Ποια μελωδία
και ποιος καημός
αιθρίου αρμός
στήνει ψεγάδια;

Ποια μαριονέτα
κινεί σχοινιά,
λύνει πανιά,
γελά τα βράδια;



Ποιο ξένο κάδρο
ψυχές μαδά
κι ως ξεπηδά
τ' αστέρια σβήνει;

Ποιος υπνοβάτης,
ποια ουρλιαχτά
δένουν σφιχτά
μόνο για κείνη;



Ποια προφητεία
γράφει ρητά
πως δεν βαστά
ψυχή να δώσει;

Φεύγει το σούρουπο
σαν να βογγά
τρέχει γοργά
για να γλιτώσει

Νύχτες σε ναό με ήχους
φορούν ξέπνοο μανδύα
νύχτες έμπνευσης με στίχους
που προσμένουν μελωδία

Νοτών νύχτες -για φαντάσου!
ένας κόσμος πυκνής άμμου
κόψε τα μακριά μαλλιά σου
μα μην κόβεις τη χαρά μου

Γλυκός σπόρος, σκέψης στάχυ
κι ειν ωραία στην εβδομάδα
όποτε σε βλέπω να 'χει
κυριακάτικη λιακάδα