αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
13 Οκτωβρίου 2019, 00:46
ΑΝ αγαπάς...


ΑΝ αγαπάς, δεν κατέχεις

ΑΝ αγαπάς, δεν σκέφτεσαι το τι θ΄απογίνεις, αν εγκαταλειφθείς, αλλά  το πώς θα νιώθει  αυτός που αγαπάς, αν δεν μπορεί να πετάξει κατά που επιθυμεί

ΑΝ αγαπάς, θέλεις ο άλλος να νιώθει και να είναι ελεύθερος, δίπλα σου ή μακριά σου

ΑΝ αγαπάς, δεν επιτρέπεις τον άλλον να είναι απλά ελεύθερος, αλλά του δίνεις και φτερά να πετάξει, όπως θα έκανες, αν αγαπούσες άδολα το παιδί σου…

https://like.philenews.com/i-istoria-piso-apo-to-tragoydi-kleisto-logo-agapis-mesa-apo-ta-matia-tis-stichoyrgoy-toy-marias-papadaki/


- Στείλε Σχόλιο


04 Οκτωβρίου 2019, 17:34
Εσείς πως το εξηγείτε αυτό;


Παίρναμε το πλούσιο παραδοσιακό μας πρωινό κάτω από τη σκιερή πέργκολα του ολάνθιστου κήπου του όμορφου πετρόκτιστου ξενώνα στο Μικρό Πάπιγκο, κτισμένου στους πρόποδες του μεγαλειώδους ορεινού όγκου του Βίκου που συμπλήρωνε μπροστά μας, με τον πιο τέλειο τρόπο, το ονειρικό τοπίο της μοναδικής Ζαγορίτικης φύσης.

Επιστρέφαμε από την πρώτη φάση των καλοκαιρινών μας διακοπών, μετά από μια υπέροχη δωδεκαήμερη επίσκεψη στα Επτάνησα, και το πέρασμα από τα Ζαγοροχώρια -αγαπημένος προορισμός όλων μας- θα ήταν η καθιερωμένη τριήμερη ολοκλήρωσή τους σε βουνό, μιας και βρίσκονται στο δρόμο της επιστροφής μας προς Θεσσαλονίκη.

Οι φετινές μας διακοπές ήταν δώρο προς τη μονάκριβή μου που κατάφερε για μία ακόμη φορά να μας εκπλήξει ευχάριστα, περνώντας τη φορά αυτή στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών. Αποφάσισε να αλλάξει εντελώς ρότα στα μέχρι τώρα ενδιαφέροντα και τις ενασχολήσεις της και, χωρίς να μας πει το παραμικρό, προετοιμάστηκε μόνη της, κάνοντας κάποια ιδιαίτερα για να φρεσκάρει τις γνώσεις της σε μαθήματα με τα οποία εδώ και πολλά  χρόνια δεν είχε καμία επαφή και που δεν αποτελούσαν μέρος του επαγγελματικού της προσανατολισμού, έδωσε πανελλήνιες και κατάφερε να περάσει στη σχολή της επιλογής της.

Όπως την παρατηρούσα, έτσι όπως ασχολούνταν με το κινητό της, άρχισαν να εμφανίζονται μέσα μου, σαν σε κινηματογραφική ταινία, ατέλειωτες εικόνες από τη στιγμή της γέννησής της, από τα χρόνια μας στη Σουηδία, από τότε που μείναμε οι δυο μας και τη μεγάλωνα μόνος και από πολλές άλλες νοσταλγικές στιγμές μεγάλης χαράς, αλλά και μεγάλης λύπης…

Ούτε κι εγώ ξέρω πως μου ήρθε και, ψάχνοντας στο Youtube, βρήκα ασυναίσθητα αυτό το υπέροχο τρυφερό τραγούδι της ανάρτησής μου με το οποίο νανουρίζονταν και, τελικά, αποκοιμόνταν με ένα αχνό χαμόγελο στα χειλάκια της η μονάκριβή μου, μέχρι τα δύο της περίπου χρόνια. Από τότε και μετά,  το τραγούδι αυτό δεν ξανακούστηκε στο σπίτι μας. Πάτησα το «play» και καθώς η συσκευή μου άρχισε να παίζει τις πρώτες νότες, εγώ συνέχισα να παρατηρώ την μονάκριβή μου για να δω κάποια τυχόν αντίδρασή της. Στο πρώτο ρεφρέν, είδα τα χείλη της κάτι να ψελλίζουν τραγουδιστά, ενώ συνέχισε να ασχολείται με το κινητό της. Πάγωσα. Αυτό που αρχικά ψέλλιζε, έγινε, αμέσως μετά, το σιγοτραγούδισμα των στίχων του ρεφρέν. Η έκπληξή μου ήταν τόσο μεγάλη που δεν μπόρεσα να κρατηθώ και τη ρώτησα με έναν απότομο τρόπο που την τρόμαξε:

«Τι κάνεις εκεί, βρε κορίτσι μου;».

Γυρνά προς το μέρος μου, με κοιτά λίγο τρομαγμένη και απορημένη, απαντώντας μου:                                                 

«Συνομιλώ με κάτι φίλους μου στο κινητό, μπαμπά, δεν βλέπεις;»

«Μα εσύ μόλις τώρα τραγουδούσες αυτό το Σουηδικό τραγούδι, πως είναι δυνατόν να το θυμάσαι;» της απαντώ.

Κοιτώντας με λίγο έντρομη μου λέει: «Δεν ξέρω, μπαμπά. Μήπως ήταν η ιδέα σου;»

Δεν θέλησα να την αναστατώσω περισσότερο εκείνην τη στιγμή, γύρισα και κοίταξα τη σύντροφό μου και αναγνωρίζοντας στο πρόσωπό της εκείνην την σχεδόν πάντα ήρεμη και καθησυχαστική της έκφραση, που σήμαινε πως είναι καλύτερα να σιωπήσω και να μη το συνεχίσω, ηρέμησα. Αμέσως μετά, είπε προς τη μονάκριβή μου και την καλή της φίλη που είχαμε μαζί μας όλον αυτόν τον καιρό:

«Κορίτσια, αν έχετε τελειώσει με το πρωινό σας, προτείνω να ξεκινήσουμε τη σημερινή μας εξόρμηση προς τους Κήπους για να βγάλουμε φωτογραφίες στα πανέμορφα γεφύρια που έχει η περιοχή αυτή».

Μετά την επιστροφή μας στη Θεσσαλονίκη, και χαλαρώνοντας, ένα Σαββάτο απόγευμα, στον αναπαυτικό καναπέ του καθιστικού μας, τρώγοντας γλυκά, ακούγοντας μουσική και συζητώντας, ρωτώ τη μονάκριβή μου:

«Στ΄ αλήθεια, βρε κορίτσι μου, δεν θυμάσαι τίποτα άλλο από εκείνο το σουηδικό τραγούδι που σιγοτραγούδησες για λίγο, όταν το άκουσες εκείνο το πρωί στις διακοπές μας, ενώ ασχολούσουν με το κινητό σου;»

«Απολύτως τίποτα, μπαμπά, δεν θυμάμαι καν πως το τραγούδησα!»…

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Δεν ξέρω τι φαινόμενο ήταν αυτό. Εμένα μου φάνηκε, πάντως, σαν να ήταν ένα στιγμιαίο «ξεκλείδωμα» του υποσυνείδητου, σε μια στιγμή απόλυτης χαλαρότητας και ξεγνοιασιάς που, όμως, «ξανακλείδωσε», όταν η έκπληκτη αντίδρασή μου επανέφερε την μονάκριβή μου απότομα στο τώρα…

Να ΄σαι καλά, καπετάνισσά μου, και να συνεχίσεις να μας εκπλήσσεις ευχάριστα και μοναδικά, όπως εσύ, από μικρή, γνωρίζεις...

Θυμάσαι που από 5 χρονών ζητούσες και σε έδενα με ιμάντες μπροστά στο τιμόνι του ιστιοφόρου που ήταν ψηλότερο από σένα και όμως κατάφερνες με μαεστρία απίστευτη για την ηλικία σου να το πιλοτάρεις; Πάντα τέτοια, ψυχούλα μου!!!


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Σεπτεμβρίου 2019, 11:59
Απίστευτο κι όμως αληθινό!!!


Τα καλοκαιρινά μπάνια τέλειωσαν και το φθινόπωρο προσπαθεί να πείσει το καλοκαίρι πως είναι καιρός πια να του παραχωρήσει τη θέση του. Λατρεύω την εποχή αυτή για τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα που τη χαρακτηρίζει και για τα υπέροχα γήινα χρώματα του πανωφοριού της. Λατρεύω τις φθινοπωρινές  εξορμήσεις στη φύση και τις εκτός δρόμου διαδρομές με την περιπέτεια που καραδοκεί στην κάθε στροφή των λασπωμένων και στρωμένων με κίτρινα φύλα στενών και άγνωστων δασικών και ορεινών δρόμων. Λατρεύω τα φθινοπωρινά πρωτοβρόχια και την κατανυκτική θέα των ορεινών χωριών  που ξεπροβάλουν μέσα στην καταχνιά, καθώς τα προσεγγίζεις, με τις καμινάδες τους να καπνίζουν και τον αέρα να μυρίζει νοτισμένη γη και καμένο ξύλο…

Ο καιρός της χθεσινής ημέρας δεν είχε κανένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία που με γοητεύουν την εποχή αυτή και η καθιερωμένη εκδρομή αυτής της Κυριακής έγινε μέσα σε μια φύση που χρωματικά άρχισε να θυμίζει φθινόπωρο και έναν υπέροχο καιρό που να σε κάνει να λες «Τι όμορφη που είναι και η Άνοιξη!».

Προορισμός το υπέροχο και κατάφυτο Βέρμιο. Αφού αποχαιρετίσαμε την πανέμορφη Θεσσαλονίκη που, σαν Σειρήνα, λες και ήθελε να μας αποπλανήσει για να παραμείνουμε κοντά της, καταφέραμε να αντισταθούμε στο κάλεσμά της και να κατευθυνθούμε προς Βέροια. Σε μισή περίπου ώρα, διασχίζαμε τον εύφορο και κατάφυτο κάμπο της Ημαθιώτικης γης, με θέα τη Βέροια σκαρφαλωμένη στους πρόποδες του Βερμίου. Μετά τη Βέροια, με την υπέροχη παλιά της πόλη, κατευθυνθήκαμε προς την ηρωική πόλη της Νάουσας και, αμέσως μετά, προς το μοναδικής ομορφιάς άλσος του Αγίου Νικολάου Ναούσης με τα γάργαρα νερά, τα υπεραιωνόβια τεράστια πλατάνια -δεξιά και αριστερά της κοίτης του νερού- τα πλακόστρωτα δρομάκια, τα ξύλινα γεφυράκια και τις μυρωδιές φρεσκομαγειρεμένου φαγητού από τις ταβέρνες να γαργαλίζουν τη μύτη…

Αμέσως μετά τον Άγιο Νικόλαο, και αφού αντισταθήκαμε στον πειρασμό να κατευθυνθούμε προς το πανέμορφο Αρκοχώρι, που βρίσκεται σε απόσταση 6 χιλιομέτρων, χτισμένο πάνω σε μια μικρή κορφή με θέα τον καταπράσινο κάμπο της Νάουσας, από τη μια, και τις κατάφυτες κορυφές του Βερμίου, από την άλλη, αρχίσαμε την ανάβαση προς το Σέλι -με το περίφημο χιονοδρομικό του κέντρο- που έχει μετατραπεί σε έναν κουκλίστικο ορεινό οικισμό.

Αφού ήπιαμε έναν ζεστό καφέ, αγναντεύοντας από ψηλά το τοπίο που έλουζε ο ήλιος, αρχίσαμε την κατάβαση από την άλλη πλευρά, μέσα από μια μαγευτική διαδρομή, που σε βγάζει στον παλιό δρόμο προς Κοζάνη και Παναγία Σουμελά, έξω από τη Βέροια. Στάση για φαγητό στην περίφημη και πολύ όμορφη ταβέρνα του «Μπάμπη» στην Κουμαριά με τις καταπληκτικές σούβλες…

Ο καιρός ήταν υπέροχος, το Βέρμιο αποπλανητικό και, επιστρέφοντας, αποφασίσαμε να επισκεφθούμε τον ορεινό οικισμό του Ξηρολίβαδου, χτισμένο σε ένα οροπέδιο και σε υψόμετρο 1 220 μέτρων, πάνω σε έναν λόφο και ολόγυρα καταπράσινα λιβάδια περιστοιχισμένα από πυκνά πεύκα.

Εδώ γίναμε μάρτυρες του απίστευτου μεγαλείου της φύσης. Στην αυλή ενός αγροτόσπιτου και ανάμεσα σε αυλακιές από σπαρμένες πατατιές, ξεπρόβαλε στητή και λυγερή, το αγαπημένο μου λουλούδι, η παπαρουνίτσα της φωτογραφίας. Τέλη Σεπτέμβρη και σε υψόμετρο 1 220 μέτρων η φύση έκανε επίδειξη του μεγαλείου της. Δεν είναι η πρώτη φορά που ζω κάτι τέτοιο. Πριν από περίπου δέκα χρόνια και την ημέρα της γιορτής μου στις 5 του Δεκέμβρη (!!!), είχα ξαναδεί και φωτογραφήσει ένα μπουκέτο παπαρούνες, στο όρος Πάικο και στη διαδρομή από Μεγάλα Λιβάδια προς Αρχάγγελο, στις παρυφές ενός δάσους με πανύψηλες οξιές (υψόμετρο 1 200 μ. περίπου).

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει ομορφότερο φινάλε αυτής της Κυριακάτικης εκδρομής μας. Μακάρι να είμαστε γεροί να ζήσουμε κι άλλες τέτοιες στιγμές…


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Σεπτεμβρίου 2019, 10:55
Ο φόβος για την αγάπη...


Πριν από μερικές δεκαετίες, το σεξ πριν από το γάμο θεωρούνταν σχεδόν αδιανόητο. Στις μέρες μας, είναι πιο αυτονόητο ακόμα και από την ύπαρξη μιας σχέσης. Είμαστε τουλάχιστον δύο φορές πιο «ελεύθεροι» απ΄ότι στη δεκαετία των μεγάλων αλλαγών, σε όλα τα επίπεδα, αυτή του ΄60, αλλά φοβόμαστε όσο ποτέ την…αγάπη, τη συναισθηματική δέσμευση…

Τώρα πλέον, το να είμαστε «ελεύθεροι κι ωραίοι» και να θέλουμε να μιμηθούμε τους πρωταγωνιστές του «Sex & the City» αξιολογείται ως κάτι που μας αναβαθμίζει. Το «εργενιλίκι» έχει γίνει, καλώς ή κακώς, για πολλούς και πολλές το νέο στυλάκι ζωής, ο νέος τρόπος σχέσης, σεξουαλικές σχέσεις που δεν βασίζονται στο συναίσθημα, αλλά κυρίως σε ένα άτυπο είδος φιλίας και συμφωνίας μεταξύ των δύο.

Πολλοί λαχταρούν να αγαπήσουν και ν΄αγαπηθούν, ζώντας με το όνειρο πως η ζωή τους θα απλουστευθεί και θα γίνει ομορφότερη, μόλις συναντήσουν τον έρωτα. Αυτό, όμως, από μόνο του δεν αρκεί. Ιδιαίτερα για κάποιους, που κουβαλούν εντός τους μεγάλο φόβο για  συναισθηματική δέσμευση (και αυτοί δεν είναι καθόλου λίγοι), οι αναπόφευκτες δυσκολίες που θα προκύψουν στη συνέχεια θα λειτουργήσουν ως άλλοθι να τραπούν σε άτακτη φυγή. Για αυτούς που δεν διαθέτουν την απαραίτητη συναισθηματική ωριμότητα, η αγάπη, αντί να εμπλουτίζει, περιπλέκει κατά πολύ τη ζωή τους…

Ο φόβος της συναισθηματικής εξάρτησης μοιάζει να συγγενεύει πολύ με την κλειστοφοβία. Είναι  ένας  πνευματικός φόβος εγκλωβισμού που θα πρέπει οπωσδήποτε να μειωθεί, αν όχι να εξαλειφθεί γιατί διαφορετικά η ζωή θα μετατραπεί σε μια εικόνα που θα βλέπουμε πίσω από τα σιδερένια κάγκελα ενός ατομικού κελιού…

Είναι αλήθεια πως ο πόνος, εξαιτίας ενός ματαιωμένου μεγάλου έρωτα, είναι πολύ μεγάλος. Όλοι μας -άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο- φοβόμαστε το ενδεχόμενο να πληγωθούμε. Αυτό οδηγεί πολλούς στην επιλογή να παραμείνουν «ελεύθεροι», έστω και για λίγο ακόμα. Οι συναισθηματικές μας ανάγκες, όμως, για εγγύτητα, τρυφερότητα και αγάπη εξακολουθούν να παραμένουν άσβεστες, όσο και αν θέλουμε ή προσπαθούμε να ξεγελάσουμε τους εαυτούς μας. Στις μέρες μας, τα άτομα χωρίς καμιά ουσιαστική ερωτική σχέση είναι περισσότερα από ποτέ, όπως και το ότι πως ποτέ στο παρελθόν οι άνθρωποι δεν είχαν περισσότερες σεξουαλικές σχέσεις. Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει χωρίς να υπάρχουν ανησυχητικές συνέπειες (αύξηση αφροδισίων και HIV, επανεμφάνιση εξαφανισμένων αφροδισίων νοσημάτων, ανεπαρκής προφύλαξη, μοναξιά κ.ά).

Τώρα πλέον, η προσέγγιση και το φλερτ, έχουν χάσει μεγάλο μέρος από την παλιά τους μαγεία. Τώρα πλέον, το «Μου αρέσεις» αντικαθίσταται συχνά από το «Με αναστατώνεις», "Με καυλ...εις" ή από ένα στεγνό «Σε γουστάρω». Πολλές φορές, ο φόβος της απόρριψης -σε μια κοινωνία που έχει αναγάγει ως υπέρτατη αξία την επιτυχία- είναι τεράστιος και καλύπτεται πίσω από μια φαινομενική «άνεση» ή ακόμα και χυδαιότητα στην προσέγγιση. Ένας ακόμα λόγος είναι ο φόβος πολλών ανδρών για την ολοένα και μεγαλύτερη αυτονομία των γυναικών στη διαμόρφωση της επαγγελματικής και ερωτικής/σεξουαλικής τους ζωής. Η επιρροή της θρησκείας έχει αποδυναμωθεί και η σεξουαλική πίστη ή οι άλλου είδους ηθικές επιταγές έχουν υποχωρήσει εμπρός στην ισχύ που έχει αποκτήσει η «ελεύθερη επιλογή»…

Ο φόβος, μετά από μια πολύ οδυνηρή συναισθηματική ματαίωση είναι κατανοητός και ανθρώπινος,  όπως και το να αποφεύγει κάποιος την εγγύτητα, να θέλει να μείνει μόνος και να γίνει υπέρμαχος της μοναχικότητας και της «αυτονομίας». Κανένα πρόβλημα με αυτό. Ας παραμείνει μόνος με τον εαυτό του, ας τον αγαπήσει -αν είναι δυνατόν- λίγο περισσότερο μα μην ξεχάσει να επιστρέψει στην αληθινή Ζωή…


- Στείλε Σχόλιο


20 Σεπτεμβρίου 2019, 23:43
Έτσι θέλω να τον θυμάμαι...


...ανατρεπτικό, δυναμικό, κοινωνικά ευαίσθητο, οραματιστή, αυθόρμητο και, ενίοτε, σχεδόν προκλητικό, καλοσυνάτο, με χιούμορ και έξω καρδιά, σχεδόν χύμα, ένα μείγμα ετερόκλητων και, ως ένα βαθμό, αντιφατικών χαρακτηριστικών που με έναν "παράδοξο" τρόπο τον έκανε να λάμπει και να γίνεται αγαπητός...

...όταν ο κόσμος φθάνει στο σημείο, όταν αναφέρεται σε κάποιον, να χρησιμοποιεί το μικρό του όνομα, τότε το άτομο αυτό έχει κερδίσει την αγάπη και την εκτίμηση αυτού του κόσμου...

...γι΄αυτό, λοιπόν, θα είσαι για πάντα στις καρδιές μας, βιαστικέ Λαυρέντη μας...


- Στείλε Σχόλιο


17 Σεπτεμβρίου 2019, 14:20
Άγγιξέ με...


Αν θέλεις ν΄ανοίξουν οι πύλες της ψυχής, οι κρουνοί των συναισθημάτων, οι δίαυλοι μιας ουσιαστικότερης επικοινωνίας και εγγύτητας με τους άλλους και να μειωθεί, εφόσον υπάρχει, το αίσθημα της μοναξιάς, τότε αποδέξου και επεδίωξε το άγγιγμα, την αγκαλιά και τη σωματική επαφή, γενικότερα, με αυτούς που σε ενδιαφέρουν τουλάχιστον.

Μία σφιχτή αγκαλιά, για παράδειγμα, έχει πολύ μεγαλύτερη επίδραση από το να πούμε απλά σε κάποιον: «Όποτε χρειασθείς κάτι, μη διαστάσεις να επικοινωνήσεις μαζί μου», «Σ΄αγαπώ» κ.τ.λ.…

Έχει αποδειχθεί πως ένα βρέφος μπορεί ακόμα και να πεθάνει, εξαιτίας της έλλειψης σωματικής επαφής, πως έχουμε την τάση να βιώνουμε τα άτομα που μας αγγίζουν στα χέρια ή στον ώμο ως πιο ειλικρινή, φιλικά, συνεργάσιμα και αντάξια της εμπιστοσύνης μας, πως μπορούμε να πεισθούμε και να πείσουμε ευκολότερα όταν αγγιζόμαστε από ή αγγίζουμε κάποιον. Σε ένα ακόμα πιο προσωπικό επίπεδο, το άγγιγμα του άλλου και η σωματική επαφή, γενικότερα, λειτουργεί ως καταλύτης ώστε να αρθούν ευκολότερα οι όποιες αναστολές και επιφυλάξεις που τυχόν υπάρχουν ώστε να αφεθούμε να οδηγηθούμε στα μονοπάτια που ανοίγει αυτό το άγγιγμα…

Λαμβάνοντας υπόψη όλα αυτά, ίσως κατανοήσουμε ακόμα περισσότερο την ψυχική, και όχι μόνον, μοναξιά που μας οδηγεί η ολοένα και μεγαλύτερη χρήση των διαφόρων ηλεκτρονικών συσκευών στην καθημερινότητά μας και, αντ΄ αυτών, να κρατούμε περισσότερο το χέρι ή τον ώμο αυτού που έχουμε δίπλα μας. Εξάλλου, η ποιότητα μιας σχέσης φαίνεται, σε μεγάλο βαθμό, από το επίπεδο της φυσικής επαφής που υπάρχει ανάμεσα στους δύο, από τη στιγμή που αυτή ενδυναμώνει τους συναισθηματικούς δεσμούς και όχι μόνο…


- Στείλε Σχόλιο


11 Σεπτεμβρίου 2019, 00:23
Τα παλιά καφενεία...


Από παιδί, με γοήτευε η κάπως απόκοσμη, στα μάτια μου τότε, ατμόσφαιρά τους, η χαρακτηριστική μυρουδιά τους -ένα μείγμα καπνού, μοσχοβολιστού ελληνικού καφέ, ούζου, κλεισούρας και καμένου ξύλου από την ξυλόσομπα που έκαιγε στο κέντρο τις κρύες μέρες του χειμώνα- η οχλαγωγία από τις έντονες πολιτικές ή ποδοσφαιρικές συζητήσεις, τα χτυπήματα από τα ζάρια και τα πούλια, τα γέλια και τα πειράγματα όσων κέρδιζαν στην πρέφα ή στο τάβλι και οι διάφορες «περίεργες», για τα παιδικά αυτιά μου, παραγγελίες, όπως «Έναν γλυκύ-βραστό», «Έναν με ολίγη», «Φέρε μας ένα κουστουμάκι» (ένα μπουκάλι ρετσίνα με μια  ΣΟΥΡΩΤΗ) και άλλα τέτοια παρόμοια…

Σχεδόν λαχταρούσα τη στιγμή που η γιαγιά μου θα με ζητούσε να πάω  να διαμηνύσω στον παππού πως το μεσημεριανό τραπέζι είναι ήδη στρωμένο και τον περιμένει. Η λαχτάρα μου αυτή, είναι αλήθεια, δεν ήταν και τόσο ανιδιοτελής καθώς ήξερα, εκ των προτέρων, πως μόλις θα με έβλεπε ο παππούς μου -που μου είχε αδυναμία και το όνομα του οποίου έφερα- να μπαίνω στο καφενείο, θα φώναζε αμέσως στον καφετζή: «Ιωσήφ, κέρνα στο παλικάρι μου ότι θέλει». Συνήθως, έπαιρνα καμιά πορτοκαλάδα ή γκαζόζα «ΕΨΑ», αλλά κάποιες, καλοκαιρινές κυρίως, μέρες  λαχταρούσα να γευθώ το περίφημο «υποβρύχιο», βυθισμένο σε ένα ποτήρι με κρύο νερό από το παλιό ψυγείο που αγκομαχούσε για ν΄ ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της αποστολής του…

Πολλές είναι οι φορές που έχω αναρωτηθεί πως θα ήταν η Ελλάδα κι εμείς οι Έλληνες, γενικότερα, δίχως αυτά τα παραδοσιακά καφενεία, ιδίως στις γειτονιές, στα νησιά το χειμώνα και στα απομακρυσμένα ορεινά  χωριά μας. Θεωρώ πως το παραδοσιακό καφενείο δεν είναι μόνο ένας χώρος όπου κάποιος μπορεί να πιει απλά έναν καφέ ή ένα ουζάκι. Είναι, κυρίως, τόπος συνάντησης ετερόκλητων ανθρώπων χωρίς προσκλήσεις και κανονισμένα ραντεβού, όπου ο καθένας γνωρίζει το όνομα του άλλου, όπου η απουσία σου γίνεται αμέσως αντιληπτή, όπου ακούσματα όπως «καλημέρα», «καλησπέρα», «καληνύχτα» και «χάθηκες, που ήσουν;» αποτελούν κανόνα, ένα χωνευτήρι, δηλαδή, ψυχών όπου μπορούν και πλησιάζουν, με έναν ιδιαίτερο τρόπο, η μία την άλλη και να μοιράζονται  άλλοτε δύσκολα και άλλοτε όμορφα πράγματα, άλλοτε να αποφορτίζονται και άλλοτε να φορτίζονται έντονα, σαν σε μια ιδιότυπη ψυχοθεραπεία…

Όπως κάθε τι αυθεντικό, προσωπικό και άμεσο, έτσι και τα παραδοσιακά καφενεία παραδίδουν, άλλοτε σχεδόν αμαχητί και άλλοτε μετά από σκληρό αγώνα, τη θέση τους σε σύγχρονα κι απρόσωπα καφέ, μετατρεπόμενα σταδιακά σε σύμβολα αναμνήσεων παλαιών εποχών όπου οι άνθρωποι είχαν πολλά να μοιραστούν και πολύ λιγότερα να επιθυμούν. Τώρα πλέον, μπαίνοντας στους σύγχρονους αυτούς  χώρους δεν ακούς πια καλημέρες ή τ΄όνομά σου και δεν συναντάς γνωστά και φιλικά σου πρόσωπα. Τώρα πια, αν δεν έχεις μαζί σου κάποια συντροφιά, η μόνη παρέα σου θα είναι ένα πλαστικό ποτήρι ξενόφερτου, συνήθως, καφέ ή κάποια οθόνη τηλεόρασης που παίζει αδιάφορα βιντεάκια. Α ναι, και το κινητό σου, που μεταφέρει εντός του εκατοντάδες ή ακόμα και χιλιάδες διαδικτυακούς «φίλους» πρόθυμους να σου κάνουν «like», ακόμα και αν αυτό που θα θελήσεις να αναρτήσεις  δεν είναι παρά η φωτογραφία του πλαστικού ποτηριού που περιέχει τον καφέ σου…

Εγώ, ως αυθεντικός παρελθοντολάγνος, δεν αποχωρίζομαι εύκολα τις όμορφες κυρίως αναμνήσεις μου, καταφεύγοντας σ΄αυτές, όταν το παρόν μου δεν βοηθά αρκετά για ν΄αγαλιάσει η ψυχή. Τέτοιες στιγμές, ένας βαρύ-γλυκός σε κάποια γωνιά ενός συνοικιακού παραδοσιακού καφενείου -όπως έκαναν παλιά πολλοί ποιητές και λογοτέχνες που εμπνέονταν, παρατηρώντας και συμμετέχοντας σε αυτόν τον μικρόκοσμο- φέρνει τα πράγματα στη σωστή τους θέση…

Εξάλλου, ένα από τα μότο της ζωής μου είναι κάτι που έγραψε ο Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες: «Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πως το θυμάσαι»…


- Στείλε Σχόλιο


26 Αυγούστου 2019, 00:01
Αξίζει να διαβαστεί ξανά και ξανά...


 Χρήστος Γιανναράς ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

«Η Ελλάδα αργεί να πεθάνει»

Σαράντα πέντε χρόνια τώρα (από το 1974) δεν μοιάζει να ακούστηκε, ίσως ούτε μία φορά, η άλλοτε συχνότατη απειλή ή προειδοποίηση ότι «η Ελλάδα κινδυνεύει». Πιθανό να θεωρούμε όλοι πια αυτονόητο ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Κάποτε το τραγουδούσαμε, αν και ξέραμε ότι είναι υποβολιμαίο. Τώρα, βυθισμένοι στον έσχατο ευτελισμό της πολλαπλής επιτρόπευσης, μοιάζει και να το πιστεύουμε.

Οι απειλές ιστορικού αφανισμού μας αιτιολογούσαν πάντοτε κάποια εκτροπή από την ομαλότητα, συνήθως δικτατορία. Για κάθε αυθαίρετη αναστολή λειτουργίας του Συντάγματος υπήρχε επίκληση κινδύνου για την κρατική μας επιβίωση. Η συχνή επανάληψη της έσχατης αυτής απειλής την κατέστησε αναξιόπιστη. Σήμερα δεν τολμάει κανείς να μιλήσει για κίνδυνο ιστορικής εξαφάνισης του Ελληνισμού.

Αποτέλεσμα: προκλητικές, εξόφθαλμες πράξεις προδοσίας, ανενδοίαστα κοινωνικά κακουργήματα, είναι αδιανόητο να τιμωρηθούν. Ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας, η αποδοχή της «επιτρόπευσης» όταν οι γαλλο-γερμανικές

Τράπεζες κατείχαν την πλειονότητα των απαξιωμένων ελληνικών «ομολόγων», η συναίνεση να περιέλθουν οι εντόπιες Τράπεζες στην ιδιοκτησία των δανειστών της χώρας, είναι πολιτική μισθαρνίας που μένει περιέργως ατιμώρητη από τους ψηφοφόρους.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ο για πρώτη φορά πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δεσμεύτηκε προγραμματικά στη Βουλή ότι θα τολμήσει πρωτοβουλίες με ιστορικές προοπτικές. Τι σημαίνει «ιστορικές προοπτικές»; Σημαίνει κάποια πίστη, έστω και όχι ορθολογικά θωρακισμένη, ότι το υπερχρεωμένο και οργανωτικά κωμικό ελλαδικό κρατίδιο θα επιβιώσει χρονικά. Σημαίνει, δεύτερον, ότι μια κυβέρνηση στην Ελλάδα μπορεί ακόμα να οραματίζεται: να δείχνει πως πιστεύει ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επεκτείνει το Αρχαιολογικό Μουσείο στο παρακείμενο αρχιτεκτόνημα, θαυμαστό και ατιμασμένο, του Παλαιού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Στην αναμόρφωση του σύνολου χώρου θα συμπεριλάβει ολόκληρη τον πολύπαθη συνοικία των δύσφημων σήμερα Εξαρχείων. Θα ισοπεδώσει το αρχιτεκτονικό τερατούργημα των φυλακών Κορυδαλλού, για να δημιουργήσει πάρκο. Και κάποια ακόμα φιλοαθηναϊκά ανάλογα.

Σοβαρό και ουσιώδη αντιπολιτευτικό διάλογο θα μπορούσε, ίσως, να προκαλέσει η ακόλουθη ένσταση: Οταν σε ένα κράτος με εννέα, περίπου, εκατομμύρια πληθυσμό, τα τεσσεράμισι εκατομμύρια κατοικούν στην πρωτεύουσα και ένα εκατομμύριο στην (παρηγορητικώς) «συμπρωτεύουσα» Θεσσαλονίκη, αυτό το κράτος, ορθολογικά και εκ των πραγμάτων, είναι αδύνατο να συνεχίσει να υπάρχει ιστορικά. Εχει προδιαγεγραμμένη την ιστορική του εξαφάνιση.

Ποιο πολιτικό στρατήγημα μπορεί να αντιπαρατεθεί σε αυτή την καταδίκη; Για να αναστηθεί η προ πολλού πεθαμένη κοινότητα του χωριού, δεν χρειάζονται επιδόματα, έκτακτες παροχές και πατριωτική κενολογία. Χρειάζονται μέτρα που θα κάνουν ζηλευτή τη ζωή στο χωριό, έμμεσα μέτρα, για να αποδώσουν μακροπρόθεσμα: «Αποκέντρωση» σημαίνει, πολιτικά, ότι «φυτεύεις» αλλαγές στο σχολείο, στην Υγεία, στην οργάνωση και προώθηση της παραγωγής, στη λειτουργία των Τραπεζών, στα δίκτυα συγκοινωνιών. Το χωριό, η κοινότητα, θα «βλαστήσει» ζωή, αν η πολιτική προσφέρει τις δυνατότητες απεξάρτησης από τον ζυγό της τυχαρπαγής και του φτηνιάρικου παρασιτισμού στις απάνθρωπες μεγαλουπόλεις.

Δεύτερη άγρια απειλή ιστορικού αφανισμού των Ελλήνων είναι η άθλια κακομεταχείριση και η εφιαλτικά διογκούμενη άγνοια της ελληνικής γλώσσας. Σολοικισμοί, βαρβαρισμοί, στρεβλά επινοήματα γλωσσοπλασίας κατακλύζουν τις αγορεύσεις στη Βουλή, τα κείμενα της έντυπης δημοσιογραφίας και γίνονται κατακλυσμικός εφιάλτης στον ραδιοτηλεοπτικό οχετό του κρετινισμού. Οσο το επίπεδο της γλωσσικής εκφραστικής των Ελληνωνύμων ευτελίζεται, τόσο πιο άχρηστα και περιττά μοιάζουν τα μεγαλεπήβολα οράματα να μεταμορφωθούν τα Εξάρχεια και να γεννηθούν πάρκα στις τερατώδεις τριτοκοσμικές μεγαλουπόλεις μας.

Τρίτη εφιαλτική απειλή ιστορικής εξαφάνισης του Ελληνισμού, γνωστή, πολυσυζητημένη και προκλητικά απολέμητη: το δημογραφικό. Ισως δεν έχει ακόμα εμφανιστεί το πολιτικό ανάστημα, το ικανό να αναμετρηθεί με ένα τέτοιο πρόβλημα. Το δημογραφικό δεν χρειάζεται ούτε διαφημιστές, ούτε ανθηρή οικονομία – είναι πρόβλημα πολιτικό. Ο Πομπιντού, στη Γαλλία, είχε υποσχεθεί ότι θα προσφέρει τη δυνατότητα στη Γαλλίδα να κάνει τρίτο παιδί, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να εργάζεται. Και το πέτυχε. Οχι με επιδόματα και ελεημοσύνες. Με κοινωνικές παροχές - διευκολύνσεις, τιμητικά προτερήματα. Ο,τι χρωστάει η κοινωνία στη μητέρα.

Τέταρτη ρεαλιστική απειλή αφανισμού, είναι ο τουριστικός αφελληνισμός της χώρας. Οι τουριστικές μας υποδομές είναι ίδιες και απαράλλαχτες με αυτές της Αιγύπτου, της Τουρκίας, Ισπανίας – ή μέτριες απομιμήσεις: Ιδια διεθνοποιημένη τουριστική «αισθητική», πανομοιότυπα οικοδομήματα, τυποποιημένες συμπεριφορές στην παροχή υπηρεσιών, αλλοδαπό προσωπικό. Ιδια εξομοίωση εικόνων, γούστου, σχεδιασμού των χωρών – μέχρι και μουσακά, προκατεψυγμένον, εισάγουμε από την Κίνα! Μακάρι να αντιληφθεί ο κ. Μητσοτάκης ότι ολόκληρη η βόρεια ακτή της Κρήτης, η Μύκονος, η Σαντορίνη, η Ρόδος, η Κέρκυρα, η Πάρος και πάμπολλα ακόμα καυχήματα (άλλοτε) ελληνικής ομορφιάς, δεν είναι πια Ελλάδα. Είναι Γκρεκοτουριστάν.

Πέμπτη, ίσως η δραστικότερη λοιμική συλλογικού αφανισμού, να είναι η τερατωδία της ραδιοτηλεοπτικής ασυδοσίας. Σε ένα μικρό νησιώτικο χωριό του ελλαδικού νότου, μια απλή και πάμφθηνη συσκευή τηλεόρασης αναμεταδίδει αδιάλειπτα, μέρα και νύχτα, τη σιχαμερή διαφημιστική διάρροια ασήμαντων μικρομάγαζων της επαρχιώτικης ξεφτίλας, από είκοσι (ναι, 20) κανάλια!

Η πιο βαρβαρικά εγκληματική πολιτική που γνωρίζει ο ελλαδικός χώρος, είναι σίγουρα το ραδιοτηλεοπτικό μονοπώλιο της ντροπής.


- Στείλε Σχόλιο


25 Αυγούστου 2019, 17:41
Απόψε σιωπηλοί...


Η Θεσσαλονίκη, από Περαία, ένα Αυγουστιάτικο δειλινό του 2019...(Φωτο sven)

Το έχω ακούσει εκατοντάδες φορές, όπως και το «Βαριά βαλίτσα», και δεν υπήρξε  ούτε μία που να μη συγκινηθώ βαθιά και, συνηθέστερα, να μη δακρύσω ή και να μην κλάψω. Τις ευαισθησίες μου και τους λόγους ύπαρξής-τους τους γνωρίζω πολύ καλά, μα υπάρχει κι ένας επιπλέον λόγος που δεν είναι άλλος από τις φορές που έχω ακούσει τα υπέροχα αυτά τραγούδια από τον ίδιο το Νικόλα, στις Σαββατιάτικες τσιπουροκατανύξεις μας σε μικρά, απλά, συνοικιακά ταβερνάκια ή στο εργαστήριο κατασκευής παραδοσιακών οργάνων του Γιάννη. Σ΄αυτό το τελευταίο, είτε ψήναμε ψάρια, από τον Απρίλη και μετά που είναι η εποχή τους, που τα βάζαμε φρεσκοψημένα σε ένα τεράστιο ταψί για να παίρνει άνετα ο καθένας με το χέρι, και σε ένα άλλο δίπλα τη μοσχοβολιστή αγγουροντοματοσαλάτα, με μπόλικο κρεμμυδάκι, αγνό λαδάκι και μυρωδάτη βουνίσια ρίγανη, μαζεμένη πάντα από τα χέρια κάποιου από εμάς. Και, φυσικά, όλα αυτά να τα συνοδεύει άφθονο τσιπουράκι καζανεμένο από την παρέα μας, όπως και κρασάκι από τον αμπελώνα του Νικόλα που τον τριγούσαμε, όταν έρχονταν η ώρα του, όλοι μαζί με φαγοπότι, οργανοπαιξίες, τραγούδια, χορούς, αλληλοπειράγματα και μπόλικα…ανέκδοτα.

Τις υπόλοιπες εποχές, έφερνε ο καθένας μας ό,τι εκλεκτό μεζεδάκι ή έδεσμα έφτιαχνε σπίτι του που το πάντρεμα όλων τα έκανε ακόμα νοστιμότερα…

Ο επιπλέον λόγος συγκίνησής μου, λοιπόν, από τα συγκεκριμένα τραγούδια έχει να κάνει με τον τρόπο που τα τραγουδούσε ο Νικόλας, αφήνοντας, καθώς ήμασταν «εν στενώ», τα δικά του συναισθήματα και τη συγκίνησή του να εκφρασθούν ελεύθερα, αβίαστα και ανεπιτήδευτα. Εμείς οι υπόλοιποι σιωπούσαμε ή το πολύ-πολύ να σιγοτραγουδούσαμε, τα όργανα χαμήλωναν αυθόρμητα την έντασή τους και αφήναμε τη μοναδική προσωπική ερμηνεία να διαπεράσει σώμα και ψυχή. Το όλο σκηνικό ήταν μια πραγματική μυσταγωγία.  Δεν ήταν λίγες οι φορές που το δάκρυ άστραφτε και στα δικά του μάτια, βάζοντας μία επιπλέον μοναδική πινελιά στον καμβά των μαγεμένων αισθήσεών μας.

Μια από τις φορές αυτές, κάπου στη μέση της ερμηνείας του «Απόψε σιωπηλοί», έτυχε να κάθομαι δίπλα του όταν, κάποια στιγμή, πιάνοντάς μου σφιχτά το χέρι, μου ψιθυρίζει χαμηλόφωνα στο αυτί: «Καρντάσι, θέλω να μιλήσουμε». Ήρθε η ώρα και μιλήσαμε…

Πόσο αγαλλιάζουν και ανακουφίζονται οι ψυχές όταν μπορούν να αλληλοεμπιστεύονται, να ξεγυμνώνονται και να σφιχταγκαλιάζονται…

Αγαπημένο καρντασάκι, θα είσαι για πάντα μέσα στην καρδιά μου.


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Αυγούστου 2019, 17:18
Αύγουστος...


Θεσσαλονίκη, Ιούνης του ΄78. Ένας φοβερός σεισμός αφήνει, μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τα ανεξίτηλα αποτυπώματά του πάνω στην πόλη. Ερείπια, χαλάσματα και τρομοκρατημένες ψυχές που προσπαθούν να βρουν την περπατησιά τους και το κουράγιο ν΄ αντιμετωπίσουν και ν΄ανταμώσουν, πίσω από τον κουρνιαχτό και την καταστροφή, ένα μέλλον δυσδιάκριτο και αβέβαιο…

Ένα από τα σπίτια που σημαδεύτηκε για τα καλά από τη βιαιότητα των στοιχειών της φύσης ήταν κι αυτό του Νικόλα που δεν ήταν πλέον κατοικήσιμο. Σύζυγος και νεογέννητη κορούλα έφυγαν για Αμερική, αναζητώντας την ασφάλεια δίπλα σε συγγενείς τους εκεί.

Δεν πέρασε πολύς καιρός και έφθασε ο Αύγουστος με τις αποπλανητικές ομορφιές του, που διεγείρουν τόσο γλυκά σώμα και ψυχή, σε σημείο που να θέλεις να τις τρυγήσεις , αλλά και να τρυγηθείς από αυτές...

Ο Νικόλας αποδέχθηκε, τελικά, την πρόταση του Νιόνιου να φιλοξενηθεί στο εξοχικό του στο Πήλιο. Το αντίδοτο του Θανάτου λέγεται πως είναι ο Έρωτας. Έτσι, λοιπόν, κι ο Νικόλας, φεύγοντας από το Θάνατο και την καταστροφή, ήταν πλέον πιο «ευάλωτος» και «ανυπεράσπιστος» απέναντι σ΄αυτά που τα ξορκίζουν, δηλαδή στην ορμή που αντιπροσωπεύει τον Έρωτα και τη διάθεση για Ζωή. Αυτά τα βρήκε στο πρόσωπο μιας πανέμορφης κοπέλας που συνάντησε εκεί και για την οποία ένιωσε τόσο δυνατά αισθήματα, από αυτά που στην κυριολεξία πανικοβάλουν καθώς θέτουν διλήμματα που φαντάζουν μη διαχειρίσιμα  και που  νιώθουμε πως μας ξεπερνούν…

Ένιωσε πως η μόνη επιλογή που του απέμεινε ήταν αυτή της φυγής. Το «πρέπει» νίκησε το «θέλω» και οι λάτρεις της όμορφης και αυθεντικής μουσικής έμπνευσης κέρδισαν ένα από τα ωραιότερα δείγματά της. Έτσι εντελώς αυθόρμητα, μέσα σε είκοσι λεπτά και μέσα από τη χαρμολύπη και το σμπαράλιασμα μιας ψυχής, γεννήθηκε ο «Αύγουστος», ένα από τα τραγούδια που πάντα θέλεις να ακούς, που σε ταξιδεύουν, που σε κάνουν να ονειρεύεσαι και να λες κρυφά στον εαυτό σου: «Κάτι τέτοιο θα ΄θελα να ΄χα την τύχη να ζήσω κι εγώ…».

Απολαύστε το!!!


- Στείλε Σχόλιο


13 Αυγούστου 2019, 10:50
Η αύρα του καλοκαιριού...


Η καλοκαιρινή αύρα δεν είναι μόνον αυτή που σου χαϊδεύει απαλά το πρόσωπο, κάνοντάς σε να κλείνεις τα μάτια και να ταξιδεύεις νοερά μαζί της για να συναντήσεις κι άλλες ομορφιές, ν΄αγγίξεις κι άλλα πρόσωπα, να χαϊδέψεις κι άλλα βελούδα…

Η καλοκαιρινή αύρα δεν είναι μόνον η καλοκαιρινή ανάσα της θάλασσας, η δροσερή αναζωογονητική πνοή της καθώς κοιτάς το απέραντο γαλάζιο, το άγγιγμα που ζωντανεύει ήρεμα τα πανιά κι αυτά, με τη σειρά τους, το όμορφο σκαρί που θέλει να ξαναπαίξει με τα κύματα…

Η καλοκαιρινή αύρα δεν είναι μόνον αυτή που έδωσε έμπνευση σε χιλιάδες ποιητές και στιχουργούς να σκαρώσουν όμορφες εικόνες και νοσταλγικές ιστορίες. Είναι και η μοναδικά βελούδινη φωνή της Νένας Βενετσάνου που σε παίρνει απ΄το χέρι για να σε περπατήσει σε όμορφα νησιώτικα καλντερίμια του Αιγαίου, σε δρομάκια με ατμοσφαιρικά ρετρό-καφέ του Παρισιού, σε στενά σοκάκια της Σεβίλλης και απέραντους ελαιώνες της Κόρντοβα, σε χωματόδρομους και έρωτες των παιδικών σου χρόνων αλλά και σε δικαιωμένες και αδικαίωτες αγάπες της ενήλικης ζωής…

Θέλω να μου μιλήσεις

για κείνη τη μάντρα του μικρού μας σχολειού

Θέλω να μου μιλήσεις

για τον πετροπόλεμο στην κάτω γειτονιά

 

Τ’ όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα

σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο

Τ’ όνομά σου είχα γράψει ανορθόγραφα

σε τοίχο ολόλευκο στον Άγιο Τίτο

Κι έφαγα της χρονιάς μου τότε

όχι για τα λάθη μα για την αγάπη μου…

Μουσική: Νένα Βενετσάνου

Στίχοι: Στέλλα Χρυσουλάκη


- Στείλε Σχόλιο


10 Αυγούστου 2019, 18:22
«Θέλω να ΄μαι ελεύθερη», είπε…


Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό. Καθόμουν σ' ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει, καθώς καθόταν στην καρέκλα  απέναντί μου: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ" και, βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ.

Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θα ΄θελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος, χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, μη περιμένοντας για ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος".

Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι. Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα  στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβολωμένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν: "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει, κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε: "Θέλω να 'μαι ελεύθερη".

Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένα. Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου, κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ.. 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Αυγούστου 2019, 12:26
Ανδρισμός και αντριλίκι...


Τι είναι, στ΄αλήθεια, ο ανδρισμός; Αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στα αυτιά ή αυτό που κατοικοεδρεύει ανάμεσα στα σκέλια; Είναι περισσότερο άνδρες αυτοί που έχουν μεγαλύτερη μυϊκή δύναμη, που αθλούνται, που βρίζουν δυνατά, που δεν «μασάνε», που θεωρούν ως αδυναμία την οποιαδήποτε έκφραση συναισθημάτων -πλην του θυμού- και που υπερηφανεύονται, δηλώνοντας πως δεν ξέρουν ούτε ένα αυγό να τηγανίζουν;

Όλοι δε οι υπόλοιποι που δεν διαθέτουν ΤΑ μπράτσα, που δεν αθλούνται, που δεν μαλώνουν για το ποδόσφαιρο, που δεν ντρέπονται ακόμα και να δακρύσουν μπροστά σε άλλους -αν υπάρχει λόγος σοβαρός- και που τους αρέσει να ετοιμάζουν πρωινό ή  gourmet δείπνο για την καλή τους, αποτελούν, μήπως, υβρίδια ανδρισμού;

Ήταν, μήπως, ακόμα πιο αυθεντικοί ΑΝΔΡΕΣ εκείνοι που παλαιότερα χαστούκιζαν άνετα τη γυναίκα ή την καλή τους, όταν αυτή τολμούσε να διαφωνήσει σε κάτι ή να τους αμφισβητήσει, που δεν έδιναν λογαριασμό για το που θα πάνε, πότε θα επιστρέψουν, με ποιους θα βγούνε, για το που ξόδεψαν όλα τους τα χρήματα και που τους έτρεμαν τα παιδιά τους;

Υπάρχουν, αλήθεια, κριτήρια ανδρισμού; Μήπως ένα από αυτά είναι και η…μεζούρα; Αν ναι, μα τότε γιατί αυτά αλλάζουν; Ήταν λανθασμένα τα προηγούμενα κριτήρια ή απλά υπάρχει και σε όλα αυτά μόδα; Τα ερωτήματα ατέλειωτα…

Όταν σκεφτόμαστε γύρω από τον ανδρισμό -ή και τη θηλυκότητα- και  έρχονται αυθόρμητα στο νου διάφορες συγκεκριμένες ιδιότητες, εικόνες ή χαρακτηριστικά, τότε να είμαστε σίγουροι πως λειτουργούμε με βάση συγκεκριμένα στερεότυπα -που ίσως χωρίς  καν να το γνωρίζουμε- γιατί ο ανδρισμός, ως αφηρημένη έννοια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα στερεότυπα ενός συγκεκριμένου ανδρικού ιδεώδους. Με απλά λόγια, όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που μια συγκεκριμένη κοινωνία, σε μία συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, θεωρεί πως  χαρακτηρίζουν τον ιδανικό άνδρα: πως πρέπει να είναι το σώμα του, ποιες οι αγοραστικές του συνήθειες, ποιο το λεξιλόγιο, το ντύσιμό ή η οικονομική του κατάσταση, ποιες οι κοινωνικές του σχέσεις κ.τ.λ. Το ίδιο αφορά και στη θηλυκότητα.

Τα πράγματα, όμως, έχουν αρχίσει να αλλάζουν. Πολλοί είναι αυτοί που μιλούν για μια κρίση του ανδρισμού. Η παλιά και ασφαλής άποψη, πως ένας άνδρας είναι απλά άνδρας και πως αυτό είναι μια παγκόσμια και αυτονόητη αλήθεια, δεν ισχύει πλέον. Το να είσαι απλά ετεροφυλόφιλος, επιθετικός, macho ή bodybuilder δεν αρκούν από μόνα τους ως διαπιστεύσεις ανδρισμού. Ο παραδοσιακός ανδρικός ρόλος εξαφανίζεται ολοένα και περισσότερο, προσαρμοζόμενος στα νέα κοινωνικοοικονομικά και πολιτισμικά δεδομένα, και δεν είναι  πλέον το ίδιο απλός και σαφής, όπως μερικές δεκαετίες πριν.

Ένας άνδρας που σπρώχνει ένα παιδικό καροτσάκι στο δρόμο ή ένας που πάει για αποτρίχωση δεν θα χαρακτηριστούν αυτόματα ως ομοφυλόφιλοι ή θηλυπρεπείς σήμερα, κάτι που σίγουρα θα συνέβαινε μερικές δεκαετίες πριν. Αντίθετα, αν βλέπαμε σήμερα δύο έφηβους να περπατούν στο δρόμο, έχοντας ο ένας περασμένο το χέρι του στον ώμο του άλλου, -κάτι πάρα πολύ συνηθισμένο πριν από κάποιες δεκαετίες- το πρώτο που θα σκεφτόμασταν θα ήταν πως πρόκειται για ομοφυλόφιλους…

Ως άνδρες έχουμε, δυστυχώς, εγκλωβιστεί σε στερεότυπα που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε και που, ενώ, αρχικά, μας βόλευαν, τελικά έγιναν ασφυκτικός βρόγχος που μας εμποδίζει, ολοένα και περισσότερο, να αναπνέουμε ελεύθερα. Ο άνδρας πρέπει να είναι πάντα δυνατός, να μην κλαίει ποτέ, να μη φοβάται, να μπορεί να αντιμετωπίζει τα πάντα, να μη δείχνει συναισθήματα, και άλλα πολλά που αλλοτριώνουν την ανθρώπινή του υπόσταση, μετατρέποντάς τον σε κάτι που δεν είναι, που δεν θα ήθελε -ενδεχομένως- να είναι και για το οποίο ούτε καν ρωτήθηκε…

Ο αυθεντικός ανδρισμός είναι παντελώς απαλλαγμένος από «στρατηγικές» και συμβουλές γελοίων εντύπων, ψηφιακών μέσων και τηλεοράσεων που ασχολούνται κάθε φορά με 100 άτομα της εκάστοτε επικαιρότητας, αναπαράγοντας μια αισθητική και ένα ύφος, για το πως ΠΡΕΠΕΙ να είναι ένας άνδρας (αλλά και μία γυναίκα), που αγνοούν εντελώς τον Άνθρωπο και τις πραγματικές του ανάγκες, εστιαζόμενα στο «φαίνεσθαι». Μόνον ο κλόουν επιζητά την προσοχή και όχι το λιοντάρι…

Είναι πολύ συνήθη τα συνειδητά ή υποσυνείδητα αισθήματα ζήλιας πολλών ανδρών απέναντι στην άνεση των γυναικών να μπορούν να κλαίνε, να εκφράζουν αισθήματα αδυναμίας, φόβου αλλά και χαράς ή αμεσότητας, για παράδειγμα, στις φιλικές τους σχέσεις.

Αντί, λοιπόν, να ταξινομούμε και να αξιολογούμε τους ανθρώπους βάσει συγκεκριμένων χαρακτηριστικών -που βασίζονται, συνήθως, σε στερεότυπα, όπως ανδρικό/γυναικείο, λευκός/μαύρος, καπιταλιστής/κομμουνιστής κ.ά.-, προϊδεάζοντάς μας για το ποιόν των ατόμων αυτών, πριν καν τα γνωρίσουμε, και εμποδίζοντάς μας να τα γνωρίσουμε πραγματικά, ας μιλήσουμε για ανθρώπινα χαρακτηριστικά που μπορεί να είναι τόσα όσα και οι άνθρωποι γύρω μας και που μπορούν να μας βοηθήσουν σε μια πραγματική συνάντηση με τους Άλλους…


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Ιουλίου 2019, 12:48
Επειδή ήταν φίλοι αδελφικοί...


Μεγάλωσαν μαζί από μικρά παιδιά στην ίδια γειτονιά. Μαζί και στα μαθητικά τους χρόνια μέχρι το τέλος του Λυκείου. Στη συνέχεια, ο ένας πέρασε ιατρική και, αφού πήρε το πτυχίο του, έφυγε στο εξωτερικό για να γίνει καρδιοχειρουργός. Ο άλλος, αφού πάλεψε για μερικά χρόνια με τα μαθήματα της σχολής που πέρασε, τα παράτησε, κάνοντας στη συνέχεια διάφορες δουλειές με μισθό που ίσα-ίσα του έφθανε για να τα βγάζει πέρα...

Τα χρόνια πέρασαν και ο πρώτος επέστρεψε από το εξωτερικό με τη φήμη του πολύ ικανού καρδιοχειρουργού, με τις αμοιβές του να είναι ανάλογες της φήμης αυτής αλλά και του τρόπου ζωής που είχε, με τη χλιδή να περισσεύει και να βροντοφωνάζει το αταίριαστό της με τη ζωή που είχε μέχρι και που τελείωσε τις πανεπιστημιακές του σπουδές…

Όλα τα χρόνια που ακολούθησαν μετά το Λύκειο, οι επαφές των δύο παιδικών φίλων αραιές, σύντομες και, τις περισσότερες φορές, τηλεφωνικές, μέχρι το reunion που διοργάνωσε μία ομάδα, 50άρηδων πλέον στην ηλικία, παλαιών συμμαθητών. Εκεί ξανασυναντήθηκαν από κοντά, τα είπαν, θυμήθηκαν ιστορίες γλυκόπικρες, συγκινήθηκαν και υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλον πως, τη φορά αυτή, δεν θα ξαναχαθούν γιατί είναι φίλοι αδελφικοί…

Έτσι κι έγινε. Άρχισαν πλέον να βρίσκονται συχνά και με επιπλέον αφορμή την κοινή τους αγάπη για το τένις. Οι αναμετρήσεις τους παθιασμένες και ευχάριστες, μέχρι που συνέβη το δυσάρεστο. Εν μέσω μιας αναμέτρησής τους, ο φίλος που ποτέ δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, πέφτει κάτω ημιλιπόθυμος. Μεταφέρεται άμεσα στην ιδιωτική κλινική που χειρουργούσε ο άλλος όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη ενός πολύ μεγάλου και σπάνιας μορφής ανευρύσματος. Η ανάγκη χειρουργικής αντιμετώπισής του άμεση και ο καταλληλότερος που θα την έκανε δεδομένος…

Όλα πήγαν κατ΄ευχήν και ανάλογα της αμοιβής του αδελφικού φίλου καρδιοχειρουργού που ήταν, ως φιλική, μόνον 6 000 ευρώ. Οι συναντήσεις και οι αναμετρήσεις τους στο τένις, όπως ήταν φυσικό, αραίωσαν πολύ τους μήνες που ακολούθησαν αλλά ήταν βέβαιο πως αυτό θα άλλαζε μετά από κάποιο διάστημα, αν δεν συνέβαινε το εξής γεγονός. Μια μέρα, ο καρδιοχειρουργός τηλεφωνεί στο φίλο του και του ζητά να του στείλει, αν δεν έχει αντίρρηση, όλες τις εξετάσεις που έγιναν και που οδήγησαν στην ανίχνευση και αντιμετώπιση του ανευρύσματος γιατί ήθελε να παρουσιάσει το σπάνιο αυτό περιστατικό σε ένα διεθνές συνέδριο. Ο φίλος ανταποκρίνεται άμεσα και του στέλνει με ευχαρίστηση όλα όσα του ζητήθηκαν. Η παρουσίαση έγινε και  η απήχησή που έτυχε, από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα, πολύ μεγάλη. Μεγάλη και η χαρά του χειρουργημένου φίλου που έσπευσε να συγχαρεί τον καρδιοχειρουργό σωτήρα του, στέλνοντας μάλιστα και μία μεγάλη ανθοδέσμη στο σπίτι του.

Οι μέρες πέρασαν χωρίς κάποια ανταπόκριση από την πλευρά του αδελφικού φίλου-γιατρού, μέχρι την Τρίτη εκείνη που έλαβε με courier έναν μεγάλο φάκελο με όλες τις εξετάσεις που του είχε στείλει. Ευχαρίστησε τον υπάλληλο της εταιρείας και πήγε να κλείσει την πόρτα, όταν αυτός του είπε: «Με συγχωρείτε, κύριε, αλλά ο φάκελος έχει σταλεί με την οδηγία πως η χρέωση της αποστολής θα επιβαρύνει τον παραλήπτη.»…


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Ιουλίου 2019, 21:36
Μια συγκλονιστική ερμηνεία...


Μια συγκλονιστική ερμηνεία από μια σεμνή, αυθεντική και αληθινή Κυρία, ετών 92...

Απολαύστε την!!!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης