αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
13 Μαρτίου 2017, 15:13
"Εγώ, με σένα που έμπλεξα, θα μάθω ζεϊμπέκικο" της είπε...


 

Άνθρωπος του πάθους κι αυτός και οπαδός της φιλοσοφίας του «Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό». Βέβαια, μόνο σε κακό του βγήκε το πράμα μέχρι τώρα αλλά, παρόλ΄αυτά, δεν έλεγε να το βάλει κάτω. Πάντα έτοιμος σε κάθε νέο κάλεσμα. Μπροστάρης του περιπετειώδους ταξιδιού του έρωτα, άριστος καπετάνιος στις φουρτούνες του, από αυτούς που ξέρουν να πνίγονται αύτανδροι με το σκαρί τους, κοιτώντας πάνω από τη γέφυρά του το θολό ορίζοντα, με το κεφάλι ψηλά…

Όποτε ανταριάζονταν τα σωθικά του, βλέποντας εκείνο το είδος της γυναίκας που ήξερε από την αρχή πως ήταν το κάρμα του, αρματώνονταν τα κουμπούρια του, έχωνε βαθιά στην κωλοτσέπη το φθαρμένο από τη συνεχή χρήση βιβλιάριο των ενσήμων του έρωτα και χάνονταν στον κουρνιαχτό της άνισης μάχης, παραδομένος στο μαγικό τραγούδι των Σειρήνων που τον καλούσαν να κάνει για μία ακόμη φορά κομμάτια την καρδιά του…..

Εκείνο το βράδυ, τα ΄πινε μόνος, καθισμένος σ΄ένα σκαμπό μπροστά στο μπαρ με την πλάτη γυρισμένη στην πόρτα. Είχε δεν είχε πιει 2-3 τζιν σκέτα, όταν ξάφνου ένιωσε ξανά το ανάλαφρο τρεχαλητό της γνώριμης εκείνης παγωμάρας κατά μήκος της ραχοκοκαλιάς. Γύρισε το κεφάλι και την είδε να μπαίνει. Ούτε που θυμάται αν ήταν μόνη ή με παρέα, Για μια στιγμή, τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, για κλάσματα μόνο του δευτερολέπτου, γιατί εκείνη κοιτούσε ολόγυρα, ψάχνοντας μέρος να καθίσει.

Όταν, κάποια στιγμή, πήρε απότομα στο χέρι το ποτήρι του και βρέθηκε να κάθεται στο τραπέζι της (δεν θυμάται καν αν ζήτησε την άδειά της), έμεινε να την κοιτά αμίλητος στα μάτια σαν υπνωτισμένος. Αυτή χωρίς να δείξει την παραμικρή έκπληξη ή ενόχληση του είπε χαμογελώντας : «Ήμουν βέβαιη πως θα ΄ρθεις, αν και άργησες λιγάκι, εδώ που τα λέμε»…

Ακόμα και μέχρι σήμερα, αν και πέρασαν τόσα χρόνια, δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν τα όσα έζησε μαζί της, στη συνέχεια, ήταν όνειρο ή πραγματικότητα. Σίγουρα, όμως, ήταν ονειρεμένα. Ένας μικρός παράδεισος στα καλά τους, αλλά και μια απέραντη κόλαση στα άσχημα…

Το μόνο που θυμάται με απόλυτη σαφήνεια από εκείνη τη βλογημένη και ταυτόχρονα καταραμένη βραδιά είναι πως, καθώς τους κατάπινε η νύχτα, βγαίνοντας από το μπαρ -με αυτόν να την κρατά σφιχτά με το χέρι περασμένο πάνω στον ώμο της κι αυτή να περπατά με το κεφάλι της ακουμπισμένο πάνω στο στήθος του- είναι πως της είπε ξαφνικά, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει, μέχρι και σήμερα, το γιατί, την εξής φράση : «Εγώ, με σένα που έμπλεξα, θα μάθω ζεϊμπέκικο…».

Τα χρόνια που ακολούθησαν, χάθηκε εντελώς από τα στέκια που σύχναζε. Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε. Μια μέρα κάποιος είπε πως άκουσε για έναν τύπο, που πολύ του έμοιαζε στην κοψιά. Εμφανίζεται, λέει, πότε-πότε σε  κάτι φθηνά μαγαζάκια σε κάποιες μακρινές γειτονιές, κάθεται σε μια γωνιά, πίνει σιωπηλός το ποτό του, κοιτώντας στο πάτωμα, και κάποια στιγμή σηκώνεται αργά κι αρχίζει να χορεύει μόνος του, χωρίς μουσική, το ωραιότερο ζεϊμπέκικο που μπορεί να φανταστεί κανείς…


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Φεβρουαρίου 2017, 14:34
ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΟΡΓΑΣΜΟΣ : κάποια ερωτήματα αντί απαντήσεων που ποτέ δεν δίνονται...


Αποτελεί αποτυχία ένας οργασμός που ποτέ δεν ήρθε; Αν ναι, αποτυχία ποιανού; Για ποιο λόγο χρειάζεται οι γυναίκες να προσποιούνται πως  έχουν οργασμό; Τι μας λέει η ύπαρξη του προσποιητού οργασμού; Τι για τις γυναίκες και τι για τους άνδρες; Γιατί ο άντρας ρωτά συχνά τη νέα του σύντροφο -και όχι την επί χρόνια σύζυγο ή σύντροφό του- αν τελείωσε; Νοιάζεται τόσο πολύ για αυτήν ή θέλει απλά μια επιβεβαίωση πως την απογείωσε στα ουράνια και άρα είναι ο εραστής που αυτή πάντα ονειρευόταν; Ποιος θα πρέπει να κρυφτεί, αν αποκαλυφθεί κάποια στιγμή η πραγματική αλήθεια πίσω από το φαινόμενο αυτό; Ποια η ευθύνη της κοινωνίας στη διαμόρφωση της σεξουαλικότητας και των διαφόρων εκφράσεών της;

Πολύ συχνά, διαβάζουμε ή/και μιλούμε για τον οργασμό (πραγματικό ή προσποιητό) σαν κάτι το μεμονωμένο, σαν μια τεχνική λειτουργία ή δυσλειτουργία με συγκεκριμένες προδιαγραφές που κάποιος μπορεί να κατακτήσει ή να αποκαταστήσει, αρκεί να ακολουθήσει τις οδηγίες αφελών, κακόβουλων ή εμπορικών δημοσιευμάτων και αναρτήσεων σε δημοφιλείς φυλλάδες, σε ιστοσελίδες χωνευτήρια του οτιδήποτε αλλοπρόσαλλου που μπορεί να «πουλήσει» ή αντιγράφοντας τους πρωταγωνιστές ή τις πρωταγωνίστριες διαφόρων επιτυχημένων τηλεοπτικών σειρών ή ταινιών…

Κι επειδή ο ματαιόδοξος και αφελής πιστεύει πάντα στις «εύκολες λύσεις» ή σε «συνταγές-θαύματα», αυτός δε που πνίγεται από τα μαλλιά του πιάνεται για να σωθεί, ο οργασμός, γενικά, εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να αντιμετωπίζεται ως μια τεχνική λειτουργία που μπορεί να ενισχυθεί ή/και να αποκατασταθεί με την καλή διατροφή, με την εκμάθηση «έξυπνων» tricks ή με τη χρήση θαυματουργών φαρμακευτικών ή παραφαρμακευτικών σκευασμάτων, την ίδια στιγμή που ο προσποιητός οργασμός εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει…

Μα μήπως ο προσποιητός οργασμός είναι και ένας «αποτελεσματικός» τρόπος για τη γυναίκα να τελειώσει μια ανούσια, μη επιθυμητή ή ακόμα και επώδυνη ερωτική συνεύρεση; Μήπως το αποτέλεσμα της άγνοιάς της  για το πώς λειτουργεί το κορμί της ή το αποτέλεσμα της ντροπής της να ζητήσει από τον άντρα αυτό που πραγματικά την κάνει να νιώθει όμορφα; Μήπως ένας τρόπος της να ανταποκριθεί σε κάποιες προσδοκίες; Μήπως επειδή φοβάται την ερωτική απιστία του συντρόφου της, αν δεν είναι «sex and the city» θηλυκό η ίδια; Μήπως θέλει να φανεί ως το απελευθερωμένο, «σύγχρονο» και άγριο ερωτικά θηλυκό που θέλει το σύγχρονο life style ή μήπως το κάνει προς χάριν του συντρόφου της για να «ανυψώσει» το ευάλωτο εγώ ή πέος του (αν και αυτά τα δύο είναι συχνά ταυτόσημα) ώστε να τον κάνει να νιώσει ως σύγχρονος Ταρζάν και επιβήτορας ολκής σε κρεβατοκάμαρα;

Α, και μια τελευταία σκέψη: μήπως, τελικά, η γυναίκα προσποιείται οργασμό επειδή ο άντρας προσποιείται ευχαρίστηση στα προκαταρκτικά ή τα προσπερνά, έχοντας το νου του μόνο στο «ψητό»…;;;

ΥΓ. Εννοείται πως δεν προσδοκώ να τολμήσει να απαντήσει κάποιος σε κάποια από τα παραπάνω ερωτήματα, όταν αποσιωπούνται ή παραμένουν αναπάντητα, τα περισσότερα από αυτά, αιώνες τώρα.

Οι νέες κοπέλες/γυναίκες, τουλάχιστον, όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά, πως μιλούν συχνά για τους νέους ερωτικούς τους συντρόφους, πόσο καλοί εραστές είναι, πως το κάνουν και άλλα ενδιαφέροντα, όχι όμως και για το αν οι ίδιες έχουν οργασμό, τι εννοούν με αυτόν ή αν μπορούν να τον αναγνωρίσουν...


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Φεβρουαρίου 2017, 11:01
Όταν η ντάμα καρό τρομοκρατεί, αντί ν΄αποπλανεί...


...η υπόσχεσή μου προς τον Ορφέα...

Από τα ηχεία ακούγονταν το τραγούδι του Πουλόπουλου «Όσα δεν βάζει ο λογισμός» που πυρπόλησε νοσταλγία και αναμνήσεις. Σάββατο βράδυ, και ο ελληνικός σύλλογος φόρεσε τα γιορτινά του για τον καθιερωμένο σαββατιάτικο χορό. Φαγητό και μπύρα από το μικρό εστιατόριό του όπου έκανα λάντζα, καθάριζα κρεμμύδια και πατάτες, σκούπιζα και καθάριζα, με αντάλλαγμα το φαγητό της ημέρας και ύπνο πάνω σε καρέκλες, μιας και δεν είχα που την κεφαλήν κλείνε, φρέσκος από Ελλάδα στα 19 μου και με εισιτήριο χωρίς επιστροφή.

Χαμένος στις σκέψεις μου και με κατεβασμένο κεφάλι σε μια γωνιά ένιωσα ένα χέρι να ακουμπά τον ώμο μου. Γύρισα και τον κοίταξα. Μου έκανε εντύπωση το καθάριο βλέμμα, η αποφασιστική έκφραση του προσώπου του και τα ασυνήθιστα μεγάλα και γυριστά τσίνουρα που στόλιζαν τα γκριζοπράσινα όμορφά του μάτια.

-«Μη στενοχωριέσαι», μου είπε, «λίγο-πολύ, όλοι τα περάσαμε αυτά».

Δεν γνωριζόμασταν προσωπικά, τον έβλεπα, όμως,  σχεδόν καθημερινά, μιας και έρχονταν στο σύλλογο, συνήθως μετά το μεσημέρι, για να πιει τον καφέ του και να παίξει καμιά παρτίδα σκάκι, πάντα με το ίδιο στρατιωτικό μπουφάν, τζην παντελόνι και αρβύλες.

Στα 23 του αυτός, γόνος πολύ πλούσιας παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας της Σαλονίκης, σχεδόν πάντα χαμογελαστός και καλοδιάθετος, γενναιόδωρος, αθεράπευτα αισιόδοξος, υμνητής του Διονύσου, λάτρης του ωραίου φύλου και του ρεμπέτικου τραγουδιού. Ήξερε απ΄έξω κι ανακατωτά τους στίχους εκατοντάδων ρεμπέτικων τραγουδιών και διέθετε μια μοναδική ικανότητα να μπορεί να αποστάζει, εντελώς απρόσμενα, μαγικά και φιλοσοφημένα, την ουσία ενός περίπλοκου θέματος ή μιας συζήτησης, χρησιμοποιώντας πάντα τον κατάλληλο στίχο κάποιου ρεμπέτικου τραγουδιού.

- Απόψε θα έρθεις να σε φιλοξενήσω σπίτι μου, είπε, χόρτασες καρέκλα εδώ κι ένα μήνα. Αρκετά!

Έμενε μαζί με ένα παιδί από τον Πειραιά, Μαρινέρο το παρατσούκλι του, καθώς το είχε σκάσει επί χούντας από το καράβι στο οποίο είχε μπαρκάρει, μόλις αυτό πόντισε σε κάποιο λιμάνι της Σουηδίας.

Εκείνο το βράδυ δεν κλείσαμε μάτι, μιλώντας για την πολιτική κατάσταση στην πατρίδα, καπνίζοντας, πίνοντας μπύρες και ακούγοντας τραγούδια του Μίκη, από ένα μικρό κασετόφωνο, που άλλοτε προκαλούσαν τον επαναστατισμό της νιότης μας και άλλοτε το δάκρυ μας…

Ο ύπνος στο πάτωμα, πάνω σε ένα υποτυπώδες συνθετικό υπόστρωμα για  υπνόσακο, ήταν σαν σε πουπουλένιο στρώμα, μετά από τον σχεδόν ενός μήνα ύπνο πάνω σε καρέκλες. Όταν ξύπνησα το πρωί, είχαν φύγει ήδη για τις δουλειές τους. Δίπλα στο μαξιλάρι μου, βρίσκονταν άθικτο ένα πακέτο τσιγάρα PRINCE, η μάρκα μου. Δεν κατάφερα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου από την απρόσμενη γενναιοδωρία ενός ανθρώπου που καλά-καλά δεν γνώριζα, εγώ ο κατά τα άλλα ψύχραιμος…

Δυο-τρεις φορές τη βδομάδα, γυρνούσε σπίτι σχεδόν χαράματα και κάποιες άλλες καθόλου. Κάποια φορά πειράζοντας τον, του είπα : «Άσε και καμιά σουηδέζα για μας, ρε φιλαράκι!». Η απάντησή του ήταν άμεση: «Μακάρι να ΄ταν σουηδέζες αυτές που με ξενυχτούν και όχι ντάμες καρό!» Βλέποντας την απορία μου, συνέχισε: «Αν θέλεις, μπορείς να΄ρθεις μαζί μου κάποιο βράδυ για να σου τις γνωρίσω…».

Η ατμόσφαιρα ήταν όπως τη φανταζόμουν. Καπνός από τσιγάρα, τσόχινα μεγάλα στρογγυλά τραπέζια και γύρω τους σχεδόν αμίλητοι και πολύ σοβαροί 5-6 άντρες στο καθένα που, μόλις μπήκα, στράφηκαν όλοι τους προς το μέρος μου, κοιτώντας με διερευνητικά από πάνω ως κάτω και, όπως μου φάνηκε, κάπως καχύποπτα.

«Καλησπέρα, παιδιά, είναι δικός μου, όλα καθαρά», είπε ο φίλος μου και αυτοί ξαναγύρισαν αργά το κεφάλι προς την πράσινη τσόχα.

Κάθισα 2-3 μέτρα μακριά από το τραπέζι που βολεύτηκε ο φίλος μου, πίνοντας το ουίσκι που μου έφερε η όμορφη κοκκινομάλλα Γιουγκοσλάβα. Από τη θέση που βρισκόμουν, μπορούσα να παρακολουθώ άνετα το παιχνίδι. Γνώριζα καλά το πόκερ από Ελλάδα. Μου έμαθε τα μυστικά του ο θείος Χάρης, παλιός καπετάνιος του ΕΛΑΣ, με 25 χρόνια φυλακής και εξορίας στην πλάτη, μέγας μποέμ, γλεντζές και Δον Ζουάν μέχρι μεγάλης ηλικίας…

Επιστρέφοντας σπίτι, του έκανα δειλά κάποιες παρατηρήσεις για ορισμένα πονταρίσματά του και πως, κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να είχε καταστρώσει τη στρατηγική του. Με κοίταξε απορημένος, λέγοντας απλά : «Ρε συ το ΄χεις. Από πού μας ξεφύτρωσες;»

Από τότε, άρχισε να με παίρνει συχνά μαζί του, να ζητά τη γνώμη μου και να συζητά μαζί μου διάφορες πιθανότητες και ενδεχόμενα. Με άκουγε πάντα πολύ προσεκτικά, μέχρι τη μέρα που πηγαίνοντας για τη λέσχη μου λέει: «Ρε συ, τι θα έλεγες αν σου ζητούσα να παίξεις αντί για μένα. Τα λεφτά δικά μου και τα κέρδη μισά-μισά».

Από τη βραδιά εκείνη και μετά, δεν ξανάπιασε τράπουλα στο χέρι. Στο παιχνίδι, αντιπροσώπευα εγώ πλέον το συνεταιριλίκι μας. Τις περισσότερες φορές, γυρίζαμε με σημαντικά κέρδη σπίτι, σε σημείο που να σταματήσει τη δουλειά του αυτός, εγώ να βρω δικό μου σπίτι, να αγοράσω αυτοκίνητο και να περνούν καλά κοντά μας και αρκετοί άλλοι φίλοι απένταροι. Ήταν δύο χρόνια αυτοκρατορικά και ζωής χαρισάμενης σαν σε παραμύθι.

«Δικέ μου, που σε βρήκα;» έλεγε και ξανάλεγε ο φίλος μου «Τι κρυφό ταλέντο έκρυβες μέσα σου και δεν το ΄ξερες ούτε συ!».

Όλα τέλειωσαν εκείνο το βράδυ, παραμονή Πρωτοχρονιάς. Έγινε ένα πολύ χοντρό παιχνίδι που ξέφυγε, για κάποιον λόγο, αρκετά για τα δεδομένα της συγκεκριμένης λέσχης που συχνάζαμε. Κύριος «υπαίτιος» ο τύπος απέναντί μου που φαινόταν πως έχασε τη μπάλα εντελώς. Έμοιαζε, στην κυριολεξία, σαν πρόβατο για σφαγή. Πόνταρε με τρόπο που κάποιος έμπειρος ή καλός παίχτης καταλάβαινε, πριν καν μοιραστεί η τράπουλα, τι φύλλο έχει. Κάποιες φορές, όταν βόλευε, προσπάθησα να τον «προστατέψω» με διάφορους έμμεσους τρόπους, για να μη γίνει κάποια παρεξήγηση με τους άλλους, αλλά αυτός λες και δεν καταλάβαινε τίποτα.

Μετά το τέλος της ατέλειωτης αυτής βραδιάς, φύγαμε από το κολαστήριο με ένα ιλιγγιώδες ποσό στις τσέπες μας. Για κάποιο λόγο, όμως, δεν αισθανόμουν καθόλου καλά. Είχα μια ένταση και ταραχή πρωτόγνωρη καθώς, όπως μου λέγανε κι οι φίλοι μου, η ψυχραιμία και νηφαλιότητα που μπορώ να διατηρώ ακόμα και σε ακραίες καταστάσεις είναι σχεδόν αλλόκοτη. Την επομένη έσκασαν τα δυσάρεστα μαντάτα. Η γυναίκα του μεγάλου χαμένου βρίσκονταν σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο, μετά από μια σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας, όταν έμαθε πως ο σύζυγός της έχασε όλες τις οικονομίες χρόνων πολλών στην ξενιτειά και ενώ ετοιμάζονταν να επιστρέψουν μόνιμα στην πατρίδα.

Αρρώστησα. Τα χρήματα έκαιγαν στις τσέπες μου και δεν ήθελα καν να τ΄αγγίξω. Τα ένιωθα σαν κατάρα που έγιναν η αιτία να χαροπαλεύει, τη στιγμή εκείνη, μια νέα γυναίκα και μητέρα δύο ανήλικων παιδιών, στην εντατική ενός νοσοκομείου.

Μίλησα στο φίλο μου και δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση. Έδειχνε μόνο πολύ συγκινημένος. Πήγαμε στο νοσοκομείο και βρήκαμε τον αξιολύπητο άντρα. Χωρίς πολλά λόγια, του επέστρεψα όλα τα χρήματα που είχε χάσει. Μας κοιτούσε αποσβολωμένος και ακίνητος με τα δάκρυα του να κυλούν από τα μάτια του.

Από τότε και μέχρι σήμερα, δεν έχω ξαναπιάσει τράπουλα στα χέρια μου, ούτε καν για πασιέντζα, κι ας ήταν, κάποιες φορές,  οι προκλήσεις άκρως δελεαστικές…


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2017, 19:38
Μυστικό...


 

Όλοι σχεδόν κρύβουμε κάποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο μυστικό μέσα μας. Δεν χρειάζεται να είναι απαραίτητα κάτι το κακό ή προσβλητικό αλλά, απλά, κάτι που θα θέλαμε να κρατήσουμε μόνο για τον εαυτό μας, διατηρώντας αψεγάδιαστη την ομορφιά που έχει για εμάς…

Μυστικό! Τι όμορφη και ενδιαφέρουσα λέξη! Και τι δεν μπορεί να κρύβει μέσα της! Έκπληξη, γλυκιά αγωνία και προσμονή, κάτι που μπορεί να διεγείρει τη φαντασία, όπως ένα πρωτοχρονιάτικο δώρο, τυλιγμένο σε όμορφο περιτύλιγμα, δεμένο με μεταξωτή κόκκινη κορδέλα που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ανοιχτεί….

Ένα μυστικό μπορεί να θεωρηθεί ακόμα και ως δείγμα ψυχικής ωριμότητας, μία ανάγκη να θέλουμε κρατήσουμε κάτι, που είναι όμορφο, μακριά από τα αδιάκριτα ή βέβηλα βλέμματα. Σε αντιδιαστολή με ένα μικρό παιδί, που λέει τα πάντα στους πάντες, ένα ώριμο ενήλικο άτομο μπορεί να προβλέψει πιθανές συνέπειες και να φιλτράρει το τι και σε ποιον βαθμό θα πρέπει περάσει προς τα έξω.

Εάν πρόκειται για κάτι που θεωρούμε πως θα αμαύρωνε την εικόνα μας στους άλλους ή θα προσέβαλε ανεπανόρθωτα κάποιο άτομο που εκτιμούμε, κτίζουμε τείχη γύρω από σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές ώστε ν΄αποφύγουμε επικριτικά σχόλια, ενδεχόμενη απόρριψη ή ακόμα και την κατακραυγή των άλλων…

Ήταν γύρω στις δύο μετά τα μεσάνυχτα, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα. Δεν νύσταζα ακόμη και σκέφθηκα να βγάλω βόλτα το σκυλί της κόρης μου που μου το άφησε να το φροντίσω για λίγες μέρες καθώς η ίδια πήγε μια εκδρομή με τις φίλες της. Ήταν μια όμορφη και γλυκιά νύχτα, πριν από τα μεγάλα κρύα και, χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα μπροστά στο μεγάλο κτίριο του Λυκείου της γειτονιάς μου, εκεί όπου βρίσκονταν παλαιότερα το δημοτικό σχολείο των παιδικών μου χρόνων…

Οι μνήμες άρχισαν να ξεχειλίζουν μέσα μου και, θέλοντας να διατηρήσω την επίγευση, αποφάσισα να κάνω το γύρο του κτιρίου που πίσω του βρίσκονταν ένα ήσυχο μισοσκότεινο δενδροφυτεμένο δρομάκι. Στρίβοντας τη γωνία για να βγω στο δρομάκι αυτό, είδα δύο νεανικές σιλουέτες να φιλιούνται κάτω από ένα δέντρο, στο πιο σκοτεινό του σημείο. Χαμογέλασα καθώς θυμήθηκα τα καρδιοχτύπια και τους έρωτες της εφηβικής μου ηλικίας σε μέρη απόμερα που συμπεριλάμβαναν και το δρομάκι αυτό…

Πλησιάζοντας, η έκπληξή μου ήταν κάτι περισσότερο από μεγάλη, όχι επειδή το νεανικό ζευγαράκι ήταν, τελικά, δύο κοπελίτσες, αλλά επειδή η μία από αυτές ήταν η κόρη πολύ καλού μου φίλου και παλιού γείτονα. Τις προσπέρασα, κάνοντας πως δεν τις πρόσεξα, όταν άκουσα μια κοριτσίστικη φωνή να φωνάζει χαμηλόφωνα το όνομά μου και επιφυλακτικά βήματα να πλησιάζουν προς το μέρος μου. Στράφηκα προς τα πίσω και η κοπελίτσα, η κόρη του φίλου μου, φθάνοντας μπροστά-μου μου λέει χαμηλόφωνα: «Μήπως, άθελά μου, σας έκανα να νιώσετε άσχημα;». Χωρίς να το καταλάβω και εντελώς αυθόρμητα και ειλικρινά της απάντησα: «Καθόλου, αντίθετα το βρήκα πολύ όμορφο και τρυφερό»…

Έκανε ένα βήμα ακόμα και, πιάνοντας με τα δυο της χέρια το δικό μου, μου ψέλλισε με μάτια βουρκωμένα: «Σας ευχαριστώ πολύ», πριν χαθεί μέσα στη νύχτα…


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Ιανουαρίου 2017, 12:19
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΝ ΑΝΔΡΕΣ...


Οι περισσότεροι έχουν ακούσει το γνωστό κουραστικό στερεότυπο πως οι φεμινίστριες υποκινούνται, στην ουσία, από το μίσος που τρέφουν προς τους άνδρες. Το ίδιο βαρετό και αφελές είναι και το στερεότυπο που θέλει τον οποιονδήποτε ασκεί κριτική προς συγκεκριμένες απόψεις διαφόρων εκδοχών του φεμινιστικού κινήματος να υποκινείται από το μίσος του προς τις γυναίκες…

Τέτοιου είδους ανούσιες και διαιρετικές κραυγές όχι μόνο δεν συνεισφέρουν σε έναν δημιουργικότερο διάλογο αλλά, αντίθετα, τον βραχυκυκλώνουν…

Η θεώρηση κάθε είδους κριτικής, για οποιοδήποτε θέμα, ως έκφραση μίσους δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αποκλείει τη δυνατότητα για κάθε είδους διάλογο και εναλλακτική προσέγγιση ή εκτίμηση, με σκοπό να αναγάγει την προσωπική ιδεολογία σε δόγμα, δηλαδή, άνοση απέναντι σε κάθε είδους ενδεχόμενη αμφισβήτηση. Το επόμενο βήμα είναι οι πρακτικές του ISIS…

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο πως το μίσος, όσον αφορά στη σχέση ανάμεσα στα δύο φύλα –έτσι, τουλάχιστον, όπως εκλαμβάνεται από αρκετούς- είναι αμφίδρομο. Υπάρχουν άνδρες που μισούν τις γυναίκες, υπάρχουν, όμως, και γυναίκες που μισούν τους άνδρες. Υπάρχουν άνδρες που μισούν τις φεμινίστριες και φεμινίστριες που μισούν τους άνδρες. Υπάρχουν, ακόμα, φεμινίστριες που μισούν άλλες «αιρετικές» φεμινίστριες, καθώς δεν υπάρχει μία ενιαία φεμινιστική θεωρία και στάση. Υπάρχουν φεμινίστριες που μοιάζει να μισούν όλους, όλα και πάντα. Το μότο τους είναι : αν δεν είσαι μαζί μας, δεν είσαι μόνο εχθρός μας, αλλά ανήκεις και σ΄αυτούς που μας μισούν…

Ο μοναδικός Γ. Ρίτσος γράφει στο «Καπνισμένο τσουκάλι»:

«Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να ΄ναι κι από αίμα.                                      Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα…»         

Παραφράζοντας τους στίχους αυτούς, θα μπορούσαμε να πούμε πως «Όλο τι κόκκινο στις μέρες μας είναι μίσος και αίμα»…

Μίσος, παντού μίσος. Γιατί μισούμε, άραγε;  Γεννιόμαστε με αυτό; Το κληρονομούμε; Μας το μαθαίνουνε διαμέσου επιρροής ή πλύσης εγκεφάλου; Ποιους ή τι θα πρέπει να μισούμε; Μπορούμε να απαλλαγούμε από το τυφλό μίσος μας; Υπάρχουν καταστάσεις όπου το μίσος είναι αποδεκτό;     

Για να μην μακρηγορήσω, θα απλουστεύσω κατά πολύ το συλλογισμό μου, λέγοντας: θα μπορούσαμε να διαχωρίσουμε το μίσος σε προσωπικό και γενικευμένο. Το προσωπικό μίσος μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε γενικευμένο, τουλάχιστον σε άτομα με συναισθηματικά κενά και άσχημα βιώματα. Για παράδειγμα, ένας άνδρας μπορεί να μισεί τις γυναίκες, επειδή παραμελήθηκε και κακοποιήθηκε ψυχικά ή/και σωματικά από τη μητέρα του. Με ανάλογο τρόπο, μπορεί και μια γυναίκα να μισήσει όλους τους άνδρες, επειδή έχει κακοποιηθεί από τον πατέρα, το σύντροφο, το σύζυγο ή τον εργοδότη της...

Αυτό που μπορεί να συμβεί, λοιπόν, είναι το εξής: αντί να μισήσουμε μόνο το πρόσωπο που μας έχει εκθέσει σε τόσο μεγάλη ψυχική ή/και σωματική οδύνη, αρχίζουμε να μισούμε αυτό που εκπροσωπεί το άτομο αυτό, δηλαδή, ένα επάγγελμα (μπάτσος), ένα φύλο (άνδρας, γυναίκα, ομοφυλόφιλοι), μία ιδιότητα (πλανόδιοι μουσικοί…) μία θρησκεία, μία εθνότητα, μία φυλή κ.τ.λ….     

Αυτό που, στην ουσία, εξυπηρετεί μια τέτοιου είδους στάση ζωής είναι η ανάγκη κάποιου να αμυνθεί, όταν, για διάφορους λόγους, δεν διαθέτει άλλα μέσα και πιο ευέλικτες άμυνες για να το κάνει. Διαμέσου, λοιπόν, μιας γενίκευσης/υπεραπλούστευσης αναγάγει (συνειδητά ή υποσυνείδητα) οτιδήποτε και οποιουσδήποτε -που έχουν κάποιο κοινό χαρακτηριστικό που φοβίζει- σε «εχθρό» ή «αντίπαλο», δημιουργώντας, με τον τρόπο αυτόν, εντός του μια ψευδαίσθηση ασφάλειας διαμέσου αυτού του γενικού αφορισμού, αντί να μπει στην επώδυνη και επισφαλή διαδικασία ελέγχου του καθένα ξεχωριστά…

Δεν μισούν, όμως, όλοι όσοι έχουν εκτεθεί σε βία, και υπάρχουν και άλλοι που, παρόλο που δεν έχουν εκτεθεί σε κανενός είδους βία, μισούν θανάσιμα… 

Δεν υπάρχει «ειδικό» μίσος, -π.χ. άνδρα προς γυναίκα, γυναίκας προς άνδρα κ.τ.λ. Αυτό που υπάρχει είναι το μίσος ανθρώπου προς άνθρωπο που προσλαμβάνει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, ανάλογα  με την ιδιοσυγκρασία, τα βιώματα και το ιδιαίτερο κοινωνικο-οικονομικο-πολιτισμικό του περιβάλλον…       

ΥΓ. Για τον Στέφανο, μετά από παράκλησή του.

                                      


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Ιανουαρίου 2017, 00:04
Άνδρες που μισούν τις γυναίκες...


Η παιδική ζωγραφιά του 8χρονου αγοριού μιλούσε από μόνη της τη γλώσσα της φρίκης που έζησε. Στη μέση, ένα τραπέζι και γύρω του στο πάτωμα σπασμένα πιάτα και σκόρπια φαγητά. Κάτω από το τραπέζι, κρυμμένα δυο παιδιά, δίπλα στέκονταν όρθια η φοβισμένη μητέρα με τα μάτια ορθάνοιχτα από τον τρόμο, και, μπροστά της, ο οργισμένος ο πατέρας με σηκωμένο χέρι, έτοιμος να τη χτυπήσει…

 Ανάλογες παιδικές ζωγραφιές έχω δει πάρα πολλές. Αυτό, όμως, που μου έκανε τρομερή εντύπωση -και γι΄αυτό τη θυμάμαι, μετά από τόσα χρόνια- ήταν ο τίτλος του παιδιού στο επάνω δεξί μέρος της ζωγραφιάς : «Η μαμά έκαψε το φαγητό»…

Η σοβαρότητα του συμβάντος δεν ήταν, φυσικά, το κάπως «αρπαγμένο» φαγητό. Και όμως, το παιδί αυτό υιοθέτησε την εκδοχή και εκτίμηση της πραγματικότητας του βίαιου πατέρα του που έλεγε πως, ΑΝ η μητέρα δεν είχε κάψει το φαγητό, ο πατέρας δεν θα την είχε χτυπήσει…

Το γεγονός αυτό ήρθε στη θύμησή μου ξανά, πριν από κάποιο διάστημα, όταν διάβασα για ένα αποτρόπαιο έγκλημα, όπου μια νέα γυναίκα βρέθηκε γυμνή και άγρια κακοποιημένη. Η εκτίμηση των αρμόδιων αρχών, την οποία αναπαρήγαγαν με μεγάλη ευκολία όλα τα Μ.Μ.Ε. ήταν : «Άγρια δολοφονία γυναίκας με σεξουαλικά κίνητρα»…

Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος αν τα Μ.Μ.Ε. έδωσαν αυτόν τον τίτλο σκόπιμα, επειδή είναι «πιασιάρικος». Ίσως ναι, αλλά ίσως και όχι. Οι αρμόδιες αρχές όμως; Γιατί τόση ευκολία στην εκτίμηση των κινήτρων της άγριας αυτής δολοφονίας, παρόλο που υπήρχε ΚΑΙ σεξουαλική κακοποίηση;  Ίσως αυτή να είναι η εκδοχή του ίδιου του δολοφόνου που να θεωρεί την οποιαδήποτε νέα γυναίκα ως αντικείμενο μιας χρήσης που μετά μπορούμε να το κάνουμε ό,τι θέλουμε, ακόμα και να το κομματιάσουμε…

Ο ακριβής τίτλος θα έπρεπε να ήταν : «Άγριο έγκλημα μίσους προς τις γυναίκες»…

Κάποιοι, σίγουρα, θα σκεφθούν πως αυτή είναι μια ακραία εκδοχή ανδρικού μίσους προς τις γυναίκες, και θα συμφωνήσω μαζί τους. Η μεγάλη πλειοψηφία των ανδρών, που τρέφουν μίσος προς τις γυναίκες, έχουν βρει, τα τελευταία χρόνια, τον χαμένο τους παράδεισο στο διαδίκτυο. Εκεί, ανταμώνουν με τις «αδελφές ψυχές τους», δηλαδή, όλους τους μόνους και μισογύνηδες άνδρες, για να αλληλοπαρηγορηθούν και να κατασπαράξουν όλοι μαζί, σαν πεινασμένες ύαινες, τα υποψήφια θύματά τους…

Στο διαδίκτυο, λοιπόν, μπορούν και βρίσκουν τα πάντα. Γυναίκες για όλα τα γούστα και για κάθε είδους ανάγκη τους. Προς καθησυχασμό της αναστάτωσης μέσα στο εσώρουχό τους, προς εκφόρτιση του μίσους και του φόβου τους για αυτές, υποστηρικτές σε φόρουμ συζήτησης, το ίδιο μόνες και δυστυχισμένες «αδελφές ψυχές», συνωμοσιολογίες…

Κάποτε, όμως, έρχεται η στιγμή που ο υπολογιστής θα πρέπει να κλείσει και τότε όλα χάνονται, σαν όμορφο όνειρο, μετά από ένα απότομα ξύπνημα, που σε βρίσκει σε ένα παντελώς άδειο διαμέρισμα. Τότε, είναι υποχρεωμένοι να αντικρίσουν την πραγματική ζωή, δηλαδή, τη μοναξιά και την εσωτερική ερημιά τους, την κενή διαβρωμένη τους ζωή, σαν ένα κομμάτι χαλασμένο τυρί σε ένα εντελώς άδειο και δύσοσμο ψυγείο…


17 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Ιανουαρίου 2017, 16:10
Συγνώμη: το προνόμιο των δυνατών...


Όλοι μας κάνουμε ορισμένες φορές λάθη ή λέμε πράγματα που μπορεί να πληγώσουν κάποιον. Το να ζητήσουμε συγνώμη είναι μία από τις δυνατότητες που διαθέτουμε για να αποκαταστήσουμε το λάθος που έχουμε κάνει. Δεν είναι, όμως, πάντα εύκολο. Αρκετοί βιώνουν τη συγνώμη που τυχόν ζητήσουν ως προσωπική ήττα ή ταπείνωση. Είναι, όμως, ακριβώς το αντίθετο. Αποτελεί δείγμα προσωπικής ψυχικής δύναμης και θάρρους ανάληψης της ευθύνης που μας αναλογεί και του ενδεχόμενου να μη γίνει η συγνώμη μας αποδεκτή…

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ζητήσει κάποιος συγνώμη. Κάποιες φορές, και όταν δεν θεωρούμε πως έχουμε προσωπική ευθύνη, δεν χρειάζεται να ζητήσουμε συγνώμη, αρκεί και μόνο το να δείξουμε πως έχουμε καταλάβει πως πληγώσαμε τον άλλον, λέγοντας απλά πως δεν ήταν πρόθεσή μας να κάνουμε κάτι τέτοιο. Οτιδήποτε ανάλογο θα ήταν αρκετό, αρκεί να είναι αυθεντικό και όχι κάτι που λέγεται μόνο και μόνο για να «ξεμπερδεύουμε»…

Όταν κάποιος ζητά συγνώμη, δεν το κάνει πάντα για τον άλλον αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό, επειδή αυτό αποτελεί μέσο απαλλαγής από τυχόν ενοχές που νιώθει. Η αυθεντική συγνώμη προϋποθέτει συνειδητοποίηση πως έχουμε πληγώσει κάποιον χωρίς να το αξίζει ή παραπάνω από αυτό που θα του άξιζε…

Όταν μιλάμε για συγνώμη, ο νους πηγαίνει, σχεδόν αποκλειστικά, στη συγνώμη που ζητά κάποιος από έναν άλλον για κάτι που του έχει κάνει. Πόσοι από εμάς, όμως, αναρωτηθήκαμε ποτέ μήπως θα έπρεπε να ζητήσουμε συγνώμη και από τον ίδιο μας τον εαυτό, για όλα αυτά στα οποία τον έχουμε εκθέσει;

Μήπως θα έπρεπε να του ζητήσουμε συγνώμη που επιτρέψαμε ή επιτρέπουμε σε άλλους να χειρίζονται τις σκέψεις, και τα συναισθήματά μας; Να ορίζουν το ποιοι είμαστε και ποιες είναι οι ανάγκες μας; Για τις απύθμενες προσδοκίες και απαιτήσεις που οι ίδιοι του θέσαμε, εξουθενώνοντάς τον; Μήπως, ακόμα, και για όλες τις φορές είπαμε «ναι», ενώ θα θέλαμε να βροντοφωνάξουμε «όχι»; Μήπως, στο τέλος, και για το γεγονός πως δεν αντιληφθήκαμε πως του αξίζει να αγαπηθεί για αυτό που είναι;

Το να μπορούμε να ζητούμε συγνώμη, όταν πληγώνουμε, θελημένα ή άθελά μας κάποιον, αποτελεί συγκολλητική ουσία για σχέσεις που, διαφορετικά, ίσως διαλύονταν για πάντα. Για ένα πράγμα, όμως, δεν χρειάζεται να ζητούμε συγνώμη, και αυτό δεν είναι άλλο από το δικαίωμά μας να νιώθουμε και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, όποια και αν είναι αυτά, ιδιαίτερα όταν δεν το κάνουμε με σκοπό να πληγώσουμε κάποιον. Αν ζητούμε συγνώμη για κάτι τέτοιο, είναι σαν να ζητούμε συγνώμη για την ίδια την αλήθεια, αποδυναμώνοντας, ταυτόχρονα, τον ίδιο μας τον εαυτό, μη αναγνωρίζοντάς του το δικαίωμα να νιώθει τα όσα νιώθει…


31 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Δεκεμβρίου 2016, 18:46
Τα δικά μου Χριστούγεννα...


 

Είναι αλήθεια πως ο καθένας μας ζει τα δικά του Χριστούγεννα και τις δικές του χρονιάρες μέρες, ανάλογα με το τι σημαίνουν γι΄αυτόν, τι είδους βιώματα κουβαλά εντός του για τις μέρες αυτές και τι πρακτικά μπορεί να κάνει. Υπάρχουν άτομα που τους πιάνει τρόμος και μόνο στη σκέψη πως πλησιάζουν Χριστούγεννα, άλλοι κατακλύζονται από μια απέραντη μοναξιά, άλλοι δεν έχουν ούτε κερί ν΄ανάψουν για να φωτίσουν λίγο το μαύρο που τους περιβάλει, άλλοι βρίσκονται στο κρεβάτι του πόνου, μην ξέροντας τι θα τους ξημερώσει, άλλοι πετούν στα σύννεφα και άλλοι νοσταλγούν και ονειρεύονται Χριστούγεννα απλά για όλους, με μυρουδιές βασιλόπιτας σπιτικής και όχι πλαστικής με φλουρί ψεύτικο…

Η επίπλαστη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, που αρχίζει σχεδόν από τα μέσα του Οκτώβρη, με κάθε λογής ακαλαίσθητες κινεζιές, έχει ως αποτέλεσμα, όταν φθάνουμε πλέον στα Χριστούγεννα, αισθήσεις και ψυχή να έχουν κορεσθεί και εξουθενωθεί σε βαθμό που να μη νιώθουν πλέον τη διαφορά…

Αυτή η συνεχής έκθεση -από τις διαφημίσεις, τα φώτα και τα Μ.Μ.Ε- στα Χριστούγεννα μιας εικονικής και απρόσιτης, για τους περισσότερους, γκλαμουριάς- έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σκληρή πραγματικότητα που μας περιβάλει. Άστεγοι, πεινασμένα και άρρωστα παιδιά, εκατομμύρια πρόσφυγες μέσα στη λάσπη και το κρύο, πόλεμοι, βόμβες από τον ουρανό αντί δώρων του Άη Βασίλη…

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, με κατακλύζουν πολλά και έντονα συναισθήματα με πιο χαρακτηριστικό αυτό της χαρμολύπης. Για μένα, τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μπουκέτο από μνήμες, εικόνες, μουσικές και μυρουδιές σπιτικές που πασχίζω να ζωντανέψω εντός μου, καθώς αυτό που βλέπω γύρω μου φαντάζει τόσο απόμακρο, ψεύτικο και «λίγο», μια διεκπεραίωση με κύριο χαρακτηριστικό μια άσκηση καταναλωτισμού, άσχημης κούρασης και στείρας επανάληψης…

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, λοιπόν, μου αρέσει να απομονώνομαι σχεδόν κάθε μέρα για λίγες ώρες στο γραφείο μου, να ξανασμίγω με τα παλιά βιβλία αγαπημένων μου συγγραφέων των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων -και όχι μόνο-, να βάζω να ακούγονται παραδοσιακά κάλαντα και μουσικές των ημερών αυτών και να ταξιδεύω νοερά προς τα δικά μου Χριστούγεννα, αυτά των ονείρων και των παιδικών μου χρόνων που μπορεί να υστερούσαν μεν κατά πολύ σε ποσότητα, σε σχέση με τα σημερινά, πλημμύριζαν, όμως, από ομορφιά, αγάπη, εγγύτητα, συνύπαρξη, απλότητα, αθωότητα, γλυκιά θαλπωρή, προσμονή και όνειρα…

Αλέξανδρε Παπαδιαμάντη, Ν. Λαπαθιώτη, Π. Δέλτα, Γ. Αθάνα, Α. Νιρβάνα, Γ. Καρκαβίτσα, Κ. Κρυστάλλη, Γ. Βιζυηνέ, Σ. Λάγκερλεφ και τόσοι άλλοι, πόσο γλυκά με ταξιδέψατε σε ταξίδια που ευτυχώς ακόμα διαρκούν μέσα μου! Σας ευγνωμονώ από καρδιάς για την ευλογία αυτή και σας υπόσχομαι πως, κάθε χρόνο και για όσο μπορώ, θα κάνουμε μαζί Χριστούγεννα, κάπου εκεί μεταξύ φαντασίας και ονείρου, έχοντας συνάμα το  βλέμμα στραμμένο προς τα εκεί που πολλοί από εμάς συχνά λησμονούν πως υπάρχουν πονεμένες ψυχές…

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ με ΥΓΕΙΑ!!!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Δεκεμβρίου 2016, 18:23
Συναισθηματικός εξτρεμισμός versus αγάπη…


Δεν είναι πολλοί αυτοί που συμπαθούν το οτιδήποτε ακραίο και, κατ΄επέκταση, αυτούς που καταφεύγουν σε ακραίου τύπου επιλογές. Το να νιώθει κάποιος απέχθεια για αυτούς που καταφεύγουν σε οποιασδήποτε μορφής ακρότητα είναι ανθρώπινο και απόλυτα κατανοητό. Η αποτροπή δε των ακραίων μορφών βίας, συμπεριλαμβανομένης και της συναισθηματικής, δεν είναι εφικτή με αφορισμούς  και καταδίκες. Για να καταφέρουμε να τις αντιμετωπίσουμε θα πρέπει να εντοπίσουμε και να κατανοήσουμε τις αιτίες που οδηγούν κάποιους στην αγκαλιά της ακρότητας. Αν αρκούμαστε στο να θεωρούμε τους εξτρεμιστές ως αιμοσταγή τέρατα, θα παραμείνουν τέρατα…

Τα άτομα που καταφεύγουν σε ακρότητες προκαλούν συνήθως την απέχθεια των υπολοίπων. Εκεί ακριβώς, όμως, βρίσκεται και η πηγή της όποιας δύναμής τους. Η απέχθεια των άλλων είναι που τους τρέφει, τους δίνει υπόσταση και τους καθιστά ΚΑΠΟΙΟΥΣ. Ένας σουηδός συγγραφέας έγραψε, πριν από πολλές δεκαετίες, πολύ σοφά κάποτε περίπου τα εξής:

«Θέλουμε να αγαπηθούμε, ελλείψει αυτού, να θαυμαστούμε, ελλείψει αυτού, να μας φοβηθούν, και, ελλείψει αυτού, να μας μισούν και να μας περιφρονούν. Θέλουμε να προκαλούμε στους άλλους κάποιου είδους συναίσθημα. Η ψυχή ριγεί στο ψύχος και αποζητά την επαφή με το οποιοδήποτε αντίτιμο».

Το αντίτιμο αυτό, λοιπόν, για τον εξτρεμισμό είναι ο ίδιος ο εξτρεμισμός και τα συνεπαγόμενα αισθήματα απέχθειας που προκαλεί στους άλλους. Αν θεωρήσουμε τον εξτρεμισμό ως μια μάσκα ή μια στολή που φορά ο εξτρεμιστής και του την αφαιρέσουμε, θα δούμε άξαφνα μπροστά μας ένα άτομο που μισεί θανάσιμα…

Αυτούς που μισούν μπορούμε να τους χωρίσουμε σε δύο κατηγορίες: αυτούς που, κατά κάποιον τρόπο, γεννιούνται ως τέτοιοι, κουβαλώντας μια γενετική κληρονομιά μίσους πολλών γενεών. Αυτή η κατηγορία είναι και η πιο επικίνδυνη γιατί δεν είναι δυνατόν να προληφθεί, από τη στιγμή που μπορούν και φυτρώσουν παντού, όπως άλλωστε και κάθε παράσιτο. Στη δεύτερη κατηγορία, ανήκουν αυτοί που μισούν εξαιτίας της έλλειψης του αντίποδα του μίσους, δηλαδή, της αγάπης. Αυτοί είναι δυνατόν να αντιμετωπισθούν, εάν αυτό γίνει έγκαιρα και οργανωμένα από τις μικρές ηλικίες. Πόσο εύκολο είναι, όμως,  να δείξεις αγάπη σε έναν ενήλικα εξτρεμιστή; Δεν είναι καθόλου εύκολο. Είναι ευκολότερο, όμως, να δείξει κάποιος αγάπη σε άτομα μικρότερων ηλικιών που δείχνουν δείγματα πρώιμης ακραίας συμπεριφοράς...

Ίσως ακούγεται πολύ κοινότυπη αυτή η άποψη πως, δηλαδή, ο εξτρεμισμός μπορεί να αντιμετωπισθεί με…αγάπη!!! Και, όμως, όλη η συσσωρευμένη εμπειρία και γνώση μου έως τώρα αυτό μου δείχνει. Έχω δει να γίνονται μικρά ή μεγαλύτερα «θαύματα» ως αποτέλεσμα μιας στάσης αυθεντικού ενδιαφέροντος και αγάπης -από ενήλικες που λειτουργούν ως τα πρότυπα που απουσίαζαν από τη ζωή του παιδιού- απέναντι σε παιδιά, κυρίως, με τεράστια προβλήματα αντικοινωνικής και γεμάτης από μίσος συμπεριφοράς…

Πρόκειται, κυρίως, για αγόρια, που μεγάλωσαν χωρίς ίχνος αγάπης και ασφάλειας. Αντ΄αυτών, εισέπρατταν, συχνά, σωματική ή/και ψυχική βία, εξευτελισμούς και αδιαφορία, από την πλευρά του πατέρα, κατά κύριο λόγο. Στην καλύτερη περίπτωση, είχαν πατεράδες παντελώς απόντες, για διάφορους λόγους, από τη ζωή τους. Οι όποιες υλικές απολαβές δεν παίζουν κανέναν απολύτως ρόλο και, για το λόγο αυτό, τα άτομα που έχουν ως κινητήριο μοχλό τους το μίσος μπορεί να προέρχονται από όλες τις κοινωνικές τάξεις…

Όταν, για κάποια άτομα, η προσοχή των άλλων και η πρόκληση οποιουδήποτε συναισθήματος σε αυτούς αποτελούν οξυγόνο για να έχουν μια ψευδαίσθηση υπόστασης ώστε να αντέχουν τη ζωή τους, τότε όλοι καταλαβαίνουμε πόσο αναγκαίο είναι για αυτούς να δημιουργούν/προκαλούν, ακόμα και με τον πλέον ακραίο τρόπο. Θα μπορούσαμε να πούμε πως όσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη τους για προσοχή και αγάπη τόσο πιο ακραίες μπορεί να είναι και οι ενέργειες μίσους και πρόκλησης της προσοχής των άλλων. Είναι σαν τα μικρά παιδάκια που αποκτούν αδέλφι και νομίζουν πως οι γονείς τους δεν τα αγαπούν πια. Τότε, μπορεί να καταφύγουν ακόμα και σε ακραίες συμπεριφορές, που ίσως προκαλέσουν ακόμα την οργή των γονιών τους, προκειμένου αυτοί να ασχοληθούν μαζί τους…

Εδώ, έρχεται και η τεράστια ευθύνη των Μ.Μ.Ε. που, για τους λάτρεις των ακροτήτων, αποτελούν την κατεξοχήν πηγή οξυγόνου τους και που δίχως αυτήν δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν. Οι πηχυαίοι και βαρύγδουποι τίτλοι τους δίνουν την προσοχή που τόσο πολύ ανάγκη έχουν. Ιδιαίτερα οι βαρύγδουποι χαρακτηρισμοί του τύπου «φασίστες», «ρατσιστές», «ανθρωπόμορφα τέρατα» κ.τ.λ. αποτελούν παράσημα γι΄αυτούς, δίνοντάς τους την αυτοεικόνα που τους λείπει και μια αίσθηση παντοδυναμίας που τους δίνει αέρα στα πανιά τους για να συνεχίσουν το διαβρωτικό τους έργο…

Όσο απλοϊκό και αν φαίνεται, η έγκαιρη παροχή αγάπης αποτελεί το μοναδικό φάρμακο που μπορεί να τους γιατρέψει, αν και δεν πωλείται στα φαρμακεία. Ίσως, αν καταλάβουν πως έχουμε καταλάβει, αυτό να αποτελέσει ένα σοβαρό κίνητρο για αυτούς να γυρίσουν την πλάτη στην καταστροφική τους πορεία…

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Δεκεμβρίου 2016, 00:30
ΦΘΟΝΟΣ ΚΑΙ ΖΗΛΕΙΑ : Τα θανατηφόρα δηλητήρια της ψυχής…


Συγκρινόμαστε, συνειδητά ή υποσυνείδητα και σχεδόν μόνιμα, με άλλους -φίλους, συναδέλφους, γείτονες, συγγενείς κ.ά. Όχι σπάνια, τα αισθήματα ζήλειας και φθόνου ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι που ακολουθούν και οι συγκρίσεις που κάνουμε. Οι περισσότεροι άνθρωποι -άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο και άλλοι μονιμότερα- έχουν νιώσει, έστω και στιγμιαία, τη δηλητηριώδη γεύση αυτών των επώδυνων και απειλητικών αισθημάτων που διαβρώνουν κυριολεκτικά τον ψυχισμό, την αυτοεκτίμηση και τις διαπροσωπικές τους σχέσεις, χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται. Πολλοί από εμάς έχουμε σίγουρα γίνει μάρτυρες των απρόσμενων και συχνά ανεξήγητα έντονων αντιδράσεων κάποιων για, φαινομενικά, ασήμαντες καταστάσεις που, όμως, σκαλώνουν σαν αιχμηρός γάντζος στην ετοιμόρροπη αυτοεκτίμηση και εικόνα εαυτού του μικρού παιδιού που κουβαλούν εντός τους αυτοί που φθονούν, προκαλώντας αυτές τις έντονες και δυσανάλογες αντιδράσεις που δεν είναι τίποτα άλλο από τις σπαραχτικές κραυγές πόνου του ψυχισμού τους…

Σπάνια, κάποιος θα ζητήσει βοήθεια για τα αισθήματα φθόνου που τρέφει προς τους άλλους, παρόλο που η καθημερινότητά του χρωματίζεται ανεξίτηλα από αυτά. Ένας βασικός λόγος που αυτό συμβαίνει είναι πως τόσο η ζήλεια όσο και ο φθόνος αποτελούν ταμπού που, ως τέτοια, συνοδεύονται από βαθύτατα αισθήματα ντροπής που καθιστούν ακόμα δυσκολότερη την αποκάλυψή τους σε κάποιον άλλον, ακόμα και στην περίπτωση που αυτός ο άλλος είναι ένας ειδικός του χώρου της ψυχικής υγείας. Αυτοί που, συνήθως,  ζητούν βοήθεια είναι οι αποδέκτες και όχι οι πομποί αισθημάτων φθόνου…

Υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ των αισθημάτων ζήλειας και φθόνου. Στην περίπτωση της ζήλειας, αυτό που συμβαίνει είναι πως θα θέλαμε να έχουμε κι εμείς αυτό που έχει κάποιος άλλος (π.χ. ταλέντο, μόρφωση, ομορφιά, υλικά αγαθά κ.τ.λ.). Στην περίπτωση, όμως, του φθόνου -που είναι πολύ πιο πρωτόγονο και ανώριμο αίσθημα- θέλουμε να μειώσουμε, να απαξιώσουμε, ακόμα και να καταστρέψουμε οτιδήποτε κατέχει κάποιος που θα το θέλαμε κι εμείς οι ίδιοι αλλά που, δυστυχώς, δεν το έχουμε/διαθέτουμε. Αυτό που συμβαίνει είναι πως συγχέεται και περιπλέκεται το «είμαι» με το «έχω»…

Ένα μέρος των αισθημάτων φθόνου έχει τις ρίζες του στην αδυναμία κάποιων γονιών να διαχειριστούν αποτελεσματικά καταστάσεις αδελφικής αντιζηλίας μεταξύ των παιδιών τους. Για το λόγο αυτό, πίσω από τα αισθήματα φθόνου, κρύβεται συχνά ένα μικρό πληγωμένο και αβοήθητο παιδί που νιώθει βαθύτατη ανεπάρκεια και μειονεξία…

Τα αισθήματα φθόνου δεν είναι από μόνα τους επικίνδυνα. Επικίνδυνες είναι, όμως, οι συνέπειές τους -πλημμυρίζοντας την ψυχή με τα δυσβάστακτα αισθήματα μιας τεράστιας υποτιθέμενης ή/και υπαρκτής αδικίας, προσωπικής ανεπάρκειας και οργής- όταν επιλέγουμε να συνεχίσουμε να εξαπατούμε τον εαυτό μας, μη παραδεχόμενοι την ύπαρξή τους και μη κάνοντας κάτι για να απαλλαγούμε σταδιακά από αυτά. Μία ακόμη σημαντική παράμετρος, όσον αφορά στη διαχείριση των αισθημάτων φθόνου, είναι η ανοχή και αντοχή απέναντι στη διαφορετικότητα. Αυτό, όμως, αποτελεί μια εφ΄όρου ζωής προσπάθεια που βαδίζει χέρι-χέρι με τη διαδικασία της προσωπικής ωριμότητας του καθενός μας.

Σε ένα ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο και σε κοινωνίες σκληρού ανταγωνισμού και άκρατου καταναλωτισμού, όπως οι σημερινές, η συστηματική προσπάθεια υποδαύλισης του ανταγωνισμού λειτουργεί ως λίπασμα για τη δημιουργία ή ενίσχυση ήδη υπαρχόντων αισθημάτων φθόνου στα μέλη τους, αποσκοπώντας σαφέστατα στην αύξηση της παραγωγικότητας και της καταναλωτικής τους δυνατότητας. Συχνά, όμως, αυτός ο έντονος εστιασμός στις ατομικές επιδόσεις οδηγεί σε έναν σκληρό ανταγωνισμό μεταξύ συναδέλφων, καθιστώντας σταδιακά τον καθένα σε αντίπαλο δέος για τον άλλον, με συνέπεια η γνώση να μη μοιράζεται, να μη διακινούνται καινούργιες ιδέες, η δε δημιουργικότητα να μετατρέπεται σε τυφλή αποδοτικότητα, αυξάνοντας το στρες, το άγχος και την αβεβαιότητα, μειώνοντας συνάμα τη χαρά της δημιουργίας, της αλληλεγγύης και της συναδελφικότητας.

Τα δύο φύλα διαχειρίζονται διαφορετικά τα αισθήματα φθόνου. Οι άνδρες υπερασπίζονται ανοιχτά το «ζωτικό τους χώρο», καλύπτοντας συχνά τα αισθήματα φθόνου τους, βαφτίζοντάς τα ως «αγώνα εξουσίας», ενώ οι γυναίκες χρησιμοποιούν, συνήθως, πιο έμμεσους τρόπους, απομονώνοντας την αντίζηλό τους, σαμποτάροντάς την ή μιλώντας αρνητικά πίσω από την πλάτη της. Γενικώς, φαίνεται πως οι γυναίκες είναι, συνήθως, πιο σκληρές απέναντι σε γυναίκες συναδέλφους ή «ανταγωνίστριές» τους, όταν πυροδοτούνται εντός τους αισθήματα φθόνου. Δυστυχώς, μοιάζει τα αισθήματα και οι πράξεις αλληλεγγύης να περισσεύουν όταν υπάρχουν δυσκολίες και να μετατρέπονται σε σπάνιο είδος σε περιπτώσεις ευημερίας και επιτυχίας…

Ένα βασικό λάθος που κάνουμε όταν φθονούμε είναι να θεωρούμε πως η επιτυχία των άλλων μας στερεί κάτι σημαντικό, περιορίζοντας, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα μιας δικής μας εξέλιξης ή επιτυχίας, κάτι που φυσικά δεν ισχύει και που οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, σε προσωπικά μας παιδικά βιώματα. Η δική μας φλόγα δεν πρόκειται να λάμψει περισσότερο, εάν σβήσουμε τη φλόγα των άλλων. Το αποτελεσματικότερο αντίδοτο κατά των αισθημάτων ζήλειας και φθόνου δεν είναι άλλο από την αποδοχή αυτού που είμαστε και της ζωής που ζούμε, αλλάζοντας ό,τι σημαντικό μπορεί να αλλάξει, όταν δεν είναι αυτό που θα επιθυμούσαμε…


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Νοεμβρίου 2016, 13:48
Μια «μέθη» διαφορετική από τις άλλες…


Έχετε νιώσει ποτέ εκείνην τη γλυκιά ευφορία, σαν να ήπιατε 2-3 ποτηράκια καλό κρασί ή κάποιο άλλο ποτό της αρεσκείας σας, μετά από το διάβασμα κάποιου λογοτεχνικού βιβλίου; Νιώσατε ποτέ κάποιου είδους θλίψη επειδή ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που διαβάσατε έφθασε στο τέλος του; Για αυτά και άλλα παρόμοια ερωτήματα, η επιστήμη έχει πλέον απαντήσεις.

Κάθε αθλητής, μετά από μία πολύ σκληρή προπόνηση ή έναν δύσκολο αγώνα περιέρχεται σε μια ιδιαίτερη ψυχοσωματική κατάσταση, το αποκαλούμενο «runners high», που δεν είναι παρά η επήρεια των ενδορφινών, που παράγονται μετά από κάθε επίπονη σωματική άσκηση, οι οποίες είναι μια μορφή φυσικών οπιοειδών που η χημική τους σύνθεση προσομοιάζει αυτή της μορφίνης. Με άλλα λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για το παρασκευαζόμενο, από τον ίδιο τον οργανισμό μας, ναρκωτικό που αποσκοπεί στη μείωση του αισθήματος σωματικού πόνου σε έναν καταπονημένο αθλητή ή σκληρά ασκούμενο άτομο.

Η σύγχρονη έρευνα δείχνει πως ένα ανάλογο φαινόμενο μπορεί να εμφανιστεί και όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο που μας αγγίζει, συναισθηματικά, βαθειά. Έτσι, λοιπόν, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε, κατ΄αντιστοιχία,  για ένα «readers high», δηλαδή, για μια «μέθη των αναγνωστών».  

Από τότε που ο Αριστοτέλης διατύπωσε τη θεωρία του περί καθάρσεως, έχει χυθεί πολύ μελάνι γύρω από την ψυχολογία της τραγωδίας, χωρίς, όμως, να γνωρίζουμε τον τρόπο που η διαδικασία αυτή  αποτυπώνεται και στον εγκέφαλο. Τώρα πλέον γνωρίζουμε πως το σύστημα των ενδορφινών, που αποτελεί τμήμα του κέντρου πόνου του εγκεφάλου, ενεργοποιείται κάθε φορά που αγγιζόμαστε ιδιαίτερα από το οποιοδήποτε είδους αφήγημα. Το εντυπωσιακό είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι επιστρέφουν, με κάποιον τρόπο, ξανά και ξανά σε τραγικές ιστορίες. Παρακολουθώ δύο νέα άτομα που το ένα βλέπει συστηματικά μία σειρά ντοκιμαντέρ  για αεροπορικές τραγωδίες, ο δε άλλος για πολύνεκρες μάχες και καταστροφές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου…

Γιατί, όμως, επιλέγουμε να υποφέρουμε και να κατακλυζόμαστε από αγωνία και φόβο ξανά και ξανά; Γιατί πολλά άτομα πηγαίνουν πολλές φορές για να παρακολουθήσουν , για παράδειγμα, τη θεατρική παράσταση «Ο βασιλιάς Ληρ» ή κάποια αρχαία ελληνική τραγωδία; Η ερμηνεία που δίνεται, βάσει των ερευνητικών αποτελεσμάτων που προέκυψαν, είναι ο «γλυκός πόνος» που προκαλεί η έκκριση ενδορφινών που, όπως και κάθε άλλο ναρκωτικό, μπορεί να οδηγήσει σε εθισμό. Με άλλα λόγια, ψυχοσωματικά, συμβαίνει κάτι το ανάλογο, όπως και στην περίπτωση του συμφιλιωτικού σεξ στο οποίο αναφέρθηκα στην προηγούμενή μου ανάρτηση, και, όπως και κάθε είδους εθισμός, μπορεί να δημιουργήσει ψυχολογική εξάρτηση και, ως εκ τούτου, στερητικό σύνδρομο…

Έτσι εξηγείται και το αίσθημα κενού που αρκετοί περιγράφουν, μετά την ολοκλήρωση ενός πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου, το τέλος μιας πολύ καλής ταινίας ή τηλεοπτικής σειράς. Το κέντρο πόνου του εγκεφάλου είναι το ίδιο τόσο για τον ψυχικό όσο και για τον σωματικό πόνο. Αυτός είναι ο λόγος που αρκετές φορές νιώθουμε και σωματικό πόνο εξαιτίας επώδυνων συναισθημάτων που βιώνουμε, αλλά και το αντίστροφο.

Αυτό, όμως, που, προσωπικά, βρίσκω ως το πλέον σημαντικό είναι η διαπίστωση πως το διάβασμα ενός πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου εξασκεί την ικανότητά μας να μπορούμε να μπαίνουμε στη θέση των άλλων, από τη στιγμή που, όταν σαγηνευόμαστε από ένα βιβλίο, ταινία, παράσταση κ.τ.λ., ταυτιζόμαστε με τους διάφορους ήρωες τους. Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, σκεφτόμαστε τις σκέψεις κάποιου άλλου, θεωρώντας τες ως δικές μας. Αυτό μας υπενθυμίζει την πραγματική μας ζωή. Έχουμε, δηλαδή, μια αίσθηση πως μοιραζόμαστε τον κόσμο με τους άλλους, την ίδια στιγμή που κανένας μας δεν μπορεί να γνωρίζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Είναι αυτό ακριβώς κάνει και ο Προυστ με τη Βιτζίνια Γουλφ. Κάνει, δηλαδή, τη λογοτεχνία να παίζει με τον εγκέφαλό μας…

Ως αναγνώστες, λοιπόν, είμαστε συμμετέχοντες συνδημιουργοί της υπόθεσης του μυθιστορήματος που μας ταξιδεύει καθώς συμβάλλουμε συνεχώς με δικές μας σκέψεις, προβληματισμούς και μνήμες, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει με την εικόνα (TV, ταινίες), όπου είμαστε πιο παθητικά συμμετέχοντες. Το πιο σημαντικό κέρδος από το διάβασμα είναι η μεγάλη ώθηση που δίνει στον αφηρημένο τρόπο σκέψης μας, το μεγαλύτερο πρόβλημα του σχεδόν ενός δισεκατομμυρίου αναλφάβητων ανά τον κόσμο.

Η αίσθησή μας για τη θέση που έχουμε στις σύγχρονες κοινωνίες που ζούμε  βασίζεται στην κατανόηση του τρόπου που λειτουργεί μια κοινωνία, του τρόπου που λειτουργούμε οι ίδιοι ως άτομα σε μια ομάδα και του πως, έχοντας επιλύσει ένα πρόβλημα, μπορούμε να επιλύσουμε και ένα επόμενο. Όλα αυτά είναι αφηρημένος τρόπος σκέψης που, όταν ΔΕΝ υπάρχει, μας μετατρέπει σε εύκολη λεία όλων όσων θέλουν να μας διαφεντεύουν. Δεν είναι τυχαίο που όσο πιο αγράμματος είναι ένας λαός τόσο ευκολότερα τον διαχειρίζονται οι έχοντες και κατέχοντες πλούτο και εξουσία. Για το λόγο αυτό, όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα φοβούνταν τους εγγράμματους και ήθελαν να ελέγχουν το είδος και το μέγεθος της γνώσης, διαμέσου της παιδείας κυρίως…

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως μια πραγματική οικονομική ανάπτυξη σε μια χώρα δεν είναι εφικτή, πριν το 40% των γυναικών της μάθουν να γράφουν και να διαβάζουν, όπως,  επίσης, ο σημαντικότερος παράγοντας που ο μέσος όρος ζωής αυξήθηκε από τα 35 στα 75 χρόνια είναι η δραστική μείωση του αναλφαβητισμού.             

Δυστυχώς, το διάβασμα και η λογοτεχνία δεν κατέχουν περίοπτη θέση στην Ελλάδα του σήμερα, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Η επικράτηση των οπτικοακουστικών μέσων σε βάρος του διαβάσματος έχει σημαντικές συνέπειες στην ικανότητα ανάπτυξης του αφηρημένου τρόπου σκέψης, κυρίως των παιδιών, της ικανότητας αυτοσυγκέντρωσης και της ανάπτυξης της δημιουργικής τους φαντασίας. Άλλο το διάβασμα και άλλο η παθητική ακρόαση ή/και παρακολούθηση στο ρυθμό και τον τρόπο που καθορίζουν άλλοι…                          


20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Νοεμβρίου 2016, 19:35
"Make up" ή "συμφιλιωτικό" σεξ...


Οι λέξεις που εκτοξεύει ο ένας στον άλλον έχουν τέτοια αιχμηρότητα που θα μπορούσαν να σκοτώσουν, αν ήταν στιλέτα. Ίσως να εκτοξεύονται και διάφορα αντικείμενα που να γίνονται κομμάτια στους απέναντι τοίχους ή στο πάτωμα. Η οργή είναι τόσο έντονη που μοιάζει σαν να θέλουν να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλον. Κάποια στιγμή, όμως, μετά από μια τέτοιου είδους ξαφνική καταιγίδα, η ένταση δεν φαίνεται πως αρχίζει να κοπάζει, όπως συμβαίνει συνήθως. Εδώ, απλά, αλλάζει μορφή, θέση και στάση…

Πνιχτά βογγητά, άναρθρες κραυγές πόνου και πάθους, κάποια πρόστυχα λόγια, ανείπωτα, ίσως -μέχρι τη στιγμή εκείνη- ερωτικά σενάρια, σίγουρα μια τουλάχιστον «πολιτισμένη» βία, πάνω στο τραπέζι, στον πολύπαθο καναπέ του καθιστικού, στον τοίχο, στο πάτωμα και ενίοτε -αν προλάβουν ή καταφέρουν και το βρουν- στο υπνοδωμάτιο. Και ύστερα, δύο εξουθενωμένα από την υπερένταση και υπερδιέγερση κάθιδρα και ποικίλως σημαδεμένα από τα ένσημα του πάθους κορμιά, να βαριανασαίνουν το ένα δίπλα στο άλλο, μη μπορώντας να εκφράσουν αλλά και να κατανοήσουν αυτήν την έκρηξη και έκπληξή τους…

Κυρίες και κύριοι, καλωσορίσατε στον κόσμο του «make up» ή  «συμφιλιωτικού» σεξ…

Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, το σενάριο που, λιγότερο ή περισσότερο συχνά, εκτυλίσσεται και αφορά στη σχέση αρκετών ζευγαριών ή εραστών, νεότερης συνήθως ηλικίας…

Αυτού του είδους το σεξ μοιάζει να λειτουργεί ως ένα αυτόματο αντανακλαστικό που αποσκοπεί σε μια προσπάθεια γεφύρωσης του τεράστιου χάσματος που φαίνεται πως έχει δημιουργηθεί στη σχέση του ζευγαριού. Πόσο στέρεα είναι, όμως, αυτή η τόσο ιδιότυπη ψυχική κατασκευή; Μήπως έχει ημερομηνία λήξης; Μήπως θα έπρεπε να ακολουθείται μία αντίστροφη πορεία που να επιλύει πρώτα τα προβλήματα και μετά να έχει το λόγο το κρεβάτι, το πάτωμα, ο πάγκος της κουζίνας ή ο καναπές; Θα λειτουργούσε, όμως, αυτή η αντίστροφη πορεία με τρόπο ανάλογο, προκαλώντας το ίδιο πάθος και προσφέροντας την ίδια ηδονή; Θα επρόκειτο και τότε για συμφιλιωτικό σεξ;

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα είναι για άλλα «Ναι» και για άλλα «Όχι». Πριν συνεχίσετε, όμως, κάντε μια προσπάθεια να απαντήσετε μόνοι σας στα ερωτήματα αυτά, χωρίς πολλή σκέψη…

Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχουν πατενταρισμένες λύσεις για τις διαπροσωπικές συγκρούσεις των ανθρώπων. Η καταφυγή σε αυτού του είδους το σεξ αποτελεί εκδοχή μιας τέτοιας προσπάθειας επίλυσης σοβαρών προβλημάτων που, όμως, έχει σύντομη ημερομηνία λήξης, όπως και κάθε τι εκλεκτό, μοναδικό και σπάνιο…

Η σύντομη ημερομηνία λήξης, όμως, δεν είναι το μοναδικό μειονέκτημα. Το συμφιλιωτικό σεξ μπορεί να έχει τις επιπτώσεις ενός ισχυρού παραισθησιογόνου. Είναι σαν ενός είδους drug (κάτι σαν την coca, ας πούμε) που πολύ δύσκολα μπορείς να του αντισταθείς, και, ως τέτοιο, μπορεί να προκαλέσει σοβαρό εθισμό…

Το συμφιλιωτικό σεξ δεν αποτελεί λύση επιλογής για τα περισσότερα ζευγάρια. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να έρθουν σωματικά κοντά, εάν πρώτα δεν έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους κάποιου είδους συναίνεση. Αρχικά, λοιπόν, θα πρέπει να επιλυθούν τα όποια προβλήματα υπάρχουν στο ζευγάρι και κατόπιν θα αρχίσουν να καταλαγιάζουν οι αλληλοκατηγορίες και οι απαξιωτικές ή βίαιες συμπεριφορές. Εάν συμβεί αυτό, τότε ανοίγει ο δρόμος της εγγύτητας και της εμφάνισης ερωτικής διάθεσης. Προϋπόθεση είναι, όμως, να μην αργήσει η όποια προσπάθεια συναίνεσης και επίλυσης των προβλημάτων. Η συναισθηματική προσέγγιση εμβαθύνεται από τη σωματική εγγύτητα. Εάν αυτή η σωματική εγγύτητα πάρει τη μορφή του σεξ, θα φανεί στο…χειροκρότημα. Πολλές φορές, αρκούν οι διάφορες εκδηλώσεις τρυφερότητας (αγκαλιά, φιλιά κ.ά.).

Φυσικά και είναι λυτρωτικό το συμφιλιωτικό σεξ, αμέσως μετά από μια έντονη σύγκρουση, αφήνοντας συνάμα μια πολύ έντονη, σχεδόν μεθυστική, επίγευση. Ίσως είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος απαλλαγής από τις έντονες επιπτώσεις της αδρεναλίνης. Άγριο και αχαλίνωτο σεξ! Τι γίνεται, όμως, εάν δεν υπάρχουν λόγοι σύγκρουσης, την ίδια στιγμή που κάποιος επιθυμεί λίγο αχαλίνωτο σεξ;

Την απάντηση αυτού του ερωτήματος νομίζω πως ίσως τη βρείτε στην ταινία Γαλλικής παραγωγής με τίτλο «Mes  séances de lute» ή «Love Battles» στα εγγλέζικα. Αξίζει, πραγματικά, να τη δείτε…

Φυσικά, όμως, το συμφιλιωτικό σεξ δεν είναι απόρροια μόνο της αύξησης αδρεναλίνης στο αίμα. Πιστεύω πως αναζωπυρώνονται, ταυτόχρονα, πρωτόγονα ένστικτα και διαθέσεις (όπως π.χ. το ένστικτο του κυνηγού), διάφορα σημαντικά παιδικά βιώματα και τρόποι διαχείρισης εντάσεων κ.ά. Ως ένα υποκατάστατο των έντονων διαπροσωπικών συγκρούσεων, που λειτουργούν για κάποιους ως καταλύτης ενός αχαλίνωτου σεξ, μπορεί να είναι η σωματική επαφή, ο ιδρώτας και η έντονη σωματική κίνηση. Βρείτε τρόπους που εμπεριέχουν αυτά τα συστατικά…

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι τα ερωτευμένα ζευγάρια κυνηγιούνται, συχνά και για λίγη ώρα γύρω από κορμούς δέντρων σε κάποιο δάσος ή γύρω από άλλα φυσικά εμπόδια πριν πέσουν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, με τα κορμιά τους να κυλιούνται σφιχταγκαλιασμένα πάνω στο καταπράσινο γρασίδι, πριν αρχίσουν να φιλιούνται παθιασμένα…


20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Οκτωβρίου 2016, 11:31
Καλλιτεχνική δημιουργία : προσπάθεια αποκατάστασης μιας πρωταρχικής ψυχικής ρωγμής;


Δύο βλέμματα συναντώνται, δυο ψυχές αναριγούν, δύο σώματα αγγίζονται. Αυτή κι Αυτός. Όταν η οσμή του σώματός του γίνεται άρωμα γι΄αυτήν, τότε μέσα της -συχνά, χωρίς καν να το συνειδητοποιεί- τον ανακηρύσσει ως υποψήφιο πατέρα του παιδιού που θα ΄θελε να φέρει στον κόσμο.

Κάποτε φθάνει το πέρασμα του χρόνου και βλέπει το φως του κόσμου ο καρπός του έρωτα, της ερωτικής έκστασης και των αμοιβαίων προσπαθειών αποπλάνησης του Άλλου. Το ανθρώπινο βρέφος, το πλέον ανήμπορο και απροστάτευτο απ΄όλα τα θηλαστικά της γης.

Γέννηση, ο πρώτος οδυνηρός αποχωρισμός, ο πρώτος εκδιωγμός από  έναν προσωπικό μικρό επίγειο παράδεισο, αυτόν της μήτρας στης οποίας τη ζεστασιά, τους απόκοσμους ρυθμικούς ήχους, το ημίφως, την εξασφαλισμένη καθημερινή τροφή και την ασφάλεια, υποσυνείδητα,   πάντα θα θέλαμε να επιστρέψουμε, ιδίως όταν οι κακοτυχίες, οι ματαιώσεις και οι μεγάλες απογοητεύσεις της ζωής χτυπούν την πόρτα της ψυχής μας…

Γέννηση, ο πρώτος οδυνηρός αποχωρισμός από μια μαγική σωματική σύντηξη μέσα στο μητρικό σώμα. Και, από τη στιγμή εκείνη, ξεκινά ο μακρύς δρόμος μιας σειράς μικρότερων ή μεγαλύτερων αποχωρισμών, εγκαταλείψεων, πένθους, ελπίδων επανένωσης, ερώτων, πραγματικών επανενώσεων, απογοητεύσεων, χαράς, προσδοκιών και άλλων ματαιώσεων, μέχρι και την τελευταία στιγμή της ζωής, τον Θάνατο, την καθολική απώλεια της ύπαρξής μας που τόσο δύσκολα μπορεί να αποδεχθεί ο Άνθρωπος, με αποτέλεσμα να πλάθει ουράνιους Παραδείσους και Κολάσεις…

Γέννηση, ο πρώτος οδυνηρός αποχωρισμός και, λίγα λεπτά αργότερα, η γνώριμη οσμή, η πρώτη επανένωση πάνω στο μητρικό στήθος, όπου σωματική και ψυχική πείνα βρίσκουν την απαραίτητη γαλήνη. Η πρώτη συνάντηση του βρέφους, ως ξεχωριστής πλέον ύπαρξης, με το πρώτο υποκείμενο αγάπης του, που το βρίσκει στην επανένωση, μέσα από την επαναδημιουργία του περιβάλλοντος της μήτρας που αντιπροσωπεύεται πλέον από τη μητρική αγκαλιά…

Ένα βρέφος που αναπαύεται σε μια μητρική αγκαλιά. Από τα πιο αγαπημένα θέματα καλλιτεχνικής έκφρασης και το πιο λατρεμένο θέμα της χριστιανικής εικονογραφίας.

Η αναπόφευκτη μοίρα κάθε βρέφους είναι να πρέπει να αποχωρίζεται ξανά και ξανά και, στην καλύτερη περίπτωση, να ξαναβρίσκει το αρχικό υποκείμενο της αγάπης του, το πρόσωπο που περισσότερο από κάθε τι άλλο αγαπά, που μπορεί να ικανοποιεί κάθε του ανάγκη, τη μητέρα του. Οι αναπότρεπτοι αποχωρισμοί της ζωής, όμως, με την απύθμενη θλίψη και ανημπόρια που προκαλούν, σε συνδυασμό με την ανάγκη μιας λυτρωτικής αυτονομίας, οδηγούν στην αναγκαιότητα δημιουργίας μιας εσωτερικής εικόνας του αγαπημένου προσώπου που χάνεται, ώστε να λειτουργήσει ως υποκατάστατο και αναπλήρωση αυτής της απώλειας.

Η αγάπη, λοιπόν, συνδέεται αδιάρρηκτα με τον αποχωρισμό και τη θλίψη. Στη ρωγμή που δημιουργείται ανάμεσα στην ανάγκη σύντηξης με το πρωταρχικό υποκείμενο αγάπης, τη μητέρα,  και του διαχωρισμού από αυτήν, εξαιτίας του  αναπόφευκτου αποχωρισμού, γεννιέται η ανάγκη της ανθρώπινης δημιουργικότητας και καλλιτεχνικής έκφρασης που αποσκοπούν στην αναίρεση αυτής της εγκατάλειψης, στην αποκατάσταση του ψυχικού τραύματος που προκάλεσε και στο να καταστεί εφικτή η πολυπόθητη επανένωση…

Η καλλιτεχνική δημιουργία δεν είναι τίποτ΄άλλο από μια προσπάθεια σύνθεσης κομματιασμένων πρώιμων σωματικών και ψυχικών μνημών που ίσως αποκαταστήσουν αυτή τη ρωγμή που χάσκει επικίνδυνα εντός μας από την πρώτη στιγμή της ζωής μας. Οι διστακτικές ή αποφασιστικές πινελιές, το κομμάτι πηλού ή μαρμάρου, οι σκόρπιοι στίχοι, οι απροσκάλεστες νότες ή το κτίσιμο μιας ιστορίας, που, τελικά, μορφωποιούνται σε ένα ενιαίο όλον, δίνοντας την επιζητούμενη ψυχική λύτρωση, δεν είναι τίποτ΄άλλο από μια προσπάθεια αποκατάστασης της ρωγμής αυτής, της ξανασυνάντησης με την πρωταρχική μορφή αγάπης που είναι η νοσταλγία του μητρικού σώματος και η σύντηξη με αυτό…

Με αυτήν την έννοια, λοιπόν, κάθε καλλιτεχνική δημιουργία δεν είναι τίποτ΄άλλο παρά μια μικρή αυτοβιογραφία. Η σύνθεση σκόρπιων μνημών και συναισθημάτων που προκαλεί, όταν ολοκληρώνεται, ένα αίσθημα ανείπωτης ανακούφισης και λύτρωσης…

Είναι τυχαίο άλλωστε πως ο καλλιτεχνικός οίστρος βρίσκεται πάντα στο ζενίθ του μετά από έναν οδυνηρό (από)χωρισμό, μια μεγάλη απώλεια ή μια δυσβάσταχτη θλίψη…;;;


18 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Οκτωβρίου 2016, 14:05
ΜΟΝΑΞΙΑ : "Παρακαλώ, τηλεφωνήστε μου!"...


Ένιωθε τόσο απέραντα μόνος που δεν είχε καν το κουράγιο να λυπηθεί τον εαυτό του. Μοναδική και αχώριστη συντροφιά του η γκρίζα συσκευή τηλεφώνου δίπλα του. Συχνά, διαπιστώνει, σχεδόν έντρομος, πως την κοιτά για ώρες, χωρίς, όμως, αυτή να βγάζει τον παραμικρό ήχο. Πολλές φορές, σηκώνει το ακουστικό για να δει αν έχει σήμα ή μήπως υπάρχει κάποια βλάβη και γι΄αυτό παραμένει τόσο βασανιστικά βουβό.

Έχει αρκετούς γνωστούς και συναδέλφους, μα ούτε κι αυτοί του τηλεφωνούν. Ούτε κι αυτός, όμως, τολμά να τηλεφωνήσει σε κάποιον. Ο φόβος του μήπως ενοχλήσει, μήπως διαπιστώσει κάποια, έστω και ελάχιστη, δυσαρέσκεια στη χροιά της φωνής του άλλου, τον παραλύει και μόνο που το σκέφτεται.

Και όμως. Δεν τολμά να αποχωριστεί την γκρίζα, σαν τη ζωή του, συσκευή ούτε λεπτό. Έχει γίνει η μοναδική συντροφιά αλλά και ο καταναγκασμός του. Παλαιότερα, είχε βάλει προέκταση, για να μπορεί να την έχει μαζί του, σε όποιον χώρο του μικρού εργένικου διαμερίσματός του κι αν πήγαινε. Έφθανε ακόμα και μέχρι το μπάνιο, αλλά και το παράθυρο που έβλεπε προς τον μικρό, και κάθε άλλο παρά πολυσύχναστο, δρόμο, μπροστά από το σπίτι του, όπου περνούσε καθημερινά αρκετές από τις άδειες του ώρες. Μπορούσε να το ΄χει ακόμα και στο κρεβάτι του, αν ήθελε, και τύχαινε να το θέλει σχεδόν πάντα. Ήταν, γι ΄αυτόν, κάτι σαν τα λούτρινα ζωάκια που χρειάζονται για συντροφιά τους τα μικρά παιδιά για να μπορέσουν να κοιμηθούν μόνα στο κρεβάτι τους τις νύχτες…

Μερικά χρόνια μετά, αγόρασε ασύρματη συσκευή κι έτσι δεν χρειάζονταν πια η ενοχλητική προέκταση πάνω στην οποία θα μπορούσε να μπερδευτεί το πόδι του, με κίνδυνο να τραυματιστεί σοβαρά χωρίς να γίνει αντιληπτό από ΚΑΝΕΝΑΝ. Φανταζόταν, κάποιες φορές, τον εαυτό του σοβαρά τραυματισμένο και ακινητοποιημένο στο πάτωμα, ανήμπορο να σηκώσει ακόμα και το ακουστικό του τηλεφώνου του, και τον έπιανε κρύος ιδρώτας. Τύλιγε, λοιπόν, κουλούρα το καλώδιο της προέκτασης και το κουβαλούσε κι αυτό μαζί με το τηλέφωνο, όπου κι αν πήγαινε. Κάποια στιγμή, σκέφθηκε πως απέκτησε ακόμα έναν φίλο που τον κρατούσε από το χέρι προστατευτικά, όπως η μάνα το παιδί, και δάκρυσε…

Ακόμα περισσότερα χρόνια μετά, απέκτησε κινητό. Η χαρά του ήταν μεγάλη, όταν σκέφτονταν πως έτσι δεν θα χρειάζεται πια να είναι καθηλωμένος μέσα στο άχαρο εργένικο δυαράκι του, με το τηλέφωνο και την κουλούρα της προέκτασης στο χέρι, περιμένοντας να ακούσει το κουδούνισμά του, που το ΄χε μόνιμα καλού-κακού στη διαπασών, μην τυχόν και δεν το ακούσει. Δεν τον ένοιαζε που σίγουρα θα τρόμαζε πολύ, όπως κάποιες φορές συνέβη, όταν έτυχε να του τηλεφωνήσει κάποιος κατά λάθος…

Η αρχική του αισιοδοξία άρχισε ύπουλα να μετατρέπεται σε απόγνωση καθώς διαπίστωνε πως η μοναξιά ανάμεσα σε πολλούς είναι πολύ χειρότερη από τη μοναξιά του άχαρου εργένικου δυαριού του. Εκεί, τουλάχιστον, είχε την ψευδαίσθηση, αλλά και την ελπίδα, πως έξω τα πράγματα θα είναι καλύτερα, αρκεί κάποιος να βρει τη δύναμη να βγει από την ασφάλεια του σπιτιού του.

Ο καιρός πέρασε και κάποια στιγμή απέκτησε υπολογιστή, facebook και, με έναν μαγικό τρόπο, εκατοντάδες ψηφιακούς φίλους. Η χαρά του ήταν απερίγραπτη. Άρχισε να εκθέτει σε δημόσια θέα την προσωπική του ζωή, φωτογραφίες, εμπειρίες και ό,τι πολυτιμότερο είχε, με τη βεβαιότητα πως έτσι θα ΄ρθει ακόμα κοντύτερα με τους άλλους, πως επιτέλους θα αποκτήσει δικούς του πραγματικούς φίλους. Κάποια στιγμή, κοιτώντας τη σιωπηρή, σαν τη συσκευή του τηλεφώνου του οθόνη του υπολογιστή του, συνειδητοποίησε πως κανείς δεν του ζητά να δείχνει όσα ο ίδιος δείχνει, να ενδιαφέρεται να μάθει πως ο ίδιος νιώθει. Απλά, συλλέγει “likes” που, αν δεν του τα δώσει κάποιος «φίλος», νιώθει τόση μα τόση απογοήτευση. Συνειδητοποίησε, ακόμα, πως, στις συζητήσεις των διαφόρων ιστότοπων που συμμετέχει καθημερινά, δεν είναι τίποτα παρά ένας απρόσκλητος επισκέπτης που, είτε εμφανιστεί είτε όχι, κανείς δεν τον αναζητά, σε κανέναν δεν λείπει…

Συνειδητοποίησε έντρομος πως η μοναξιά δεν είναι πλέον μόνον ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ αλλά και ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ…


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Οκτωβρίου 2016, 01:52
Μητέρα σε μισώ!!!


Μητέρα,

μπόρεσα, τελικά, να βρω τη δύναμη να σου γράψω, αν και δεν είμαι σίγουρη γιατί το κάνω και τι θέλω να σου πω. Μου φέρθηκες τόσο σκληρά από μικρό παιδί που μου είναι ακόμα και τώρα δύσκολο να πιστέψω πως μία μάνα μπορεί να βασανίζει τόσο απάνθρωπα και ανελέητα το πλάσμα που έφερε η ίδια στον κόσμο και που εξαρτάται απόλυτα από αυτήν.

Δυστυχώς για μένα, ίσως και για σένα, έγινες αυτό που ποτέ δεν θα ΄θελες να είχες γίνεις -όπως μου έλεγες κάποιες φορές, όταν γλύκαινε κάπως το βλέμμα σου- δηλαδή σαν τη δική σου μητέρα. Όμως, ποτέ δεν έκανες κάτι γι΄αυτό. Νιώθω απέχθεια για σένα κάθε φορά που θυμάμαι πως αρνιόσουν πως είχαν συμβεί, γεγονότα που με έκαναν να παρακαλάω να πεθάνω γιατί δεν άντεχα τόσο ψυχικό πόνο και τόση σκληρότητα από σένα. Έρχονταν στιγμές που ένιωθα πως έχω τρελαθεί, πως είμαι πολύ κακός άνθρωπος που φαντάζομαι τέτοια πράγματα για την ίδια τη μητέρα μου. Δεν ήμουν, όμως, τρελή. Ακόμα και τώρα, όταν τα θυμάμαι, νιώθω ακόμα και το μέγεθος της απόγνωσης και της φρίκης που μου προκαλούσαν.

Θυμάσαι, όταν σε παρακάλεσα κάποια φορά να μη δουλεύεις τόσο πολύ για να σε βλέπω λίγο, τι απάντησες με εκείνο το τρομακτικό ειρωνικό σου ύφος; «Σιγά μη στερηθώ τα όμορφα πράγματα που θέλω να αγοράζω, μένοντας μαζί σου». Θυμάσαι, όταν ήμουν 8 χρονών που με ούρλιαζες, χωρίς να καταλαβαίνω γιατί, πως δεν πρόκειται όχι μόνο να μου πάρεις δώρο για τα γενέθλιά μου, αλλά και δεν θα σβήσω καν κεράκια σε τούρτα, επειδή δεν το αξίζω και πως δεν αξίζω καν να ζω; Έκλαιγα όλο το βράδυ μόνη μου στο δωμάτιό μου, μην τολμώντας να έρθω να σου πω να με λυπάσαι λίγο, αφού δεν μπορείς να μ΄αγαπάς.

Το πρωί των γενεθλίων μου, όμως, ήρθες και με ξύπνησες χαμογελαστή, δίνοντάς μου ένα φιλί στο μέτωπο. Νόμιζα πως ονειρεύομαι και δεν ήθελα να ξυπνήσω. Ήσουν, όμως, εσύ που είπες πως μου ετοίμασες πρωινό και πως μετά θα πάμε μαζί στην πόλη για να μου αγοράσεις ό,τι δώρο θέλω για τα γενέθλιά μου. Στη διαδρομή προς το κέντρο, μιλούσαμε και κάναμε σχέδια για το τι θ΄αγοράζαμε. Όταν, τελικά, είδα σε ένα κατάστημα μια μπλούζα, καθόλου ακριβή, για να μη ξοδέψεις πολλά χρήματα για μένα και ίσως θυμώσεις, έτσι το σκέφθηκα, εσύ άρχισες να με φωνάζεις μπροστά στον κόσμο, όπως τόσες άλλες φορές, για το πόσο αφελής και ανόητη είμαι που πίστεψα πως μου αξίζει δώρο γενεθλίων τόσο άχρηστη που είμαι. ‘Επαιξες αυτό το φρικτό θέατρο, μόνο κα μόνο για να με πληγώσεις ακόμα περισσότερο…

Σε μισώ γιατί μου στέρησες τον πατέρα μου. Σε μισώ για τα ατέλειωτα ψέματά σου. Σε μισώ γιατί ποτέ δεν μπόρεσα να εμπιστευθώ ή ν΄αγαπήσω κάποιον. Σε μισώ για όλα αυτά και για το πώς θα προτιμούσες να είχα πεθάνει παρά να έχω γεννηθεί. Σε μισώ γιατί με γέννησες, ενώ ποτέ σου δεν με θέλησες. Σε μισώ γιατί με γέννησες για να έχεις κάποιον να μισείς.

ΣΕ ΜΙΣΩ!!!

Θα ΄θελα, όμως, να ξέρεις πως βρήκα το κουράγιο να θέλω να συνεχίσω να ζω ή καλύτερα να αρχίσω να ζω. Δεν είμαι τόσο αδύναμη όσο και οι δυο μας τόσο λαθεμένα πιστεύαμε. Αφού γλύτωσα από τα νύχια σου, θα καταφέρω να αντέξω τα πάντα. Κανείς δεν θα με σταματήσει πια, ούτε καν ΕΣΥ! Σε μισώ γιατί ακόμα μου λείπεις αφόρητα, γιατί ακόμα ονειρεύομαι πως έρχεσαι, μου λες πως μ΄αγαπάς και πως θα ήθελες να είσαι η καλή μου μανούλα. Αυτό ήταν ό,τι δυσκολότερο μπορούσα να γράψω, μαμά.

ΜΑΜΑ, Σ΄ΑΓΑΠΩ!!!

 

ΥΓ. 1 Κάποια στιγμή, εντελώς διαισθαντικά, της ζήτησα να προσπαθήσει να γράψει μία επιστολή στη νεκρή μητέρα της, όπου να αναφέρει το οτιδήποτε θα ΄θελε να της είχε πει. Είχαν περάσει τρία χρόνια από το θάνατό της και, αντί του οποιουδήποτε  πένθους, το απύθμενο μίσος για τη μητέρα της παρέμενε αναλλοίωτο, πνίγοντας κάθε άλλο συναίσθημα εντός της και μη επιτρέποντάς την να ζήσει. Ήταν μόνον 28 χρονών. Μετά από αυτή τη συμβολική αλλά και πραγματική ρωγμή του μίσους της, άρχισε κάτι να χαράζει σιγά-σιγά εντός της…

ΥΓ. 2 Το κείμενο το έγραψα με το δικό μου τρόπο, όπως το θυμόμουν…


16 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (35)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης