αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
11 Ιανουαρίου 2015, 09:43
Ένα μάθημα ζωής...του δρόμου...


Πίνοντας, πριν από λίγο, το πρωινό καφεδάκι μου μπροστά στον υπολογιστή, για να διαβάσω τις τελευταίες ειδήσεις για όλα τα τρομερά και απίστευτα που συμβαίνουν στον «πολιτισμένο» κόσμο των ανθρώπων, μπήκα κάποια στιγμή, από συνήθεια, και στο ΜΗ για να δω αν υπάρχει κι εκεί κάτι που να έχει ενδιαφέρον. Το μάτι μου έπεσε αμέσως στο αναρτημένο βιντεάκι, όπου τραγουδά η Ά. Παναγιωτοπούλου ένα υπέροχο και πολύ αγαπημένο μου τραγούδι του Κ. Γιαννίδη, που με παρέπεμψε, ως δια μαγείας, στα πολύ πρώιμα χρόνια της ζωής μου, γεμίζοντάς-με με εικόνες όμορφες, πολύ ζεστά και τρυφερά συναισθήματα αλλά και αναπόφευκτους προβληματισμούς…

Το συγκεκριμένο τραγούδι, όπως και άλλα ανάλογα, ήταν συχνά το νανούρισμά μου, πολλά χειμωνιάτικα βράδια επάνω στον καναπέ της μικρής τραπεζαρίας του σπιτιού μας, με τη γλυκιά ζεστασιά της σόμπας πετρελαίου και πίσω από τις πλάτες παππούδων, γιαγιάδων, γονέων και άλλων αγαπημένων συγγενικών και φιλικών προσώπων που, έχοντας τσιμπήσει το βρισκούμενο, έπιαναν όλοι μαζί να τραγουδούν, δημιουργώντας μια απόλυτη αίσθηση ασφάλειας, ευδαιμονίας και συνέχειας που, εύκολα, με παρέδιδε, με ένα αχνό χαμόγελο στα χείλη, στην αγκαλιά του Μορφέα…

Τι είναι η ευτυχία άραγε; Γιατί μου φαίνεται τόσο έκδηλα πως οι περισσότεροι άνθρωποι -γνωστοί και άγνωστοι- που βλέπω γύρω μου κάθε άλλο παρά αυτή την αίσθηση αποπνέουν; Γιατί οι μνήμες και οι αναμνήσεις μου κατοικούνται συνήθως από χαμογελαστά πρόσωπα και βλέμματα καθάρια; Τι έχει αλλάξει άραγε και μοιάζει να αδειάζει η ψυχή και η ζωή μας σε βαθμό ανάλογο με το γέμισμα του χώρου γύρω μας από υλικά, κυρίως, αγαθά που πασχίζουμε να αποκτήσουμε, νομίζοντας πως θα μας κάνουν ευτυχέστερους;

Είδα, πριν από πολλά χρόνια, στη Στοκχόλμη, κάτι που με συγκλόνισε και που ήρθε και αυτό, ως δια μαγείας, στη θύμησή μου, αμέσως μετά. Ήταν Οκτώβρης μήνας, γύρω στις 8 το βράδυ. Γύριζα σπίτι από τη δουλειά, όταν είδα έναν άνδρα, γύρω στα 35-40, να γυρίζει σκυμμένος, γύρω από ένα στύλο φωταγώγησης του πεζοδρομίου, κοιτώντας προσεκτικά το έδαφος. Γύρω του είχαν μαζευτεί κάποιοι περαστικοί, μερικοί από τους οποίους τον ρώτησαν ευγενικά αν ψάχνει κάτι. «Τα κλειδιά μου», απάντησε αυτός, συνεχίζοντας να γυρνά γύρω από το στύλο, χωρίς να σηκώνει το βλέμμα του από το έδαφος.

Όλοι βοήθησαν για λίγο, αλλά όταν δεν φάνηκε να υπάρχει κάτι, τον ρώτησαν αν είναι σίγουρος πως τα έχασε σε εκείνο το σημείο. «Όχι, δεν τα έχασα εδώ» ήταν η απάντηση του άνδρα. «Μόνο εδώ, όμως, υπάρχει φως. Στο σκοτάδι, δεν πρόκειται να βρω τίποτα»…

Όλοι κοιταχτήκαμε μεταξύ μας με ένα βλέμμα απορίας αλλά και συγκατάβασης για τον άνδρα που, μάλλον, δεν έπρεπε να «στέκεται στα καλά του». Όπως, εκ των υστέρων, αποδείχθηκε, ο άνδρας αυτός ήταν μέλος μιας πρωτοποριακής θεατρικής ομάδας που έδινε ανάλογες «παραστάσεις» στους δρόμους ολόκληρης της χώρας, προσπαθώντας να ευαισθητοποιήσει και να προβληματίσει τους θεατές για διάφορα σημαντικά υπαρξιακά θέματα.

Το νόημα του συγκεκριμένου σκετς δεν ήταν άλλο από το να καταδείξει πως, εμείς οι άνθρωποι, ψάχνουμε, πραγματικά σαν τρελοί, αυτό που υποτίθεται πως αναζητούμε απεγνωσμένα και περισσότερο απ΄οτιδήποτε άλλο, δηλαδή την πραγματική ευτυχία, σε μέρη όμως που, σε καμία περίπτωση, δεν πρόκειται να τη βρούμε…

Με άλλα λόγια, ψάχνουμε να βιώσουμε μια ψυχική, στην ουσία, κατάσταση, δηλαδή την ευτυχία, αναζητώντας καλύτερη δουλειά, καινούργιο σαλόνι, smart TV ή iphone, να προβληθούμε, να επιδειχθούμε, να γίνουμε οι καλύτεροι ή να ταξιδέψουμε σε ηλιόλουστες παραλίες γνωστών τουριστικών προορισμών που προβάλουν οι οθόνες των τηλεοράσεών μας ή τα διάφορα άλλα Μ.Μ.Ε., λειτουργώντας, στην ουσία, με πυξίδα τον ξεπλυμένο από τις διαφημίσεις και άλλου είδους εξωτερικές επιρροές εγκέφαλό μας, παρά με αυτό για το οποίο, πραγματικά, διψά η ψυχή μας…

Καλή χρονιά σε όλους!!!!!!!!!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης