αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ιστορίες για αγρίους
Ο Ταρζάν μας λείπει
04 Δεκεμβρίου 2008, 00:39
Παρακλήσεις (γκρίνιας ντελίριο)
μέρα μπαίνει- μέρα βγαίνει  my inner struggle  άνθρωποι είμαστε  χιούμορ  

Α. Παρακαλούνται όσοι διαγωνίσθηκαν στον ΑΣΕΠ/ όσοι έχουν παιδιά που δώσαν στον ΑΣΕΠ/ όσοι έχουν γείτονες που πέτυχαν στον ΑΣΕΠ/ όσοι ζούνε για τους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ/ όσοι σπουδάζουν και κάνουν 800 μεταπτυχιακά για να μαζεψουν μόρια για τον ΑΣΕΠ να μην με πρήζουν συνέχεια σχετικά με τον πρόσφατο διαγωνισμό. Επίσης όσοι δεν χαμπαριάζουν και αφού αναπτύξω την επιχειρηματολογία μου (δεν θέλω να γίνω εκπαιδευτικός, το κέρατο μου!!!) συνεχίζουν να με πρήζουν, ας προσέχουν διότι ο επόμενος που θα το παραξηλώσει θα φάει ξύλο που θα το θυμάται. 

 

 

 

Β. Παρακαλούνται οι αγαπητοί γονείς να μην πετάνε αξεπέραστες ατάκες που περιλαμβάνουν την καριέρα και την πρόοδο των φίλων των παιδιών τους και των παιδιών του γείτονα στα τέκνα τους. Συντελεί στην κατακόρυφη άνοδο της αρτηριακής πίεσης σε τιμές άνω του 15, ακόμη και στην ηλικία των 20+. ΣΤΟΠ. Στα ίδια τους τα παιδια, ούτε στους γονείς, ούτε στους παππούδες, για να μην έχουμε εγκεφαλικά από τώρα (btw, ο παππούς μου 80 ετών έβγαλε όλο το τεστ κοπόσεως, ακούει καλύτερα από τον πατέρα μου και έχει άδεια από τον οφθαλμίατρο μέχρι και αυτοκίνητο να οδηγεί).

 

 

 

 

Γ. Παρακαλείται η επιφώτιση όσον αφορά το photoshop να έρθει τώρα. ΤΩΡΑ. Εχω event στις 14,  θέλω να ετοιμάσω το banner και το έχω ξεχάσει.ΤΩΡΑ. Και αφίσα. Σ$@#$α.

 

 

 

Δ. Παρακαλείται η μέρα να μεγαλώσει λίγο, δεν προλαβαίνωωωωωωωωωωω

 

Ε. Παρακαλείται η υγρασία να πέσει στο 80%. Έλεος, πονάνε τα κοκκαλάκια μου.

 

 

 

ΣΤ.  Παρακαλούνται μερικοί επιχειρηματίες να ξεκαθαρίζουν ότι ψάχνουν ένα άτομο για όλες τις δουλειές που θα έρχεται από την άλλη άκρη της πόλης, θα κάνει σχέδια, θα φροντίζει υπολογιστές, θα ανανεωνει την ιστοσελίδα και θα διπλώνει ρούχα όταν δεν έχει τι να κάνει, στα πλαίσια στήριξης του οράματος της εταιρείας με 700 ευρώ το μήνα. Τουαλέτες πάντως δεν θα καθαρίζει, μην ανησυχείτε υποψήφιοι εργαζόμενοι. Αχ, με βλέπω στις φάμπρικες του Μονάχου...

 

Ζ. Ελεος με τον κάθε τυχάρπαστο στο FB. Θες να με κάνεις και add.

 

 

 

Εντάξει, τα 'πα και ξαλάφρωσα.

 

ΥΓ: Στα διάλο....

ΥΓ2:Σχόλια περί ΑΣΕΠ θα διαγράφονται, ακόμη και χιουμοριστικά. Λυπηθείτε με, έβγαλα άσπρες τρίχες φέτος...


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Οκτωβρίου 2008, 02:02
Καλά φυλαγμένες αναμνήσεις
my inner struggle  πτυχιακή  ανθρώπινες σχέσεις  

I 've been alone and gone too far
For so long I can see what you are

Δεν φαντάστηκα ποτέ ότι η σημερινή μέρα θα συνέβαινε. Άτυπη αναπάντεχη απάντηση σε άστοχες και πικρόχολες κατηγορίες ατόμων που έχουν περάσει στο δικό μου κάδο ανακύκλωσης. Τι κι αν δεν το επεδίωξα ποτέ; Για μερικούς, το αποτέλεσμα έχει σημασία. Για μένα τίποτα από τα δύο, Μόνο η δική μου ευχαρίστηση από τα μέσα μου.

And I've been accused of being hard
Of hibernating in my yard

Είμαι τόσο πολύ χαρούμενη και φοράω ένα ηλίθιο χαμόγελο σαν φρεσκοερωτευμένη, λες και συνάντησα τον έρωτα της ζωής μου. Και είναι ο πιο σημαντικός έπαινος για διάβασμα που άκουσα από τα 6 μου που πρωτοάνοιξα βιβλίο. Δεν τον περίμενα και δεν τον επεδίωξα ποτέ.

But if you could see me now
You should see me now
I got my feet back on the ground

Τρίτη 11 Νοεμβρίου πέφτει και η επίσημη αυλαία στην φοιτητική μου πορεία στο τμήμα Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Ορκίζομαι. Και πάνω απ’ όλα τελειώνει με στυλ, όπως ακριβώς μου έμαθε ο πατέρας μου. Και πέφτει μέσα στον αγαπημένο μου μήνα, τον Νοέμβρη.

If you could see me now
You should see me now
If you could see me now
You should see me now
If you could see me now

Πάντα μου άρεσε το φθινόπωρο. Η αγαπημένη μου εποχή από τότε που τελείωσα το σχολείο. Αν και φέτος, το καλοκαίρι ήταν πιο παγωμένο κι από χειμώνα. Και δεν σου κρύβω ότι ακόμη και τώρα ρίχνω αραιά και που μερικά δάκρυα για να ξαλαφρώνω. Και μετά σκέφτομαι εμένα, γίνομαι ατομίστρια και αφήνω τον εγωισμό μου να με κυριεύει γιατί αυτός με έσωσε.

You were always just a bit ahead of me
But I was never far behind

Εδώ και καιρό ο μόνος δρόμος ήταν ευθεία μπροστά. Για πολλούς μήνες διένυσα μια περίοδο που δεν την εύχομαι σε κανέναν. Ήταν ένας στενός, κρύος μουντός διάδρομος, σαν εκείνους στα ψυχολογικά θρίλερ, χωρίς ίχνος ζωής, με την υγρασία να υπερνικά το φως που φέγγει στο τέλος και να μην ξέρεις πόσο μακρύς είναι ο διάδρομος. Και περπατάς κουβαλώντας ένα φορτίο που μεγαλώνει, κάνει τους ώμους να πονάνε, συνεχίζεις σκυφτά, με το ζόρι. Κι όταν βγεις στο φως, θες τόσο πολύ να κλάψεις, να ουρλιάξεις, να πετάξεις σαν πουλί και να μην σταματήσεις να γελάς. Έφτασες. Στο τέλος μιας διαδρομής. Στην αρχή μιας άλλης.

Though I watched you running
I looked the other way
But you well, you went away

Οι δύσκολες στιγμές και τα ζόρια δεν είναι ποτέ καλοδεχούμενα. Όταν έρχονται όμως, χρειάζεται να τα αντιμετωπίζεις με στυλ. Αν είσαι αληθινός απέναντι στον εαυτό σου, δεν θα διστάσεις να κλάψεις όταν έχεις ανάγκη, δεν θα το παίξεις ήρεμος όταν μέσα σου βράζεις σαν ηφαίστειο, δεν θα αρνηθείς τα χαστούκια και την βοήθεια από τους άλλους για να συνέλθεις, δεν θα κρύψεις ότι είσαι λυπημένος μπροστά στους άλλους.

But if you could see me now
You should see me now
I got my feet back on the ground

Κι αν είσαι μάγκας αληθινός, την επόμενη φορά θα χαρίσεις σε όσους νιώθεις κοντά σου ένα χαμόγελο γιατί θα είσαι εσύ καλύτερα. Σημασία έχει να είσαι εσύ καλά για να είναι και οι γύρω σου καλά. "Αν αγαπάς τους δικούς σου, πρόσεχε τον εαυτό σου" λέει ένα κουνελάκι πάνινο που κοσμεί το δωμάτιό μου εδώ και 20 χρόνια. Κι εγώ είμαι μαγκάκι σαλονικιώτικο με κληρονομική βλάχικη δυτικομακεδονίτικη ξεροκεφαλιά (παιδί από τα λίγα δηλαδή) και αν κάτι μου έμαθε ο πατέρας μου είναι να έχω μπέσα και να κρατάω πάντα την αξιοπρέπειά μου, σύμφωνα με το δικό μου ορισμό της αξιοπρέπειας. Κι έτσι η αξιοπρέπειά μου ξεκινάει και τελειώνει απέναντι σε μένα.

If you could see me now
You should see me now
If you could see me now
You should see me now
If you could see me now

Και γίνεσαι πιο δυνατός αν είσαι έξυπνος. Πιο ώριμος. Πιο σοφός. Ψηλά το κεφάλι. Όχι γιατί πρέπει, όχι γιατί μου πάει, αλλά γιατί αυτή είμαι. Ψηλά το κεφάλι και συνεχίζουμε εκεί που θέλουμε και που διαλέγουμε. Με αυτούς που θέλουμε. Όλα όσα δεν μας ταιριάζουν, τα μετατρέπουμε σε αναμνήσεις. Και μπαίνουν στα κουτιά της ντουλάπας που λέγεται μυαλό.

Craved your initials in my tree
But not as deep as you cut me

Όλα όσα μας πίκραναν, μας στενοχώρησαν, μας έκαναν να κλάψουμε; Αναμνήσεις σε κάδρο. Στην αίθουσα που απαγορεύεται η είσοδος, εκεί όπου πάμε πάντα μόνοι μας μερικές φορές, ενίοτε πίνοντας εκλεκτό λικέρ ή κρασί, άλλοτε γιατί πέσαμε πάνω σε μια φωτογραφία που ξεχάσαμε να βάλουμε στο κουτί με τις αναμνήσεις, ίσως γιατί είδαμε ένα όνειρο, ίσως γιατί περάσαμε έξω από την πόρτα. Ακόμη κι αν σου φύγουν λίγα δάκρυα και τα αφήσεις να κυλήσουν αργά, βασανιστικά γιατί αναπολείς αυτόν που δείχνει το κάδρο, σκάσε ένα χαμόγελο πριν φύγεις, ευχήσου μέσα σου να 'ναι καλά ο άλλος και συνέχισε.

Well I wept at the way you walked out on me
I lit cigarettes and cigarettes
Lit incense made no sense
I laid down on straw and sawdust

Γιατί τελικά, αυτός είναι ο απόηχος των αισθημάτων μας. Να μην αρνιόμαστε το τι ζήσαμε και το τι υπήρξε μέσα μας.

But if you could see me now
You should see me now
I got my feet back on the ground

Η ζωή γίνεται πολύ emo αν σπαταλάς χρόνο σε άτομα που απορρίπτουν την αγάπη σου. Δεν πήγαινα ποτέ σύμφωνα με τις υποταγές της μόδας, οπότε δεν έχει επιστροφές.

 I got my right foot out in front of me
My head's makin up with my heart
There ain 't a thing in this world I can't do
Without you

Μόνο καλά φυλαγμένες αναμνήσεις.

If you could see me now
You should see me now
If you could see me now

ΥΓ: Το τραγούδι αφιερωμένο σε μερικές αναμνήσεις. Δεν θα μπορούσα να βρω κομμάτι να με εκφράζει περισσότερο αυτό το διάστημα.

ΥΓ2: Στην εικόνα ο άντρας των ονείρων μου, Remy LeBeau/Gambit από το βιβλίο κόμικ Xtreme X-Men τεύχος 33 σε σχέδιο Salvador Larocca.


16 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Οκτωβρίου 2008, 12:26
Θα την βρούμε την άκρη
my inner struggle  πτυχιακή  μέρα μπαίνει- μέρα βγαίνει  άνθρωποι είμαστε  

Με την παραπάνω φράση με καληνύχτισε χτες μια αγαπημένη φίλη. Τα δικά της ζόρια τελείωσαν. Μόλις μου το είπε έβαλα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου για ένα θέμα που ήρθε η ώρα του να κλείσει. Σκοπεύω να τηρήσω το στοίχημα πάση θυσία και να μην καθυστερήσω άλλο. Να βρω κι εγώ τη δική μου άκρη.

"Θα την βρεις την άκρη" είπα (περίπου) εγώ με τη σειρά μου αρκετά νωρίτερα σε μια άλλη κοπελιά χτες το βραδάκι όταν τα είπαμε.

Αυτή η άτιμη η άκρη... Ώρες ώρες νομίζεις ότι τη βλέπεις αλλά δεν φτάνεις ποτέ. Κι όταν φτάσεις πετάς κι ένα "Άι σιχτίρ" και κατευθείαν το παίρνεις πίσω γιατί δεν θες να βρίζεις.

Τελικά όλα είναι θέμα οπτικής. Μαζεύεις την κλωστή σε ένα κουβάρι και ξεκινάς να τυλίγεις άλλο. Ή και να ξετυλίγεις. Κόψε ράψε είναι η ζωή.

Όλα μου τα χρόνια εκεί που βάζω τάξη, μετά στο άψε σβήσε όλα βαδίζουν προς το μπάχαλο πάλι.

Νιώθω κάπως σαν ράφτης. Μετά από μια δουλειά συμμαζεύεις, τσεκάρεις, σβήνεις υποχρεώσεις, μαζεύεις τα τόπια με το ύφασμα, τις βελόνες και τις καρφίτσες, τα κοπτικά εργαλεία, συμμαζεύεις, πετάς τις σπασμένες κλωστές, συμμαζεύεις κουβάρια και μπομπίνες, κλείνεις το φωτάκι της ραπτομηχανής, μόνο και μόνο για να έρθει ο επόμενος τακτικός ή νέος πελάτης και να σου ανοίξει νέα δουλειά. Και ξαναγίνεσαι ένα μπάχαλο στο ραφείο της ζωής, περιτριγυρισμένος από κουβάρια, βελόνες, ψαλίδια και δαχτυλήθρες.

Οι δαχτυλήθρες λένε ότι προστατεύουν από τα τρυπήματα. Να μην ματώσει και το ύφασμα, κρίμα είναι. Δεν προστατεύουν από τα ψαλίδια. Κι εγώ μικρή είχα μανία με τα ψαλίδια. Έκοψα ρούχα, τραπεζομάντηλα, κουρτίνες, φρίκαρε η παστελλομαμά. Σταμάτησε η μανία στα 5-6 όταν έφτασα να τρυπηθώ κατά τη διάρκεια ενός κόψε-ράψε παιχνιδιού με τον αδερφό μου κοντά στην καρδιά με το ψαλιδάκι ραψίματος της μάνας μου κι έχω ένα ράμμα εκεί. Η καρδιά δεν μάτωσε τότε -δεν θα ήμουν εδώ φυσικά-αλλά μάτωσε αλλιώς αργότερα. Και μάλλον θα ξαναματώσει έτσι απρόσεχτη που είμαι σ' αυτά.

Η ραπτομηχανή θέλει συγκέντρωση και τέχνη. Να πάει ίσια το γαζί, να ραφτεί σωστά, να έχεις τις σωστές κλωστές, να μην σπάσει η βελόνα, να έχει την ανάλογη ταχύτητα... Αν το ράψεις ίσια πρέπει μετά να το ξηλώσεις και να το ξανακάνεις. Και φυσικά η μηχανή της μαμάς μπάλωνε και συνεχίζει να μπαλώνει σκισίματα στα τζιν, κοντένει παντελόνια, στενεύει φούστες. Άμα δεν προσέχεις όχι μόνο κάνεις πολύ κόπο, πάει και το ύφασμα χαράμι, ειδικά αν είναι κανένα σατέν.

Το ψαλίδι. Που κόβεις; Πως κόβεις! Με ακρίβεια χιλιοστού, ακολουθώ τις άσπρες γραμμές από τις χαρακόπετρες με βάση το πατρόν και η μεζούρα κρέμεται σαν φουλάρι στο λαιμό. Φέρε και τις καρφίτσες... Εκεί. 

Τώρα αν χάσεις τον έλεγχο, τι να σε κάνω. Σου μένουν κουρέλια, χαραμίζεις το τόπι, κόβεσαι στα δάχτυλα, τρυπάς την παλάμη με βελόνες, σπάς τη βελόνα, τελειώνει η κλωστή, τελειώνει ο χρόνος, φεύγει ο πελάτης, και ίσως έχεις δυσφήμηση.

Ξεκινάς να μαζέψεις το μπάχαλο. Τα χοντρά πρώτα. Πετάς τα σπασμένα, τα άχρηστα, μετά βλέπεις τι μπορείς να χρησιμοποιήσεις από τα κουρέλια, βλέπεις τι ύφασμα έμεινε, ψάχνεις και στις παλιές κλωστές, πας στον ψιλικατζή για μια βελόνα που σου λείπει, βγάζεις ξανά το πατρόν που πρέπει ή καινοτομείς και στρώνεσαι στη δουλειά. Να κόψεις, να μετρήσεις, να μπαλώσεις, να ράψεις, να τελειώσεις τη δουλειά.

Και στο τέλος θα μαζέψεις στο κουβάρι την κλωστή.

Και μην ξεχάσεις να πιάσεις την άκρη όπως σου έδειξε η μαμά για να μην λυθεί.
___________________________________________

Κοντεύουν οι μέρες και για τη δική μου άκρη. Στο ένα χέρι :) Το υπόσχομαι.

Είναι ωραίο να νιώθω και πάλι ότι έχω τον έλεγχο του εαυτού μου. 

 

ΥΓ: Η εικόνα εξώφυλλο του βιβλίου κόμικ New Exiles#9 της Marvel. Betsy Braddock (Psylocke) η εικονιζόμενη ηρωίδα, μια εξαιρετική δουλειά του Alexander Garner.

 


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Σεπτεμβρίου 2008, 18:07
Επιστροφή
my inner struggle  ανθρώπινες σχέσεις  

You flick your mane and click your fingers again
And draw me back, you call my name

And like a fool, I run right back to you
And dance along to your latest tune

Ίσως ακούγεται καταθλιπτικό, αλλά δεν είναι. Ίσως να φταίει η φωνή του Brett Anderson και η ερμηνεία που σηκώνει τρίχες. Αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο, οι στίχοι με πεισμώνουν και στη συνέχεια με εμψυχώνουν.

Ίσως  να φταίει όλα όσα έρχονται στο μυαλό που γυρνάει πίσω. Ταξιδιάρικο βγήκε το άτιμο.

Πάντα γυρνάει πίσω το ρημάδι το μυαλό, γιατί οι αναμνήσεις είναι κομμάτι μας.

Θυμάμαι το τεύχος κόμικ που διάβασα πριν λίγες μέρες και τον προσδιορισμό του παρελθόντος από τον συγγραφέα Mike Carey μέσα από 3 χαρακτήρες με διαφορετικά αλλά διασταυρούμενα παρελθόντα. (X-Men Legacy, #215, Marvel Comics).

"Το παρελθόν μας αιτιολογεί. Χωρίς το παρελθόν, χωρίς την αδιάψευστη απόδειξη ότι είμαστε κάπου, ότι ζήσαμε κάπου, ότι σφυρηλατίσαμε τους εαυτούς μας, χωρίς τις ρίζες μας, τι είμαστε; "(Charles Xavier)

"Δεν έχει σημασία πόσο μακριά θα πάμε ή πόσο γρήγορα θα τρέξουμε. Το παρελθόν έρχεται μαζί μας. Σίγουρα, μερικές φορές μπορεί να προσφέρει ένα είδος παρηγοριάς. Οι καλές στιγμές να σου δίνουν δύναμη να τη βγάλεις καθαρή σε δύσκολες φάσεις. Αλλά κάποιες φορές μπορεί και να σε παγιδεύσει. Να μην σου επιτρέπει να σκεφτείς καθαρά. Να σε σταματάει από αυτό που χρειάζεσαι να είσαι. Τότε πρέπει να το σκοτώσεις, αν δεν σε σκοτώσει πρώτα αυτό." (Rogue)

"Χτίζουμε το μέλλον μας και τα πράγματα κυλάνε καλά. Όταν καταστρέφεται η βάση σου, πολλές φορές αυτό φαίνεται να είναι το τέλος πολλών πραγμάτων. Αλλά αν σε ένα πράγμα είμαστε καλοί, αυτό είναι να αναγεννιόμαστε από τις στάχτες μας. Το παρελθόν είναι το σημείο εκκίνησής μας. Ό, τι κάνουμε τώρα προσδιορίζει ποιοι είμαστε. Και τι αξίζουμε."(Cyclops)

3 διαφορετικές οπτικές γωνίες. 3 διαφορετικοί τρόποι για να δικαιολογήσουμε, να ρίξουμε το φταίξιμο, να προσπαθήσουμε περισσότερο, να προσέξουμε, να μην (ξανα)εμπιστευτούμε άλλους, παρά μόνο τους εαυτούς μας.

Δεν υπάρχει κάτι λάθος σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω απόψεις. Κανείς δεν ξεχνάει ή ξεγράφει εύκολα το παρελθόν. Όλα όμως οδηγούν σε ένα πράγμα.

And when the lands slides
And when the planets die
That's when I come back, when I come back to you

And when the sun cools
And when the stars fall
That's when I come back, when I come back to you

Προχωράμε, γιατί το τώρα θα γίνει σύντομα παρελθόν και η ζωή δεν καταλαβαίνει από θεωρίες περί παρελθόντος.

You roll those eyes and trap my hand in your thighs
It's slavery but in disguise

'Cos like a fool, I come right back to you
There's nothing else that I can do

Έτσι διαλέγεις να αφήνεις το παρελθόν εκεί που ανήκει. Στο παρελθόν. Απλά βάζεις ένα ακόμη κουτί με όλα όσα αποφασίζεις να αφήσεις εκεί στην ντουλάπα. Αν δεν έχεις χώρο, πάρε ακόμη μια ντουλάπα, θα χρειαστεί. Δεν συμμαζεύουμε την ντουλάπα μας ανά τακτά χρονικά διαστήματα;

Δεν είναι καλό να κρατάς πάνω σου ό, τι αποφάσισε να αυτοχαρακτηριστεί παρελθόν ή ότι είπες εσύ ότι είναι παρελθόν.

And when the pigs fly
And when the planets die
That's when I come back, when I come back to you

Δεν τα αφήνεις να ορίζουν το παρόν, δεν το θες αυτό.

Γιατί αλλιώς δεν έχεις μέλλον.

And when the sun cools
And when the stars fall
That's when I come back, when I come back to you

Επιστρέφεις στο παρελθόν για να βρείς μόνο εσένα, να πιάσεις τον εαυτό σου από το χέρι και να τον σπρώξεις στο μέλλον, όποτε νιώθεις ότι τον έχασες, γιατί του αρέσει να βρίσκει καταφύγιο σε γνωστά του λημέρια.

And when the lands slides
And when the planets die
That's when I come back, when I come back to you

Δεν επιστρέφω ούτε στον παλιό καλό εαυτό μου. Πλέον ο νέος είναι καλύτερος γιατί είναι σοφότερος.

And when the war machines
Rust eternally
That's when I come back, when I come back to you

Όχι επιστροφές λοιπόν.

And when your heart bleeds
For a love that's dead like me
That's when I come back, when I come back to you

Γιατί αλλιώς δεν ζεις, απλά γίνεσαι κι εσύ ο ίδιος μια ανάμνηση.

 

Στον player πάνω δεξιά η νέα διασκευή του 'Back to you' από το άλμπουμ Wilderness του Brett Anderson, frontman των Suede, κάτω το βίντεο της πρώτης κυκλοφορίας του τραγουδιού από Pleasure, αλλά στα φωνητικά πάλι ο Anderson.

video 

 

ΥΓ: Ευχαριστώ ΒΚ. ;-)


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιουλίου 2008, 01:36
Sunrise
my inner struggle  

Κάναμε επιτέλους beach party στα βόρεια. Με αρκετές απουσίες, μια μικρή τρομάρα από βροχη που δεν μας πτόησε, άπειρα τσιμπήματα από κουνούπια παρά το μισό autan επάνω μου, μια γρατσουνάρα στην δεξιά πίσω πόρτα του κορόλα, ένα καμμένο ηχείο γιατί μετά τη μπόρα βάλαμε τέρμα Γονίδη μετά την απαίτηση της Κατερίνας (τα cd του αδερφού έσωσαν την κατάσταση) και ένα στραβό δισκόφρενο. Κόστος πάρτι δλδ... άστο. Την γκρίνια δεν την γλίτωσα και όχι άδικα.

Έχω πάρα πολύ καιρό να γράψω για μένα ανοιχτά, ή χωρίς συμβολισμούς. Τα αποφεύγω αυτά ειδικά τον τελευταίο χρόνο. Αρκετά έχουν αλλάξει στη ζωή μου από το Πάσχα και μετά. Είμαι καλά όμως σε γενικές γραμμές.

Αυτό που θα μου μείνει από το πάρτι είναι η ανατολή του ήλιου. Τις προτιμώ μάλλον από τα ηλιοβασιλέματα, συμβολίζουν αισιοδοξία και νέες αρχές. Και εκπλήσσω θετικά τον εαυτό μου τις τελευταίες ημέρες λαμβάνοντας αποφάσεις να αφήσω πίσω μου ότι με έχει στενοχωρήσει και ταλαιπωρήσει ψυχικά και σωματικά τους τελευταίους 2-3 μήνες, αποφασίζοντας πρώτα να μην αφήσω ξανά κανέναν και τίποτα να χαλάσει την υγεία μου (στην κυριολεξία). Ή τουλάχιστον να προσπαθήσω πολύ περισσότερο για αυτό.

Η τύχη μου φαίνεται να έχει αρχίσει να γυρνάει τις τελευταίες μέρες, ή τουλάχιστον επιλέγω να τα βλέπω έτσι. Η υγεία όλων μας είναι εντάξει (ή θα είναι σε λίγους μήνες), οπότε τέρμα αυτές οι ανησυχίες. Αφού ξεπάστρεψα τα δώρα του Δέοντα και πάλι, περάσαμε πολύ όμορφα στο πάρτι. Ίσως να μπορούσε να είναι και καλύτερα, ναι, αλλά καιρό είχα να περάσω τόσο πολύ καλά και να ξεχαστώ από τις πολλές σκέψεις μου για πολλές ώρες.

Από αύριο θα κάνω μια μίνι αποχή και από το ΜΗ για κάποιες μέρες ώστε να επικεντρωθώ στην πτυχιακή μου, καθώς σε 2 βδομάδες φεύγω και ταξίδι και θέλω να στείλω ένα μεγάλο κομμάτι πριν κλείσει το παν/μιο στην καθηγήτρια που με ανέλαβε. Μετά το ταξίδι θα ξεκινήσω να ψάχνω για δουλειά και θα τελειώσω την εργασία, ώστε τέλη Αυγούστου/αρχές Σεπτέμβρη που θα επιστρέψει και η καθηγήτρια στα καθήκοντά της να τελειώσει οριστικά. Μια πτυχιακή που ξεκίνησε σαν μια ενθουσιώδης ιδέα (δικό μου θέμα) για να εξελιχθεί σε μια αγγαρεία χωρίς τέλος.

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι έντονα το ενδεχόμενο να κοιτάξω για κάποιο μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο εξωτερικό, αφού όμως δω τι. Ή τουλάχιστον εκτός πόλης. Να φύγω, να αλλάξω παραστάσεις. Δεν θέλω να κάνω κάτι σε σχέση με επιπλέον σπουδές μόνο και μόνο για να το κάνω. Και είμαι πολύ μπερδεμένη. Δεν ξέρω με τι θέλω να ασχοληθώ. Θα δουλέψω πρώτα, να μαζέψω και λεφτά. Με τρελαίνει η αγγαρεία πάντως, αυτό είναι σίγουρο.

Τα μέσα μου είναι μπλεγμένα. Αποφάσισα να γυρίσω το κεφάλι τελικά σε κάποια θέματα, αφήνοντας την εσωτερική περηφάνεια και τη φωνούλα που φωνάζει "αξίζεις καλύτερα" να επικρατήσει. Δεν ξέρω, αυτό σας λέω σήμερα. Κάτι μπορεί να αλλάξει, εξαρτάται από τους ανθρώπους γύρω μου. Δίνω τον εαυτό μου σε πολλούς ανθρώπους, απλόχερα, μαζί με αγάπη και πίστη και στο τέλος πληγώνομαι. Δεν πρόκειται να αλλάξω τακτική, πρόκειται όμως να μάθω να επουλώνω γρηγορότερα τις πληγές γιατί θα μου χρειαστεί στη ζωή μου. Κι εγώ τη ζωή την αρπάζω από το χέρι και της δείχνω που θέλω να πάμε και δεν της το αφήνω όπου κι αν βρεθούμε.

Λέμε οι άνθρωποι ότι μας λείπει η αγάπη, η πίστη και η ευτυχία από τη ζωές μας, κι όταν βρεθεί ένας άνθρωπος διατεθειμένος να μας τα δώσει αυτά, μερικές φορές τον διώχνουμε, επιδιώκοντας την ουτοπία, αγνοώντας ότι το τέλειο και το ονειρεμένο όταν γίνει αληθινό κάποιες φορές μας απογοητεύει. Πολλές φορές και η εναλλακτική λύση μπορεί να είναι καλύτερη από την ιδανική, αρκεί να το πιστέψουμε. Και δεν αναφέρομαι στην μετριότητα.

Και ένα τελευταίο νέο, μιας και ενδιαφερθήκατε αρκετοί από τους αναγνώστες αυτού του χώρου για το συγκεκριμένο: Το χελωνάκι η 'Στελλίτσα' μας άφησε. Βρίσκεται πλέον κάτω από ένα κυπαρίσσι στο χώρο πάρκινγκ της γειτονιάς. Έμεινε ο άλλος ο αχαΐρευτος να αλωνίζει μόνος του στην φωλιά. Δεν ξέρω τι θα τον κάνω, φέρνει πολλές αναμνήσεις. Ίσως τον δώσω, ίσως του πάρω παρέα. Ναι, πάλι το σκέφτομαι.

Περί Πλάκα με κάνεις by night: Οι 2 επόμενες εκπομπές θα γίνουν κανονικά, παρόλη την αποχή. Έχετε το νου σας για μια εκπομπή με 100% λαϊκό πρόγραμμα που θα κάνω παρέα με τον αδερφό μου, όταν συνεννοηθούμε.

Μέχρι τότε να περνάτε όλοι καλά :)


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
pastella
Στέλλα
Superhero
από ΧΑΡΙΛΑΟΥ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/pastella

Από το ημερολόγιο ενός superhero.








ask2use.com: Επιτρέπεται η αντιγραφή όλου του κειμένου
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια
Επικοινωνήστε με τον δημιουργό!



Ευχαριστούμε για την επίσκεψή σας

web counter
web counter




Tags

17 Νοέμβρη comics η έβδομη τέχνη εργασία humor Θεσσαλονίκη μου γλυκιά καθημερινότητα live συναυλία peter gabriel MSc διπλωματική Χριστοδουλόπουλος my inner struggle ανθρώπινες σχέσεις πτυχιακή μέρα μπαίνει- μέρα βγαίνει άνθρωποι είμαστε Oldenburg Γερμανία Νεομετανάστρια Εκλογές Radio MusicHeaven Θεσσαλονίκη Σοβαρά Τώρα Thessaloniki 2014 world experiences yeaaaah baby!!! άνθρωποι και ιστορίες Βαγγέλης Γιακουμάκης σχολείο bullying δουλειά ωχ το μάτι μου σαρκασμός εκπομπή Πειρατές κι όπου μας βγάλει Ελλάδα Ελλάδα night life γραφιστική θεωρίες για αγρίους διακοπές πανεπιστήμιο ουστ από δω! κινηματογράφος soundtrack κορίτσια απολαύστε χιούμορ μουσική περί MusicHeaven BK Πλάκα Με Κάνεις by Night Πλάκα Με Κάνεις σπουδά-ζω συναυλίες ταξίδια MusicHeaven ταξιδιάρα ψυχή υπολογιστής Χαλκιδική ΒΚ τηλεόραση χιουμοριστικό ω ρε που πάμε working girl




Επίσημοι αναγνώστες (13)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης