αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
22 Απριλίου 2017, 01:26
Περπατώ πάνω στα κάστρα, μέσα στο βαθύ σκοτάδι...


Ένα υπέροχο νοσταλγικό τραγούδι που αραδιάζει όμορφες εικόνες που ευωδιάζουν από παλιά Θεσσαλονίκη, σαν νεόκοπη Άνοιξη που βιάζεται να δείξει την ατέλειωτη ομορφιά της. Εικόνες που καθώς ξεδιπλώνονται σε λιγώνουν από συναισθήματα χαρμολύπης και νοσταλγίας για εποχές δύσκολες, αλλά συνάμα όμορφες, που πέρασαν ανεπιστρεπτί, μα που το αυθεντικό άρωμά τους, ευτυχώς, δεν χάθηκε ακόμα...

Περπατώ πάνω στα κάστρα, μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Αγγίζω τα τείχη που άλλοτε προστάτευαν και άλλοτε φυλάκιζαν αυτήν την πολύπαθη πόλη. Ακουμπώ πάνω τους το αυτί μου και νομίζω πως ακούω ποδοβολητά αλόγων πάνω σε καλντερίμι, παλιά ρεμπέτικα, καντάδες, καλέσματα πραματευτάδων που διαλαλούν την πραμάτεια τους, γέλια παιδιών που περιφρονούν το χρόνο, ψίθυρους και κοφτές ανάσες ερωτευμένων ζευγαριών, πυροβολισμούς και μετά μια βαθιά σιωπή…

Συνέρχομαι και νιώθω την υγρασία των δακρύων στα μάγουλά μου που θέλησαν να συναντήσουν τον βουβό λυγμό που ξεπόρτισε από τα τρεμάμενα χείλη. Θεέ μου, πόση ομορφιά υπάρχει γύρω μας μα δεν τη βλέπουμε. Πόσο πολύτιμο φαντάζει κάθε δευτερόλεπτο όταν δεν είσαι σίγουρος πόσα ακόμα θα ακολουθήσουν…

Περπατώ πάνω στα κάστρα, μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Η πόλη εδώ πάνω, αν και κοιμάται, νιώθεις πως ανασαίνει. Δεν φοβάμαι το βαθύ σκοτάδι, έχω παρέα τις πολύτιμές μου μνήμες, τα αρώματα από τα γιασεμιά, το δενδρολίβανο, τον βασιλικό και τις βιολέτες. Τυχερός όποιος μπορεί να ζήσει πολλές ακόμα τέτοιες Άνοιξες….


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Απριλίου 2017, 11:53
Τι είναι, άραγε, η ευτυχία;


Διαχρονικό θέμα συζητήσεων και ένα από τα κλασσικά φιλοσοφικά ερωτήματα που έχουν απασχολήσει και εξακολουθούν να απασχολούν τον Άνθρωπο. Πως μπορεί να περιγραφεί, όμως, ο όρος «ευτυχία»; Εννοούμε όλοι το ίδιο, αναφερόμενοι σ΄αυτήν; Είναι η ευημερία, η οικονομική άνεση, η κοινωνική αναγνώριση ή μια μονιμότερη αίσθηση συνέχειας και νοήματος στη ζωή μας; Είναι κάτι που κάποιος μπορεί να επιδιώκει συνειδητά ή κάτι απρόσμενες και, συνήθως, σύντομες στιγμές στη ζωή μας;

Στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες τουλάχιστον, η ευτυχία έχει αναχθεί σε ενός είδους τρόπαιο. Μας μαθαίνουν με κάθε δυνατό τρόπο πως η ευτυχία είναι κάτι που σχεδόν ο καθένας μας μπορεί να κατακτήσει. Με τον τρόπο αυτόν, η λαχτάρα μας για γαλήνη ψυχής, ασφάλεια, εγγύτητα και για μια αίσθηση ευ ζην γίνεται αντικείμενο ανελέητης εκμετάλλευσης και εμπορευματοποίησης, το συλλογικό ναρκωτικό από το οποίο προσδοκάται να εξαρτηθούν, αν είναι δυνατόν, όλοι. Το δικαίωμα στην ευτυχία έχει μετατραπεί σε καταναγκασμό. Αναζητώντας την άμεση ικανοποίηση των επιβαλλόμενων εκ των έξω αναγκών μας, έχουμε μετατραπεί σε εμπόδια του ίδιου μας του εαυτού. Νιώθουμε δυστυχισμένοι επειδή δεν είμαστε ευτυχισμένοι! Μοιάζει να πιστεύουμε πως δεν υπάρχει τίποτα το ενδιάμεσο. Είτε είμαστε ευτυχείς και επιτυχημένοι είτε δυστυχείς και αποτυχημένοι…

Παλαιότερα, οι πολλοί πίστευαν, όπως υπαγόρευε η θρησκεία, πως απώτερος στόχος είναι η συγχώρεση των όποιων αμαρτημάτων μας που θα οδηγούσε στη σωτηρία της ψυχής και σε μια θέση στον Παράδεισο, μετά θάνατον. Στις σύγχρονες ναρκισσιστικές και ατομιστικές κοινωνίες μας, όμως, η σωτηρία είναι ταυτόσημη με την επιτυχία. Αυτή είναι ο Παράδεισος επί γης. Κόλαση είναι η αποτυχία, μετρημένη, όμως, με τα μέτρα της μοντέρνας καταναλωτικής κοινωνίας που, χωρίς αυτά, ίσως και να νιώθαμε ευτυχισμένοι…

Στα μέρη όπου αντικαταστήθηκε ο καπιταλισμός από τον αποκαλούμενο υπαρκτό σοσιαλισμό, οι ελπίδες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων για ένα καλύτερο αύριο ματαιώθηκαν άδοξα. Όχι μόνο δημιουργήθηκαν νέου τύπου δεινά, αλλά αγνοήθηκαν -ως εκδηλώσεις μικροαστισμού- και τα όσα εγγενή με την ανθρώπινη φύση προβλήματα υπάρχουν πάντα.

Πολλοί πίστεψαν πως επαναστατική δεκαετία του -60 λύτρωσε ή θα λύτρωνε την κοινωνία από τον διαβρωτικό μικροαστικό τρόπο ζωής και τη βαριά σκιά της θρησκείας. Τα φαντάσματα, όμως, έχουν επιστρέψει και πάλι μέσα από ενοχές και από το συνεχές κυνήγι της ευτυχίας, μιας ευτυχίας, όμως, που βασίζεται στην επιτυχία και στον καταναλωτισμό που την υπόσχεται. Όταν αποκτούμε τα όσα υποτίθεται συνιστούν την ευτυχία, νιώθουμε πως αυτοί που μας ζηλεύουν είναι λιγότερο ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι από εμάς. Ταυτόχρονα όμως, διαπιστώνουμε σιωπηρά, και προς μεγάλη μας απογοήτευση, πως τα όσα καταφέραμε να αποκτήσουμε και να επιτύχουμε δεν μας έχουν κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Αυτή είναι η διαπίστωση πολλών ερευνών γύρω από το θέμα αυτό.

Η ευτυχία δεν είναι ταυτόσημη με την ευημερία, και τα όποια «ευαγγέλια ευτυχίας», αν όχι κακόβουλα, τουλάχιστον αποπροσανατολιστικά είναι. Καμία κοινωνία δεν έχει το δικαίωμα να ορίσει τι είναι ευτυχία ή ευτυχισμένη ζωή, παρά μόνο να δημιουργήσει προϋποθέσεις ευημερίας. Ευτυχία είναι στιγμές προσωπικές και σύντομες που έρχονται απρόβλεπτα και ενδεχομένως χωρίς λόγο, εκεί που δεν το περιμένουμε, και που ίσως, κάποιες φορές, να το αντιλαμβανόμαστε εκ των υστέρων.

Είναι μήπως τυχαίο το ότι δεν υπάρχουν λογοτεχνικά έργα, μεγάλα ή μικρά, που να πραγματεύονται αποκλειστικά ευτυχισμένες ζωές ή ευτυχισμένους ανθρώπους; Ο Τσέχωφ έλεγε πως οι πλέον ευτυχισμένοι είναι οι πλέον βαρετοί και κουραστικοί άνθρωποι, ο δε Έ. Χεμινγκγουέι πως οι πραγματικά ευτυχισμένοι και, ταυτόχρονα, έξυπνοι άνθρωποι αποτελούν πολύ σπάνιο φαινόμενο.

Ας ζήσουμε, λοιπόν, τις όποιες στιγμές ευτυχίας, όποτε και αν έρθουν. Ας μην τις εκβιάζουμε, αλλά και ούτε να τις επιδιώκουμε γιατί, με τον τρόπο αυτόν, άθελά μας, τις εμποδίζουμε. Ας μην προσπαθούμε να τις διατηρήσουμε εκβιαστικά ή να νιώθουμε παραπονεμένοι που χάθηκαν, και, όταν συμβαίνει να έχουμε την αίσθηση πως η ζωή είναι άδικη, ας παρηγορηθούμε με τη σκέψη πως, αν ήταν δίκαιη, ίσως τα πράγματα να ήσαν ακόμα χειρότερα, όχι μόνο γενικότερα, αλλά, ενδεχομένως, και για εμάς τους ίδιους…

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Απριλίου 2017, 11:14
"Ναι, είμαι ευάλωτος!"...


Πόση ντροπή, πόση προσπάθεια και πόση κατασπατάληση ενέργειας για να αποκρύψουμε τις όποιες αδυναμίες ή ευάλωτες πλευρές μας. Η όποια τυχόν αποκάλυψή τους είναι, για τους περισσότερους, ταυτόσημη με ένα οδυνηρό ξεγύμνωμα ψυχής, έκθεσής της στις όποιες κακόβουλες προθέσεις του οποιουδήποτε και μιας αίσθησης προσωπικής απαξίωσης, μειονεξίας ή οίκτου από την πλευρά των άλλων.

Αυτό που χαρακτηρίζει όλους τους σύγχρονους, αλλά και παλαιούς, ήρωες, θεούς και ημίθεούς μας είναι το άτρωτο της ύπαρξής τους. Παρόλ΄αυτά, όμως, οι περισσότεροι από αυτούς -αν όχι όλοι- έχουν και τα τρωτά και ευάλωτα σημεία τους. Πόσο βαρετές και χωρίς ενδιαφέρον θα ήταν οι ιστορίες και οι όποιοι μύθοι γύρω από τη ζωή και τα απίθανα κατορθώματά τους χωρίς αυτά. Πόσο ενδιαφέρον θα είχε, για παράδειγμα, ο μύθος του Αχιλλέα, εάν δεν υπήρχε το μυστικό ευάλωτό του σημείο;

Μετά από ένα σημείο και ύστερα, κάθε προσπάθεια να είμαστε άτρωτοι είναι εντελώς μάταια. Οι πιθανές απειλές που μας περιβάλλουν είναι πλέον τόσο πολλές και τρομακτικές που η όποια προσπάθεια αποφυγής τους δεν έχει νόημα. Οι ασπίδες, οι πανοπλίες και τα κάστρα των προγόνων μας δεν αρκούν πλέον για να μας προστατέψουν από τα τρομακτικά όπλα μαζικής καταστροφής του «πολιτισμένου» ανθρώπου. Οι όποιες μεμονωμένες πράξεις βίας και αντεκδίκησης σε διάφορες  «υποανάπτυκτες» χώρες ή και στη δική μας προκαλούν οργή και αποτροπιασμό. Όταν, όμως, αυτές γίνονται από F 16, θανατώνοντας εκατοντάδες αμάχων, αποτελούν απλά μια είδηση μεταξύ άλλων, το ενδιαφέρον της οποίας δεν συγκρίνεται με αυτό του Survivor….

Τα τελευταία χρόνια, η συνειδητοποίηση του μάταιου να προσπαθούμε να είμαστε άτρωτοι, οδηγεί σταδιακά -ιδιαίτερα αυτούς που έχουν υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη- σε μια προσπάθεια να έρθουν κοντύτερα ψυχικά με άλλους. Αυτό δεν αντιπροσωπεύει απλά την πιο βασική ανθρώπινη ανάγκη, αλλά αποτελεί και ένδειξη πραγματικού πολιτισμού. Η επισήμανση και αποδοχή των ευάλωτων πλευρών μας, καθώς και το μοίρασμά τους με άτομα του άμεσού μας περιβάλλοντος που εμπιστευόμαστε, μετατρέπει σταδιακά την ευαλωτότητα σε δυνατότητα και ψυχική δύναμη.

Όλοι μας έχουμε ευάλωτα σημεία. Η αντιμετώπισή τους ως κάτι που χρειάζεται να γιάνει και να μετατραπεί σε μια θετική πτυχή της προσωπικότητάς μας ανοίγει το δρόμο προς μια αμοιβαία εμπιστοσύνη και πρωτόγνωρη αίσθηση εγγύτητας με τους άλλους. Σημαίνει πως αυτοί που έχουμε στο άμεσο περιβάλλον μας δεν πρόκειται να μας βλάψουν και είναι δίπλα και όχι απέναντί μας. Εξοικειωνόμαστε στην ιδέα και εμπειρία πως μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους αγαπημένους μας, πως μπορούν να μας βοηθήσουν να ξαναβρούμε το κουράγιο μας να συνεχίσουμε να ζούμε και να ελπίζουμε, και, αν χρειαστεί, να αφεθούμε στα χέρια τους, όπως ένα παιδί στην αγκαλιά ενός αγαπημένου προσώπου…

Η συνειδητοποίηση πως όλοι μας είμαστε ευάλωτοι απέναντι στην προσβολή, στην απαξίωση, στην αδιαφορία των άλλων, στην εγκατάλειψη και στην απουσία ή στην απόσυρση της αγάπης από το άτομο ή τα άτομα που αγαπάμε ή συναναστρεφόμαστε, δηλαδή απέναντι στον μικρότερο ή μεγαλύτερο συναισθηματικό «θάνατο», οδηγεί στη συνειδητοποίηση πως όλοι κάτω από την ίδια στέγη στεγάζουμε τη συναισθηματική γύμνια ή ευαλωτότητά μας. Η εγγύτητα προς τα άτομα του άμεσου κυρίως περιβάλλοντός μας  δημιουργεί την αίσθηση πως ο κόσμος γίνεται μικρότερος, πιο προβλέψιμος και άρα λιγότερο «επικίνδυνος»…


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Απριλίου 2017, 21:10
"Μα, δεν υπάρχει Θεός;"


Τέτοιες μέρες, είναι σχεδόν αναπόφευκτο να μην κάνει κάποιος σκέψεις που να έχουν σχέση με το Θεό και τον κόσμο που υποτίθεται πως με τόση σοφία έπλασε. Εάν κοιτάξουμε το τι συμβαίνει γύρω μας, στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και σε όλες τις άλλες χώρες που έχουν πληγεί από τυφλά χτυπήματα ωμής βίας, είναι αδύνατον να μη σκεφθεί κανείς «Μα δεν υπάρχει Θεός;».

Πως είναι δυνατόν όλοι αυτοί, που με τόση ευκολία θανατώνουν ή έχουν θανατώσει εκατομμύρια ανθρώπων σε πολέμους και εκστρατείες στο διάβα της ιστορίας του Ανθρώπου, να το κάνουν επικαλούμενοι σχεδόν πάντα τη θέληση και το νόμο του Θεού ή των θεών τους; Μήπως θα ήταν καλύτερα τα πράγματα, εάν οι απανταχού στρατηλάτες ή αρχηγοί κρατών δεν επικαλούνταν το όνομα και τη θέλησή Του για να δικαιολογήσουν την επιθετικότητα και τις υστερόβουλες επιδιώξεις τους; Μάλλον, όχι όμως. Κάθε είδους πίστη ή ιδεολογία προέρχεται από την ίδια πηγή που δεν είναι άλλη από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Θέλει κάποιος να εξοντώσει, να αφανίσει, να θανατώσει, να βιάσει, να καρπωθεί πράγματα που δεν του ανήκουν, θα το πράξει με ή χωρίς την επίκληση της ύπαρξης του θεού. Τα προβλήματα του ανθρώπινου είδους δεν είναι πρωτίστως θρησκευτικά, αλλά υπαρξιακά, φιλοσοφικά και υλιστικά. Απλά, γαρνίρονται, εκ των υστέρων, με τρόπο που να βολεύει τους εκάστοτε επιδρομείς, κατακτητές και λεηλάτες. Είναι πολύ πιο απλό να επικαλεστείς το θέλημά Του από το να δικαιολογήσεις τις επιλογές σου λογικά. Όχι πως δεν γίνεται, όμως…

Κάποτε ο Ντοστογιέφσκι είπε πολύ σοφά: «Εάν πεθάνει ο Θεός, τότε όλα θα επιτρέπονται». Ένας από τους σοβαρότερους λόγους που ο άνθρωπος έπλασε το Θεό  είναι το ότι πίστευε πως δεν είναι τα πάντα επιτρεπτά. Ο Ντοστογιέφσκι φοβόταν το μηδενισμό και τους μηδενιστές. Ο Άνθρωπος, όμως, δεν μπορεί να είναι μηδενιστής περισσότερο από ένα λεπτό. Με την πρώτη δυσκολία, θα επικαλεστεί το θέλημα του Θεού, τη θεία δίκη, το κράτος δικαίου, την ιδεολογία του ή την αναγκαιότητα τού να μπει γύψος στον παραστρατήσαντα λαό…

Εάν παρατηρήσει κάποιος το βίο και την πολιτεία των περισσοτέρων ανθρώπων στον πλανήτη –είτε πιστεύουν σε κάποιον Θεό είτε όχι- θα διαπιστώσει πως απέχουν έτη φωτός από αυτό που υποτίθεται πως πιστεύουν ως σωστό ή ως θέλημα του Θεού, ενεργώντας πρακτικά σαν να μην υπάρχει Θεός. Όταν αγοράζουμε ένα ελαττωματικό προϊόν, επιρρίπτουμε, συνήθως, την ευθύνη στον κατασκευαστή του. Όταν όμως οι άνθρωποι διαπράττουν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, κανείς δεν επιρρίπτει την ευθύνη σε αυτόν που υποτίθεται πως έπλασε τον Άνθρωπο, ιδίως οι θρήσκοι…

Ερμηνείες υπάρχουν και, αν δεν είναι επαρκείς, θα πρέπει να αναζητηθούν, αλλιώς η ανθρωπότητα θα συνεχίζει με μαθηματική ακρίβεια το δρόμο προς τον πραγματικό ή συμβολικό αφανισμό της χωρίς έρμα ή φρένα…


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Απριλίου 2017, 00:55
Διάγνωση : "Έρωτας"...


Ο Αντίοχος, γιος ενός εκ των στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου, ερωτεύθηκε τη νεαρή μητριά του. Το βάσανό του μεγάλο. Τα αισθήματά του ηφαίστειο, μα έπρεπε με κάθε τρόπο να παραμείνουν κρυφά. Αυτό τον αρρώστησε βαριά. Κανένας γιατρός δεν μπόρεσε να βρει κάτι που να δικαιολογεί την αρρώστιά του. Κάποια στιγμή, όμως, διαπιστώθηκε πως η κατάστασή του χειροτέρευε όταν η όμορφη και νεαρή μητριά του έμπαινε στο δωμάτιό του. Τότε η καρδιά του άρχιζε να χτυπά τρελά, δυσκολεύονταν να αρθρώσει λέξη, ψεύδιζε έντονα, τον περιέλουζε κρύος ιδρώτας και το πρόσωπό του γίνονταν κατακόκκινο. Μετά από τις διαπιστώσεις αυτές, οι γιατροί του μπόρεσαν με βεβαιότητα να διαγνώσουν  πως η ασθένειά του ήταν…«Έρωτας»!

Η Α. ήταν μια όμορφη, μα ντροπαλή και χαμηλών τόνων κοπέλα. Ένα χρόνο κράτησε η ετοιμόρροπη σχέση της, πριν ο καλός της την εγκαταλείψει. Αίφνης, η χαμηλών τόνων ντροπαλή κοπέλα μετατράπηκε σε αφηνιασμένη μέγαιρα χωρίς όρια. Εισέβαλε στο χώρο όπου αυτός εργάζονταν δημιουργώντας σκηνές απείρου κάλλους, εμφανίζονταν έξω από το διαμέρισμα που έμενε η νέα σύντροφός του, απειλώντας, προκαλώντας και παρακαλώντας, φθάνοντας έτσι στο τελευταίο σκαλοπάτι εξευτελισμού και αυτοταπείνωσης. Τηλεφωνούσε οποιαδήποτε ώρα του 24ωρου και έστειλε γράμματα για τα οποία μετάνιωσε πολύ πικρά αργότερα.

Όσο περισσότερο αυτός αδιαφορούσε για αυτήν τόσο πιο ακραίες ήταν οι αντιδράσεις της. Στο τέλος, έπεσε σε πλήρη απάθεια, δεν μπορούσε πια να κοιμηθεί, δεν είχε κουράγιο να σηκωθεί από το κρεβάτι της και το μόνο που υπήρχε στις σκέψεις της ήταν Αυτός. Ντρέπονταν υπερβολικά για όλες τις υπερβολές της, αυτός της έλειπε αφόρητα, τον επιθυμούσε και νοσταλγούσε την κάθε τους στιγμή όσο ασήμαντη κι αν ήταν. Όταν, τελικά, ζήτησε βοήθεια, η διάγνωση ήταν «κατάθλιψη»….

Είναι γνωστό από πολύ παλιά πως ο έρωτας μπορεί να αρρωστήσει κάποιον, όχι μόνο εξαιτίας της έντονης ευφορίας που προκαλεί αλλά και εξαιτίας της απώλειας της πηγής έμπνευσής του. Ο καθένας μας αντιδρά διαφορετικά απέναντι σε έντονα φορτισμένες συναισθηματικά καταστάσεις, όπως, για παράδειγμα, ο αποχωρισμός. Είναι αποδεδειγμένο πως πρώιμες αγχογόνες καταστάσεις στη ζωή μας μειώνουν αισθητά την ικανότητά μας να μπορούμε να διαχειριζόμαστε αποτελεσματικά παρόμοιες εμπειρίες αργότερα στη ζωή. Μια συστηματική έκθεση σε τέτοιου είδους πρώιμες αγχογόνες καταστάσεις μπορεί να δημιουργήσουν ένα αντίστοιχο βιολογικό αποτύπωμα ευαισθησίας, π.χ. απέναντι σε έναν αποχωρισμό.

Η Α. έδωσε έναν πολύ σκληρό αγώνα απέναντι στην πολύ σοβαρή κατάθλιψή της. Στο τέλος όμως βγήκε νικήτρια. Το βασικό της πρόβλημα ήταν η εξάρτηση που σ΄αυτήν εκδηλώθηκε μέσω του έρωτά της για έναν άντρα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια εξάρτηση από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το τζόγο ή από εναλλαγές μεταξύ όλων αυτών.

Υπάρχει, όμως, και η άλλη όψη του νομίσματος που δεν είναι άλλη από αυτούς που αποφεύγουν, όπως ο διάολος το λιβάνι, να νιώσουν έντονα ερωτικά αισθήματα για κάποιον. Και οι δύο αυτές όψεις του νομίσματος αντιπροσωπεύουν τον ίδιο φόβο -τρόμο θα ΄λεγα- απέναντι στη συναισθηματική εξάρτηση και στο φόβο της εγκατάλειψης. Συμβαίνει αυτό που λέει το υπέροχο τραγούδι του Λιδάκη «…εγώ με την αγάπη μάλωσα…».


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Απριλίου 2017, 01:12
Ξανακερδίζοντας τη ζωή...


Ζούσε για χρόνια, έχοντας για σκιά της εκείνη την αρρωστημένη και παρανοϊκή του ζήλια. Ότι και να ΄κανε δεν ήταν αρκετό για να την αποτρέψει, έστω να την απαλύνει. Ούτε καν οι άπειρες εκδηλώσεις αγάπης της δεν μπόρεσαν να ξορκίσουν τα δαιμόνια που με το παραμικρό έστηναν χορό ανάμεσά τους. Η ζήλια του είχε τη δική της ζωή, τη δική της λογική που υπερέβαινε κάθε ανθρώπινη λογική, κι αυτή απλή κομπάρσος. Πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης της ζωής της, Αυτός…

Με έναν μαγικό τρόπο, κατάφερνε πάντα να τα γυρίζει, μια από ΄δω, μια από ΄κει, και το νοσηρό, όσο εξωπραγματικό κι αν ήτανε, φάνταζε στο τέλος ως το μόνο «σωστό». Και τότε έστηναν, και πάλι, τα δαιμόνια τον τρελό τους χορό. Οι στιγμές ηρεμίας κι αρμονίας σπάνιες σαν το χιόνι στη Σαχάρα…

Ώσπου πήρε τη μεγάλη απόφαση κι έφυγε. Δεν την ενδιέφερε για πού, απλά να φύγει, να χαθεί. Έσφιξε τα δόντια και είπε στον εαυτό της, «Ποτέ ξανά!».

Τώρα πλέον, κοιμάται ήσυχη τα βράδια, μπορεί και μιλά με όποιον επιθυμεί χωρίς φόβο, μπορεί και κοιτά γύρω της ελεύθερα χωρίς την αγωνία πως μπορεί να περνά εκείνη τη στιγμή κάποιος που στα μάτια του ήταν ένας που αυτή σίγουρα θα ήθελε να κάνει έρωτα μαζί του…

Απολαμβάνει την ηρεμία, και η μοναξιά της είναι πλέον φίλος. Διαπιστώνει με χαρά πως τώρα νιώθει πολύ λιγότερο μόνη απ΄ότι πριν. Τώρα μπορεί να μιλά και να συναντά όποιον θέλει, φίλους, συγγενείς, συναδέλφους, γείτονες, όλους αυτούς τους γνωστούς αγνώστους μέχρι και πριν από λίγο. Μοιράζεται μ΄αυτούς που θέλει την κόλαση που έζησε για χρόνια και είναι τόσο λυτρωτικό αυτό. Δεν νιώθει πια ντροπή και ενοχές…

Τώρα πλέον, είναι η ίδια πρωταγωνίστρια και σκηνοθέτης της ζωής της, κανένας Άλλος. Δεν επέζησε απλά, μα ξανακέρδισε τη ζωή της…


15 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Μαρτίου 2017, 15:13
"Εγώ, με σένα που έμπλεξα, θα μάθω ζεϊμπέκικο" της είπε...


 

Άνθρωπος του πάθους κι αυτός και οπαδός της φιλοσοφίας του «Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό». Βέβαια, μόνο σε κακό του βγήκε το πράμα μέχρι τώρα αλλά, παρόλ΄αυτά, δεν έλεγε να το βάλει κάτω. Πάντα έτοιμος σε κάθε νέο κάλεσμα. Μπροστάρης του περιπετειώδους ταξιδιού του έρωτα, άριστος καπετάνιος στις φουρτούνες του, από αυτούς που ξέρουν να πνίγονται αύτανδροι με το σκαρί τους, κοιτώντας πάνω από τη γέφυρά του το θολό ορίζοντα, με το κεφάλι ψηλά…

Όποτε ανταριάζονταν τα σωθικά του, βλέποντας εκείνο το είδος της γυναίκας που ήξερε από την αρχή πως ήταν το κάρμα του, αρματώνονταν τα κουμπούρια του, έχωνε βαθιά στην κωλοτσέπη το φθαρμένο από τη συνεχή χρήση βιβλιάριο των ενσήμων του έρωτα και χάνονταν στον κουρνιαχτό της άνισης μάχης, παραδομένος στο μαγικό τραγούδι των Σειρήνων που τον καλούσαν να κάνει για μία ακόμη φορά κομμάτια την καρδιά του…..

Εκείνο το βράδυ, τα ΄πινε μόνος, καθισμένος σ΄ένα σκαμπό μπροστά στο μπαρ με την πλάτη γυρισμένη στην πόρτα. Είχε δεν είχε πιει 2-3 τζιν σκέτα, όταν ξάφνου ένιωσε ξανά το ανάλαφρο τρεχαλητό της γνώριμης εκείνης παγωμάρας κατά μήκος της ραχοκοκαλιάς. Γύρισε το κεφάλι και την είδε να μπαίνει. Ούτε που θυμάται αν ήταν μόνη ή με παρέα, Για μια στιγμή, τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, για κλάσματα μόνο του δευτερολέπτου, γιατί εκείνη κοιτούσε ολόγυρα, ψάχνοντας μέρος να καθίσει.

Όταν, κάποια στιγμή, πήρε απότομα στο χέρι το ποτήρι του και βρέθηκε να κάθεται στο τραπέζι της (δεν θυμάται καν αν ζήτησε την άδειά της), έμεινε να την κοιτά αμίλητος στα μάτια σαν υπνωτισμένος. Αυτή χωρίς να δείξει την παραμικρή έκπληξη ή ενόχληση του είπε χαμογελώντας : «Ήμουν βέβαιη πως θα ΄ρθεις, αν και άργησες λιγάκι, εδώ που τα λέμε»…

Ακόμα και μέχρι σήμερα, αν και πέρασαν τόσα χρόνια, δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν τα όσα έζησε μαζί της, στη συνέχεια, ήταν όνειρο ή πραγματικότητα. Σίγουρα, όμως, ήταν ονειρεμένα. Ένας μικρός παράδεισος στα καλά τους, αλλά και μια απέραντη κόλαση στα άσχημα…

Το μόνο που θυμάται με απόλυτη σαφήνεια από εκείνη τη βλογημένη και ταυτόχρονα καταραμένη βραδιά είναι πως, καθώς τους κατάπινε η νύχτα, βγαίνοντας από το μπαρ -με αυτόν να την κρατά σφιχτά με το χέρι περασμένο πάνω στον ώμο της κι αυτή να περπατά με το κεφάλι της ακουμπισμένο πάνω στο στήθος του- είναι πως της είπε ξαφνικά, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει, μέχρι και σήμερα, το γιατί, την εξής φράση : «Εγώ, με σένα που έμπλεξα, θα μάθω ζεϊμπέκικο…».

Τα χρόνια που ακολούθησαν, χάθηκε εντελώς από τα στέκια που σύχναζε. Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε. Μια μέρα κάποιος είπε πως άκουσε για έναν τύπο, που πολύ του έμοιαζε στην κοψιά. Εμφανίζεται, λέει, πότε-πότε σε  κάτι φθηνά μαγαζάκια σε κάποιες μακρινές γειτονιές, κάθεται σε μια γωνιά, πίνει σιωπηλός το ποτό του, κοιτώντας στο πάτωμα, και κάποια στιγμή σηκώνεται αργά κι αρχίζει να χορεύει μόνος του, χωρίς μουσική, το ωραιότερο ζεϊμπέκικο που μπορεί να φανταστεί κανείς…


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Φεβρουαρίου 2017, 14:34
ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΟΡΓΑΣΜΟΣ : κάποια ερωτήματα αντί απαντήσεων που ποτέ δεν δίνονται...


Αποτελεί αποτυχία ένας οργασμός που ποτέ δεν ήρθε; Αν ναι, αποτυχία ποιανού; Για ποιο λόγο χρειάζεται οι γυναίκες να προσποιούνται πως  έχουν οργασμό; Τι μας λέει η ύπαρξη του προσποιητού οργασμού; Τι για τις γυναίκες και τι για τους άνδρες; Γιατί ο άντρας ρωτά συχνά τη νέα του σύντροφο -και όχι την επί χρόνια σύζυγο ή σύντροφό του- αν τελείωσε; Νοιάζεται τόσο πολύ για αυτήν ή θέλει απλά μια επιβεβαίωση πως την απογείωσε στα ουράνια και άρα είναι ο εραστής που αυτή πάντα ονειρευόταν; Ποιος θα πρέπει να κρυφτεί, αν αποκαλυφθεί κάποια στιγμή η πραγματική αλήθεια πίσω από το φαινόμενο αυτό; Ποια η ευθύνη της κοινωνίας στη διαμόρφωση της σεξουαλικότητας και των διαφόρων εκφράσεών της;

Πολύ συχνά, διαβάζουμε ή/και μιλούμε για τον οργασμό (πραγματικό ή προσποιητό) σαν κάτι το μεμονωμένο, σαν μια τεχνική λειτουργία ή δυσλειτουργία με συγκεκριμένες προδιαγραφές που κάποιος μπορεί να κατακτήσει ή να αποκαταστήσει, αρκεί να ακολουθήσει τις οδηγίες αφελών, κακόβουλων ή εμπορικών δημοσιευμάτων και αναρτήσεων σε δημοφιλείς φυλλάδες, σε ιστοσελίδες χωνευτήρια του οτιδήποτε αλλοπρόσαλλου που μπορεί να «πουλήσει» ή αντιγράφοντας τους πρωταγωνιστές ή τις πρωταγωνίστριες διαφόρων επιτυχημένων τηλεοπτικών σειρών ή ταινιών…

Κι επειδή ο ματαιόδοξος και αφελής πιστεύει πάντα στις «εύκολες λύσεις» ή σε «συνταγές-θαύματα», αυτός δε που πνίγεται από τα μαλλιά του πιάνεται για να σωθεί, ο οργασμός, γενικά, εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να αντιμετωπίζεται ως μια τεχνική λειτουργία που μπορεί να ενισχυθεί ή/και να αποκατασταθεί με την καλή διατροφή, με την εκμάθηση «έξυπνων» tricks ή με τη χρήση θαυματουργών φαρμακευτικών ή παραφαρμακευτικών σκευασμάτων, την ίδια στιγμή που ο προσποιητός οργασμός εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει…

Μα μήπως ο προσποιητός οργασμός είναι και ένας «αποτελεσματικός» τρόπος για τη γυναίκα να τελειώσει μια ανούσια, μη επιθυμητή ή ακόμα και επώδυνη ερωτική συνεύρεση; Μήπως το αποτέλεσμα της άγνοιάς της  για το πώς λειτουργεί το κορμί της ή το αποτέλεσμα της ντροπής της να ζητήσει από τον άντρα αυτό που πραγματικά την κάνει να νιώθει όμορφα; Μήπως ένας τρόπος της να ανταποκριθεί σε κάποιες προσδοκίες; Μήπως επειδή φοβάται την ερωτική απιστία του συντρόφου της, αν δεν είναι «sex and the city» θηλυκό η ίδια; Μήπως θέλει να φανεί ως το απελευθερωμένο, «σύγχρονο» και άγριο ερωτικά θηλυκό που θέλει το σύγχρονο life style ή μήπως το κάνει προς χάριν του συντρόφου της για να «ανυψώσει» το ευάλωτο εγώ ή πέος του (αν και αυτά τα δύο είναι συχνά ταυτόσημα) ώστε να τον κάνει να νιώσει ως σύγχρονος Ταρζάν και επιβήτορας ολκής σε κρεβατοκάμαρα;

Α, και μια τελευταία σκέψη: μήπως, τελικά, η γυναίκα προσποιείται οργασμό επειδή ο άντρας προσποιείται ευχαρίστηση στα προκαταρκτικά ή τα προσπερνά, έχοντας το νου του μόνο στο «ψητό»…;;;

ΥΓ. Εννοείται πως δεν προσδοκώ να τολμήσει να απαντήσει κάποιος σε κάποια από τα παραπάνω ερωτήματα, όταν αποσιωπούνται ή παραμένουν αναπάντητα, τα περισσότερα από αυτά, αιώνες τώρα.

Οι νέες κοπέλες/γυναίκες, τουλάχιστον, όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά, πως μιλούν συχνά για τους νέους ερωτικούς τους συντρόφους, πόσο καλοί εραστές είναι, πως το κάνουν και άλλα ενδιαφέροντα, όχι όμως και για το αν οι ίδιες έχουν οργασμό, τι εννοούν με αυτόν ή αν μπορούν να τον αναγνωρίσουν...


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Φεβρουαρίου 2017, 11:01
Όταν η ντάμα καρό τρομοκρατεί, αντί ν΄αποπλανεί...


...η υπόσχεσή μου προς τον Ορφέα...

Από τα ηχεία ακούγονταν το τραγούδι του Πουλόπουλου «Όσα δεν βάζει ο λογισμός» που πυρπόλησε νοσταλγία και αναμνήσεις. Σάββατο βράδυ, και ο ελληνικός σύλλογος φόρεσε τα γιορτινά του για τον καθιερωμένο σαββατιάτικο χορό. Φαγητό και μπύρα από το μικρό εστιατόριό του όπου έκανα λάντζα, καθάριζα κρεμμύδια και πατάτες, σκούπιζα και καθάριζα, με αντάλλαγμα το φαγητό της ημέρας και ύπνο πάνω σε καρέκλες, μιας και δεν είχα που την κεφαλήν κλείνε, φρέσκος από Ελλάδα στα 19 μου και με εισιτήριο χωρίς επιστροφή.

Χαμένος στις σκέψεις μου και με κατεβασμένο κεφάλι σε μια γωνιά ένιωσα ένα χέρι να ακουμπά τον ώμο μου. Γύρισα και τον κοίταξα. Μου έκανε εντύπωση το καθάριο βλέμμα, η αποφασιστική έκφραση του προσώπου του και τα ασυνήθιστα μεγάλα και γυριστά τσίνουρα που στόλιζαν τα γκριζοπράσινα όμορφά του μάτια.

-«Μη στενοχωριέσαι», μου είπε, «λίγο-πολύ, όλοι τα περάσαμε αυτά».

Δεν γνωριζόμασταν προσωπικά, τον έβλεπα, όμως,  σχεδόν καθημερινά, μιας και έρχονταν στο σύλλογο, συνήθως μετά το μεσημέρι, για να πιει τον καφέ του και να παίξει καμιά παρτίδα σκάκι, πάντα με το ίδιο στρατιωτικό μπουφάν, τζην παντελόνι και αρβύλες.

Στα 23 του αυτός, γόνος πολύ πλούσιας παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας της Σαλονίκης, σχεδόν πάντα χαμογελαστός και καλοδιάθετος, γενναιόδωρος, αθεράπευτα αισιόδοξος, υμνητής του Διονύσου, λάτρης του ωραίου φύλου και του ρεμπέτικου τραγουδιού. Ήξερε απ΄έξω κι ανακατωτά τους στίχους εκατοντάδων ρεμπέτικων τραγουδιών και διέθετε μια μοναδική ικανότητα να μπορεί να αποστάζει, εντελώς απρόσμενα, μαγικά και φιλοσοφημένα, την ουσία ενός περίπλοκου θέματος ή μιας συζήτησης, χρησιμοποιώντας πάντα τον κατάλληλο στίχο κάποιου ρεμπέτικου τραγουδιού.

- Απόψε θα έρθεις να σε φιλοξενήσω σπίτι μου, είπε, χόρτασες καρέκλα εδώ κι ένα μήνα. Αρκετά!

Έμενε μαζί με ένα παιδί από τον Πειραιά, Μαρινέρο το παρατσούκλι του, καθώς το είχε σκάσει επί χούντας από το καράβι στο οποίο είχε μπαρκάρει, μόλις αυτό πόντισε σε κάποιο λιμάνι της Σουηδίας.

Εκείνο το βράδυ δεν κλείσαμε μάτι, μιλώντας για την πολιτική κατάσταση στην πατρίδα, καπνίζοντας, πίνοντας μπύρες και ακούγοντας τραγούδια του Μίκη, από ένα μικρό κασετόφωνο, που άλλοτε προκαλούσαν τον επαναστατισμό της νιότης μας και άλλοτε το δάκρυ μας…

Ο ύπνος στο πάτωμα, πάνω σε ένα υποτυπώδες συνθετικό υπόστρωμα για  υπνόσακο, ήταν σαν σε πουπουλένιο στρώμα, μετά από τον σχεδόν ενός μήνα ύπνο πάνω σε καρέκλες. Όταν ξύπνησα το πρωί, είχαν φύγει ήδη για τις δουλειές τους. Δίπλα στο μαξιλάρι μου, βρίσκονταν άθικτο ένα πακέτο τσιγάρα PRINCE, η μάρκα μου. Δεν κατάφερα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου από την απρόσμενη γενναιοδωρία ενός ανθρώπου που καλά-καλά δεν γνώριζα, εγώ ο κατά τα άλλα ψύχραιμος…

Δυο-τρεις φορές τη βδομάδα, γυρνούσε σπίτι σχεδόν χαράματα και κάποιες άλλες καθόλου. Κάποια φορά πειράζοντας τον, του είπα : «Άσε και καμιά σουηδέζα για μας, ρε φιλαράκι!». Η απάντησή του ήταν άμεση: «Μακάρι να ΄ταν σουηδέζες αυτές που με ξενυχτούν και όχι ντάμες καρό!» Βλέποντας την απορία μου, συνέχισε: «Αν θέλεις, μπορείς να΄ρθεις μαζί μου κάποιο βράδυ για να σου τις γνωρίσω…».

Η ατμόσφαιρα ήταν όπως τη φανταζόμουν. Καπνός από τσιγάρα, τσόχινα μεγάλα στρογγυλά τραπέζια και γύρω τους σχεδόν αμίλητοι και πολύ σοβαροί 5-6 άντρες στο καθένα που, μόλις μπήκα, στράφηκαν όλοι τους προς το μέρος μου, κοιτώντας με διερευνητικά από πάνω ως κάτω και, όπως μου φάνηκε, κάπως καχύποπτα.

«Καλησπέρα, παιδιά, είναι δικός μου, όλα καθαρά», είπε ο φίλος μου και αυτοί ξαναγύρισαν αργά το κεφάλι προς την πράσινη τσόχα.

Κάθισα 2-3 μέτρα μακριά από το τραπέζι που βολεύτηκε ο φίλος μου, πίνοντας το ουίσκι που μου έφερε η όμορφη κοκκινομάλλα Γιουγκοσλάβα. Από τη θέση που βρισκόμουν, μπορούσα να παρακολουθώ άνετα το παιχνίδι. Γνώριζα καλά το πόκερ από Ελλάδα. Μου έμαθε τα μυστικά του ο θείος Χάρης, παλιός καπετάνιος του ΕΛΑΣ, με 25 χρόνια φυλακής και εξορίας στην πλάτη, μέγας μποέμ, γλεντζές και Δον Ζουάν μέχρι μεγάλης ηλικίας…

Επιστρέφοντας σπίτι, του έκανα δειλά κάποιες παρατηρήσεις για ορισμένα πονταρίσματά του και πως, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να είχε καταστρώσει τη στρατηγική του. Με κοίταξε απορημένος, λέγοντας απλά : «Ρε συ το ΄χεις. Από πού μας ξεφύτρωσες;»

Από τότε, άρχισε να με παίρνει συχνά μαζί του, να ζητά τη γνώμη μου και να συζητά μαζί μου διάφορες πιθανότητες και ενδεχόμενα. Με άκουγε πάντα πολύ προσεκτικά, μέχρι τη μέρα που πηγαίνοντας για τη λέσχη μου λέει: «Ρε συ, τι θα έλεγες αν σου ζητούσα να παίξεις αντί για μένα. Τα λεφτά δικά μου και τα κέρδη μισά-μισά».

Από τη βραδιά εκείνη και μετά, δεν ξανάπιασε τράπουλα στο χέρι. Στο παιχνίδι, αντιπροσώπευα εγώ πλέον το συνεταιριλίκι μας. Τις περισσότερες φορές, γυρίζαμε με σημαντικά κέρδη σπίτι, σε σημείο που να σταματήσει τη δουλειά του αυτός, εγώ να βρω δικό μου σπίτι, να αγοράσω αυτοκίνητο και να περνούν καλά κοντά μας και αρκετοί άλλοι φίλοι απένταροι. Ήταν δύο χρόνια αυτοκρατορικά και ζωής χαρισάμενης σαν σε παραμύθι.

«Δικέ μου, που σε βρήκα;» έλεγε και ξανάλεγε ο φίλος μου «Τι κρυφό ταλέντο έκρυβες μέσα σου και δεν το ΄ξερες ούτε συ!».

Όλα τέλειωσαν εκείνο το βράδυ, παραμονή Πρωτοχρονιάς. Έγινε ένα πολύ χοντρό παιχνίδι που ξέφυγε, για κάποιον λόγο, αρκετά για τα δεδομένα της συγκεκριμένης λέσχης που συχνάζαμε. Κύριος «υπαίτιος» ο τύπος απέναντί μου που φαινόταν πως έχασε τη μπάλα εντελώς. Έμοιαζε, στην κυριολεξία, σαν πρόβατο για σφαγή. Πόνταρε με τρόπο που κάποιος έμπειρος ή καλός παίχτης καταλάβαινε, πριν καν μοιραστεί η τράπουλα, τι φύλλο έχει. Κάποιες φορές, όταν βόλευε, προσπάθησα να τον «προστατέψω» με διάφορους έμμεσους τρόπους, για να μη γίνει κάποια παρεξήγηση με τους άλλους, αλλά αυτός λες και δεν καταλάβαινε τίποτα.

Μετά το τέλος της ατέλειωτης αυτής βραδιάς, φύγαμε από το κολαστήριο με ένα ιλιγγιώδες ποσό στις τσέπες μας. Για κάποιο λόγο, όμως, δεν αισθανόμουν καθόλου καλά. Είχα μια ένταση και ταραχή πρωτόγνωρη καθώς, όπως μου λέγανε κι οι φίλοι μου, η ψυχραιμία και νηφαλιότητα που μπορώ να διατηρώ ακόμα και σε ακραίες καταστάσεις είναι σχεδόν αλλόκοτη. Την επομένη έσκασαν τα δυσάρεστα μαντάτα. Η γυναίκα του μεγάλου χαμένου βρίσκονταν σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο, μετά από μια σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας, όταν έμαθε πως ο σύζυγός της έχασε όλες τις οικονομίες χρόνων πολλών στην ξενιτειά και ενώ ετοιμάζονταν να επιστρέψουν μόνιμα στην πατρίδα.

Αρρώστησα. Τα χρήματα έκαιγαν στις τσέπες μου και δεν ήθελα καν να τ΄αγγίξω. Τα ένιωθα σαν κατάρα που έγιναν η αιτία να χαροπαλεύει, τη στιγμή εκείνη, μια νέα γυναίκα και μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, στην εντατική ενός νοσοκομείου.

Μίλησα στο φίλο μου και δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση. Έδειχνε μόνο πολύ συγκινημένος. Πήγαμε στο νοσοκομείο και βρήκαμε τον αξιολύπητο άντρα. Χωρίς πολλά λόγια, του επέστρεψα όλα τα χρήματα που είχε χάσει. Μας κοιτούσε αποσβολωμένος και ακίνητος με τα δάκρυα του να κυλούν από τα μάτια του.

Από τότε και μέχρι σήμερα, δεν έχω ξαναπιάσει τράπουλα στα χέρια μου, ούτε καν για πασιέντζα, κι ας ήταν, κάποιες φορές,  οι προκλήσεις άκρως δελεαστικές…


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2017, 19:38
Μυστικό...


 

Όλοι σχεδόν κρύβουμε κάποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο μυστικό μέσα μας. Δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα κάτι το κακό ή προσβλητικό αλλά, απλά, κάτι που θα θέλαμε να κρατήσουμε μόνο για τον εαυτό μας, διατηρώντας αψεγάδιαστη την ομορφιά που έχει για εμάς…

Μυστικό! Τι όμορφη και ενδιαφέρουσα λέξη! Και τι δεν μπορεί να κρύβει μέσα της! Έκπληξη, γλυκιά αγωνία και προσμονή, κάτι που μπορεί να διεγείρει τη φαντασία, όπως ένα πρωτοχρονιάτικο δώρο, τυλιγμένο σε όμορφο περιτύλιγμα, δεμένο με μεταξωτή κόκκινη κορδέλα που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ανοιχτεί….

Ένα μυστικό μπορεί να θεωρηθεί ακόμα και ως δείγμα ψυχικής ωριμότητας, μία ανάγκη να θέλουμε κρατήσουμε κάτι, που είναι όμορφο, μακριά από τα αδιάκριτα ή βέβηλα βλέμματα. Σε αντιδιαστολή με ένα μικρό παιδί, που λέει τα πάντα στους πάντες, ένα ώριμο ενήλικο άτομο μπορεί να προβλέψει πιθανές συνέπειες και να φιλτράρει το τι και σε ποιον βαθμό θα πρέπει περάσει προς τα έξω.

Εάν πρόκειται για κάτι που θεωρούμε πως θα αμαύρωνε την εικόνα μας στους άλλους ή θα προσέβαλε ανεπανόρθωτα κάποιο άτομο που εκτιμούμε, κτίζουμε τείχη γύρω από σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές ώστε ν΄αποφύγουμε επικριτικά σχόλια, ενδεχόμενη απόρριψη ή ακόμα και την κατακραυγή των άλλων…

Ήταν γύρω στις δύο μετά τα μεσάνυχτα, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Δεν νύσταζα ακόμη και σκέφθηκα να βγάλω βόλτα το σκυλί της κόρης μου που μου το άφησε να το φροντίσω για λίγες μέρες καθώς η ίδια πήγε μια εκδρομή με τις φίλες της. Ήταν μια όμορφη και γλυκιά νύχτα, πριν από τα μεγάλα κρύα και, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα μπροστά στο μεγάλο κτίριο του Λυκείου της γειτονιάς μου, εκεί όπου βρίσκονταν παλαιότερα το δημοτικό σχολείο των παιδικών μου χρόνων…

Οι μνήμες άρχισαν να ξεχειλίζουν μέσα μου και, θέλοντας να διατηρήσω την επίγευση, αποφάσισα να κάνω το γύρο του κτιρίου που πίσω του βρίσκονταν ένα ήσυχο μισοσκότεινο δενδροφυτεμένο δρομάκι. Στρίβοντας τη γωνία για να βγω στο δρομάκι αυτό, είδα δύο νεανικές σιλουέτες να φιλιούνται κάτω από ένα δέντρο, στο πιο σκοτεινό του σημείο. Χαμογέλασα καθώς θυμήθηκα τα καρδιοχτύπια και τους έρωτες της εφηβικής μου ηλικίας σε μέρη απόμερα που συμπεριλάμβαναν και το δρομάκι αυτό…

Πλησιάζοντας, η έκπληξή μου ήταν κάτι περισσότερο από μεγάλη, όχι επειδή το νεανικό ζευγαράκι ήταν, τελικά, δύο κοπελίτσες, αλλά επειδή η μία από αυτές ήταν η κόρη πολύ καλού μου φίλου και παλιού γείτονα. Τις προσπέρασα, κάνοντας πως δεν τις πρόσεξα, όταν άκουσα μια κοριτσίστικη φωνή να φωνάζει χαμηλόφωνα το όνομά μου και επιφυλακτικά βήματα να πλησιάζουν προς το μέρος μου. Στράφηκα προς τα πίσω και η κοπελίτσα, η κόρη του φίλου μου, φθάνοντας μπροστά-μου μου λέει χαμηλόφωνα: «Μήπως, άθελά μου, σας έκανα να νιώσετε άσχημα;». Χωρίς να το καταλάβω και εντελώς αυθόρμητα και ειλικρινά της απάντησα: «Καθόλου, αντίθετα το βρήκα πολύ όμορφο και τρυφερό»…

Έκανε ένα βήμα ακόμα και, πιάνοντας με τα δυο της χέρια το δικό μου, μου ψέλλισε με μάτια βουρκωμένα: «Σας ευχαριστώ πολύ», πριν χαθεί μέσα στη νύχτα…


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Ιανουαρίου 2017, 12:19
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΝ ΑΝΔΡΕΣ...


Οι περισσότεροι έχουν ακούσει το γνωστό κουραστικό στερεότυπο πως οι φεμινίστριες υποκινούνται, στην ουσία, από το μίσος που τρέφουν προς τους άνδρες. Το ίδιο βαρετό και αφελές είναι και το στερεότυπο που θέλει τον οποιονδήποτε ασκεί κριτική προς συγκεκριμένες απόψεις διαφόρων εκδοχών του φεμινιστικού κινήματος να υποκινείται από το μίσος του προς τις γυναίκες…

Τέτοιου είδους ανούσιες και διαιρετικές κραυγές όχι μόνο δεν συνεισφέρουν σε έναν δημιουργικότερο διάλογο αλλά, αντίθετα, τον βραχυκυκλώνουν…

Η θεώρηση κάθε είδους κριτικής, για οποιοδήποτε θέμα, ως έκφραση μίσους δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αποκλείει τη δυνατότητα για κάθε είδους διάλογο και εναλλακτική προσέγγιση ή εκτίμηση, με σκοπό να αναγάγει την προσωπική ιδεολογία σε δόγμα, δηλαδή, άνοση απέναντι σε κάθε είδους ενδεχόμενη αμφισβήτηση. Το επόμενο βήμα είναι οι πρακτικές του ISIS…

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο πως το μίσος, όσον αφορά στη σχέση ανάμεσα στα δύο φύλα –έτσι, τουλάχιστον, όπως εκλαμβάνεται από αρκετούς- είναι αμφίδρομο. Υπάρχουν άνδρες που μισούν τις γυναίκες, υπάρχουν, όμως, και γυναίκες που μισούν τους άνδρες. Υπάρχουν άνδρες που μισούν τις φεμινίστριες και φεμινίστριες που μισούν τους άνδρες. Υπάρχουν, ακόμα, φεμινίστριες που μισούν άλλες «αιρετικές» φεμινίστριες, καθώς δεν υπάρχει μία ενιαία φεμινιστική θεωρία και στάση. Υπάρχουν φεμινίστριες που μοιάζει να μισούν όλους, όλα και πάντα. Το μότο τους είναι : αν δεν είσαι μαζί μας, δεν είσαι μόνο εχθρός μας, αλλά ανήκεις και σ΄αυτούς που μας μισούν…

Ο μοναδικός Γ. Ρίτσος γράφει στο «Καπνισμένο τσουκάλι»:

«Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να ΄ναι κι από αίμα.                                      Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα…»         

Παραφράζοντας τους στίχους αυτούς, θα μπορούσαμε να πούμε πως «Όλο τι κόκκινο στις μέρες μας είναι μίσος και αίμα»…

Μίσος, παντού μίσος. Γιατί μισούμε, άραγε;  Γεννιόμαστε με αυτό; Το κληρονομούμε; Μας το μαθαίνουνε διαμέσου επιρροής ή πλύσης εγκεφάλου; Ποιους ή τι θα πρέπει να μισούμε; Μπορούμε να απαλλαγούμε από το τυφλό μίσος μας; Υπάρχουν καταστάσεις όπου το μίσος είναι αποδεκτό;     

Για να μην μακρηγορήσω, θα απλουστεύσω κατά πολύ το συλλογισμό μου, λέγοντας: θα μπορούσαμε να διαχωρίσουμε το μίσος σε προσωπικό και γενικευμένο. Το προσωπικό μίσος μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε γενικευμένο, τουλάχιστον σε άτομα με συναισθηματικά κενά και άσχημα βιώματα. Για παράδειγμα, ένας άνδρας μπορεί να μισεί τις γυναίκες, επειδή παραμελήθηκε και κακοποιήθηκε ψυχικά ή/και σωματικά από τη μητέρα του. Με ανάλογο τρόπο, μπορεί και μια γυναίκα να μισήσει όλους τους άνδρες, επειδή έχει κακοποιηθεί από τον πατέρα, το σύντροφο, το σύζυγο ή τον εργοδότη της...

Αυτό που μπορεί να συμβεί, λοιπόν, είναι το εξής: αντί να μισήσουμε μόνο το πρόσωπο που μας έχει εκθέσει σε τόσο μεγάλη ψυχική ή/και σωματική οδύνη, αρχίζουμε να μισούμε αυτό που εκπροσωπεί το άτομο αυτό, δηλαδή, ένα επάγγελμα (μπάτσος), ένα φύλο (άνδρας, γυναίκα, ομοφυλόφιλοι), μία ιδιότητα (πλανόδιοι μουσικοί…) μία θρησκεία, μία εθνότητα, μία φυλή κ.τ.λ….     

Αυτό που, στην ουσία, εξυπηρετεί μια τέτοιου είδους στάση ζωής είναι η ανάγκη κάποιου να αμυνθεί, όταν, για διάφορους λόγους, δεν διαθέτει άλλα μέσα και πιο ευέλικτες άμυνες για να το κάνει. Διαμέσου, λοιπόν, μιας γενίκευσης/υπεραπλούστευσης αναγάγει (συνειδητά ή υποσυνείδητα) οτιδήποτε και οποιουσδήποτε -που έχουν κάποιο κοινό χαρακτηριστικό που φοβίζει- σε «εχθρό» ή «αντίπαλο», δημιουργώντας, με τον τρόπο αυτόν, εντός του μια ψευδαίσθηση ασφάλειας διαμέσου αυτού του γενικού αφορισμού, αντί να μπει στην επώδυνη και επισφαλή διαδικασία ελέγχου του καθένα ξεχωριστά…

Δεν μισούν, όμως, όλοι όσοι έχουν εκτεθεί σε βία, και υπάρχουν και άλλοι που, παρόλο που δεν έχουν εκτεθεί σε κανενός είδους βία, μισούν θανάσιμα… 

Δεν υπάρχει «ειδικό» μίσος, -π.χ. άνδρα προς γυναίκα, γυναίκας προς άνδρα κ.τ.λ. Αυτό που υπάρχει είναι το μίσος ανθρώπου προς άνθρωπο που προσλαμβάνει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, ανάλογα  με την ιδιοσυγκρασία, τα βιώματα και το ιδιαίτερο κοινωνικο-οικονομικο-πολιτισμικό του περιβάλλον…       

ΥΓ. Για τον Στέφανο, μετά από παράκλησή του.

                                      


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Ιανουαρίου 2017, 00:04
Άνδρες που μισούν τις γυναίκες...


Η παιδική ζωγραφιά του 8χρονου αγοριού μιλούσε από μόνη της τη γλώσσα της φρίκης που έζησε. Στη μέση, ένα τραπέζι και γύρω του στο πάτωμα σπασμένα πιάτα και σκόρπια φαγητά. Κάτω από το τραπέζι, κρυμμένα δυο παιδιά, δίπλα στέκονταν όρθια η φοβισμένη μητέρα με τα μάτια ορθάνοιχτα από τον τρόμο, και, μπροστά της, ο οργισμένος ο πατέρας με σηκωμένο χέρι, έτοιμος να τη χτυπήσει…

 Ανάλογες παιδικές ζωγραφιές έχω δει πάρα πολλές. Αυτό, όμως, που μου έκανε τρομερή εντύπωση -και γι΄αυτό τη θυμάμαι, μετά από τόσα χρόνια- ήταν ο τίτλος του παιδιού στο επάνω δεξί μέρος της ζωγραφιάς : «Η μαμά έκαψε το φαγητό»…

Η σοβαρότητα του συμβάντος δεν ήταν, φυσικά, το κάπως «αρπαγμένο» φαγητό. Και όμως, το παιδί αυτό υιοθέτησε την εκδοχή και εκτίμηση της πραγματικότητας του βίαιου πατέρα του που έλεγε πως, ΑΝ η μητέρα δεν είχε κάψει το φαγητό, ο πατέρας δεν θα την είχε χτυπήσει…

Το γεγονός αυτό ήρθε στη θύμησή μου ξανά, πριν από κάποιο διάστημα, όταν διάβασα για ένα αποτρόπαιο έγκλημα, όπου μια νέα γυναίκα βρέθηκε γυμνή και άγρια κακοποιημένη. Η εκτίμηση των αρμόδιων αρχών, την οποία αναπαρήγαγαν με μεγάλη ευκολία όλα τα Μ.Μ.Ε. ήταν : «Άγρια δολοφονία γυναίκας με σεξουαλικά κίνητρα»…

Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος αν τα Μ.Μ.Ε. έδωσαν αυτόν τον τίτλο σκόπιμα, επειδή είναι «πιασιάρικος». Ίσως ναι, αλλά ίσως και όχι. Οι αρμόδιες αρχές όμως; Γιατί τόση ευκολία στην εκτίμηση των κινήτρων της άγριας αυτής δολοφονίας, παρόλο που υπήρχε ΚΑΙ σεξουαλική κακοποίηση;  Ίσως αυτή να είναι η εκδοχή του ίδιου του δολοφόνου που να θεωρεί την οποιαδήποτε νέα γυναίκα ως αντικείμενο μιας χρήσης που μετά μπορούμε να το κάνουμε ό,τι θέλουμε, ακόμα και να το κομματιάσουμε…

Ο ακριβής τίτλος θα έπρεπε να ήταν : «Άγριο έγκλημα μίσους προς τις γυναίκες»…

Κάποιοι, σίγουρα, θα σκεφθούν πως αυτή είναι μια ακραία εκδοχή ανδρικού μίσους προς τις γυναίκες, και θα συμφωνήσω μαζί τους. Η μεγάλη πλειοψηφία των ανδρών, που τρέφουν μίσος προς τις γυναίκες, έχουν βρει, τα τελευταία χρόνια, τον χαμένο τους παράδεισο στο διαδίκτυο. Εκεί, ανταμώνουν με τις «αδελφές ψυχές τους», δηλαδή, όλους τους μόνους και μισογύνηδες άνδρες, για να αλληλοπαρηγορηθούν και να κατασπαράξουν όλοι μαζί, σαν πεινασμένες ύαινες, τα υποψήφια θύματά τους…

Στο διαδίκτυο, λοιπόν, μπορούν και βρίσκουν τα πάντα. Γυναίκες για όλα τα γούστα και για κάθε είδους ανάγκη τους. Προς καθησυχασμό της αναστάτωσης μέσα στο εσώρουχό τους, προς εκφόρτιση του μίσους και του φόβου τους για αυτές, υποστηρικτές σε φόρουμ συζήτησης, το ίδιο μόνες και δυστυχισμένες «αδελφές ψυχές», συνωμοσιολογίες…

Κάποτε, όμως, έρχεται η στιγμή που ο υπολογιστής θα πρέπει να κλείσει και τότε όλα χάνονται, σαν όμορφο όνειρο, μετά από ένα απότομα ξύπνημα, που σε βρίσκει σε ένα παντελώς άδειο διαμέρισμα. Τότε, είναι υποχρεωμένοι να αντικρίσουν την πραγματική ζωή, δηλαδή, τη μοναξιά και την εσωτερική ερημιά τους, την κενή διαβρωμένη τους ζωή, σαν ένα κομμάτι χαλασμένο τυρί σε ένα εντελώς άδειο και δύσοσμο ψυγείο…


17 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Ιανουαρίου 2017, 16:10
Συγνώμη: το προνόμιο των δυνατών...


Όλοι μας κάνουμε ορισμένες φορές λάθη ή λέμε πράγματα που μπορεί να πληγώσουν κάποιον. Το να ζητήσουμε συγνώμη είναι μία από τις δυνατότητες που διαθέτουμε για να αποκαταστήσουμε το λάθος που έχουμε κάνει. Δεν είναι, όμως, πάντα εύκολο. Αρκετοί βιώνουν τη συγνώμη που τυχόν ζητήσουν ως προσωπική ήττα ή ταπείνωση. Είναι, όμως, ακριβώς το αντίθετο. Αποτελεί δείγμα προσωπικής ψυχικής δύναμης και θάρρους ανάληψης της ευθύνης που μας αναλογεί και του ενδεχόμενου να μη γίνει η συγνώμη μας αποδεκτή…

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ζητήσει κάποιος συγνώμη. Κάποιες φορές, και όταν δεν θεωρούμε πως έχουμε προσωπική ευθύνη, δεν χρειάζεται να ζητήσουμε συγνώμη, αρκεί και μόνο το να δείξουμε πως έχουμε καταλάβει πως πληγώσαμε τον άλλον, λέγοντας απλά πως δεν ήταν πρόθεσή μας να κάνουμε κάτι τέτοιο. Οτιδήποτε ανάλογο θα ήταν αρκετό, αρκεί να είναι αυθεντικό και όχι κάτι που λέγεται μόνο και μόνο για να «ξεμπερδεύουμε»…

Όταν κάποιος ζητά συγνώμη, δεν το κάνει πάντα για τον άλλον αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό, επειδή αυτό αποτελεί μέσο απαλλαγής από τυχόν ενοχές που νιώθει. Η αυθεντική συγνώμη προϋποθέτει συνειδητοποίηση πως έχουμε πληγώσει κάποιον χωρίς να το αξίζει ή παραπάνω από αυτό που θα του άξιζε…

Όταν μιλάμε για συγνώμη, ο νους πηγαίνει, σχεδόν αποκλειστικά, στη συγνώμη που ζητά κάποιος από έναν άλλον για κάτι που του έχει κάνει. Πόσοι από εμάς, όμως, αναρωτηθήκαμε ποτέ μήπως θα έπρεπε να ζητήσουμε συγνώμη και από τον ίδιο μας τον εαυτό, για όλα αυτά στα οποία τον έχουμε εκθέσει;

Μήπως θα έπρεπε να του ζητήσουμε συγνώμη που επιτρέψαμε ή επιτρέπουμε σε άλλους να χειρίζονται τις σκέψεις, και τα συναισθήματά μας; Να ορίζουν το ποιοι είμαστε και ποιες είναι οι ανάγκες μας; Για τις απύθμενες προσδοκίες και απαιτήσεις που οι ίδιοι του θέσαμε, εξουθενώνοντάς τον; Μήπως, ακόμα, και για όλες τις φορές είπαμε «ναι», ενώ θα θέλαμε να βροντοφωνάξουμε «όχι»; Μήπως, στο τέλος, και για το γεγονός πως δεν αντιληφθήκαμε πως του αξίζει να αγαπηθεί για αυτό που είναι;

Το να μπορούμε να ζητούμε συγνώμη, όταν πληγώνουμε, θελημένα ή άθελά μας κάποιον, αποτελεί συγκολλητική ουσία για σχέσεις που, διαφορετικά, ίσως διαλύονταν για πάντα. Για ένα πράγμα, όμως, δεν χρειάζεται να ζητούμε συγνώμη, και αυτό δεν είναι άλλο από το δικαίωμά μας να νιώθουμε και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, όποια και αν είναι αυτά, ιδιαίτερα όταν δεν το κάνουμε με σκοπό να πληγώσουμε κάποιον. Αν ζητούμε συγνώμη για κάτι τέτοιο, είναι σαν να ζητούμε συγνώμη για την ίδια την αλήθεια, αποδυναμώνοντας, ταυτόχρονα, τον ίδιο μας τον εαυτό, μη αναγνωρίζοντάς του το δικαίωμα να νιώθει τα όσα νιώθει…


31 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Δεκεμβρίου 2016, 18:46
Τα δικά μου Χριστούγεννα...


 

Είναι αλήθεια πως ο καθένας μας ζει τα δικά του Χριστούγεννα και τις δικές του χρονιάρες μέρες, ανάλογα με το τι σημαίνουν γι΄αυτόν, τι είδους βιώματα κουβαλά εντός του για τις μέρες αυτές και τι πρακτικά μπορεί να κάνει. Υπάρχουν άτομα που τους πιάνει τρόμος και μόνο στη σκέψη πως πλησιάζουν Χριστούγεννα, άλλοι κατακλύζονται από μια απέραντη μοναξιά, άλλοι δεν έχουν ούτε κερί ν΄ανάψουν για να φωτίσουν λίγο το μαύρο που τους περιβάλει, άλλοι βρίσκονται στο κρεβάτι του πόνου, μην ξέροντας τι θα τους ξημερώσει, άλλοι πετούν στα σύννεφα και άλλοι νοσταλγούν και ονειρεύονται Χριστούγεννα απλά για όλους, με μυρουδιές βασιλόπιτας σπιτικής και όχι πλαστικής με φλουρί ψεύτικο…

Η επίπλαστη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, που αρχίζει σχεδόν από τα μέσα του Οκτώβρη, με κάθε λογής ακαλαίσθητες κινεζιές, έχει ως αποτέλεσμα, όταν φθάνουμε πλέον στα Χριστούγεννα, αισθήσεις και ψυχή να έχουν κορεσθεί και εξουθενωθεί σε βαθμό που να μη νιώθουν πλέον τη διαφορά…

Αυτή η συνεχής έκθεση -από τις διαφημίσεις, τα φώτα και τα Μ.Μ.Ε- στα Χριστούγεννα μιας εικονικής και απρόσιτης, για τους περισσότερους, γκλαμουριάς- έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σκληρή πραγματικότητα που μας περιβάλει. Άστεγοι, πεινασμένα και άρρωστα παιδιά, εκατομμύρια πρόσφυγες μέσα στη λάσπη και το κρύο, πόλεμοι, βόμβες από τον ουρανό αντί δώρων του Άη Βασίλη…

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, με κατακλύζουν πολλά και έντονα συναισθήματα με πιο χαρακτηριστικό αυτό της χαρμολύπης. Για μένα, τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μπουκέτο από μνήμες, εικόνες, μουσικές και μυρουδιές σπιτικές που πασχίζω να ζωντανέψω εντός μου, καθώς αυτό που βλέπω γύρω μου φαντάζει τόσο απόμακρο, ψεύτικο και «λίγο», μια διεκπεραίωση με κύριο χαρακτηριστικό μια άσκηση καταναλωτισμού, άσχημης κούρασης και στείρας επανάληψης…

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, λοιπόν, μου αρέσει να απομονώνομαι σχεδόν κάθε μέρα για λίγες ώρες στο γραφείο μου, να ξανασμίγω με τα παλιά βιβλία αγαπημένων μου συγγραφέων των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων -και όχι μόνο-, να βάζω να ακούγονται παραδοσιακά κάλαντα και μουσικές των ημερών αυτών και να ταξιδεύω νοερά προς τα δικά μου Χριστούγεννα, αυτά των ονείρων και των παιδικών μου χρόνων που μπορεί να υστερούσαν μεν κατά πολύ σε ποσότητα, σε σχέση με τα σημερινά, πλημμύριζαν, όμως, από ομορφιά, αγάπη, εγγύτητα, συνύπαρξη, απλότητα, αθωότητα, γλυκιά θαλπωρή, προσμονή και όνειρα…

Αλέξανδρε Παπαδιαμάντη, Ν. Λαπαθιώτη, Π. Δέλτα, Γ. Αθάνα, Α. Νιρβάνα, Γ. Καρκαβίτσα, Κ. Κρυστάλλη, Γ. Βιζυηνέ, Σ. Λάγκερλεφ και τόσοι άλλοι, πόσο γλυκά με ταξιδέψατε σε ταξίδια που ευτυχώς ακόμα διαρκούν μέσα μου! Σας ευγνωμονώ από καρδιάς για την ευλογία αυτή και σας υπόσχομαι πως, κάθε χρόνο και για όσο μπορώ, θα κάνουμε μαζί Χριστούγεννα, κάπου εκεί μεταξύ φαντασίας και ονείρου, έχοντας συνάμα το  βλέμμα στραμμένο προς τα εκεί που πολλοί από εμάς συχνά λησμονούν πως υπάρχουν πονεμένες ψυχές…

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ με ΥΓΕΙΑ!!!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Δεκεμβρίου 2016, 18:23
Συναισθηματικός εξτρεμισμός versus αγάπη…


Δεν είναι πολλοί αυτοί που συμπαθούν το οτιδήποτε ακραίο και, κατ΄επέκταση, αυτούς που καταφεύγουν σε ακραίου τύπου επιλογές. Το να νιώθει κάποιος απέχθεια για αυτούς που καταφεύγουν σε οποιασδήποτε μορφής ακρότητα είναι ανθρώπινο και απόλυτα κατανοητό. Η αποτροπή δε των ακραίων μορφών βίας, συμπεριλαμβανομένης και της συναισθηματικής, δεν είναι εφικτή με αφορισμούς  και καταδίκες. Για να καταφέρουμε να τις αντιμετωπίσουμε θα πρέπει να εντοπίσουμε και να κατανοήσουμε τις αιτίες που οδηγούν κάποιους στην αγκαλιά της ακρότητας. Αν αρκούμαστε στο να θεωρούμε τους εξτρεμιστές ως αιμοσταγή τέρατα, θα παραμείνουν τέρατα…

Τα άτομα που καταφεύγουν σε ακρότητες προκαλούν συνήθως την απέχθεια των υπολοίπων. Εκεί ακριβώς, όμως, βρίσκεται και η πηγή της όποιας δύναμής τους. Η απέχθεια των άλλων είναι που τους τρέφει, τους δίνει υπόσταση και τους καθιστά ΚΑΠΟΙΟΥΣ. Ένας σουηδός συγγραφέας έγραψε, πριν από πολλές δεκαετίες, πολύ σοφά κάποτε περίπου τα εξής:

«Θέλουμε να αγαπηθούμε, ελλείψει αυτού, να θαυμαστούμε, ελλείψει αυτού, να μας φοβηθούν, και, ελλείψει αυτού, να μας μισούν και να μας περιφρονούν. Θέλουμε να προκαλούμε στους άλλους κάποιου είδους συναίσθημα. Η ψυχή ριγεί στο ψύχος και αποζητά την επαφή με το οποιοδήποτε αντίτιμο».

Το αντίτιμο αυτό, λοιπόν, για τον εξτρεμισμό είναι ο ίδιος ο εξτρεμισμός και τα συνεπαγόμενα αισθήματα απέχθειας που προκαλεί στους άλλους. Αν θεωρήσουμε τον εξτρεμισμό ως μια μάσκα ή μια στολή που φορά ο εξτρεμιστής και του την αφαιρέσουμε, θα δούμε άξαφνα μπροστά μας ένα άτομο που μισεί θανάσιμα…

Αυτούς που μισούν μπορούμε να τους χωρίσουμε σε δύο κατηγορίες: αυτούς που, κατά κάποιον τρόπο, γεννιούνται ως τέτοιοι, κουβαλώντας μια γενετική κληρονομιά μίσους πολλών γενεών. Αυτή η κατηγορία είναι και η πιο επικίνδυνη γιατί δεν είναι δυνατόν να προληφθεί, από τη στιγμή που μπορούν και φυτρώσουν παντού, όπως άλλωστε και κάθε παράσιτο. Στη δεύτερη κατηγορία, ανήκουν αυτοί που μισούν εξαιτίας της έλλειψης του αντίποδα του μίσους, δηλαδή, της αγάπης. Αυτοί είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν, εάν αυτό γίνει έγκαιρα και οργανωμένα από τις μικρές ηλικίες. Πόσο εύκολο είναι, όμως,  να δείξεις αγάπη σε έναν ενήλικα εξτρεμιστή; Δεν είναι καθόλου εύκολο. Είναι ευκολότερο, όμως, να δείξει κάποιος αγάπη σε άτομα μικρότερων ηλικιών που δείχνουν δείγματα πρώιμης ακραίας συμπεριφοράς...

Ίσως ακούγεται πολύ κοινότυπη αυτή η άποψη πως, δηλαδή, ο εξτρεμισμός μπορεί να αντιμετωπισθεί με…αγάπη!!! Και, όμως, όλη η συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση μου έως τώρα αυτό μου δείχνει. Έχω δει να γίνονται μικρά ή μεγαλύτερα «θαύματα» ως αποτέλεσμα μιας στάσης αυθεντικού ενδιαφέροντος και αγάπης -από ενήλικες που λειτουργούν ως τα πρότυπα που απουσίαζαν από τη ζωή του παιδιού- απέναντι σε παιδιά, κυρίως, με τεράστια προβλήματα αντικοινωνικής και γεμάτης από μίσος συμπεριφοράς…

Πρόκειται, κυρίως, για αγόρια, που μεγάλωσαν χωρίς ίχνος αγάπης και ασφάλειας. Αντ΄αυτών, εισέπρατταν, συχνά, σωματική ή/και ψυχική βία, εξευτελισμούς και αδιαφορία, από την πλευρά του πατέρα, κατά κύριο λόγο. Στην καλύτερη περίπτωση, είχαν πατεράδες παντελώς απόντες, για διάφορους λόγους, από τη ζωή τους. Οι όποιες υλικές απολαβές δεν παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο και, για το λόγο αυτό, τα άτομα που έχουν ως κινητήριο μοχλό τους το μίσος μπορεί να προέρχονται από όλες τις κοινωνικές τάξεις…

Όταν, για κάποια άτομα, η προσοχή των άλλων και η πρόκληση οποιουδήποτε συναισθήματος σε αυτούς αποτελούν οξυγόνο για να έχουν μια ψευδαίσθηση υπόστασης ώστε να αντέχουν τη ζωή τους, τότε όλοι καταλαβαίνουμε πόσο αναγκαίο είναι για αυτούς να δημιουργούν/προκαλούν, ακόμα και με τον πλέον ακραίο τρόπο. Θα μπορούσαμε να πούμε πως όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη τους για προσοχή και αγάπη τόσο πιο ακραίες μπορεί να είναι και οι ενέργειες μίσους και πρόκλησης της προσοχής των άλλων. Είναι σαν τα μικρά παιδάκια που αποκτούν αδέλφι και νομίζουν πως οι γονείς τους δεν τα αγαπούν πια. Τότε, μπορεί να καταφύγουν ακόμα και σε ακραίες συμπεριφορές, που ίσως προκαλέσουν ακόμα την οργή των γονιών τους, προκειμένου αυτοί να ασχοληθούν μαζί τους…

Εδώ, έρχεται και η τεράστια ευθύνη των Μ.Μ.Ε. που, για τους λάτρεις των ακροτήτων, αποτελούν την κατεξοχήν πηγή οξυγόνου τους και που δίχως αυτήν δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν. Οι πηχυαίοι και βαρύγδουποι τίτλοι τους δίνουν την προσοχή που τόσο πολύ ανάγκη έχουν. Ιδιαίτερα οι βαρύγδουποι χαρακτηρισμοί του τύπου «φασίστες», «ρατσιστές», «ανθρωπόμορφα τέρατα» κ.τ.λ. αποτελούν παράσημα γι΄αυτούς, δίνοντάς τους την αυτοεικόνα που τους λείπει και μια αίσθηση παντοδυναμίας που τους δίνει αέρα στα πανιά τους για να συνεχίσουν το διαβρωτικό τους έργο…

Όσο απλοϊκό και αν φαίνεται, η έγκαιρη παροχή αγάπης αποτελεί το μοναδικό φάρμακο που μπορεί να τους γιατρέψει, αν και δεν πωλείται στα φαρμακεία. Ίσως, αν καταλάβουν πως έχουμε καταλάβει, αυτό να αποτελέσει ένα σοβαρό κίνητρο για αυτούς να γυρίσουν την πλάτη στην καταστροφική τους πορεία…

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης