αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
11 Απριλίου 2021, 20:31
Ο θούριος της αληθινής αγάπης...


Το διάβασα, σήμερα το πρωί και συγκλονίστηκα. Βούρκωσα, μπρος στο μεγαλείο της αγάπης που, τελικά, καταφέρνει να μη γίνεται συνήθεια κι ούτε, οπωσδήποτε, να ατονεί με το πέρασμα του χρόνου. Αντίθετα, να βρίσκει τον τρόπο να γιγαντωθεί και ν΄απλώσει πολύ βαθιές ρίζες, όπως κάτι αιωνόβιοι γεροπλάτανοι στις πλατείες των ορεινών χωριών.

Τελικά, δεν είναι η αγάπη που ατονεί ή πεθαίνει. Είναι οι ψυχές μας που, τις περισσότερες φορές, δεν αποτελούν εύφορο έδαφος, για να στεριώσει, να βαθαίνει και να γιγαντωθεί η αγάπη...

 Χτες, ήταν άλλη μια εφημερία....

Εύκολη, δύσκολη δεν έχει σημασία.

Ήταν άλλη μια εφημερία.

Το βράδυ περνάω επίσκεψη από τους θαλάμους, σε ένα θάλαμο ένας κύριος 90ετων θα επιστρέψει σήμερα σπίτι του νικητής.

Με το που με βλέπει στην πόρτα μου λέει, "γιατρέ έλα να σου δείξω τι γράμματα μου στέλνει η γυναίκα μου."

Σε κάποιους είναι κάτι τελείως αδιάφορο.

Εμένα ακόμα αυτό με συγκινεί, αυτός ο έρωτας και το νοιάξιμο στα 90! Για αυτό και ζήτησα την άδεια του να το δείξω στους φίλους μου.

Με χαρά μου λέει, κάνε ό,τι θες!!!!

Η γυναίκα του, λοιπόν, που για μέρες δεν μπορούσε να δει το άλλο της μισό, του λέει......

 

" Ψυχούλα μου, φτάνεις ζωντανός κοντά μου. Λατρεία μου, νικήσαμε.... Μωρό μου, έρχεσαι αύριο κοντά μου. Κοντά στο Περιστέρι σου. Οι φτερούγες μου και πάλι θα σκεπάσουν το ταλαιπωρημένο σου σώμα. Το στομαχάκι σου θα γευτεί τις γεύσεις που στερήθηκες.

Αποδιοργανώθηκα.

Σε φώναζα, συνεχώς μα δεν άκουγα τον ήχο της φωνής σου.

Αύριο όλα θα αναστηθούν στο σπιτικό μας. Κάνε λίγες ώρες κουράγιο. Αύριο τελειώνουν οι σκληρές δοκιμασίες της ψυχής και του σώματος σου. Αύριο θα κοιμηθείς στο πεντακάθαρο κρεβάτι σου, μες την αγκαλιά μου. Θα μείνω άγρυπνη σιμά σου. Άγρυπνη να μετράω τις εκπνοές σου. Καρτέρα λίγο ακόμα, Άγγελε μου... Καλή αντάμωση.... "

Τελικά υπάρχει ελπίδα και νόημα σε όλο αυτό..........

Από το προσωπικό αρχείο......

Χρήστος Νταφόπουλος

Πηγή: https://www.athensvoice.gr/life/health/709499_post-tis-imeras-hristos-ntafopoylos


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Μαρτίου 2021, 16:57
Άνδρας-γυναίκα: ποιος από τους δύο έχει περισσότερη εξουσία;


Οι περισσότεροι, ασχέτως φύλου, θα έδιναν, δίχως δισταγμό, την απάντηση «ο άνδρας»! Και όμως, σύγχρονες μεγάλες έρευνες δείχνουν πως, όταν το ερώτημα διαφοροποιήθηκε και ζητήθηκε από τους ερωτηθέντες -άνδρες και γυναίκες- να απαντήσουν ποιο από τα δύο φύλα θεωρούν πως έχει μεγαλύτερη εξουσία σε διάφορους τομείς της ζωής, εκεί φάνηκε περίτρανα αυτό που οι περισσότεροι γνωρίζουμε εμπειρικά εδώ και πολλές δεκαετίες, αν όχι αιώνες, πως δηλαδή οι άνδρες έχουν μεγαλύτερη εξουσία στη δημόσια ζωή, ενώ οι γυναίκες στην προσωπική. Ταυτόχρονα, και τα δύο φύλα αξιολογούν την εξουσία στην προσωπική ζωή ως σημαντικότερη. Αυτό σημαίνει πως, σχεδόν όλοι, όταν μιλούμε περί εξουσίας, λέμε αβίαστα πως ο άνδρας έχει περισσότερη, ξεχνώντας(;) το τι συμβαίνει στην προσωπική μας ζωή, ιδιαίτερα όταν προκύπτουν διάφορες καταστάσεις όπως, για παράδειγμα, ποιος, συνήθως, διαλέγει ποιον για να δημιουργηθεί μια σχέση, ποιος και πότε καθορίζει, συνήθως, αν θα υπάρξει ερωτική επαφή ή όχι (Seractil, Αγάπη μου!  Seractil!), ποιος καθορίζει περισσότερο την κοινωνική ζωή και τα άτομα συναναστροφής του ζεύγους/οικογένειας, ποιος έχει περισσότερη εξουσία μετά από ένα διαζύγιο(π.χ. στην επαφή/επικοινωνία με τα παιδιά) κ.ά.…

 Έρχεται, λοιπόν, η επιστήμη να τεκμηριώσει και επίσημα πλέον το γνωστό «Θα πέσει παντόφλα στο σπίτι», τους στίχους του γνωστού άσματος  «…Κι αν μασάει σίδερα και κάνει το λιοντάρι, στο τσαρδί του,  ο Κουταλιανός τρέμει σαν το ψάρι στην κυρά του μπρος. Αχ, πώς τη φοβάται ο φτωχός Κουταλιανός…» και άλλα παρόμοια.

Όταν αναφερόμαστε στις ανισότητες ανάμεσα στα δύο φύλα στην κοινωνία, εννοούμε σχεδόν αποκλειστικά τις ανισότητες  π.χ.  στα εργασιακά, στα οικονομικά, στην κατάληψη σημαντικών θέσεων κ.ά., δηλαδή εκτός οικογενείας. Αυτό δημιουργεί προϋποθέσεις για διεκδικήσεις και κοινωνικούς αγώνες για αλλαγή των συνθηκών αυτών. Τι αλλαγή μπορεί να υπάρξει, όμως, όταν σχεδόν κανένας άνδρας δεν τολμά να μιλήσει επίσημα και ανοικτά για τη μεγαλύτερη εξουσία της γυναίκας στην προσωπική του ζωή;

Το συμπέρασμα που θα μπορούσε να βγάλει κάποιος από τη συνθήκη αυτή είναι πως, στις σύγχρονες κοινωνίες, δημιουργούνται ολοένα και ευνοϊκότερες συνθήκες ώστε η γυναίκα να μην είναι πλέον τόσο εξαρτημένη, π.χ. οικονομικά ή να φροντίσει τα παιδιά της κ.τ.λ., από το σύζυγό της. Αυτό καθιστά πολύ ευκολότερο για μία γυναίκα να ζήσει και να ανταποκρίνεται στις διάφορες υποχρεώσεις και ευθύνες της χωρίς κάποιον άνδρα στο πλευρό της. Αυτό δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τη θέση πολλών ανδρών στην προσωπική τους ζωή και στην εξεύρεση μιας νέας ανδρικής ταυτότητας που δεν είναι πλέον εκ των προτέρων δεδομένη, όπως παλαιότερα.

Αν θέλαμε να το τραβήξουμε ακόμα περισσότερο, θα μπορούσαμε να πούμε, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πως η μεγαλύτερη ισότητα των δύο φύλων στην κοινωνική ζωή μπορεί να μεγεθύνει τις ανισότητες στην προσωπική τους ζωή…


- Στείλε Σχόλιο


21 Φεβρουαρίου 2021, 17:10
Άξιος συνεχιστής...


...του Νικόλα του Παπάζογλου, του αξέχαστου και μοναδικού καρντασιού μας. Κι αυτός, ανάλογα απλός, λιτός, σεμνός, με ανάλογη στάση ζωής και θεώρηση για τη μουσική. Και κάτι τελευταίο, αλλά εξίσου σημαντικό και σημαδιακό, είναι ΚΑΙ...ΣΑΛΟΝΙΚΙΟΣ...!!!

Δημήτρη, σ΄αγαπάμε και θέλουμε πάντα να σ΄ακούμε γιατί γαληνεύεις τις ψυχές μας και νιώθουμε ασφαλείς, έτσι όπως μας ταξιδεύεις...


- Στείλε Σχόλιο


14 Φεβρουαρίου 2021, 12:52
"Βοήθεια, μας ψεκάζουν"...!!!


Μας ψεκάζουν με χημικές ουσίες για να επηρεάσουν το DNA μας, με σκοπό να μας μετατρέψουν σε πειθήνια όργανα σκοτεινών δυνάμεων. Η γη δεν είναι στρόγγυλη αλλά εντελώς επίπεδη, σαν ταψί. To 666. Ο άνθρωπος ποτέ δεν πήγε στη Σελήνη. Ο κορωνοϊός δεν είναι παρά ένα καλομελετημένο σχέδιο καταστροφής του πληθυσμού της γης, τα δε πολυαναμενόμενα εμβόλια είναι εφοδιασμένα με μικροτσίπ  που σκοπό έχουν τον παντελή έλεγχο της ζωής μας από μια ανώτερη εξουσία. Το ίδιο και η νέα 5G τεχνολογία…

Τα παραπάνω δεν είναι παρά λίγες μόνο από τις θεωρίες συνομωσίας που κυκλοφορούν και μεταδίδονται με αστραπιαία ταχύτητα τελευταία, αποκτώντας, δυστυχώς, αρκετούς οπαδούς. Μία πρόσφατη θεωρία συνομωσίας -με μεγάλη απήχηση στις Η.Π.Α. αλλά που αρχίζει να κερδίζει έδαφος  σε Γερμανία και  Μ. Βρετανία- είναι η αποκαλούμενη QAnon-θεωρία συνομωσίας που υποστηρίζει πως οι Δημοκρατικοί στις Η.Π.Α. καθώς και οι διασημότητες του Χόλλυγουντ είναι σατανιστές παιδόφιλοι που τρώνε παιδιά…

Οι διάφορες θεωρίες συνομωσίας, που κατά καιρούς  εμφανίζονται, δεν αποτελούν κάποιο νέο φαινόμενο καθώς υπάρχουν εδώ και πολλούς αιώνες. Η δύναμη, όμως, των σύγχρονων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, σε συνδυασμό με την ολοένα αυξανόμενη κοινωνική και οικονομική ανασφάλεια, τις κάνει να διαδίδονται με ταχύτητα αστραπής.

Οι θεωρίες συνομωσίας έχουν, κατά κάποιον τρόπο αντικαταστήσει τις αιρέσεις. Το νέο στοιχείο εδώ είναι πως έχουν αρχίσει να τις χρησιμοποιούν στη ρητορική τους και ηγέτες (συνηθέστατα ακροδεξιοί) δημοκρατικών χωρών, όπως ο Τραμπ, οι πρωθυπουργοί της Ουγγαρίας, Πολωνίας και Βραζιλίας, με σκοπό να ισχυροποιήσουν τη θέση τους στην εξουσία. Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο πολύπλοκος, τέτοιου είδους θεωρίες -ιδιαίτερα όταν συνεπικουρούνται και από αδίστακτους δημαγωγούς «τύπου Τραμπ»- αποκτούν μεγάλη απήχηση γιατί, με έναν πολύ απλό και γενικό τρόπο, απλουστεύουν και «εξηγούν» πολύ σύνθετες καταστάσεις…

Κάποιος θα μπορούσε να ισχυρισθεί πως υποστηρικτές αυτών των θεωριών είναι άτομα με κάποιου είδους ψυχοπαθολογία και παρανοϊκές τάσεις. Άσχετα από το αν τα άτομα αυτά είναι πιο ευάλωτα απέναντι σε τέτοιου είδους υλικό, η εξήγηση του φαινομένου των θεωριών συνομωσίας δεν είναι τόσο απλή. Υπάρχουν και πολλοί υποστηρικτές τους που είναι μέσοι καθημερινοί άνθρωποι, όπως οι περισσότεροι από εμάς. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει μια συνέργια ανάμεσα σε μια ψυχολογική προδιάθεση και στην ψυχολογία του πλήθους που αποδέχεται άκριτα τα μηνύματα ενός ατόμου/ηγέτη/αρχηγού ομάδας τον οποίο πιστεύει, ιδιαίτερα σε καιρό κρίσης…

Ένα ακόμα κοινό χαρακτηριστικό των θεωριών συνομωσίας -που, ταυτόχρονα, κάνει πιο κατανοητή την απήχησή τους- είναι το ότι ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια σε καιρούς μεγάλων κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικών κρίσεων, στη διάρκεια των οποίων οι σημαντικές ψυχολογικές ανάγκες των ατόμων -όπως είναι η ύπαρξη πληροφόρησης και γνώσης, το αίσθημα υπαρξιακής ασφάλειας και αυτονομίας και, τέλος, η ανάγκη ύπαρξης μιας θετικής αίσθησης για τον εαυτό τους- δεν καλύπτονται.

Την περίοδο που διανύουμε, η μέγιστη κρίση που βιώνουμε ονομάζεται «πανδημία του κορωνοϊού», με όλες τις γνωστές συνέπειές της. Η απομόνωση, η ματαίωση, οι κάθε μορφής απώλειες και η πόλωση ανάμεσα σε υποστηρικτές και μη διαφόρων «θεωριών» ή απόψεων δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για την υιοθέτηση τέτοιου είδους θεωριών που υπεραπλουστεύουν πολύ περίπλοκες και πρωτόγνωρες καταστάσεις, δίνοντας, με τον τρόπο αυτόν, και μια αίσθηση πρόσκαιρης, έστω, ανακούφισης, ακόμα και σε άτομα που, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, θα γελούσαν με τις θεωρίες αυτές…


- Στείλε Σχόλιο


10 Φεβρουαρίου 2021, 16:18
Όταν οι λύκοι φορούν προβιά…


Με αφορμή το χείμαρρο των αποκαλύψεων περί σεξουαλικής κακοποίησης/παρενόχλησης, εργασιακού εκφοβισμού και ωμής άσκησης εξουσίας, που ήρθαν στο φως τις τελευταίες δύο βδομάδες με θύματα κυρίως γυναίκες και που, σίγουρα, αυτά δεν είναι παρά μόνον η κορυφή του παγόβουνου, θα ήθελα να αναφερθώ σε εκείνον τον τύπο της προσωπικότητας κάποιων ατόμων που θα τον αποκαλέσω πολύ απλά ως «λύκος με προβιά». Τα άτομα αυτά έχουν έναν ψυχισμό όπου κυριαρχεί ο ακραίος εγωκεντρισμός και κυνισμός και η καθολική απουσία ενσυναίσθησης για τους άλλους, με ότι όλα αυτά συνεπάγονται.

Αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι πως τα άτομα αυτά δίνουν, αρχικά, την εντύπωση ενός γοητευτικού, φιλικού και με ειλικρινές ενδιαφέρον για τον Άλλον ατόμου, μέχρι να τον «αφοπλίσουν» συναισθηματικά και να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του. Στη συνέχεια, το πρόβατο αρχίζει σιγά-σιγά να εξαφανίζεται, προσλαμβάνοντας τη μορφή ενός πεινασμένου, αδίστακτου και ανελέητου λύκου. Αυτή ακριβώς η μεταμόρφωση κάνει τις όποιες συνέπειες ακόμη πιο οδυνηρές γιατί ισχύει αυτό που είπε ο Baldassare Castiglione: «Δεν υπάρχει σκληρότερη μορφή κακίας από αυτήν που φυτρώνει από το σπόρο της καλοσύνης»…

Τα άτομα αυτά, όποτε, για προσωπικούς λόγους, το θεωρούν αναγκαίο, ίσως και εξαρχής για να αιφνιδιάσουν και να σοκάρουν το θύμα τους, χρησιμοποιούν, δίχως καμία απολύτως συστολή, τον εκφοβισμό, την παθητική ή ωμή επιθετικότητα (λεκτική ή μη), την ενοχοποίηση, το συναισθηματικό εκβιασμό, το σαρκασμό, την υποτίμηση και τη χειραγώγηση του Άλλου, προς ικανοποίηση της εκάστοτε επιθυμίας ή στόχευσής τους. Οι συνέπειες  που αυτή τους η αντιμετώπιση  και συμπεριφορά μπορεί να έχει για τον Άλλον τους αφήνουν παγερά αδιάφορους. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα...

Η αποκαλούμενη «λεκτική κακοποίηση», που χρησιμοποιούν συχνά αυτά τα άτομα,  μπορεί να προσλάβει πολλές και διάφορες μορφές και αποσκοπεί πάντα στον έλεγχο του άλλου και στην άσκηση εξουσίας επάνω του. Είναι μία μορφή κακοποίησης που, αν και δεν αφήνει μελανιές και ορατά τραύματα στο σώμα, μπορεί να τσακίσει τον αποδέκτη της, τουλάχιστον εξίσου πολύ, όπως και η φυσική κακοποίηση, η δε αποκατάσταση των ψυχικών τραυμάτων που προκαλεί απαιτεί πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα. Ένα αποδυναμωμένο και ψυχικά εξοντωμένο άτομο δεν είναι σε θέση να προβάλει την παραμικρή αντίσταση και επιτρέπει στο δυνάστη του να ασκεί πλήρη έλεγχο επάνω του, επιβάλλοντας ανεμπόδιστα όλους τους όρους του.

Η λεκτική κακοποίηση μπορεί να συμβεί παντού και σε κάθε είδους σχέση (ερωτική, συζυγική, φιλική, συναδελφική, γονέα-παιδιού, ομοφυλοφιλική κ.ά.) ή κατάσταση. Ο θύτης μπορεί να είναι άνδρας ή γυναίκα, με τους πρώτους να κυριαρχούν κατά πολύ.

Θα πρέπει, επίσης, να έχουμε υπόψη πως η λεκτική κακοποίηση είναι συνηθέστατα ο προάγγελος μιας μελλοντικής φυσικής κακοποίησης στις στενές σχέσεις.

Ο θύτης είναι, σε κάθε περίπτωση, άτομο χειριστικό. Αυτό σημαίνει, μεταξύ άλλων, πως φροντίζει να μαθαίνει τα ευαίσθητα σημεία του άλλου -και όταν πρόκειται για τη σύντροφό του, είναι φυσικό να τα γνωρίζει πολύ καλά- και να τα «αξιοποιεί» με τον πλέον στυγνό τρόπο για προσωπικό του όφελος. Ο θύτης θέλει να εξουσιάζει τους άλλους, ακόμα και αυτόν που υποτίθεται πως «αγαπά». Για ένα τέτοιο άτομο, ισχύει το είτε έχεις εξουσία είτε όχι. Δεν υπάρχει τίποτα ενδιάμεσο. Ακόμα και μια συνηθισμένη σύγκρουση αποτελεί πόλεμο που είτε θα τον κερδίσει είτε θα τον χάσει και, για το λόγο αυτό, κάνει τα πάντα για να τον κερδίσει ώστε να νιώσει πως εξακολουθεί να εξουσιάζει τον άλλον.

Ένα κοινό χαρακτηριστικό, που αφορά στους περισσότερους θύτες, είναι η «έξωθεν καλή μαρτυρία» που φροντίζουν να έχουν πάντα. Η εντύπωση που  δίνουν, συνήθως, στους άλλους είναι η εικόνα ενός πολύ ευχάριστου, ευγενικού και άψογου προς τους άλλους ατόμου.

 Συχνά, λέμε πως αυτοί που ασκούν βία έχουν βιώσει και οι ίδιοι βία στη ζωή τους. Αυτό μπορεί να ισχύει σε μεγάλο βαθμό, δεν είναι, όμως, όλη η αλήθεια. Αυτό που συχνά ακούγεται πως, δηλαδή, όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί κατά βάθος, δεν ισχύει πάντα. Υπάρχουν και άνθρωποι που, εξαιτίας διαφόρων βιολογικών παραμέτρων, λειτουργούν  τερατωδώς και με απίστευτη σκληρότητα ακόμα και απέναντι σε ανθρώπους που δεν τους έχουν βλάψει στο ελάχιστο. Αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχει κάποιο «γονίδιο της κακίας» αλλά πως υπάρχουν κάποιοι βιολογικοί και πολιτισμικοί παράγοντες που μπορεί να προάγουν τερατώδεις συμπεριφορές. Ως εκ τούτου, τέτοιου είδους συμπεριφορές  μπορεί  να προκύψουν και  χωρίς την ύπαρξη κάποιας υποβόσκουσας ψυχικής διαταραχής.

Όλοι μας, λίγο-πολύ, έχουμε συναντήσει κάποια στιγμή τέτοια άτομα που μοιράζουν φιλοφρονήσεις, που δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον προς κάποιους άλλους, που προσαρμόζονται εύκολα σε κάθε περιβάλλον, που είναι κοινωνικά πολύ ευέλικτα και αποδεκτά, αλλά που στην προσωπική τους ζωή είναι τυραννικά, απρόβλεπτα  και αδίστακτα. Ο ψυχισμός τους ξεχειλίζει από απίστευτη σκληρότητα, παντελή αδιαφορία για τους  Άλλους και ωμή επιθετικότητα.

Μπορεί να μην έχουμε συναντήσει την ακραία εκδοχή τέτοιου είδους ατόμων, που μπορούν να φθάσουν μέχρι και του σημείου να αφαιρέσουν ακόμα και μία ανθρώπινη ζωή δίχως ίχνος ενοχής, έχουμε, όμως, σίγουρα συναντήσει άτομα που δείχνουν, αρχικά, ψεύτικα φιλικά αισθήματα, που, ξαφνικά, δίνουν τη θέση τους στο σαρκασμό και στην ειρωνεία, άλλοτε άμεσα και κυνικά και άλλοτε με έναν υποδόριο και ασαφή τρόπο που παραλύει τους άλλους, που σκέφτονται αποκλειστικά τον εαυτό τους και που χειρίζονται τους ανθρώπους σαν αντικείμενα, προκαλώντας τους σύγχυση, ακόμα και ψυχική κατάρρευση.

Θα μπορούσαμε να πούμε πάρα πολλά για αυτά τα άτομα και τα θύματά τους, αλλά, για λόγους οικονομίας, θα επισημάνω, εν κατακλείδι, μόνον το εξής. Υπάρχει μόνον ένας τρόπος αντιμετώπισής τους που δεν είναι άλλος από τη ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ, ευθύς εξαρχής, και ανεξαρτήτως από το αν το άτομο αυτό είναι αδελφός, σύντροφος, συνάδελφος, εργοδότης κ.τ.λ. Με την ανοχή, μόνο το φόβο μας καταφέρνουμε (και αν), να μειώσουμε στιγμιαία. Ταυτόχρονα, όμως, χάνουμε τον αυτοσεβασμό και την ψυχική μας ισορροπία, συντηρώντας στον άλλον την αίσθηση πως βρίσκεται σε ξέφραγο αμπέλι και, ως εκ τούτου, μπορεί να πάρει ανενόχλητος οτιδήποτε επιθυμήσει...

Εάν δίνεις μια «δεύτερη ευκαιρία» σε έναν άνδρα που σε κακοποιεί με οποιονδήποτε τρόπο και, παρόλ΄αυτά, αυτός συνεχίζει να σε αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο, τότε όχι μόνο δεν πρόκειται να αλλάξει αλλά  η βίαιη συμπεριφορά του θα επιδεινωθεί γιατί θα σε υποτιμήσει ακόμα περισσότερο και θα νιώθει πως μπορεί πλέον να συνεχίσει να σε κακοποιεί ανεμπόδιστα.

Όταν μια βίαιη, προσβλητική ή απαξιωτική συμπεριφορά επαναλαμβάνεται, όταν ο θύτης δεν ζητά συγνώμη ή όταν ζητά συγνώμη χωρίς, όμως, να το εννοεί πραγματικά ή συνεχίζει, πάραυτα, τη βίαιη συμπεριφορά του, τότε δεν πρόκειται για μια κακή στιγμή, όπως ο ίδιος μπορεί να ισχυρίζεται ή όπως εσύ θα ήθελες να πιστεύεις. Πρόκειται για ένα σοβαρό σήμα κινδύνου που θα πρέπει οπωσδήποτε να ληφθεί εξίσου σοβαρά υπόψη.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Ιανουαρίου 2021, 13:45
«Τα ‘θελε και τα ‘παθε»….


Όταν, πριν από λίγες ημέρες, μία γυναίκα και γνωστή Ολυμπιονίκης μας βρήκε, μετά από πολλά χρόνια σιωπής και βουβού ψυχικού πόνου, τη δύναμη να δημοσιοποιήσει το βιασμό της από ένα μέλος του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας του αθλήματός της, οι αποκαλύψεις, για ανάλογα συμβάντα, όχι μόνο από το χώρο του αθλητισμού, άρχισαν να παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας, όπως συνέβη και σε άλλες κοινωνίες, με παρόμοια αφορμή. Σε ανάλογες περιπτώσεις, η κοινωνία παρακολουθεί και αντιδρά συχνά με έκπληξη και απορία, λες και πρώτη φορά ακούει να συμβαίνουν τέτοιες θηριωδίες σε βάρος των πιο αδύναμων και ευάλωτων μελών της, και, αν το θύμα δεν ονομάζονταν Μπεκατώρου, το «περιστατικό» θα περνούσε σε 2-3 μέρες στα αζήτητα, μιας και δεν θα είχε, ως είδηση, ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το ευρύ κοινό…

Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι μόνο αν το φαινόμενο της σεξουαλικής, και όχι μόνο, κακοποίησης υφίσταται και με ποια συχνότητα, αλλά και το ότι, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ΔΕΝ δημοσιοποιείται, μπρος στο φόβο του στιγματισμού, της ντροπής, του αποκλεισμού και της κοινωνικής κατακραυγής και αναλγησίας. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, ένα από τα πλέον αξιοσέβαστα και έγκυρα εγχειρίδια ψυχιατρικής της εποχής εκείνης ανέφερε πως η συχνότητα των περιστατικών αιμομιξίας είναι ένα ανά εκατομμύριο πληθυσμού!!! Πολλές σύγχρονες έρευνες δείχνουν πλέον πως το ποσοστό των θυμάτων αιμομιξίας κυμαίνεται μεταξύ 7-8% στις γυναίκες και 1-3% στους άνδρες. Το ποσοστό δε των σεξουαλικών κακοποιήσεων, γενικώς, σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες στις Η.Π.Α., είναι 3-27% στις γυναίκες και 1-16% στους άνδρες.  Πρόσφατη μελέτη δείχνει, επίσης, πως ένας στους δέκα Γάλλους πολίτες έχει πέσει, κάποια στιγμή, θύμα σεξουαλικής κακοποίησης στη ζωή του. Ο πληθυσμός της Γαλλίας είναι σχεδόν 70 εκατομμύρια…

Φυσικά, και στην περίπτωση Μπεκατώρου, και όχι μόνο, υπήρξαν, όπως πάντα, και ανθρωποειδή που με τις δηλώσεις τους όχι μόνο δεν φάνηκε να προβληματίζονται και να συναισθάνονται, αλλά υπονοούν πως «τα ΄θελε και τα ΄παθε», πως «Άνοιξε την πόρτα και μπήκε..». Τέτοιου είδους εμετικές δηλώσεις ξεφυτρώνουν πάντα, σε ανάλογες περιπτώσεις, και μόνον όταν το θύμα είναι γυναίκα. Το θλιβερότερο είναι πάντως πως, συχνά, τέτοιες δηλώσεις ακούγονται από χείλη γυναικεία…

Η σεξουαλική κακοποίηση αποτελεί κοινωνικό φαινόμενο και, ως τέτοιο, δεν θα μπορούσε να μην συναντάται  σε κάθε είδους σχέση, ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου και σεξουαλικής ταυτότητας, όπως και σε κάθε χώρο όπως είναι αυτοί του αθλητισμού, της καλλιτεχνικής ζωής, του θεάματος ή του «φαίνεσθαι», γενικότερα. Ίσα-ίσα, στους χώρους αυτούς, οι συνθήκες είναι τέτοιες που ευνοούν σημαντικά τη γένεση και διατήρηση του φαινομένου της οποιασδήποτε μορφής κακοποίησης. Το πλεονέκτημα το έχει πάντα αυτός που κατέχει θέση εξουσίας και δύναμης οποιασδήποτε μορφής απέναντι στο εκάστοτε θύμα του που, ως εκ τούτου, βρίσκεται σε μια σχέση ισχυρής εξάρτησης με τον θύτη που, συχνά, μπορεί να είναι ακόμα και γονιός, παππούς, θείος, στενός φίλος της οικογένειας, δάσκαλος, καθηγητής, αρχηγός ομάδας σε κατασκήνωση, προπονητής, ιερωμένος, γιατρός κ.ά, δηλαδή άτομο που βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση ισχύος ως προς το θύμα του και, ταυτόχρονα, έχει την εμπιστοσύνη του…

Πολλά από τα ανθρωποειδή που αμφισβητούν κυνικά τις αποκαλύψεις των θυμάτων ή/και τους ανίδεους που λένε «Γιατί μετά από τόσα χρόνια;», δεν μπορούν καν να φαντασθούν πόσο δύσκολο είναι να αποκαλύψει κάποιος μια τέτοια αλήθεια με τον κίνδυνο να εξευτελισθεί, να μην γίνει πιστευτός, να μη διαθέτει το κουράγιο που κάτι τέτοιο απαιτεί, τα χρήματα για νομική κάλυψη για να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας και τόσα άλλα.

Το 2011, ο κατ΄ επανάληψη σουηδός παγκόσμιος πρωταθλητής και Ολυμπιονίκης του άλματος εις ύψος Patrik Sjöberg βρήκε το κουράγιο να αποκαλύψει, μετά από πολλά χρόνια, αν και ζούσε σε μια τόσο μοντέρνα και  με σύγχρονες αντιλήψεις χώρα όπως είναι η Σουηδία, τη σεξουαλική του κακοποίηση από τον τότε προπονητή του. Η συνέχεια ήταν παρόμοια. Λόγω της βαρύτητας του ονόματός του, βρήκαν το θάρρος και τη δύναμη πολλοί άλλοι αθλητές, αθλήτριες, αλλά και άτομα από άλλους χώρους, να αποκαλύψουν ανάλογες προσωπικές τους εμπειρίες…

Η αλήθεια είναι μία και προκύπτει μέσα από τη διαχρονική συσσωρευμένη εμπειρία γύρω από την έννοια του «τραύματος», γενικώς. Η αποκαλούμενη «διαλεκτική του τραύματος» λέει πως των περιόδων αυξημένης συνειδητοποίησης και ανάγκης λήψης ουσιαστικών μέτρων από την κοινωνία έχουν προηγηθεί επαναλαμβανόμενες μεγάλες  χρονικές περίοδοι συλλογικής απώλειας μνήμης. Τα παραδείγματα πολλά αλλά δεν είναι της παρούσης…

Τέλος, αξίζει τον κόπο να αναρωτηθούμε όλοι μας: «Ποιες μάνες και οικογένειες αναθρέφουν τέτοιους γιους που να φθάνουν στο σημείο να βιάζουν γυναίκες, όπως είναι η μάνα τους;»…


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιανουαρίου 2021, 22:07
Οι σύγχρονοι Ηρώδηδες...


Ήταν μια υπέροχη καλοκαιρινή βραδιά, λίγο μετά τις εννέα. Η μονάκριβή μου -πέντε χρονών τότε- έπαιζε με τα υπόλοιπα τέσσερα, της ίδιας ηλικίας περίπου, παιδάκια, τρέχοντας, πηδώντας και  γελώντας, πάνω στο μαλακό γρασίδι της πανέμορφης αυλής του εξοχικού των φίλων που μας είχαν καλέσει για να περάσουμε μαζί το ΣΚ. Εμείς οι μεγάλοι καθόμασταν λίγο παραπέρα, συζητώντας και πίνοντας το ποτό μας, όταν, ξαφνικά, μια άγρια φωνή ταράζει, την κατά τα άλλα πολύ ήρεμη βραδιά, λέγοντας: «Βγάλτε, επιτέλους, το σκασμό, κωλόπαιδα!».

Τα παιδιά έτρεξαν τρομαγμένα κοντά μας, με κάποια από αυτά να είναι έτοιμα να Βάλουν τα κλάματα. Εμείς οι μεγάλοι σηκωθήκαμε, σοκαρισμένοι από αυτήν την άκρως απρόσμενη αντίδραση, κοιτώντας τριγύρω μήπως και εντοπίσουμε από πού προέρχονταν αυτή η τόσο οργισμένη φωνή. Ποιος είναι αυτός που ουρλιάζει, εκστομώντας τόσο βαριές κουβέντες για τόσο μικρής ηλικίας παιδιά που γελούν και πειράζονται, μια ώρα καθόλου ακατάλληλη; Μήπως πρόκειται για κάποιο επικίνδυνο άτομο; Ίσως για κάποιον ναρκομανή, μεθυσμένο ή ιδιαίτερα ψυχικά διαταραγμένο άτομο; Το «Βγάλτε το σκασμό» να το καταπιούμε, αλλά το «Κωλόπαιδα»; Πόσο προσβλητικό. Αδιανόητη αντίδραση για ένα φυσιολογικό άτομο και με τέτοια αφορμή…

Είναι αλήθεια, πως οι κοινωνικοί κανόνες, απέναντι στην παιδική ηλικία και στον τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών, είναι, θεωρητικά τουλάχιστον, πολύ αυστηροί. Το να εκφράσει κάποιος, σε δημόσιο τουλάχιστον χώρο,  οργή προς ένα παιδί ή να του μιλήσει άσχημα, ακόμα και αν είναι το δικό του, αποτελεί πράξη άκρως επιλήψιμη. Στις περισσότερες πολιτισμένες χώρες, θα αντιμετωπίσει την αντίδραση του περίγυρου, ακόμα και το νόμο…

Υπάρχουν, όμως, παντού γύρω μας. Στον υπόγειο, στα λεωφορεία, στα μουσεία, στα σούπερ μάρκετ. Μερικές φορές, σπρώχνουν, δήθεν κατά λάθος, το καροτσάκι του παιδιού, π.χ. σε κυλιόμενες σκάλες, παρόλο που είναι σε σημείο που δεν ενοχλεί κανέναν. Άλλες φορές πάλι, αναστενάζουν ενοχλημένα, κάνουν γκριμάτσες αποδοκιμασίας ή σιγομουρμουρίζουν και μόνο από το γεγονός πως ένα παιδί βρίσκεται κοντά τους ή που ρωτά το γονιό του διάφορα πράγματα. Μιλώ για τα άτομα που μισούν τα παιδιά, όχι κάποια, αλλά ΟΛΑ…

Φυσικά και είναι ενοχλητικά, κάποιες φορές, τα παιδιά όταν φωνάζουν, γελούν δυνατά ή τρέχουν τριγύρω μας, ιδιαίτερα αν δεν έχουμε καλή διάθεση. Δεν έχουν ενσωματώσει ακόμα όλους τους κοινωνικούς κανόνες και, ταυτόχρονα, διψούν για ζωή, παιχνίδι και είναι γεμάτα από ενέργεια που πρέπει κάπου να εκτονωθεί. Αλλά και πάλι, τα άτομα αυτά τα μισούν και μόνο που υπάρχουν, χωρίς απαραίτητα να ενοχλούν κανέναν.

Είναι σαφές πως δεν είναι απαραίτητο να αγαπά κάποιος τα παιδιά. Να τα μισεί, όμως, είτε τον ενοχλούν είτε όχι; Αυτό αποτελεί πάντα κριτήριο σοβαρής ψυχοπαθολογίας, όπως ακριβώς και το να μισεί κάποιος όλες τις γυναίκες, όλες τις πόρνες, όλους τους ομοφυλόφιλους, όλους τους ξένους ή «διαφορετικούς»…

Τι θα θέλατε άραγε; Να πάψει ο κόσμος να φέρνει στον κόσμο παιδιά; Να τα δένει έξω από το σούπερ μάρκετ, όπως δένει τα σκυλιά; Να τα κλειδώνει στο αυτοκίνητο όταν θέλει να κάτσει για να πιει έναν καφέ ή να γευματίσει σε κάποιο εστιατόριο; Να ταξιδεύουν στο χώρο αποσκευών του λεωφορείου, του τραίνου ή του αεροπλάνου γιατί δεν αντέχετε ούτε να τα βλέπετε;

Απλά, επειδή τα παιδιά είναι εκατομμύρια και εσείς μερικές χιλιάδες, η ευκολότερη λύση θα ήταν να αποφεύγετε το οποιοδήποτε μέρος όπου μπορεί να συναντήσετε παιδιά. Μέσα μαζικής μεταφοράς, ξενοδοχεία, παιδικές χαρές, πάρκα, εστιατόρια και καφέ, σχολεία, αθλοπαιδιές, γήπεδα, αλάνες και όπου δείτε επιγραφή που υποδηλοί την ύπαρξη παιδιών. Τρέξτε για να σωθείτε!

Προσωπικά, δεν επιθυμώ να κλείσουν εσάς κάπου ή να σας απαγορέψουν να συμμετέχετε στην κοινωνική ζωή, όπως ο καθένας μας, έτσι ώστε οι γύρω σας να προστατευτούμε από το τοξικό δηλητήριό σας. Πραγματικά όμως, ανησυχώ για την ψυχική σας υγεία, για το ότι δεν μπορείτε να χαρείτε, για τη μαυρίλα που κουβαλάτε εντός σας, και θα ΄θελα, ειλικρινά, να σας δω να χαμογελάσετε, κάποια φορά, στη θέα ενός μικρού παιδιού, δηλαδή στην ίδια τη ζωή…


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Ιανουαρίου 2021, 21:22
Η νυφούλα του Θερμαϊκού, σήμερα...


Φωτογραφία Sven, 16-1-2021

 Θα ΄ταν γύρω στις 9 το πρωί που ξανακοίταξα έξω από το παράθυρό μου και το θέαμα που εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια μου ήταν σαν κάτι πανέμορφο και πολύ γνώριμο από πολλά χρόνια πριν, κάπου στη Σκανδιναβία. Συγκινήθηκα…

Οι πυκνές νιφάδες του χιονιού χόρευαν έναν τρελό Διονυσιακό χορό, καλύπτοντας τη φύση με έναν κατάλευκο μανδύα, αμόλυντο και παρθένο, σαν έναν ασημάδευτο καμβά ζωγραφικής που περιμένει το αποφασιστικό χέρι του ζωγράφου να του δώσει ζωή.

Σε μισή ώρα βρισκόμουν στο αυτοκίνητο έτοιμος για μια μικρή εξόρμηση στα πέριξ. Προμήθεια ζεστού καφέ, μπουγάτσας, μικρών σάντουιτς, διαφόρων άλλων βουτημάτων από το «Μελίρρυτο», μουσικούλα και καλή παρέα και η περιήγηση αρχίζει. Πρώτα στο κέντρο της πόλης μέχρι το λιμάνι και κατόπιν στροφή προς Λ. Νίκης δίπλα στην παραλία. Το θέαμα απόκοσμο. Η θάλασσα χαρτί άγραφο να φιλιέται με το πυκνό πούσι που έπεσε πάνω της, στο βάθος ο Λευκός Πύργος και, μπροστά απ΄όλα αυτά, οι νιφάδες να συνεχίζουν τον τρελό χορό τους. Συνεχίσαμε με αυτό το μοτίβο να μας ακολουθεί μέχρι τη Ν. Κρήνη, όπου και αλλάξαμε πορεία προς τον δρόμο που πηγαίνει στο αεροδρόμιο, Περαία, Αγία Τριάδα κ.τ.λ. Στο ύψος της Γεωργικής Σχολής, στροφή αριστερά προς Θέρμη από τον υπέροχο δρόμο της φωτογραφίας που θυμίζει φυσικό τούνελ από τις συστοιχίες των πεύκων που υψώνονται μεγαλόπρεπα, δεξιά και αριστερά του.

Μετά από λίγο, φθάσαμε στο κέντρο της Θέρμης και από εκεί ανάβαση προς το πανέμορφο Πανόραμα που βιάστηκε κι αυτό να ντυθεί στα κάτασπρα για να εντυπωσιάσει όλους όσους θα είχαν την τύχη να το δουν μια τέτοια πολύ ιδιαίτερη μέρα.

Μετά από 15 περίπου λεπτά, και αφού βγάλαμε υπέροχες φωτογραφίες, άρχισε η κατάβαση προς Χαριλάου και η επιστροφή στο σπίτι, μη θέλοντας να κάνουμε κατάχρηση της δυνατότητας που μας δίνει η ελεύθερη μετακίνηση της ιατρικής μας άδειας. Μπαίνοντας στο σπίτι, κατευθύνθηκα αμέσως προς τη μπαλκονόπορτα της βιβλιοθήκης για να αγναντέψω, ακριβώς απέναντί μου, τον κατάλευκο και αγέρωχο Χορτιάτη που πάντα μου γνέφει, όποτε κι αν κοιτάξω προς το μέρος του, από την εποχή των παιδικών μου χρόνων…


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιανουαρίου 2021, 18:42
Τα Χριστούγεννα έφυγαν...


Φωτογραφία: Sven 31-12-2020

Ελάχιστα πράγματα υπάρχουν  που να στρέφουν τόσο πολύ το φως προς τη χαρά και την αγάπη, αλλά τη μοναξιά και την απελπισία, όσο οι γιορτές των Χριστουγέννων. Τις μέρες αυτές, γίνεται τόσο ξεκάθαρο το τι πραγματικά κρύβει ο καθένας μας στην καρδιά του. Όλα όσα συμβαίνουν έχουν να κάνουν με τις σχέσεις μας. Ποιους θα θέλαμε να έχουμε κοντά μας, ποιους όχι και ποιοι μας είναι αδιάφοροι…

Αυτός ο συνδυασμός κοινών εθίμων, οικογενειακών συνηθειών και προσωπικών μνημών καθιστά την ατμόσφαιρα των  γιορτών των Χριστουγέννων όχι μόνο μία άκρως συλλογική κατάσταση αλλά και μια ιδιαίτερα προσωπική αίσθηση και εμπειρία.

Τα φώτα, όμως, χαμηλώνουν κι η άχαρη διαδικασία ξεστολίσματος δέντρου και σπιτιού άρχισε, προκαλώντας ένα αδιόρατο αίσθημα θλίψης και νοσταλγίας, εξαιτίας του αποχωρισμού από κάτι πολύ αγαπημένο και όμορφο που  κράτησε, όπως όλα τα ωραία, τόσο λίγο…

Τα φετινά Χριστούγεννα, όμως, δεν έμοιαζαν με κανένα από τα προηγούμενα. Δεν υπάρχει τίποτα καλό σε αυτήν την πανδημία, παρά τις διάφορες φράσεις κλισέ που περισσότερο παρηγοριά στον άρρωστο θυμίζουν. Τα όποια θετικά υπάρχουν απαιτούν ψυχές ευαίσθητες και δεκτικές για να βλαστήσουν και για να μην λησμονηθούν, αμέσως μόλις περάσει η μπόρα…

Προσωπικά για μένα, τα Χριστούγεννα σήμαιναν, από πάντα,  συνάντηση και όμορφος κοινός χρόνος με πρόσωπα αγαπημένα. Τα περισσότερα από αυτά φέτος έλειπαν. Αδέλφια, φίλοι, συγγενείς και, φυσικά, η μονάκριβή μου. Δεν μπόρεσα να χαρώ, όπως συνήθως. Είχα μια μόνιμη αίσθηση πως κάτι πολύ σημαντικό και απαραίτητο, για να νιώθω καλά, μου λείπει. Τι κι αν υπάρχει άφθονος χρόνος για να κάνει κάποιος πράγματα που δεν είχε την ευκαιρία να κάνει, πριν από την πανδημία; Τι να σου κάνουν οι ταινίες, τα βιβλία, η μουσική και τόσα άλλα, όταν δεν μπορείς να έχεις κοντά σου τους περισσότερους από αυτούς που αγαπάς και έχεις ανάγκη να μοιράζεσαι μαζί τους αρκετά από αυτά που κάνεις και ζεις;

Μακάρι, να μπορούσαμε όλοι οι άνθρωποι να ζήσουμε, τουλάχιστον τις μέρες αυτές, αυτό που ο S. Kirkegaard αποκαλούσε ως «άνευ όρων χαρά», δηλαδή μία χαρά που δεν εξαρτάται από προσωπικά βιώματα…


- Στείλε Σχόλιο


31 Δεκεμβρίου 2020, 12:39
Το δρομάκι του σπιτιού μου...


Photo: Sven

Ακριβώς έτσι ήταν, τέτοια εποχή, το δρομάκι που οδηγούσε στο σπίτι μας, δεξιά ψηλά, εκεί που τελειώνει η σκάλα. Είναι ένα πανέμορφο προάστιο της Στοκχόλμης, 12-15 λεπτά από το κέντρο, που η φύση το προίκισε απλόχερα με κάθε είδους ομορφιές. Κάθε Άνοιξη, έβλεπες καθημερινά να αποκαλύπτεται σταδιακά, με έναν μαγικό τρόπο κάτω από το παχύ χιόνι, ένας πραγματικός παράδεισος πνιγμένος στο πράσινο και στα λουλούδια.

 Αρκούσε ένας περίπατος 15΄ για να βρεθείς δίπλα στο νερό, σε ένα μαγευτικό φιόρδ, στις καταπράσινες πλαγιές του οποίου, φύτρωναν κουκλίστικα -κόκκινα, ως επί το πλείστον- ξύλινα παραδοσιακά εξοχικά σπιτάκια, αλλά και μεγάλες πανέμορφες βίλες, φθάνοντας μέχρι το νερό, όπου λικνίζονταν αργά, στη μικρή προβλήτα τους, κάποιο μικρό σκάφος ή ιστιοφόρο.

Την αγάπησα πολύ τη χώρα αυτή και την ευγνωμονώ απέραντα από τα βάθη της καρδιάς μου για όλα όσα μου έδωσε και μου έμαθε για τη ζωή, τις σχέσεις των ανθρώπων και των δύο φύλων, για το σεβασμό και την αγάπη προς τη φύση, προς κάθε τι το διαφορετικό και τόσα άλλα…

Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, η καρδιά μου ζεσταίνεται από τις θύμησες των χρόνων εκείνων, από τη θαλπωρή του τζακιού και από τη μαγική ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων που ήταν διάχυτη παντού. Εύχομαι, σύντομα, να μπορέσω να το ξαναζήσω…

Μία εκπληκτική ερμηνεία από έναν από τους σπουδαιότερους τενόρους του 20ου αιώνα, τον σουηδό Jussi Björling, που "έφυγε" σε ηλικία 49 μόνον χρόνων...


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Δεκεμβρίου 2020, 09:49
Να τα πούμε;


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΑ!

...κι ας αξιοποιήσουμε την εμπειρία πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο και πόσο πολύτιμα, τελικά, είναι τα "ασήμαντα" και καθημερινά....


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Δεκεμβρίου 2020, 13:19
Η σημασία της πρωταρχικής σχέσης...


Έτυχε να διαβάσω, πρόσφατα, μία παλιά, προ 15ετίας περίπου, συνέντευξη της Φιλανδής συγγραφέως Märta Tikkanen όπου αναφέρεται εκτενώς στον μεγάλο έρωτα της ζωής της, το σύζυγό της, και στις τρομερές συγκρούσεις τους, σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της τρικυμιώδους κοινής τους ζωής. Τα όσα διάβασα ήταν πραγματικά συγκλονιστικά και μου έφεραν στο νου, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά, πως το είδος και η ποιότητα της πρωταρχικής σχέσης, που καταφέρνει να δημιουργήσει ένα μικρό παιδί με το άτομο που το φροντίζει (συνηθέστατα τη μητέρα του), το σημαδεύει ανεξίτηλα για το υπόλοιπο της ζωής του. Αυτά τα πρώιμα βιώματα και το αποτύπωμα που αφήνουν στον ψυχισμό του παιδιού θα καθορίσουν το βαθμό που κάποιος, ως ενήλικας πλέον,  θα αναζητά ή θα αποφεύγει την εγγύτητα στις διαπροσωπικές του σχέσεις…

Προς το τέλος της κοινής τους ζωής, λοιπόν, και όταν αυτός είχε φθάσει πλέον στα πρόθυρα του θανάτου εξαιτίας του αλκοολισμού του, αυτή αποφάσισε να τον εγκαταλείψει. Τότε, όμως, αυτός διαγνώσθηκε με λευχαιμία. Αυτό έγινε αιτία η συγγραφέας να παραμείνει στο πλάι του για τα επόμενα πέντε χρόνια που ακολούθησαν, μέχρι το θάνατό του. Το τελευταίο διάστημα, πριν από το θάνατό του, «ξανασυναντήθηκαν» ως άνθρωποι και σύντροφοι με έναν καινούργιο τρόπο, με ειλικρίνεια και δίχως άμυνες ή τείχη ασφαλείας. Μία ημέρα πριν πεθάνει, της είπε: "Πόσο περιττά ήταν όλα όσα έκανα και ένιωθα. Ήσουν πάντα δίπλα μου, δεν τολμούσα, όμως, να το πιστέψω"…

Τα τελευταία αυτά λόγια του ετοιμοθάνατου συζύγου της συγγραφέως φωτίζουν με έναν πολύ επώδυνο, αλλά σαφή τρόπο, μια πολύ θεμελιακή αρχή της επιστήμης της ψυχολογίας, δηλαδή, της τεράστιας σημασίας της ύπαρξης (ή της επώδυνης απουσίας) μιας βασικής εμπιστοσύνης που εγκαθιδρύει ο καθένας μας ως παιδί για το άμεσό του περιβάλλον. Οι όποιες ψυχικές διαταραχές εμφανισθούν στη συνέχεια της ζωής μας και οι συνέπειές τους στην ποιότητα των διαπροσωπικών μας σχέσεων, είναι το αποτέλεσμα μιας αίσθησης που έχουμε αποκομίσει ως παιδιά, πως, δηλαδή, δεν έχουμε αγαπηθεί και γίνει αποδεκτοί, ως το μοναδικό άτομο που είμαστε, κυρίως, από το άτομο που αποτελούσε τον καθρέφτη του ποιοί είμαστε και του κατά πόσο πόσο αξίζουμε την αγάπη κάποιου. Αυτή η απουσία βασικής εμπιστοσύνης δημιουργεί ένα αίσθημα βαθιάς ανασφάλειας και αόριστου άγχους που, στην ουσία, αντιπροσωπεύει την αίσθηση του παιδιού πως είναι μόνο και αβοήθητο σε έναν κόσμο που βιώνεται ως, εν δυνάμει, άκρως απειλητικός…

Η μόνη πιθανότητα «αποκατάστασης» μιας τόσο θεμελιώδους και απειλητικής αίσθησης, απέναντι σε κάθε είδους συναισθηματική εγγύτητα (πέραν κάποιων πολύ σαφών ορίων), που καθιστά ανέφικτη τη δημιουργία μιας ουσιαστικής και στενής σχέσης με έναν Άλλον, είναι το μακρύ και επώδυνο ταξίδι μιας ψυχοθεραπείας που θα αλλάξει σταδιακά τους υποσυνείδητους κανόνες που κυριαρχούν και διέπουν το τι νιώθει, σκέφτεται, θυμάται και πράττει το άτομο. Δίχως αυτού του είδους την επανασύνταξη του ψυχικού του χάρτη, ένα τόσο ευάλωτο ψυχικά άτομο δεν πρόκειται ποτέ στη ζωή του να εμπιστευθεί και να επιτρέψει στον εαυτό του να προσεγγίσει συναισθηματικά, με έναν ισορροπημένο τρόπο, τον οποιονδήποτε Άλλον, όσο καλοπροαίρετο και συναισθηματικά φερέγγυο άτομο και αν είναι…


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Δεκεμβρίου 2020, 02:12
Το στερνό αντίο...


Photo: Sven

Για τρεις βδομάδες, έδινες έναν πολύ γενναίο, αλλά άνισο, απ΄ότι αποδείχθηκε, αγώνα. Χωρίς όλους εμάς που τόσο σ΄αγαπήσαμε δίπλα σου, έσβησες μόνος, πνιγμένος στα καλώδια,  στα μόνιτορ και στις διασωληνώσεις.  Δεν σου άξιζε ένα τόσο δραματικό και μοναχικό τέλος, αγαπημένε μας φίλε. Εσύ, που έσωσες τόσες και τόσες ζωές ασθενών σου (συνανθρώπων σου, όπως προτιμούσες να λες), δεν κατάφερες να κρατηθείς στη ζωή για να καθίσουμε, για μία ακόμη φορά, γύρω από το τόσο φιλόξενο χριστουγεννιάτικο τραπέζι του σπιτιού σου και να σου φέρω, όπως κάθε χρόνο, το αγαπημένο σου φαγητό που σου μαγείρευα.

Χθες, σου είπαμε το τελευταίο αντίο, από μακριά, όμως. Κοντύτερα η οικογένειά σου, κι εμείς οι υπόλοιποι, μια χούφτα φίλοι στενοί και συνάδελφοί σου από το πανεπιστήμιο, μακρύτερα, να κοιτούμε βουβοί κι ακίνητοι, σαν σε Αγγελοπουλικό σκηνικό, τους νεκροθάφτες, με στολές εντατικής, να σκεπάζουν με γρήγορες κινήσεις  τον πρόχειρο τάφο…

Δεν σου πήρα στεφάνι από λουλούδια γιατί αυτά μαραίνονται. Σου έπλεξα ένα δικό μου από  όμορφές μας αναμνήσεις, γιατί μόνον τέτοιες υπάρχουν, κι έτσι  δεν πρόκειται ποτέ να μαραθεί. Μπορεί να έφυγες από κοντά μας, μα θα είσαι πάντα παρών μέσα μας, κάνοντάς μας να νιώθουμε ευγνώμονες για όλα όσα μας έδωσες, για όλα όσα ήσουν…

Ευχαριστώ, αγαπημένε φίλε, από τα βάθη της καρδιάς μου, για όλα αυτά τα χρόνια της μοναδικής σου φιλίας που ήταν πάντα ένα ασφαλές κι απάνεμο λιμάνι. Ευχαριστώ για τις όμορφες στιγμές, για την αγάπη και την έγνοια που πάντα γενναιόδωρα μας έδινες. Προσπαθώ να μετριάσω τον πόνο, λέγοντας στον εαυτό μου αυτό που εσύ πάντα έλεγες στους φοιτητές σου, για να τους καθησυχάσεις, όταν δεν καταφέρνατε να σώσετε κάποιον ασθενή: «Cest la vie». Δεν τα καταφέρνω, όμως, όπως κι εσύ άλλωστε. Μπορεί να το έλεγες, αλλά αμέσως μετά κλεινόσουν στο γραφείο σου για να μη δει κανείς τα βουρκωμένα  όμορφα γαλάζια μάτια σου...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Νοεμβρίου 2020, 13:36
Αδιόρθωτη...


Ένα όμορφο, νοσταλγικό και θλιμμένο τραγούδι του Λεωνίδα Μπαλάφα, σε στίχους Π. Δημητρόπουλου, τραγουδισμένο από την ιδιαίτερη και πολύ εκφραστική φωνή του Μπ. Στόκα και διανθισμένο από το υπέροχο παίξιμο του ξεχωριστού Μαν. Πάππου (μπουζούκι, μπαγλαμάς).


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Νοεμβρίου 2020, 12:46
Το σεξ σε μονοπάτια σκοτεινά...


 

Μιας και ο χρόνος που μένουμε  σπίτι, στους καιρούς που διανύουμε, είναι περισσότερος από ποτέ, δίνοντας, συνάμα, και τη δυνατότητα να κάνουμε πολλά που δεν προλαβαίναμε μέχρι πρόσφατα, είδα χθες την ταινία «Happiness» του Todd Solondz. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία που δίνει τροφή για σκέψη και προβληματισμό σε όποιον το επιθυμεί, και πραγματεύεται την εμμονή γύρω από το σεξ και κάποιες από τις μορφές με τις οποίες αυτή μπορεί να εκδηλωθεί…

Στη συγκεκριμένη ταινία, περιγράφεται, με έναν αριστοτεχνικό τρόπο, η φυλακή της μοναξιάς και της ντροπής στην οποία βρίσκεται το άτομο που διακατέχεται από σεξουαλικές  εμμονές, που στη συγκεκριμένη ταινία αφορά σε έναν πατέρα που  κακοποιεί σεξουαλικά τους φίλους του ανήλικου γιου του. Και στην περίπτωση αυτή, βλέπουμε πως πρόκειται, όπως συχνά συμβαίνει, για ένα άτομο της «διπλανής πόρτας», η διαστροφή του οποίου καλύπτεται κάτω από ένα μανδύα πειστικής «φυσιολογικότητας». Με λίγα λόγια, πρόκειται για έναν νέο παντρεμένο άνδρα που έχει έναν αρκετά «φυσιολογικό» γάμο, στον οποίο, όμως, συχνά υιοθετεί έναν υποτακτικό ρόλο…

Για να νιώσει δυνατός, πως έχει τον έλεγχο του εαυτού, της σεξουαλικότητας και του κόσμου του, θα πρέπει να αναζητήσει άλλους δρόμους και τρόπους, εκτός της έγγαμης ζωής του, όπως οι ταινίες πορνό στο διαδίκτυο, η επιδειξιομανία κ.ά. Όταν, κάποια στιγμή,  όλοι αυτοί οι τρόποι δεν επαρκούν, επιστρατεύεται ο βιασμός κάποιου αδύναμου και απροστάτευτου ατόμου…

Εδώ, θα πρέπει να τονισθεί πως ο βιασμός, αρχικά, δεν έχει να κάνει με την ικανοποίηση κάποιας σεξουαλικής επιθυμίας, αλλά με μία έντονη ανάγκη επιβολής και άσκησης εξουσίας, συνηθέστατα απέναντι σε κάποιον αδύναμο (γυναίκα, παιδί ή ακόμα και υπερήλικο άτομο) ή την «άλωση» ενός ατόμου (μιας γυναίκας) που ο βιαστής, για δικούς του λόγους, θεωρεί πως έχει εξουσία. Μην ξεχνάμε πως το σεξ αποτελεί το ισχυρότερο «όπλο» εξουσίας και δύναμης, με την ευρεία έννοια του όρου, της γυναίκας. Έτσι τουλάχιστον πιστεύουν πολλοί άνδρες…

Στην περίπτωση, όμως, απόπειρας βιασμού μίας γυναίκας, εάν αυτή «επέλεγε» να μην αμυνθεί στο ελάχιστο ώστε να αποφύγει την ακόμα μεγαλύτερη άσκηση βίας από την πλευρά του βιαστή της, είναι πολύ πιθανόν αυτός να είχε μεγάλες δυσκολίες να καταφέρει να ολοκληρώσει το βιασμό, από τη στιγμή που θα απουσίαζε το βασικό στοιχείο που έχει σημασία για αυτόν, δηλαδή, αυτό της άσκησης δύναμης και εξουσίας. Απλά, θα μετατρέπονταν σε ένα σεξουαλικά ανίκανο αρσενικό που δεν θα μπορούσε να έχει στύση…

Πριν από μερικά χρόνια, μία πρώτη μου ξαδέλφη, φοιτήτρια τότε, ένα πολύ δυναμικό και με πολύ καλή αυτοπεποίθηση πλάσμα, έκανε περίπατο, κάποιο απόγευμα, με μία φίλη της στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Κάποια στιγμή και ενώ κάθονταν σε ένα παγκάκι για να απολαύσουν την πανέμορφη δύση του ήλιου, πετιέται, πίσω από ένα θάμνο, ένας άνδρας, γύρω στα 35-40, δείχνοντάς τους τα γεννητικά του όργανα. Η ξαδέλφη μου, βλέποντάς τον, ξέσπασε αυθόρμητα στα γέλια, λέγοντάς του: «Πως είσαι έτσι, βρε άνθρωπέ μου!». Ο άνδρας αυτός, λοιπόν, βλέποντας μία αντίδραση εντελώς διαφορετική από αυτήν που περίμενε, το έβαλε στα πόδια σχεδόν τρομοκρατημένος…

Θυμάμαι, επίσης, την περίπτωση ενός νέου και πολύ όμορφου άνδρα που, παρόλο που γίνονταν αποδέκτης πολλών φιλοφρονήσεων και ενδείξεων έντονου ενδιαφέροντος από πολλές γυναίκες, δεν έκανε καμία προσπάθεια να τις προσεγγίσει, βρίσκοντας δεκάδες δικαιολογίες απέναντι στον εαυτό του κυρίως. Τις όποιες φορές επεχείρησε να δημιουργήσει σχέση, δεν μπόρεσε να λειτουργήσει ερωτικά. Ο μοναδικός τρόπος που μπορούσε να λειτουργήσει σεξουαλικά ήταν να πηγαίνει σε πόρνες. Εκεί, πληρώνοντας και «κατέχοντας» την πόρνη με τα χρήματά του, η οποία έκανε ότι αυτός επιθυμούσε, μπορούσε να λειτουργεί δίχως το παραμικρό πρόβλημα. Στη διάρκεια της ψυχοθεραπείας του, μπόρεσε να έρθει σε επαφή με τον τρομερό φόβο και θυμό που είχε για τις γυναίκες, καθώς και με τα βιώματα που του  προκάλεσαν αυτά τα αισθήματα, και σταδιακά να καταφέρει να τα ξεπεράσει…

Για άτομα σαν και αυτά, που δεν είναι λίγα και που μπορεί να φθάσουν και μέχρι το βιασμό, ο βιασμός δεν είναι παρά μια πράξη και προσπάθεια αναπλήρωσης των αισθημάτων κατωτερότητας και αίσθησης ελλιπούς ανδρισμού από τα οποία διακατέχονται. Αυτό που δεν είναι σε θέση να αποκτήσουν οικειοθελώς, το αποκτούν με την άσκηση βίας. Η ολοένα και μεγαλύτερη άσκηση βίας κατά τη διάρκεια ενός βιασμού, που μπορεί να φθάσει και μέχρι το φόνο,  δεν είναι παρά μία απεγνωσμένη προσπάθεια του βιαστή να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη αντίσταση από την πλευρά της γυναίκας/θύματος που θα του έδινε ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση «θριάμβου»…

Στις περιπτώσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης, κακοποίησης, βιασμού κ.ά., πάντα, έχουμε να κάνουμε με μια «σεξουαλικοποίηση συναισθημάτων» που σημαίνει πως πίσω από τέτοιου είδους πράξεις και καταναγκασμούς κρύβεται κάτι το εντελώς  διαφορετικό από την σεξουαλικότητα και που δεν είναι άλλο από τα αφόρητα  αισθήματα μοναξιάς, εγκατάλειψης, απώλειας, απόρριψης, ντροπής και κατωτερότητας…

Τα άτομα, που έχουν, για παράδειγμα, εθισμό στο πορνό, είναι συνηθέστατα άτομα μόνα ή που διακατέχονται από μια τεράστια εσωτερική μοναξιά και τα οποία αναγκάσθηκαν, για διάφορους λόγους και από τα πρώιμα τους ήδη παιδικά χρόνια, «να φροντίζουν μόνα τους τον εαυτό και τα συναισθήματά τους», μην τολμώντας/μπορώντας να εμπιστευθούν άλλους. Το σεξ, για παράδειγμα, διαμέσου του αυνανισμού, γίνεται ο δικός τους τρόπος να φροντίζουν μόνοι τον εαυτό τους, να νιώθουν πως ζουν και πως έχουν ένα δικό τους χώρο. Το πορνό τους δίνει, ταυτόχρονα, τη δυνατότητα να αποφεύγουν κάθε είδους επαφή με τον τεράστιο εσωτερικό θυμό, τη λύπη και τον ψυχικό τους πόνο, αλλά, μερικές φορές, να αποτρέπουν και την κατάθλιψη που πάντα καραδοκεί εκεί…


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (39)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης