αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
17 Ιανουαρίου 2013, 02:12
Το μεγάλο μας τσίρκο...


Ως πότε θα συνεχίσει η ιστορία στη χώρα αυτή να επαναλαμβάνεται με τον ίδιο προβλέψιμο, καταστροφικό και αδυσώπητο τρόπο;

Ως πότε ο λαός αυτός θα συνεχίζει να αναζητά και να εμπιστεύεται αφεντάδες, την ίδια στιγμή που σχεδόν ο καθένας κάνει ό,τι θέλει και όπως το θέλει;

Ως πότε θα συνεχίζουμε να θεωρούμε πως είμαστε ο «κυρίαρχος λαός», την ίδια στιγμή που είμαστε όσο ποτέ υπόδουλοι, αλλοτριωμένοι, παραιτημένοι, εξαπατημένοι ή αφελώς παραμυθιαζόμενοι στους αιώνες των αιώνων;

Ως πότε θα εξαντλούμε την «επαναστατικότητα» και την αντίδρασή μας στα γήπεδα, στο τάβλι, στη ρίψη μερικών μολότωφ, στο σπάσιμο κάθε ορατής μαρμάρινης επιφάνειας, επιδοκιμάζοντας και χειροκροτώντας πρακτικές νεοφασιστών ή βρίζοντας μπροστά στην τηλεόραση τα «καθάρματα» που θα ξαναψηφίσουμε για πολλοστή φορά στις επόμενες εκλογές;

Ως πότε ο λαός αυτός θα βλέπει καθηλωμένος lifestyle τηλεοπτικές εκπομπές, την ίδια στιγμή που ο ίδιος δεν έχει πού «την κεφαλήν κλίναι»;

Ως πότε ο λαός αυτός θα παρακολουθεί με πάθος τούρκικες σαπουνόπερες, την ίδια στιγμή που αλαλάζει για εκδιωγμό αλλοθρήσκων και αλλοεθνών;

Ως πότε ο λαός αυτός θα συνεχίζει να είναι ένας άμορφος πολτός αντί για το σπυρωτό ριζάκι που ο κάθε κόκκος του ξεχωρίζει, την ίδια στιγμή που είναι όλοι μαζί και κοντά ο ένας στον άλλον;

Ως πότε το κάτασπρο φόρεμα της ελευθερίας και της δημοκρατίας θα σέρνεται σε λασπουριές, σε αφιλόξενα ξερονήσια, σκοτεινά κελιά και εκτελεστικά αποσπάσματα, θα βιάζεται πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες μεγαλόσχημων γραφείων διαπλοκής και διαφθοράς ή θα σκαλώνει και θα σκίζεται σε ξαναλουστραρισμένες σβάστικες, και άλλες πάλι φορές να αστραποβολά εκτυφλωτικά σε Θερμοπύλες, Αλαμάνες ή σε έπη σαν αυτό του ΄40 ή του Πολυτεχνείου;

Ως πότε η χώρα αυτή θα γεννά Εφιάλτες και κουκουλοφόρους καταδότες αλλά και Λεωνίδες, Διάκους, Κολοκοτρώνηδες, Γλέζους, Μπελογιάννηδες, Παναγούληδες και άλλους αφανείς ήρωες;

Ως πότε η χώρα αυτή θα συνεχίζει να γεννά Ομήρους, Καζαντζάκηδες, Ελύτες, Σεφέρηδες, Ρίτσους, Τσιτσάνηδες, Θεοδωράκηδες, Χατζηδάκηδες, Ξαρχάκους, Μπιθικώτσηδες, Κουν, Χορν, Αγγελόπουλους και τόσους άλλους ολόλαμπρους ήλιους και πνευματικούς ζωοδότες, την ίδια στιγμή που εκπορνεύεται απροκάλυπτα και χωρίς όρια η γλώσσα, η κουλτούρα και η πολιτιστική της ταυτότητα;

Ως πότε θα παρακολουθούμε παθητικά, μοιρολατρικά ή βολεμένα τον αργό θάνατο αυτής της χώρας που γέννησε τόσους ήρωες, σοφούς και την ίδια τη Δημοκρατία;

Ως πότε θα συνεχίσουμε να είμαστε ως χώρα και λαός ένα Μεγάλο τσίρκο και Καραγιόζ μπερντές;

Ως πότε θα συνεχίσουν να δημιουργούνται τέτοια αριστουργήματα που να προκαλούν την ίδια στιγμή το σπαραγμό, την οργή, το γέλιο, το δάκρυ, την απελπισία και την αισιοδοξία όπως η θεατρική παράσταση «Το μεγάλο μας τσίρκο»;

Για ΠΑΝΤΑ!!! Ακούτεεε; Για ΠΑΝΤΑ…

video 


- Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης