αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Η Σελήνη, ρουφιάνα των τυχερών..!
Μ' αγαπάς; Δε με νοιάζει, εγώ σ' αγαπώ...
Home

10 Δεκεμβρίου 2008, 02:21
Απάνθρωπη ανοσία.


video 

 

Εμείς, ονειρευόμαστε μια κοινωνία συλλογική.

Εκείνοι, μας προτιμούν απομονωμένους και αποχαυνωμένους στους καναπέδες μας.

Φτάνει πια. 

Πώς συμβαίνει να είμαστε η γενιά με τα περισσότερα πτυχία κι η εσωτερική μας παιδεία να δείχνει υπό το μηδέν;

Υπό το μηδέν όλα απόψε.

Συγγνώμη μικρέ απο μένα.

Τουλάχιστον, εκεί θα μπορείς να γελάς ελέυθερα.

Καλή αντάμωση, όπου. . .

 


- Στείλε Σχόλιο


23 Νοεμβρίου 2008, 00:05
Εσύ χωρίς εμένα...


video 

 

Το νερό, σα φόρεμα μοιάζει, που δεν κολλάει πάνω σε κανένα κορμί... Κι εγώ, να βλέπω πάντοτε το πρόσωπό σου εκεί μέσα... Μ' ένα χαμόγελο σαν όχι.

 


- Στείλε Σχόλιο


10 Νοεμβρίου 2008, 16:05
Προδοσία...


Πίστεψα πολύ στις ανθρώπινες σχέσεις! Είναι το παν στη ζωή έλεγα!

Με προδίδει όμως ο εαυτός μου, με προδίδει. Όλες οι τιμωρίες μου πρέπουν.

Γιατί ενώ εμείς οι ίδιοι είμαστε έρμαια της υπερβολής, του πάθους, της δοτικότητας, της προσδοκίας, της ψευδαίσθησης επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας πιο ουδέτερους ανθρώπους; Γιατί τους πιο ουδέτερους; Γιατί δεν αντέχουμε τα μεγάλα και τα βαθιά;

Κι ύστερα όταν τα χάσουμε, σκεπάζει την καρδιάς μας η ανεπάρκεια...και βρίζουμε τη συναισθηματική μας δήθεν ιδιοφυία που στάθηκε ανίκανη σε όλα αυτά...Στα πιο αληθινά, στα πιο γλυκά, στα πιο σκληρά, στον καθρέπτη τελοσπάντων του εαυτού μας...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιουλίου 2008, 02:23
Καίγομαι.


Χουδέτσι 2008.

Μια δίδυμη ψυχή και δυο βλέμματα γνώριμα.

Η ίδια πάντα γκάιντα σε βουλγάρικο σκοπό να συνοδεύει τη φωνή της.

Πιο πέρα, ένα μπεντίρ να παίζει στο ρυθμό του κορμιού της.

Ανατριχίλα. Όλη η συμπαντική μουσική χωράει στα στήθη της.

Ένα λαγούτο παίζει ταξίμια. Ύστερα τα ρίχνει στις πληγές της μέχρι να κλείσουν.

Μα δε γιατρεύονται έτσι. Μονάχα με τα χέρια του. Χάδια που κλείνουν. Όχι που καρφώνουν.

Ένα κερί φέγγει πονετικά. Εκείνη πετάει τους αμανέδες της στη φλόγα.

Το τελευταίο αμάν πετυχαίνει αυτόν στα σημεία και τον αφήνει ανάπηρο.

Ήταν φόνος. Απεφάνθει ο κόσμος.

Παραφροσύνη ψελλίζει εκείνη.

Και με τα σκληρά της νύχια, πλέκει τη δική της θηλιά γύρω απ' το λαιμό, τραγουδώντας:

 

"Μα εκεί βαθιά στην κόλαση τις αλυσίδες σπάσε,

κι αν με τραβήξεις δίπλα σου, ευλογημένος να ΄σαι..."


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Μαΐου 2008, 04:34
Δύο. Μόνοι. Νεκροί.


Μια φιγούρα αντρική, έχει καθίσει μπροστά σ’ ένα παράθυρο. Ορθάνοιχτο παράθυρο. Ανοιγμένο από δυο χέρια –ζητιάνους- , πριν αφήσουν το πρώτο πρωινό χάδι πάνω στα τριανταφυλλένια στήθη της γυναίκας.

Ο άνδρας, ρεμβάζοντας τον απέξω κόσμο, θαρρεί πως έχει έναν καθρέπτη αντικριστά του. Από μικρός είχε αυτό το περίεργο πάθος: κοιτούσε τον εαυτό του μέσα σε βουνά και θάλασσες. Χωρούσαν και τα δυο μέσα του… Μισούσε τους καθρέπτες. Σιχαινόταν την όψη του. Δεν την άντεχε.

Μόνο καμιά φορά, την ώρα του έρωτα στα μωβ σεντόνια, έριχνε φευγαλέες ματιές σε κάποιον καθρέπτη. Γιατί καμωνόταν κι εκείνος, πως ρουφούσε όλη την ομορφιά που πλημμύριζε από τα πόδια, τα χέρια και τα δέκα της δάχτυλα. Όμως, στην πιο δημοκρατική τους στιγμή-στον οργασμό-ο καθρέπτης θρυμματίστηκε σε εκατό κομμάτια.
Ένα γυαλί τη σημαδεύει. Στο αριστερό της στήθος. (Ρήμα δε χρειάζεται, είναι το στήθος της). Είναι το αριστερό που της ζύμωσε περισσότερο ο άνδρας. Είναι το αριστερό που θηλάζει το παιδί που δε γεννήθηκε ακόμη, αλλά παρόλα αυτά αναπνέει…. Κι ο άντρας και το αγέννητο παιδί, πλάθουν ένα Θεό πάνω στο σώμα της.

Η γυναίκα, ενώ εκείνη καθόριζε τα όρια της μέρας ξανά από την αρχή, βρίσκεται στην ίδια ακριβώς θέση από την στιγμή που την έσκισε το γυαλί. Τα χείλη της κλειστά κι αυτά. Κουβαριασμένη όπως το έμβρυο, εννέα ολόκληρους μήνες. Έτσι που να αισθάνεται ένα με την ψυχή της… Η μοναξιά της, σαν ιδρώτας της ποτίζει το δέρμα… Περιμένει μια αχτίδα αγάπης, φωτός, φιλιού να της λούσει τα χρυσά της μαλλιά. Μάταια. Ανώφελες αναμονές. Τι κι αν ακούγεται ο Λόρκα από ένα ανύπαρκτο βιολοντσέλο να κλείνει τις πληγές του, με το σκοπό του Λεοντή!! Μύθος… Το ξέρει, αλλά δεν κάνει ούτε μισό βήμα πίσω…

Ο άνδρας πιο μόνος από ποτέ. Πιο μονός από ποτέ ο άνδρας. Μόνος. Ένας. Άνδρας. Μόνος. Μόνη. Μια. Γυναίκα. Μόνη. Μόνοι. Δύο. Άνδρας και Γυναίκα. Μόνοι. Μετρούν κρυφά τα χθεσινά τους κουφάρια. Στιγμές στιγμές τους δίνουν και φιλιά στα χείλια, τα πιο αληθινά, ερήμην τους...και συνεχίζουν δειλά. Τρομακτικά δειλά.

Φοβούνται ν’ αγαπήσουν. Ν' αγαπηθούν, το φοβούνται ακόμη πιο πολύ... Ύστερα, έρχεται κι ο θάνατος ο μισός. Ο χωρισμός. Δε θα κοιμηθούν ποτέ ξανά μαζί. Δε θα ξυπνήσουν ποτέ μαζί, πάνω στο ίδιο κρεβάτι. Δε θ' αφήσει σταγόνα δάκρυ ο ένας στον πόνο του αλλονού. Ο καθένας θα τραβήξει, θα χαθεί σε μέρη αρρωστιάρικα μόνος του. Έτσι πρέπει, αν θέλεις να λέγεσαι σύγχρονος άνθρωπος. Τι κατάρα και βαθιά δυστυχία να ΄σαι σύγχρονος άνθρωπος.! Πόσο αμείλικτοι θα γίνουν ακόμη οι καιροί μας..!

Απειλή οι σύγχρονοι άνθρωποι. Μόνοι. Δυο. Γυναίκα και Άνδρας. Μόνοι.

 

"Κι όταν δεν πεθαίνει

ο ένας για τον άλλο

είμαστε κιόλας νεκροί... Τ.Λ."


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Μαΐου 2008, 02:35
Με τον καιρό να 'ναι κόντρα, έχει τιμή...


Ξημέρωμα Τετάρτης.

Καθόμαστε όλοι μαζί σ' ένα στρογγυλό τραπέζι και πίνουμε ρακή. Απέναντί μου ο Dimitir Dimiter... Εδώ και 16 χρόνια είναι δίπλα στον πατέρα μου, ακοίμητος φρουρός του. Έφυγε απ' την Αλβανία και ήρθε στην Ελλάδα για να φοβάται λιγότερο το αύριο.

Τον κοιτάω λοιπόν κατάματα και τον ρωτάω: "αντιμετώπιζες ρατσιστικές συμπεριφορές αρκετά συχνά;" Μου απαντάει, γεμάτο φόβο στο βλέμμα: "όχι, εδώ οι άνθρωποι είναι "καλοί", δουλεύεις γι' αυτούς μετά σε κερνάνε ένα καφέ και κάθονται μαζι σου και ΣΟΥ ΜΙΛΑΝΕ.." Αισθάνεται δηλαδή ευγνωμοσύνη για το αυτονόητο... Αχ, μελαγχολώ κάτι τέτοιες στιγμές... Άκρως ρατσιστική η εποχή που διανύουμε και το τραγικότερο, το δεχόμαστε με την απραξία μας. Ρατσισμός για τα πάντα: στα χρώματα, στις γλώσσες, στη διαφορετικότητα. Ακριβό το τίμημα της διαφορετικότητας. Βαρύ. Σκληρό.

Αναρωτιέμαι: Πώς σε μαγεύει μια φωτοτυπία; Μα τι είμαστε οι άνθρωποι, χαζοί;

Η διαφορετικότητα είναι ταυτότητα. Είναι όλη η γοητεία. Ας μην τη σκοτώνουμε. Ας μην τη χλευάζουμε. Τον έχω στην καρδιά μου το Δημήτρη και τον θαυμάζω που κατάφερε ν' αφήσει τις ρίζες του πίσω-αυτό θα πει ταξιδιώτης!! Κι άσε τους αλλούς να φέρονται αλήτικα, θολωμένοι απ' τα πολλά τους τα συμπλέγματά. Απ' τα αγεφύρωτά τους κενά.

Πόσες φορές δε νιώσαμε εξόριστοι μέσα στην ίδια μας την πόλη... Εξόριστοι μέσα στο ίδιο μας το σπίτι. Πόσες φορές δε σου διάβασα τα ερωτικά του Ρίτσου μετά που λουστήκαμε με ιδρώτα ερωτικό, αλλά ποτέ δεν άκουγες. Γυρνούσες αδιάφορα το βλέμμα καγχάζοντας πως έχεις όλη την οριμότητα που μου λείπει.

Μίλησα. Δεν κατάλαβες. Γλωσσοδέτες οι λέξεις μου. Θάνατος η σιωπή σου. Δεν άνοιξες ποτέ την καρδιά μου. Κουραζόσουν και μόνο στη σκέψη. Καλά έκανες. Μην έρθεις.

Παρ' όλ' αυτά, εγώ θα συνεχίζω να παίζω μουσική, για να σμίγω τα διαφορετικά... Η μουσική λέει όλα τα μισοτελειωμένα που αφήνουν οι λέξεις. Θα τραγουδώ τα πιο αδιάφορα, τα μπροστά απ' την εποχή-όχι τα περασμένα όπως πολλοί θαρρούν-!! Θα ονειρεύομαι... Θα αγαπώ... σε μια εποχή που ουδείς λόγος για Αγάπη... Μέσα απ' τα πλήκτρα θα σου γνέφω... και θα παλεύω για τα δικαιώματα των ανθρώπων... των διαφορετικών...της ελευθερίας... της Αγάπης...της Ελευθερίας...της Αγάπης...

 

Να προσέχεις εκεί έξω!!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Μαΐου 2008, 23:18
Ζωγράφοι. Ακούσατε, ακούσατε!!


Ένα απο τ' αγαπημένα μου χρώματα, είναι εκείνο που παίρνει ο ουρανός κάθε που σουρουπώνει...Ή εκείνο που έχει η φλόγα ενός κεριού. Πονετικού κεριού...

Μήπως, κάποιος που ζωγραφίζει (ή και όχι) κατέχει να μου πει πως λέγεται αυτό το χρώμα; Πορτοκαλοκόκκινο; Βαθύ πορτοκαλί; Κοραλλί; Πώς; Ρωτώ και καίγομαι για μιαν απάντηση....

Μπόρεσε κανείς να το προδιορίσει;


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Μαΐου 2008, 03:13
Προς: όλα τα διαβατάρικα μέλη του MusicHeaven...!!


Σήμερα ευτυχώς τελείωσαν τα καύσιμα και ξέμεινα στο χωριό. Αποφασίζω λοιπόν. Αποφασίζω κι ανεβαίνω σ' ένα βουνό, που 'χει ένα μισοχτισμένο φρούριο του Νικηφόρου Φωκά.

Ξαπλώνω πάνω σ' ένα βράχο κι άρχιζω να τραγουδώ την καρδιά μου!! Δεν είπα σε κανέναν που πήγα γιατί, για πολλά γιατί. Χωρίς μυστικά καταφύγια,δεν αντέχεται ο βαθύς γκρεμός του κόσμου...

Έτσι μου κατέβηκε μια ιδέα στο κεφάλι!! Σας καλούμε, αντί να κάνουμε "beach party" τον Ιούλιο, να οργανώσουμε ένα "mountain party" στην Κρήτη, με ρακές κι άλλα εδέσματα... H ρακή ενώνει τους ανθρώπους... Για ν' ακούσω τους καλούς τους ταξιδιώτες του καλοκαιριού(κι απούχει στην ψυχή φτερά τ' ανοίγει και γλιτώνει)..!!

Άιντε και θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί με το βλέμμα ψηλά:


Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη

που όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ

τηνε μισώ και με μισεί, θέλει να με σκοτώσει

μα ελπίζω να φιλιώσει καιρό με τον καιρό...

 

Έχει τα δόντια στην καρδιά, τα νύχια στο μυαλό μου

κι εγώ για το καλό μου για 'κείνη πολεμώ

κι όλου του κόσμου τα καλά με κάνει να μισήσω

για να της τραγουδήσω το πιο βαρύ καημό...

 

Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω

για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό

κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της

μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ...

 

Καμιά φορά που απ' το πιοτό πέφτουμε μεθυσμένοι

σχεδόν αγαπημένοι καθείς να κοιμηθεί

και μοιάζει ετούτη η σιωπή με λίγο πριν τη μπόρα

σαν τη στερνή την ώρα που θα επιτεθεί... Δ.Α.

 


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Μαΐου 2008, 03:48
Αφιερωμένο σε ό, τι. . .


 


Αφιερωμένο σε όσους κάθισαν δίπλα μας χωρίς να μας πιάσουν το χέρι και να μας ακούσουν... Αφιερωμένο σε όσους γνωρίσαμε για δέκα λεπτά, αλλά ήταν αρκετά να έρθουν οι καρδιές μας κοντά... Αφιερωμένο και σε 'κείνουν που μας κρίνουν μονάχα απ' αυτά που βλέπουν... Αφιερωμένο σ' αυτούς που μας γέννησαν... Αφιερωμένο και σ' όσουν μας πούλησαν ξανά και ξανά... Αφιερωμένο σε όσους μας έμαθαν πως τα λίγα λόγια είναι ζάχαρη και τα καθόλου μέλι-μύθος είναι η σιωπή, τη φοβάμαι πιότερο απ' τις λέξεις!Μπρρρ... Αφιερωμένο και στις προσδοκίες μας -μικρές ή μεγάλες- που δεν εκπληρώθηκαν ποτέ... Τέλος, αφιερωμένο στο αγεφύρωτο που υπάρχει μεταξύ εμού κι εσού: οι φόβοι μας!!

 

Οι δικοί μου ξένοι οι πιο μακρινοί

Είναι αυτοί που ζουν κοντά μουΤους κοιτάζω,

τους αγγίζω, τους μιλώ

Τους ανοίγω την καρδιά μου...

 

Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός

Μέσ’ στην άγνωστη ψυχή του

Ο καθένας στην δική του ξενιτιά

Πολεμάει για τη ζωή του

Οι δικοί μου ξένοι είν’ οι αγαπημένοι...

 

Οι δικοί μου ανθρώποι ζούνε μακριά

Κι από μακριά αγαπάνε

Έτσι μεγαλώνει ο κόσμος κι η καρδιά

Και θυμόμαστε όπου πάμε

 

Μα ο καθένας ταξιδεύει μοναχός

Κι αδελφή ψυχή γυρεύει

Και στα κρύσταλλα κομμάτια της καρδιάς

Την αλήθεια του λαξεύει

Οι δικοί μου ανθρώποι της καρδιάς μου οι τόποι.... Χ

 

ΥΓ: Ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου, γιατί νομίζω πως θα'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λεει: ΜΙΛΑ.... Αζίζ Νεσίν "

3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Μαΐου 2008, 14:21
Σκοτώσανε το "μωρό" μας.


Σήμερα σκότωσαν το μωρό μου, την Ήρα μου.

Μέσα στα δυο μου μάτια, έφτυνε μαύρο αίμα απ’ το στόμα… Αχ, και να φιλούσα το τραύμα σου να σε γύριζα πίσω κι ας με ξυπνούσες κάθε βράδυ με τα γαβγίσματά σου!! Πως είσαι ακοίμητος φρουρός ήθελες να μου φωνάξεις- το καταλάβαινα...Όλη μέρα χθες, έτρεχες μ' ένα φόβο και χτυπούσε η καρδούλα σου μικρό μου… Από τα μεσάνυχτα και μετά σ’ έχασα, χτύπημα στην πόρτα κανένα.

Παίρνω λοιπόν τ’ αυτοκίνητο να ευχηθώ χρόνια πολλά στ' αφεντικό μας και στο δρόμο, συναντώ την τελευταία σου εικόνα. Έκλαψα. Έκλαψα πολύ. Πολύ, γιατί πλασματάκι ήσουνα και κάποιος ανίδεος σ’ έβαλε κάτω απ’ τις ρόδες του. Μάλιστα, βάζω στοίχημα πως μετά αντί να προσέξει εσένα, κοιτούσε τους τροχούς και σ’ έβριζε κι από πάνω…

Έτσι είναι οι (απ)άνθρωποι καλοί μου...! Σε σκοτώνουν και δε νοιάζονται για το πτώμα, μα κοιτάζουν πως θ' ακονίσουν καλύτερα το μαχαίρι τους για την επόμενη σφαγή… Θα σε θυμάμαι κάθε που θα περνώ απο κείνο το δρόμο... Δυστυχώς όχι αλλιώς, γιατί πήρα πίκρα μεγάλη.

Μέσα σε όλα βέβαια, υπήρχε και η κωμική πλευρά των πραγμάτων!! Ο παππούς, μου έλεγε πως θα φωνάξει ένα παπά να την κηδέψουμε. Ένας περαστικός μου δήλωσε ότι θα κηρύξεί τριήμερο πένθος και το καλύτερο ειπώθηκε απ' τον πατέρα μου...

Τηλεφωνεί λοιπον στη μαμά και γίνεται ο εξής διάλογος:

Daddy: Έλα βρε αγάπη μου, μην κάνεις έτσι για το σκύλο, θα σου πάρω άλλο...

Mummy: -Όχι. Όχι. Όχι, δε θέλω άλλο γιατί δε μπορώ να ξαναπεράσω τα ίδια. Όχι λέω (με λιγμούς αυτά).

Daddy: -Καλά, θα σου πάρω ΔΥΟ σκύλους μόνο μην κλαίς!! Και Ιγκουάνα άμα θέλεις, θα σου πάρω.... (εκεί γέλασε ακόμα και η Ήρα)!!

 

Καλό σου ταξίδι, μπουμπού μου..!!

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Μαΐου 2008, 06:59
Οίκος ανοχής...


5.30 το πρωί. Πίνω τσάι με μέλι, να γλυκάνει ο λαιμός!

Διαβάζω διάφορα θέματα απ’ τον ακριβό μας μουσικοπαράδεισο. Κάποια απ’ αυτά με ανατριχιάζουν μόνο στο άκουσμα και στιγμιαίες σκέψεις μου τριβελίζουν το κεφάλι.

-Μήπως ήταν κρίμα που έφυγες πουλάκι μου από τα «Λονδίνα»; Και μ’ απαντά ο Ελευθερίου με τη φωνή του Χρηστάκου : Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι τεκές…

Το βλέμμα μου έχει καρφωθεί σε μια συνεργασία: Η Αλεξίου στην ίδια σκηνή με την Μπάμπαλη. Μα που τη βρήκε τη φωνή η κυρία και συμμετέχει παντού κι αρχίζουν να τη μαθαίνουν κι οι πέτρες; Στιγμές στιγμές, δε χωράει ο νους μου ότι τη Μποφίλιου, τη Ζουγανέλη, το Χαρούλη τους ξέρουμε εσύ κι εγώ, ενώ κάτι πλασματάκια σαν τη Μπάμπαλη, είναι χιλιοακουσμένα απ’ τα ελληνικά αυτάκια…

Δε φταίνε οι νεότεροι σαφώς, αλλά οι γηραιότεροι… Αναζητώ όλες τις ευθύνες απ’ τους παλαιότερους λοιπόν.

Λόγω τιμής βρε πουλάκια μου, δε χωράει ο νους μου ότι η Αλεξίου σέβεται την Ανδριάνα μας. Αντιθέτως, αρχίζω να πιστεύω πως για να μη χάσουν το γόητρό τους και το θρόνο τους, τραγουδάνε πλάι στην Μπάμπαλη κι όχι πλάι στη Ζουγανέλη που είναι της ίδιας κλάσεως… Κατεβείτε απ’ το θρόνο (που μόνοι σας πλάσατε) επιτέλους εσείς οι παλαιότεροι, υπάρχουν αντάξιοι συνεχιστές και πιο αξιόλογοι μη σας πω… Σσσσςςς σιωπή μην τρομάξουμε τα τέρατα. Ξετινάξτε επιτέλους τις καρδιές σας από κάθε ίχνος συμπλέγματος ανωτερότητας (το λέω εγώ).

Θα μου πεις, η τέχνη τη μόδα της εποχής ακολουθεί, το αντίθετο είναι ανέφικτο. Οπότε μάλλον πρέπει να χωνέψουμε πως αυτή η χώρα κι οι υπόλοιπες, θα προωθούν πρόσωπα που φοράνε μάσκες για να αποτυπώνονται στις καρδιές των ανθρώπων…

Αλλά πως; Έχετε καμιά ιδέα πως καταπίνεται τέτοια πικρία; Πως βάζεις στις καρδιές των άλλων πως ο «άγνωστος» Παυλάκος έχει τη μουσική ποιητική μέσα του κι όχι ο καλωδιωμένος Πλιάτσικας… Η Λιζέτα έχει την υπέροχη φωνή κι όχι η Μελίνα… Ο Ζαχάρης Σπυριδάκης εξελίσσει την παράδοση κι όχι ο Τζουγανάκης… Ο Αποστολάκης με το μαντήλι στο μέτωπο είναι ροκ κι όχι ο Παπακωνσταντίνου… Η Βιτάλη με τ' αγκάθινο στεφάνι είναι η πριγκίπισσα κι όχι η Αλεξίου με τα μεταξωτά της φορέματα… Είδωλα, είδωλα, είδωλα… Βύσματα, βύσματα, βύσματα...

Και για να μη μείνουν μισοτελειωμένες λέξεις μου, ο Παπάζογλου μου τραγουδά απ' το cd Ρασούλη:

« Αχ Ελλάδα θα στο πω,

πριν λαλήσεις πετεινό δεκατρείς φορές μ’ αρνιέσαι,

μ’ εκβιάζεις μου κολλάς σαν το νόθο με πετάς

μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Κι εγώ είμαι ένας κανένας που σας σεργιανά…»

 

ΥΓ: τη Μπάμπαλη την αναφέρω σαν παράδειγμα χωρίς να σημαίνει ότι δεν πιστεύω στα όσα γράφω για 'κείνη....Απλά υπάρχουν πολλές Ανδριάνες και θα ξεμυτίσουν ακόμα....Τρέμετε!


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Απριλίου 2008, 18:15
Παντομίμα: η μουσική του σώματος...


«Όταν είμαι στη σκηνή, είμαι ένας άλλος άνθρωπος, μάλλον πολλοί άνθρωποι μαζί. Δεν θέλω το κοινό να βλέπει εμένα, αλλά "εμάς". Αν δεν καταφέρω ν’ αγγίξω τους θεατές, να τους κάνω να κλάψουν και να γελάσουν μέσα στην ίδια παράσταση, τότε η τέχνη μου χρειάζεται επειγόντως το φιλί της ζωής, γιατί πεθαίνει!» Αυτά εξομολογήθηκε ο αείμνηστος μίμος απ’ τη Γαλλία, Μαρσέλ Μαρσό, λίγο πριν το «θάνατό του»…

Εδώ και χρόνια, έχω κρεμάσει μια φωτογραφία του Μαρσό στο παράθυρο του δωματίου μου και κάθε που τον χαζεύω, μου στολίζει τα μαλλιά μ’ ένα λουλούδι..! Άλλοτε πάλι, μου χαμογελά μελαγχολικά πίσω απ’ το ζωγραφιστό του πρόσωπο… Τον αγαπώ τρυφερά σαν τα παραμύθια της γιαγιάς, που κάνουν ορατό τον κόσμο της ψυχής, τον κόσμο των μικρών και μεγάλων αισθήσεων. Είναι ο δικός μου, Πιερότος του Φεγγαριού..! Αφουγκράζομαι τη φωνή του μέσα απ’ τα δέκα του δάχτυλά, τους μυς του προσώπου του, τα πόδια και το βλέμμα του...

Τον θυμάμαι...κάθε που είμαστε πολλοί μαζί και παίζουμε παντομίμα! Που άλλος αρνείται να βγει να μιμηθεί κι άλλος καταπληκτικά μιμείται!! Ακόμη και στα παιχνίδια τελικά, μαθαίνεις πόσο αγαπάς ολόκληρη την οντότητά σου…!

Κι ύστερα, οι πιο καθηλωτικές στιγμές δε βάζουν λόγια. Μια μάνα που γεννά. Δυο σώματα γυμνά την ώρα του έρωτα. Ένας άνθρωπος που ξεψυχά.

 

Υστερόγραφο: Καλή αντάμωση Mr. Marsel μας και προσωπικά, σας ευχαριστώ για ό, τι, μέσα απ' το διαστρεβλωμένο καθρέπτη αυτού του κόσμου…


- Στείλε Σχόλιο


24 Απριλίου 2008, 15:43
Σκέψεις με γεύση τουλούμπας...!


Κάθε φορά η ίδια ιστορία... Παθιάζομαι μ' ένα πράγμα κι όλα τα υπόλοιπα τα βάζω στην άκρη... Τι τραγικό ελάττωμα κι αυτό!!

Χθες βράδυ παρένθεση, οδηγούσα κι άκουγα τη Βλαχογιάννη στο δεύτερο να λέει πως το γοργό είναι κι αυτό που αργεί... Θ' αργήσει να συναντηθεί το ρολόι μου, με το ρολόι του κόσμου; Πως αλλιώς θα ευτυχήσω;

Αφήστε που μου προσάψανε τελευταίως και το χαρακτηρισμό τουλούμπα... Επειδή τα βλέπω όλα τόσο συναισθηματικά και γλυκά και τρυφερά κι έχω πολύ περίεργες προσδοκίες... Μεταξύ μας, έχω δοκιμάσει τουλούμπα με γέμιση σοκολάτας κι έγλειφα και τα δάχτυλά μου!!

Πως κατέληξα απο την ανυπομονησία στην τουλούμπα, δεν κατάλαβα.... Αλήθεια, έχει κανείς τη συνταγή της τουλούμπας με λιγότερη ζάχαρη;


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Απριλίου 2008, 00:58
Αρρώστια!!!


Τις τελευταίες μέρες έχω γίνει ανυπόφορη... Τα νεύρα μου έχουν ξεπεράσει κάθε ανθρώπινο όριο... Το μαρτυράει ο τρόπος που κοιτώ, ο τόνος κι η ένταση της φωνής μου και πιο πολύ οι κινήσεις των χεριών μου-μεγάλες και κοφτές. Φορτικές οι λέξεις μου... κι οι ανθρωποι μου δε μ' αντέχουνε πια.! Θαύμα τελικά να έχεις φίλους να αντέχουν την ιδιορυθμία σου και την κάθε άλλο απο δημοκρατική σου στάση στα πράγματα....

Φρόνιμα μελένια μου, άλλωστε το 'χει γράψει κι ο Μανώλης:

Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή,

τ' όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου γιατί...


- Στείλε Σχόλιο


13 Απριλίου 2008, 16:10
"Φιγούρες κόντρα στο φώς"


Η τρυφερή εικόνα που ανέβασα είναι ένα χαρακτικό έργο του Τίτου Πετράκη που το βάπτισε "παιδικό έρωτα"... Αγνοούσα την ύπαρξή του κι ας είναι 62 χρονών τώρα πια...

Τον γνώρισα τυχαία και μαγεύτηκα με τη μοναδική προσωπικότητα που έχει ως...χαράκτης: «Φιγούρες κόντρα στο φώς». 

Ποιό τραγούδι θα επιλέγατε να παίζει πίσω απ' αυτά τα δυό πιτσιρίκια του Τίτου;


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
steinway
από Κανλί Καστέλι...



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/steinway

τα λόγια τα πιο αληθινά...






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (1)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης