αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
18 Απριλίου 2020, 20:26
Μια εκπληκτική ερμηνεία...


...διαβάστε το σχόλιο κάτω από το δεύτερο βίντεο...

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!!!


- Στείλε Σχόλιο


15 Απριλίου 2020, 07:56
ΑΝ.....


 

ΑΝ η ανατολή του ήλιου είναι για σένα απλά ένα ξημέρωμα,                                                                                             

ΑΝ οι φωνές των παιδιών από το διπλανό σχολείο απλά μια φασαρία, 

ΑΝ  ποτέ σου δεν φρόντισες  λουλούδι,                                                                                               

ΑΝ ποτέ δεν δάκρυσες, αγναντεύοντας  ηλιοβασίλεμα ή ακούγοντας μουσική,                                         

ΑΝ ο ζητιάνος, που σου απλώνει το χέρι, είναι ενοχλητικός,                                                             

ΑΝ η φτώχεια για σένα δεν είναι παρά αναξιότητα και ατυχία,                                                                 

ΑΝ δεν μπορείς να ξεχωρίσεις πότε ένα δάκρυ είναι αληθινό,                                                             

ΤΟΤΕ είσαι νεκρός, μα δεν το ξέρεις…


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Απριλίου 2020, 20:56
Πριν λίγο ο Μανώλης, τώρα ο Περικλής...


Στοκχόλμη: η φωτογραφία είναι από το προσωπικό μου αρχείο

 Σήμερα, μερικές μέρες μετά τον Μανώλη Γλέζο, χάσαμε ακόμα έναν φίλο, συναγωνιστή και συνοδοιπόρο, τον Περικλή Κοροβέση. Ένας πραγματικός διανοούμενος, μια ήρεμη δύναμη που αντιμετώπιζε πάντα με νηφαλιότητα, τεκμηριωμένα επιχειρήματα και σεβασμό τον οποιονδήποτε συνομιλητή του, απ΄όπου κι αν αυτός προέρχονταν. Θυμάμαι πως όταν κάποια φορά τον ρώτησα, πριν από πολλά χρόνια, «Ρε Περικλή, πως καταφέρνεις και διατηρείς πάντα την ψυχραιμία και την ηρεμία σου μπροστά στην τόσο προκλητική στάση και στα επιχειρήματα κάποιων;», η απάντησή του ήταν: «Βάζω πάντα τον εαυτό μου στη θέση του άλλου και σκέφτομαι πως κι εγώ το ίδιο αλλοπρόσαλλος και προκλητικός μπορεί να είμαι γι΄αυτόν»…

Ήταν μια χειμωνιάτικη νύχτα. Το κρύο βαρύ και το χιόνι σχεδόν μέχρι το γόνατο. Σε ένα μικρό φοιτητικό δωμάτιο στη Στοκχόλμη, γύρω στα 20 άτομα, ο ένας πάνω στον άλλον, περιμέναμε με αδημονία να ακούσουμε τον Περικλή Κοροβέση που ήρθε στη Στοκχόλμη, έχοντας πριν από λίγο διάστημα καταθέσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα απάνθρωπα βασανιστήρια της Χούντας και τώρα βρίσκονταν ολοζώντανος ανάμεσά μας για να μας μιλήσει, όχι μόνο για την προσωπική του περιπέτεια αλλά και για την κατάσταση στην Ελλάδα. Όλοι κρεμόμασταν από τα χείλη του και κάθε του κουβέντα μας έκανε να αναριγούμε και να σκεφτόμαστε το πως η δύναμη στα πιστεύω μας μπορεί να μας κάνει να μη λυγίσουμε και να μπορέσουμε να αντέξουμε ακόμα και τη σκληρότερη «ανθρώπινη» θηριωδία…

Καλό σου ταξίδι, φίλε μου, και μη ξεχάσεις να πάρεις τσιγάρα μαζί σου εκεί που πας…


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Απριλίου 2020, 20:37
Ένας ανεπιθύμητος παλιός «φίλος»…


- Κοίταξε, μου είπε, μόλις συναντηθήκαμε. Εγώ δεν είμαι σαν τις άλλες τις πουτάνες. Εγώ μιλώ αντρίκια και  σταράτα. Δεν ήρθα πισώπλατα όπως οι άλλες, ενώ κοιμάσαι ή γαμάς, να σε αφήσω στον τόπο με ένα έμφραγμα ή ένα εγκεφαλικό.

Αυτά μου είπε μόλις δώσαμε τα χέρια στην αίθουσα αναμονής του ακτινοδιαγνωστικού τμήματος.

- Έτσι όπως το θέτεις, νομίζω πως έχεις κάποιο δίκιο, τόλμησα να ψελλίσω, αλλά…

- Δεν υπάρχει «αλλά», μου λέει απότομα. Και στο κάτω-κάτω της γραφής, φίλε μου, δεν ήρθα μόνος μου, εσύ με φώναξες με τις μαλακίες που κάνεις μια ζωή. Τέλος οι μαλακίες, λοιπόν.  Έχεις διορία κάτι μήνες, άντε ένα-δυο χρονάκια, αν είσαι καλό παιδί και αλλάξεις τρόπο ζωής. Βλέπεις, είμαι ειλικρινής μαζί σου, φίλε μου.

Έπαψα να τον ακούω και βγήκα έξω. Έβγαλα τσιγάρο και ρούφηξα μια γερή τζούρα  με όλη μου τη δύναμη. Σκέτη θανατηφόρα απόλαυση. Με ακολούθησε, πλησίασε και μου λέει:

- Όλοι ίδιοι είσαστε, θέλετε αμέσως να με ξεφορτωθείτε. Μήπως κατά λάθος γνωριστήκαμε; Μήπως το μηχάνημα ήταν σκονισμένο και έδειχνε άλλα αντί άλλων ή μήπως φταίει ο μαλάκας ο ακτινολόγος που δεν έκανε σωστά τη δουλειά του; Εσείς, καμιά ευθύνη δεν έχετε και ψάχνετε αμέσως για φτηνές δικαιολογίες; Ανθρωπάκια…

Δεν είχα καμία όρεξη για κουβέντα, του έδωσα αναγκαστικά το χέρι, κλείνοντας νέο ραντεβού σε τρεις μέρες για περαιτέρω εξετάσεις…

- Εδώ θα είμαι, μου λέει, θα σε περιμένω.

- Άντε και γαμ…., ψέλλισα μέσα από τα δόντια μου και κατηφόρισα προς τη θάλασσα. Εκεί καταλήγω πάντα, τόσο στα εύκολα όσο και στα δύσκολα, στη θάλασσα.

Το μάρμαρο ζεστό από τον ήλιο και η θάλασσα λάδι. Ήταν από αυτές τις υπέροχες Αλκυονίδες που μυρίζουν άνοιξη. Ξεκούμπωσα όλα τα κουμπιά του πουκαμίσου μου και ξάπλωσα στο ζεστό μάρμαρο.

- Έχει δίκιο ο τύπος, σκέφθηκα και άρχισα να νευριάζω άσχημα με τον εαυτό μου. Τι τον βρίζεις, ηλίθιε; Τι περίμενες; Οι μισοί σου φίλοι από την ίδια αιτία χάθηκαν. Έχεις καπνίσει μέχρι τώρα στη ζωή σου ένα αμπάρι τσιγαράδικου και στο γράφει και το πακέτο πως το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο. Τι είναι αυτό που δεν καταλάβαινες;

Κόμποι ιδρώτα άρχισαν να σχηματίζονται στο μέτωπό μου από τη ζέστη και το θυμό μου.

- Τι τη θέλω τώρα την ηλιοθεραπεία και τα όνειρα για θαλασσινά ταξίδια, σκέφθηκα. Αυτά μας έλειπαν τώρα. Δεν σου φτάνει που όργωσες όλες τις ελληνικές, και όχι μόνο, θάλασσες;

Μόλις ανακάλυψα πως άρχισα να σκέφτομαι σαν η ζωή μου να έχει ημερομηνία λήξης. Προσδόκιμο ζωής, το ανώτερο γύρω στα 5 χρόνια, λένε οι στατιστικές…

- Κρίμα, νέος άνθρωπος κι έφυγε έτσι ξαφνικά, θα λένε οι γειτόνισσες.

Με κάτι τέτοιες και άλλες παρόμοιες εποικοδομητικές σκέψεις άρχισα να ξενυχτώ τις ατέλειωτες νύχτες που σέρνονταν, βασανιστικά αργά, μέχρι να τις διώξει το πρώτο φως της αυγής…

Είχε αρχίσει να χαράζει και ο θόρυβος από τη σκουπιδιάρα του Δήμου μου υπενθύμισε πως, εκεί έξω τουλάχιστον, υπάρχει ακόμα ζωή. Έπρεπε κι εγώ να κουβαλήσω τη δική μου. Άνοιξα το παράθυρο για να δω αν έχει ήλιο ή συννεφιά. Με τον ήλιο χαίρομαι μα και με τη συννεφιά χαμογελώ. Ποτέ μου δεν χρησιμοποιώ ομπρέλα. Μου αρέσει να προχωρώ απροστάτευτος μέσα στη βροχή και να γίνομαι ένα με αυτήν. Μου δημιουργεί ένα έντονο αίσθημα ελευθερίας, όπως όταν κάνω εντελώς γυμνός μπάνιο στη θάλασσα σε κάποιον έρημο και με κρυστάλλινα νερά ορμίσκο, βουτώντας από την πρύμνη του ιστιοφόρου….

Όλες αυτές τις μέρες, κάθε νύχτα με νικούσε και κάθε πρωί έπαιρνα το αίμα μου πίσω. Ο ζωοδότης ήλιος, τα παιδάκια που πήγαιναν ανέμελα στο σχολείο τους, οι γυναίκες που τίναζαν τα σεντόνια από τα μπαλκόνια τους, ο μαλάκας που κορνάρει δίχως λόγο από πίσω μου, η γιαγιάκα που, πηγαίνοντας κάθε πρωί στο φούρνο, μου λέει τόσο ευγενικά καλημέρα, η γάτα που λιάζεται στην οροφή του αυτοκινήτου, τα πιασμένα χέρι-χέρι ερωτευμένα νεαρά ζευγάρια. Όλα μυρίζουν Ζωή…

Έτσι και η σημερινή μέρα, φαίνεται πως θα είναι υπέροχη με τέτοιον ήλιο. Το μόνο που την κάνει να μουνταίνει είναι το απογευματινό ραντεβού μαζί Του….

Μόλις, όμως, είχα πάρει την απόφασή μου και ένιωσα αμέσως πως είναι η σωστή. Αμέσως, έφυγε από πάνω μου το βάρος της νύχτας, του σκοταδιού και του αγγίγματος του θανάτου. Η Ζωή και η Ελευθερία πάνε πάντα μαζί και μας  χαρίζονται μόνο μία φορά. Κάθε μέρα, θα πρέπει να αγωνιζόμαστε για να τις κρατήσουμε ζωντανές και αδελφωμένες. Έτσι πήρα την απόφαση να παλέψω μαζί του, μέχρι το τέλος, όποιο και αν είναι αυτό, αλλά με τους δικούς μου όρους…

Πήγα πιο νωρίς στο ραντεβού. Τα αποτελέσματα δεν είχαν βγει ακόμα κι έτσι κάθισα στην γκρίζα αίθουσα περιμένοντας. Πάντα αναρωτιόμουν πόσους τόνους γκρι χρώματος μπορεί να έχουν ξοδέψει οι αρμόδιοι μαλάκες όλων των νοσοκομείων της χώρας ώστε να είναι τόσο «χαρούμενα»…

Ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Ένιωσα να διακατέχεται από μια ανασφάλεια. Ίσως, σκέφθηκα, να γνωρίζει την απόφασή μου. Κάτι πήγε να πει αλλά, αυτή τη φορά,  τον έκοψα εγώ απότομα.

- Άκου, φίλε μου, έχεις χάσει, του είπα με απόλυτη σιγουριά.

- Αποφασισμένο σε βρίσκω, απαντά.

- Ναι, σε έχω νικήσει ήδη στο παρελθόν, γιατί όχι και τώρα;

Ένιωσα πως ξαφνιάστηκε, μάλλον δεν περίμενε κάτι τέτοιο.

- Πάντως, σε ευχαριστώ για την ειλικρίνειά σου, του είπα. Με έκανες να σκεφτώ και να αλλάξω πολλά στη ζωή μου. Ανακάλυψα πως το να ξυπνάς κάθε πρωί είναι ευτυχία, πως, αν θέλεις, μπορείς να δεις την ομορφιά εκεί που δεν τη βλέπουν οι άλλοι, πως το ποτήρι είναι πάντα μισογεμάτο, πως η εκδίκηση δεν είναι πιάτο που τρώγεται κρύο γιατί ο θυμός και το μίσος, όταν καραδοκούν για καιρό μέσα μας, μόνο εμάς τους ίδιους, τελικά, δηλητηριάζουν, πως δεν αρκεί ν΄αγαπάς τους ανθρώπους σου, θα πρέπει και να τους το λες, να τους το δείχνεις. Κανένας δεν θα σε θυμάται για τις υπέροχες σκέψεις σου αλλά για τις όμορφες πράξεις που κατάφερες να κάνεις, και, τέλος, όταν αγωνίζεσαι, είσαι πάντα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!

Αυτά του φώναζα με δύναμη, όταν ακούστηκε από το ηχείο της αίθουσας αναμονής το όνομά μου. Σηκώθηκα και μπήκα με στέρεο βήμα στο γραφείο του γιατρού. Κάθισα απέναντί του και τον κοίταξα στα μάτια με προσμονή.

- Έχω ευχάριστα νέα για σας, μου είπε χαμογελώντας. Τελικά, δεν έχετε αυτό που φοβόμασταν και για το οποίο ήμασταν σχεδόν σίγουροι.

Ξαφνικά, ένιωσα τόσο ανάλαφρος, πως αγαπώ όλον τον κόσμο, πως δεν θέλω τίποτα άλλο από το να έχουμε όλοι μας μόνο την υγειά μας. Βγήκα στο σαλόνι. Η καρέκλα που καθόταν ήταν άδεια. Είχε φύγει…

Βγήκα έξω και πήρα μια βαθιά ανάσα καθαρό αέρα. Κατηφόρισα προς τη θάλασσα. Εκεί καταλήγω πάντα, κοντά της. Αυτήν, για κάποιον περίεργο λόγο, ποτέ δεν τη φοβάμαι, κι ας μου έδειξε, αρκετές φορές,  το πιο άγριο πρόσωπό της…


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Απριλίου 2020, 12:27
Μια άνοιξη διαφορετική από τις άλλες...


Και ξαφνικά, αποκτήσαμε έναν νέο εχθρό που είναι, λέει, και αόρατος και μπορεί να μας προσβάλει ανά πάσα στιγμή, χωρίς καν να το πάρουμε χαμπάρι. Λες και το εγκεφαλικό, το έμφραγμα, τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα ή ο καρκίνος μας προειδοποιούν, στέλνοντάς μας προσκλητήριο προσβολής.

Ενώ κάθε χρόνο πεθαίνουν περίπου  10 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη μόνο από καρδιοπάθειες και ισχαιμικά επεισόδια και αρκετά ακόμη εκατομμύρια από καρκίνο, διαβήτη και αυτοκινητιστικά, έχει δημιουργηθεί παγκόσμιος συναγερμός για τις μερικές δεκάδες χιλιάδες θυμάτων του κορωνοϊού. Κάθε μέρα που περνά, πεθαίνουν περίπου 150 000 άνθρωποι στον πλανήτη, ενώ γεννιούνται περίπου 360 000 παιδιά. Αυτό σημαίνει πως ο πληθυσμός της γης αυξάνεται ετησίως κατά 130 εκατομμύρια περίπου. Με άλλα λόγια, ο κορωνοϊός, ακόμα και αν είχε ως συνέπεια το θάνατο μερικών εκατομμυρίων ανθρώπων, ο αριθμός αυτός θα ήταν, όπως λέγεται, «στατιστικά ασήμαντος»…

Ξαφνικά, «ξεχάσαμε» τις προκλήσεις του Ερντογάν και του Ιράν, τον πόλεμο στη Συρία με τις εκατοντάδες χιλιάδες νεκρών και την ανείπωτη ανθρώπινη τραγωδία, το προσφυγικό, την κλιματική αλλαγή, τα πλεονάσματα και τους κρατικούς προϋπολογισμούς, που ήταν, μέχρι πρότινος, μείζονα θέματα και που τώρα έχουν χλωμιάσει εμπρός στην απειλή του άγνωστου νέου μας κοινού εχθρού.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (Π.Ο.Υ.), κάθε χρόνο πεθαίνουν 4,6 εκατομμύρια άνθρωποι, εξαιτίας της μόλυνσης του περιβάλλοντος. Τα θύματα του κορωνοϊού φαντάζουν, πραγματικά, αστεία μπροστά σε αυτόν τον αφανισμό. Και όμως, αυτοί που κινούν τα νήματα της ανθρωπότητας, όσο εμείς οι απλοί άνθρωποι ΔΕΝ συνειδητοποιούμε τη συλλογική μας δύναμη, σφυρίζουν αδιάφορα. Φαίνεται πως αυτές είναι οι  οδηγίες των τεράστιων οικονομικών συμφερόντων που εκπροσωπούν, πέραν του ότι οι ίδιοι και τα αγαπημένα τους πρόσωπα ζουν ακόμα ασφαλείς σε μη μολυσμένες περιοχές του πλανήτη και μακριά από πολέμους, «ανεπιθύμητους» και ανθρώπινη δυστυχία. Ο κορωνοϊός, όμως, δεν καταλαβαίνει από κτίσιμο τειχών, τοποθετήσεις συρματοπλεγμάτων και χρήση σφαιρών…

Δημιουργείται, λέμε, μια παγκόσμια αλληλεγγύη, αλλά ταυτόχρονα κλείνουμε τα σύνορά μας, τη στιγμή που οι περισσότεροι ειδικοί θεωρούν πως αυτό δεν έχει καμία ουσιαστική επίπτωση στην εξάπλωση του ιού. Ο ιός δεν χρειάζεται βίζα για να μας επισκεφθεί. Το μέτρο αυτό μόνο ψυχολογική επίδραση έχει. Απλά, το φόβο μας μετριάζει, καθώς έχουμε «εκπαιδευτεί», εδώ και δεκαετίες, πως όλα τα κακά προέρχονται από εξωτερικούς εχθρούς που μόνο το όνομά τους, στην ουσία, κάθε φορά αλλάζει. Άλλοτε είναι «μετανάστες», άλλοτε «πρόσφυγες», άλλοτε «Ρωσοπόντιοι ή Αλβανοί», άλλοτε Σόιμπλε και ο κατάλογος είναι μακρύς…

Είναι απόλυτα βέβαιο πως η ύπαρξη της ανθρωπότητας δεν απειλείται από τον ιό. Η ισπανική γρίπη, περί τα τέλη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, άφησε πίσω της 50 εκατομμύρια νεκρούς και πολλά περισσότερα εξαθλιωμένους ανθρώπους, πριν εξαφανιστεί. Συνέβαλε, όμως, όπως συχνά συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, στην εμφάνιση και στο θέριεμα των σκοτεινών δυνάμεων του φασισμού και του ναζισμού, που εκμεταλλευόμενες αυτήν την αδυναμία και ευαλωτότητα των ανθρώπων, πήραν τα ινία της εξουσίας ( Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία κ.ά.) με τις γνωστές συνέπειες.

Αυτό που σίγουρα θα δημιουργήσει αυτός ο νέος ιός είναι μια μεγάλη ψυχολογική κρίση που οι μακροπρόθεσμες συνέπειές της μπορεί να αποβούν καταστροφικές. Η περίφημη και παντοδύναμη Ευρωπαϊκή Ένωση μοιάζει ευάλωτη, αδύναμη, διαιρεμένη και απρόθυμη να τείνει χείρα βοήθειας στα κράτη μέλη της που πλήττονται ανελέητα και των οποίων το Εθνικό Σύστημα Υγείας βρίσκεται στα πρόθυρα μιας κατάρρευσης. Η όποια βοήθειά της είναι  ανοργάνωτη και αποσπασματική. Χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία και η μικρή Ελλάδα στρέφονται στην Κίνα και στα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα για βοήθεια. Η Ε.Ε. -αφού πρώτα απέτυχε να αντιμετωπίσει την προσφυγική κρίση, με τα πιο ισχυρά οικονομικά μέλη της να νίπτουν τας χείρας τους και να αφήνουν τους υπόλοιπους να τα βγάλουν πέρα, στην ουσία, μόνα τους- τώρα μοιάζει και εντελώς απροετοίμαστη και απρόθυμη να αντιμετωπίσει αλληλέγγυα και την κρίση του κορωνοϊού. Η επιλογή της τακτικής της καμένης γης, με την ερήμωση κάθε δημόσιου χώρου μέχρι να λιμοκτονήσει ο ιός, μοιάζει να είναι το μόνο ισχυρό, μέχρι στιγμής, όπλο που έχει να αντιτάξει απέναντι σε αυτόν…

Τέλος, φαίνεται πως ο δυτικός κόσμος  περισσότερο αγωνιά ώστε να μην απομυθοποιηθεί το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του γεμάτου καροτσιού του σούπερ μάρκετ και η αντικατάστασή του από μισογεμάτα καρότσια με χαρτί τουαλέτας, αντισηπτικά, μακαρόνια και όσπρια, παρά μια αλλαγή φιλοσοφίας και οικονομικού μοντέλου προς όφελος των πολλών…


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Μαρτίου 2020, 10:09
Διαμάντι σκέψης...


 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Ο κορωνοϊός ξετινάζει τα κηρύγματα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 29.03.2020 : 20:59

Πρέπει να είναι ψυχοφθόρος μαζοχισμός να είσαι αρχιτέκτονας με συνείδηση εργολάβου οικοδομών, γιατρός με συνείδηση κομψού χρηματολάγνου, δάσκαλος αργυρώνητος με καλοστημένα «ιδιαίτερα», πολιτικός υποταγμένος στον υπόκοσμο του άνομου πλούτου και του δημοσιογραφικού αμοραλισμού. Και η δυστυχέστερη από όλες τις άλλες περίπτωση: να είσαι επίσκοπος με συνείδηση κορυφαίου στην υπαλληλία εξυπηρέτησης των «θρησκευτικών αναγκών του λαού».

Να το ξαναπούμε, κι ας είναι χιλιοειπωμένο ή σκόπιμα στρεβλωμένο: Η Εκκλησία βρίσκεται στους αντίποδες της θρησκείας, πρόκειται για αλληλοαναιρούμενες έννοιες. Η θρησκεία είναι ατομοκεντρικό γεγονός, θωρακίζει το εγώ με μεταφυσικές πεποιθήσεις, ναρκισσιστική πειθαρχία σε νομικές διατάξεις, παρέχει ψυχολογική ευεξία προσδοκίας ότι το εγώ θα επιβιώσει σε ατέρμονα γραμμικό χρόνο. Η Εκκλησία είναι αυτό που δηλώνει καταγωγικά η ελληνική της ονομασία: Μια κλήση-σε-σχέση (εκ-καλώ) αγαπητικής ελευθερίας. Οχι να υπάρχεις και επιπλέον να αγαπάς, αλλά να υπάρχεις επειδή αγαπάς, ελεύθερος από τις αναγκαιότητες της ιδιοτέλειας.

Να υπάρχεις με τον τρόπο της Τριαδικής Αιτιώδους Αρχής τού υπάρχειν, η οποία «αγάπη εστί». Τα ονόματα «Πατήρ», «Υιός», «Παράκλητος» δηλώνουν την ύπαρξη ως σχέση, ως ελευθερία αγάπης.

Για την «εκκλησία των πολιτών» στην Αρχαία Ελλάδα «κριτήριον αληθείας», δηλαδή αθανασίας της ύπαρξης, ήταν ο «τρόπος της του παντός διοικήσεως» (Ηράκλειτος): η λογική αρμονία των σχέσεων, η συμπαντική ευταξία και κοσμιότητα. Για τους Χριστιανούς είναι η ελευθερία της αγάπης, το άθλημα αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς.

Η αναζήτηση να πραγματωθεί ο «κατ’ αλήθειαν» τρόπος ύπαρξης και συνύπαρξης γέννησε τον πολιτισμό της Αρχαίας Ελλάδας: την πόλιν και τους θεσμούς της, το θάμβος της αρχιτεκτονικής, την τραγωδία, το «άγαλμα» στη γλυπτική. Η ίδια αναζήτηση αλήθειας των χριστιανών Ελλήνων γέννησε τον πολιτισμό της κοινότητας - ενορίας, την αρχιτεκτονική των «κεκλιμένων ουρανών» (θόλων-ημιθολίων-τόξων), τη συνέχιση της τραγωδίας στην ευχαριστιακή δραματουργία και του αρχαιοελληνικού άσματος στο «βυζαντινό» μέλος.

Για λόγους ιστορικά ευκρινείς και με καταλύτη την κοσμογονική αλλαγή στην πληθυσμική σύνθεση των ευρωπαϊκών περιοχών της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από τον 4ο έως και τον 6ο μ.Χ. αιώνα, ανακόπηκε και εξαρθρώθηκε η συναρμογή του ελληνικού και του χριστιανικού «παραδείγματος». Οι βαρβαρικοί εισβολείς «εκχριστιανίστηκαν», δηλαδή προσάρμοσαν το εκκλησιαστικό γεγονός στις δικές τους απαιτήσεις για «θρησκεία». Ο θρησκειοποιημένος Χριστιανισμός στη Δύση έδωσε, στον μεσαίωνα, θαυμαστά δείγματα Τέχνης - τεχνικής με θρησκευτική έμπνευση και μαστορική επιδεξιότητα, αλλά η καισαρική διαφορά της Εκκλησίας από τη θρησκεία είχε πια χαθεί.

Ο Ελληνισμός, όταν, ύστερα από τέσσερις αιώνες τουρκοκρατίας, κατόρθωσε να ελευθερώσει ένα ελάχιστο τμήμα από τις κοιτίδες του πολιτισμού του, επιβίωσε για δώδεκα μόλις χρόνια με μια ανεξαρτησία δραματικά εμφυλιοπολεμική. Η αποτυχία λειτούργησε ταχύτατα ως πρόσχημα, για να καταστεί το κρατίδιο με τον Οθωνα, τοπικό προτεκτοράτο των δυτικοευρωπαϊκών Δυνάμεων, με τους θεσμούς και τις λειτουργίες του παθητικές απομιμήσεις του ευρωπαϊκού πρωτοτύπου. Κατεπειγόντως η Εκκλησία αυτοανακηρύχθηκε «αυτοκέφαλη» σε ρόλο κρατικής θρησκείας, μετασχηματίστηκε σε χρηστικό κρατικό θεσμό, με απόλυτη προτεραιότητα την ηθικιστική ωφελιμοθηρία, το νοησιαρχικό προπαγανδιστικό κήρυγμα.

Ετσι διολισθήσαμε στη θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος, στη ριζική αλλοτρίωσή του. Χάθηκε η συνείδηση μετοχής σε σώμα: ενορίας - κοινότητας. Η πίστη έπαψε να σημαίνει εμπιστοσύνη, σημαίνει ατομικές «πεποιθήσεις» ή (το ευκολότερο) υποταγή στις ντιρεχτίβες μιας «αυθεντίας». Η αρετή είναι ατομικό κατόρθωμα (οπωσδήποτε χρηστικό) και η αλήθεια μια εξουσιαστικά εγγυημένη γνώση. Σήμερα πια, στο ελλαδικό κρατίδιο, η Εκκλησία, μαζί με το ΚΚΕ, είναι οι δυο πανομοιότυποι θεσμοί με την ίδια εμπιστοσύνη στην ιδεολογική πειθαρχία και απόλυτη προτεραιότητα της διάνοιας και της χρηστικής ωφελιμότητας των δογμάτων.

Στην Ελλάδα σήμερα οι επίσκοποι στο σύνολό τους (οι εξαιρέσεις σπάνιες) δείχνουν να καταλαβαίνουν το λειτούργημά τους ως αξίωμα πρωτοκλασάτου προπαγανδιστή – συγγενεύουν περισσότερο με τη λογική των opinion makers και των υπερασπιστών ενός ιδεολογικού «αλαθήτου». Αντιλαμβάνονται την «πατρότητα» που ευαγγελίζεται η Εκκλησία, σαν στοργικό «ύφος», στην κηρυγματική τους φλυαρία, την αφ’ υψηλού παροχή συμβουλών συμπεριφοράς.

Ο μανιώδης πληθωρισμός του κηρύγματος είναι η εξόφθαλμη βεβαίωση του εκπροτεσταντισμού της Εκκλησίας στην Ελλάδα. Κήρυγμα-κήρυγμα-κήρυγμα, καταιγισμός ωφελιμολογίας – όλα αρχίζουν και τελειώνουν στην κατα-νόηση και στο συναίσθημα, ακριβώς όπως και στο ΚΚΕ. Δεν αρκεί η προφορική κενολογία, υπάρχει και η έντυπη (εκατοντάδες χιλιάδες κηρυγματικά φυλλάδια η «Φωνή Κυρίου», κάθε Κυριακή), μαζί και το περιοδικό που απαραίτητα κάθε Μητρόπολη εκδίδει – εκεί τα ιδεολογικά «ψυχωφέλιμα» μοιράζονται τις σελίδες με αναρίθμητες επιδεικτικές φωτογραφικές απαθανατίσεις του τοπικού επισκόπου.

Δυστυχισμένοι άνθρωποι, χωρίς έστω και τη μικροαστική σοβαρότητα. Ποιος κορωνοϊός θα μπορέσει ποτέ να συγκλονίσει την «ηγετική» τους υπεροψία και να τους υποψιάσει για το χάρισμα της πατρότητας;


- Στείλε Σχόλιο


30 Μαρτίου 2020, 19:30
Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά, σωπαίνουν κι οι καμπάνες...


Τον πρωτογνώρισα πριν από μερικές δεκαετίες στη Στοκχόλμη. Είχε έρθει καλεσμένος του Ελληνοσουηδικού Συλλόγου για να μας μιλήσει για ένα θέμα του οποίου τον τίτλο δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή. Δεν έχει, όμως, καμία σημασία, όχι μόνον τώρα, αλλά ούτε και τότε όπως όλοι μας διαπιστώσαμε. Ο λόγος του φλογερός και άμεσος, ήταν σαν να σε πυρπολεί. Είχες την αίσθηση πως βρίσκονταν μπροστά σου, πως σε κοιτά στα μάτια με εκείνο το γαλάζιο, σαν τον Κυκλαδίτικο ουρανό, βλέμμα του και σε κάνει να θέλεις να πετάξεις, να γεμίσεις τα πνευμόνια σου με οξυγόνο ελευθερίας…

Αυτό που θυμάμαι ακόμα και μέχρι σήμερα και που θα θυμάμαι για όλη μου τη ζωή, έχοντας συνάμα την εικόνα του ολοζώντανη μπροστά μου, είναι τα τελευταία λόγια με τα οποία έκλεισε την ομιλία του τότε, αναφερόμενος στους διωγμούς και στις εκτελέσεις των αγωνιστών της Αντίστασης: «Τι ζητούσαμε, μωρέ; Να μπορούμε να τρώμε το ψωμί που βγάζαμε ελεύθερα, να αναπνέουμε και να μιλάμε ελεύθερα, να ερωτευόμαστε, σαν νέοι άνθρωποι που ήμασταν τότε, ελεύθερα».

Τα μάτια του είχαν βουρκώσει. Μαζί και τα δικά μας…

ΥΓ. Πριν από λίγο, άνοιξα την τηλεόραση για να ακούσω την ενημέρωση από τον καθηγητή Σωτήρη Τσιόδρα για τις εξελίξεις στο μέτωπο του κορωνοϊού. Ολοκληρώνοντας την ενημέρωση αυτός ο λαμπρός επιστήμονας και σπάνιος άνθρωπος, αναφέρθηκε λιτά και τρυφερά στο θάνατο του αγωνιστή Μανώλη Γλέζου («Τελειώνοντας θέλω να απευθύνω και εγώ σήμερα με όλους τους Έλληνες τον χαιρετισμό στον άνθρωπο, που ήταν ο πρώτος ήρωας της Εθνικής Αντίστασης». Στη συνέχεια συμπλήρωσε πως ο Μανώλης Γλέζος, με το κατέβασμα της σβάστιγκας από την Ακρόπολη, έδωσε το μήνυμα του αγώνα για την ελευθερία σε όλη την σκλαβωμένη Ευρώπη.), προσθέτοντας πως τον συνάντησε τυχαία πριν από κάποια χρόνια και πως του δόθηκε η ευκαιρία να συζητήσει μαζί του. Η συνομιλία αυτή, είπε, του ήταν ευεργετική…(«Δεν θα ξεχάσω την ειλικρινή συζήτηση που είχα μαζί του πριν από μερικά χρόνια, σε μια εντελώς τυχαία αλλά ευεργετική για εμένα συνάντηση»).

Αυτό ακριβώς ένιωσα κι εγώ, πολλά χρόνια πριν, μετά από εκείνη την ομιλία του στη Στοκχόλμη και τη συνάντηση, το ίδιο βράδυ, μιας παρέας συντρόφων μαζί του σε ένα φιλικό σπίτι…

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!


- Στείλε Σχόλιο


27 Μαρτίου 2020, 05:54
Λόγια πικρά...


Με πόνεσαν τα πικρά σου λόγια, παλικάρι μου.

Κοντεύει να ξημερώσει. 

Ξεκίνησα να σου στείλω ένα γραφτό.   

Γιατί να σε στενοχωρήσω, σκέφτηκα,   

γιατί να σε γεμίσω τύψεις                                                                                                               

γιατί να σου χαλάσω τη μέρα που ξημερώνει;                                                                                     

Όταν οι λέξεις που πονούν αρχίζουν να μη χωρούν μέσα μου,                                                             

τις σφίγγω με τόση δύναμη που αρχίζουν να στάζουν.                                                                       

Δεν πειράζει, σκέφτομαι τότε,                                                                                                           

ούτως ή άλλως βρεγμένος από τα νύχια ως την κορφή είμαι…                                                     

Κοντεύει να ξημερώσει.                                                                                                                       

Μια καινούργια μέρα ξεκινά ή συνεχίζεται η προηγούμενη;                                                                 

Σε λατρεύω…

(Αφιερωμένο στον freddieKrueger που είναι τόσο ευαίσθητος όσο δεν θέλει να δείχνει...)


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2020, 12:33
Ο αγαπημένος μου πατέρας...


Ένας άνθρωπος του μόχθου ήταν ο πατέρας μου. Ακάματος δουλευτάρης που φρόντιζε να μη λείπει τίποτα από τα απαραίτητα στη γυναίκα και στα τρία του παιδιά. Όσο για τον εαυτό του, ότι περίσσευε και αν περίσσευε. Όσο σκληρή ήταν η δουλειά που έκανε και με τον τρόπο που την έκανε, άλλο τόσο τρυφερή ήταν η όμορφη ψυχή του. Ποτέ χατίρι δεν μας χάλασε και λάτρευε τη μητέρα μας, δείχνοντάς το με κάθε τρόπο. Της μιλούσε μόνιμα γλυκά και τρυφερά -πράγμα ιδιαίτερα σπάνιο για τους άνδρες της εποχής εκείνης- και τη βοηθούσε πάντα τις Κυριακές στις βαριές δουλειές του σπιτιού και όχι μόνο, έχοντας γυρίσει μόλις  το προηγούμενο βράδυ, αργά, από τα μακρινά, κουραστικά και επικίνδυνα, ιδιαίτερα τους χειμωνιάτικους μήνες, επαγγελματικά του ταξίδια.

Λάτρευε τη μουσική ο πατέρας μου και είχε μια υπέροχη δυνατή φωνή τενόρου που συνέβαλε στο να πρωτοστατεί σε όλα τα τόσο όμορφα γλέντια που γίνονταν στα σπίτια συγγενών και φίλων τότε. Καντάδες και διάφορα ελαφρά τραγούδια της εποχής ήταν το σύνηθες ρεπερτόριό του. Θυμάμαι, όμως, πως, πάντα και κάποια στιγμή που άναβε το γλέντι, όλοι του ζητούσαν να τραγουδήσει διάφορα πολύ δημοφιλή ρώσικα παραδοσιακά τραγούδια, όπως το «Ochi Chernye», το «Katyusha», το «Moscow Nights», «Song of the Volga man» και διάφορα άλλα. Ήταν μόλις 5 χρονών ο πατέρας μου όταν η οικογένειά του, μια εύπορη ελληνική οικογένεια εμπόρων στην Οδησσό, έφυγε άρον-άρον για την Ελλάδα, για να γλυτώσει τους διωγμούς του τότε, μετά Λένιν, καθεστώτος. Παρόλ΄αυτά, θυμόταν και μιλούσε άψογα τη ρωσική γλώσσα. Σε ηλικία 4 χρόνων, άρχισε τα μαθήματα βιολιού και είχε χαρακτηριστεί τότε ως παιδί-θαύμα, αλλά, ευτυχώς ή δυστυχώς και έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, παρέμεινε απλά παιδί, αλλά με μια απίστευτα γενναιόδωρη ψυχή…

Του άρεζε πολύ η κλασσική μουσική και, όποτε τύχαινε να έρθει καμιά συμφωνική ορχήστρα ή κάποιος επώνυμος σολίστ της κλασσικής μουσικής στην πόλη μας, με έπαιρνε μαζί του να τους ακούσουμε. Κι εγώ, παιδί 5-6 χρονών τότε, άκουγα όσο άντεχα πριν αποκοιμηθώ στο πλάι του…

Έτσι, όμως, έμαθα να αγαπώ την κλασσική μουσική από τότε και, όταν κάποια στιγμή αγόρασε ένα ραδιόφωνο-έπιπλο που είχε ενσωματωμένο και ένα πικ-απ, του ζητούσα συχνά να μου βάζει ένα δίσκο που του είχαν φέρει από το εξωτερικό και ο οποίος είχε, μεταξύ άλλων, το πρώτο μέρος του κοντσέρτου για βιολί του Μπετόβεν. Έπαιρνα θέση στον καναπέ απέναντι και τα δάκριά μου άρχιζαν να τρέχουν, ως δια μαγείας, ποτάμι. Ιδιαίτερα από το σημείο 21:45 μέχρι το τέλος στο παρακάτω βιντεάκι, τα δάκρια μετατρέπονταν σε λυγμούς.

Ποτέ δεν μπόρεσα να εξηγήσω με σιγουριά τι μου προκαλούσε τόσο μεγάλη  συγκίνηση το άκουσμα της συγκεκριμένης μουσικής, σε τόσο μικρή ηλικία αλλά και μέχρι σήμερα. Η πιο πιθανή ερμηνεία που δίνω είναι πως ενεργοποιείται εντός μου το συλλογικό υποσυνείδητο της οικογένειάς μου, και ιδιαίτερα του πατέρα μου, με τον ξεριζωμό, τους διωγμούς, την προσφυγιά και με τα όσα μύρια συνακόλουθα, καθώς και με τη θλίψη του για το χαμό της μητέρας του τότε και το οριστικό αντίο του στο αγαπημένο του βιολί που ποτέ πια στη συνέχεια δεν του δόθηκε η ευκαιρία να συνεχίσει…


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιανουαρίου 2020, 16:00
"Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα..."


Στόχος της ζωής μας δεν θα πρέπει να είναι το "ευ ζην" μας, αλλά το να προσπαθούμε, με κάθε τρόπο, να αφήσουμε ένα αποτύπωμα αγάπης σε αυτόν τον κόσμο που, μαζί με άλλα ανάλογα, να μπορέσει κάποια στιγμή να τον αλλάξει, έστω και λίγο, προς το καλύτερο...

Για τον σκοπό αυτό, ο χρόνος αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο των ονείρων και της θέλησής μας...

*** Ένα μοναδικό τραγούδι, ερμηνευμένο από μία νέα καταπληκτική τραγουδίστρια. Απολαύστε το!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Ιανουαρίου 2020, 11:38
Ο τρελός του χωριού...


Κάθε χωριό, κάθε γειτονιά έχει, ή τουλάχιστον είχε  παλαιότερα, και το δικό του «τρελό» και, αν δεν είχε, φρόντιζε με διάφορους τρόπους να τον δημιουργήσει. Σίγουρα, κάτι που επαναλαμβάνεται δεν είναι τυχαίο. Είναι, φαίνεται, ενός είδους  συλλογική ανάγκη που κάτι γενικότερο εξυπηρετεί. Ίσως γίνεται ο φορέας και το άλλοθι των υπολοίπων για πράγματα που δεν αντέχουν ή φοβούνται στον ίδιο τους τον εαυτό. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν τους κοινούς τους «τρελούς» με συμπάθεια, ανοχή και μια ιδιότυπη γενναιοδωρία, κερνώντας τους πάντα -εκτός από καρπαζιές, κοροϊδίες, «εξυπνάδες» και καψώνια- και κάποιο αναψυκτικό, ουζάκι ή γλυκό…

 Τα χρόνια περνούν και οι καιροί αλλάζουν. Δεν συναντούμε πλέον το ίδιο συχνά τον «τρελό» του χωριού καθώς τα χωριά και οι παλιές γειτονιές αργοσβήνουν κάτω από τη βίαιες και σαρωτικές αλλαγές της σύγχρονης κοινωνίας. Όπως και η πανίδα, που μετακομίζει και συρρικνώνεται στο βαθμό που μειώνεται και ο φυσικός της χώρος με την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, έτσι και ο «τρελός» του χωριού έχει μετακομίσει σε νέους τόπους, τους αποκαλούμενους διαδικτυακούς. Εκεί τον συναντούμε πλέον. Έχει χάσει, όμως, εντελώς τη γραφικότητα, το ρομαντισμό και την αθωότητα που κάποτε είχε. Τώρα πια δεν είναι άκακος και ονειροπόλος. Τώρα πια, βλέπει παντού «φαντάσματα», εχθρούς, απειλές και σκοτεινές προθέσεις σε άλλους που κανείς άλλος δεν αντιλαμβάνεται. Τώρα πια, μπορεί να γίνει και επικίνδυνος, να λεηλατεί χωρίς οίκτο ανθρώπινες ψυχές και υπολήψεις, να εκθέτει, να υποτιμά, να προσβάλει, ακόμα και να οδηγεί τους πλέον ευάλωτους σε απονενοημένες πράξεις, νιώθοντας ικανοποίηση για τα «κατόρθωματά» του…

 Τώρα πλέον, μιλάμε για τους «τρελούς» του διαδικτυακού χώρου. Ένα πολύ επικίνδυνο υβρίδιο και είδος ανθρώπινου ιού που το μόνο που κάνει είναι να «μολύνει» στο πέρασμά του. Του έχουν αποδοθεί διάφορα ονόματα, από troll μέχρι hacker, καθώς καλύπτονται πίσω από την ανωνυμία. Μερικές φορές, όμως, μπορεί να έχουν και ονοματεπώνυμο…


- Στείλε Σχόλιο


12 Ιανουαρίου 2020, 11:38
Συναισθηματική απιστία...


Συνήθως, δεν τη σκεφτόμαστε όταν υπάρχει μια καλή και ισορροπημένη σχέση στην οποία και οι δύο νιώθουν ελεύθεροι, αποδεκτοί, σημαντικοί και επιθυμητοί. Αυτό σημαίνει πως η πιθανότητα απιστίας σε μια τέτοιου είδους σχέση είναι πολύ μικρή. Από τη στιγμή, όμως, που είμαστε άνθρωποι, δηλαδή όντα με αδυναμίες, ανασφάλειες και ανεπάρκειες, το ενδεχόμενο απιστίας είναι πιθανό, ακόμα και στην περίπτωση ύπαρξης  μιας ιδανικής σχέσης…

Τι σημαίνει, όμως, απιστία; Εννοούμε όλοι μας το ίδιο πράγμα; Η απάντηση είναι: «Φυσικά, όχι!». Κάποιοι θεωρούν απιστία ακόμα και την ύπαρξη μιας σκέψης του/της συντρόφου για το πώς θα ήταν ο έρωτας με κάποιον άλλον/άλλη ή ακόμα και να σκέφτεται τρυφερά ένα άλλο άτομο, ενώ άλλοι μπορούν να συγχωρήσουν ή ακόμα και να μην ενοχλούνται καθόλου από το ότι ο/η σύντροφός τους μπορεί να έχει παράλληλες ερωτικές ιστορίες με άλλα άτομα του αντίθετου, συνήθως, φύλου. Για τους περισσότερους, πάντως, απιστία θεωρείται η αθέτηση μιας όχι απαραίτητα σαφώς εκδηλωμένης «συμφωνίας» για φυσική και συναισθηματική αποκλειστικότητα. Η οποιαδήποτε απόκλιση από τη «συμφωνία» αυτή θεωρείται ως απουσία αισθημάτων αγάπης για τον Άλλον ή πως δεν υπάρχει πλέον ευχαρίστηση στη σχέση. Πάντως, όταν κάποιος έλκεται από τη σκέψη να γνωρίσει κάποιο άλλο άτομο εκτός σχέσης, θα πρέπει πάντα να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του/της και να προβληματισθεί για τους λόγους που γοητεύεται από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Μήπως θα πρέπει να αλλάξει κάτι στη σχέση ή μήπως αυτή έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της;

Τι είναι, όμως, η συναισθηματική απιστία; Η συναισθηματική απιστία είναι, συνήθως, η κατάσταση εκείνη όπου κάποιος τρέφει για και μοιράζεται πολύ προσωπικά συναισθήματα, αλλά και άλλου είδους πολύ προσωπικά στοιχεία (σκέψεις, φαντασιώσεις κ.τ.λ.), με ένα τρίτο πρόσωπο, εν αγνοία του/της συντρόφου του. Η απουσία επιθυμίας μοιράσματος τέτοιου είδους προσωπικών στοιχείων με το/τη σύντροφό μας και η ταυτόχρονη διάθεση να το πράξουμε με ένα τρίτο πρόσωπο αποτελεί το κυριότερο χαρακτηριστικό μιας συναισθηματικής απιστίας…

Η συναισθηματική απιστία ξεκινά πάντα πολύ μακριά από το κρεβάτι, με τη σύγχρονη τεχνολογία συμβάλει αποφασιστικά σε αυτό. Ξεκινά, συνήθως, με sms, με emails, με επικοινωνία διαμέσου facebook κ.τ.λ. και σταδιακά φθάνει, συχνά, και μέχρι το κρεβάτι. Είναι γεγονός πως η συναισθηματική απιστία μπορεί να τραυματίσει πολύ περισσότερο μια σχέση απ΄ότι μια φυσική απιστία γιατί η πρώτη οδηγεί συνηθέστερα σε επιδείνωση της σχέσης. Οι αιτίες της συναισθηματικής απιστίας είναι πολλές και διάφορες. Γενικά, όμως, υπάρχει μια διάθεση «φυγής» από τη σχέση -που έχει γίνει πολύ προβλέψιμη ή/και βαρετή- με την ταυτόχρονη ύπαρξη μιας απροθυμίας ή φόβου αποχώρησης από αυτήν. Τα συναισθηματικά άπιστα άτομα έχουν, συνήθως, μια τάση να θεωρούν πως οι πράξεις τους δεν σημαίνουν απαραίτητα απιστία απέναντι στο/στη σύντροφο…

Όπως και με οτιδήποτε άλλο, η πληροφόρηση, η γνώση, η αυτογνωσία και η ενσυναίσθηση μπορούν, συχνά, να περιορίσουν την παρόρμηση, τις «εύκολες λύσεις», τις αποφυγές ή τις δικαιολογίες του τύπου «απλά συνέβη». Σήμα κινδύνου αποτελεί πάντα το να αφιερώνει κάποιος σταθερά περισσότερο ουσιαστικό/ποιοτικό χρόνο για οτιδήποτε άλλο εκτός από το/τη σύντροφό του…


- Στείλε Σχόλιο


30 Δεκεμβρίου 2019, 20:18
«Would you like to meet us again?»


Ήταν 29 του Δεκέμβρη, σαν σήμερα, αργά το βράδυ. Έχουν συμπληρωθεί μερικές δεκαετίες από την παγερή εκείνη νύχτα που το αεροσκάφος  των Σκανδιναβικών Αερογραμμών τροχοδρομούσε, μουγκρίζοντας πάνω στον παγωμένο αεροδιάδρομο, γράφοντας τον επίλογο ενός περιπετειώδους ταξιδιού στο άγνωστο που «επέλεξε»  να κάνει ο δεκαοκτάχρονος, τότε, νέος της ιστορίας αυτής. Βυθισμένος στις σκέψεις του,  παρατηρούσε από το μικρό φινιστρίνι, τα σύννεφα του παγωμένου χιονιού που σήκωναν οι τεράστιες τουρμπίνες που αστραποβολούσαν σαν ασημόσκονη, έτσι όπως φωτίζονταν από τους δυνατούς προβολείς του αεροσκάφους.

Κατάφερε, τελικά, να φύγει. Τρεις μέρες είχε όλο κι όλο στη διάθεσή του για να το πράξει. Τόσο ίσχυε το διαβατήριο που με μύριες δυσκολίες και κάποιες δωροδοκίες κατάφερε να αποκτήσει τότε, εξαιτίας των πολιτικών φρονημάτων της οικογένειάς του…

Λίγο αργότερα, στην αίθουσα αναμονής αποσκευών, είδε  τις αποσκευές του να προβάλουν πάνω στον κυλιόμενο ιμάντα, πλησιάζοντάς τον αργά και διστακτικά, λες και κάτι ήξεραν... Μία βαλίτσα όλο κι όλο και μια μεγάλη δερμάτινη τσάντα γεμάτη με χάλκινα διακοσμητικά αντικείμενα. Ιδέα του πατέρα του ήταν που, ως άνθρωπος του καθημερινού μόχθου με πενταμελή οικογένεια, μη έχοντας περισσότερα χρήματα να του δώσει, πέραν του ενός χαρτονομίσματος των 500 δολαρίων, καλά κρυμμένου στο εσωτερικό της ζώνης που φορούσε, μιας και απαγορεύονταν η έξοδος συναλλάγματος τότε, πίστευε, ο καημένος, πως ίσως ο γιός του καταφέρει, κάποια στιγμή,  να τα πουλήσει σε ανάλογα καταστήματα, βγάζοντας έτσι κάποια επιπλέον χρήματα ή, στην καλύτερη περίπτωση, παίρνοντας παραγγελίες για μεγαλύτερες ποσότητες μινιατούρων χάλκινων μπρικιών, γουδιών και άλλων συναφών διακοσμητικών αντικειμένων…

Στη δίωρη ανάκριση που ακολούθησε στα γραφεία της αστυνομίας του αεροδρομίου, προσπάθησε να δώσει όσο πιο πειστικές εξηγήσεις μπορούσε για τους λόγους που δεν είχε εισιτήριο επιστροφής, αρκετά χρήματα για να συντηρήσει τον εαυτό του και κάποιον για να τον φιλοξενήσει. Τελικά, του επέτρεψαν την είσοδο στη χώρα, περισσότερο επειδή τον λυπήθηκαν παρά επειδή τον πίστεψαν, αλλά αυτό είναι μία άλλη πολύ πονεμένη ιστορία…

Η όλη καθυστέρηση είχε, τελικά, ως αποτέλεσμα να χάσει το τελευταίο λεωφορείο για την πόλη. Στο ταξί, που αναπόφευκτα χρειάσθηκε να πάρει, παρακάλεσε τον οδηγό να τον πάει στο φθηνότερο ξενοδοχείο της πόλης. Φθάνοντας στο κέντρο της, μετά από ένα 45λεπτο ταξίδι μέσα στο κατάλευκο από τα χιόνια τοπίο, η θέα και μόνο της εισόδου του ξενοδοχείου τον έκανε να νιώσει ένα σφίξιμο στην καρδιά. Ήταν περασμένες 2.00, μετά τα μεσάνυχτα, η θερμοκρασία έξω στους μείον 15 βαθμούς Κελσίου, η κούρασή του μεγάλη από την υπερένταση και η επιλογή μία και μοναδική, δηλαδή, αυτή του  οδηγού του ταξί…

Το επόμενο πρωί και έχοντας μαζέψει τα πράγματά του, κατέβηκε στη ρεσεψιόν. Αφού πλήρωσε, σχεδόν με τρεμάμενο χέρι, το λογαριασμό του δωματίου του που, μαζί με το κόστος του δρομολογίου με το ταξί από το αεροδρόμιο, εξανέμισαν ήδη πάνω από το 1/3 των χρημάτων που διέθετε, παρακάλεσε τον νέο άνδρα που βρίσκονταν πίσω από τον γκισέ να του συστήσει το πιο φθηνό ξενοδοχείο που γνωρίζει. Με οδηγό τη γραμμή ενός μπλε στυλό πάνω σε έναν χάρτη της πόλης, κίνησε με τα πόδια προς την παλιά πόλη όπου βρίσκονταν το «ξενοδοχείο» που του προτάθηκε. Μετά από πεζοπορία μισής περίπου ώρας, βρήκε,  ρωτώντας, το μέρος που έμελε να μείνει το επόμενο διάστημα. Πέντε κορώνες η βραδιά το κόστος, τη στιγμή που η τιμή του δωματίου του προηγούμενου ξενοδοχείου ήταν 120 κορώνες! Το πανδοχείο, γιατί περί πανδοχείου επρόκειτο, βρίσκονταν σε ένα στενό σοκάκι της παλιάς πόλης και σ΄ ένα παλιό κτίριο του 18ουαιώνα, χωρίς θέρμανση και ζεστό νερό, και χρησιμοποιούνταν πλέον αποκλειστικά από αλκοολικούς κι άλλους ξωμάχους της ζωής, ενώ, ακόμα παλαιότερα, από μέθυσους ναυτικούς…

Κλείνοντας πίσω του την πόρτα του δωματίου του, ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά τη ραχοκοκαλιά του με αυτό που αντίκρισε. Απέναντί του,  ένα άθλιο παλιό μεταλλικό κρεβάτι με ένα παλιό λεκιασμένο πάπλωμα και μια τρύπια κουβέρτα, και δίπλα ακριβώς  ένα  μικρό κομοδίνο, πάνω στο οποίο υπήρχε ένα παμπάλαιο πορτατίφ. Στην άλλη άκρη, ένα τραπεζάκι με μία ετοιμόρροπη καρέκλα και παραδίπλα ένας νιπτήρας με μια κανάτα παγωμένο νερό για πλύσιμο. Τριγυρνούσε μέσα στο παγωμένο δωμάτιο, σαν αγρίμι σε κλουβί. Ήθελε να ουρλιάξει από απόγνωση. Έβγαλε τα παπούτσια του, κάθισε με τα ρούχα και το πανωφόρι του πάνω στο κρεβάτι, κουκουλώθηκε με το λεκιασμένο πάπλωμα και την τρύπια κουβέρτα και προσπάθησε να κοιμηθεί για να μη σκέφτεται, για να μη νιώθει…

Όταν κάποια στιγμή άνοιξε τα μάτια του, ήταν ήδη σκοτάδι έξω, παρόλο που η ώρα ήταν 3 το μεσημέρι. Σηκώθηκε, πλησίασε στο παράθυρο και, βλέποντας το χιόνι που έπεφτε στο στενό και σχεδόν έρημο σοκάκι, άρχισαν να του ΄ρχονται στο νου  εικόνες και υπέροχες μυρωδιές από τις προετοιμασίες που γίνονταν τις μέρες αυτές, όπως και κάθε χρονιά, στο πατρικό του για την υποδοχή της  πρωτοχρονιάς, που ήταν την επομένη μέρα, και από τα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής του καθισμένα γύρω από το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι να τρώνε, να τραγουδούν, να γελούν και να χορεύουν. Το φανάρι του δρόμου, που βρίσκονταν ακριβώς απέναντι στο ύψος του παραθύρου του μισοσκότεινου δωματίου του, φέγγισε τα υγρά του μάγουλα και τα τρεμάμενά του χείλη που πάσχιζαν να ψελλίσουν λόγια παρηγοριάς…

Δεν τον χωρούσε άλλο το θλιβερό και παγωμένο δωμάτιό του. Έκλεισε πίσω του την πόρτα και βγήκε στο δρόμο. Στην είσοδο του μετρό που, εντελώς τυχαία βρήκε, έβγαλε εισιτήριο και μπήκε σε ένα βαγόνι του συρμού για να ζεσταθεί και για να περάσει την ώρα του ανάμεσα σε κόσμο. Μη γνωρίζοντας τις διαδρομές, έκανε το ίδιο δρομολόγιο μπρος-πίσω μέχρι το βράδυ, νιώθοντας ανακούφιση που βρίσκεται, επιτέλους, ανάμεσα σε ανθρώπους ζωντανούς. Φθάνοντας, κάποια στιγμή, σε ένα σταθμό, του έκανε εντύπωση το πλήθος των νέων ατόμων που βρίσκονταν στην πλατφόρμα  και ο δυνατός ήχος μοντέρνας μουσικής που ακούγονταν. Ενστικτωδώς σηκώθηκε από τη θέση του και μόλις πρόλαβε να αποβιβασθεί, πριν ο συρμός ξεκινήσει. Ο ήχος της δυνατής μουσικής προέρχονταν, όπως διαπίστωσε, από ένα κλαμπ η είσοδος του οποίου βρίσκονταν μέσα στον υπόγειο σταθμό. Πλησίασε διστακτικά και μπήκε…

Αυτό που αντίκρισε τον άφησε έκθαμβο. Ένας υπέροχος χώρος που όμοιό του δεν είχε ξαναδεί, γεμάτο από νέους ανθρώπους και πανέμορφες κοπέλες. Στη μέση υπήρχε μία μεγάλη πίστα χορού, τριγύρω τραπεζάκια και, πίσω τους, ο χώρος ορθίων με διάφορα σταντς. Ένιωσε πολύ άσχημα, όταν διαπίστωσε πως θα πρέπει να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μεσ΄το γάλα, με τα κλασσικά ελληνικά του ρούχα που ουδεμία σχέση είχαν με τα όμορφα, μοντέρνα και χρωματιστά ρούχα των υπολοίπων. Στάθηκε δίπλα σε μία κολώνα για να μη πολυφαίνεται και κοιτούσε μαγεμένος όλη αυτήν την ομορφιά τριγύρω του, υπό τους ήχους μιας εξίσου όμορφης μουσικής. Παρατήρησε πως όλοι -άντρες, γυναίκες, αγόρια και κορίτσια- σηκώνονταν, όποτε το επιθυμούσαν, ζητώντας το άτομο που ήθελαν για χορό. Σπάνια κάποιος αρνούνταν την πρόσκληση. Θα είχαν σίγουρα περάσει δύο ώρες, στη διάρκεια των οποίων προσπαθούσε να βρει το θάρρος για να πάει να ζητήσει κι αυτός κάποια κοπέλα για χορό, όταν αναβόσβησαν τα φώτα και ο DJ κάτι είπε από το μικρόφωνό του. Αμέσως μετά, οι περισσότερες κοπέλες ξεχύθηκαν  στο χώρο, προσκαλώντας η κάθε μια τους και από έναν άντρα για χορό. Αρκετό καιρό μετά, έμαθε πως στα περισσότερα κλαμπ, πριν το κλείσιμο, οι κοπέλες είναι αυτές που ζητούν τους άνδρες για τον τελευταίο χορό…

Κοιτούσε αποσβολωμένος όλα όσα διαδραματίζονταν μπροστά του, όταν την είδε να τον πλησιάζει, να στέκεται ακριβώς απέναντί του και να τον προσκαλεί σε χορό. Δεν μπορούσε να πιστέψει πως μπορεί ο ίδιος να είναι η επιλογή της πανέμορφης κοπέλας που στέκονταν χαμογελαστή ακριβώς μπροστά του, γι΄αυτό και γύρισε να κοιτάξει πίσω του. Εκεί, όμως, δεν υπήρχε κανένας. Όταν στράφηκε και πάλι προς το μέρος της, αυτή του είχε ήδη πιάσει το χέρι και τον οδηγούσε στη γεμάτη από ζευγάρια πίστα χορού, αγκαλιάζοντάς τον και γέρνοντας το κεφάλι της στον δεξί του ώμο. Μύριζε υπέροχα, και το λεπτό κορμί της του φάνηκε τόσο ζεστό και τρυφερό κάτω από το λεπτό της φόρεμα. Νόμισε πως θα λιποθυμήσει κι η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Ποτέ του δεν μπορούσε να φανταστεί πως θα μπορούσε να ζήσει κάτι τέτοιο…

Μετά από λίγη ώρα, κατάφερε να βρει το κουράγιο και να τη ρωτήσει, με τα αγγλικά που ήξερε, ορισμένα πράγματα για την ίδια, έτσι για να πει κάτι κι αυτός. Έμαθε πως το όνομά της ήταν Majvor, πως ήταν 21 ετών και πως εργάζονταν ως νοσοκόμα σε ένα μεγάλο νοσοκομείο στα νότια της Στοκχόλμης. Ξαφνικά, τα φώτα άναψαν και όλοι άρχισαν να αποχωρούν. Αυτός, μη ξέροντας τι άλλο θα μπορούσε να κάνει, τη ρώτησε μέσα στη σαστιμάρα του: «Would you like to meet us again?». Δεν του απάντησε καν. Τον κοίταξε χαμογελώντας και, κρατώντας του το χέρι, κατευθύνθηκε προς την γκαρνταρόμπα για να πάρει το πανωφόρι της. Αφού το φόρεσε, όπως και ένα πολύχρωμο πλεκτό σκουφάκι που την έκανε ακόμα πιο γλυκιά και όμορφη, του ξανάπιασε το χέρι και κατευθύνθηκε προς την έξοδο, με αυτόν να τη ρωτά ξανά: «Would you like to meet us again?». Στάθηκαν στην πλατφόρμα του σταθμού, που ήταν γεμάτη από νεαρόκοσμο που μιλούσε δυνατά και γελούσε, με αυτήν να γέρνει και πάλι το κεφάλι της στον ώμο του, μέχρι που έφθασε ο συρμός. Πίστεψε πως όλα τελείωσαν. Θα μπει στο τραίνο, σκέφτηκε, θα του γνέψει, το πολύ, ένα «αντίο», κουνώντας το χέρι της πίσω από το τζάμι του παραθύρου και αυτό ήταν. Ότι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο, που λέει και το τραγούδι. Η πόρτα άνοιξε κι αυτή σχεδόν τον τράβηξε από το χέρι για να την ακολουθήσει, μιας κι αυτός πίστεψε πως θα μείνει στην πλατφόρμα να κοιτά το συρμό να χάνεται και τον ίδιο να γυρνά στο παγωμένο του δωμάτιο…

Το σπίτι της, που βρίσκονταν σε ένα πολύ γραφικό προάστιο,  ήταν ένα πολύ όμορφα διακοσμημένο μικρό διαμέρισμα, στολισμένο στο πνεύμα των ημερών. Του είπε να καθίσει όπου βολεύεται στο όμορφο καθιστικό της και, αφού άναψε τα κεριά και τα διάφορα μικρά φωτιστικά που υπήρχαν διάσπαρτα στο χώρο, δημιουργώντας μια υπέροχη ρομαντική ατμόσφαιρα, χάθηκε στο βάθος του διαδρόμου…

Όταν επέστρεψε, μετά από ένα τέταρτο περίπου, φορούσε ένα πολύ χαριτωμένο ζευγάρι πιτζάμες με μικρά αρκουδάκια πάνω του, ενώ η ίδια μοσχοβολούσε σαπούνι και καθαριότητα. «Θέλεις κάτι να πιεις ή προτιμάς να πάμε να ξαπλώσουμε;» τον ρώτησε. «Πάμε καλύτερα να ξαπλώσουμε» της απάντησε, προσπαθώντας να κρύψει την ταραχή του για όλα τα πρωτόγνωρα που ζούσε. Αφού έβγαλε τα ρούχα του, πήγε και τη βρήκε κάτω από τα ζεστά σκεπάσματα του κρεβατιού της…

Ήταν τέτοια η τρυφερότητα, η γλύκα και το πάθος που εξέφραζε, τα λόγια που έλεγε, καθώς και η ομορφιά του κορμιού της που ο αυτός νόμιζε πως είτε ζει ένα όνειρο είτε πως έχει τρελαθεί. Είχε πια ξημερώσει και το αχνό φως του πρωινού άρχισε να αποκαλύπτει το υπέροχο πλάσμα που είχε από ώρα αποκοιμηθεί, παντελώς αποκαμωμένο, και αυτός να μη χορταίνει να το γεύεται, να μη μπορεί να ξεδιψάσει το πάθος του…

Όταν μετά από λίγες ώρες, την αποχαιρετούσε στην πόρτα της εισόδου του διαμερίσματός της, κρατούσε σφιχτά στο χέρι του ένα μικρό χαρτάκι με το νούμερο του τηλεφώνου του σπιτιού της. Τις μέρες που ακολούθησαν, της τηλεφώνησε δεκάδες φορές από όποιον τηλεφωνικό θάλαμο έβρισκε μπροστά του. Ποτέ δεν του απάντησε. Η απορία του μεγαλύτερη και από τη θλίψη του. Μα έδειχνε τόσο πολύ να τον θέλει…

Ήταν το πρώτο μεγάλο πολιτισμικό σοκ που έζησε, μόλις τη δεύτερη μέρα μετά την άφιξή του στη χώρα αυτή, γιατί ακολούθησαν και πολλά άλλα, ακόμα πιο συγκλονιστικά…


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Δεκεμβρίου 2019, 13:13
Θάνος Μικρούτσικος, ο αγαπημένος μας...


Photo: Sven (Μάνη 26/12/2019)

Ήσουν ένας χαρισματικός άνθρωπος, ευφυής, δημιουργικός, προσωπικά και κοινωνικά ευαίσθητος, ζωντανός, άμεσος και ενίοτε χειμαρρώδης. Πιστός στις ιδέες σου, μα όχι άκαμπτος και δογματικός, πολυπράγμων, μη φοβούμενος να εκφράσεις τη γνώμη και τα πιστεύω σου και μη υπολογίζοντας  το οποιοδήποτε «κόστος». Βρήκες καταφύγιο, αλλά και όχημα διάνοιξης νέων οριζόντων στο μαγικό κόσμο της μουσικής, με τρόπο που μόνο χαρισματικά άτομα, σαν κι εσένα, μπορούν να αξιοποιήσουν, μη χάνοντας και εμβαθύνοντας την ουσία. Μας έδωσες την ευκαιρία να γνωρίσουμε νέους μουσικούς ορίζοντες, αλλά και νέους αξιολογότατους καλλιτέχνες που αναδείχθηκαν πλάι σου και μέσα από τη μουσική σου.

Μας δίδαξες τι σημαίνει να είσαι αδιαπραγμάτευτος σε θέματα αρχής, αλλά όχι αλαζόνας, αιθεροβάμων και ουτοπιστής…

Τέλος, μας δίδαξες, για μία ακόμη φορά και με αφορμή την ασθένειά σου, τι θα πει να είσαι μαχητής της ζωής, αξιοπρεπής, γενναίος, να διατηρείς τον αυτοσεβασμό σου και να εμπνέεις, ταυτόχρονα, το σεβασμό των άλλων προς το πρόσωπό σου ΚΑΙ εξαιτίας αυτού…

Σ΄ευγνωμονούμε για όλα αυτά και άλλα τόσα που μας έδωσες και μας ενέπνευσες με τη στάση ζωής και τη μουσική σου. Δεν είναι σχήμα λόγου, ούτε καν υπερβολή, να σου πούμε πως, από χθες το βράδυ, νιώθουμε μουσικά και ανθρώπινα «ορφανοί». Ήσουν από αυτούς για τους οποίους το γνωρίζουμε πριν καν τους  χάσουμε και όχι, ως συνήθως, εκ των υστέρων…

Σ΄ευχαριστούμε από καρδιάς, αγαπημένε μας Θάνο Μικρούτσικε στο όνομα και στο μπόι, αλλά ΤΕΡΑΣΤΙΕ ως ανθρώπινο και μουσικό μέγεθος. Σ΄ευχαριστούμε για ΟΛΑ όσα μας χάρισες και μας δίδαξες χωρίς ποτέ να το επιδιώξεις. Σ΄ευχαριστούμε για όλον αυτόν το μουσικό θησαυρό που μας κληροδότησες. Θα συνεχίσει να μας συντροφεύει και να μας θυμίζει το τι είχαμε, αλλά και το τι, δυστυχώς απωλέσαμε…

Καλό σου ταξίδι, αγαπημένε σύντροφε. Δεν θα ΄σαι μόνος εκεί που πηγαίνεις. Θα βρεις σίγουρα καλή παρέα. Το Νίκο Παπάζογλου, το Δημήτρη Μητροπάνο, το Μάνο Ελευθερίου, τον αγαπημένο σου Άλκη Αλκαίο, το Μάνο Λοίζο, το Μάνο Χατζιδάκι και τόσους άλλους…

Αντίο……………


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Δεκεμβρίου 2019, 08:02
«Το τηλεφώνημα αυτό έγινε η αιτία που σήμερα ζω» μου είπε…


Ο άνδρας που καθόταν απέναντί μου είπε:

-  «Πριν από δύο χρόνια, όταν έχασα τη γυναίκα μου, την οποία λάτρευα, από μία πολύ δύσκολη μορφή καρκίνου, αποφάσισα να βάλω τέρμα στη ζωή μου. Δεν είχε περάσει καν μία εβδομάδα από το θάνατό της και, ενώ είχα επιλέξει τον τρόπο, τη μέρα και είχα ολοκληρώσει το απαραίτητο σημείωμα, χτύπησε το τηλέφωνο του σπιτιού. Σκέφθηκα να μην απαντήσω, αλλά, εντελώς μηχανικά, σήκωσα το ακουστικό. Με μεγάλη μου έκπληξη, αναγνώρισα τη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής. Ήταν μια νοσοκόμα από το τμήμα που νοσηλευόταν η σύζυγός μου που μας είχε συμπαρασταθεί πάρα πολύ, όπως και κάθε άλλον άρρωστο. Πήρε απλά να ρωτήσει πως είμαι και αν μπορεί να κάνει κάτι για μένα. Η γυναίκα αυτή, με τις τόσες ευθύνες, βρήκε χρόνο και διάθεση να μου τηλεφωνήσει για να δει αν είμαι καλά ή αν χρειάζομαι κάτι. Το τηλεφώνημα αυτό, λοιπόν, έγινε η αιτία να ακυρώσω την απόφαση που είχα πάρει. Η γενναιοδωρία ψυχής αυτής της γυναίκας απετέλεσε κίνητρο και νόημα ζωής για μένα και με έκανε να θέλω να ζήσω και να της μοιάσω».

Η τόσο ανθρώπινη αυτή ιστορία δείχνει τη τεράστια δύναμη και επιρροή που μπορεί να έχουμε στη ζωή των άλλων, και, κατά συνέπεια, ευθύνη απέναντί τους. Υπάρχει πάντα κάτι που να μπορούμε να κάνουμε για κάποιους συνανθρώπους μας και αυτό το κάτι μπορεί να δώσει κουράγιο, να εμπνεύσει ελπίδα και διάθεση για ζωή…

Το περιστατικό αυτό μου θύμισε μια παλιά δική μου προσωπική εμπειρία. Ήμουν νέος τότε και περίμενα να έρθει η σειρά μου, στο ογκολογικό τμήμα του πανεπιστημιακού νοσοκομείου Karolinska της Στοκχόλμης, για να μάθω τα αποτελέσματα της βιοψίας για έναν όγκο που μου είχαν αφαιρέσει. Ο ηλικιωμένος καθηγητής, που βγήκε να με προϋπαντήσει με ένα καλοσυνάτο χαμόγελο και πιάνοντάς με από τον ώμο, με έκανε να νιώσω πολύ όμορφα αλλά ταυτόχρονα και λίγο καχύποπτα για το τι έχει να μου ανακοινώσει και γι΄αυτό είναι ίσως τόσο φιλικός μαζί μου.

-  «Δεν χρειάζεται να ξανάρθεις» μου είπε, τελικά, τραβώντας την καρέκλα για να καθίσω απέναντί του. «Όλα είναι όπως πρέπει και χαίρομαι πολύ για σένα».

Βούρκωσα και ξέσπασα σε έναν βουβό κλάμα, όχι μόνο από ανακούφιση αλλά και από την απίστευτη ανθρωπιά αυτού του τόσο διάσημου παγκοσμίως επιστήμονα.  Με άφησε να ξεθυμάνω και, μετά από ένα λεπτό περίπου, κατάφερα να αρθρώσω την εξής ανόητη  φράση:

-  «Πως μπορείτε να είστε  τόσο καλός με όλους;»

Και τότε μου διηγήθηκε κάτι πολύ πολύτιμο από τη δική του ζωή που έγινε, με τη σειρά του, αφορμή να επηρεάσει πολύ και εμένα τον ίδιο για στη συνέχεια.

-  Πριν από μερικά χρόνια, μου είπε, επισκέφθηκα ένα γηροκομείο και, περνώντας δίπλα από μία ηλικιωμένη κυρία, μου έπιασε το χέρι και το έσφιξε μέσα στα δικά της, λέγοντάς μου: «Ολόιδια ακριβώς χέρια». Βλέποντας την απορία μου, συνέχισε: «Συγνώμη για την αναστάτωση αλλά έχω συναντήσει τον πατέρα σας και έχετε ολόιδια με αυτόν χέρια». Ο πατέρας μου ήταν, παλαιότερα, διευθυντής της ογκολογικής κλινικής του ίδιου πανεπιστημιακού νοσοκομείου. Όταν τη ρώτησα πότε έγινε αυτό, μου απάντησε: «Το 1951» και συνέχισε: «Ήμουν πολύ άρρωστη και έκανα ακτινοβολίες τότε.  Από πάνω μου βρίσκονταν ένα τεράστιο μηχάνημα, όταν μπήκαν στο χώρο 4-5 γιατροί με άσπρες ποδιές. Στάθηκαν γύρω μου και άρχισαν να μιλούν για το μηχάνημα και τη λειτουργία του. Δεν με χαιρέτησαν καν, ήταν σαν να μην υπήρχα στο χώρο και, όταν τελείωσε η συζήτησή τους, αποχώρησαν. Ένας από αυτούς ήταν ο πατέρας σας». «Λυπάμαι πολύ», ψέλισσα, νιώθοντας άσχημα με αυτό που άκουσα. «Λάθος καταλάβατε» μου είπε και συνέχισε: «Πριν βγει από το δωμάτιο ο πατέρας σας, με πλησίασε, μου έσφιξε το χέρι ανάμεσα στα δικά του, μόνο και μόνο για να νιώσω πως με πρόσεξε και δεν με αγνόησε. Από τότε έχουν περάσει 32 ολόκληρα χρόνια και  τη στιγμή αυτή δεν πρόκειται να την ξεχάσω όσο ζω ».

 -   «Η σοφία που αποκόμισα από αυτή τη συνάντηση και τη συζήτηση με την ηλικιωμένη αυτή κυρία», πρόσθεσε ο ηλικιωμένος καθηγητής, «ήταν πως το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε είναι το να μην κάνουμε τίποτα, τη στιγμή που μπορούμε να κάνουμε έστω και κάτι μικρό, αλλά τόσο σημαντικό για έναν άλλο συνάνθρωπό μας».

 Καλά Χριστούγεννα να ΄χουμε!!!


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης