνη περίπτωση να δικαιολογήσω την απαίσια δουλειά στο Photoshop είναι να βιαζόταν να τυπωθούν οι αφίσες, καθώς στο τελικό αποτέλεσμα ο Μάκης έχει 5 διαφορετικούς τόνους makeup, αλλού ξυρισμένος αλλού σπανός, λείπει όλο το σαγόνι και ειλικρινά εγώ έχω λιγότερους μαύρους κύκλους από το Μάκη που έχει και τα τριπλά μου χρόνια.

Η άλλη δικαιολογία είναι να μην γνωρίζει ο γραφίστας το Χριστοδουλόπουλο. Για αυτό έχει εφευρεθεί το google βέβαια...

ΥΓ: I am back darling...

ΥΓ2: Λευτεριά στους γραφίστες που κάνουν ρετουσάρισμα...

Η αρχική σκέψη αυτοψυχανάλυσης (γιατί το μπλογκ μου υπήρξε και λίγο αυτοψυχανάλυση στο παρελθόν) ήταν να καταγράψω ό,τι αναποδιά συνέβη το Νοέμβρη στη ζωή μου σε ένα ατέρμονο πόστ (γιατί ο μήνας ακόμη δεν τέλειωσε, όχι γιατί έχω γκαντεμιά σε όλα τα επίπεδα, όοοοοχι...).

Αλλά το πήρα αλλιώς (κι ευτυχώς γιατί θα μου γαμιόταν η ψυχολογία) και πήρα ανάποδες στροφές με υψηλές ταχύτητες - είπα να του τη φέρω του γκαντεμομήνα με μπλόφα (και καλά...). Ακόμη μου κλείνει το μάτι..!

Επειδή το ξεμάτιασμα της μαμάς μπορεί να κάνει λίγα πράγματα, αν δεν βαριέσαι και έχεις χρόνο, αγαπητέ αναγνώστη, πες μου ένα δικό σου ευχάριστο γεγονός για το μήνα που διανύουμε μπας και φύγει η μούντζα από πάνω του. Μια καλή κουβέντα, κάτι ευχάριστο, κατιτίς να αναθαρρήσουμε ολίγον τι βρε αδερφέ...

Θετικές σκέψεις μόνο, έτσι;

ΥΓ: Μετά περάστε και από το μπλογκ της Kithara-woman γιατί και αυτή το χρειάζεται :)