αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
21 Αυγούστου 2019, 17:18
Αύγουστος...


Θεσσαλονίκη, Ιούνης του ΄78. Ένας φοβερός σεισμός αφήνει, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τα ανεξίτηλα αποτυπώματά του πάνω στην πόλη. Ερείπια, χαλάσματα και τρομοκρατημένες ψυχές που προσπαθούν να βρουν την περπατησιά τους και το κουράγιο ν΄ αντιμετωπίσουν και ν΄ανταμώσουν, πίσω από τον κουρνιαχτό και την καταστροφή, ένα μέλλον δυσδιάκριτο και αβέβαιο…

Ένα από τα σπίτια που σημαδεύτηκε για τα καλά από τη βιαιότητα των στοιχειών της φύσης ήταν κι αυτό του Νικόλα που δεν ήταν πλέον κατοικήσιμο. Σύζυγος και νεογέννητη κορούλα έφυγαν για Αμερική, αναζητώντας την ασφάλεια δίπλα σε συγγενείς τους εκεί.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και έφθασε ο Αύγουστος με τις αποπλανητικές ομορφιές του, που διεγείρουν τόσο γλυκά σώμα και ψυχή, σε σημείο που να θέλεις να τις τρυγήσεις , αλλά και να τρυγηθείς από αυτές...

Ο Νικόλας αποδέχθηκε, τελικά, την πρόταση του Νιόνιου να φιλοξενηθεί στο εξοχικό του στο Πήλιο. Το αντίδοτο του Θανάτου λέγεται πως είναι ο Έρωτας. Έτσι, λοιπόν, κι ο Νικόλας, φεύγοντας από το Θάνατο και την καταστροφή, ήταν πλέον πιο «ευάλωτος» και «ανυπεράσπιστος» απέναντι σ΄αυτά που τα ξορκίζουν, δηλαδή στην ορμή που αντιπροσωπεύει τον Έρωτα και τη διάθεση για Ζωή. Αυτά τα βρήκε στο πρόσωπο μιας πανέμορφης κοπέλας που συνάντησε εκεί και για την οποία ένιωσε τόσο δυνατά αισθήματα, από αυτά που στην κυριολεξία πανικοβάλουν καθώς θέτουν διλήμματα που φαντάζουν μη διαχειρίσιμα  και που  νιώθουμε πως μας ξεπερνούν…

Ένιωσε πως η μόνη επιλογή που του απέμεινε ήταν αυτή της φυγής. Το «πρέπει» νίκησε το «θέλω» και οι λάτρεις της όμορφης και αυθεντικής μουσικής έμπνευσης κέρδισαν ένα από τα ωραιότερα δείγματά της. Έτσι εντελώς αυθόρμητα, μέσα σε είκοσι λεπτά και μέσα από τη χαρμολύπη και το σμπαράλιασμα μιας ψυχής, γεννήθηκε ο «Αύγουστος», ένα από τα τραγούδια που πάντα θέλεις να ακούς, που σε ταξιδεύουν, που σε κάνουν να ονειρεύεσαι και να λες κρυφά στον εαυτό σου: «Κάτι τέτοιο θα ΄θελα να ΄χα την τύχη να ζήσω κι εγώ…».

Απολαύστε το!!!


- Στείλε Σχόλιο


13 Αυγούστου 2019, 10:50
Η αύρα του καλοκαιριού...


Η καλοκαιρινή αύρα δεν είναι μόνον αυτή που σου χαϊδεύει απαλά το πρόσωπο, κάνοντάς σε να κλείνεις τα μάτια και να ταξιδεύεις νοερά μαζί της για να συναντήσεις κι άλλες ομορφιές, ν΄αγγίξεις κι άλλα πρόσωπα, να χαϊδέψεις κι άλλα βελούδα…

Η καλοκαιρινή αύρα δεν είναι μόνον η καλοκαιρινή ανάσα της θάλασσας, η δροσερή αναζωογονητική πνοή της καθώς κοιτάς το απέραντο γαλάζιο, το άγγιγμα που ζωντανεύει ήρεμα τα πανιά κι αυτά, με τη σειρά τους, το όμορφο σκαρί που θέλει να ξαναπαίξει με τα κύματα…

Η καλοκαιρινή αύρα δεν είναι μόνον αυτή που έδωσε έμπνευση σε χιλιάδες ποιητές και στιχουργούς να σκαρώσουν όμορφες εικόνες και νοσταλγικές ιστορίες. Είναι και η μοναδικά βελούδινη φωνή της Νένας Βενετσάνου που σε παίρνει απ΄το χέρι για να σε περπατήσει σε όμορφα νησιώτικα καλντερίμια του Αιγαίου, σε δρομάκια με ατμοσφαιρικά ρετρό-καφέ του Παρισιού, σε στενά σοκάκια της Σεβίλλης και απέραντους ελαιώνες της Κόρντοβα, σε χωματόδρομους και έρωτες των παιδικών σου χρόνων αλλά και σε δικαιωμένες και αδικαίωτες αγάπες της ενήλικης ζωής…

Θέλω να μου μιλήσεις

για κείνη τη μάντρα του μικρού μας σχολειού

Θέλω να μου μιλήσεις

για τον πετροπόλεμο στην κάτω γειτονιά

 

Τ’ όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα

σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο

Τ’ όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα

σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο

Κι έφαγα της χρονιάς μου τότε

όχι για τα λάθη μα για την αγάπη μου…

Μουσική: Νένα Βενετσάνου

Στίχοι: Στέλλα Χρυσουλάκη


- Στείλε Σχόλιο


10 Αυγούστου 2019, 18:22
«Θέλω να ΄μαι ελεύθερη», είπε…


Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό. Καθόμουν σ' ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει, καθώς καθόταν στην καρέκλα  απέναντί μου: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ" και, βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ.

Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θα ΄θελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος, χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, μη περιμένοντας για ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος".

Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι. Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα  στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβολωμένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν: "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει, κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε: "Θέλω να 'μαι ελεύθερη".

Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένα. Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου, κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ.. 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Αυγούστου 2019, 12:26
Ανδρισμός και αντριλίκι...


Τι είναι, στ΄αλήθεια, ο ανδρισμός; Αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στα αυτιά ή αυτό που κατοικοεδρεύει ανάμεσα στα σκέλια; Είναι περισσότερο άνδρες αυτοί που έχουν μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη, που αθλούνται, που βρίζουν δυνατά, που δεν «μασάνε», που θεωρούν ως αδυναμία την οποιαδήποτε έκφραση συναισθημάτων -πλην του θυμού- και που υπερηφανεύονται, δηλώνοντας πως δεν ξέρουν ούτε ένα αυγό να τηγανίζουν;

Όλοι δε οι υπόλοιποι που δεν διαθέτουν ΤΑ μπράτσα, που δεν αθλούνται, που δεν μαλώνουν για το ποδόσφαιρο, που δεν ντρέπονται ακόμα και να δακρύσουν μπροστά σε άλλους -αν υπάρχει λόγος σοβαρός- και που τους αρέσει να ετοιμάζουν πρωινό ή  gourmet δείπνο για την καλή τους, αποτελούν, μήπως, υβρίδια ανδρισμού;

Ήταν, μήπως, ακόμα πιο αυθεντικοί ΑΝΔΡΕΣ εκείνοι που παλαιότερα χαστούκιζαν άνετα τη γυναίκα ή την καλή τους, όταν αυτή τολμούσε να διαφωνήσει σε κάτι ή να τους αμφισβητήσει, που δεν έδιναν λογαριασμό για το που θα πάνε, πότε θα επιστρέψουν, με ποιους θα βγούνε, για το που ξόδεψαν όλα τους τα χρήματα και που τους έτρεμαν τα παιδιά τους;

Υπάρχουν, αλήθεια, κριτήρια ανδρισμού; Μήπως ένα από αυτά είναι και η…μεζούρα; Αν ναι, μα τότε γιατί αυτά αλλάζουν; Ήταν λανθασμένα τα προηγούμενα κριτήρια ή απλά υπάρχει και σε όλα αυτά μόδα; Τα ερωτήματα ατέλειωτα…

Όταν σκεφτόμαστε γύρω από τον ανδρισμό -ή και τη θηλυκότητα- και  έρχονται αυθόρμητα στο νου διάφορες συγκεκριμένες ιδιότητες, εικόνες ή χαρακτηριστικά, τότε να είμαστε σίγουροι πως λειτουργούμε με βάση συγκεκριμένα στερεότυπα -που ίσως χωρίς  καν να το γνωρίζουμε- γιατί ο ανδρισμός, ως αφηρημένη έννοια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα στερεότυπα ενός συγκεκριμένου ανδρικού ιδεώδους. Με απλά λόγια, όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που μια συγκεκριμένη κοινωνία, σε μία συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, θεωρεί πως  χαρακτηρίζουν τον ιδανικό άνδρα: πως πρέπει να είναι το σώμα του, ποιες οι αγοραστικές του συνήθειες, ποιο το λεξιλόγιο, το ντύσιμό ή η οικονομική του κατάσταση, ποιες οι κοινωνικές του σχέσεις κ.τ.λ. Το ίδιο αφορά και στη θηλυκότητα.

Τα πράγματα, όμως, έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Πολλοί είναι αυτοί που μιλούν για μια κρίση του ανδρισμού. Η παλιά και ασφαλής άποψη, πως ένας άνδρας είναι απλά άνδρας και πως αυτό είναι μια παγκόσμια και αυτονόητη αλήθεια, δεν ισχύει πλέον. Το να είσαι απλά ετεροφυλόφιλος, επιθετικός, macho ή bodybuilder δεν αρκούν από μόνα τους ως διαπιστεύσεις ανδρισμού. Ο παραδοσιακός ανδρικός ρόλος εξαφανίζεται ολοένα και περισσότερο, προσαρμοζόμενος στα νέα κοινωνικοοικονομικά και πολιτισμικά δεδομένα, και δεν είναι  πλέον το ίδιο απλός και σαφής, όπως μερικές δεκαετίες πριν.

Ένας άνδρας που σπρώχνει ένα παιδικό καροτσάκι στο δρόμο ή ένας που πάει για αποτρίχωση δεν θα χαρακτηριστούν αυτόματα ως ομοφυλόφιλοι ή θηλυπρεπείς σήμερα, κάτι που σίγουρα θα συνέβαινε μερικές δεκαετίες πριν. Αντίθετα, αν βλέπαμε σήμερα δύο έφηβους να περπατούν στο δρόμο, έχοντας ο ένας περασμένο το χέρι του στον ώμο του άλλου, -κάτι πάρα πολύ συνηθισμένο πριν από κάποιες δεκαετίες- το πρώτο που θα σκεφτόμασταν θα ήταν πως πρόκειται για ομοφυλόφιλους…

Ως άνδρες έχουμε, δυστυχώς, εγκλωβιστεί σε στερεότυπα που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε και που, ενώ, αρχικά, μας βόλευαν, τελικά έγιναν ασφυκτικός βρόγχος που μας εμποδίζει, ολοένα και περισσότερο, να αναπνέουμε ελεύθερα. Ο άνδρας πρέπει να είναι πάντα δυνατός, να μην κλαίει ποτέ, να μη φοβάται, να μπορεί να αντιμετωπίζει τα πάντα, να μη δείχνει συναισθήματα, και άλλα πολλά που αλλοτριώνουν την ανθρώπινή του υπόσταση, μετατρέποντάς τον σε κάτι που δεν είναι, που δεν θα ήθελε -ενδεχομένως- να είναι και για το οποίο ούτε καν ρωτήθηκε…

Ο αυθεντικός ανδρισμός είναι παντελώς απαλλαγμένος από «στρατηγικές» και συμβουλές γελοίων εντύπων, ψηφιακών μέσων και τηλεοράσεων που ασχολούνται κάθε φορά με 100 άτομα της εκάστοτε επικαιρότητας, αναπαράγοντας μια αισθητική και ένα ύφος, για το πως ΠΡΕΠΕΙ να είναι ένας άνδρας (αλλά και μία γυναίκα), που αγνοούν εντελώς τον Άνθρωπο και τις πραγματικές του ανάγκες, εστιαζόμενα στο «φαίνεσθαι». Μόνον ο κλόουν επιζητά την προσοχή και όχι το λιοντάρι…

Είναι πολύ συνήθη τα συνειδητά ή υποσυνείδητα αισθήματα ζήλιας πολλών ανδρών απέναντι στην άνεση των γυναικών να μπορούν να κλαίνε, να εκφράζουν αισθήματα αδυναμίας, φόβου αλλά και χαράς ή αμεσότητας, για παράδειγμα, στις φιλικές τους σχέσεις.

Αντί, λοιπόν, να ταξινομούμε και να αξιολογούμε τους ανθρώπους βάσει συγκεκριμένων χαρακτηριστικών -που βασίζονται, συνήθως, σε στερεότυπα, όπως ανδρικό/γυναικείο, λευκός/μαύρος, καπιταλιστής/κομμουνιστής κ.ά.-, προϊδεάζοντάς μας για το ποιόν των ατόμων αυτών, πριν καν τα γνωρίσουμε, και εμποδίζοντάς μας να τα γνωρίσουμε πραγματικά, ας μιλήσουμε για ανθρώπινα χαρακτηριστικά που μπορεί να είναι τόσα όσα και οι άνθρωποι γύρω μας και που μπορούν να μας βοηθήσουν σε μια πραγματική συνάντηση με τους Άλλους…


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Ιουλίου 2019, 12:48
Επειδή ήταν φίλοι αδελφικοί...


Μεγάλωσαν μαζί από μικρά παιδιά στην ίδια γειτονιά. Μαζί και στα μαθητικά τους χρόνια μέχρι το τέλος του Λυκείου. Στη συνέχεια, ο ένας πέρασε ιατρική και, αφού πήρε το πτυχίο του, έφυγε στο εξωτερικό για να γίνει καρδιοχειρουργός. Ο άλλος, αφού πάλεψε για μερικά χρόνια με τα μαθήματα της σχολής που πέρασε, τα παράτησε, κάνοντας στη συνέχεια διάφορες δουλειές με μισθό που ίσα-ίσα του έφθανε για να τα βγάζει πέρα...

Τα χρόνια πέρασαν και ο πρώτος επέστρεψε από το εξωτερικό με τη φήμη του πολύ ικανού καρδιοχειρουργού, με τις αμοιβές του να είναι ανάλογες της φήμης αυτής αλλά και του τρόπου ζωής που είχε, με τη χλιδή να περισσεύει και να βροντοφωνάζει το αταίριαστό της με τη ζωή που είχε μέχρι και που τελείωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές…

Όλα τα χρόνια που ακολούθησαν μετά το Λύκειο, οι επαφές των δύο παιδικών φίλων αραιές, σύντομες και, τις περισσότερες φορές, τηλεφωνικές, μέχρι το reunion που διοργάνωσε μία ομάδα, 50άρηδων πλέον στην ηλικία, παλαιών συμμαθητών. Εκεί ξανασυναντήθηκαν από κοντά, τα είπαν, θυμήθηκαν ιστορίες γλυκόπικρες, συγκινήθηκαν και υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλον πως, τη φορά αυτή, δεν θα ξαναχαθούν γιατί είναι φίλοι αδελφικοί…

Έτσι κι έγινε. Άρχισαν πλέον να βρίσκονται συχνά και με επιπλέον αφορμή την κοινή τους αγάπη για το τένις. Οι αναμετρήσεις τους παθιασμένες και ευχάριστες, μέχρι που συνέβη το δυσάρεστο. Εν μέσω μιας αναμέτρησής τους, ο φίλος που ποτέ δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, πέφτει κάτω ημιλιπόθυμος. Μεταφέρεται άμεσα στην ιδιωτική κλινική που χειρουργούσε ο άλλος όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη ενός πολύ μεγάλου και σπάνιας μορφής ανευρύσματος. Η ανάγκη χειρουργικής αντιμετώπισής του άμεση και ο καταλληλότερος που θα την έκανε δεδομένος…

Όλα πήγαν κατ΄ευχήν και ανάλογα της αμοιβής του αδελφικού φίλου καρδιοχειρουργού που ήταν, ως φιλική, μόνον 6 000 ευρώ. Οι συναντήσεις και οι αναμετρήσεις τους στο τένις, όπως ήταν φυσικό, αραίωσαν πολύ τους μήνες που ακολούθησαν αλλά ήταν βέβαιο πως αυτό θα άλλαζε μετά από κάποιο διάστημα, αν δεν συνέβαινε το εξής γεγονός. Μια μέρα, ο καρδιοχειρουργός τηλεφωνεί στο φίλο του και του ζητά να του στείλει, αν δεν έχει αντίρρηση, όλες τις εξετάσεις που έγιναν και που οδήγησαν στην ανίχνευση και αντιμετώπιση του ανευρύσματος γιατί ήθελε να παρουσιάσει το σπάνιο αυτό περιστατικό σε ένα διεθνές συνέδριο. Ο φίλος ανταποκρίνεται άμεσα και του στέλνει με ευχαρίστηση όλα όσα του ζητήθηκαν. Η παρουσίαση έγινε και  η απήχησή που έτυχε, από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα, πολύ μεγάλη. Μεγάλη και η χαρά του χειρουργημένου φίλου που έσπευσε να συγχαρεί τον καρδιοχειρουργό σωτήρα του, στέλνοντας μάλιστα και μία μεγάλη ανθοδέσμη στο σπίτι του.

Οι μέρες πέρασαν χωρίς κάποια ανταπόκριση από την πλευρά του αδελφικού φίλου-γιατρού, μέχρι την Τρίτη εκείνη που έλαβε με courier έναν μεγάλο φάκελο με όλες τις εξετάσεις που του είχε στείλει. Ευχαρίστησε τον υπάλληλο της εταιρείας και πήγε να κλείσει την πόρτα, όταν αυτός του είπε: «Με συγχωρείτε, κύριε, αλλά ο φάκελος έχει σταλεί με την οδηγία πως η χρέωση της αποστολής θα επιβαρύνει τον παραλήπτη.»…


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Ιουλίου 2019, 21:36
Μια συγκλονιστική ερμηνεία...


Μια συγκλονιστική ερμηνεία από μια σεμνή, αυθεντική και αληθινή Κυρία, ετών 92...

Απολαύστε την!!!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Ιουλίου 2019, 19:14
Κοιμήσου παλικάρι...


Υπάρχουν τραγούδια και μουσικές που θα μπορούσαν κάλιστα να χρησιμοποιηθούν ως ψυχομετρικά εργαλεία αξιολόγησης, για παράδειγμα, της συναισθηματικής ευφυίας, της γενναιοδωρίας, της εξωστρέφειας, της έγνοιας για τους Άλλους κ.ά.

Γιατί άραγε θα μπορούσε να μείνει ασυγκίνητος κάποιος, ακούγοντας αυτήν την καταπληκτική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, κεντημένη πάνω στους θεσπέσιους στίχους του Ν. Γκάτσου με τη καθοριστική συμβολή της μοναδικής φωνής της Βίκυς Μοσχολιού και γιατί κάποιου άλλου η ψυχή ξεχειλίζει από συγκίνηση που υγραίνει τα μάτια;

Μια ενδιαφέρουσα υπόθεση εργασίας για όλους μας...

Αγάπη δίχως άκρη κι η θάλασσα πλατιά /Και της καρδιάς το δάκρυ, ωωω/Πικρή σταλαγματιά./ Κοιμήσου παλικάρι στο κύμα τ' αρμυρό/Θ' αλλάξει το φεγγάρι, ωωω/ Κι εγώ, κι εγώ θα καρτερώ./Αστροφεγγιά του Μάρτη, τ' Απρίλη ξαστεριά/ Δε σου μελλε γλυκέ μου, ωωω/Να ξαναδείς στεριά./Κοιμήσου παλικάρι στο κύμα τ' αρμυρό/Θ' αλλάξει το φεγγάρι, ωωω/ Κι εγώ, κι εγώ θα καρτερώ.


- Στείλε Σχόλιο


24 Ιουλίου 2019, 23:34
Να με θυμάσαι...


Να με θυμάσαι γιατί όσο το κάνεις συνεχίζω να υπάρχω…

Να υπάρχεις γιατί όσο υπάρχεις μπορώ να μοιράζομαι κι όχι να σπαταλιέμαι…

Όταν δεν σπαταλιέμαι, υπάρχει πάντα περίσσευμα ψυχής και για πολλούς άλλους…

Όταν συμβαίνει αυτό, τότε ο κόσμος φαντάζει μικρότερος και η καρδιά μεγαλύτερη…

Για να είμαι ειλικρινής, θα ΄θελα να με σκέφτεσαι και όχι απλά να με θυμάσαι…


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιουλίου 2019, 12:29
Ο τόπος της καρδιάς μου...


Ανίχνευσα και περιδιάβηκα το κορμί της από πάνω ως κάτω και το αντίστροφο. Σκαρφάλωσα στις πιο ψηλές κορφές της, γονάτισα, τις προσκύνησα, τις άγγιξα απαλά με τ΄ακροδάκτυλά μου και τις φίλησα σαν κάτι ιερό κι ευλογημένο. Αγνάντεψα από ΄κει πάνω τα οροπέδια και τις πεδιάδες της που φάνταζαν από ψηλά, με τη βοήθεια των παιχνιδισμάτων από το φως του ήλιου που πάει να ξαποστάσει, σαν φίνο βελούδο που όμοιό του δεν υπάρχει. Βυθίστηκα στα σκιερά φαράγγια της, ξεδίψασα απ΄τις πηγές τους και μύρισα αχόρταγα τις μοναδικές μυρουδιές τους.

Γνώρισα τη σοφία των γερόντων της, κάτω από αιωνόβιους πλάτανους σε πλατείες μικρών ορεινών χωριών, με τη συνοδεία της ντόπιας ρακής που ποτέ δεν σώνονταν και με τα συνοδευτικά της να μαρτυρούν το μοναδικό πλούτο και τη γονιμότητα της μάνας γης της…

Γνώρισα αγέρωχους βοσκούς που τα ηλιοσκαμμένα πρόσωπά τους  ήταν πιστό αντίγραφο του άγριου ορεινού τοπίου γύρω τους…

Γνώρισα ψαράδες να κεντούν με απίστευτη μαεστρία τα λαβωμένα από την πάλη με τα άγρια κύματα δίχτυα τους, ρίχνοντας κάθε τόσο κι ένα βλέμμα προς το ανοιχτό πέλαγος που αναθεματίζουν μα, ταυτόχρονα, λατρεύουν…

Γνώρισα το Μάνο, μέσω ενός καλού μου φίλου από το Λασίθι που οργώνει τα βουνά και τα λαγκάδια του νησιού, άλλοτε μαζεύοντας βότανα και μυρωδικά, άλλοτε κυνηγώντας κι άλλοτε απλά και μόνο για να νιώσει το μεγαλείο της φύσης και τη μηδαμινότητα του Ανθρώπου  μπροστά σ΄αυτό. Ο Μάνος, λοιπόν, ζει μόνιμα -με τη γυναίκα και τα δύο μικρά παιδιά του- σ΄ένα υψόμετρο γύρω στα 1 000 μέτρα, αρκούμενος, σχεδόν αποκλειστικά, σ΄αυτά που του δίνει η φύση. Άντρακλας θεριό στην όψη, μα τρυφερός στην ψυχή και βαθυστόχαστος στη σκέψη. Ανήκει στην κατηγορία εκείνων των ανθρώπων που εμείς οι υπόλοιποι δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τα κίνητρα και τις επιλογές τους και που μας κάνουν να αρχίσουμε να αμφισβητούμε το τι πραγματικά μπορεί να σημαίνει ευτυχία και ποιο είναι το πραγματικό νόημα της ζωής…

Γνώρισα νιούς και νιές, σε παραδοσιακά πανηγύρια,  να στροβιλίζονται εκστασιασμένοι στο ρυθμό του πεντοζάλη, βγαλμένο από τα σπλάχνα της λύρας  με τη βοήθεια των δοξαριών μαέστρων λυράρηδων… 

Προσκύνησα στο πέτρινο κυκλικό ναό του ορθόδοξου Αγίου των ερωτευμένων και της Αγάπης, του Άγιου Υάκινθου, στα ορεινά Ανώγεια και σε υψόμετρο 1 200 μέτρων, που κάθε χρόνο, στις 3 του Ιούλη, γιορτάζεται με διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και όμορφες μουσικές και τραγούδια ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών…

Έφαγα στην εκπληκτική ταβέρνα στην είσοδο του φαραγγιού του Αγίου Αντωνίου, κάτω από τον παχύ ίσκιο των κισσών και των δένδρων και δίπλα ακριβώς από το μικρό ρέμα με τα κρυστάλλινα νερά  που, αν θες, σε ξεδιψούν ή, αν προτιμάς, κλείνεις τα μάτια και  γλυκά σε νανουρίζουν…

Δεν μπορώ να μην αναφέρω την όμορφη Χιόνα με το μοναδικό ταβερνάκι της πάνω στον λαξεμένο βράχο και θέα τα τυρκουάζ νερά του πελάγους που του φιλούν, άλλοτε πολύ τρυφερά και άλλοτε πολύ παθιασμένα, τα πόδια, φθάνοντας ακόμα ψηλότερα, λες και θέλουν να τον σφιχταγκαλιάσουν ή ακόμα και να τον καταπιούν…

Τέλος, έζησα την ευλογία του να ζεις και να μπορείς να απολαμβάνεις τη μεγαλοσύνη της φύσης και του Σύμπαντος, μέσα από τις υπέροχες Ανατολές, τα μοναδικά ηλιοβασιλέματα και τις συγκλονιστικές έναστρες νύχτες, καθισμένος, μέσα στην απόλυτη σιγαλιά, πάνω στη μισοβυθισμένη στη γη πέτρα, κάτω από την παμπάλαια ελιά της μικρής αυλής του παλιού πατρικού της Μαριάνθης, στο μικρό ορεινό χωριό με θέα το Λιβυκό πέλαγος και τους ατέλειωτους ελαιώνες που κατρακυλούν στην πλαγιά του βουνού μέχρι εκεί που αρχίζει η απεραντοσύνη του…


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Ιουλίου 2019, 01:07
Γη της λεμονιάς της ελιάς...


Ήταν χαράματα της 20ης του Ιούλη 1974, όταν άρχισε η συμφορά. Η Χούντα των συνταγματαρχών ολοκλήρωσε την καθ΄υπόδειξη αποστολή και την καταστροφική της θητεία. Το αποτέλεσμα γνωστό. Τη διχοτόμηση του νησιού και τη μέχρι σήμερα κατοχή του Βόρειου τμήματός του από τις δυνάμεις του Αττίλα. Αυτοί που το επέβαλαν είναι ακόμα και σήμερα «σύμμαχοί» μας. Το δίκιο και ο Νόμος του δυνατού, θα πεις. Λογικά, θα συμφωνήσω, συναισθηματικά, όμως, θα ματώσω.

Τέτοιες μέρες, δεν πρέπει ποτέ να τις ξεχνάμε, όσο μαύρες κι αν είναι. Κρατούν σε εγρήγορση την ψυχή, δημιουργούν μια αίσθηση συνέχειας στη ζωή μας και συμμετοχής σε ένα κοινωνικό Εγώ  και Γίγνεσθαι που αποτρέπει την υπαρξιακή μοναξιά και την εμφάνιση ενός ιστορικού Alzheimer. Ναι, γιατί άνθρωπος χωρίς ιστορική μνήμη είναι καράβι που ποτέ δεν επιστρέφει σε γνώριμο λιμάνι και λαός χωρίς ιστορικό παρελθόν είναι σαν γέροντας που η άνοια κατέστρεψε την εσωτερική πυξίδα που τον πλοηγούσε σε σημαντικά και ασήμαντα στιγμιότυπα, θύμησες και συναισθήματα που θα μπορούσαν να δώσουν χρώμα και νόημα ακόμα και σε ένα στείρο παρόν χωρίς  μέλλον…


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Ιουλίου 2019, 21:42
Το νέο ήθος...


Πέρασε μόλις μια βδομάδα από τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές και ήδη γινόμαστε μάρτυρες ενός νέου ήθους που δεν είναι άλλο από αυτό που πάντα υπήρχε στο συγκεκριμένο χώρο, δηλαδή το ήθος της υποκρισίας, της εμπάθειας, της αλαζονείας  και της άσβεστης εχθρότητας.

Πριν από δύο χρόνια περίπου,  αν δεν κάνω λάθος, είχε επιχειρηθεί και πάλι να χρισθεί επίτιμος διδάκτορας του Α.Π.Θ. ο μητροπολίτης του διχασμού, του φανατισμού και της εμπάθειας. Οι αντιδράσεις τότε εντονότατες και οδήγησαν στη ματαίωση της αναγόρευσης αυτής. Όχι, όμως, και αυτή τη φορά καθώς λήφθηκαν όλα τα απαραίτητα μέτρα. Εντελώς στα μουλωχτά και χωρίς την παραμικρή ενημέρωση του τύπου ή της ευρύτερης πανεπιστημιακής κοινότητας και του λαού της πόλης, πέραν κάποιων εκκλησιαστικών καναλιών, έγινε η μοναδική αυτή αναγόρευση. Θριάμβευσε και πάλι το δημοκρατικό πνεύμα και το πολυαναμενόμενο νέο ήθος. Γιατί χρειάζεται να εκτίθεται ολόκληρη η εκκλησιαστική κοινότητα και το πνεύμα που αντιπροσωπεύει προς χάριν ενός ματαιόδοξου και εμπαθούς ιεράρχη που δέχθηκε να γίνει η αναγόρευσή του κάτω από τόση αδιαφάνεια; Δίχως αυτήν δεν θα μπορούσε να περάσει την πόρτα του Παραδείσου;

Δεύτερο δείγμα του νέου ήθους ο διορισμός του πρώην αρχηγού της ΕΛΑΣ, την εποχή που συνέβη η τραγωδία στο Μάτι, ως Γ. Γ. Δημόσιας τάξης. Η σημερινή κυβέρνηση ζητούσε τότε την κεφαλή του ατόμου αυτού επί πίνακι, θεωρώντας τον ως έναν από τους βασικούς υπεύθυνους της αποτυχημένης διαχείρησης της κατάστασης. Σήμερα το χρίζει ως Γ.Γ. του υπουργείου Δημόσιας Τάξης...

Τρίτο δείγμα του νέου ανατέλλοντος ήθους οι δηλώσεις της νέας υφυπουργού Εργασίας, που εντελώς απροκάλυπτα, αποκάλεσε ως «ψυχικά νοσούντες» όλους τους αγωνιστές που βασανίστηκαν απάνθρωπα ή/και δολοφονήθηκαν από τη Χούντα. Ψυχικά άρρωστος, λοιπόν, ο Αλ. Παναγούλης, ο Ανδ. Λεντάκης, ο Καράγιωργας, ο Μανδηλαράς, ο Μουστακλής, ο φίλος μου ο Περικλής Κοροβέσης και τόσοι άλλοι…

Όταν μια νεόκοπη πολιτικός και νέος άνθρωπος, που δεν ζούσε καν την εποχή εκείνη, δίχως λόγο και «εν ψυχρώ», γίνεται τόσο προκλητικά βλάσφημη απέναντι σε αγωνιστές της Δημοκρατίας, αποδεκτούς από την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, μη σεβόμενη καν τη μνήμη των περισσοτέρων από αυτούς, τότε δεν έχουμε νέο ήθος αλλά νέο βούρκο που, αν συνεχίσει, ίσως και μας καταπιεί…


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Ιουλίου 2019, 01:35
Το Χρυσό Παγώνι...


Ήταν άντρας όμορφος, μερακλής, καλοφαγάς, γλεντζές, γενναιόδωρος κι αγαπούσε τη ζωή, όπως κι ο καθένας άλλωστε, αλλά αυτός ίσως λίγο περισσότερο. Όποτε έβγαινε η παρέα για φαγητό, αυτός ήταν πάντα που έδινε την παραγγελία. Είχε καθιερωθεί, σαν τους άγραφους εκείνους νόμους που είναι πιο ισχυροί και από τους γραπτούς, συν το ότι οι σερβιτόροι, μάλλον από ένστικτο και διαίσθηση, πάντα αυτόν πλησίαζαν, όταν έφθανε η στιγμή να πάρουν παραγγελία. Τις περισσότερες φορές, οι σερβιτόροι που δεν τον γνώριζαν ρωτούσαν αν περιμένουμε κι άλλους γιατί πάντα παράγγελνε  τα διπλάσια από αυτά που φυσιολογικά χρειάζονταν. Και δεν έφθαναν όλα αυτά. Στο τέλος, υπήρχε πάντα, ασχέτως αν δεν κατέβαινε συνήθως μπουκιά παραπάνω, η περίφημη παραγγελία του «Χιονισμένου Καϊμάκτσαλαν», όπως την αποκαλούσε, που αποτελούνταν από 2 ή 3 πακέτα μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα , σε μια τεράστια πιατέλα, και επάνω τους τριμμένη περίπου ένα κιλό γραβιέρα ή κεφαλογραβιέρα.

Ποτέ δεν του χαλούσαμε χατίρι σε αυτές του τις υπερβολές γιατί είχε πολύ καλή καρδιά κι ευαισθησία μικρού παιδιού, αλλά και γιατί ήταν ένας πονεμένος άνθρωπος που γνώρισε από τα τρυφερά του χρόνια το σκληρό πρόσωπο της πραγματικής φτώχιας καθώς ορφάνεψε πολύ νωρίς από πατέρα, με τη μάνα του να δουλεύει από τα χαράματα μέχρι τη δύση του ηλίου για να μπορέσει να μεγαλώσει τον ίδιο και τον μικρότερο ανάπηρο αδελφό του που σκοτώθηκε στα 19 του από αυτοκίνητο σε έναν χωματόδρομο της φτωχικής προσφυγικής γειτονιάς που ζούσαμε…

Αυτά τα μαύρα χρόνια σημάδεψαν την ψυχή του με ίχνη ανεξίτηλα, και είναι βέβαιο πως αυτός ήταν ο λόγος που παράγγελνε -τώρα που είχε πλέον την άνεση- τα διπλάσια από αυτά που χρειάζονταν κάθε φορά. Το τελευταίο μας γεύμα ήταν το Σάββατο πριν τη Μεγάλη εβδομάδα, στο λιτό μα με υπέροχα κρεατικά ταβερνάκι ενός μικρού ορεινού χωριού στο Πάικο, όπου πάντα τέτοιες μέρες, Χριστούγεννα και Πάσχα, πηγαίναμε για το καθιερωμένο τσιμπούσι μας αλλά και για να αγοράσουμε το καλό βιολογικό κόκκινο κρασί που έφτιαχνε από τα αμπέλια του ένας απόμαχος ιερέας, στις παρυφές του χωριού. Ήταν η πρώτη φορά, στα τριάντα χρόνια που είμαστε φίλοι, που δεν επέμεινε στην παραγγελία του «Χιονισμένου Καϊμάκτσαλαν». Αυτό ήταν για μένα ένα πολύ ανησυχητικό σημάδι που μαρτυρούσε την πολύ επιβαρυμένη του πλέον υγεία…

Δύο-τρεις φορές το χρόνο, καλούσε όλη την παρέα από Θεσσαλονίκη στην ταβέρνα «Χρυσό παγώνι» ενός φίλου του, στα Ν. Πλάγια Χαλκιδικής, όπου γίνονταν αξέχαστα γλέντια με ότι καλύτερο βγάζει η θάλασσα και η στεριά, αλλά και όργανα και τραγούδια μέχρι εξάντλησης. Στο τέλος πάντα βέβαια, παρέμενε, σχεδόν ανέπαφο μέσα στην τεράστια πιατέλα του στη μέση του τραπεζιού, το αγέρωχο «Χιονισμένο Καϊμάκτσαλαν», που στα μάτια μου φάνταζε σαν την πληγωμένη, μεταφορικά και πραγματικά, καρδιά του αγαπημένου μας φίλου.

Σήμερα το πρωί, έγινε στην Άθυτο Χαλκιδικής  το μνημόσυνό του. Όλοι οι φίλοι ήμασταν εκεί. Όχι όμως για τσιμπούσια και τραγούδια, τη φορά αυτή, αλλά για να τιμήσουμε τη μνήμη του (ήταν μόνο 61 χρονών) και για να πιούμε έναν πικρό καφέ θυμούμενοι ατάκες και πεπραγμένα του. Εκεί, λοιπόν, έμαθα σήμερα, από έναν φίλο της παρέας που έχει εξοχικό στα Ν. Πλάγια, πως την Τετάρτη το βράδυ, λίγο πριν ξεσπάσει ο φονικός ανεμοστρόβιλος, πήγε με την οικογένειά του να φάνε στο  «Χρυσό παγώνι». Επειδή, όμως, ήταν γεμάτο έφυγαν για να πάνε με το αυτοκίνητο σε μιαν άλλη κοντινή ταβέρνα. Δεν απομακρύνθηκαν ούτε 100 μέτρα από το «Χρυσό παγώνι» όταν άρχισε ο χαλασμός. Μία λαμαρίνα ήρθε με δύναμη από το πουθενά και έσπασε το παρμπρίζ του αυτοκινήτου τους, σταματώντας με τη γωνία της ανάμεσα στο φίλο μου και τη σύζυγό του στα μπροστινά καθίσματα. Σώθηκαν σαν από θαύμα. Εκατό μέτρα πίσω, την ίδια στιγμή, έπεφταν νεκροί η μητέρα από τη Ρουμανία και ο 8χρονός γιός της από το στέγαστρο του «Χρυσού παγωνιού».

Το μέρος που στέγαζε τόσα χρόνια τις χαρές και τα γλέντια μας έγινε τάφος για κάποιους άλλους άτυχους συνανθρώπους μας. Ίσως καλύτερα που δεν πρόλαβε ο φίλος μας να ζήσει κι αυτά. Έφυγε για πάντα, τελείως άδικα όμως, σε μεγάλη ιδιωτική κλινική, εξαιτίας εντελώς λανθασμένων και καταδικασμένων εξαρχής ιατρικών πράξεων που οδήγησαν άμεσα σε επιπλοκές, ελαφρύνοντάς τον από το ένα του πόδι, μέχρι επάνω από το γόνατο, από 80 000 ευρώ για νοσηλεία δύο περίπου βδομάδων και, τελικά, και την ίδια του τη ζωή. Ευτυχώς, είχε πέσει σε κώμα και δεν αντιλήφθηκε ποτέ πως έμεινε με ένα πόδι. Είναι απολύτως βέβαιο πως δεν θα το άντεχε…

Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε μας φίλε, εσύ ήσουν το πραγματικό χρυσό παγώνι με την ομορφιά ψυχής και παρουσίας που είχες, αν και με μια υπέροχη φωνή -που δεν διαθέτει ένα παγώνι όσο όμορφο κι αν είναι- που πάντα με καλούσε να κάνουμε ντουέτο…

Σ΄αγαπούμε πολύ, τόσο εγώ όσο κι η Μαριάνθη, που πάντα αποκαλούσες «φύλακα άγγελό» σου, και που για πρώτη φορά δεν ακολούθησες τις ιατρικές συμβουλές της που σου έσωσαν πολλές φορές τη ζωή τα τελευταία δέκα χρόνια…

ΥΓ. Σου αφιερώνω αυτό το τραγούδι που τραγουδήσαμε οι δυο μας σε ένα γλέντι μας στο Χρυσό Παγώνι, με τη συνοδεία των καταπληκτικών μουσικών φίλων σου που είχες φέρει


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Ιουλίου 2019, 00:11
Τι ωραία που ειν΄η αγάπη μου...


Νιώθω ευλογημένος, υπερήφανος κι ευγνώμων που γαλουχήθηκα με τέτοιες μουσικές, που γνώρισα από πολύ κοντά τους δημιουργούς τους, που αφέθηκα να με διαποτίσουν τόσο καθοριστικά ώστε να παράξουν τα αναγκαία εκείνα ψυχικά αντισώματα απέναντι σε κάθε είδους μολυσματικά και αποπλανητικά πολιτισμικά υποπροϊόντα και σε μια στάση ζωής όπου διαφεντεύει η δικτατορία του Εγώ...

Χαίρομαι απέραντα και προσπαθώ να κρύψω τη συγκίνησή μου, βλέποντας τη μονάκριβή μου να αγγίζεται και να προστρέχει, ανυστερόβουλα και με αυταπάρνηση, σε κάθε ανθρώπινο πόνο, χωρίς να το λέει, συνήθως, σχεδόν σε κανέναν, ούτε καν σε μένα. Χαίρομαι που μου λέει πως υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που κάνουν το ίδιο με την ίδια διάθεση και γενναιοδωρία. Χαίρομαι και παίρνω κουράγιο πως, ίσως, υπάρχει ακόμα ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο, για ένα καλύτερο αύριο και πως, ίσως, το πάθημα γίνει κάποια στιγμή, για το ψάρι, μάθημα…


- Στείλε Σχόλιο


30 Ιουνίου 2019, 12:24
Νοσταλγία...


Τι είναι, αλήθεια, η νοσταλγία; Πότε, γιατί και υπό ποιες προϋποθέσεις βιώνουμε νοσταλγικά αισθήματα; Τα βιώνουμε όλοι με τρόπο παρόμοιο; Νιώθουμε όλοι το ίδιο στο άκουσμα ενός τραγουδιού που μας παραπέμπει στην εποχή του πρώτου μας έρωτα, ενός ερεθίσματος που μας θυμίζει τα αρωματικά κουλουράκια της γιαγιάς μας ή η οσμή ενός σώματος που μας παραπέμπει σε κάτι πολύ οικείο και γλυκό από τα παλιά;

Λατρεύω αυτές τις αναπολήσεις, τις μνήμες και τα αισθήματα χαρμολύπης που, όταν δεν εξιδανικεύονται παραμορφωτικά και δεν αποπροσανατολίζουν, ζεσταίνουν την ψυχή σε στιγμές που το έχουμε ανάγκη…

Η ετυμολογική έννοια της λέξης «νοσταλγία» είναι: «ο ψυχικός πόνος που προκαλεί η λαχτάρα και η προσμονή της επιστροφής στην πατρίδα». Η πιο σύγχρονη σημασία είναι: «η λαχτάρα για τα περασμένα».

Κάποιοι επιστήμονες ορίζουν τη νοσταλγία ως τη λαχτάρα για μια πατρίδα που πλέον δεν υπάρχει και που ίσως  ποτέ να μην υπήρξε. Η νοσταλγία είναι ένα αίσθημα απώλειας και μετάθεσης, αλλά επίσης  και ένα ειδύλλιο με την ίδια τη φαντασία μας. Η νοσταλγία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα ιστορικό αίσθημα καθώς μπορεί μεν να αντιπροσωπεύει τη λαχτάρα για έναν τόπο (όχι με την γεωγραφική έννοια, αλλά ως δυνατότητα κοινότητας και συνύπαρξης με άλλους), αλλά στην ουσία πρόκειται για τη λαχτάρα για μια άλλη εποχή, π.χ. για την παιδική ηλικία, για την εποχή ενός μεγάλου έρωτα κ.τ.λ.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως στη διάρκεια περιόδων μεγάλων προσωπικών και  συλλογικών αλλαγών -όπως, για παράδειγμα, η μετάβαση από την παιδική στην εφηβική ηλικία, από τη νεότητα στην ώριμη ηλικία, στη γονεϊκότητα, στη γήρανση, σε καταστάσεις κρίσης ή μεγάλων καταστροφών/απωλειών, και εξαιτίας της ξέφρενης «μοντερνοποίησης» της ζωής και των κοινωνιών που ζούμε- η νοσταλγία, σε πολλούς από εμάς, γιγαντώνεται, λειτουργώντας ως αναγκαία ανάσα και ως πρόσβαση/στάση σε μια όαση ηρεμίας και σε μια αίσθηση οικειότητας και προβλεψιμότητας που λείπουν από τη ζωή πολλών από εμάς.

Υπάρχουν, όμως, και περιπτώσεις ατόμων στα οποία η νοσταλγία για τα περασμένα δεν είναι παρά η έκφραση ενός έντονου φόβου για αλλαγές και αναπροσαρμογή, και μιας άμυνας απέναντι σε αυτόν, ιδιαίτερα όταν οι αλλαγές αυτές είναι γρήγορες και έντονες, δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο τη δυνατότητα προσαρμογής. Μία τέτοιου είδους νοσταλγία καθηλώνει και εμποδίζει την προσαρμογή και την προσωπική εξέλιξη σε ένα συνεχώς και γρήγορα μεταβαλλόμενο περιβάλλον.

Γενικά, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι σαφές πως η νοσταλγία είναι ένας τρόπος για εμάς τους ανθρώπους να δραπετεύουμε, όποτε μας είναι απαραίτητο, από έναν κόσμο που τον βιώνουμε σκληρό, ψυχρό και, ως ένα βαθμό, αφιλόξενο. Με τον τρόπο αυτό, δημιουργούμε στους εαυτούς μας μια αίσθηση πως ανήκουμε κάπου, ενισχύοντας ταυτόχρονα την αίσθηση ταυτότητάς μας.

Τα διάφορα αντικείμενα από το παρελθόν ή ορισμένα που συμβολίζουν κάτι από αυτό (φωτογραφίες, ενθύμια κ.τ.λ.) αποκτούν ιδιαίτερη συναισθηματική και συμβολική αξία καθώς λειτουργούν ως συγκεκριμένοι δείκτες του χρόνου που έχει περάσει, δίνοντάς μας μια αίσθηση επανάκτησης μέρους της παιδικής μας ηλικίας και αγαπημένων χρόνων που πέρασαν. Με άλλα λόγια, η νοσταλγία μας βοηθά να διατηρήσουμε την επαφή με την ιστορία της ζωής μας, ιδιαίτερα σε καιρούς εξωφρενικά γρήγορους και απρόσωπους, όπου η επωνυμία αποκτά την έλξη και την εκτυφλωτική της λάμψη εξαιτίας της χάσκουσας ανωνυμίας και της αποξένωσης των πολλών.

Όλοι σχεδόν αναφέρονται στο χρηματικό κόστος του προσφυγικού προβλήματος που έχει αναχθεί σε μείζον πολιτικό θέμα/πρόβλημα στα περισσότερα μέρη του πλανήτη. Πόσοι, όμως, έχουν αναρωτηθεί μέχρι στιγμής ποιο είναι το συναισθηματικό κόστος όλων αυτών των εκατομμυρίων ανθρώπων που αναγκάσθηκαν σε ξεριζωμό; Ποιος, όμως, ασχολείται με τον απύθμενο πόνο και τη νοσταλγία αυτών των ανθρώπων που έχασαν τα πάντα και κυρίως κάθε δυνατότητα επιστροφής στον τόπο που γεννήθηκαν και έζησαν;  

Νοσταλγία σημαίνει απώλεια. Όμως, όχι μόνο μιας πατρίδας αλλά και της γλώσσας, της οικογένειας, των φίλων, των συνηθειών, των αξιών, των μύριων διαφορετικών ερεθισμάτων, μνημών, παραδόσεων και τόσων άλλων. Όλα αυτά, στην ουσία, σημαίνουν απώλεια της προσωπικής ταυτότητας, της αίσθησης κοινότητας με άλλους και πως ανήκουμε κάπου.

Σε περιόδους υπαρξιακής αβεβαιότητας και ανησυχίας, δίνουμε στον εαυτό μας τη δυνατότητα να ξαναγυρίσει νοερά σε κάτι που θεωρούμε ως αυθεντικό  και ασφαλές. Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος ύπαρξης της νοσταλγίας. Όχι ως ένα είδος ουτοπίας ή ψευδαίσθησης, αλλά ως  ένας ενεργητικός και προσωπικός τρόπος  να  μεταμορφώνουμε το χρόνο σε τόπο ο οποίος μας παρέχει την αναγκαία ασφάλεια και ηρεμία και στον οποίο μπορούμε να μπαινοβγαίνουμε, όποτε το έχουμε ανάγκη, ώστε να βρούμε την απαραίτητη εσωτερική μας ισορροπία.

Στις μέρες μας, όμως, κυριαρχεί η νοοτροπία του άσπρου/μαύρου. Είτε είσαι με το κύμα των πολλών και τότε θεωρείσαι υγιής και «φυσιολογικός» είτε είσαι «στην απ΄έξω» και θεωρείσαι προβληματικός, ιδιόρρυθμος, ευάλωτος και ψυχικά διαταραγμένος.

Ποιος, αλήθεια, τολμά να τηλεφωνήσει στη δουλειά του, αναφέροντας πως χρειάζεται να μείνει σπίτι για να βρει την ηρεμία του; Η ασθένεια, κυρίως η σωματική, είναι η μόνη κοινωνικά αποδεκτή μορφή απόκλισης. Ίσως για τον λόγο αυτό υπάρχει και η τάση να θεωρούνται ως ασθένειες διάφορες συναισθηματικές ανάγκες, ίσως ακόμα και η ανάγκη μας για εγγύτητα και ασφάλεια…


- Στείλε Σχόλιο


29 Ιουνίου 2019, 10:42
...των ερώτων τα θαύματα...


Αν υπήρχε πιθανότητα να πρασινίσει μία έρημος,

αν υπήρχε πιθανότητα να ξεπροβάλει ένα εντελβάις στο κέντρο της Αθήνας,

αν υπήρχε πιθανότητα να σταθεί στα πόδια του ένας παράλυτος ή να βρει το φως του ένας τυφλός,

αν υπήρχε πιθανότητα να αφήσουν τα όπλα από τα χέρια τους αυτοί που σκοτώνουν αθώους ανθρώπους, 

αν υπήρχε πιθανότητα να πεις "Σε συγχωρώ" σ΄αυτόν που σε πλήγωσε ανεπανόρθωτα,

αν υπήρχε πιθανότητα να απλώσεις το χέρι σου για να βοηθήσεις τον εχθρό σου,

αν υπήρχε πιθανότητα να ανοίξεις την πόρτα σου για να φιλοξενήσεις έναν κατατρεγμένο,

αν υπήρχε πιθανότητα να χαίρεσαι με τη χαρά των Άλλων και να βρίσκεσαι δίπλα τους όταν πονούν,

αν υπήρχε πιθανότητα να παντρέψεις την αγάπη για τον εαυτό σου με αυτήν για τους Άλλους,

αν μπορούσες να χαμογελάς βλέποντας κάθε μικρό παιδί που χαμογελά και δύο ερωτευμένους που φιλιούνται,

αν υπήρχε αυτό που λέμε ανάταση ψυχής,

τότε  όλα αυτά θα γίνονταν πιο εφικτά στο άκουσμα αυτής της μεγαλειώδους μουσικής επένδυσης των μοναδικής ομορφιάς και σοφίας αυτών στίχων... 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης