αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
17 Απριλίου 2019, 14:57
Πέρασαν κιόλας χρόνοι οκτώ...


 Σαν σήμερα, πριν από 8 χρόνια, μας αποχαιρέτησες  για πάντα. Όλοι οι κοντινοί σου άνθρωποι γνωρίζαμε πως το τέλος δεν θα αργήσει να ΄ρθει. Κι όμως, το τηλεφώνημα της Βαρβάρας εκείνο το πρωινό ήταν σαν κεραυνός εν αιθρία, λες και δεν πιστεύαμε, ή μάλλον δεν θέλαμε να παραδεχθούμε βαθιά μέσα μας, πως είναι δυνατόν ΕΣΥ, το συνώνυμο της Ζωής, να μη ζεις πια…

Από τότε, το τσιπουράκι δεν έχει πια την ίδια γεύση, οι μαζώξεις της παρέας του Σαββάτου δεν γίνονται πια, καθώς έχασαν την ομορφιά και τη ζεστασιά που τις χαρακτήριζε χωρίς τη δική σου παρουσία, τα ανέκδοτα, το γάργαρο γέλιο, τις όμορφες ιστορίες, τα τραγούδια και τους χορούς σου…

Από τότε, τα αρμενίσματα στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου έχασαν τη γοητεία και τη μαγνητική έλξη που ασκούσαν τόσα και τόσα χρόνια πάνω μας. Πολλά μέρη είναι σαν να έσβησαν από το χάρτη, με τη θύμηση να αρνείται επίμονα να τα προσεγγίσει, ο δε τρύγος του αμπελιού σου μοιάζει πλέον περισσότερο με χρέος παρά με το πανηγύρι χαράς που ήταν κάποτε…

Από τότε, κι άλλοι φίλοι ήρθαν να σε βρουν, σχεδόν η μισή παλιά καλή παρέα. Όλοι από την ίδια αιτία με σένα. Παράξενο, θα πεις. Όχι και τόσο, θα απαντούσα… Τελευταίος το κολλητάρι σου από τα παλιά, ο Μεγακλάκος, όπως τον αποκαλούσες. Το ιστιοφόρο και σπίτι του παραμένει σκοτεινό, σιωπηλό κι απαρηγόρητο στη μαρίνα της Ν. Κρήνης, γέρνοντας ασταμάτητα δεξιά κι αριστερά από τη ρεστία, λες και θέλει να ξεχυθεί στα κύματα, να ψάξει να τον βρει…

Σήμερα, όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, μαζεύονται γνωστοί και άγνωστοι φίλοι σου στην αγορά του Μοδιάνο για να πιουν, να τραγουδήσουν και να νιώσουν νοερά κοντά σου. Τους λείπεις, όπως λείπεις πάρα πολύ και σε όλους εμάς τους φίλους σου που σε ζήσαμε από κοντά και σ΄αγαπήσαμε για όλα αυτά που ήσουν και μας χάρισες απλόχερα, ρε γαμώτο…


- Στείλε Σχόλιο


16 Απριλίου 2019, 07:45
Περί ζήλιας


"Απόψε θέλω αποδείξεις και ονόματα / και το κορμάκι σου θα ψάξω πόντο-πόντο/κι άμα θα βρω δακτυλικά αποτυπώματα,/θα πει πως πήγε η αγάπη μας στον βρόντο.."

Αυτοί οι στίχοι της κακιάς ώρας -που τους έμαθα από έναν Σουηδό φίλο και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης αλλά και μέγα λάτρη της Ελλάδας και της Ελληνικής κουλτούρας- σκιαγραφεί με χαρακτηριστικό τρόπο τα επίπεδα νοσηρότητας στα οποία μπορεί να φθάσει το αίσθημα αυτό. Οι αφορμές της κάποιες φορές υπαρκτές, και τότε η ζήλια θεωρείται ως δικαιολογημένη, αλλά συχνά, και ιδιαίτερα στην περίπτωση της παθολογικής ζήλιας, φαντασιακές και ανυπόστατες. Πίσω από μια παθολογική ζήλια, ελλοχεύει πάντα κάποια σοβαρή ψυχική ή/και οργανική διαταραχή.

Η ζήλια είναι ένα σύνθετο αίσθημα στο οποίο εμπλέκονται και διάφορα άλλα απειλητικά και επώδυνα αισθήματα όπως οργή, ντροπή, προσωπική ανεπάρκεια, απόγνωση κ.ά. Συνήθως, εμφανίζεται στις ερωτικές σχέσεις αλλά μπορεί να επηρεάσει και άλλου είδους σχέσεις, όπως οι φιλικές, οι συναδελφικές, οι αδελφικές κ.ά.. Είναι ένα πολύ βασανιστικό αίσθημα που μπορεί να δηλητηριάσει ψυχή και  νου και να οδηγήσει στο ενδεχόμενο που, στην ουσία, τρέμει το άτομο που ζηλεύει μήπως τυχόν και του συμβεί, δηλαδή, στην απώλεια Αυτού που θεωρεί πως τόσο αγαπά…

Συχνά, το άτομο που ζηλεύει νιώθει βαθιά μέσα του ανάξιο αγάπης με συνέπεια να είναι καχύποπτο και να δυσκολεύεται να πιστέψει πως ο/η σύντροφός του/της το αγαπά πραγματικά και πως δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τη σχέση. Για το λόγο αυτό, το άτομο που ζηλεύει θεωρείται πως έχει περισσότερο ανάγκη να αγαπηθεί παρά να αγαπήσει…

Εν κατακλείδι, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η ζήλια συνδέεται, κατά κύριο λόγο με το φόβο και όχι με την αγάπη. Αυτός που φθάνει στο σημείο να ψάχνει τσέπες, πορτοφόλια, κινητά, οσμές στα ρούχα κ.ά. δεν το κάνει επειδή αγαπά αλλά επειδή φοβάται και η θεωρούμενη αγάπη του δεν είναι τίποτα άλλο από ΕΞΑΡΤΗΣΗ. Εάν σε μία σχέση δεν υπάρχει το βασικότερο συγκολλητικό συστατικό και προϋπόθεση, δηλαδή η εμπιστοσύνη προς τον άλλον, τότε το συγκολλητικό μείγμα είναι η εξάρτηση από τον Άλλον, ο φόβος εγκατάλειψης, η έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού, αλλά και σεβασμού προς τον Άλλον. Κανένα από όλα αυτά δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο αγάπης παρά μόνον απόηχο βιωμάτων μιας πληγωμένης παιδικής ψυχής που ποτέ δεν ένιωσε πως είναι άξια να αγαπηθεί…


- Στείλε Σχόλιο


14 Απριλίου 2019, 00:17
Αγάπη κι απιστία


Μέχρι και πριν από μισό αιώνα περίπου, ο γάμος στο δυτικό πολιτισμό ήταν, σε μεγάλο βαθμό, μια πραγματιστική διευθέτηση και συμφωνία -που, αρκετές φορές, δεν συμπεριλάμβανε καν την επιθυμία και το θέλω και των δύο ενδιαφερομένων- για να μετατραπεί σταδιακά σε μια δέσμευση βασισμένη περισσότερο και κυρίως στην αγάπη. Πόσο εφικτό ή εύκολο είναι, όμως, να διατηρηθεί ζωντανή μια σχέση αγάπης; Αργά ή γρήγορα, ο καθένας διαπιστώνει πως κάτι τέτοιο αποτελεί υπόθεση πολύ δύσκολη που απαιτεί πολύ περισσότερα πράγματα από την ύπαρξη αγάπης. Με άλλα λόγια, love is not enough…

Όσο μεγαλύτερες είναι οι προσδοκίες κάποιου εξαιτίας των προσωπικών του ελλειμμάτων τόσο περισσότερο επενδύει στη στιγμή της συνάντησης με τον «Έναν και μοναδικό» ή τη «Μία και μοναδική» που θα καλύψει ΟΛΑ τα χάσκοντα κενά εντός του/της που τρομάζουν και καθηλώνουν. Το άτομο αυτό θα μετατραπεί, εν αγνοία του ή με τη σιωπηρή συγκατάβαση και των δύο ενδιαφερομένων, σε καλύτερο φίλο, ερωτικό σύντροφο και στη μέγιστη πηγή ασφάλειας για τον Άλλον. Με άλλα λόγια, αυτού του είδους οι περιπτώσεις ρομαντικής αγάπης, θα μπορούσαμε να πούμε πως υποκαθιστούν, ως ένα βαθμό,  το ρόλο που παίζει η θρησκεία ως τόπος αναζήτησης νοήματος, έκστασης, ελπίδας και ολοκλήρωσης. Όλα αυτά που πολλοί άνθρωποι παλαιότερα αναζητούσαν στη θρησκεία, τώρα προσδοκούν να τα βρουν σε μια «αδελφή ψυχή», σε μια σχέση αγάπης με έναν Άλλον, σε έναν μικρό Θεό επί γης…

Αυτό το σενάριο φαντάζει όμορφο και ονειρικό, μα δεν είναι παρά μια υπερεξιδανίκευση του νοήματος της Αγάπης. Μια ασφαλής σχέση αγάπης προϋποθέτει, στην πραγματικότητα, εντελώς διαφορετικά πράγματα που μερικές φορές είναι ακόμα και εκ διαμέτρου αντίθετα από αυτά που διατηρούν ζωντανή τη σεξουαλικότητα. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως παράγοντες που τρέφουν την αγάπη, όπως η σταθερότητα, η ασφάλεια, το ενδιαφέρον και η ευθύνη, δεν αποτελούν ανάλογα κατάλληλο καύσιμο και για την τροφοδότηση του ερωτικού πάθους. Είναι, δηλαδή, σαν ένα όχημα που, ενώ καίει και λειτουργεί άψογα με αμόλυβδη, να το υποχρεώσεις να κινηθεί με diesel…

Μια ήρεμη οικογενειακή ζωή απαιτεί επαναληψιμότητα, ρουτίνα, προβλεψιμότητα και συνέπεια, ενώ ο ερωτισμός την έλλειψη προβλεψιμότητας, την έκπληξη, το μυστήριο και την αβεβαιότητα. Εδώ θα πρέπει να τονισθεί  πως ο ερωτισμός δεν είναι συνώνυμο του σεξ. Ο ερωτισμός είναι κάτι πολύ ευρύτερο, αποτελώντας κίνητρο και πνοή ζωής και ζωτικότητας και, ως εκ τούτου, αντίδοτο στο Θάνατο.

Αν θέλουμε, λοιπόν, να είμαστε ρεαλιστές. Η ισότητα και η ισοτιμία δημιουργούν μεν προϋποθέσεις για υπέροχους γάμους και συμβιώσεις αλλά η έλλειψη πόλωσης σε μια σχέση έχει πάντα επιπτώσεις στην ερωτική ζωή. Ο σοφός λαός, όπως πάντα, συνειδητοποίησε ενστικτωδώς αυτή την συνθήκη και γι΄αυτό λέει πως «Μετά από έναν γερό καβγά, γίνεται το καλύτερο σεξ»…

Με απλά λόγια, αυτό που λειτουργεί καλά στην κουζίνα, δεν λειτουργεί στο υπνοδωμάτιο…

Η συνύπαρξη ερωτισμού και καθημερινότητας δεν αποτελεί πρόβλημα που μπορεί να λυθεί αλλά ένα παράδοξο που θα πρέπει να διαχειρισθούμε. Ένα τέτοιου είδους υπαρξιακό πρόβλημα δεν επιλύεται με δαντελωτά σέξυ εσώρουχα, τεχνικές και ερωτικά βοηθήματα. Μακάρι τα πράγματα να ήσαν τόσο απλά. Ερωτισμός σημαίνει περιέργεια, παιχνιδιάρικη διάθεση και φαντασία. Όταν οι περισσότεροι -και κυρίως οι γυναίκες, ιδιαίτερα όταν γίνονται μητέρες- διοχετεύουν το μεγαλύτερο μέρος αυτής της "παιχνιδιάρικης" διάθεσής τους, την ανάγκη για φυσική εγγύτητα, αγκαλιές κ.τ.λ. στα παιδιά τους, και μόνο κάποια πεταχτά φιλάκια στο/στη σύντροφό τους, όταν οι σημαντικότερες συζητήσεις γίνονται και πάλι με τα παιδιά και μόνο για τετριμμένα πράγματα με το σύντροφο, όταν προτεραιότητα για αγορές ρούχων και άλλων ειδών δίνεται στις ανάγκες των παιδιών, ενώ οι γονείς φορούν για πολύ καιρό τα ίδια, τότε ο ερωτισμός αρχίζει να κρυφοκοιτά έξω από το παράθυρο του τριαριού που τον κάνει να ασφυκτιά...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Απριλίου 2019, 17:53
Ο Αλλάχ των αδυνάτων


Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις πως ο Τραμπ είναι μια παθολογική προσωπικότητα. Είναι βέβαιο πως όσοι επιλέγουν να ψηφίσουν ένα τέτοιο άτομο ως ηγέτη τους -αυτό το έχει ξαναδείξει η ιστορία, π.χ. με την άνοδο του Χίτλερ και του Ναζισμού- αναγνωρίζουν διαισθαντικά τον εαυτό τους στην ευθραστότητά του, πάνω στην οποία έχει κτίσει το σαδιστικό και αυταρχικό του προφίλ. Οι ψηφοφόροι/ακόλουθοι αυτοί έχουν απόλυτη ανάγκη να πιστέψουν στην προστασία που τους τάζει και να τον βλέπουν σαν έναν νέο Σωτήρα τους, έναν Αμερικανό Αλλάχ, που όχι μόνο θα τους βοηθήσει να επιβιώσουν αλλά θα επιβάλει και την κυριαρχία του έθνους τους παγκοσμίως...

Στις μέρες μας, γινόμαστε μάρτυρες ενός "παράδοξου" και επικίνδυνου, ταυτόχρονα, φαινομένου που θα πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε ώστε να μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε γιατί πολλοί είναι αυτοί που αποπλανώνται, εξαιτίας της ανάγκης τους να βρουν έναν δυνατό Σωτήρα/προστάτη. Βλέπουμε, λοιπόν, την Αριστερά να έχει μετατραπεί σε κλειδούχο και στη δύναμη που προσπαθεί να διατηρήσει μια κοινωνία ευημερίας και δημοκρατίας, ενώ το σχεδόν αποκλειστικό της προνόμιο, δηλαδή  οι πιέσεις και οι προσπάθειες για εξέγερση κατά της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων να προέρχονται πλέον από τις σκοτεινές δυνάμεις της άκρας δεξιάς και του νεοφασισμού!!! Οι δυνάμεις αυτές, όμως, δεν υπόσχονται και δεν προτείνουν τίποτα το συγκεκριμένο, πέραν της ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων. Πρόκειται, δηλαδή, για μια οργισμένη καταστροφικής διάθεσης εξέγερση και όχι για μια επαναστατική αλλαγή των υφιστάμενων κοινωνικών συνθηκών.

Όπου και να στρέψουμε το βλέμμα, θα δούμε δυνάμεις του σκότους -από τον ISIS μέχρι τις ακροδεξιές δυνάμεις του αυταρχισμού και του μίσους- να κερδίζουν συνεχώς έδαφος παγκοσμίως. Είναι τυχαίο αυτό; Φυσικά και όχι. Για μία ακόμη φορά, παρατηρούμε την επανεμφάνιση της πανάρχαιας ανθρώπινης ανάγκης για εκδίκηση και κυριαρχία όταν νιώθουμε αδύναμοι και ευάλωτοι. Αντί, λοιπόν, νιώθοντας έτσι, να θέλουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας κατά του αυταρχισμού, των διακρίσεων, της κυριαρχίας των λίγων, της εκμετάλλευσης και της καταστροφής του Πλανήτη στο βωμό του κέρδους, υιοθετούμε ενστικτωδώς μια στάση επιβίωσης στο πλευρό της κάθε νοσηρής "ιδεολογίας"  και προσωπικότητας που καταφέρνει να μας πείσει πως είναι ο Σωτήρας μας και πως θα αγωνιστεί για το Καλό και τη λύτρωσή μας...


- Στείλε Σχόλιο


08 Απριλίου 2019, 12:23
Η δύναμη της διαφορετικότητας


Η G. Thunberg, μία 16χρονη γεμάτη ζωή και σπιρτάδα έφηβη από τη Σουηδία, κατάφερε και έγινε με τον αγώνα της, σε χρόνο ρεκόρ, πηγή έμπνευσης σε όλο τον κόσμο της προσπάθειας για τη σωτηρία του Πλανήτη από την κλιματική αλλαγή. Αυτό που ίσως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν είναι πως αυτή η τόσο ξεχωριστή για τις ευαισθησίες, το δυναμισμό και την αποφασιστικότητά της έφηβη είναι ξεχωριστή και για έναν επιπλέον λόγο. Η G. Thunberg έχει σύνδρομο Asperger, δηλαδή, μια διαταραχή που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού. Και όμως, αυτή η σοβαρή διαταραχή όχι μόνο δεν την εμπόδισε να είναι και να καταφέρνει αυτό το μικρό ή μεγάλο θαύμα που συντελείται εξαιτίας της αλλά και να διαθέτει μία σοφία που σπάνια συναντάς σε ένα παιδί της ηλικίας της. Ακούστε, λοιπόν, τι είπε, αυτόν τον Γενάρη που μας πέρασε, ως προσκεκλημένη σε μια τηλεοπτική εκπομπή.

"Εάν δεν είχα Asberger και δεν ήμουν τόσο παράξενη για τον περισσότερο κόσμο, τότε θα είχα εγκλωβιστεί σε αυτό το κοινωνικό "παιχνίδι" με το οποίο οι περισσότεροι μοιάζει να γοητεύονται".

Ανέφερε, επίσης, πως η ίδια  λειτουργεί διαφορετικά απ΄ότι οι άλλοι άνθρωποι, πως βλέπει τα πράγματα μέσα από ένα πρίσμα άσπρου-μαύρου, όπως, για παράδειγμα, το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής.

"Η λύση είναι τόσο απλή" αναφέρει "που, ακόμα και ένα 5χρονο παιδί, μπορεί να την αντιληφθεί. Πρέπει να σταματήσουμε τις εκπομπές των καταστροφικών ρίπων. Αυτό είναι οπτική άσπρου-μαύρου"!

Γίνονται, εδώ και ατέλειωτα χρόνια, ατέρμονες συζητήσεις και έχουν γραφεί χιλιάδες βιβλία για τα δικαιώματα των γυναικών, των μεταναστών, των ομοφυλοφίλων και άλλων μειονοτήτων, και πολύ καλώς γίνονται. Ελάχιστα, όμως, γράφονται και γίνονται για τα δικαιώματα των ατόμων με διάφορα ψυχιατρικά/ψυχικά προβλήματα. Η κοινωνία κωφεύει και εμείς οι υπόλοιποι, ως σύγχρονοι Νέρωνες, παρατηρούμε τις κοινωνικές πυρκαγιές που μας περιτριγυρίζουν σαν να βρίσκονται πολύ μακριά μας και σε απόσταση ασφαλείας. Η  G. Thunberg, όμως, παρά ή εξαιτίας της διαφορετικότητάς της, μας δείχνει με τόση φυσικότητα και αποφασιστικότητα τον τρόπο και το δρόμο για τη σωτηρία του Πλανήτη.

Για την ιστορία να αναφέρουμε πως, στη Βιέννη της Ναζιστικής εποχής, υπήρχε το "περίφημο" ψυχιατρικό νοσοκομείο Steinhof όπου στέλνονταν μικρά παιδιά, που θεωρούνταν "πνευματικά ή σωματικά αποκλίνοντα", για να πεθάνουν, αφού πρώτα χρησιμοποιούνταν σε ιατρικά πειράματα. Ο Hans Asperger, από το 1934 ως 28χρονος γιατρός, έγινε διευθυντής αυτού του νοσοκομείου και επεξεργάσθηκε ένα νέο σύστημα ταξινόμησης παιδιών με "αυτιστική ψυχοπάθεια". Οι διαγνώσεις του άνοιξαν το δρόμο για την Ηρώδεια αντιμετώπιση παιδιών που απέκλιναν του ναζιστικού προτύπου. Οι Ναζί εκμεταλλεύτηκαν τις διαγνώσεις του Asperger με πολύ πιο σκληρό και απάνθρωπο απ΄ότι ο ίδιος ο Asperger που διαπίστωσε πως ορισμένα από αυτά τα παιδιά ή τους εφήβους είχαν ιδιαίτερη ευφυΐα και θα μπορούσαν να γίνουν "κοινωνικά χρήσιμα", παρά τις όποιες ιδιαιτερότητές τους ή τις δυσκολίες τους για κοινωνική ένταξη.

Ο Asperger, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πήρε αποστάσεις  από το ρόλο που είχε και σταμάτησε την έρευνά του για τον αυτισμό. Η διάγνωση "σύνδρομο Asperger" καταργήθηκε επίσημα από το 2013, αν και συνεχίζει να χρησιμοποιείται ακόμα από πολλούς ειδικούς, παρά την αντικατάστασή του από τη διάγνωση "Διαταραχή του αυτιστικού φάσματος"...


- Στείλε Σχόλιο


03 Απριλίου 2019, 00:29
Περί διαπαιδαγώγησης


Ήταν η ώρα του καληνυχτίσματος της μονάκριβής μου. Μόλις είχε κλείσει τα έξι της χρόνια και, όπως κάθε βράδυ, πήγα στο δωμάτιό της για τα καθιερωμένα μας αγκαλιάσματα και φιλιά πριν από τον ύπνο. Τότε, ξεκίνησε, με δική της πρωτοβουλία, ο παρακάτω διάλογος, ο οποίος με συγκλόνισε και τον οποίο παραθέτω αυτούσιο, όπως ακριβώς έγινε και τον κατέγραψα αμέσως μετά..

Ν: Μπαμπάκα, θέλω να σου πω κάτι...Θα σε αγαπώ για πάντα στη ζωή μου!

Εγώ: Τι μοναδικό δωράκι ήταν αυτό! Κι εγώ θα σ΄αγαπώ για πάντα, ψυχούλα μου υπέροχη. Θέλω, όμως, να σε ρωτήσω κάτι. Τη μικρή Ν., δηλαδή τον εαυτό σου, την αγαπάς;

Ν: Τις πιο πολλές φορές την αγαπώ όταν, όμως, καμιά φορά με μαλώνεις, μου είναι δύσκολο να το νιώσω.

Εγώ: Αυτό θα ΄θελα, πραγματικά, να το συζητήσουμε.

Ν: Να, όταν καμιά φορά μου μιλάς θυμωμένα, τότε νομίζω πως έκανα κάτι πολύ άσχημο, πως σε στεναχώρησα και τότε μου είναι δύσκολο να νιώσω πως αγαπώ τον εαυτό μου.

Εγώ: Τι θα ΄θελες να κάνω, ψυχούλα μου, αντί να σου μιλώ θυμωμένα ή να σε μαλώνω;

Ν: Όταν καμιά φορά τραγουδάς δυνατά, μπαμπάκα, κι εγώ διαβάζω, σου ζητώ, μερικές φορές, να σταματήσεις. Πάντα σταματάς αλλά κάποιες φορές ξαναρχίζεις, μετά από λίγο. Σίγουρα δεν το κάνεις επίτηδες, απλά ξεχνιέσαι. Το ίδιο συμβαίνει και με μένα, όταν π.χ. μου λες να ετοιμαστώ, επειδή πρέπει να φύγουμε κι εγώ δεν το κάνω. Μη θυμώνεις μαζί μου τότε γιατί δεν το κάνω επίτηδες. Απλά, μπορεί να είδα ή να έκανα κάτι που μου άρεσε και να ξεχάστηκα όπως κι εσύ. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μίλα μου με πιο γλυκό τρόπο κι εγώ θα θυμηθώ αμέσως τι πρέπει να κάνω.

Εγώ: Σ΄ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, γιαβράκι μου, που μου τα είπες αυτά, γιατί έτσι με βοηθάς να γίνω καλύτερος μπαμπάς, κάτι που το θέλω πάρα πολύ γιατί σε αγαπώ όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.

Ν:. Μπαμπάκα, αύριο είναι Σάββατο. Θα μείνεις μαζί μου στο σπίτι;

Εγώ: Φυσικά, και θα κάνουμε ότι θέλεις!

Ν: Ωραία! Τότε μπορούμε να μιλήσουμε περισσότερο για αυτό αύριο. Θα σου δώσω χαρτί και μολύβι για να γράψεις αυτά που σου είπα για να μην τα ξεχάσεις...

Αυτή ήταν η συζήτηση με τη Ν., ένα 6χρονο παιδί που, σε όσους την ανέφερα, μου είπαν πως έχω ένα χαρισματικό παιδί. Δεν ξέρω κατά πόσο χαρισματικό είναι το παιδί μου. Σίγουρα, όμως, κάτι το ξεχωριστό που είχε, στην ηλικία αυτή, ήταν η ικανότητά της να μπορεί να εκφράζει με λόγια τα συναισθήματα και τις σκέψεις της που, σίγουρα, δεν διαφέρουν από αυτά που νιώθουν και σκέφτονται τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας αυτής.

Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι να νιώθει το παιδί πως έχει το δικαίωμα και το ελεύθερο να μπορεί να απευθύνεται σε εμάς τους γονείς κυρίως και να εκφράζει τα όσα το απασχολούν, το ανησυχούν, το προβληματίζουν ή το φοβίζουν. Το αν και σε ποιο βαθμό διαθέτει ή όχι το παιδί μας την άνεση αυτή, εξαρτάται αποκλειστικά  και μόνο από ΕΜΑΣ τους γονείς.

Διαπαιδαγωγώ ΔΕΝ σημαίνει δαμάζω ή κατέχω, αλλά διευκολύνω το παιδί να εξελίξει τον αληθινό του εαυτό, θέτοντας με ευαισθησία και συναισθαντικότητα τα απαραίτητα όρια που ενθαρρύνουν την εξέλιξη προς την κατεύθυνση αυτή και όχι προς αυτήν που ΒΟΛΕΥΕΙ ή ΑΡΕΣΕΙ σε εμάς τους ίδιους...

Όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν προς το καλύτερο, εάν καταφέρναμε να δούμε τον ίδιο μας τον εαυτό στο παιδί που έχουμε κάθε φορά μπροστά μας και, όταν καταφέρουμε και μετατρέψουμε το επιχείρημα "Μαλώνω το παιδί γιατί έχει κάποιο πρόβλημα ή γιατί έχει κάνει κάποιο λάθος" στη διαπίστωση πως "Όταν φθάνω στο σημείο να μαλώνω -κυρίως με την ιδιότητα του γονέα- ένα παιδί, τότε εγώ είμαι το άτομο που έχει κάνει κάποιο λάθος...".

Εάν φθάσουμε στο σημείο αυτό, ίσως να μην χρειασθεί να πούμε ξανά τη φράση του Μ. Χατζιδάκι, που αναφέρει σε πρόσφατη ανάρτησή του ένα μέλος της κοινότητας του ΜΗ, και που πολλοί από εμάς έχουμε ψελλίσει κάποια φορά, δηλαδή, "Καληνύχτα Κεμάλ, ο κόσμος αυτός δεν θα αλλάξει ποτέ...".


- Στείλε Σχόλιο


23 Μαρτίου 2019, 12:55
Το γκρίζο της ψυχής του JOHN LENNON...


Πολύ μελάνι έχει χυθεί για το ποιες είναι οι πραγματικές  πηγές και τα κίνητρα της καλλιτεχνικής έμπνευσης. Η λύπη, η θλίψη και, γενικά, ο ψυχικός πόνος αποτελούν αδιαμφισβήτητα μία πολύ σημαντική, αν όχι τη σημαντικότερη, πηγή έμπνευσης σε κάθε μορφή τέχνης, και στα αισθήματα αυτά οφείλονται πολλές από τις μεγαλύτερες καλλιτεχνικές δημιουργίες της ανθρώπινης ιστορίας. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό έχει να κάνει -πολύ απλά εκφρασμένο- με το ότι τα αισθήματα λύπης, θλίψης, πένθους, αποχωρισμού κ.τ.λ. είναι αισθήματα που προάγουν την εσωστρέφεια και βιώνονται, κυρίως, με έναν εσωτερικό και μοναχικό τρόπο. Όσοι διαθέτουν ταλέντο καλλιτεχνικό, έχουν επιπλέον το προνόμιο αξιοποίησης ενός πολύ σημαντικού μέσου έκφρασης και επεξεργασίας έντονων αισθημάτων που μπορεί να οδηγήσει -πέραν της όποιας ψυχικής ανακούφισης- ακόμα και στη δημιουργία μεγάλης αξίας καλλιτεχνικών έργων.

Είναι αποδεδειγμένο πως πολλές σοβαρές ψυχικές διαταραχές οφείλονται σε επώδυνα συναισθήματα και τραυματικά βιώματα που δεν έχουν τύχει της οποιαδήποτε ενδοψυχικής επεξεργασίας. Ως εκ τούτου, κανείς δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις συνέπειες των τραυματικών του βιωμάτων, εάν δεν του δοθεί η δυνατότητα να τα επεξεργασθεί και να τα εντάξει με έναν πιο προσαρμοστικό τρόπο στον ψυχισμό του. Η έκφραση του ψυχικού πόνου, διαμέσου μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας, σημαίνει πως ο πόνος αυτός δεν συνεχίζει τη σιωπηρή, ασαφή και τρομακτική του παρουσία εντός μας. Σε μια τέτοια περίπτωση,  μπορεί και επικοινωνείται, μορφοποιείται, λεκτικοποιείται, γίνεται πολύ ευκολότερα αντιληπτός και, ως εκ τούτου, περιέρχεται υπό τον έλεγχο του ατόμου που πλέον τον ελέγχει, τουλάχιστον ως ένα βαθμό, και δεν ελέγχεται από αυτόν.

Αντίθετα, όταν βιώνουμε αισθήματα όπως η χαρά, η ευφορία, ο έρωτας  κ.τ.λ., δεν  υπάρχει μια ανάλογα έντονη ανάγκη εσωτερικής επεξεργασίας. Τέτοιου είδους αισθήματα δημιουργούν έντονη ψυχική ευφορία και μια ανάγκη να τα βιώσουμε και να τα μοιραστούμε άμεσα και με έναν εξωστρεφή κυρίως τρόπο, κάνοντας, δηλαδή, διάφορα πράγματα.

Μετά από αυτήν τη μικρή εισαγωγή, ας προσπαθήσουμε να δούμε τι μπορεί να υπάρχει πίσω από το έργο ενός τεράστιου καλλιτέχνη, του Τζων Λένον, ας προσπαθήσουμε να εξετάσουμε, δηλαδή, τις πηγές της έμπνευσής του και να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε κάτι περισσότερο για τον ψυχισμό και την προσωπικότητά του, γενικότερα, αλλά και για το ρόλο που έπαιξε η μουσική στη ζωή του και στην αναζήτηση μιας σταθερότερης ψυχικής ισορροπίας.

Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως  ένα μεγάλο μέρος του διαχρονικού άγχους και της κατάθλιψης του Λένον σχετίζεται με τα βιώματα της παιδικής του ηλικίας. Ο πατέρας του, μέθυσος και ναυτικός στο επάγγελμα, εγκατέλειψε την οικογένειά του και εξαφανίστηκε όταν ο Τζων ήταν 3 ετών περίπου. Κάτι ανάλογο έκανε, στη συνέχεια, και η μητέρα του. Αρχικά, τον άφησε σε διάφορα συγγενικά πρόσωπα μέχρι να καταλήξει, τελικά, στην ηλικία των 5 ετών, στη θεία του Mimi με την οποία έζησε τα επόμενα χρόνια, μέχρι την επανεμφάνιση της μητέρας του, η οποία δυστυχώς σκοτώθηκε λίγα χρόνια αργότερα σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, και σε ένα χρονικό σημείο όπου η σχέση τους είχε αρχίσει να αποκαθίσταται. Ο θάνατος αυτός τον σημάδεψε καθοριστικά για το υπόλοιπο της ζωής του. Όταν συνέβη αυτό ο Λένον ήταν 17 ετών. Στη συνέχεια, ο Λ. μετατράπηκε σε έναν οργισμένο νέο...

Υπήρξαν φορές που έγινε πολύ βίαιος απέναντι στην πρώτη του σύζυγο, την Κύνθια, την οποία ζήλευε υπερβολικά, όντας ταυτόχρονα και πολύ κτητικός απέναντί της. Είχε την ανάγκη να βρίσκεται πάντα κάποιος δίπλα του και αυτό γίνονταν. Σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, είχε πάντα κάποιον δίπλα του και δεν έκανε ποτέ κάτι μόνος του.

Η μητέρα του και οτιδήποτε είχε να κάνει με αυτήν κυριαρχούσαν με έναν εμμονικό τρόπο εντός του. Εντελώς ξαφνικά και απρόσμενα μπορούσε να αρχίσει να μιλά για αυτήν. Κάποια στιγμή, έγραψε ένα τραγούδι για αυτήν. Οι στίχοι, αλλά και ο τρόπος που το ερμηνεύει εκφράζουν έναν σπαραγμό που συγκλονίζει:

"Mother, you had me but I never had you. I wanted you but you didn΄t want me. So I got to tell you Goodbye, Goodbye....Father you left me but I never left you, I needed you but you didn't need me. So I got to tell you Goodbye, Goodbye....Mama don't go, daddy come home..."

Οι βιογράφοι του αναφέρουν πως η ανάγκη του να ξεπεράσει την προσωπική του  τραγωδία ήταν ο κυριότερος λόγος που εμβάθυνε τόσο πολύ στον κόσμο της μουσικής. Το πάθος του για αυτήν είχε κι αυτό άμεση σχέση με τη μητέρα του. Αυτή ήταν που τον έμαθε να παίζει μπάντζο, του αγόρασε την πρώτη του κιθάρα, τον εισήγαγε στον κόσμο του ροκ εν΄ρολ, όταν ήταν έφηβος, και τον παρότρυνε να παίξει σε κάποια μπάντα. Ο ίδος, με τη σειρά του,  της αφιέρωσε κάποια στιγμή ένα τραγούδι με τον τίτλο "Julia" που ήταν το όνομά της.

Εκτιμώ πως υπάρχει μία σημαντική ψυχολογική συνιστώσα στην αγάπη που έτρεφε ο Λένον για τη μουσική και την ενασχόλησή του με αυτήν. Η ενασχόληση με τη μουσική αποτελούσε για τον Λένον τον ενδιάμεσο χώρο συνάντησης με τη μητέρα του. Όσο ασχολούνταν με αυτήν ήταν σαν να είναι φαντασιωσικά μαζί της. Η μουσική, δηλαδή, λειτουργούσε για αυτόν όπως το λούτρινο αρκουδάκι ή κάποιο ανάλογο αντικείμενο που θέλει να έχει δίπλα του ή στην αγκαλιά του ένα μικρό παιδί την ώρα που είναι να κοιμηθεί ώστε να μπορεί να αποχωρισθεί ευκολότερα τη μητέρα του. Το λούτρινο αρκουδάκι συμβολίζει τη μητέρα με ότι αυτό συνεπάγεται και λειτουργεί ως υποκατάστατό της που κρατά το παιδί στην αγκαλιά του και, με τον τρόπο αυτόν, μπορεί ευκολότερα να μείνει μόνο  και να κοιμηθεί χωρίς τη φυσική παρουσία της μητέρας δίπλα του.

Η απόγνωση καθώς και δείγματα της κατάθλιψης του Λένον διαφάνηκαν μουσικά ήδη από τη δεκαετία του '60 με το περίφημο τραγούδι "Help" και, στη συνέχεια, με το "Help me to help myself". Όταν ο Λένον έγραψε τους στίχους του "Help", τα υπόλοιπα μέλη των Beatles παραξενεύτηκαν με την απόγνωση που εξέφραζαν, αλλά μέχρις εκεί. Το τραγούδι ήταν πολύ καλό και διαφαίνονταν πως θα γίνονταν -όπως και έγινε- τεράστια επιτυχία. Οι δάφνες σκέπασαν για μία ακόμη φορά την προσπάθεια του χαρισματικού μουσικού να επικοινωνήσει τον ψυχικό του πόνο στους άλλους. Άλλωστε, αυτό το ομολόγησε και ο Πωλ Μακ Κάρτνεϋ -σε μια συνέντευξή του, πολλά χρόνια αργότερα- πως, δηλαδή, δεν γνώριζε τίποτα για την κατάθλιψη του Τζων ο οποίος κραύγαζε για βοήθεια αλλά, δυστυχώς, σε κωφεύοντα ώτα...

Όσοι τον γνώριζαν καλά ήξεραν για την κατάθλιψη και τις αυτοκτονικές του σκέψεις που τον οδήγησαν στο να αποσυρθεί για πέντε περίπου χρόνια και να κλειστεί στον εαυτό του. Το τραγικό της ιστορίας είναι πως ο Λένον, σε ένα από τα τελευταία του τραγούδια πριν δολοφονηθεί, φάνηκε πως βγαίνει από το σκοτεινό κόσμο της κατάθλιψής και να επιθυμεί να του δώσει η ζωή μια δεύτερη ευκαιρία:

 "Dear John, give yourself a break. Life wasn't meant to be run, the race is over, you've won...".                                                                                                                                                                                                                                                                    


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Απριλίου 2017, 01:26
Περπατώ πάνω στα κάστρα, μέσα στο βαθύ σκοτάδι...


Ένα υπέροχο νοσταλγικό τραγούδι που αραδιάζει όμορφες εικόνες που ευωδιάζουν από παλιά Θεσσαλονίκη, σαν νεόκοπη Άνοιξη που βιάζεται να δείξει την ατέλειωτη ομορφιά της. Εικόνες που καθώς ξεδιπλώνονται σε λιγώνουν από συναισθήματα χαρμολύπης και νοσταλγίας για εποχές δύσκολες, αλλά συνάμα όμορφες, που πέρασαν ανεπιστρεπτί, μα που το αυθεντικό άρωμά τους, ευτυχώς, δεν χάθηκε ακόμα...

Περπατώ πάνω στα κάστρα, μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Αγγίζω τα τείχη που άλλοτε προστάτευαν και άλλοτε φυλάκιζαν αυτήν την πολύπαθη πόλη. Ακουμπώ πάνω τους το αυτί μου και νομίζω πως ακούω ποδοβολητά αλόγων πάνω σε καλντερίμι, παλιά ρεμπέτικα, καντάδες, καλέσματα πραματευτάδων που διαλαλούν την πραμάτεια τους, γέλια παιδιών που περιφρονούν το χρόνο, ψίθυρους και κοφτές ανάσες ερωτευμένων ζευγαριών, πυροβολισμούς και μετά μια βαθιά σιωπή…

Συνέρχομαι και νιώθω την υγρασία των δακρύων στα μάγουλά μου που θέλησαν να συναντήσουν τον βουβό λυγμό που ξεπόρτισε από τα τρεμάμενα χείλη. Θεέ μου, πόση ομορφιά υπάρχει γύρω μας μα δεν τη βλέπουμε. Πόσο πολύτιμο φαντάζει κάθε δευτερόλεπτο όταν δεν είσαι σίγουρος πόσα ακόμα θα ακολουθήσουν…

Περπατώ πάνω στα κάστρα, μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Η πόλη εδώ πάνω, αν και κοιμάται, νιώθεις πως ανασαίνει. Δεν φοβάμαι το βαθύ σκοτάδι, έχω παρέα τις πολύτιμές μου μνήμες, τα αρώματα από τα γιασεμιά, το δενδρολίβανο, τον βασιλικό και τις βιολέτες. Τυχερός όποιος μπορεί να ζήσει πολλές ακόμα τέτοιες Άνοιξες….


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Απριλίου 2017, 11:53
Τι είναι, άραγε, η ευτυχία;


Διαχρονικό θέμα συζητήσεων και ένα από τα κλασσικά φιλοσοφικά ερωτήματα που έχουν απασχολήσει και εξακολουθούν να απασχολούν τον Άνθρωπο. Πως μπορεί να περιγραφεί, όμως, ο όρος «ευτυχία»; Εννοούμε όλοι το ίδιο, αναφερόμενοι σ΄αυτήν; Είναι η ευημερία, η οικονομική άνεση, η κοινωνική αναγνώριση ή μια μονιμότερη αίσθηση συνέχειας και νοήματος στη ζωή μας; Είναι κάτι που κάποιος μπορεί να επιδιώκει συνειδητά ή κάτι απρόσμενες και, συνήθως, σύντομες στιγμές στη ζωή μας;

Στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες τουλάχιστον, η ευτυχία έχει αναχθεί σε ενός είδους τρόπαιο. Μας μαθαίνουν με κάθε δυνατό τρόπο πως η ευτυχία είναι κάτι που σχεδόν ο καθένας μας μπορεί να κατακτήσει. Με τον τρόπο αυτόν, η λαχτάρα μας για γαλήνη ψυχής, ασφάλεια, εγγύτητα και για μια αίσθηση ευ ζην γίνεται αντικείμενο ανελέητης εκμετάλλευσης και εμπορευματοποίησης, το συλλογικό ναρκωτικό από το οποίο προσδοκάται να εξαρτηθούν, αν είναι δυνατόν, όλοι. Το δικαίωμα στην ευτυχία έχει μετατραπεί σε καταναγκασμό. Αναζητώντας την άμεση ικανοποίηση των επιβαλλόμενων εκ των έξω αναγκών μας, έχουμε μετατραπεί σε εμπόδια του ίδιου μας του εαυτού. Νιώθουμε δυστυχισμένοι επειδή δεν είμαστε ευτυχισμένοι! Μοιάζει να πιστεύουμε πως δεν υπάρχει τίποτα το ενδιάμεσο. Είτε είμαστε ευτυχείς και επιτυχημένοι είτε δυστυχείς και αποτυχημένοι…

Παλαιότερα, οι πολλοί πίστευαν, όπως υπαγόρευε η θρησκεία, πως απώτερος στόχος είναι η συγχώρεση των όποιων αμαρτημάτων μας που θα οδηγούσε στη σωτηρία της ψυχής και σε μια θέση στον Παράδεισο, μετά θάνατον. Στις σύγχρονες ναρκισσιστικές και ατομιστικές κοινωνίες μας, όμως, η σωτηρία είναι ταυτόσημη με την επιτυχία. Αυτή είναι ο Παράδεισος επί γης. Κόλαση είναι η αποτυχία, μετρημένη, όμως, με τα μέτρα της μοντέρνας καταναλωτικής κοινωνίας που, χωρίς αυτά, ίσως και να νιώθαμε ευτυχισμένοι…

Στα μέρη όπου αντικαταστήθηκε ο καπιταλισμός από τον αποκαλούμενο υπαρκτό σοσιαλισμό, οι ελπίδες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων για ένα καλύτερο αύριο ματαιώθηκαν άδοξα. Όχι μόνο δημιουργήθηκαν νέου τύπου δεινά, αλλά αγνοήθηκαν -ως εκδηλώσεις μικροαστισμού- και τα όσα εγγενή με την ανθρώπινη φύση προβλήματα υπάρχουν πάντα.

Πολλοί πίστεψαν πως επαναστατική δεκαετία του -60 λύτρωσε ή θα λύτρωνε την κοινωνία από τον διαβρωτικό μικροαστικό τρόπο ζωής και τη βαριά σκιά της θρησκείας. Τα φαντάσματα, όμως, έχουν επιστρέψει και πάλι μέσα από ενοχές και από το συνεχές κυνήγι της ευτυχίας, μιας ευτυχίας, όμως, που βασίζεται στην επιτυχία και στον καταναλωτισμό που την υπόσχεται. Όταν αποκτούμε τα όσα υποτίθεται συνιστούν την ευτυχία, νιώθουμε πως αυτοί που μας ζηλεύουν είναι λιγότερο ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι από εμάς. Ταυτόχρονα όμως, διαπιστώνουμε σιωπηρά, και προς μεγάλη μας απογοήτευση, πως τα όσα καταφέραμε να αποκτήσουμε και να επιτύχουμε δεν μας έχουν κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Αυτή είναι η διαπίστωση πολλών ερευνών γύρω από το θέμα αυτό.

Η ευτυχία δεν είναι ταυτόσημη με την ευημερία, και τα όποια «ευαγγέλια ευτυχίας», αν όχι κακόβουλα, τουλάχιστον αποπροσανατολιστικά είναι. Καμία κοινωνία δεν έχει το δικαίωμα να ορίσει τι είναι ευτυχία ή ευτυχισμένη ζωή, παρά μόνο να δημιουργήσει προϋποθέσεις ευημερίας. Ευτυχία είναι στιγμές προσωπικές και σύντομες που έρχονται απρόβλεπτα και ενδεχομένως χωρίς λόγο, εκεί που δεν το περιμένουμε, και που ίσως, κάποιες φορές, να το αντιλαμβανόμαστε εκ των υστέρων.

Είναι μήπως τυχαίο το ότι δεν υπάρχουν λογοτεχνικά έργα, μεγάλα ή μικρά, που να πραγματεύονται αποκλειστικά ευτυχισμένες ζωές ή ευτυχισμένους ανθρώπους; Ο Τσέχωφ έλεγε πως οι πλέον ευτυχισμένοι είναι οι πλέον βαρετοί και κουραστικοί άνθρωποι, ο δε Έ. Χεμινγκγουέι πως οι πραγματικά ευτυχισμένοι και, ταυτόχρονα, έξυπνοι άνθρωποι αποτελούν πολύ σπάνιο φαινόμενο.

Ας ζήσουμε, λοιπόν, τις όποιες στιγμές ευτυχίας, όποτε και αν έρθουν. Ας μην τις εκβιάζουμε, αλλά και ούτε να τις επιδιώκουμε γιατί, με τον τρόπο αυτόν, άθελά μας, τις εμποδίζουμε. Ας μην προσπαθούμε να τις διατηρήσουμε εκβιαστικά ή να νιώθουμε παραπονεμένοι που χάθηκαν, και, όταν συμβαίνει να έχουμε την αίσθηση πως η ζωή είναι άδικη, ας παρηγορηθούμε με τη σκέψη πως, αν ήταν δίκαιη, ίσως τα πράγματα να ήσαν ακόμα χειρότερα, όχι μόνο γενικότερα, αλλά, ενδεχομένως, και για εμάς τους ίδιους…

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Απριλίου 2017, 11:14
"Ναι, είμαι ευάλωτος!"...


Πόση ντροπή, πόση προσπάθεια και πόση κατασπατάληση ενέργειας για να αποκρύψουμε τις όποιες αδυναμίες ή ευάλωτες πλευρές μας. Η όποια τυχόν αποκάλυψή τους είναι, για τους περισσότερους, ταυτόσημη με ένα οδυνηρό ξεγύμνωμα ψυχής, έκθεσής της στις όποιες κακόβουλες προθέσεις του οποιουδήποτε και μιας αίσθησης προσωπικής απαξίωσης, μειονεξίας ή οίκτου από την πλευρά των άλλων.

Αυτό που χαρακτηρίζει όλους τους σύγχρονους, αλλά και παλαιούς, ήρωες, θεούς και ημίθεούς μας είναι το άτρωτο της ύπαρξής τους. Παρόλ΄αυτά, όμως, οι περισσότεροι από αυτούς -αν όχι όλοι- έχουν και τα τρωτά και ευάλωτα σημεία τους. Πόσο βαρετές και χωρίς ενδιαφέρον θα ήταν οι ιστορίες και οι όποιοι μύθοι γύρω από τη ζωή και τα απίθανα κατορθώματά τους χωρίς αυτά. Πόσο ενδιαφέρον θα είχε, για παράδειγμα, ο μύθος του Αχιλλέα, εάν δεν υπήρχε το μυστικό ευάλωτό του σημείο;

Μετά από ένα σημείο και ύστερα, κάθε προσπάθεια να είμαστε άτρωτοι είναι εντελώς μάταια. Οι πιθανές απειλές που μας περιβάλλουν είναι πλέον τόσο πολλές και τρομακτικές που η όποια προσπάθεια αποφυγής τους δεν έχει νόημα. Οι ασπίδες, οι πανοπλίες και τα κάστρα των προγόνων μας δεν αρκούν πλέον για να μας προστατέψουν από τα τρομακτικά όπλα μαζικής καταστροφής του «πολιτισμένου» ανθρώπου. Οι όποιες μεμονωμένες πράξεις βίας και αντεκδίκησης σε διάφορες  «υποανάπτυκτες» χώρες ή και στη δική μας προκαλούν οργή και αποτροπιασμό. Όταν, όμως, αυτές γίνονται από F 16, θανατώνοντας εκατοντάδες αμάχων, αποτελούν απλά μια είδηση μεταξύ άλλων, το ενδιαφέρον της οποίας δεν συγκρίνεται με αυτό του Survivor….

Τα τελευταία χρόνια, η συνειδητοποίηση του μάταιου να προσπαθούμε να είμαστε άτρωτοι, οδηγεί σταδιακά -ιδιαίτερα αυτούς που έχουν υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη- σε μια προσπάθεια να έρθουν κοντύτερα ψυχικά με άλλους. Αυτό δεν αντιπροσωπεύει απλά την πιο βασική ανθρώπινη ανάγκη, αλλά αποτελεί και ένδειξη πραγματικού πολιτισμού. Η επισήμανση και αποδοχή των ευάλωτων πλευρών μας, καθώς και το μοίρασμά τους με άτομα του άμεσού μας περιβάλλοντος που εμπιστευόμαστε, μετατρέπει σταδιακά την ευαλωτότητα σε δυνατότητα και ψυχική δύναμη.

Όλοι μας έχουμε ευάλωτα σημεία. Η αντιμετώπισή τους ως κάτι που χρειάζεται να γιάνει και να μετατραπεί σε μια θετική πτυχή της προσωπικότητάς μας ανοίγει το δρόμο προς μια αμοιβαία εμπιστοσύνη και πρωτόγνωρη αίσθηση εγγύτητας με τους άλλους. Σημαίνει πως αυτοί που έχουμε στο άμεσο περιβάλλον μας δεν πρόκειται να μας βλάψουν και είναι δίπλα και όχι απέναντί μας. Εξοικειωνόμαστε στην ιδέα και εμπειρία πως μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους αγαπημένους μας, πως μπορούν να μας βοηθήσουν να ξαναβρούμε το κουράγιο μας να συνεχίσουμε να ζούμε και να ελπίζουμε, και, αν χρειαστεί, να αφεθούμε στα χέρια τους, όπως ένα παιδί στην αγκαλιά ενός αγαπημένου προσώπου…

Η συνειδητοποίηση πως όλοι μας είμαστε ευάλωτοι απέναντι στην προσβολή, στην απαξίωση, στην αδιαφορία των άλλων, στην εγκατάλειψη και στην απουσία ή στην απόσυρση της αγάπης από το άτομο ή τα άτομα που αγαπάμε ή συναναστρεφόμαστε, δηλαδή απέναντι στον μικρότερο ή μεγαλύτερο συναισθηματικό «θάνατο», οδηγεί στη συνειδητοποίηση πως όλοι κάτω από την ίδια στέγη στεγάζουμε τη συναισθηματική γύμνια ή ευαλωτότητά μας. Η εγγύτητα προς τα άτομα του άμεσου κυρίως περιβάλλοντός μας  δημιουργεί την αίσθηση πως ο κόσμος γίνεται μικρότερος, πιο προβλέψιμος και άρα λιγότερο «επικίνδυνος»…


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Απριλίου 2017, 21:10
"Μα, δεν υπάρχει Θεός;"


Τέτοιες μέρες, είναι σχεδόν αναπόφευκτο να μην κάνει κάποιος σκέψεις που να έχουν σχέση με το Θεό και τον κόσμο που υποτίθεται πως με τόση σοφία έπλασε. Εάν κοιτάξουμε το τι συμβαίνει γύρω μας, στη Συρία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και σε όλες τις άλλες χώρες που έχουν πληγεί από τυφλά χτυπήματα ωμής βίας, είναι αδύνατον να μη σκεφθεί κανείς «Μα δεν υπάρχει Θεός;».

Πως είναι δυνατόν όλοι αυτοί, που με τόση ευκολία θανατώνουν ή έχουν θανατώσει εκατομμύρια ανθρώπων σε πολέμους και εκστρατείες στο διάβα της ιστορίας του Ανθρώπου, να το κάνουν επικαλούμενοι σχεδόν πάντα τη θέληση και το νόμο του Θεού ή των θεών τους; Μήπως θα ήταν καλύτερα τα πράγματα, εάν οι απανταχού στρατηλάτες ή αρχηγοί κρατών δεν επικαλούνταν το όνομα και τη θέλησή Του για να δικαιολογήσουν την επιθετικότητα και τις υστερόβουλες επιδιώξεις τους; Μάλλον, όχι όμως. Κάθε είδους πίστη ή ιδεολογία προέρχεται από την ίδια πηγή που δεν είναι άλλη από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Θέλει κάποιος να εξοντώσει, να αφανίσει, να θανατώσει, να βιάσει, να καρπωθεί πράγματα που δεν του ανήκουν, θα το πράξει με ή χωρίς την επίκληση της ύπαρξης του θεού. Τα προβλήματα του ανθρώπινου είδους δεν είναι πρωτίστως θρησκευτικά, αλλά υπαρξιακά, φιλοσοφικά και υλιστικά. Απλά, γαρνίρονται, εκ των υστέρων, με τρόπο που να βολεύει τους εκάστοτε επιδρομείς, κατακτητές και λεηλάτες. Είναι πολύ πιο απλό να επικαλεστείς το θέλημά Του από το να δικαιολογήσεις τις επιλογές σου λογικά. Όχι πως δεν γίνεται, όμως…

Κάποτε ο Ντοστογιέφσκι είπε πολύ σοφά: «Εάν πεθάνει ο Θεός, τότε όλα θα επιτρέπονται». Ένας από τους σοβαρότερους λόγους που ο άνθρωπος έπλασε το Θεό  είναι το ότι πίστευε πως δεν είναι τα πάντα επιτρεπτά. Ο Ντοστογιέφσκι φοβόταν το μηδενισμό και τους μηδενιστές. Ο Άνθρωπος, όμως, δεν μπορεί να είναι μηδενιστής περισσότερο από ένα λεπτό. Με την πρώτη δυσκολία, θα επικαλεστεί το θέλημα του Θεού, τη θεία δίκη, το κράτος δικαίου, την ιδεολογία του ή την αναγκαιότητα τού να μπει γύψος στον παραστρατήσαντα λαό…

Εάν παρατηρήσει κάποιος το βίο και την πολιτεία των περισσοτέρων ανθρώπων στον πλανήτη –είτε πιστεύουν σε κάποιον Θεό είτε όχι- θα διαπιστώσει πως απέχουν έτη φωτός από αυτό που υποτίθεται πως πιστεύουν ως σωστό ή ως θέλημα του Θεού, ενεργώντας πρακτικά σαν να μην υπάρχει Θεός. Όταν αγοράζουμε ένα ελαττωματικό προϊόν, επιρρίπτουμε, συνήθως, την ευθύνη στον κατασκευαστή του. Όταν όμως οι άνθρωποι διαπράττουν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, κανείς δεν επιρρίπτει την ευθύνη σε αυτόν που υποτίθεται πως έπλασε τον Άνθρωπο, ιδίως οι θρήσκοι…

Ερμηνείες υπάρχουν και, αν δεν είναι επαρκείς, θα πρέπει να αναζητηθούν, αλλιώς η ανθρωπότητα θα συνεχίζει με μαθηματική ακρίβεια το δρόμο προς τον πραγματικό ή συμβολικό αφανισμό της χωρίς έρμα ή φρένα…


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Απριλίου 2017, 00:55
Διάγνωση : "Έρωτας"...


Ο Αντίοχος, γιος ενός εκ των στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου, ερωτεύθηκε τη νεαρή μητριά του. Το βάσανό του μεγάλο. Τα αισθήματά του ηφαίστειο, μα έπρεπε με κάθε τρόπο να παραμείνουν κρυφά. Αυτό τον αρρώστησε βαριά. Κανένας γιατρός δεν μπόρεσε να βρει κάτι που να δικαιολογεί την αρρώστιά του. Κάποια στιγμή, όμως, διαπιστώθηκε πως η κατάστασή του χειροτέρευε όταν η όμορφη και νεαρή μητριά του έμπαινε στο δωμάτιό του. Τότε η καρδιά του άρχιζε να χτυπά τρελά, δυσκολεύονταν να αρθρώσει λέξη, ψεύδιζε έντονα, τον περιέλουζε κρύος ιδρώτας και το πρόσωπό του γίνονταν κατακόκκινο. Μετά από τις διαπιστώσεις αυτές, οι γιατροί του μπόρεσαν με βεβαιότητα να διαγνώσουν  πως η ασθένειά του ήταν…«Έρωτας»!

Η Α. ήταν μια όμορφη, μα ντροπαλή και χαμηλών τόνων κοπέλα. Ένα χρόνο κράτησε η ετοιμόρροπη σχέση της, πριν ο καλός της την εγκαταλείψει. Αίφνης, η χαμηλών τόνων ντροπαλή κοπέλα μετατράπηκε σε αφηνιασμένη μέγαιρα χωρίς όρια. Εισέβαλε στο χώρο όπου αυτός εργάζονταν δημιουργώντας σκηνές απείρου κάλλους, εμφανίζονταν έξω από το διαμέρισμα που έμενε η νέα σύντροφός του, απειλώντας, προκαλώντας και παρακαλώντας, φθάνοντας έτσι στο τελευταίο σκαλοπάτι εξευτελισμού και αυτοταπείνωσης. Τηλεφωνούσε οποιαδήποτε ώρα του 24ωρου και έστειλε γράμματα για τα οποία μετάνιωσε πολύ πικρά αργότερα.

Όσο περισσότερο αυτός αδιαφορούσε για αυτήν τόσο πιο ακραίες ήταν οι αντιδράσεις της. Στο τέλος, έπεσε σε πλήρη απάθεια, δεν μπορούσε πια να κοιμηθεί, δεν είχε κουράγιο να σηκωθεί από το κρεβάτι της και το μόνο που υπήρχε στις σκέψεις της ήταν Αυτός. Ντρέπονταν υπερβολικά για όλες τις υπερβολές της, αυτός της έλειπε αφόρητα, τον επιθυμούσε και νοσταλγούσε την κάθε τους στιγμή όσο ασήμαντη κι αν ήταν. Όταν, τελικά, ζήτησε βοήθεια, η διάγνωση ήταν «κατάθλιψη»….

Είναι γνωστό από πολύ παλιά πως ο έρωτας μπορεί να αρρωστήσει κάποιον, όχι μόνο εξαιτίας της έντονης ευφορίας που προκαλεί αλλά και εξαιτίας της απώλειας της πηγής έμπνευσής του. Ο καθένας μας αντιδρά διαφορετικά απέναντι σε έντονα φορτισμένες συναισθηματικά καταστάσεις, όπως, για παράδειγμα, ο αποχωρισμός. Είναι αποδεδειγμένο πως πρώιμες αγχογόνες καταστάσεις στη ζωή μας μειώνουν αισθητά την ικανότητά μας να μπορούμε να διαχειριζόμαστε αποτελεσματικά παρόμοιες εμπειρίες αργότερα στη ζωή. Μια συστηματική έκθεση σε τέτοιου είδους πρώιμες αγχογόνες καταστάσεις μπορεί να δημιουργήσουν ένα αντίστοιχο βιολογικό αποτύπωμα ευαισθησίας, π.χ. απέναντι σε έναν αποχωρισμό.

Η Α. έδωσε έναν πολύ σκληρό αγώνα απέναντι στην πολύ σοβαρή κατάθλιψή της. Στο τέλος όμως βγήκε νικήτρια. Το βασικό της πρόβλημα ήταν η εξάρτηση που σ΄αυτήν εκδηλώθηκε μέσω του έρωτά της για έναν άντρα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια εξάρτηση από το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το τζόγο ή από εναλλαγές μεταξύ όλων αυτών.

Υπάρχει, όμως, και η άλλη όψη του νομίσματος που δεν είναι άλλη από αυτούς που αποφεύγουν, όπως ο διάολος το λιβάνι, να νιώσουν έντονα ερωτικά αισθήματα για κάποιον. Και οι δύο αυτές όψεις του νομίσματος αντιπροσωπεύουν τον ίδιο φόβο -τρόμο θα ΄λεγα- απέναντι στη συναισθηματική εξάρτηση και στο φόβο της εγκατάλειψης. Συμβαίνει αυτό που λέει το υπέροχο τραγούδι του Λιδάκη «…εγώ με την αγάπη μάλωσα…».


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Απριλίου 2017, 01:12
Ξανακερδίζοντας τη ζωή...


Ζούσε για χρόνια, έχοντας για σκιά της εκείνη την αρρωστημένη και παρανοϊκή του ζήλια. Ότι και να ΄κανε δεν ήταν αρκετό για να την αποτρέψει, έστω να την απαλύνει. Ούτε καν οι άπειρες εκδηλώσεις αγάπης της δεν μπόρεσαν να ξορκίσουν τα δαιμόνια που με το παραμικρό έστηναν χορό ανάμεσά τους. Η ζήλια του είχε τη δική της ζωή, τη δική της λογική που υπερέβαινε κάθε ανθρώπινη λογική, κι αυτή απλή κομπάρσος. Πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης της ζωής της, Αυτός…

Με έναν μαγικό τρόπο, κατάφερνε πάντα να τα γυρίζει, μια από ΄δω, μια από ΄κει, και το νοσηρό, όσο εξωπραγματικό κι αν ήτανε, φάνταζε στο τέλος ως το μόνο «σωστό». Και τότε έστηναν, και πάλι, τα δαιμόνια τον τρελό τους χορό. Οι στιγμές ηρεμίας κι αρμονίας σπάνιες σαν το χιόνι στη Σαχάρα…

Ώσπου πήρε τη μεγάλη απόφαση κι έφυγε. Δεν την ενδιέφερε για πού, απλά να φύγει, να χαθεί. Έσφιξε τα δόντια και είπε στον εαυτό της, «Ποτέ ξανά!».

Τώρα πλέον, κοιμάται ήσυχη τα βράδια, μπορεί και μιλά με όποιον επιθυμεί χωρίς φόβο, μπορεί και κοιτά γύρω της ελεύθερα χωρίς την αγωνία πως μπορεί να περνά εκείνη τη στιγμή κάποιος που στα μάτια του ήταν ένας που αυτή σίγουρα θα ήθελε να κάνει έρωτα μαζί του…

Απολαμβάνει την ηρεμία, και η μοναξιά της είναι πλέον φίλος. Διαπιστώνει με χαρά πως τώρα νιώθει πολύ λιγότερο μόνη απ΄ότι πριν. Τώρα μπορεί να μιλά και να συναντά όποιον θέλει, φίλους, συγγενείς, συναδέλφους, γείτονες, όλους αυτούς τους γνωστούς αγνώστους μέχρι και πριν από λίγο. Μοιράζεται μ΄αυτούς που θέλει την κόλαση που έζησε για χρόνια και είναι τόσο λυτρωτικό αυτό. Δεν νιώθει πια ντροπή και ενοχές…

Τώρα πλέον, είναι η ίδια πρωταγωνίστρια και σκηνοθέτης της ζωής της, κανένας Άλλος. Δεν επέζησε απλά, μα ξανακέρδισε τη ζωή της…


15 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Μαρτίου 2017, 15:13
"Εγώ, με σένα που έμπλεξα, θα μάθω ζεϊμπέκικο" της είπε...


 

Άνθρωπος του πάθους κι αυτός και οπαδός της φιλοσοφίας του «Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό». Βέβαια, μόνο σε κακό του βγήκε το πράμα μέχρι τώρα αλλά, παρόλ΄αυτά, δεν έλεγε να το βάλει κάτω. Πάντα έτοιμος σε κάθε νέο κάλεσμα. Μπροστάρης του περιπετειώδους ταξιδιού του έρωτα, άριστος καπετάνιος στις φουρτούνες του, από αυτούς που ξέρουν να πνίγονται αύτανδροι με το σκαρί τους, κοιτώντας πάνω από τη γέφυρά του το θολό ορίζοντα, με το κεφάλι ψηλά…

Όποτε ανταριάζονταν τα σωθικά του, βλέποντας εκείνο το είδος της γυναίκας που ήξερε από την αρχή πως ήταν το κάρμα του, αρματώνονταν τα κουμπούρια του, έχωνε βαθιά στην κωλοτσέπη το φθαρμένο από τη συνεχή χρήση βιβλιάριο των ενσήμων του έρωτα και χάνονταν στον κουρνιαχτό της άνισης μάχης, παραδομένος στο μαγικό τραγούδι των Σειρήνων που τον καλούσαν να κάνει για μία ακόμη φορά κομμάτια την καρδιά του…..

Εκείνο το βράδυ, τα ΄πινε μόνος, καθισμένος σ΄ένα σκαμπό μπροστά στο μπαρ με την πλάτη γυρισμένη στην πόρτα. Είχε δεν είχε πιει 2-3 τζιν σκέτα, όταν ξάφνου ένιωσε ξανά το ανάλαφρο τρεχαλητό της γνώριμης εκείνης παγωμάρας κατά μήκος της ραχοκοκαλιάς. Γύρισε το κεφάλι και την είδε να μπαίνει. Ούτε που θυμάται αν ήταν μόνη ή με παρέα, Για μια στιγμή, τα βλέμματά τους συναντήθηκαν, για κλάσματα μόνο του δευτερολέπτου, γιατί εκείνη κοιτούσε ολόγυρα, ψάχνοντας μέρος να καθίσει.

Όταν, κάποια στιγμή, πήρε απότομα στο χέρι το ποτήρι του και βρέθηκε να κάθεται στο τραπέζι της (δεν θυμάται καν αν ζήτησε την άδειά της), έμεινε να την κοιτά αμίλητος στα μάτια σαν υπνωτισμένος. Αυτή χωρίς να δείξει την παραμικρή έκπληξη ή ενόχληση του είπε χαμογελώντας : «Ήμουν βέβαιη πως θα ΄ρθεις, αν και άργησες λιγάκι, εδώ που τα λέμε»…

Ακόμα και μέχρι σήμερα, αν και πέρασαν τόσα χρόνια, δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν τα όσα έζησε μαζί της, στη συνέχεια, ήταν όνειρο ή πραγματικότητα. Σίγουρα, όμως, ήταν ονειρεμένα. Ένας μικρός παράδεισος στα καλά τους, αλλά και μια απέραντη κόλαση στα άσχημα…

Το μόνο που θυμάται με απόλυτη σαφήνεια από εκείνη τη βλογημένη και ταυτόχρονα καταραμένη βραδιά είναι πως, καθώς τους κατάπινε η νύχτα, βγαίνοντας από το μπαρ -με αυτόν να την κρατά σφιχτά με το χέρι περασμένο πάνω στον ώμο της κι αυτή να περπατά με το κεφάλι της ακουμπισμένο πάνω στο στήθος του- είναι πως της είπε ξαφνικά, χωρίς να μπορεί να εξηγήσει, μέχρι και σήμερα, το γιατί, την εξής φράση : «Εγώ, με σένα που έμπλεξα, θα μάθω ζεϊμπέκικο…».

Τα χρόνια που ακολούθησαν, χάθηκε εντελώς από τα στέκια που σύχναζε. Κανείς δεν έμαθε τι απέγινε. Μια μέρα κάποιος είπε πως άκουσε για έναν τύπο, που πολύ του έμοιαζε στην κοψιά. Εμφανίζεται, λέει, πότε-πότε σε  κάτι φθηνά μαγαζάκια σε κάποιες μακρινές γειτονιές, κάθεται σε μια γωνιά, πίνει σιωπηλός το ποτό του, κοιτώντας στο πάτωμα, και κάποια στιγμή σηκώνεται αργά κι αρχίζει να χορεύει μόνος του, χωρίς μουσική, το ωραιότερο ζεϊμπέκικο που μπορεί να φανταστεί κανείς…


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Φεβρουαρίου 2017, 14:34
ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΟΡΓΑΣΜΟΣ : κάποια ερωτήματα αντί απαντήσεων που ποτέ δεν δίνονται...


Αποτελεί αποτυχία ένας οργασμός που ποτέ δεν ήρθε; Αν ναι, αποτυχία ποιανού; Για ποιο λόγο χρειάζεται οι γυναίκες να προσποιούνται πως  έχουν οργασμό; Τι μας λέει η ύπαρξη του προσποιητού οργασμού; Τι για τις γυναίκες και τι για τους άνδρες; Γιατί ο άντρας ρωτά συχνά τη νέα του σύντροφο -και όχι την επί χρόνια σύζυγο ή σύντροφό του- αν τελείωσε; Νοιάζεται τόσο πολύ για αυτήν ή θέλει απλά μια επιβεβαίωση πως την απογείωσε στα ουράνια και άρα είναι ο εραστής που αυτή πάντα ονειρευόταν; Ποιος θα πρέπει να κρυφτεί, αν αποκαλυφθεί κάποια στιγμή η πραγματική αλήθεια πίσω από το φαινόμενο αυτό; Ποια η ευθύνη της κοινωνίας στη διαμόρφωση της σεξουαλικότητας και των διαφόρων εκφράσεών της;

Πολύ συχνά, διαβάζουμε ή/και μιλούμε για τον οργασμό (πραγματικό ή προσποιητό) σαν κάτι το μεμονωμένο, σαν μια τεχνική λειτουργία ή δυσλειτουργία με συγκεκριμένες προδιαγραφές που κάποιος μπορεί να κατακτήσει ή να αποκαταστήσει, αρκεί να ακολουθήσει τις οδηγίες αφελών, κακόβουλων ή εμπορικών δημοσιευμάτων και αναρτήσεων σε δημοφιλείς φυλλάδες, σε ιστοσελίδες χωνευτήρια του οτιδήποτε αλλοπρόσαλλου που μπορεί να «πουλήσει» ή αντιγράφοντας τους πρωταγωνιστές ή τις πρωταγωνίστριες διαφόρων επιτυχημένων τηλεοπτικών σειρών ή ταινιών…

Κι επειδή ο ματαιόδοξος και αφελής πιστεύει πάντα στις «εύκολες λύσεις» ή σε «συνταγές-θαύματα», αυτός δε που πνίγεται από τα μαλλιά του πιάνεται για να σωθεί, ο οργασμός, γενικά, εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να αντιμετωπίζεται ως μια τεχνική λειτουργία που μπορεί να ενισχυθεί ή/και να αποκατασταθεί με την καλή διατροφή, με την εκμάθηση «έξυπνων» tricks ή με τη χρήση θαυματουργών φαρμακευτικών ή παραφαρμακευτικών σκευασμάτων, την ίδια στιγμή που ο προσποιητός οργασμός εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει…

Μα μήπως ο προσποιητός οργασμός είναι και ένας «αποτελεσματικός» τρόπος για τη γυναίκα να τελειώσει μια ανούσια, μη επιθυμητή ή ακόμα και επώδυνη ερωτική συνεύρεση; Μήπως το αποτέλεσμα της άγνοιάς της  για το πώς λειτουργεί το κορμί της ή το αποτέλεσμα της ντροπής της να ζητήσει από τον άντρα αυτό που πραγματικά την κάνει να νιώθει όμορφα; Μήπως ένας τρόπος της να ανταποκριθεί σε κάποιες προσδοκίες; Μήπως επειδή φοβάται την ερωτική απιστία του συντρόφου της, αν δεν είναι «sex and the city» θηλυκό η ίδια; Μήπως θέλει να φανεί ως το απελευθερωμένο, «σύγχρονο» και άγριο ερωτικά θηλυκό που θέλει το σύγχρονο life style ή μήπως το κάνει προς χάριν του συντρόφου της για να «ανυψώσει» το ευάλωτο εγώ ή πέος του (αν και αυτά τα δύο είναι συχνά ταυτόσημα) ώστε να τον κάνει να νιώσει ως σύγχρονος Ταρζάν και επιβήτορας ολκής σε κρεβατοκάμαρα;

Α, και μια τελευταία σκέψη: μήπως, τελικά, η γυναίκα προσποιείται οργασμό επειδή ο άντρας προσποιείται ευχαρίστηση στα προκαταρκτικά ή τα προσπερνά, έχοντας το νου του μόνο στο «ψητό»…;;;

ΥΓ. Εννοείται πως δεν προσδοκώ να τολμήσει να απαντήσει κάποιος σε κάποια από τα παραπάνω ερωτήματα, όταν αποσιωπούνται ή παραμένουν αναπάντητα, τα περισσότερα από αυτά, αιώνες τώρα.

Οι νέες κοπέλες/γυναίκες, τουλάχιστον, όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά, πως μιλούν συχνά για τους νέους ερωτικούς τους συντρόφους, πόσο καλοί εραστές είναι, πως το κάνουν και άλλα ενδιαφέροντα, όχι όμως και για το αν οι ίδιες έχουν οργασμό, τι εννοούν με αυτόν ή αν μπορούν να τον αναγνωρίσουν...


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..




Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης