αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
04 Μαρτίου 2013, 22:59
Ανώνυμοι αντιδραστικοί ή πολιτικά υπεύθυνοι...;;;


Κάτω από τη σκιά της δραματικής οικονομικής κρίσης που βιώνουν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι, τόσο στη χώρα μας όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη -για να μην αναφερθώ σε ολόκληρο τον κόσμο-, όλο και περισσότεροι διανοούμενοι και μη έχουν αρχίσει να μιλούν για μια ακόμα βαθύτερη κρίση, που δεν αφορά μόνο την οικονομική μας κατάσταση και την αγορά εργασίας αλλά και τον γενικότερο τρόπο ζωής μας, το ευρύτερο αξιακό μας σύστημα και τη θεώρησή μας για τον Άνθρωπο.

Μοιάζει σαν να ωθούμαστε προς μια κοινωνική συνειδητότητα που επεκτείνεται και πέραν των εθνικών μας ορίων, καθώς και από μια ανατέλλουσα συνειδητοποίηση που εστιάζεται στο ότι είμαστε -περισσότερο απ΄όσο πιστεύαμε- εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλον και από ένα δίκτυο σχέσεων με άλλους, και όχι όπως μέχρι και πρόσφατα στην ατομική μας αυτονομία και αυτοπραγμάτωση.

Μια επιπλέον συνειδητοποίηση/διαπίστωση είναι το ότι θεωρούσαμε τη δημοκρατία και την ελευθερία μας ως  δεδομένα και αδιαμφισβήτητα, για τα οποία δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να ανησυχούμε, πολύ περισσότερο δε να συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε. Ίσως αυτό το τελευταίο, δηλαδή ο εφησυχασμός μας, να αποτελεί και τον σημαντικότερο παράγοντα που η διάβρωση και αποσύνθεση του πολιτικού μας συστήματος, καθώς και η αφύπνιση των «τεράτων» του ολοκληρωτισμού να έχουν πάρει τόσο ανησυχητικές και απίστευτες διαστάσεις…

Μετά από τις εκτιμήσεις αυτές, είναι φυσικό να αναρωτιέται κάποιος: πού βρίσκεται η δική μας ευθύνη για ΟΛΑ αυτά; Μήπως εξαντλείται στην ανά τετραετία συνήθως προσέλευσή μας στις κάλπες, πριν ή μετά το τέλος της κυριακάτικης συχνά εκδρομούλας μας; Γιατί τοοόση πια ευθιξία για τη γνωστή έκφραση -παρά την όποια εκ πρώτης όψεως οριζόντιάς της χροιάς- πως «’Ολοι μαζί τα φάγαμε»; Αν ΔΕΝ τα φάγαμε -μεταφορικά και κυριολεκτικά- όλοι μαζί, Εμείς, οι «αθώες περιστερές», πού ήμασταν όταν οι «Άλλοι» κατασπάραζαν τον εθνικό και κοινωνικό πλούτο της χώρας;

Μια αντιπροσωπευτική δημοκρατία ΔΕΝ είναι δυνατόν να υπάρξει χωρίς την ταυτόχρονη ύπαρξη μιας ενεργητικής βάσης άμεσα συμμετεχόντων πολιτών. Για δεκαετίες, επιτρέπαμε να διαμορφώνουν και να ορίζουν την άποψή μας, όπως επίσης και την «αλήθεια» της πραγματικότητάς μας μετρημένοι στα δάχτυλα τηλεοπτικοί σταθμοί, μεγαλόσχημοι «φωστήρες» δημοσιογράφοι και «σωτήρες» πολιτικοί. Αν ενοικιάζαμε ένα πολύτιμο και απαραίτητο για το εισόδημά μας διαμέρισμα σε κάποιους, θα πηγαίναμε να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκεται η περιουσία μας κάθε τέσσερα χρόνια; Ή, σε περίπτωση που διαπιστώναμε κάκιστη χρήση του, δεν θα φροντίζαμε να αλλάξουμε ενοικιαστές ή διαχειριστές;

Ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο που λείπει και που είναι απαραίτητο στον όποιο κοινωνικό διάλογο, αν θέλουμε να υπάρξει κάποιου είδους ουσιαστική αλλαγή στη ζωή και στην κοινωνία που ζούμε, είναι ύπαρξη ενός κοινού και σαφούς οράματος για όλα όσα συνιστούν την καθημερινότητα, τη λειτουργία της κοινωνίας μας καθώς και για το Αύριό μας. Χωρίς ένα τέτοιο όραμα, βαδίζουμε χωρίς πυξίδα, ελπίδα και προορισμό…

Η τεχνολογική μας εξέλιξη και η αύξηση της παραγωγικότητας, τις οποίες πολλοί έχουν θεοποιήσει, στηρίζοντας σε αυτές όλες τους τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο, δεν είναι παρά το ένα πόδι της Ανθρωπότητας. Αν αυτό το πόδι μεγαλώσει περισσότερο από το άλλο πόδι, που είναι ο Άνθρωπος και οι ευρύτερες υπαρξιακές του ανάγκες, τότε η Ανθρωπότητα θα αρχίσει να κουτσαίνει και τελικά δεν θα είναι σε θέση να περπατήσει…

Ποια θεωρείτε πως είναι και που εξαντλείται η κοινωνική και πολιτική μας ευθύνη; Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε ο καθένας χωριστά και ταυτόχρονα όλοι μαζί για να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο, βάζοντας και τα θεμέλια για ένα καλύτερο αύριο;

Ή μήπως πιστεύετε πως δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι ή πως κάποιοι άλλοι θα πρέπει και πάλι να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, και, αν δεν μας αρέσει και πάλι το αποτέλεσμα των προσπαθειών τους, να αναλάβουμε άμεσα το συνήθη ρόλο του εξαπατημένου, του αδικημένου, του κατήγορου, πάντα βέβαια εκ του ασφαλούς..…;;;


- Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης